Հեղինակի գրքերը (2)
Lեզվաբանություն
Дионисий Фракийский и армянские толкователи
Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Դիոնիսիոս Թրակացու քերականական ավանդույթի ազդեցությանը և դրա ընկալմանը հայկական մեկնաբանական դպրոցում՝ դիտարկելով այն որպես անտիկ լեզվաբանական գիտության և միջնադարյան հայ բանասիրության փոխկապակցվածության կարևոր օրինակ։ Նյութում վերլուծվում են Դիոնիսիոս Թրակացու «Քերականություն» աշխատության հիմնական դրույթները և դրանց փոխանցումը հայերեն միջավայր՝ հատկապես թարգմանական և մեկնաբանական ավանդույթի միջոցով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ մեկնիչների կողմից կատարված մեկնաբանություններին, որտեղ անտիկ քերականական կատեգորիաները՝ խոսքի մասեր, հոլովում, շարահյուսական կառուցվածքներ, հարմարեցվել են հայերենի կառուցվածքային առանձնահատկություններին և կրթական նպատակներին։ Քննարկվում է նաև այն, թե ինչպես է հայկական դպրոցը համադրել հունական քերականական համակարգը տեղական լեզվական փորձի հետ՝ ստեղծելով ինքնուրույն գիտական մոտեցում, որը ծառայել է ինչպես կրթական, այնպես էլ տեքստաբանական նպատակների։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ Դիոնիսիոս Թրակացու ազդեցությունը հայ բանասիրության վրա ոչ միայն թարգմանական երևույթ է, այլ նաև գիտական մտածողության ձևավորման կարևոր փուլ, որը նպաստել է հայ լեզվաբանական ավանդույթի զարգացմանը և միջնադարյան կրթական համակարգի կայունացմանը։
Թարմացվել է՝ 2026-08-13Պատմություն
Марзбан Васак перед судом историков
Աշխատությունը նվիրված է 5-րդ դարի Հայաստանի քաղաքական և կրոնական բարդ իրադարձությունների համատեքստում մազպան Վասակ Սյունու գործունեության, քաղաքական դիրքորոշումների և պատմական կերպարի քննությանը։ Հեղինակը՝ Նիկողայոս Ադոնցը, ուսումնասիրում է Վասակի նկատմամբ ձևավորված ավանդական գնահատականները և փորձում է նրա վարքագիծը դիտարկել ոչ միայն որպես դավաճանության կամ անհավատարմության դրսևորում, այլև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական պայմաններով պայմանավորված բարդ ռազմավարության արդյունք։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ հեղինակը քննադատական մոտեցում է ցուցաբերում պատմական աղբյուրների նկատմամբ՝ համադրելով տարբեր տեղեկություններ և ուշադրություն դարձնելով այն հանգամանքին, որ պատմական անձի գործունեության գնահատականը կարող է կախված լինել աղբյուրի հեղինակի դիրքորոշումից ու ժամանակաշրջանի գաղափարական պատկերացումներից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Եղիշեի պատմագրական ավանդույթին, որտեղ Վասակի կերպարը ներկայացվում է խիստ բացասական երանգավորմամբ, մինչդեռ Ադոնցը փորձում է վերանայել այդ միակողմանի պատկերացումը և բացահայտել նրա քաղաքական քայլերի հնարավոր շարժառիթները։ Պատմական ուսումնասիրության կենտրոնում են հայ նախարարական տների հարաբերությունները, Սասանյան Պարսկաստանի քաղաքականությունը Հայաստանում, կրոնական ճնշումների խնդիրը, հայ հասարակության ներքին պառակտումները և ազգային-քաղաքական դիմադրության ձևերը։ Հեղինակը հատկապես փորձում է հասկանալ, թե ինչպիսի ընտրությունների առաջ էր կանգնած Վասակը պարսկական տիրապետության պայմաններում և արդյոք նրա որոշ գործողությունները կարելի է մեկնաբանել բացառապես որպես հայրենիքի շահերին հակառակ քայլեր։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը կարևոր է ոչ միայն Վասակ Սյունու անձի, այլև 5-րդ դարի հայոց պատմության քաղաքական իրողությունների վերաիմաստավորման համար։ Ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես պատմագիտական բանավեճի փորձ, որտեղ պատմական գործչի գնահատումը կառուցվում է աղբյուրագիտական քննության, քաղաքական իրավիճակի վերլուծության և տարբեր մեկնաբանությունների համադրման միջոցով։ Աշխատությունը սկզբնապես տպագրվել է 1904 թվականին՝ «Записки Восточного Отделения Императорского Русского Археологического Общества» պարբերականի XV հատորում, 122–130 էջերում։ Հետագա հայագիտական գրականության մեջ Ադոնցի այս ուսումնասիրությունը հաճախ հիշատակվում է որպես Վասակ Սյունու պատմական կերպարը վերագնահատելու և նրա քաղաքական վարքագիծը հնարավոր «ռեալ-քաղաքական» մոտեցման շրջանակում մեկնաբանելու կարևոր փորձ։ Աշխատությունը հատկապես օգտակար է հայոց 5-րդ դարի պատմությամբ, Վարդանանց պատերազմի նախապատմությամբ, Սասանյան Հայաստանի քաղաքականությամբ, Եղիշեի և այլ պատմիչների հաղորդումների քննությամբ ու հայ պատմագրության մեջ Վասակ Սյունու կերպարի ձևավորման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։
Թարմացվել է՝ 2026-08-15