1. Տնտեսա-մաթեմատիկական մեթոդների դերը սոցիալ-տնտեսական համակար•երի կառավարման մեջ

Գրականություն

Այս թեման վերաբերում է հայ դասական քնարերգության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկին՝ Վահան Տերյանին, ով համարվում է XX դարի սկզբի հայ պոեզիայի նոր ուղղության հիմնադիրներից մեկը։ Վահան Տերյանը ծնվել է 1885 թվականին Գանձա գյուղում (ներկայիս Վրաստանի տարածքում) հոգևորականի ընտանիքում և ստացել է սկզբնական կրթություն Թիֆլիսում, այնուհետև շարունակել ուսումը Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանում և Մոսկվայի համալսարանում։ Նրա կրթական և մշակութային միջավայրը մեծապես նպաստել է եվրոպական և ռուսական սիմվոլիզմի ազդեցության ձևավորմանը նրա ստեղծագործության վրա։ Տերյանի պոեզիան առանձնանում է խոր քնարականությամբ, նուրբ զգացմունքայնությամբ և երաժշտական լեզվով, որտեղ հաճախ արտահայտվում են սիրո, կարոտի, մենության և հոգևոր գեղեցկության թեմաները։ Նա համարվում է հայ սիմվոլիզմի գլխավոր ներկայացուցիչը և նոր քնարական դպրոցի ստեղծողը, որը հայ գրականությանը հաղորդեց նոր գեղարվեստական մտածողություն և արտահայտչաձևեր։ Տերյանի հայտնի ժողովածուներից են «Մթնշաղի անուրջներ»-ը, որտեղ արտացոլվում են մարդու ներաշխարհի բարդ վիճակները և հոգևոր որոնումները։ Նրա ստեղծագործությունները նաև արտահայտում են ազգային ցավը և հայրենիքի հանդեպ խորը կապվածությունը՝ հատկապես պատմական ծանր ժամանակաշրջանում։ Բացի գրական գործունեությունից, Տերյանը զբաղվել է նաև հասարակական և քաղաքական գործունեությամբ՝ կապված լինելով հեղափոխական գաղափարների հետ։ Նա մահացել է 1920 թվականին, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը մնացել է որպես հայ քնարերգության բարձրագույն արժեքներից մեկը՝ մեծ ազդեցություն թողնելով հետագա սերունդների գրական զարգացման վրա։

Փիլիսոփայություն

Ռիչարդ Դոքումզի հանրահայտ աշխատանքն է, որը քննադատում է կրոնը և Աստծո գաղափարը՝ դիտարկելով այն որպես հասարակական և հոգեբանական երևույթ, որը հաճախ հիմնվում է անհիմն հավատքի և մտայնական սխալների վրա։ Դոքումզը ներկայացնում է, որ աստվածային հավատը ոչ միայն գիտական տեսանկյունից անբեկանելի է, այլ նաև կարող է վնասել հասարակությանը՝ սահմանափակելով գիտելիքը, առաջացնելով բաժանումներ և խոչընդոտելով անհատական ազատությանը։ Գիրքը ներկայացնում է մի շարք փաստարկներ՝ կապված էվոլյուցիայի, գիտության, տրամաբանության և բարոյականության հետ, որոնք նպատակ ունեն ցույց տալ, որ աշխարհը կարելի է հասկանալ առանց գերաշխարհային ինստիտուտների։ Դոքումզը քննադատում է նաև կրոնական կրթությունը, որը, ըստ նրա, կարող է ձևավորել անհիմն հավատ և վախեր երեխաների մոտ։ Նա առաջարկում է ավելի «նույնիսկ բարոյական» և հումանիստական մոտեցում՝ որտեղ բարոյությունը չի կախված կրոնից, այլ ձևավորվում է մարդկային կարեկցանքի, գիտակցության և ընդհանուր լավ կյանքի ձգտման միջոցով։ Գիրքը շատ ազդեցիկ է դարձել հանրության շրջանում և դարձել է կրոնին քննադատական նոր հեղափոխական շարժման խորհրդանիշը՝ բարձրացնելով վեճը հավատքի, գիտության և էթիկայի մասին։ **«Աստված՝ որպես պատրանք»**-ը կարևոր է այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են atheism-ով, գիտական մտածողությամբ և կրոնի սոցիալական ազդեցությամբ։ Հրատարակիչ - Азбука-классика Հրատ. տարեթիվ - 2019 ISBN - 978-5-389-09818-3

