Справочник по правописанию и литературной правке

Գեղարվեստական հայ․

«Վերջին ուսուցիչը» (Պետրոսյան Վ.) — սա առավելապես պատմվածք-պատմվածքների կամ վեպի տիպի աշխատանք է, որը պատմում է մի ուսուցչի՝ վերջինների շարքում մնացած կամ վերջին մեկի կարգավիճակ ունեցող անձի մասին։ Գրքում առկա են հուզական, սոցիալական և կրթական թեմաներ, որոնք ցույց են տալիս ուսուցչի դերը հասարակությունում և նրա ներգործությունը աշակերտների կյանքի վրա։ Գիրքը սովորաբար ընդգրկում է հետևյալ հիմնական գաղափարները՝ ուսուցչի հոգեբանական ու հոգևոր բեռը կրթության արժեքը և դրա ազդեցությունը անձի ձևավորման վրա աշակերտ-ուսուցիչ հարաբերությունները՝ սիրո, հարգանքի և պահանջների մեջ հասարակության փոփոխությունները, որոնց մեջ կրթությունը հաճախ մնում է «վերջին ամրոցը» ուսուցչի նվիրվածությունը, երբ շրջապատը կամ համակարգը դժվարացնում է նրա գործը Ստեղծագործության լեզուն հաճախ զգացմունքային է, բայց նաև քննադատական՝ արտացոլելով ժամանակակից հասարակական խնդիրները։ Կարդացողը կարող է մտածել՝ ինչպիսի արժեքներ են այսօր իրականում կարևոր, և ինչու է կրթությունը (և ուսուցիչը) դեռևս անհրաժեշտ ու անփոխարինելի։ Հրատարակիչ - Դարակ ISBN - 978-9939-9222-6-3

Գրականություն

Այս ստեղծագործությունը Բոլեսլավ Պրուսի «Տիկնիկ» վեպն է՝ XIX դարի լեհական ռեալիստական գրականության ամենանշանակալի գործերից մեկը, որտեղ լայն հասարակական պատկերի միջոցով ներկայացվում է Վարշավայի կյանքը և սոցիալական հակասությունները։ Վեպի կենտրոնում կանգնած է գլխավոր հերոս Վոկուլսկու ճակատագիրը, որի անձնական զգացմունքները, սիրային պատմությունը և սոցիալական ձգտումները միահյուսվում են ժամանակի տնտեսական ու դասային բարդ հարաբերությունների հետ։ Ստեղծագործությունը խորությամբ բացահայտում է բուրժուական հասարակության արժեքային ճգնաժամը, ազնվականության անկումը և նոր կապիտալիստական հարաբերությունների ձևավորումը։ Պրուսը մանրամասն հոգեբանական վերլուծությամբ պատկերում է իր հերոսների ներաշխարհը՝ ցույց տալով նրանց հակասությունները, երազանքները և սոցիալական սահմանափակումները։ Վեպը միաժամանակ սիրավեպ է, սոցիալական վերլուծություն և փիլիսոփայական դիտարկում մարդու կյանքի իմաստի մասին՝ դարձնելով այն եվրոպական ռեալիզմի կարևորագույն նմուշներից մեկը։

Պատմություն

Լեոնարդո դա Վինչին Վերածննդի դարաշրջանի ամենաբազմակողմանի և հանճարեղ անձնավորություններից է, որը հայտնի է որպես նկարիչ, գիտնական, գյուտարար, ճարտարապետ և մտածող։ Նա ծնվել է 1452 թվականին Իտալիայում՝ Վինչի քաղաքում, և իր կյանքի ընթացքում թողել է մեծ ժառանգություն արվեստի և գիտության տարբեր ոլորտներում։ Նրա արվեստը առանձնանում է մարդու մարմնի ճշգրիտ պատկերումով, խոր հոգեբանական արտահայտչականությամբ և լույսի ու ստվերի վարպետ օգտագործմամբ։ Լեոնարդո դա Վինչիի ամենահայտնի ստեղծագործություններից են «Մոնա Լիզան» և «Վերջին ընթրիքը» նկարները, որոնք համարվում են համաշխարհային արվեստի գլուխգործոցներ։ Բացի նկարչությունից, նա զբաղվել է նաև գիտական ուսումնասիրություններով՝ ուսումնասիրելով մարդու անատոմիան, բնության օրենքները, մեխանիկան և ինժեներական կառուցվածքները։ Նրա ձեռագրերում կան բազմաթիվ գծագրեր և նախագծեր՝ թռչող մեքենաների, ռազմական սարքավորումների, կամուրջների և այլ գյուտերի վերաբերյալ, որոնք իրենց ժամանակից շատ առաջ էին։ Լեոնարդոն առանձնանում էր իր դիտողականությամբ և փորձարարական մտածողությամբ՝ փորձելով հասկանալ բնության գաղտնիքները գիտական մեթոդների միջոցով։ Նա համարվում է «Վերածննդի մարդու» լավագույն օրինակներից մեկը, քանի որ միաժամանակ տիրապետում էր արվեստին, գիտությանը և տեխնիկային։ Նրա աշխատանքները մեծ ազդեցություն են ունեցել ինչպես արվեստի զարգացման, այնպես էլ գիտական մտածողության ձևավորման վրա։ Լեոնարդո դա Վինչին մահացել է 1519 թվականին, սակայն նրա ժառանգությունը մինչ այսօր շարունակում է ոգեշնչել գիտնականներին և արվեստագետներին։ Այսպիսով, նա համաշխարհային մշակույթի և գիտության պատմության ամենանշանավոր դեմքերից է, որի գործունեությունը միավորում է արվեստը, գիտությունը և նորարարական մտածողությունը։

