Մարգարեն - Խալիլ Ջիբրան

խալիլ ջիբրան

մարգարեն

խալիլ ջիբրան

մարգարեն թարգմանությունը անգլերենից Սոնա Քյուրքչյանի

ՒԷՄՍՔՃԻԵԽԸՈԱՆԱՑՃԵ

Քյուրքչյան, Երնան, 2016

ՀՏԴ ԳՄԴ Ջ567

821.111(73)-3:1/14 84(7ԱՄՆ)-4:87

Խալիլ Ջիբրան«Մարգարեն» Եր.: «Քյուրքչյան» ՍՊԸ, 2016

թարգմանությունըանգլերենից

Սոնա

Քյուրքչյանի

խմբագիր`Նունե Թովմասյան սրբագրիչ`էսթերԽանիկյան դիզայնը`ԱրմենՔյուրքչյանի գեղ. խմբագիր`ԱստղիկՔյուրքչյան տեխ.խմբագիր`ԱրաԼանջունի

էջադրումը՝ԹագուհիԱշիկյանի

(Օ

Սոնա

Քյուրքչյան

ՍՊԸ, 2016 |/սոճՇիյո (Օ«Քյուրքչյան» |ՏՅԽԱ978-9939-9122-6-4

.ԵԻՄԱԼԵԿՀՈՄՁՈ.ՕՒց

ՆԱՄԱԿ

Բովանդակություն Նավի գալուստը

Սիրո մասին

Ամուսնությանմասին

Երեխաներիմասին

Տալու մասին

Ուտելու ն Խմելու մասին

Աշխատանքիմասին

Ուրախությանն Տխրությանմասին

Տներիմասին

Հագուստիմասին

Առուծախիմասին

Ոճրի ն Պատժիմասին

Օրենքներիմասին

Ազատությանմասին

Բանականությանն Կրքիմասին

Ցավիմասին

մասին Ինքնաձանաչողության

Ուսուցանելումասին

Ընկերությանմասին

Խոսելումասին

Ժամանակիմասին

Բարու ն Չարիմասին

Աղոթքիմասին

Հաճույքիմասին

ծ2

Գեղեցիկիմասին

Կրոնիմասին

Մահվանմասին

Հրաժեշտ

Նավի գալուստը Ալմուստաֆան ընտրյալն

սիրելին, որն ինքն իր օրվա լուսաբացնէր, Օրֆալեզ քաղաքում տասներկուտարի սպասել էր իր նավին, որ վերադառնալուէր ն տանելու էր իրեն այն կղզին,ռրտեղնա ծեվելէր: Տասներկուերորդտարվա Իելոլի` հունձքի ամսվա յոթերորդօրը նա բարձրացավբլուրը քաղաքիպարիսպներից այն կողմ, ն նայեցդեպի ծուխու տեսավմշուշի մեջ երնացողնավը: Եվ նրա սրտի դարպասներըլայն բացվեցին, ու նրա ուրախությունըտարածվեցծովից անդին: Նա փակեցաչքերն ու աղոթեցիր հոգու լռությանմեջ: ու

Բայցերբնա իջնումէր բլուրն ի վար,տխրություն պատեցերան,ն նա իր սրտումմտածեց. գնամայստեղիցխաղաղությամբ Ինչպե՛ս ն անտրտում:Ո չ, անվերքհոգովչեմ հեռանում ես այս քաղաքից: Երկարէին ցավիօրերն ու միայնությանգիեմ կացրել այս քաղաքիպաշերները,որ անց տերիմեջ, ն ո վ կարողէ բաժանվելիր ցավիցու միայնությունիցառանցափսոսանքի: Հոգուս անհամարմասնիկներեմ շաղ տվել այս փողոցներում,ն շատ են իմ իղձերի մանուկներըայս բլուրներով մերկ վազող, ն ես չեմ կարողհեռանալնրանցիցառանցցավիու ծանրությանզգացումի: Հագուստչէ, որ վրայիցսնետում եմ ես այսօը, այլ մաշկ, որ պոկում եմ իմ սեփականձեռքերով: Հետնում թողածս էլ ոչ թե միտքէ, այլ քաղցից ու ծարավիցքաղցրացածսիրտ: -

Այո,ես այլնս չեմ կարողհապաղել:

Ծովը, որ ամեն ինչ դեպիիրեն է ձգում,կանչում Է ինձ, ն ես պետքէ նավբարձրանամ, Քանզի մնալ,չնայածոր ժամերնայրվում են գիշերում,նշանակումէ սառել,բյուրեղանալու ձուլածոդառնալ:

Միրովկտանեիինձ հետ այն ամենը,ինչ կա այստեղ,բայց ինչպե ս: Ձայնն իր հետ չի կարող տանել իրեն թներ տվող լեզուն ու շուրթերը: Նա մենակ պետք է սլանա: Եվ մենակու առանցիր բույնի պետքէ արծիվըթռչիդեպիարնը։

Երբ նա բլրի ստորոտինհասավ,կրկին շըրջվեց դեպի ծով ու տեսավ,թե ինչպես էր իր նավը մոտենում նավահանգստին,ու տեսավ

նավաստիներին իր հայրենակիցներին,նավի առաջնամանում:

Եվ նրահոգինաղաղակեց,ու նա ասաց նրանց. իմ նախամոր,հեծյալնե՛ր ալիքՈրդինե՛ր ների, Որքա՛ն հաձախեք դուք նավարկելիմ երազներում: Եվ այժմ դուք գալիս եք իմ զարթոնքի ժամանակ,որն իմ ամենախորերազնէ: առաՊատրաստեմ ես գնալու, ն փափագս՝ գաստներըպատրաստ, սպասումէ քամուն: Միայն մի անգամէլ լիաթոքշնչեմ այս հանդարտ օդը, միայնմի սիրողհայացքԷլ նետեմ, Հետո ես կկանգնեմձեր կողքին ծովագնացը -

ծովագնացների կողքին: ւն մայր, գեԵվ դու, անսահմա ն ծով, անքո տակիու վտակիմիա կ խաղաղությունն ազա-

տություն, Թույլ տուրգետակիմի քչքչոց, բացատիմի

շշունջ Էլ վայելեմ, Ու կգամ քեզ մոտ` անսահման սահման ծովի մոտ:

կաթիլն ան-

Եվ երբ նա քայլումԷր,հեռվումտեսավտըու ղամարդկանց կանանց,ռր թողնումէին իրենց դաշտերնու խաղողիայգիներնու շտապումէին դեպիքաղաքիդարպասները: Նա լսեց նրանցձայները,որ իր անունն էին կանչում, ն դաշտիցդաշտ մեկը մյուսին իմաց էին տալիսնավիգալստյանմասին:

ինքնիրեն. Կարողէ արդյոք պատահել այնպես, որ բաժանմանօրը միանալուօր լինի: Եվ գուցեիմ մայրամուտըլուսաբա ց էր իրականում: Ի՛նչեմ տալու ես նրան, ով թողել Է իր գութանն ակոսիմեջ, կամ նրան, ռովկանգնեցրելէ անիվնիր հնձանի: Եվ նա

ասաց

-

արդյոք իմ Կդառնա

սիրտը բերքառատմի ծառ, որպեսզիպտուղներըհավաքեմն նրանց տամ:

Եվ կհոսեն արդյոք իղձերնիմ աղբյուրիպես, նրանցբաժակներըլցնել: որ կարողանամ Արդյո ք տավիղեմ ես, որ ձեռքն ամենակարողի ինձ դիպչի,կամ սրինգ,որ նրա շունչն իմ միջովանցնի: Եթե լռություններփնտրողեմ ես, ի նչ գանձ եմ գտել լռություններիմեջ, որ վստահությամբ բաժանեմ: Եթե այսօր իմ բերքահավաքիօրն է, ուրեմն հի՞նչ դաշտերումն տարվաո ր մոռացվածեղաեակինեմ ցանելսերմը: Եթե հիմա է իսկապեսժամը,որ պետքէ ջահըս բարձրացնեմ,իմ կրակը չէ, որ ջահիս մեջ կվառվի: Դատարկն անկրակկբարձրացնեմայն, Եվ գիշերվապահապանըյուղ կլցնի ջահիս մեջ ն նան կվառիայն: |

Այսքանը նա ասաց բառերով,սակայն նրա սրտումշատ բանչասվածմնաց,քանզինա չէր կարողինքըխոսելիր մեծ գաղտնիքիմասին:

Երբ նա քաղաք մտավ,բոլոր մարդիկեկան նրան դիմավորելու, ն բոլորը միաձայննրան Էինկանչում: Քաղաքիտարեցներնառաջ եկան ու ասա-

ցին.

մի հեռացիրմեզանից: Մեր մայրամուտիմիջօրենես եղել, ն քո երիտասարդությունըմեզ երազանքներ Է տվել երազելու: Դու օտարական չես մեզ համար, ոչ էլ հյուր, դու մերորդինն սիրելին ես: Թույլ մի տուրմ̀եր աչքերնարդենկարոտեն քեզ: Դեռ

-

Իսկ քրմերնու քրմուհիներնասացիննրան. Թող ծովի ալիքներըդեռ չբաժանենմեզ, ն թող հուշ չդառնանտարիները,որ մեզ հետ ես -

անցկացրել:

|

շրջեցիրմեր մեջ որպեսոգի, ն քո ստվերը լույս էր մեր դեմքերին: Մենք շատ ենք քեզսիրել: Բայց լուռ ն քողարկված էեղել մեր սերը: Իսկ այժմ այն բղավումէ քո մասին ն կանգնած է քո առջն: Եվմիշտէլ այդպես է եղել,որ մինչնբաժանման պահըսերըչի իմացելսեփական խորությունը: Դու

Մյուսներն էլ եկան ն աղաչեցիննրան: Սակայն նա չպատասխանեց, միայնխռնարհեց գլուխը, ն նրանք,որ մոտ էին կանգնած,տեսան նրակրծքիվրայովհոսող արցունքները: Եվ նա մարդկանցհետ միասինքայլեցդեպի տաճարիառջնգտնվողմեծ հրապարակը:

Սրբավայրիցդուրս եկավմի կին, ում անունն Ալմիտրաէր: Ալմիտրանգուշակուհիէր: Նա չափազանցքնքշությամբնայեցայդ կնոջը, քանզիԱլմիտրանէր, որ փնտրեց,գտավն հավատացիրեն հենց առաջինօրը, որ նա այդ էր Ալմիտրանողջունեցնրան ասելով. Աստծո, կատարյալիփնտրտուքՄարգարե ներումերկարորոնեցիրնավիդհանգրվանը: Այժմնավդեկել է, դու պետքէ գնաս: Խորն է կարոտդդեպիքո հուշերի երկիրըն դեպիմեծ երազանքներիդ բնակությանվայրը,ն ո չ մեր սերըպետքէ պարտավորեցնի քեզ,ոչ էլ մեր կարիքներըկարող են քեզ պահել: Սակայն խնդրում ենք քեզ, որ նախքանմեզանիցհեռանալը,խոսեսմեզհետ ն փոխանցես մեզքո ձշմարտությունը: Ու մենքէլ կտաքայնմեր զավակներին, եըն այն չի մեռնի: րանքէլ` իրենցզավակներին,

քաղաք եկել:

|

-

Միայնությանմեջհետնելես մերօրերին,արթուն լսել ես, թե ինչպես ենք քնի մեջ լալիս ու ծիծաղում: Ուրեմս այժմ բացահայտի ր մեզ համար, թե ով ենք մենք, ն պատմիր մեզ այն ամենը,ինչ տեսելես, որ գոյությունունի ծնունդին մահվան միջն:

Եվ նա պատասխանեց. Օրֆալեզի ժողովուրդ, ուրիշ ինչիմասին կարող եմ խոսել, եթե ոչ այն բաների,որ այս պահինէլ հուզում է ձերհոգիները: -

Սիրո մասին ԱյնժամԱլմիտրանասաց. «Խոսի ր մեզ հետ Սիրո մասին»: Նա բարձրացրեց գլուխը,նայեցմարդկանց,ու լռությունտիրեց:Հետո նա հզորձայնովասաց. Երբ սերը ձեզ կանչի, հետնե ք նրան, Չնայածոր սիրո ճանապարհներըդժվարին ու խորդուբորդեն: Եվ երբնրաթներըգրկենձեզ,փարվե ք նրան, Չնայածոր նրա թների մեջ թաքցրածթուրը կարողէ ձեզխոցել: Եվ երբ նա խոսի ձեզ հետ, հավատացեք նրան, Չնայած որ նրա ձայնը կարող է փշրել ձեր երազներնայնպես,ինչպեսհյուսիսայինքամին է ավերումպարտեզը: -

Քանզիինչպեսսերը ձեզ թագադրումէ, այնպեսէլ խաչումէ: Ինչպեսայն նպաստումէ ձերաձին,այնպես Էլ կոտրումէ ձեր ձյուղերը, Ինչպես բարձրանումէ վեր ն շոյում արնի տակերերացողձեր ամենանուրբ ձյուղերը,այնպեսԷլ իջնում է հողի տակմինչնձեր արմատները, ն ցնցումդրանք:

ցորենիհասկինման իր խուրձիմեջկըվերգնիձեզ: Նա կկալսիձեզ,որպեսզիմերկացնի: Կմաղի,որ ազատիձեզ ձերկեղնից։ Կաղա այնպես,որ սպիտակեք: Կհունցիձեզ,մինչնոր լրիվ փափկեք, Հետո ձեզ իր սուրբ կրակին կտա, որ սուրբ հացդառնաքԱստծո սուրբ խնջույքիհամար: Նա

