Деепричастно-причастный оборот в современном армянском языке

Lեզվաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է գրաբարում պարզ նախադասության կառուցվածքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել դասական հայերենի նախադասությունների կազմության, անդամների փոխհարաբերությունների և շարահյուսական կազմակերպման հիմնական օրինաչափությունները։ Ուսումնասիրության կենտրոնում պարզ նախադասությունն է՝ որպես մեկ քերականական հիմք ունեցող շարահյուսական միավոր, որի միջոցով գրաբարում ձևավորվում և արտահայտվում են տարբեր բնույթի մտքեր ու հարաբերություններ։ Աշխատանքում կարող են մանրամասն քննության ենթարկվել նախադասության գլխավոր անդամները՝ ենթական և ստորոգյալը, ինչպես նաև երկրորդական անդամների՝ խնդրի, որոշչի, հատկացուցչի, պարագայի և այլ կառուցվածքային բաղադրիչների գործառույթներն ու փոխհարաբերությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բառերի շարադասությանը, քանի որ գրաբարում նախադասության անդամների դիրքը և դրանց փոխհարաբերությունները կարող են էապես տարբերվել ժամանակակից հայերենի կառուցվածքային օրինաչափություններից։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչ դեր են կատարում քերականական հոլովաձևերը, բայական ձևերը, կապակցման միջոցները և շարադասությունը նախադասության իմաստային ու քերականական կառուցվածքի ձևավորման մեջ։ Աշխատանքում կարող են դիտարկվել նաև պարզ նախադասությունների տարբեր տեսակներ՝ ըստ կառուցվածքի, հաղորդակցական նպատակի և քերականական հիմքի բնույթի, ինչպես նաև դրանց առանձնահատկությունները գրաբարյան գրական տարբեր աղբյուրներում։ Օրինակների վերլուծության միջոցով հնարավոր է բացահայտել գրաբարի շարահյուսական համակարգի այն առանձնահատկությունները, որոնք կարևոր են հին հայերեն տեքստերի ճիշտ ընթերցման, մեկնաբանման և ժամանակակից հայերեն փոխանցման համար։ Այս թեման հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ գրաբարի շարահյուսության իմացությունը թույլ է տալիս ավելի խորությամբ ուսումնասիրել հայ մատենագրության լեզուն և հասկանալ հին հեղինակների կողմից կիրառված արտահայտչական ու քերականական միջոցները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայագետների, լեզվաբանների, բանասերների, գրաբարի և հայոց լեզվի պատմության մասնագետների, ինչպես նաև համապատասխան ոլորտների ուսանողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է գրաբարի պարզ նախադասության կառուցվածքային համակարգը՝ ուշադրություն դարձնելով նրա բաղադրիչների փոխհարաբերություններին, շարադասությանը, քերականական ձևավորմանն ու իմաստային կազմակերպմանը, և նպաստում է դասական հայերենի շարահյուսական առանձնահատկությունների ավելի ամբողջական ըմբռնմանը։

Քաղաքագիտություն

Հայաստանի Առաջին Հանրապետություն-ը Հայաստանի առաջին ժամանակակից անկախ պետականությունն էր, որը գոյություն ունեցավ 1918 թվականի մայիսի 28-ից մինչև 1920 թվականի դեկտեմբերի վերջը՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի և Ռուսական կայսրության փլուզման հետևանքով ստեղծված բարդ քաղաքական իրավիճակում։ Այն ձևավորվեց Հայոց ազգային խորհրդի կողմից՝ Բաթումի պայմանագրից հետո, երբ հայ ժողովուրդը ստիպված էր վերականգնել պետականությունը ծանր պատերազմների, ցեղասպանության և տարածքային կորուստների պայմաններում։ Հանրապետությունը ուներ խորհրդարանական կառավարման համակարգ և իր կարճատև գոյության ընթացքում փորձեց ստեղծել պետական կառավարման ինստիտուտներ, բանակ, կրթական համակարգ և արտաքին հարաբերություններ հաստատել այլ պետությունների հետ։ Չնայած ներքին տնտեսական դժվարություններին, փախստականների մեծ հոսքին, սովի և ռազմական սպառնալիքների առկայությանը՝ Հայաստանը կարողացավ որոշ չափով կազմակերպել պետական կյանքը և պահպանել անկախության գաղափարը։ Հանրապետությունը ավարտեց իր գոյությունը 1920 թվականին, երբ խորհրդային զորքերի մուտքով հաստատվեց խորհրդային իշխանություն, սակայն այն դարձավ կարևոր պատմական հիմք հետագա անկախ պետականության վերականգնման համար և մեծ նշանակություն ունեցավ հայկական պետականության գաղափարի պահպանման ու զարգացման գործում։

Իրավաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետությունում կիսանախագահական կառավարման ձևի սահմանադրական մոդելին և դրա գործնական իրականացման առանձնահատկություններին՝ այն դիտարկելով որպես իշխանության բաժանման և փոխզսպման համակարգի կարևոր դրսևորում։ Նյութում վերլուծվում են կիսանախագահական համակարգի հիմնական հատկանիշները՝ նախագահական և խորհրդարանական ինստիտուտների համատեղ գործառույթներ, գործադիր իշխանության երկակի կառուցվածք և կառավարության քաղաքական պատասխանատվության մեխանիզմներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ՀՀ սահմանադրական զարգացումներին, մասնավորապես կառավարման մոդելի փոփոխություններին և դրանց ազդեցությանը իշխանությունների հավասարակշռության վրա։ Քննարկվում են նաև սահմանադրական մոդելի և քաղաքական իրականության միջև առկա տարբերությունները՝ ներառյալ գործադիր իշխանության կենտրոնացման միտումները, կուսակցական համակարգի ազդեցությունը և ինստիտուցիոնալ հակակշիռների արդյունավետությունը։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ կիսանախագահական համակարգի արդյունավետությունը կախված է ոչ միայն սահմանադրական նորմերից, այլ նաև քաղաքական մշակույթից, ինստիտուցիոնալ կայունությունից և իշխանությունների միջև համագործակցության իրական մակարդակից՝ ապահովելով պետական կառավարման համակարգի հավասարակշռված գործունեություն Հայաստանի Հանրապետությունում։

Պատմություն

Այս աշխատանքը նվիրված է գերմանացի հասարակական գործիչ, աստվածաբան և մարդասիրական գործունեությամբ հայտնի դոկտոր Յոհաննես Լեփսիուսի նախաձեռնած «Գերմանական առաքելություն արևելքում» կազմակերպության հայանպաստ գործունեության ուսումնասիրությանը։ Նյութում ներկայացվում են կազմակերպության նպատակները, կառուցվածքը և գործունեության հիմնական ուղղությունները՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության վիճակի վերաբերյալ տեղեկատվության հավաքագրմանը, մարդասիրական օգնության կազմակերպմանը և միջազգային հանրության իրազեկման գործին։ Աշխատությունը վերլուծում է Լեփսիուսի դերը Հայոց ցեղասպանության տարիներին և դրանից առաջ ու հետո՝ որպես հայ ժողովրդի իրավունքների պաշտպան և եվրոպական հասարակական կարծիքի վրա ազդեցություն ունեցող գործիչ։ Քննարկվում են կազմակերպության կողմից իրականացված բարեգործական, կրթական և օգնության ծրագրերը, ինչպես նաև դրա համագործակցությունը միջազգային կրոնական և մարդասիրական կառույցների հետ։ Նյութը կարևոր աղբյուր է հայ-գերմանական պատմական կապերի, մարդասիրական շարժումների և Հայոց ցեղասպանության միջազգային արձագանքների ուսումնասիրության համար։