Իրավաբանություն

Սահմանադրականության երաշխավորումը հանդիսանում է իրավական պետության կարևորագույն չափանիշներից մեկը, քանի որ այն ապահովում է սահմանադրության գերակայությունը, պետական իշխանության սահմանափակումը և մարդու հիմնարար իրավունքների պաշտպանությունը։ Իրավական պետության պայմաններում բոլոր պետական մարմինները, պաշտոնատար անձինք և քաղաքացիները պարտավոր են գործել սահմանադրության և օրենքների շրջանակներում, իսկ սահմանադրությունը համարվում է բարձրագույն իրավական ուժ ունեցող փաստաթուղթը։ Սահմանադրականության երաշխավորումը ենթադրում է այնպիսի իրավական և քաղաքական մեխանիզմների գոյություն, որոնք կանխում են իշխանության չարաշահումը, ապահովում օրենքի գերակայությունը և պաշտպանում ժողովրդավարական արժեքները։ Այս գործընթացում կարևոր դեր ունեն սահմանադրական դատարանը, դատական իշխանությունը, խորհրդարանը, ինչպես նաև մարդու իրավունքների պաշտպանության ինստիտուտները։ Սահմանադրական դատարանը վերահսկում է օրենքների և այլ իրավական ակտերի համապատասխանությունը սահմանադրությանը և ապահովում սահմանադրական կարգի պահպանումը։ Իրավական պետության հիմնական հատկանիշներից է իշխանությունների տարանջատման սկզբունքը, որի շնորհիվ օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունները գործում են փոխադարձ վերահսկողության պայմաններում՝ կանխելով մեկ մարմնի գերիշխանությունը։ Սահմանադրականության ապահովման կարևոր պայման է նաև անկախ և անաչառ դատական համակարգի առկայությունը, քանի որ միայն անկախ դատարաններն են կարող արդյունավետ պաշտպանել քաղաքացիների իրավունքներն ու ազատությունները։ Ժողովրդավարական հասարակությունում սահմանադրականությունը կապված է նաև քաղաքական բազմակարծության, ազատ ընտրությունների, խոսքի ազատության և քաղաքացիական հասարակության գործունեության հետ։ Եթե պետությունում սահմանադրական նորմերը չեն պահպանվում, ապա առաջանում են իրավական անկայունություն, իշխանության կամայականություն և մարդու իրավունքների խախտումներ, որոնք վտանգում են իրավական պետության հիմքերը։ Ժամանակակից աշխարհում սահմանադրականության երաշխավորումը դիտվում է ոչ միայն ներքին պետական կառավարման կարևոր պայման, այլ նաև միջազգային հեղինակության և ժողովրդավարության մակարդակի ցուցանիշ։ Սահմանադրության նկատմամբ հարգանքը և դրա նորմերի արդյունավետ իրականացումը նպաստում են հասարակական կայունությանը, իրավական մշակույթի զարգացմանը և քաղաքացիների վստահության ամրապնդմանը պետական համակարգի նկատմամբ։ Այսպիսով, սահմանադրականության երաշխավորումը իրավական պետության հիմնարար սկզբունքներից է, որը ապահովում է օրենքի գերակայությունը, մարդու իրավունքների պաշտպանությունը և պետական իշխանության օրինական իրականացումը։