Եվ այսամենըսերըկանիձեզհետ, որպեսզի դուք կարողանաքըմբռնել գաղտնիքները ձեր սրտերիայդ իմացությամբդառնալովԿյանքի սըտիմի մասը: Բայց եթե վախենաքն սիրո խաղաղությունն ու հաձույքըմիայնփնտրեք, Լավ է ծածկեքձեր մերկությունն ու դուրս

սիրո գավիթից Դեպիանեղանակաշխարհը,որտեղկծիծաղեք, բայց ոչ բոլոր ձեր ծիծաղները,որտեղ լաց կլինեք,սակայնոչ ձեր բոլոր արցունքները: Մերը տալիս է ոչ այլ ինչ, քան ինքն իրեն ն վերցնումէ միայնինքնիրենից: Ինչպեսսերըոչինչչի սեփականացնում, այնպեսէլ նրանչես սեփականացնի, Քանզիսերըբավարարվումէ սիրով: գաք

Երբ սիրում եք. «Աստվածիմ սրտում է» ասելու փոխարեն ասեք. «Ես Աստծո սրտումեմ»: Եվ մի կարծեք,որ կարող եք սիրուն ուղղություն տալ, եթե այն ձեզ արժանիէ համարում, ինքնէ ձեզուղղությունտալիս:

Սերը, բացի ինքն իրեն բավարարելուց,այլ ցանկությունչունի: Բայց եթե սիրում եք ն ցանկություններեք ունենալու, ուրեմն թող ձեր ցանկությունները հետնյալըլինեն. Հալվել ն լինել կարկաչողառվինման, որ գիշերումիր մեղեդինէ երգում, Իմանալցավնանսահման քնքշության, Խոցվելսիրո սեփականըմբռնումով,

ն ուրախությամբ պատրաստակամորեն արնահոսել: Արթնանալլուսաբացինթն առած սրտով ն շնորհակալ լինել, որ նոր օր է տրվածսիրելու համար, խորհելովսիրոզմայՀանգստանալ կեսօրին լանքիմասին, Երեկոյան վերադառնալտուն երախտագիտությանզգացումով, Եվ հետո քնել՝սիրելիիհամարաղոթքը սըրտումդն նրա գովքիերգըշուրթերիդ: Ու

Ամուսնությանմասին Հետո

Ալմիտրանկրկինխոսեցու ասաց. «Ուսուցի չ, իսկ ի՞նչկասեսԱմուսնությանմասին»: Դուք միասինեք ծնվել ն միասինկլինեք հավիտյան։ Դուք միասինպիտիլինեք, երբմահվանձերմակ թներըցիրուցանանեն ձեր օրերը: Դուք միասինպիտիլինեք, նույնիսկ Աստծո լուռ հիշողությանմեջ: Բայցթող ձերմիասնությանմեջտարածություններլինեն, Եվ թող երկնայինքամիներըպարենձեր միջն:

Սիրե ք միմյանց,բայց սերը մի դարձրեքկա-

պանք,

Թող այնծփացողծովլինիձերհոգիներիմիջե: Լցրեք մեկդ մյուսի գավաթները,բայց մի խմեքնույն գավաթից: Մեկդ մյուսին ձեր հացիցտվե ք, բայց նույն կտորըմիկերեք: Երգեք ն պարեք միասին, ն ուրախացեք, սակայնթող ձեզանիցյուրաքանչյուրըմիայնակ լինի, Քանզի նույնիսկ վինի լարերը միայնակ են, չնայածոր թրթռումեն նույներաժշտությամբ: |

|

Տվեք ձեր սրտերըմիմյանց,բայց

ի պահ, ՔանզիմիայնԿյանքիձեռքըկարող է պահել ձերսրտերը: Եվ կանգնե ք միասին,բայց ոչ շատ մոտ միմյանց, Քանզիտաձարիսյուներնէլ անջատեն կանգոչ

նած,

Եվ կաղնինու նոձինչեն աձում միմյանցստըվերիներքո:

Երեխաներիմասին Մի կին`երեխանգրկին,ասաց. «Խոսի ը մեզ հետ Երեխաների մասին»: Եվ նա այսպեսասաց. Ձեր երեխաներըձեր երեխաներըչեն: Նրանք որդիներն ու դուստրերնեն Կյանքի ձգտման: Նրանքգալիսեն ձերմիջով,բայց ոչ ձեզանից, Ու թեն նրանքձեզ հետ են, ձեզչեն պատկա-

նում:

Դուք կարողեք նրանցտալ ձեր սերը, բայց ոչ ձեր մտքերը, Քանզինրանքիրենցնունեն: Դուք կարող եք բնակեցնելձեր տանընրանց

մարմինները,բայց ոչ հոգիները, Քանզի նրանց հոգիները վաղվա տանն են բնակվում, ուր դուք այցելելչեք կարողնույնիսկ ձեր երազներում: Դուք կարող եք ձգտել նրանց նման լինել, բայց ոչ նրանցդարձնելձեզ նման, Քանզի կյանքը չի գնում հետ, ոչ էլ երեկվա օրվամեջ է միշտ մխում: Դուք աղեղներնեք, ձեր զավակներնէլ` կենդանինետերը, Աղեղնավորը տեսնում է նշանակետն անսահմանությանձանապարհիվրա,ն Նա Իր ողջ ուժով ձգում է ձեզ,որպեսզիԻր նետերըհեռու ն արագ թռչեն: Ուրախությամբձկվե ք աղեղնավորիձեռքում,

Քանզի որքան որ Նա սիրում է թռչող նետը, այնքանէլ սիրումէ ամուր,հաստատուն աղեղը:

Տալու մասին մի հարուստմարդ ասաց. «Խոսի ր մեզ հետ Տալու մասին»:Եվ նա պատասխանեց. Քիչ է ձեր տվածը,երբ տալիս եք ձեր ունեցածից: Իսկապեստալ, նշանակում Է տալ ինքներդ ձեզանից, Քանզի ինչ են ձեր ունեցածները, եթե ոչ առարկաներ,որ պահում եք միայնայն երկյուեն ձեզպետքգալ: կարող ղից, որ վաղը դրանք Իսկվաղը, ի նչ կբերիայն չափիցշատ շրջահայաց շանը, որ թաղում Է ոսկորներն անհետ հետնիցսուրբ քաավազիմեջ՝ուխտավորների ղաք գնալու ճանապարհին: վախը,եթե ոչ հենցկարիք: Եվ ինչ է կարիքի Իսկ ահը ծարավի,երբ ձեր ջրհորը լիքն է, Հետո

-

հենցծարավըչէ՛, որ անհագէ: Կան մարդիկ,որ շատ ունեն, սակայնքիչ են տալիս ն տալիս են, որպեսզիիրենցառաքինի ձանաչեն,ն այդ թաքուն ցանկություննանպիտան է դարձնումնրանցնվերները: Եվ կանմարդիկ,որ ունենալովքիչ,տալիսեն իրենցողջ ունեցածը: Նրանք կյանքին ն կյանքի առատաձեռնությանը հավատացողներնեն, ն նրանց քսակը երբեքդատարկչի լինում: ն Կան մարդիկ,որ տալիսեն ուրախությամբ, ուրախություննայդ նրանցպարգենէ: Կան մարդիկոր ցավովեն տալիս,ն այդ ցավը նրանցմկրտություննէ: Եվ կան այնպիսիք,որ տալուց ո չ ցավեն զգում,ո չ տալու մեջ ուրախությունեն փընտրում,չ էլ առաքինությունգործելումտքովեն տալիս, Նրանք տալիսեն այնպես,ինչպեսանդինհովիտներումմրտենինիր բույրն է օդի մեջ տարածում, Չնայածռր նրանցձեռքովԱստված է գործում, ն նրանցաչքերիխորքիցՆա ժպտում է աշխարհին: արդյոք

ո

Լավ է

տալ,

երբ խնդրումեն, սակայնավելի

լավ Է տալ, երբ ոչ թե խնդրումեն, այլ ինքներդ եք հասկանում, Եվ առատաձեռնիհամար ավելի մեծ ուրախություն է փնտրելընրան, ում կարող է տալ, քան հենցտալը: Իսկ կա.արդյոք որնէ բան,որ պետքէ պահել, չտալ:

Այն ամենը,ինչ ունեք, մի օր տրվելու է, ք, որպեսզիհետո, երբ գա Ուրեմն հիմատվե պահը,տան ձեզ ն ձեր ժառանգներին:

Դուք հաձախասում եք. «Ես կտայի,սակայն միայննրան,ով արժանիէ»: Ձեր պտղատու այգու ծառերնայդպեսչեն ասում, ոչ Էլ հռտերըձեր արոտավայրի: Նրանք տալիս են, որ կարողանանապրել, քանզիպահել,չտալ, նշանակումէ մեռնել: Նա, ով գիշերներիու ցերեկներիէ արժանացել, վստահորենարժանի է մնացածամեն ինչին, որ կարելիէ ձեզանիցստանալ: Եվ նա, ռվ արժանացելԷ խմելու կյանքի օվկիանոսից,արժանիէ լցնելու իր գավաթըձեր

վտակից: փոքրիկ ու վստաԵվ ի նչը կարողէ խիզախությունից հությունից ավելի վեհ լինել, եթե ոչ վերցնելու բարեգործությունը:

Եվ ո վ եք դուք, որ մարդիկբացենձեզիրենց սրտերնու հպարտությունը,որ դուք նրանց մերկն նվաստացածտեսնեք: Առաջին հերթին տեսեք,որ դուք ինքներդ արժանիլինեք տալու, Քանզի իրականումկյանքն է տալիս կյանքին, մինչ դուք ձեզտվողեք համարում,սակայն իրականումվկաներեք լոկ: Եվ դուք` վերցնողներդ, իսկ դուք բոլորդ վերցնող եք, մի վերցրեքձեզ վրա երախտագիտության բեռը,քանզիդրանովծանըլուծ եք դնում, թե ձեր, նթե ձեզտվողիուսերին: Ավելիլավ է տվողիհետ միասիննրապարգններիվրա,ինչպեսթներիվրա,վերբարձրանաք, Քանզի ձեր պարտքիմասին չափից ավելի հիշել, նշանակումէ կասկածելնրա մեծահոգությանը, ում մայրն առատաձեռն երկիրն է, իսկ Աստված` հայրը:

Ուտելու ն Խմելու մասին Հետո ասաց.

մի ծեր մարդ, որ պանդոկապանէր, «Խոսի ր մեզ հետ Ուտելու ն Խմելու մա-

սին»: Եվ նա այսպեսպատասխանեց. Լավ կլիներ, որ դուք կարողանայիք ապրել հողի բույրովն բույսիպես լույս կլանելով: Բայց քանի որ դուք պետքէ սպանեք,որ ուտեք,ն նորածնիցխլեքմոր կաթը,որ ձեր ծարավը հագեցնեք,ուրեմն թող ուտելն ու խմելըպաշտամունքիգործողություններլինեն, Եվ թող ձեր սեղանըխորանլինի, որի վրա զոհաբերվումեն անտառներին դաշտերիանահանուն մարդու րատ ն անմեղ արարածները միջիանարատին անմեղի: ք. Գազանին սպանելիս ձեր սրտումասե -

«Նույն ուժով, որ

դու ես

սպանվում,սպանվելու եմ նան ես, ն ես նույնպեսսպառվելուեմ, Քանզի օրենքը,որ քեզ իմ ձեռքն է հանձնել, ինձ էլ մեկ այլ ավելի հզորիձեռքնէ հանձնելու: Քո ն իմ արյուններըոչ այլ ինչ են, քան երկընքիծառըսնող բուսահյութ»:

Խնձորըկծելիսձեր սրտումասե ք. Քո սերմերըպիտիապրենիմ մարմնում, Քո վաղվակոկոններըպիտիծաղկենիմ սըըտում,

բույրնիմ շունչը պիտիլինի, Եվ միասինմենք պիտի ուրախանանքտարվա բոլոր եղանակներին»: Քո

Աշնանը խաղողըհնձանիհամարհավաքելիս ձեր սրտումասե ք. «Ես էլ խաղողիայգի եմ, ն իմ միրգնԷլ հավաքվելուէ հնձանիհամար, Եվ նոր գինու նման ես Էլ պահվելու եմ հավերժականանոթում»: Եվ ձմռանն այդ գինինըրմպելիս թող ձեր սրտերումամեն գավաթիհամարերգլինի, Եվ երգըթող բերի աշնանայինօրերի,գինու այգու ն հնձանիհիշողությունը:

Աշխատանքիմասին մի հողագործասաց. «Խոսի ր մեզ հետ Աշխատանքիմասին»: ասելով. Եվ նա պատասխանեց Դուք աշխատումեք, որպեսզիերկրի ն նրա հոգու հետ ներդաշնակլինեք, Քանզի պարապ լինել, նշանակում է կորցնել տարվաեղանակներիռիթմըն դուրս ընկնել կյանքի երթից, որ հպարտ հնազանդությամբ գնում է դեպիանսահմանություն: Երբ աշխատումեք, սրինգ եք, որի սրտի միջից ժամերիշշունջը երաժշտությանԷ վերածվում: Իսկ ո վ Էուզում եղեգլինելհամրու լուռ, երբ մնացածբոլորը համահունչերգումեն: Հետո