Պատմություն

Ցեղը և ցեղային միավորումները Քրդստանում ներկայացնում են քրդական հասարակության ավանդական սոցիալական կազմակերպման ձևերից մեկը, որը ձևավորվել է պատմականորեն և երկար ժամանակ եղել է քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կյանքի հիմնական հիմքերից։ Ցեղը՝ որպես սոցիալական միավոր, սովորաբար բաղկացած է ընդհանուր ծագում ունեցող ընտանիքներից կամ տոհմերից, որոնք միավորված են արյունակցական կապերով, ընդհանուր ինքնությամբ, լեզվով, սովորույթներով և առաջնորդության համակարգով։ Քրդական հասարակությունում ցեղային կառուցվածքը հատկապես ուժեղ է եղել գյուղական և լեռնային շրջաններում, որտեղ պետական կառույցների ազդեցությունը պատմականորեն սահմանափակ է եղել։ Kurdistan-ում ցեղերը հաճախ ունեցել են իրենց առաջնորդները՝ շեյխեր կամ ագաներ, որոնք կարգավորել են ներքին հարաբերությունները, լուծել վեճերը և ներկայացրել ցեղի շահերը արտաքին աշխարհում։ Ցեղային միավորումները հաճախ կազմավորվել են մի քանի ցեղերի կամ տոհմերի դաշինքի հիման վրա՝ անվտանգության, տնտեսական համագործակցության և տարածքային վերահսկողության նպատակներով։ Այս կառուցվածքը պատմականորեն ապահովել է սոցիալական համախմբվածություն և ինքնապաշտպանություն արտաքին սպառնալիքների պայմաններում, սակայն միաժամանակ երբեմն առաջացրել է ներքին մրցակցություն և հակամարտություններ ցեղերի միջև։ Ժամանակի ընթացքում, հատկապես քաղաքայնացման, պետական ինստիտուտների ամրապնդման և քաղաքական շարժումների ազդեցությամբ, ցեղային համակարգերի դերը որոշ շրջաններում նվազել է, բայց դրանք դեռևս շարունակում են ունենալ զգալի սոցիալական և քաղաքական ազդեցություն որոշ համայնքներում։ Այսպիսով, ցեղը և ցեղային միավորումները Քրդստանում կարելի է դիտարկել որպես ավանդական հասարակական կառուցվածքի կարևոր տարր, որը ձևավորել է տարածաշրջանի պատմական զարգացման ընթացքը և մինչ այսօր որոշ չափով պահպանում է իր ազդեցությունը։

Պատմություն

Այս աշխատանքը նվիրված է III–IV դարերում Մեծ Հայքի թագավորության քաղաքական ճակատագրի և նրա տարածքի նկատմամբ Պարսկական և Հռոմեական տերությունների ազդեցության ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության փոփոխություններին և դրանց հետևանքներին հայկական պետականության համար։ Հեղինակը վերլուծում է Հայաստանի ռազմավարական նշանակությունը երկու գերտերությունների միջև մրցակցության համատեքստում՝ ցույց տալով, թե ինչպես էր երկիրը հաճախ վերածվում քաղաքական և ռազմական հակամարտությունների թատերաբեմի։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դիվանագիտական պայմանավորվածություններին, ռազմական արշավանքներին և այն քաղաքական գործընթացներին, որոնք հանգեցրել են Հայաստանի ազդեցության գոտիների բաժանմանը տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Աշխատությունը քննարկում է հայկական արքայական իշխանության դիրքը արտաքին ճնշումների պայմաններում, տեղական ազնվականության դերակատարությունը և պետական կառավարման համակարգի վրա արտաքին ուժերի ազդեցությունը։ Ներկայացվում են նաև տարածաշրջանային քաղաքականության, կրոնական զարգացումների և վարչական վերափոխումների փոխկապակցվածությունը՝ ընդգծելով դրանց ազդեցությունը երկրի հետագա պատմական ընթացքի վրա։ Շեշտվում է, որ պարսկա-հռոմեական բաժանումները կարևոր շրջադարձային փուլ են եղել Հայաստանի պատմության մեջ, քանի որ դրանք էականորեն ազդել են երկրի քաղաքական ինքնուրույնության, տարածքային ամբողջականության և մշակութային զարգացման վրա՝ ձևավորելով հետագա դարերի պատմական գործընթացների հիմքերը։