Պատմություն

Այս գիրքը ներկայացնում է Մերձավոր Արևելքի և Հայաստանի պատմական զարգացումները՝ ընդգրկելով հնագույն քաղաքակրթություններից մինչև միջնադարյան և նոր ժամանակների գործընթացները։ Գրքում վերլուծվում են տարածաշրջանի հիմնական պետությունների՝ Միջագետքի, Պարսկաստանի, Բյուզանդիայի, արաբական խալիֆայությունների և օսմանյան ու սեֆյան կայսրությունների պատմական ազդեցությունները Հայաստանի վրա։ Հեղինակը առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձնում Հայաստանի քաղաքական կարգավիճակի փոփոխություններին, մշակութային փոխազդեցություններին և տարածաշրջանային ուժերի բախումների հետևանքներին։ Նյութում ներկայացվում են նաև տնտեսական, կրոնական և մշակութային կապերը, որոնք ձևավորել են Հայաստանի տեղը Մերձավոր Արևելքի պատմական համակարգում։ Գիրքը համադրում է համեմատական պատմական վերլուծությունը և աղբյուրագիտական տվյալները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ամբողջական պատկերացում կազմել տարածաշրջանի փոխկապակցված պատմության մասին։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի սկզբին իրականացված ճանապարհորդական դիտարկումներին Հայաստան և Պարսկաստան (Իրան), որոնք կատարվել են 1805–1806 թվականներին և հետագայում ամփոփվել են որպես ուղեգրական-հետազոտական նյութ։ Հեղինակը ներկայացնում է այդ տարածքների աշխարհագրական, քաղաքական և սոցիալ-մշակութային վիճակը՝ ընդգրկելով տեղական բնակչության կենցաղը, վարչական համակարգերը և տարածաշրջանային ուժային հարաբերությունները։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի և Իրանի սահմանային շրջանների ռազմավարական նշանակությանը՝ այդ ժամանակաշրջանի միջազգային քաղաքականության համատեքստում։ Հետագա բաժնում ներկայացվում է հավելյալ տեղեկություն Գիլանի և Մազանդարանի մասին, որտեղ նկարագրվում են տարածաշրջանների բնական պայմանները, տնտեսությունը, գյուղատնտեսությունը և բնակչության առանձնահատկությունները։ Հեղինակը համադրում է անձնական դիտարկումները ռազմական և վարչական տվյալների հետ՝ ստեղծելով համապարփակ պատկեր տարածաշրջանի վերաբերյալ։ Աշխատությունը կարևոր է կովկասագետների, իրանագետների և XIX դարի սկզբի արևելյան քաղաքականության հետազոտողների համար՝ տրամադրելով արժեքավոր պատմաաշխարհագրական և էթնոգրաֆիկ նյութ։

Այլ առարկաներ

Ա. Շ. Մելիքյանը գրքում ներկայացնում է բանջարաբույսերի կենսաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրման, մշակության տեխնոլոգիաների և արտադրական գործընթացների գործնական կիրառման մեթոդները՝ նպատակ ունենալով զարգացնել ուսանողների և սկսնակ մասնագետների հմտությունները։ Աշխատությունը ընդգրկում է գործնական պարապմունքների լայն շրջանակ՝ սերմերի որակի գնահատում, սածիլների աճեցում, հողի պատրաստում, ցանքերի իրականացում, ոռոգման և պարարտացման համակարգերի ուսումնասիրություն, ինչպես նաև մշակաբույսերի աճի և զարգացման դիտարկում։ Գրքում մանրամասն ներկայացված են նաև բանջարաբույսերի վնասատուների և հիվանդությունների ճանաչման ու կանխարգելման գործնական մոտեցումները, ինչպես նաև բերքատվության գնահատման մեթոդները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում փորձերի կազմակերպման, արդյունքների գրանցման և վերլուծության տեխնիկային, ինչը նպաստում է գիտական մտածողության ձևավորմանը և տեսական գիտելիքների գործնական կիրառմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է գյուղատնտեսական բուհերի ուսանողների, ագրոնոմների և բանջարաբուծության ոլորտի մասնագետների համար, ովքեր ցանկանում են ձեռք բերել գործնական հմտություններ և խորացնել իրենց գիտելիքները բանջարաբուծության ոլորտում։