-

Ձեզմիշտասվել է, որ աշխատանքնանեծքէ, իսկ տքնաջանաշխատանքը` դժբախտություն: Իսկ ես ձեզ ասում եմ, որ աշխատելովիրականացնումեք երկրիհեռավորերազիայն մասը, որ այդ երազի ծնվելու պահիցհենց ձեզ է վերապահվելիրականացնել: Եվ եթե անմնացորդտրվում եք աշխատանքին, ուրեմնիրապեսսիրում եք կյանքը, Եվ սիրելկյանքնաշխատանքիմիջոցովնշանակում է մտերմիկլինել կյանքիամենանվիրականգաղտնիքիհետ:

Սակայնեթե տառապանքիպահին դուք ձեր ծնունդըդժբախտություն անվանեք,իսկմարմնի մասինհոգածությունը ճակատինգրվածանեծք,ես ասում եմ ձեզ,որ յոթ տակքրտինքպիտիթափեք,որպեսզիմաքրվիայն, ինչ գրվածէ:

Ձեզ նան ասվել է, որ կյանքըխավարէ, ն այն պահերին,երբ ամեն ինչիցհոգնածու ձանձրացածեք լինում, կրկնում եք այն,ինչ ասել են հոգնած ու ձանձրացած մարդիկ: Իսկ ես ձեզ ասում եմ, որ կյանքնիրոք խավար է, երբչկաձգտում, Սակայնառանցգիտելիքիկույը են բոլոր

ձգտումները, Եվ բոլոր գիտելիքներն ապարդյունեն առանց աշխատանքի, Եվ ցանկացածգործունայն է առանցսիրո: Եվ երբ սիրով եք աշխատում,դուք ներդաշնակությանեք հասնում ինքներդձեզ հետ, Աստրծոն միմյանցհետ:

Իսկինչ է նշանակում աշխատելսիրով: Նշանակում է կտավըգործել սրտիդ նուրբ թելերով,ասես սիրելիդէ կրելու այն: Նշանակումէ տունըկառուցելայնպիսիոգեշընչմամբ,ասես սիրելիդէ ապրելուայդտեղ: Նշանակում Է սերմն այնպիսիքնքշությամբ դնելհողիմեջն այնպիսիքնքշությամբբերքըհավաքել,ասես սիրելիդէ վայելելուայդ պտուղնեըը:

Նշանակում է ձեր սեփականռագուշնչով լիցքավորելայնամենը,ինչ անում եք, Եվ գիտակցությամբ, որ բոլոր օրհնյալ հոգիները երկնքիցհետնում են ձեզ:

Հաձախլսել եմ, որ, կարծեսքնի մեջ խոսելով, ասում եք. «Նա, ով աշխատումէ մարմարիհետ ն իր սեփականհոգու մարմնավորումն այդ քա31

րի մեջ է գտնում,ավելիվեհ է, քան նա, ով հող է մշակում: Եվ նա, ով որսում է ծիածանը, որ փակցնի կտավին,ավելի արժանավորէ, քան նա, ով սանդալներէ կարումմեր ոտքերիհամար»: Բայց ես ասում եմ ոչ թե քնիս մեջ, այլ այնպես սթափ,ինչպեսմիայնկեսօրինեն լինում, որ քամինհսկա կաղնուհետ ավելի քնքշորենչի խոսում,քանմյուս բոլոր խոտերիհետ: Եվ միայննա է մեծ, ով քամու ձայնըվերածում է երգիիր սիրով այդ երգն ավելի քաղցրացնելով:

Աշխատանքըսիրո մարմնավորումնէ: այլ միկարող սիրովաշխատել, եթե չեք Եվ այն տհաճությամբ,լավ է թողնեք ձեր աշխատանքը ն նստեք տաձարիդարպասիմոտ ու ողորմություն խնդրեքնրանցից,ում համարաշխատանքնուրախությունէ, եք թըՔանզիեթեհացնանտարբերությամբ խում,ձերթխածհացըդառնէ լինում ն կեսմարդու էլ չի կշտացնում: Եվ եթե խաղողըդժկամությամբեք տրորում, թունավորումեք ապագա գինին: Եվ եթե նույնիսկհրեշտակիձայն ունեք, սակայն չեք սիրում երգել,ձեր երգովմիայնխլաց32

Ուրախությանն Տխրությանմասին մի կին ասաց. «Խոսի ր մեզ հետ Ուրախությանն Տխրությանմասին»: Եվ նա պատասխանեց. Ձերուրախությունըձերդիմակազերծտրխրությունն է: Եվ նույն ջրհորը, որից ձեր ծիծաղնէ բխում, հաձախլցվածէ լինում ձեր արցունքներով: Եվ ուրիշ էլ ինչպե ս կարողէլինել: Որքան խորն է տխրությունըմխրձվում ձեր սըրտիմեջ, այնքան ավելի շատ ուրախություն կարողեք տեղավորելայնտեղ: Հետո

-

գինովլցված ձեր գավաթընույն գաԱրդյոք վաթը չ է, որ բրուտիվառարանումէ թրծվել:

Եվ միթե ձեր հոգիներըհանգստացնողվին նույն փայտըչէ, որ փորվածէ դանակներով:

Երբ ուրախ եք, նայեքձեր սրտի խորքը ն կտեսնեք,որ միայն այն է ձեզ ուրախացնում, ինչը նախկինումտխրեցրելէ: Երբ տխուր եք, կրկին նայե ք ձեր սրտի մեջ ն կտեսնեք,որ իրականումլալիս եք այն բանի համար,ինչը ձերբերկրանքն է եղել:

Ձեզանիցոմանք ասում են. «Ուրախությունն ավելի զորեղ է, քան տխրությունը»,իսկ մյուսներն ասում են. «Ոչ, տխրություննէ ամենազորեղը»: Իսկ ես ձեզ ասում եմ, որ նրանքանբաժանելի են: Միասինեն նրանքգալիս,ն երբնրանցիցմիհետ սեղանիշուրջ նստած է լիայն մեկը ձեզ նում, հիշե ք, որ մյուսը քնածէ ձերանկողնում:

Հիրավի,դուք կշեռքի նման կախվածեք ձեր տխրությանն ուրախությանմիջն: Միայն,երբհոգեպեսպարպվածեք, այդ ժամանակեք անշարժն հավասարակշռված:

Իսկ երբ գանձերիպահապանըորոշի կշռել հր ոսկինն արծաթը,ձեր ո ր նժարըկլինի առաթե տխրության: վել ծանը՝ ուրախության,

Տների մասին եկավմի որմնադիրու ասաց. «Խոսի ը մեզ հետ Տներիմասին»: Եվ նա այպեսպատասխանեց. կացարանկաՁեր պատկերացումներից ռուցեք անապատում,ինչպես որ տուն եք կառուցումքաղաքիպարիսպներիցներս, Քանզիինչպես որ դուք եք ուզում մթնշաղին վերադառնալտուն, նույնն էլ ցանկանումէ ձեր միջիհեռավորն միայնակթափառականը: Ձեր տունը ձեր ավելի մեծ մարմիննէ: Այն ապրում է արնի տակ ն քնում գիշերվա լռությանմեջ: Կարծումեք ձեր տունը երազչի տեսնում: Եվ երազումչի թողնումքաղաքը, որպեսզիուղնորվիդեպիհովիտներնու սարերը: Հետո առաջ

-

կարողանայիափիս մեջ Երանի՛

հավաքել անտառներումու մար-

ձեր տներըն շաղ տալ գագետիններում: Երանիհովիտները ձեր փողոցներըլինեին, ն կանաչ դաշտերը՝ ձեր արահետները,որ փնտրեիքիրարգինուայգիներում,ն վերադառնայիք՝ հողի հոտըձերհագուստին: Սակայնդեռեսայդպեսչի լինելու: Վախենալով ձեր նախնիներըձեզ չափից դուրս իրար մոտ են համախմբել:Եվ այդ վախը դեռ մի քիչ Էլ կտնի: Դեռ մի որոշ ժամանակ էլ ձեր քաղաքիպարիսպներըկբաժանենձեր օջախներըձեր դաշտերից:

Ասացե ժողովուրդ,ինչ ք ինձ, Օրֆալեզի նեք ձերտներում:Ի՞նչ եք այդպեսպահում փակ ու-

դռներիհետնում:

Խաղաղությունն արդյոքձեր ուժը

բացա-

հայտողհանդարտհոգեվիձակը, Թե հիշողությունները մտքիխորքերումփայ-

լատակողկամարները: Գուցե կը, որ փայտիցն քարիցկերտած իրերիցդեպիսրբազան սար է առաջնորդում սրտին: Ասացե ք ինձարդյոք ունե ք դուք այդ ամենը ձերտներում:

գեղեցի

Թե միայն հարմարավետություն ն հարմարավետությանտենչանքունեքմի բան, որ որպես հյուր է տուն մտնում, հետո տերուտիրական է դառնում:

է ձեզ ն վերածումէ մաԱյն հնազանդեցնում րիոնետների: Եվ, չնայածոր ձեռքերըմետաքսիցեն, սիրտը երկաթիցէ: Այն օրորում է ձեզ, որ քնեք, որպեսզիկանգնի ձեր մահձիմոտ ն ծաղրիձերարժանապատվությունը: նա դըԾաղրելովձեր առողջ զգացումները րանք փաթաթումԷ ինչպես դյուրաբեկանոթներ: Իսկապես,որ հարմարավետության տենչանքը սպանումէ հոգինն հետո քմծիծաղով քայլում հուղարկավորության ժամանակ:

Բայց դուք, տարածությա ն զավակներ, դուք, դադարիմեջ անդադրո ւմ էակներ,ձեզ ոչ կարողեն թակարդել,ո չ էլ սանձահարել:

Ձեր տունըպետքէ ոչ թե խարիսխ,այլ կայմ լինի: Այն ոչ թե վերքըծածկողպսպղուննրբա39

մաշկ, այլ աչքը պահպանողկոպ պետք է լինի: Հարկչէ, որ պահեքձեր թները,որպեսզիկարողանաքանցնելդռներիմիջով, ո չ էլ կախեք ձեր գլուխները, որպեսզի չխփվեն առաստաղին, ն ոչ էլ վախենաքշնչել, որպեսզիպատերը չձաքենն փուլ չգան: Հարկչէ, որ ապրեքկենդանիմարդկանցհամարմեռածներիկառուցածշիրիմներում: Եվ, չնայածշքեղությաննու հոյակապությանը, ձեր տունը չի պահի ձեր գաղտնիքը,ոչ էլ կպատսպարի ձերբաղձանքը, Քանզիայն,ինչ ձերմեջ անսահման է, ապրում Է երկնքի տանը, որի դուռն արշալույսի մառախուղնէ, իսկ պատուհանները գիշերվա երգերնու լռությունները:

Հագուստիմասին Եվ ջուլհակն ասաց. «Խոսի ր մեզ հետ Հագուստիմասին»: Ու նա պատասխանեց. Ձեր հագուստըքողարկումէ ձեր գեղեցկության մեծ մասը, սակայնչի թաքցնումայն, ինչ տգեղէ: Եվ, չնայած հագուստիմեջ դուք անձնական ազատությունեք փնտրում,այն կարող է շղթա ն լծասարքդառնալձեզհամար: Լավ կլիներա̀րնի լույսն ավելի շատ ձեր մաշկինդիպչեր,քանհագուստին, Քանզիկյանքիշունչն արնի լույսի մեջ է, իսկ քամու: կյանքիձեռքը. -

Ձեզանիցոմանք ասում են. «Հյուսիսայինքամին է գործելհագուստները,որ մենքկրում ենք»: Եվ ես ասում եմ. «Այո,հյուսիսայինքամինէ գործել, Սակայն ամոթն էր նրա շյուղը, ն թուլացած նրաթելը: մկանները՝ Եվ երբնա ավարտելէր իր գործը,քրքջումէր անտառում»:

Մի մոռացեք,որ ամոթխածությունըվահան

պաշտպանումէ անմաքուրիաչքից: Եվ երբանմաքուրնայլնս չլինի, ամոթխածությունը կլինի ոչ այլ ինչ, քան կապանքն մտքի մոլորություն: Եվ հիշե ք,որհողըհաճույքէ ապրում զգալով ձերմերկոտքերը,իսկքամինփափագումէ խաղալ ձեր մազերիհետ: է, որ

Առուծախիմասին Մի առնտրականասաց. «Խոսիրմեզ հետ Առուծախիմասին»: Եվ նա այսպեսպատասխանեց. Հողը տալիս է ձեզ իր բերքը, ն դուք երբեք չեք լինի կարիքիմեջ, եթեիմանաք՝ինչպես վերցնեքհողի պարգնները: Հողիպարգններըփոխանակելովեք գտնելու առատություն, Սակայն, եթե փոխանակումըսիրով ն արդար չլինի, ոմանցագահության,իսկ մյուսներին սովի կհասցնի: -

Դուք, ծովի,դաշտերիու խաղողիայգիների աշխատավորներդ, երբշուկայումհանդիպեք

ու համեմունք ջուլհակներին,կավագործներին հավաքողներին, Ոգեկոչե ք հողի ոգուն,որպեսզիգա ու կանգնի ձեր միջն ն սրբագործինժարներնու բարիքներիարժեքները:

Դատարկաձեռն մարդկանց, որ կգան ն կցանկանանիրենց խոսքերըփոխանակելձեր աշխատանքիհետ, թույլ մի տվեքմասնակցել ձեր գործարքներին, Այդպիսի մարդկանցասե ք. «Եթե մեզ հետ դաշտ գաք, կամ մեր եղբայրներիհետ ծովգնաք ու գցեքձերուռկանը, Երկիրն ու ծովը ձեր նկատմամբէլ կլինեն այնպես առատաձեռն, ինչպես որ մեր նկատմամբեն»:

Եվ եթեշուկա գաներգիչները,պարողներնու ք, սրնգահարները,նրանցշնորհներիցԷլգնե Քանզի նրանք նույնպես պտուղ ն կնդրուկ հավաքողներեն, ն նրանցբերածները՝ չնայած երազանքներիցկերտված,հագուստն սնունդ են ձերհոգու համար:

ք, որ ոչ ոք Եվ նախքանշուկան լքելը, տեսե դատարկձեռքովչգնա: Քանզի հողի ոգին խաղաղ չի ննջի քամու ներքո,մինչն որ ձեր բոլորիկարիքներըբավարարվածչլինեն:

Ոձրի ն Պատժիմասին Հետո առաջ

եկավ քաղաքիդատավորներից «Խոսի ր մեզհետ Ոճրի ն Պատժի

մեկնու ասաց. մասին»: Եվ նա պատասխանեց ասելով. Երբ ձեր հոգին քամու հետ թափառումէ, այդ ժամանակէ, որ դուքմիայնակու անպաշտպան, սխալ եք գործումուրիշների, հետնաբար, ինքներդձերհանդեպ: Եվ այդ գործածսխալիհամարէ, որ երբ թակեք Օրհնյալիդարպասները,ստիպվածկլինեք անուշադրության մատեված որոշ ժամանակ սպասել: -

Օվկիանոսինման է ձեր աստվածայինէԷությունը. Այն երբեքչի պղտորվում: Եվ առանցթներիճախրողեթերինման է, Նույնիսկ արնի նման է ձեր աստվածային էությունը, Որ չգիտիխլուրդիմութ փոսերը,ոչ էլ փընտրում է օձիբները: Սակայն ձեր աստվածայինէությունը միայնակչի բնակվումձերմեջ: Ձեր էության մեծ մասը մարդնէ, բայց մի մեծ մաս էլ նույնիսկմարդ չէ, է, որ քնածքայլում է մշուԱյլ միտձն գաճձաձ շում՝սպասելովիր զարթնումին: Բայց հիմա ձեր միջի մարդու մասին եմ խոսելու, էուՔանզիհենցնա է, ն ռ չ ձերաստվածային թյունը,ո չ էլ տձն գաճաճը,որ ճանաչումէ ոճիրը ն պատիժն աղդ ոճրի:

Հաձախեմ լսել, ռր սխալգործածմարդու մասին այնպեսեք խոսում, ասես նա ոչ թե ձեզանիցմեկնէ, այլ օտարականն անկոչհյուր է ձեր աշխարհում: Բայց ես ասում եմ, որ ինչպես, որ սուրբն ու չեն կարողվեր բարձրանալ արդարամիտը

մեջ է, որ յուրաքանչյուրիդ Բարձրագույնից, Այդպեսէլ չարն ու վատըչեն կարողստորանալ ստորագույնից,որ նույնպես ամեն մեկիդ մեջ Է: Եվ ինչպես որ ծառիվրա ոչ մի տերնչի դեղնում առանցծառիլուռ համաձայնության, Այդպես էլ սխալ գործողը չի կարող սխալ գործելառանցձեր բոլորիթաքունկամքի: Դուք միասին. ինչպեսմի երթ,քայլում եք դեպի ձեր աստվածայինէությունը: Դուք ն ճանապարհնեք, ն ուղնորները։ Եվ երբ ձեզանիցմեկնընկնումԷ, նա ըեկնում է հետնից եկողների համար, որպեսզի նրանց զգուշացնի գայթակղությանքարի մասին: Եվ նա ընկնում է նան առջնիցգնացողների համար,որ լինելով ավելի արագ ն հաստատաքայլ, չհեռացրինայդ քարը:

նույնպեսկասեմ,չնայած,ռր բառերըծանըըկեստենձերսրտերին. Սպանվածնանմեղսունակչէ իր սեփական սպանությանմեջ, Եվ նրան,ում թալանելեն, ինքնԷլ մեղավոըէ, որ կողոպտվելէ: Արդարներնանմեղչեն, եթե չարագործները Սա

հանցանքներեն գործում: Այո,մեղավորըհաճախտուժածիզոհն է: Եվ շատ հաձախէլ մեղադրյալնէ կրում անմեղսունակներին անմեղներիպատժիբեռը: Դուք չեք կարողբաժանելարդարնանարդարից,բարինչարից, Քանզի նրանք միասին են կանգնածարնի ներքո, ինչպես որ միասին են հյուսված սպիու տակեն սնը։ Եվ երբ սն թելը կտրվում է, ջուլհակը պետքէ ստուգիողջ գործվածքըն, իհարկե,նան ճախարակը:

Եթե ձեզանիցորնէ մեկը դատապարտիանհավատարիմկնոջը, Թող կշեռքինդնի նան նրա ամուսնու սիրտն ու թող չափի հոգին: Եվ նա, ով կխարազանիվիրավորողին,թող նայի նան վիրավորվածիհոգումեջ: Եվեթեձեզանիցորնէմեկըկցանկանապատժել արդարությանանունիցն մոտեցնելկացինը չարիքի ծառին,թող լավ նայի արմատներին, Ու հաստատ կգտնիբարու ն չարի,պտղաբեմիահյուսված րի ն անպտղաբերիարմատները` հողի լուռ սրտում: Եվ դուք, դատավորնե րդ, որ պետքէ արդար լինեք,

Ի

նչ պատիժեք սահմանելունրահամար,ով,

թեն արտաքուստ արդար է, սակայնգող է հոգում: Եվ ինչ պատիժեք տալու նրան,ով սպանում է մարմիննուրիշի, սակայնիր էլ հոգինէ մեռած: Եվ ինչպե ս պիտիմեղադրեքնրան,ով աէ, րարքներովիր խաբեբա կեղեքիչ ն Սակայննա ինքըվշտացածն ընդվզածէ:

Եվ ինչպե ս եք պատժելունրանց,ում զղջումն ավելի մեծ է, քան հանցանքը: որ կառավարԱրդյոքարդարադատությունը, վում է այն նույն օրենքով,որին դուք այդպես ծառայումեք, զղջալ ստիպատրաստակամորեն պելու համա ըրչէ: Սակայն, միննույն է, չեք կարող անմեղին ստիպելզղջալ, կամ էլ մեղավորինարգելել,որ

զղջա.

Զղջումը կգա գիշերը անկոչ հյուրի պես, որ մարդիկարթնանան ն նայենիրենքիրենց: Եվ դուք, որ գիտակեք արդարադատության, ինչպեսկարող եք դատել,մինչն ռր պայծառ լույսի ներքոչտեսնեքբոլոր արարքները: Միայն այդ ժամանակկիմանաքդուք, որ կանգնածնու ընկածընույն մարդնԷ կանգնած իր գաձաձէության գիշերվան իր աստվածային

էության ցերեկվամիջն: ավելիկարեԵվ որ տաճարիանկյունաքարն վոր չէ, քան տաձարիհիմնաքարը:

Օրենքներիմասին մի օրենսգետասաց. «Իսկ ինչ կասես չ»։ մեր Օրենքներիմասին, ուսուցի Եվ նա պատասխանեց. Ձեզ հաձույք է պատճառումօրենքներհաստատելը, Սակայնձեզ համարառավելհաձելի է դըրանք խախտելը Օվկիանոսի մոտ խաղացող երեխաների եման, որ դժվարությամբաշտարակներեն շինում ավազիցն հետո ծիծաղելովքանդում են դրանք: Բայց մինչ դուք շինում եք ավազեձեր աշտարակները,օվկիանոսընորավազէ բերումափ, Եվերբդուքքանդումեքձերշինածաշտարակները,օվկիանոսըծիծաղումէ ձեզհետ միասին: Հետո

-

Օվկիանոսըմիշտ էլ ծիծաղումէ անմեղների հետ:

Իսկ ինչ կարող եմ ասել նրանցմասին, ում համար կյանքն օվկիանոս,իսկ մարդու հռրինած օրենքներնավազեաշտարակներ չեն, Ում համար կյանքն ապար է, իսկ օրենքը. հատիչ,որովապարիվրաիրենցուզածնեն փորագրում: Ի նչ կարողեմ ասելհաշմանդամիմասին,որ ատում է պարողներին, Եվ կամ լուծը սիրող ցլի մասին,որի համար հյուսիսայինեղջերուն ն անտառիեղեիկը մոլորված ն թափառաշրջիկարարածներեն, Կամ Էլ ծեր օձի, որ, չկարողանալովիր կաշին նետել, մնացածբոլորինմերկ ն անամոթէ անվանում, Եվ նրա մասին, ով վաղ է գալիս հարսանեկան խնջույքի,ու չափիցշատ ուտելուց ու հոգնելուց հետո հեռանում Է բոլոր խնջույքները հանցանքն բոլոր խնջույք անողներինօրինազանցներանվանելով:

Ի

նչ կարողեմ ասել ես նրանցմասին,եթե ոչ

այն, ռը նրանքէլ կանգնածեն արնիլույնի ներքո, սակայն մեջքովդեպիարնը։ Նրանք միայնիրենցստվերն են տեսնում, ն իրենցստվերներնիրենցօրենքներնեն: Եվ ինչ է նրանցհամարարնը,եթե ոչ ստվեր նետողը: Իսկ ի՛նչէ, ըստ նրանց,օրենքներինհետնելը, եթե ոչ խոնարհվելնու գետնիվրա իրենցստըվերներինհետնելը:

Բայց դուք, որ դեմքովդեպիարննեք քայլում, գետնիննկարվածինչ պատկերներկարող են ձեզգրավել: Ձեզ, քամու հետ ճամփորդողներիդ, ի նչ հողմացույցկարող է ուղղություն տալ: Մարդկանցինչ օրենքկարող է կապելձեզ, եթե դուք քանդում եք ձեր կապանքները ն նույնիսկ ոչ մարդկանցկողմից կառուցվածբան|

դռները: տախցերի Ի նչ օրենքներիցկարող եք վախենալ,եթե պարում եք ն սայթաքումերկաթյաշղթաներից,որ մարդուձեռքովչեն պատրաստված: Եվ ո վ կարողէ ձեզ դատել,եթե դուք նետում եք ձերհագուստը,բայց թողնումեք ճձճանապարհի վրա,որովմարդչի անցել: դուք

ժողովուրդ,դուք կարող եք խլացՕրֆալեզի

նել թմբուկը ն թուլացնել քնարի լարերը, սակայն կարո ղ եք արդյոք հրամայելարտույտին, որ չերգի:

Ազատությանմասին Մի հռետոր ասաց. «Խոսի ր մեզ հետ Ազատությանմասին»: Եվ նա պատասխանեց. Քաղաքիդարպասներիմոտ ն ձերօջախների շուրջ ես տեսելեմ, թե ինչպեսեք դուք երկըըպագումն մեծարումսեփականազատությունը, Ինչպեսոր ստրուկներնեն խոնարհվումբըռնակալի առջն ն գովերգումնրան, չնայած, որ նա իրենցստրկացնումէ: Տաձարիպուրակումն միջնաբերդիստվերում ես տեսել եմ, թե ինչպես ձեզանիցամենաազատներն իրենցսեփականազատությունը լծի պես են կրում: Եվ իմ սրտիցարյունէ կաթել,քանզիդուք կարող եք ազատ լինել միայն այն ժամանակ,երբ -

ազատություն փնտրելու նույնիսկ միտքը ձեզ համարլծասարքլինի,ն երբդադարեքազատության մասինխոսելայնպես,ասես այն ձեզ համարնպատակն վերջնակետ լինի:

Դուք ազատ կլինեք, եթե ձեր օրերը լինեն առանցկարիառանցհոգսի, ն ձեր գիշերները քի ու վշտի, Սակայն իսկապես ազատ կլինեք, եթե այդ ամենովլցվածլինի ձերկյանքը,իսկ դուք դրանբոլորովինարձակ մերկ: ցիցվեր բարձրանաք

ն

Բայց ինչպեսկարող եք բարձրանալ ձեր օրերից ն գիշերներիցանդին, մինչն չքանդեք շղթաները,որոնցով դուք ձեր գիտակցության արշալույսինկապելեք ձեր մայրամուտը: Իրականումայն, ինչը դուք ազատությունեք անվանում,բոլոր շղթաներիցամենաամուրնէ, չնայած, որ դրա կապերը փայլփլում են արնի տակ, ն այդ փայլը շլացնում է ձեզ:

Եվ ինչն եք ձեզանիցհեռացնելու,որպեսզի ազատ լինեք: Եթե անարդարօրենքն է, որ ցանկանումեք