Պատմություն

Գիրքը ուսումնասիրում է Պարսկաստանում տեղի ունեցած ժողովրդավարական շարժումը, որի նպատակն էր սահմանադրության ընդունումը, միապետական իշխանության սահմանափակումը և պետական բարեփոխումների իրականացումը։ Հիմնական բովանդակությունը․ Հեղափոխության պատճառները Սոցիալ-տնտեսական ճգնաժամ, քաղաքական անարդարություն և հասարակական դժգոհություն։ Սահմանադրական շարժում Պայքար սահմանադրության ընդունման և խորհրդարանի (մեջլիս) ստեղծման համար։ Հայերի մասնակցությունը Հրաչիկ Սիմոնյան-ի ուսումնասիրությամբ՝ հայ համայնքները ակտիվ մասնակցություն են ունեցել հեղափոխական շարժումներին, մամուլին և քաղաքական կազմակերպություններին։ Քաղաքական և ռազմական զարգացումներ Հեղափոխական և հակահեղափոխական ուժերի պայքարը, ներքին բախումները։ Հեղափոխության հետևանքները Սահմանադրության հաստատում, բայց նաև երկարատև անկայունություն տարածաշրջանում։

Իրավաբանություն

Գիրքը՝ «Իրավունքի և պետության տեսություն», հեղինակը Ներսեսյանց Վ.Ս., հանդիսանում է հիմնարար ուսումնական և գիտատեսական աշխատություն, որը նվիրված է իրավունքի և պետության ընդհանուր տեսության հիմնական սկզբունքների, կատեգորիաների և զարգացման օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է պետության և իրավունքի ծագման, էության և փոխկապակցվածության հիմնահարցերը, ինչպես նաև դրանց դերը հասարակական հարաբերությունների կարգավորման համակարգում։ Գրքում մանրամասն վերլուծվում են պետության ձևերը, կառավարման և պետական կառուցվածքի տեսակները, իրավունքի աղբյուրները, իրավական նորմերի համակարգը և իրավական հարաբերությունների կառուցվածքը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված իրավունքի սոցիալական նշանակությանը, իրավական պետության գաղափարին, օրինականության և իրավակարգի սկզբունքներին, ինչպես նաև մարդու իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության հիմնախնդիրներին։ Ներառված են նաև իրավական մտածողության ձևավորման տեսական հիմքերը և պետության ու իրավունքի զարգացման պատմափիլիսոփայական մոտեցումները։ Այս աշխատությունը նախատեսված է իրավագիտության ուսանողների, դասախոսների և պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով իրավունքի և պետության տեսության համակարգված և խորքային ընկալմանը։

Պատմություն

Ազգերի լիգան միջազգային կազմակերպություն է, որը ստեղծվել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո 1920 թվականին՝ նպատակ ունենալով կանխարգելել պատերազմները, ապահովել միջազգային խաղաղություն և համագործակցություն, կարգավորել տնտեսական, քաղաքական և սոցիալական հակասությունները երկրների միջև, ինչպես նաև զարգացնել համագործակցություն կրթության, առողջապահության և մշակույթի ոլորտներում։ Լիգան նախաձեռնեց հակամարտությունների լուծման խաղաղ միջոցներ, դիտորդական առաքելություններ և միջնորդություն էր իրականացնում միջազգային վիճելի հարցերի լուծման համար, սակայն նրա ուժերի և իրավական լիազորությունների սահմանափակ լինելու պատճառով մեծ խնդիրներ ունեին՝ հատկապես վճռորոշ ուժի կիրառման հարցում։ Ազգերի լիգան նշանակալի ազդեցություն ունեցավ միջազգային իրավունքի և դիվանագիտության զարգացման վրա, թեև չի կարողացել կանխարգելել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բռնկումը։ Այն ծառայեց որպես փորձագիտական և կազմակերպչական հարթակ՝ հետագայում հիմք հանդիսանալով ՄԱԿ-ի ստեղծման համար՝ ավելի հզոր միջազգային կազմակերպության ձևավորման նպատակով։ Այսպիսով, Ազգերի լիգան ժամանակակից միջազգային կազմակերպությունների զարգացման պատմական և գաղափարական նախադեպ է, որը նպաստեց միջազգային համագործակցության և խաղաղապահ մեխանիզմների ձևավորմանը։