վերացնել,այդ օրենքըձերսեփականձեռքովեք գրելձեր ճակատին: Եվ այնչեք կարողջնջելձեր օրենքներիգըըքերն այրելով, կամ Էլ ձեր դատավորներիձակատներըլվանալով, նույնիսկ եթե ամբողջծովը նրանցվրա լցնեք: Եվ եթե բռնակալինէ, որ կցանկանայիքգահընկեցանել, առաջինհերթին ոռչնչացրե ք ձեր մեջկանգնեցրածնրագահը, Քանզի ինչպեսկարող է բռնակալըկառավարելազատներինն հպարտներին,եթենրանք իրենքիրենցազատությանհանդեպչլինեն բըռնակալն չամաչենսեփականհպարտությունից: Եվ եթեհոգսնէ, որ կցանկանայիքդեննետել, ն ոչ թե հիշե այդ հոգսը դուք եք որ ընտրել, ք, ձեզպարտադրվելէ: Եվ եթեվախնէ, որ կքշեիքձեզանից,իմացեք, որ այդ վախիբունը ոչ թե ձեր ձեռքերում, այլ ձեր սրտերումէ:

Իրականումձեր մեջ ամեն բան շարժվում է հավերժկիսափարված՝ ցանկալինն սոսկալին, գարշելինն պաշտելին,այն, ինչինձգտումեք, ն այն, ինչիցփախչումեք: գրկախառնված, ինչպեսլույս ն ստըԴրանք. վեր, շարժվումեն ձեր մեջ,

Եվ երբստվերնաղոտանումն անհայտանում է, լույսը, որ ուշացածէ գալիս,մեկ այլ լույսի ստվերէ դառնում: Եվ այդպեսէլ ձեր ազատությունը,երբ կորցնում է իր կապանքները,վերածվումԷ մեկ այլ ավելի մեծ ազատությանկապանքի:

Բանականությանն Կրքիմասին Քրմուհինկրկինխոսեցն ասաց. «Խոսի ը մեզ հետ Բանականության ն Կրքի մասին»: Եվ նա պատասխանեց ասելով. Ձեր հոգին հաձախռազմադաշտէ, որտեղ բանականություննու դատողությունըպայքար են մղում կրքի ն ցանկությանդեմ: ես խաղաղարարլինեի ձեր հոգում Երանի՛ ն ձեր տարրերիտարաձայնություննու հակամարտությունըվերածեիմիասնությանն մեղե-

դու:

Բայց ես չեմ կարող դա անել, մինչն որ դուք ինքներդխաղաղարարներ չլինեք ն չսիրեքձեր բոլոր տարրերը:

ու կիրքըձեր ծովագըՁեր բանականությունն են: նացհոգուղեկնու առագաստներն Եթե դրանցիցորնէ մեկը կոտրվի,ծովը կքշի ձեզանհայտուղղությամբ,կամԷլկանգնածկըմընաքծովիմեջտեղում: Քանզի միայնակ ղեկավարողբանականությունն արգելող ուժ է, իսկ անուշադրության մատնվածկիրքը՝ ինքնիրեն այրող կրակ: Ուստի, թող ձեր հոգինձեր բանականությունը բարձրացնի,հասցնի կրքին, որպեսզիձեր բանականությունըկարողանաերգել, ուղղուԵվ թող ձեր հոգինբանականորեն թյուն տա ձեր կրքին, որպեսզիձեր կիրքը կարողանաամեն օր հարությունառնելն փյունիկի նման իր սեփականմոխիրներից վերածնվել:

Կուզեի,որ ընդունեիքձեր դատողություննու ցանկությունը որպեսերկու սիրելի հյուրի: Իհարկե,դուք մի հյուրինավելիլավչեք պատվի, քան մյուսին,քանզինա, ով հոգատար է միայն մեկի նկատմամբ,կորցնումԷ երկուսի սերն ու վնտահությունը:

Բլուրների վրասպիտակբարդիներիստվերում նստած, հեռավորդաշտերիու մարգագետինների խաղաղություննու հանգստությունը վայելելիս, լուռ ասե՛քձեր սրտում. «Աստված է խորհելով»: հանգստանում Եվ երբ փոթորիկ լինի, ու հզոր քամին թափահարիանտառը,ն որոտն ու կայծակըհայտարարեներկնքի վեհությանմասին, ասացե ք ակնածանքով.«Աստվածշարժվումէ կրքերով»: Եվ քանի որ դուք Աստծո շունչն եք մի տերն Նրա անտառում, դուք նույնպես հանգստացե ք խորհելովն գործե ք կրքերով:

Ցավիմասին Եվ միկին ասաց. «Խոսի ը մեզհետ Ցավիմասին»: Եվ նա պատասխանեց. Ձեր ցավըկոտրումէ խեցին,որ պատյաննէ ձեր ըմբռնումների: Ինչպեսոր պտղի կորիզը պետք Է կոտրվի, որպեսզիկորիզիսիրտնարն տեսնի,այնպեսէլ դուք պետքէ ճանաչեքցավը: Եվ եթե դուք կարողանայիքմիշտ հիանալ կյանքիամենօրյահրաշքներով,ձեր ցավըձեզուրախությունից պակասհրաշալիչէր թվա, Եվ դուք կընդունեիքձեր սրտի եղանակներըն այնպես,ինչպեսոր միշտ ընդունելեք տարվա եղանակները, որ անցնումեն ձեր դաշտերի վրայով: -

Եվ անվրդովկապրեիքվշտի ձմեռները: Ձեր ցավիմեծ մասն ինքներդեք ընտրել: Դա դառը դարմաննէ, որով ձեր միջի բժիշկը բուժում է ձեր հիվանդեսին: Ուստի, վստահե ք բժշկինն լուռ ու հնազանդ խմե ք նրադեղը, Քանզինրա ձեռքը,չնայածծանրու կոպիտէ, առաջնորդվումէ Անտեսանելիինուրբ ձեռքով, Եվ բաժակը,որ նա բերումէ, չնայածայրում է է կավից,որ Բրուձերշուրթերը,պատրաստված տը խոնավեցրելէ սեփականսուրբ արցունքներով:

մասին Ինքնաձանաչողության Եվ մի մարդասաց. «Խոսի ր մեզ հետ Ինքնաճանաչողությանմասին»: Ու նա պատասխանեց ասելով. Ձերսրտերըլուռ պահումեն օրերին գիշերների գաղտնիքները: Իսկձեր ականջներըտենչումեն լսել այն,ինչ ձեր սիրտըգիտի: Դուք ցանկանում եք բառերիվերածել այն, ինչ միշտ իմացել եք ձեր մտքում, Եվ մատներով դիպչել ձեր երազների մերկ մարմնին: -

Եվ թող այդպեսլինի: Ձեր հոգու թաքուն աղբյուրը պիտիժայթքին կարկաչելովհոսիդեպիծովը: Եվ ձեր անհուն խորություններիգանձըպիտի տեսանելիդառնա, Սակայն ոչ մի կշեռք չպիտի կշռի ձեր անհայտգանձը, Եվ չպիտի չափեքձեր գիտելիքներիխորությունը ն ոչ մի գործիքով, Քանզիմարդըծով է անսահման ն անչափելի:

գտել եմ ձշմարտությունը»ասելու փոք. «Ես մի ճշմարտությունեմ գտել»: խարեն, ասե «Ես գտելեմ հոգու ճանապարհր» ասելուփոք. «Ես տեսել եմ հոգին,որ քայլում խարեն,ասե էր դեպիինձ», է քայՔանզիհոգինբոլոր ճանապարհներով լում: Հոգինմի ուղիղ գծովչի քայլում ն ոչ էլ եղեգի պես է աձում: Հոգին,անհամարթերթիկներունեցողլոտոսի պես, մերկացնումէ ինքնիրեն: «Ես

Ուսուցանելումասին մի ուսուցիչ. «Խոսիրմեզ հետ Ուսուցանելումասին»: Եվ նա պատասխանեց. Ոչ ոք չի կարող ձեզ համար բացահայտել այլ բան, քան այն, ինչ արդենկիսաքուն պառկած է ձերգիտելիքիարշալույսին: Ուսուցիչը, որ իր հետնորդներիհետ ձեմում է տաձարիստվերում,տալիսէ նրանցոջֆթե իր իմաստությունը,այլ հավատնու սերը: Եթե նա իսկապեսիմաստուն է, նա ձեզ չի հրավիրում մտնելու իր իմաստությանտունը, այլ ձեզուղեկցումէ դեպիձերսեփականմտքերի նախագավիթը: Աստղագետըկարող է խոսել ձեզ հետ տիեզերքիիր ըմբռնմանմասին,սակայննա չի կաՀետո ասաց

-

ձեզիր ըմբռնումը: Երաժիշտըկարող է երգել ձեզ համարտիեզերքիռիթմիմասին,սակայննա չի կարողտալ ձեզ լսողությունը, որ ընկալում է այդ ռիթմը, ոչ Էլ ձայնը,որ այդ ռիթմնարձագանքումէ: Եվ նա, ով քաջածանոթէ թվերի գիտությանր, կարող է պատմելքաշի ն չափիբնագավառի մասին,սակայնչի կարող առաջնորդելձեզ այնտեղ, Քանզիերնակայություննիր թներն այլ մարդու տալ չի կարող: Եվ ինչպեսձեզանիցյուրաքանչյուրդմենակ եք Աստծո գիտակցության մեջ,այնպեսէլ ձեզանից յուրաքանչյուրդպետք է մենակլինեք Աստրծոն երկրիձերըմբռնմանմեջ: րող տալ

Ընկերությանմասին Եվ մի երիտասարդասաց. «Խոսի ր մեզ հետ Ընկերությանմասին»: Եվ նա պատասխանեց. Ձեր ընկերըձեր կարիքներիիրականագումնէ: Նա ձերդաշտնէ, որ ցանումեք սիրով ն հրեձում գոհունակությամբ: Նա սնունդնէ ձեր ն օջախը, Որի մոտ գալիս եք, երբ քաղցած եք ն երբ հանգիստեք փնտրում: -

Երբձերընկերնիր մտքիենէ ձեզասում, դուք չեք վախենումձեր մտքի ոչ-ից ն ոչ էլ այո-ն եք թաքցնում:

Եվ երբ նա լռում է, ձեր սիրտը չի դադարում լսել նրա սրտին, Քանզիընկերության մեջբոլոր մտքերը,ցանկություններնու սպասումներնընկերներըմիմյանց հետ կիսումեն ուրախությամբ, սակայնառանցայդ մասինբղավելու:

Երբ բաժանվումեք ձեր ընկերոջից,դուք չեք վշտանում, Քանզիայն,ինչ ամենիցշատ եք նրա մեջսիրում, կարողէ ավելի հստակդառնալնրա բացակայությանժամանակ,ինչպեսոր լեռն ավելի պարզ է երնում լեռնագնացին հարթավայրից: Եվ ընկերության մեջ թող հոգին կոփելուց բացիայլ նպատակչլինի, Քանզի սերը, որ սեփականառեղծվածիբացահայտումիցբացիայլ բան է փնտրում,նման Է ծովը նետած ուռկանի, որ միայն ոչ պիտանին Է ռրսում:

Եվ թող ձերլավագույնըձերընկերոջհամար լինի, Քանզիեթե նա ծանոթէ ձեր տեղատվությանը, թող ճանաչինան ձեր մակընթացությունը: Փնտրե ք ընկեր,ում հետ ոչ թե կսպանեքժա70

մանակը,այլ այդ ժամանակըկվայելեք, Քանզի ընկերը ոչ թե ձեր դատարկությունը, այլ ձեր կարիքներըլցնելու համարէ: Եվ թող ընկերությանհաձույքը միշտ լցված լինի ծիծաղովն ուրախությամբ, Քանզի փոքր բաների ցողի մեջ Է սիրտնիր գտնումն թարմանում: լուսաբացը

Խոսելու մասին Հետո

մի գիտունասաց.

«Խոսի ր Խոսելումա-

սին»: Եվ նա պատասխանեց ասելով. Դուք խոսում եք այն ժամանակ,երբ դադարում եք հաշտլինել ձեր մտքերիհետ, Եվ երբայլնս անկարողեք լինում ապրելձեր սըրտիմիայնությանմեջ, սկսում եք ապրել ձեր շուրթերիվրա, ն ձայնըդառնումէ ժամանց: Եվ ձեր խոսքում մտքիմի մասը ոչնչանումէ, Քանզի միտքը տարածությանթռչուն է, որը խոսքերի վանդակում կարող Է բացել թները, սակայնչի կարողթռչել: -

Ձեզանիցոմանք փնտրումեն զրուցասերների, քանզիվախենումեն միայնակլինելուց: Միայնությանլռությունը նրանցհամար բացահայտէ դարձնումիրեեց մերկէությունները, ինչից որ նրանքխուսափումեն: Ոմանք էլ խոսում են ու առանցգիտակցության ն կանխամտածումիհայտնումեն ձշմարտություն,որն իրենքէլ չեն հասկանում: Իսկ ոմանք Էլ իրենցմեջ ճշմարտություննեն կրում, սակայնբառերովչեն արտահայտում: Նրանց ներսում հոգին բաբախունլռության մեջ է ապրում:

Երբ ճանապարհին,կամ շուկայում հանդիպեք ձեր ընկերոջը,թող ձեր հոգինշարժի ձեր շուրթերըն ուղղություն տա ձեր լեզվին: Թող ձեր ձայնի ներքին ձայնը խոսի նրա ականջիներքինականջիհետ, Քանզի նրա հոգին կհիշի ձեր սրտի ձշմարտությունը,ինչպես որ գինու հան է հիշվում, Երբ մոռացվումէ գույնը,ն այլնսչի լինում շիշն:

Ժամանակիմասին Եվ մի աստղագետասաց. «Ուսուցի չ, իսկ ինչ կասեսԺամանակիմասին»: Եվ նա այսպեսպատասխանեց. Դուք պիտիուզենայիքչափել ժամանակը անչափելին: Պիտիհարմարեցնեիք ձեր վարքըն նույնիսկ ձերհոգու ընթացքըժամերինու եղանակներին: Ժամանակըպիտիձեզհամարառվակդարձնեիք, ռրի եզրիննստած կնայեիք,թե ինչպեսէ այնհոսում: -

Սակայնձեր միջի տարաժամըտեղյակէ աշխարհիանժամանակ լինելու մասին: Եվ գիտի,որ երեկըոչ այլ ինչ է, քան այսօրվա

հիշողությունը, իսկ վաղըայսօրվաերազը: Եվ գիտի,որ այն,ինչ երգումն խորհումէ ձեր մեջ, դեռբնակվումէ սահմաններումայն առաջին պահի,որ տիեզերքումշաղ տվեցաստղերը: Ձեզանիցո վ չի զգում, որ, թեն սերն անսահման է, սակայն պարփակված Է իր գոյության սիրո մի մտակենտրոնումն չի տեղափոխվում ծումիցմյուսը, ոչ Էլ սիրո մի արարքիցմյուսը: Եվ արդյոք ժամանակնէլ սիրո նման ամբողջականն անսահման չէ: Բայց եթե ձեր մտքում ժամանակըպետք է չափեք տարվաեղանակներով,թող յուրաքանչյուր տարվաեղանակիր մեջ ընդգրկիմսացած բոլոր եղանակները: Եվ թող ներկանփարվի անցյալինհիշողուձգտումով: թյամբն ապագային

Բարու ն Չարի մասին Եվ քաղաքիտարեցներից մեկնասաց. «Խոսիր մեզհետ Բարուն Չարիմասին»: Եվ նա պատասխանեց. Ես կարողեմ խոսելձերմիջիբարու, բայց ոչ չարիմասին, Քաեզիի նչ Է չարը, եթե ոչ բարին քաղցիցն ծարավիցտանջված: Իսկապես,երբբարինքաղցած էլինում, ուտելիք է փնտրումնույնիսկմութ քարանձազներում ն, երբ ծարավ է լինում, խմում է նույնսկմեռյալ ջրերից: -

Բարիեք, երբհաշտեք ինքներդձեզհետ: Սակայնչար չեք, երբինքներդձեզհետ հաշտ չեք,

Քանզիկիսվածտունըգողերիորջ չէ, այլ կիսվածտուն է: Եվ առանցղեկի նավըկարող է աննպատակ կղզիներիմիջն,սակայն թափառելվտանգավոր չսուզվել մինչնհատակ: Բարի եք, երբձգտումեք տալ ինքներդձեզանից: Սակայնչար չեք, երբ ձգտումեք ձեռք բերել ինքներդձեզհամար, Քանզի, երբ ձգտում եք ձեռք բերել,արմատ եք, որ կպչում է հողին ն սնվումէ նրա կրծքից: Իհարկե, պտուղը չի կարող արմատինասել. «Եղիր ինձ նման հասած ն առատաձեռն», Քանզիպտղիհամարտալը կարիքէ, ինչպես ռր ստանալըկարիքէ արմատիհամար:

Դուք բարիեք, երբ աչալուրջ եք խոսելիս, Սակայն չար չեք, երբ քնած եք, մինչ ձեր լեշարժվումէ, զունաննպատակ Քանզի նույնիսկ կմկմացողխոսքը կարող է ամրացնելտկարլեզուն:

Դուք բարի եք, երբ հաստատ ու համարձակ քայլերովգնում եք դեպիձեր նպատակը, Սակայնչար չեք, երբգնում եք կաղալով: Նույնիսկ նրանք,ովքեր կաղում են, չեն քայ77

լում հետընթաց: Բայց դուք, որ ուժեղ ն արագաշարժեք, տեսեք, որ չկաղաք հաշմի մոտ դա բարություն համարելով:

Դուք բարի եք անթիվ ձներով, սակայնչար չեք, երբ բարիչեք, Դուք միայնծույլ ն դանդաղաշարժեք: Ափսոս,որ եղջերուներըչեն կարողարագություն սովորեցնելկրիաներին:

Ձեր բարություննէ ընկածգերագույնինհասնելու ձեր ձգտմանհիմքում, ն այդ ձգտումըկա բոլորիդմեջ: Սակայնձեզանիցռմանցմեջ այնհեղեղ է, որ թափովլցվում է ծովըտանելովիր հետ սարալանջերիգաղտնիքներըն անտառիերգերը, Իսկ մյուսների մեջ այն ծանծաղվտակ է, որ անընդհատգալարվում ու վարանում է, մինչն որ ափ է հասնում: Բայց շատձգտողըքիչ ձգտողինթող չհարցնի. «Ինչո ւ ես դու դանդաղումն հապաղում», Քանզիիսկականբարինմերկինչի հարցնում. «Ո՛ւրէ քո հագուստը»,ոչ էլ անտունին. «Ի նչ է պատահելքո տանը»:

Աղոթքիմասին մի քրմուհի ասաց. «Խոսիրմեզ հետ Աղոթքիմասին»: Եվ նա այսպեսպատասխանեց. Դուք աղոթում եք վշտի ն կարիքի ժամակարողանայիքաղոթելնան ուրանակ,երանի՛ խությանն առատությանժամանակ: Հետո

-

Ի

նչ է աղոթքը, եթե ոչ ինքներդձեզերկնային

եթերմղելը, Եվ եթե ձեր հարմարավետությանհամար Է ձեր միջի վատը տարածությանմեջ նետելը, ապա նանձերհաձույքիհամարէ ձերսրտիլուսաբացնայնտեղնետելը, երբ Եվ եթե միայնլաց լինել եք կարողանում,

ձերհոգինկանչումէ ձեզաղոթելու,նա պետքէ նորիցու նորիցկանչի ձեզ, մինչն որ գաք ծիծաղելով:

Երբ աղոթում եք, դուք վեր եք բարձրանում, որպեսզի օդում հանդիպեքնրանց,ովքեր այդ նույն պահինաղոթում են, ն ում միայնայնտեղ կարողեք հանդիպել: Ուստի ձեր այցն այդ անտեսանելիտաճար թող միայն հոգեզմայլությանն քաղցըր հաղորդությանհամարլինի, Քանզիեթե դուք տաձարմիայնխնդրելուհամար մտնեք,չեք ստանա, Եվ եթե այնտեղմտնեքխոնարհվելուհամար, չեք բարձրացվի, Եվ եթե նույնիսկ այնտեղմտնեք ուրիշների համարխնդրելու,ձեր ձայնըլսելի չի լինի, Բավականէ, որ տաձարանտեսանելիմըտնեք:

Ես

չեմ կարողձեզսովորեցնելբառերովաղո-

թել: Աստվածձեր բառերըչէ, որ լսում է, այլ այն խոսքերը,որ ինքն է արտասանումձեր շուրթերով:

Եվ ես չեմ կարող սովորեցնել ձեզ ծովերի, անտառներին լեռներիաղոթքը: Բայց դուք, որ ծնվել եք լեռներից,անտառներից ն ծովերից,դուք կարող եք այդ աղոթքները ձեր սրտերումգտնել: Եվ եթե դուք ունկնդիր լինեք գիշերվա լռությանը,կլսեք,թե ինչպեսեն նրանքասում. «Ո՛վ մեր Աստված,դու մեր թն առած էությունն ես, ն քո կամքնէ, որ մերմեջ կամենումէ, Քո ցանկություննէ, որ մեր մեջ ցանկանումէ, Քո ձգտումնէ մերմեջ, որ քեզպատկանող մեր գիշերներըվերածումէ ցերեկների,որ նույնպես քեզ են պատկանում: Մենք ոչինչ էլ չենքկարողքեզխնդրել,քանզի դու գիտեսմեր կարիքներընախքանդրանքմեր մեջ ծնվում են, Դու ես մերկարիքը,որ, տալովքեզանից,տալիս ես մեզամեն ինչ»:

Հաճույքիմասին մի ճգնավոր,որ տարինմեկէր այցելում այդ քաղաք, առաջ եկավ ն ասաց. «Խոսի ր մեզ հետ Հաճույքիմասին»: Եվ նա ասաց. ՀաձույքնազատությաներգԷ, Բայց ոչ ազատություն: Այն ձեր ցանկություններիծաղկունքնէ, Բայց ոչ պտուղը: Այն անդունդէ, որ ձգտումԷ բարձունքի, Բայցո չ խորնէ, ոչ էլ բարձր: Այն թն առնողթռչուն է վանդակիմեջ, Բայցոչ պարփակտարածք: Օ՛, իսկապես,հաճույքնազատությաներգէ, Եվ ես կուզեի, որ դուք երգեիքայդ երգն ամՀետո

-

սրտով, սակայնչէի ուզի, ռր այդ երգում կորցնեիքձեր սրտերը: ոմանքայնպեսեն հաՁերերիտասարդներից ձույք փնտրում,ասես հաձույքնամեն ինչ լինի, ն դրա համարնրանքդատապարտվում ն կըշտամբվումեն: Ես ոչ կդատապարտեի, ոչ էլ կկշտամբեի նրանց:Ես կթողնեի,որ նրանքփնտրեն, Քանզինրանքկգտնենհաձույք,բայց ոչ միայննրան, Յոթն են հաձույքիքույրերը,ն նրանցիցամեէ: հաճույքիցէլ գեղեցիկ նափոքրը Չե ք լսել արդյոք այն մարդումասին,որ փորում էր հողըարմատներգտնելուհամար,սակայն գանձգտավ: բողջ

Ձեր ծերերիցոմանք հաձույքներըհիշում են զղջումով,ինչպես որ հարբածժամանակգործած սխալներնեն հիշում, Սակայն զղջումը մտքի մթագնումն Է ն ոչ ապաշխարանքը: Նրանք իրենց հաճույքներըպետք է երախտագիտությամբհիշեն, ինչպես որ կհիշեին ամառվաբերքահավաքը: Սակայն եթե զղջումը նրանց մխիթարումէ, թող մխիթարվեն:

Եվ ձեր մեջ կանայնպիսիք,որ ո չ երիտասարդ են, որ փնտրեն,ո չ էլ ծեր են, որ հիշեն, Եվ փնտրելուու հիշելու վախիցխուսափում են բոլոր հաձույքներից,որպեսզիհանկարծչարհամարհենն չվիրավորենհոգուն: Սա էլ հենցնրանքհաձույքնէ: Եվ այսպիսով նրանք նույնպես գտնում են գանձ,չեայած որ արմատներգնտելու համար փորում են դողդողացող ձեռքերով: ո է վիրավորել Բայց ասացե ինձ վ կարող ք հոգուն: է արդյոք սոխակը Կարո գիշերղ վիրավորել վալռությանը,կամ լուսատտիկը աստղերին: Կամ կարո ղ է արդյոք ձեր բոցը, կամ ծուխը ծանրաբեռնելքամին: Կարծում եք, թե հոգինհանդարտմի լճակ է, որը կարողեք ալեկոծելգավազանո վ:

Հաճախ,ինքներդձեզհաձույքիցզրկելով,ձեր գոյությանխորքերումեք պահում ցանկությունը: Իսկ ո վչգիտի, որ այնինչ անտեսվել է այսօր, սպասումէ վաղվան: Նույնիսկ ձեր մարմինըգիտիիր ժառանգականություննու իր արդարացիկարիքը,ն հնարավորչէ նրանմոլորեցնել: Ձեր մարմինըձեր հոգուտավիղնէ,

Եվ ձեզանիցէ կախվածդրանիցքաղցր մեղեդի,կամ ձայներիխառնաշփոթստանալը:

Եվ այժմ դուք հարցնումեք ձեր սրտում. «Իսկինչպե ս պետքէ տարբերենքհաձույքիլավը վատից»: Գնացեք ձեր դաշտերնու այգիներըն կիմանաք, որ մեղվիհաձույքնէ ծաղկիցմեղր հավաքելը, Բայց նան ծաղկիհաձույքն է իր հյութը մեղվին տալը, Քանզիմեղվիհամարծաղիկըկյանքիաղբյուր է,

Իսկ ծաղկիհամար մեղուն կյանքիսուրհանդակէ, Եվ երկուսի՝ մեղվին ծաղիկիհամար,տալու ն ստանալուհաձույքը կարիք ն հոգեզմայլանք Է:

Օրֆալեզիժողովուրդ, ձեր հաճույքներում ծաղիկների ն մեղուներինման եղեք:

Գեղեցիկիմասին Եվ մի պոետասաց. «Խոսի ր մեզ հետ Գեղեցիկիմասին»: Եվ նա պատասխանեց. է փնտրեքգեղեցիկըն ինչՈրտե պետք պե ս կարող եք գտնելնրան, մինչն ռր նա ինքը ձեր ճանապարհնու առաջնորդըչդառնա: Եվ ինչպեսպետքէ նրանիցխոսեք,մինչն որ նրանովձերխոսքըչհյուսվի:

ղ

Վշտացածներնու վիրավորներնասում են. «Գեղեցիկըբարին քնքուշ է, Նա քայլումէ մերմեջ երիտասարդ մոր նման սեփականփառքիցփոքր-ինչամոթխած»: Եվ կրքոտներն ասում են. «Ոչ, գեղեցիկը

հզոր ն սարսափելիէ, Փոթորկինման նա ցնցումէ երկիրը մեր ոտքերիտակն երկինքը մեր գլխավերնում»:

Հոգնածներնու ձանձրացածներնասում են. «Գեղեցիկըմեղմ 2շնջոցէ: Նա 2շնջում է մեր հռգում: Նրա ձայնը տեղի է տալիս մեր լռությանը ինչպեսմոմի աղոտ մի լույս, որ դողում է ստվեվախից»: ասում են. «Մենք լսել Իսկ անդադրումխերն ենք, թե ինչպեսէ նա բղավումլեռներում, Եվ նրաբղավոցիհետ գալիսէին սմբակների, թների թափահարումի ն առյուծներիմռնչոցի ձայներ»:

րի

Գիշերը քաղաքիպահակներնասում են. «Գեղեցիկըլուսաբացիհետ կելնի արնելքից»: Կեսօրին աշխատավորներնու ձճամփորդներն ասում են. «Մենք տեսել ենք, թե ինչպես Է մայրամուտի պատշգամբիցնա խոնարհվում երկրիվրա»:

ասում են. «Նա Ձմռաեըձյունովպատվածներն կգագարնանհետ սփռվելովբլուրներիվրա»: Եվ ամռան շոգինհնձվորներնասում են. «Մենք տեսել ենք նրան աշնանայինտերնների հետ պարելիսն նրա մազերիվրա ձյանփաթիլ ենքնկատել»: Այս բոլորը դուք ասելեք գեղեցիկի մասին, Սակայնիրականումդուք ոչ թե նրա, այլ ձեր մասինեք խոսել, չբավարարված կարիքների Մինչդեռգեղեցիկըոչ թե կարիք,այլ հոգեզըմայլանքէ: Այն ծարավբերանաէ,ոչ Էլ ձեռքէ առաջ պարզած, Այլ բոցավառ սիրտն հմայվածհոգիէ: Այն ոչ պատկերէ, որ կարողեք տեսնել,ո էլ երգէ, որ կարողեք լսել, ն Այնպատկերէ, որ տեսնում եքփակածժքերով, երգէ, որ լսում եք փակականջներով, Այն բուսահյութչէ պալարապատ կեղնիտակ, ոչ էլ թն կցվածճիրաններին, Այն մշտադալարայգիէ ն հրեշտակների երամ, որ մշտապես թռչքիմեջէ: չ

Օրֆալեզի ժողովուրդ,գեղեցիկըկյանքէ, երբ

կյանքըաստվածային իր դեմքիվրայիցհանում է քուլը.

Բայց դուք եքն կյանքը,ն քողը: Գեղեցիկնիրեն հայելու մեջ նայող հավիտենություն է, ն հայեԲայց դուք եք ն հավիտենությունը,

լին:

Կրոնի մասին Եվ մի ծեր քահանաասաց. «Խոսի ր մեզ հետ Կրոնիմասին»: Եվ նա պատասխանեց. Մի թե այսօր այլ բանիմասինխոսել եմ: Արդյոք կրոն չե ն բոլոր գործերնու խորհըըդածությունները, Եվ այն, ինչը ո չ գործ Է, ո չ միտք,այլ հրաշք ն անակնկալէ, որ ծագումէ հոգում նույնիսկայն Ժամանակ,երբ ձեռքերըքար են տաշում, կամ թել են մանում: Ո վ կարող է տարանջատել իր հավատքնիր գործերից,կամ իր հավատնիր զբաղմունքնե-

րից:

վ կարողէ շաղ տալ իր ժամերնիր դիմացն ասել. «Սա Աստծո, իսկ սա ինձ համարէ, սա իմ Ո

հոգու, իսկ սա իմ մարմնիհամարէ»: Ձեր բոլոր ժամերըճախրում են տարածության մեջձեր մի եսիցմյուսը: Նա, ով իր բարոյականությունը կրում Է որպեսլավագույնհագուստ,լավ է մերկլինի, Քամինն արնըչեն նասի նրամաշկը: ըստ բաԵվ նա, ով սահմանում է իր վարքը՝ րոյախոսության,իր երգող թռչունին բանտարկում է վանդակիմեջ: Ամենաազատ երգերըվանդակիճաղերի հետնիցչէ, որ հնչում են: Եվ նա, ում համարերկրպագելըպատուհան է, որ կարելիէ բացել,սակայննան փակել,դեռ չի այցելելիր հոգուտունը,որի պատուհանները բաց են լուսաբացիցլուսաբաց:

Ձեր հանապազծօրյա կյանքըձեր տաձարնու ձերկրոնն է: Ամեն անգամայնտեղմտնելիս,վերցրե ք ձեզ հետ այն ամենը, ինչ ունեք: ն դարբնոցը, ն թակը, ն. Վերցրե գութանը, ք վինը, Այն ամենը,որ պատրաստելեք անհրաժեշտության,կամ հաձույքիհամար, Քանզի մտածմունքներիմեջ չեք կարող ձեր ձեռքբերումներիցվեր բարձրանալ,ոչ էլ ձեր

անհաջողություներից ցածիջնել: հետ բոլոր մարդկանց, Եվ վերցրե ձեզ ք Քանզիերկրպագելիսչեք կարողնրանցհույսերից բարձր թռչել, ոչ Էլ նրանցհուսահատություններիցցածընկնել:

Եվ եթե ցանկանումեք ճանաչել Աստծուն, պետքչէ, որ առեղծվածներ լուծող լինեք: Նայե ք ձեր շուրջը ն կտեսնեք,որ Նա խաղում է ձերերեխաներիհետ: Նայեքերկնքինու կտեսնեք,որ Նա քայլում է ամպերի մեջ ձեռքերըմեկնածկայծակին,ն կտեսնեք,որ իջնում է ցածորպեսանձրն: Դուք կտեսնեք,որ Նա ժպտումէ՝ որպես ծաղիկ, հետո ձեռքովէ անում որպեսմի ծառ:

Մահվանմասին Ալմիտրանխոսեց. ասելով.«Իսկայժմ մենքուզում ենք հարցնելՄահվանմասին»: Եվ նա ասաց. Դուք ուզում եք իմանալմահվանգաղտնիՀետո

-

քը»

Բայց դուք չեք կարող այն գտնել, մինչն որ չփնտրեքկյանքիսրտում: Բուն, որ կույր է ցերեկը,չի կարողբացահայտել լույսի գաղտնիքը: Եթեիսկապեսուզում եք տեսնելմահվանհոգին,լայն բա ց արեքձերսիրտըկյանքիմարմնի առջն, Քանզի կյանքն ու մահը մեկ են, ինչպես որ մեկեն գետնու ծովը: Ձեր հույսերի ն ցանկություններիխորքում

ընկածեն լուռ գիտելիքներնանդինիմասին, Եվ ձյան տակ երազող սերմերի նման ձեր սիրտըերազումէ գարնանմասին: Վստահե քանզիերազանքք երազանքներին, ների մեջ Է թաքնվածդարպասը դեպիհավերժություն:

Դուք վախենումեք մահից այնպես,ինչպես հովիխ Է դողում, երբ կանգնածէ թագավորի առջն, որը, որպես պատիվ, պատրաստվումէ իր ձեռքըդնելնրագլխին: Արդյոք դողացող հովիվնուրախչէ որ պետք է արժանանաթագավորիուշադրությանը: Մակայն միթե նա ավելի մտահոգվածչԷ, ռր դողում է այդպես: |

,

Քանզիինչ է մեռնելը, եթե ոչ՝ մերկ կանգնել քամուն ն հալվել արնիմեջ: Եվ ինչ է դադարել շնչելը, եթե ոչ ազատել շունչն անվերջելնէջներից,որպեսզիայնկարողանա բարձրանալ,տարածվելն անխոչընդոտ ձգվելդեպիԱստված:

Այն ժամանակմիայն կկարողանաքիսկա94

պես երգել,երբխմեքլռությանգետից: Այն ժամանակկսկսեքբարձրանալ,երբհասնեք լեռանգագաթին: Եվ այն ժամանակ իսկապեսկպարեք, երբ հողը դիպչիձեր մերկոտքերին:

Հրաժեշտ

ԱրդեներեկոԷր: գուշակուհին, ասաց. «Օրհնյա՛լ Ալմիտրան լինի այս օրը, ն այս տեղը,ն քո հոգին,որ խոսեց»: «Ե ս էի արդյոք խոսոԵվ նա պատասխանեց. ղը, միթե ես նույնպեսունկնդիրչէի»:

Այնուհետն նա իջավ Տաձարիաստիճաններից,ն բոլորը գնացիննրա հետնից:Նա հասավ վրա: իր նավինն կանգնեցտախտակամածի Եվ, կրկին շրջվելով դեպի մարդիկ, բարձրացնելովձայնը,նա ասաց. ժողովուրդ,քամինինձ կանչում Օրֆալեզի -

ԷէՃանապարհընկնելու:

ավելի քիչ եմ շտապում,քան քամին,սակայն,միննույնէ, պետքէ գնամ: Մենք թափառականներս,որ միայնության ուղին ենք որոնում,նոր օր չենք սկսում այնտեղ, որտեղնախորդօրն ենք ավարտել,ն լուսաբացին արնը մեզ չի գտնումայնտեղ,որտեղհրաժեշտ Էէտվելմայրամուտին: Նույնիսկ այն ժամանակ,երբ երկիրը ննջում Է, մենք ճամփորդումենք: Մենք կենսունակբույսիսերմերենք, ն երբլիովին հասուն ենք, տրվում ենք քամուն ն ցրիվ լինում աշխարհովմեկ: Ես

Կարձեղանօրերնիմ ձեզհետ, ն ավելիկարճ` բառերը,ռր խոսեցի: Սակայնիմ ձայնըպետքէ մարի ձեր ականջներում, ն իմ սերըկորչի ձեր հիշողություններից, ու այդ ժամ ես կրկինկգամ, Եվ ավելի հարուստ սրտով ու հոգուն ավելի հնազանդշուրթերով կխոսեմձեզ հետ: հետ, Այո ,եսկվերադառնամ մակընթացության Ու թեն մահը կարող է ինձ թաքցնել,ն լռություննինձիր մեջ առնել,միննույնէ կրկինկըձըրգտեմ հասնելձեր ըմբռնմանը: Եվ ձգտումսապարդյունչի լինի:

որնէ բանճիշտ է, այդ ձըշԵթե ասածներիցս ավելիհստակձայկբացահայտվի մարտությունը նովնձերմտքերինավելիհարազատբառերով:

ժողոգնում եմ քամու հետ, Օրֆալեզի վուրդ,բայց ոչ դեպիունայնություն, Եվ եթե այս օրը ձեր կարիքներին իմ սիրո օրը չէր, ուրեմնթող այն այլ օրվա իրագործման խոստումլինի: Մարդու կարիքներըփոխվումեն, սակայնչի փոխվումսերը,ոջ Էլ ցանկությունը,որ սերը բավարարիիր կարիքները: խորըլռուՈւստի գիտեմ,որ կվերադառնամ թյունիցես: թողնելով Մշուշը, որ ցրվում է լուսաբացին դաշտերումոչ այլ ինչ, քան ցողնիր, կբարձրանա ու կվերածվիամպիու անձընդարձածկիջնի կրկին: Եվ եսել մշուշի նման եմ եղել. Գիշերվալռությանմեջ ես քայլել եմ ձեր փողոցներում,ն իմ հոգինմտել է ձեր տները, Եվ ձեր սրտերըբաբախելեն իմ սրտում, ն ձեր շունչն իմ դեմքինԷ եղել, ն ես Ճանաչելեմ ձեզբոլորիդ: Ես իմացելեմ ձերուրախություննու ցավը,ն ձեր երազներըեղել են իմ երազները: Ես

Եվ հաճախ ձեր մեջ ես եղել եմ` ինչպես լիճը լեռներիմեջ. ու են ձեր բարձունքներն Իմ մեջ արտացոլվել ձեր լանջերըն ձեր մտքերնու երազանքները: իմ լռությաննէ խառնվել Ինչպեսվտակներ՝ ձեր մանուկներիծիծաղը,ն ձեր երիտասարդինչպեսգետեր: ների իղձերը Եվ երբհասել են իմ հատակին,վտակներնու գետերըչեն դադարելերգելը:

Սակայն ծիծաղիցավելի քաղցը ն իղձերից ավելիհզոր բանկար, Դա ձեր միջիանսահմանն էր. Անսահման մարդը, որի մեջ դուք բոլորդ ոչ այլ ինչ, քան բջիջներն մկաններեք, Նա, ում երգնիր մեջ ընդգրկումէ ձերբոլորի անձայներգերը: Անսահման մարդու մեջ է, որ դուք անսահման եք, Եվ նրան նայելիսէր, որ տեսա ն սիրեցիձեզ: կարող է հաղթաԵվ ինչ տարածություններ հարել սերը, ռրոնք պարփակվածչեն այդ անսահմանությանմեջ: Ի՞նչտեսիլքներ,ինչ սպասումներն ինչ հավակնություններկարող են այդ թռիչքից վեր սլանալ:

Խնձորենու ծաղիկներով ծածկված հսկա կաղնու ծառի է նման ձեր միջի անսահման մարդը: Նրա ուժը պահում է ձեզհողի վրա, նրա բույէ ձեզօդ, ն նրա տոկունության րը բարձրացնում մեջ դուք անմահ եք: Ձեզասվելէ, թեշղթայիպես,դուք էլ ձեր ամենաթույլ օղակինման թույլ եք: Սակայնսա կեսձշմարտությունէ, քանզի դուք նան ուժեղ եք ձեր ամենաուժեղօղակի պես: Ձեր ամենափոքրարարքովձեզ գնահատելը նույնն Է, ինչ չափելօվկիանոսիհզորությունը փրփուրիփխրունությամբ: Ձեր անհաջողություններով ձեզդատելընույնն է, ինչ տարվաեղանակներին մեղադրելփոփոխականության համար:

Այո,դուք օվկիանոսինման

եք,

Ութեն ձերափերինխարխսվածեավերըմակընթացությանեն սպասում,օվկիանոսինման դուք Էլ չեք կարողարագացնել ձերմակնթացությունը: Նան տարվաեղանակների նման եք, Ու թեն ձեր ձմռան մեջ դուք մերժում եք ձեր գարունը,

Սակայն ձեր մեջ հանգչող գարունը քնկոտ ժպտումու չի նեղանում: Մի կարծեք, որ ես ասում եմ այս բաները, որպեսզիդուք կարողանաքմեկդ մյուսին ասել. «Նա մեզ գովերգեց:Նա մերմեջ միայնլավը տեսավ»: Ես ընդամենըխոսում եմ ձեզ հետ բառերով այն,ինչ ձեր մտքում ինքներդգիտեք: գիտելիԵվ ինչ է բառերովարտահայտված քը, եթե ոչ անբառգիտելիքիստվերը: Ձեր մտքերնու իմ բառերըկնքվածհիշողությանալիքներեն, որ արձանագրումեն մերերե-

կը,

|

օրերը, երբ երկիրը ոչ Եվ նան հինավուրց չ մեզ գիտեր, ո էլ ինքն իրեն, Եվ գիշերները,երբերկիրըքաոսիմեջ էր:

մարդիկեկել են ձեզ մոտ` իրենց իմաստությունիցձեզ տալու: Ես եկաձեր իմաստությունիցվերցնելու: Եվ գտա այն, ինչ իմաստությունիցհզոը է. Դա ձեր միջի հրավառհոգին է, որ ինքնիրենից վեր է բարձրանում, Մինչ դուք նրա բռնկումիցանտեղյակ,ձեր օրերիմահն եք ողբում: Իմաստուն

միայն վախենումշիրիմից,ով կյանք է փնտրումմարմնիմեջ: Նա

է

Այստեղշիրիմներչկան: Այս լեռներն ու բույսերըօրրանն հանգրվանաքարերեն: Ամեն անգամ,երբ անցնում եք դաշտով, որտեղ պառկած են ձեր նախնիները,ուշադիր նայեքն կտեսնեքինքներդձեզ ն ձեր երեխաներին՝ձեռք ձեռքիտվածպարելիս: Ճշմարիտէ, որ դուք հաճախուրախանումեք առանցհասկանալու:

Ուրիշներն էլ են եկել ձեզ մոտ, որ ձեզ ոսկե ապագա են խոստացել,իսկ դուք նրանցհարըստություն ն փառքեք տվել: Ես ձեզոչինչ չեմ խոստացել,սակայնդուք իմ հանդեպավելի մեծահոգիեք եղել: Դուք տվել եք ինձ կյանքինկատմամբծարավը: Չկա մարդուհամար ավելի մեծ պարգե,քան այն, ինչը նրա բոլոր նպատակները վերածումԷ այրվողշուրթերի,իսկ ողջ կյանքը աղբյուրի: Այն է իմ պատի ու իմ պարգնը, Որ ամեն անգամ աղբյուրից ջուր խմելիս,

տեսնում

րավ է, Եվ այդ

եմ, ռր ջուրը ջուրը

կենդանիէ

ն

ինքն էլ

ծա-

խմում է ինձ, մինչ ես խմում եմ

այդ ջուրը:

Ձեզանիցոմանք համարել են, որ ես չափից շատ հպարտն ամաչկոտեմ պարգններընդունելու համար: Եվ ես իսկապեսբավականհպարտեմ՝ վարձատրություն,սակայնոչ պարգններստանալու համար: Եվ, չնայածես հատապտուղներեմ կերելլեռներում, երբ դուք կցանկանայիքհրավիրել ինձ ձեր սեղանիշուրջ, Եվ քնել եմ տաճարիսյունասրահում,երբ դուք հաձույքովինձ ապաստանկտայիք, Սակայն արդյոք իմ օրերի ն գիշերներիմասին ձերսիրովլի մտահոգությունըչէ՛ր,որ քաղցը էր դարձնումիմ ուտելիքըն զարդարում Էրիմ քունը տեսիլքներով:

Ամենիցշատ ես օրհնում եմ ձեզ այն բանի համար, Որ դուք տալիսեք շատ, մինչդեռկարծումեք, թե չեք տալիսընդհանրապես:

Քանզիբարությունը,որ հիանումէ ինքնիրենով, վերածվումէ քարի, Եվ լավ արարքը, որ ինքն իրեն փաղաքշականխոսքերէ ասում, դառնումէ անեծք:

Իսկ ձեզանիցոմանք ինձ մարդախույսն սեփականմիայնությամբգինովցածանվանեցին: Եվ ասացին.«Նա խորհրդակցումէ անտառի ծառերի,բայց ոչ մարդկանցհետ: Նա միայնակեստում է բլուրներիվրա ն վեընիցէ նայում մերքաղաքին»: Ճշմարիտէ, որ ես բլուրներնեմ բարձրացելն քայլել եմ հեռավորվայրերում, Քանզի միայն բարձրիցու հեռվիցկարող էի իսկապեսձեզտեսնել: Եվ մոտիկլինել հնարավորէ՝ միայնհեռու լինելով:

Իսկ մյուսներնինձանվանելուբառերչգտան,ն ասացին.«Օտարակա ն, անհաս բարձունքներ սիրահար, ինչո ւ ես դու ապրումբարձունքներում, որտեղարծիխերնեն բույնշինում: ես ձգտումանհասանելիին: Ինչո՛ւ Ի նչ փոթորիկներ ես արդյոք դու որսում, Եվինչ անիրական թռչուններես բռնումերկընքում:

Եկնեղի ը

մեկը: մեզանից Իջիր ն հագեցրու քաղցդ մեր հացով, իսկ ծարավդմերգինով»: Իրենցհոգու մենությանմեջ ասացիննրանք այս ամենը, Սակայն եթե նրանցմենությունն ավելի խորը լիներ,նրանքկիմանային,ռր ես փնտրումէի ձեր ուրախությանն ցավիգաղտնիքը: Եվ որսում էի միայնձեր ավելի մեծ էությունները, որ երկնքումեն քայլում:

Սակայնորսորդը նան որսնէր, Քանզի շատ նետերթռանաղեղիցս` իմ իսկ կրծքինհասնելուհամար: Եվ թռնողընան սողուննէր, Քանզի երբ թներսփռեցիարնին,երկրիվրա նրանցստվերը կրիաէր: Եվ ես հավատացողս,նան կասկածողնէի, Քանզիհաճախմատս դրեցիինքսիմ վերքին, որպեսզիավելիխորըլինի հավատսձերնկատմամբն ավելիլավ ձանաֆեմձեզ:

աԵվ այդ հավատովու ձանաչողությամբ

սում եմ,

Որ դուք փակվածչեք ձերմարմիներում,ոչ Էլ

կապվածեք ձեր տներինու դաշտերին: Ձեր եսն ապրումէ լեռներիցվեր ն թափառում է քամու հետ: Այն տաքանալու համար չի սողում դեպի արնը, ոչ էլ ապահովլինելու համար փոսեր է փորում մթությանմեջ: Այն ազատ հոգի է, որ պարուրումէ երկիրըն է եթերում: ձախըրում

,

Եթե բառերս պարզ չլինեն ձեզ համար, մի փորձեքպարզելդրանք, Քանզի անպարզնու անորոշը ամեն ինչի սկիզբնեն, սակայնոչ երբեք վերջը: Ես կուզեի,որ դուք ինձ ռրպեսսկիզբհիշեիք: Կյանքն ու այն ամենը,ինչ ապրում է, առաջացել Է մշուշում ն ոջ բյուրեղյա պարզության մեջ: Իսկ ո վ գիտի,գուցե բյուրեղյա պարզությունը հենցցրվածմշուշն է:

Կուզեիինձ հիշելիսհետնյալըհիշեիք. ու Այն, ինչ ձեր մեջ ամենատկարն շփոթվածն է թվում, հենց դա էլ ամենաուժեղնու վճձճռականըն է: Արդյոքձերշունչը չէ, որ կառուցելն պնդաց106

րել է ձերոսկորներիկառուցվածքը: Եվ արդյոքձեր բոլորի կողմից մոռացված երազանքըչէ, որ կառուցել է ձեր քաղաքը ն կերտելայն ամենն, ինչ կա այդտեղ: Եթե կարողանայիքտեսնելտատանումներն այդ շնչի, կդադարեիքայլնս այլ բանտեսնել: Եվ եթե կարողանայիքերազանքիշշունջը լսել, այլ ձայնչէիք լսի:

Սակայն դուք ո չ տեսնում, ո չ էլ լսում եք, ն լավ է, որ այդպեսէ. Քողը, ռր ծածկումէ ձեր աչքերը,կբարձրացվի այնձեռքերով,որ գործելեն այդ քողը: Եվ կավը, որով լցված են ձեր ականջները, կմաքրվիայնմատներով,որոնցովհունցվել Է: Եվ դուք կտեսնեք, Ու դուք կլսեք, Սակայն դուք չեք ցավի, որ կույր ն խուլ եք եղել, Քանզի այդ օրը դուք կիմանաք թաքնված նպատակներնամեն ինչի, Եվ կօրհնեք մթությունն այնպես,ինչպես որ կօրհնեիքլույսը:

Այս ամենն ասելուցհետո նա նայեցշուրջը ն տեսավիր նավապետին, ռր ղեկիմոտ կանգնած, հայացքնուղղել էր դեպիպատրաստ առագաստներըն դեպիհեռուն: Եվ նա ասաց. Համբերատար,շատ համբերատարէ իմ նավապետը: ՔամինփչումԷ, ն առագաստներն անհանդարտ -

են,

Նույնիսկ ղեկն է ուղղություն խնդրում, Սակայնիմնավապետը լռությանսէ հանգիստ սպասում: Եվ նավաստիները,որ լսել են մեծ ծովիերգեըը, համբերատար լսեցինինձ: Եվ նրանքայլնս չպետքէ սպասեն: Ես պատրաստ

եմ,

Վտակըհասելէ ծովին,ն մեկանգամնս հզոր մայրը գրկումու կրծքինէ սեղմում իր որդուն: ժողովուրդ: Ցտեսությ ո՛ւն,Օրֆալեզի Այս օրնավարտվեց: Այնփակվումէ մերառջն,ինչպեսջրաշուշաննէ փակվումիրվաղվաառջե: Մենքկպահենքայն,ինչտրվելէ մեզայստեղ, Եվեթեայնբավարար չլինի,կրկինկգանքն միասինդեպիպարգնողը կպարզենք մերձեռքերը:

Հիշե ք, որ վերադառնալուեմ ձեզ մոտ:

Մի քիչ էլ կանցնի,ն իղձս փոշի ու փրփուր կհավաքիայլ մարմնիհամար: Մի քիչ էլ կանցի քամու դադարիմի պահ, ն մեկ այլ կին ինձ կծնի: Ցտեսությունձեզ ն իմ երիտասարդությանը, որ անցեմ կացրելձեզ հետ: մենքերազում: Երեկէր, որ հանդիպեցինք Իմ մենությանմեջ դուք երգեցիքինձ համար, իսկ ես ձերձգտումներիցաշտարակկառուցեցի երկնքում, Սակայն այժմ մեր քունն ավարտվածէ, մեր երազըվերջացածէ, ն արդենարշալույս չէ: Մեր վերնում մայրամուտէ, մի ամբողջօր էլ անցավ,ն մենք պետքէ բաժանվենք: Եթե հիշողության մթնշաղին մեկ անգամէլ հանդիպենք,մենք կրկին կխոսենք,ն դուք ինձ համարկերգեքավելի խորիմաստերգեր: Եվ եթե մեր ձեռքերըմեկ այլ երազում հանդիպեն,մենք կրկինաշտարակկկառուցենքերկընքում:

նա նշանարեցծովագնացներին, Այս ասելով` ն նրանքանմիջապեսվեր հանեցինխարիսխը: Ազատէր նավը,ն նրանքշարժվեցինդեպի

արնելք։ Եվ ճիչ լսվեց մարդկանցից,ասես մեկսրտից լիներ այդ ճիչը, ն այն բարձրացավվեր դեպի մթնշաղ,ու տարածվեցծովիվրա,ասես շեփորի կանչլիներ:

ՄիայնԱլմիտրանէր լուռ նայում նավիհետնից,մինչնռր այն անհայտացավ մշուշում: Եվ երբ բոլորնարդենցրվել էին, նա դեռ կանգնածէր ծովիմոտ ն հիշում Էրնրաբառերը.

քամու դադարիմի պահ, ն «Մի քիչ էլ կանցի մեկայլկին ինձ կծնի»: