Բանաստեղծություններ

ՄԱՐՈՄԱՐԳԱՐԾԱՆ

ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵ

«ՍՈՎԵՏԱԿԱՆ

ԳՐՈՂ»

ՀՐԱՏԱՐԱԿՁՈՒԹՅՈՒՆԽ.

ՇՐԵՎԱՆ--1978

Ճք

Մ--34

Մ

044) 10504 (01)

(Ը

«Տ»

«Սովետական

գրող»

Երնան

Բրատարակչություն

յ

հ12քօ ԵւճՄարո Եղիշեի Մարգարյան: ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ: 11668113 83ԵԼած). հԼռքոճքթու. ՇՐԱՃՕԼՏՕՔԵՒԱՆ. (Էռ ճքմտոշւօ ՏՈՅ ՂԵՂ80ՇՕ8ՇՐՅԱՅ:Ա Ւքօ:» Էքօոճու, 1978. Խմբագիր՝ Ա. Ս. Քիչոլան, նկարիչ՝ Ա. Բ. Բայանդուր, գեղ. խմբագիր՝ Ան. Վ. Գասպարյան, տեխ. խմբագիր՝Վ. Գ. Ավագյան,վերստուգող սրբագրիչ՝ Ջ. Ս. Կարապետյան 11Ե--562

ՀանձնվածԷ շարվածքի 3/Ա 1977 թ. է տպագրության29/71 1978 թ.: Ստորագրված )Ք 1, 8454108/5շ, տպագր. 13,25 Թուղթ՝ մտոպագրական պալմ. մամ. Բրատ. 10,6 մամ.: Պատվեր403: ՎՖ 08870։ Տպաքանակ12.000: Գինը՝ 1 ո, 30 կ.։ «Սովետականգրող» հրատարակչություն, Երնան--9, Տերյան 91: ՀՍՍՀ Մինիստրների խորհրդիհրատարակչությունների, պոլիգրաֆիայի ն գրքի առնտրիգործերի պետական կոմիտեի Իջ 6 տպարան, Երնան, Թումանյան փող. ԺՏ 23/1: ԴտոօրբմֆուԻՔ 6 ՐՇՇւՕոարօ 1 ԸՕորճ ինաճաշրքօ08 Ճքոա.ԸՇՇՔ

մամ. »-22,268 :

ոօ

ՂՇտճոք

73Ղ1216ՂԵՇ18,

Է քոյ,

ոօուրքճֆու տ

Մո.

ամ

ԴՕքրօՕտղյ. ռաքօն

23/1.

ՆՆԿՅՒՏՎԱՃ,

|

Ն

ԻԻԻԻԻԱԻԳՑԻ

ԱՑ

ԻԱՑՏԱԱԱԱԿԱԱԱ

:

աան

:

ԱՄԵՆ. ԱՄԵՆ ԻՆՉ ԿՐԱԿՈՎ

ՄԻԱՅՆ ԵՎ ՍԻՐԱՆՅՈՒԹԻՑ

:

ե.

Եվ այս աշխարհում Այսքան անեվերք, այսքան բավմալան Թղթերըպիտի իրենց մեջ պահեն Կրակն իմ հոգու...

Եվ օդի մեջ փայլփլեցին Դեռ չպաղած Սերերի տաք հիշատակներ... Ու շատ հեռվում Լաց եղավ մի Փոքրիկ աղջիկ, Եվ ծառերըառավոտյան Ծաղկեցինմի ակնթարթում: |

Բ

լ

Ք

Սիրանյութիցշաղախեցիր Ինձ, աստված, Եվ դրեցիր Տարածությանմեջ անսեր:

.

Հրդեհից, սիրուց Ու տառապանքից Ձուլեցիր դու ինձ, Թռչող կրակի Խուլ խենթությունից, Ասհայտիցընկնող Աստղակաթիլից, Եղյամիցբարակ, Ձյունի փաթիլից Ձուվեցիրդու ինձ: Եվ ամուր, ամուր, Հին-հին դարերում Ձույլ կաղապարված Կարծրություններից Քերծերիցխուոր,

Խարակ ու խութից, Մշուշից մորմոք Ու հոգու մութից՝ Ինչո՞ւ այսպիսի Անհարմար նյութից Ձուլեցիր դու ինձ:

Ք

Ինչ-որ մի արդար բան կա աշխարհում. Լույս հաղորդումով ու հատուցումով, Բայց գալիս Է նա ժամանակնանցած՝ Միշտ սիրավրեպ,ծայր ուշացումով, Չհասած նրան, ում պիտի հասներ, Եւ| ավելի է սրտերը վառում: Ինչ-որ մի արդար Ու շատ անարդար բան կա աշխարհում:

.

Ճերմա՛կ,Ճերմա՛լլ Ծաղկաթերթեր, Պտուիյտ-պտույտ քամիներում,

Որ փչում Է տանում երկինք, Ու վար բերում, Փռում Է հողին, Տանիքներիքիվին շարում, Աղջիկներիթուխ մավերին, Փոքրիկներիդեմքին փարում, Նեւռում ժայռին, Վավող գետին, Ու մի քանի ճերմակ թերթիկ Հեռվում կորած արահետին:

2.

Հալվել է

ցուրտը

Մի մեղմ ու բարի շնչառությունից, Մի անհնարին թանկ ներկայությամբ, Մի չերնացող Լուռ գորովանքով. Այս ո՞ւլ է անցնում Ճառագայթիպես Իմ տխուր կյանքով: |

Է

է

Կարմիրու կապույտ Իրարու փարած Հորիվոններիհեռավործիրում՝ Ահա իմ տունս: Ծաղկաթերթիկներ ժպտալովվավող Ջրերի վրա` Հարստությունս: ՞Ներքնից անդունդ

վերից ավավ՝ Հիմքերս, հունս: Մի քանի խառնակ տողեր Հալիլած, Ու հոզիս անափ կարոտիցփլած՝ Մի քանի տերն Հողմերիցխլած՝ Ուրախությունս... Ու

Ք

2:

Եվ ամպերի մութ փեշերին Շուլալվեցին

Կայծակներիթելեր ճերմակ. Ու ոչ մի շուք, Ոչ մի շշուկ, Հեռվում կորածսերերիպես, Խորքում լռած սերերի պես, Արեգակներպահած հոգում, Անհուր մարածսերերի պես:

Լույսի գծեր լոկ մնացին. Հողմահալած Ու հողմածին, Մեկ էլ հեռվում մի ծուխ մնազ, Ու կապույտին մի թուխ մնաց Հեռվում մարած, Խորքում լռած, Անսսերկորած սերերի պես:

Է

ձառագայթնանշեղ բեկվելիս անգամ, Ուղիղ գծով Է կոտրվում, սահում. Որքան էլ լինի կարոտը հանգած, Եվ ոլոր մոլոր գնագողները ու ԾՕռվեն ծալվեն բյուր հավար անգամ, Ուդիղ լույսն Է այդ աշխարհը պահում: ձառագայթնանշեղ բեկվելիս անգամ Ուղիղ գծով է կոտրվում, սահում:

Ի

Բ

Եվ տխրությունը, Որ երջանկության կարոտն Է անքուն Ու ծուխն անամոք Սպասումների, Հավատնանվիջող Արդեն ուշացած հիացումների, Ինչպե՞ս պահեմ ես Ավերումներիցժամանակների:

Է

2:

Ներիր, իմ փակված ալեկոծություն, Ինքդ քեվ ներիր. Հանդարտեք լռին, ծվարեք թաբուն, Իւ: երբեք, երբեք չասվելիք բառեր, Եվ մի տուր ոչինչ անհասկացողին, Իւ կարոտներով լցված լռություն, Իմ լուսաթաթախ տխրությանարն:

փ

ար

Այսքանանթիվ հոգսերի մեջ, Այսքան տուրք ու տառապանքում, Ո՞րն էր կյանքը Քո մեծ կյանքում. Այն մի փշուր կարոտն անանց, Որ չթողեց աչքդ փակես, Ցերեկն արավ հարբածիպես, Եվ գիշերը պահեցանքուն, Այսքանտուրք ու տառապանքում Այն մի փշուր կարոտն անանց:

Ք

|

Ք

Քեվ համար չկան անհաղորդ բառեր, Անհոգի քարեր Քեվ համար չկան: Ամեն ինչ դեպի լույսն ու դեպի վեր, Հարթությունները Թեք են քեվ համար: Հորիլոններինհայացքդ հառած Հոգուդ մեջ վառած Աստղերու արն, Քեվ համար չկան օրեր ու դարեր ժամանակները Մեկ են քեվ համար:

Մարո Մարգարյլաճ

Ք

:

Ամեն, ամեն ինչ

Կրակովմիայն Քեվ մոտ սկսվեց, Ու կրակով էլ Գնաց անվիջում: Քո ծնված օրից Սկիվբ առավ մի Տնական հրդեհ, Ու չեղավ երբեք,

Ձեղավ ընդմիջում:

Է

եք

Ինչ որ մի լույս կա անամոք անվերջ Անամոք անվերջ ու սրտակեղեք. Ինչ որ մի թանկ բան "իշրվել անօգ Անհայտմի կարոտ մորմոքել խորունկ Ու հաղորդումի գծերն Է շեղել: հալոցքի հեղեղ, Մի հեռու-հեռու Որ քո էության իմաստնԷ եղել՝ Թնածումներիդընթացքը վերին. Կա անդարձ-անդարձակունք մի կորած. Մի երջանկություն այնքան սպասած, Եկած հասած քեվ Ու քեվ չհասած: Եվ աչքդ անթարթ մնացածհավետ Անհայտ, անանուն ճանապարհներին:

Ի

ի

բերած լույսն Է Ինձ երկինք հանում Մառախուղներիցխորունկ ու խավար. Քո պատկերով Է օրը լուսանում Մնացածըողջ օրերի ավար: Մնացածըողջ ծանոթ բոլորիս, Մեվ մեր սերերից Խլելու համար, Ծալելու համար, Ծռելու համար՝ Մեր կարոտալի մեղմութլուններից Կույր կարծրություններ Կռելու համար: Օրերիայս պաղ պղպջակներում, մեջ այս ծովածավալ Դատարկության Քո պատկերովէ օրը լուսանում. Մնացածըողջ օրերի ավար:

Քո

Ի

Է

Հավիվ, հավիվ երնացիր Ու

գնում ես դեռ չեկած:

Թե գնում ես, անդարձ գնա, Աստես գնա ու կամաց...

Սայթաքող են ճաւնիաները՝ Կարոտներովմիգամած:

Է

Դու

Ի

ինձ վերցրիր,

Վերցրիրինձնից, Ու քեվ էլ չառար.

Եվ ես մնացի Առանց ինձ ու քեվ. Եւվ ես չգիտեմ, Ու չեմ

Ով եմ

ՊՅԶ

հասկանում հիմա ես...

Բ

Իսկ

դու

Ու տուր

Ի

այդպես խուլ ձնացիր

քամուն... Ինչի համար արեգակն Է

Ելնում շքեղ օվկիանոսից, Ինչի համար գարուններն են

Շաղում շռայլ, Ինչի համար ոսկե գամերն Անծայրածիրկապույտների Հրկիվվումեն ու աստղանում Եվ պտտվումշուրջը իրենց, Ու աստղային միջուկներն են Պայթումհեռու անհուններում Ու տարածվումմշուշ-մշուշ, Ինչի համար տաճարներ են

Երկնասարսուռ Մարդիկձոնել,

Ինչի համար աստվածներենք Մենք հորինել... Ինչի համար ոչինչ կյանքում Չի կարող քեվ փոխարինել:

բ

Ի

Այսօր լույսը բացվեց Քո մարմանդ,բարի ձայնով, Կապույտ վաղորդայնով Այսօր լույսը բացվեց: Ու թավիշներ իջան աշխարհներիվբա, Սահմաններինբոլոր, Վար ու ւ|լերին... Ու մանուշակներթափվեցինառատ Կատարներինսառած Քար ու լեռին: Այսօր լույսը բացվեց՝ Հալչող սերեր փռած Անհայտներումկորած ճամփաներին

Ի Ւ

Ք

Եվ հաղորդությանմիջոցներ անհայտ, Եվ երջանկության կորած բառեր... Խենթանալուչափ խտացածդու. կյանք, Վայրկյաններիմեջ սեղմած դարեր... Որտե՞ղեք հատված, Եվ ո՞ւր ընդհատված, Եվ ի՛նչ անթափանց Նյութով եք պաւոված, Հաղորդումներիմիջոցներ անհայտ, Եվ երջանկության կորած բառեր:

Ք

Ի

Մի խոսք, մի բառ, Կես մի ժպիտ, Եվ օվկիանոս մի խնդություն. Որքա՞ն քիչ է հարկավոր քեվ, Անհուններովլեցուն հոգի. Եվ ո՞վ Է որ Այդ մի քիչը քեվ չի տալիս. Ձյուն Է գալիս, Ծաղիկներիսվրա ճերմակ, Ձյուն Է գալիս:

3:

Ի

ու

մի թերթիկ Մանուշակի, Ապակուն մի բյուրեղ սառած, Ու հեռավոր կապույտներում Կանաչավունմի կալծ վառած... Ո՛րքան քիչ է հարկավոր քեվ, Մարդ արարած:

Եվ ո՞ւր Է այդ փշուր քիչը, Ո՞ր հեռավոր ԱփերինԷ լույսը մարած, Հետքը կոր:ած՝ Ո՞ր անդունդի անհայտ խորշում

Լուռ

ծվարած, Ո՞ր հեռավորաստղափոջու

Թնին թառած: Աս ինչ ուժ Է թանկն ամենից Նետում անվերջ անհայտներին՝ Կորցնելով Իրարտալիս... Եվ ո՞վ Է իր չգտնված Լույսի համար լռիկ լալիս... Ձյուն Է գալիս, Ծաղիկներիսվրա ձերմակ Ջյուն Է գալիս...

Ե

Բ

Զափարիտակ եղինջի մեջ Մանուշակն է գլուխ հանել. Շուրջը փշեր, շուրջը խիճեր, Կառ ու կոթուկ դառն ու լեղի, Ու մացառներ չոր ու դեղին. Եվ փշերին թվում Է թե ճիշտ Է ողջը բնության մեջ Լոկ մանուշակն է անտեղի:

Ք

Խշխշում Է ականջիս տակ, Մորմոքում Է պաղ մի կարոտ. Ո՞վ Է այսպես անհիշատակ,

Անդարձ գնում այս առավոտ: Վիշտն ինչ-որ տեղ սիրտ Է փլում, Կյանքն փնչ-որ տեղ կամք է ծալում, Ով է այս խուլ բառերն հալում Ու տալիս իմ վարկերակին. Լկեկոծում նոր մղումով Անհանգիստըիմ եռակի. Ո՞վ է այս խուլ բառերն հալում, Է երգն այս հուշած՝ Ո՞րտեղից Նյարդերս են նախագուշակ Ուրիշի ցավն են ընկալում:

Ս

Տ

Ա

ԲԽՐԽՐԽՐԽՐ

ՆՐԽՐ ԽՆԱՆՆ

ՈԳ

Դ

Ե

Մ

Ք

Ե

ԽՐՆԽՐԽՐԽՐԽՐԽՐԽՐ

ՆԽ ՆՐԽՈ ԿՈ

ԿՐԿ ՆՐԿՐԽՐՆԽՈՆԽՐԽՐ

ԿՐԽՐ ԽՐԿՈ

ԿՐԿԿՐԽՐԽՐԽԲԽՐԽՐԽՐ

ք

Հանկարծվգացի, Որ կորցրել եւմ Ես համը հացի, Որ էլ չեմ առնում ես Ու չեւ հասկանում

բույրը

հողի

Տարբերությունը Մեղմի, միրաժի Ու ապառաժի, Հաճույքն անքննին ամպերը ճեղքած Տրաք-տրաքովփախչող որոտի, Ու էլ չեմ կգում Չովությունն օդի, Անգամ ծայրեծայր ինձ կալած Ցավն այս կարոտի'

խորունկ

Ու

երանգներն.

արդար չեմ տարբերում Լույսի ու բարու, Որ ես շատ վաղուգ, Շատ վաղուց արդեն չկաւմ աշխարհում:

Հանկարծվգացի, Որ կորցրելեմ ես համը հացի:

Ր

բ փ

Ք

Ամեն պահդ հիմա

Հրաժեշտ

Է

արդեն,

հիմա՝ Մեկնումի կետ: Ցավերն անգամ տանելն Այնքան հեշտ Է արդեն, Ամեն

Ու

քայլդ

հաշտ ես անգամ Ինքդ քեվ հետ: Բռնում ես հաճախ Ինչ-որ ճանապարհ, Ու շրջանգում ես Ծանոթ ուղին... Սուրբ է ամեն ինչ՝ ամեն թուփ ու քար, Պատմություննէ քո Գրած հողին: դու

4)

Է:

Ցավում Է սիրտս անվորությունից, Եվ անվորների հվորությունից, Անկարողների հույժ կարենալուց. Եվ անգործների գործելուց անվերջ: Էլ չեք տանում դուք, Նլարդեր իմ հոգնած, Էլ չեք տանում դուք. Ոչ կարոտների մեգ ու մառախուղ, Ռչ փառքի փոշի, Ոչ խոսքերի ծուխ: Ու ծանրանում եք դուք էլ ինձ նման, Երգեր իմ թեթն, Խոսքեր սրտաբուխ:

Ի

ֆՓ

Մտահոգ դեմքեր, Մտահոգ դեմքեր,

Հայացքներ պատած Հոգսիմշուշով, Խորշումներիմեջ Գծեր կիսավեր, Ինչ-որ անանուն Կսկիծներհուշող. Սեղմվածու ձիգ վուսպ, Կերպարանքներ Իր բաժին բեռը Վայելուչ տանող. Սեւիականուսով Կյանքի տիղմերից Անիվն իր հանող. Սրտի խոր ցավից Հայացքներփակած. Ցավեր՝ դրժումի, բերած, Դամվերի Ավնիվխոհերով Գլուխներհակած, Վաստակածանվերջ Ու չվայելած, Դժվարօրի հետ Լուռ լեւլու գտած Մարդիկհամր ու հեվ, Ասես բոլորիդ, Բոլորիդ առաջ, Ինչ-որ մի բանով Մեղավորեմ ես:

Մարո Մարգարյան

Է

Ե,

Կայծակներովխփած կաղնի, ձղակոտորու հողմահար. Հեղեղներիբերած քարեր՝ Կատարներիձյունից պոկած, Կոթողներիփլատակներ

Անխոս, անբառ, Ժամանակիծանրությանտակ Արդեն չոքած. Մեծություններդուք տապալված, Դարերիմեջ խրվածլռին, Որտեղէլ դուք ընկած լինեք, Զարդարումեք կանգնածներին:

Ք

Ի

Հրդեհիցեն հերոսները Ծնունդառնում.

Խաղաղ կյանքում Սասնա ծուռ են նրանք ասես Ու գիժ մանուկ. Խաղաղկյանքում Ո՞վ Է նրանց ուժն իմանում: Հրաբխածկսկիծն Է երբ Երկինք հառնում, Երբ կալծեր են ելնում ծխից Ու սավառնում, Հրդեհիցեն հերոսները

Ծնունդ առնում,

Հետո դառնում են առասպել, Հեւտտոսիրո երգ են դառնում:

Ն

Բ

Վեր կաց, իմ անգին, Եվ լուսաբացի կապույտ կոհակով Երեսդ լվա: Աի-ափ հավաքիր Շողերն առաջին, Շաղախիրնրան մշուշը հոգուդ՝ Հավերժանհանգիստ ն ստեղծարար, Առ կարոտներիմի անհուն ծարավ Ու դիր երգիդ մեջ... քո հաղորդումով Իմաստավորիր Այս մեծ պարգնը Բնությանտված: Վեր կաց, իմ անգին, Եվ լուսաբացի կապույտ կոհակով Երեսդլվա:

Ի

Ք

Հոգիս լռել Է, լռել է հոգիս, ձրագն հանգգրած ավեր հյուղի պես. Թախիծնփջնում է, իջնում Է դանդաղ, Ամեն ինչ բռնած մառախուղի պես: Ո՞վ է ինձ այսպես կորցրել անհետ, Ո՞ւլ Է ինձ այսպես մոռացել անդարձ. Ի՞նչ հւ անում ես հեղեղների մեջ, Քարին դեւ ընկած Կոտրածճյուդի պես, Կոտրածճյուղի պես...

Ք

.

Ցոլանք-ցոլանք Ու կայծ առ կայծ, Եվ Ճառագայթառ ճառագայթ Կարոտներեն գնում անդարձ, Ուլունք-ուլունք Ելնում են լեր, Ալիք-ալիքշոգիանում. Իղձեր անգին ու երավներ Հալչում են ու Հոզիանում Օդի մեջ պաղ, Պարվ ու պարապ... Ու հանգչում Է Ավավներիվրա շիկնած Ձյունափետուրմի լույս կարապ:

Ի

Է

Ծարավ-ծարավ, Ծարավ-ծարավ, Վերջին անգին կաթիլների Տաք շուրթերին շոգիացող,

Հարվող, Հառնող, Հոգիացող, Ծարավ-ծարավ... Ի՞նչ ուվեցիր դու աշխարհից, Ի՛նչ տվեցիր Եվ ինչ առար, Ծնված օրից այդպես անմիտ, Այդպեսհորդուն, Այդպեսվարար, Հիմարացողու հիացող, Ծարավ-ծարավ... |

Ի

Ի

Գուգե վաղուց շաղված եմ ես Ու ոչ մի կերպ չեմ հասկանում, Եվ էլ ինչպե՞ս ես հասկանամ. Եթե իրավ շաղված եմ ես: Թե ինքս իմ մեջ Անդարձ,անդուռ, Անհիշատակթաղված եմ ես... Ձեմ էլ կարող գլխի ընկնել, Թե որտեղի՞ց,ինչպե՛ս, ինչո՞ւ, Այնպեսխորունկ, այնպեսդաժան, Այնպես դժվար դաղված եմ ես:

Ի

Ֆ

Լարված է օդը Մի անմեկնելի անհանգստությամբ. Շաղվածէ օդը Գունեղ կետերով ծաղկաթերթերի՝ Վարդագույն,Ճերմակ, Դեղին, կարմրավուն Ու ճերմակ նորից... Պարսերովշքեղ, Կետկետիկներով, Փայլփլինտվող Լուռ հատիկներուլ Իջնում են թափով, թռչում են վերից: Տանում

Է

քամին,

Տանում Է, տանում,

Պտույտներանում, Երկինք Է հանում, Բայցո՞ւր Է տանում ն ի՞նչ Է անում... Ո՞ր ցավի համար, Ո՞ր սիրո հանուն: «Մի երգ է հալչում հորիվոններում

Հեռու

հեռավոր, Ու հանգչում է մի սիրելի անուն: Ես

խենթանում եմ Անհայտ մի ցավով, Եւ| պահել ես ինձ Չեմ կարողանում:

բ

բ

Ծաղկեց.հանկարծ Շուրջդ բոլոր Եվ ծառերի ծաղիկներից Թերթիկներեն թափվում հողին

Ճերմակ-Ճերմակ Ու

վարդագույն. Եվ չգիտես թե որտեղից Գունեղ գունեղ լույս են ցայում. Ո՞ւմ հոգին են Այդպես թեթն Թավիշներովխոր հմայում: Եվ ծառերի ծաղիկներից Մանուկներիլույսով շաղված Աչքերն են խաժ Հոգուդ նայում: Եվ ի՞նչն է այդ սրտիդ ծովում Ծփանք տալիս, Հորդում վարար... Ո՞վ Է այսքան գեղեցկությամբ Շաղել անափ աշխարհն արար Եվ ո՞վ է քեվ Ամենաթանկըխնայում:

չէ:

Ի

Ո՞վ Է թափանցիկ, Բաց մանուշակի Թերթիկներնայնքան Երկնքում փռել, Ո՞վ է քո կապույտ Տխրություններում Սիրո տառերով Բիւլլ նոտագրել: Եվ այս լուսահորդ, Եվ այս լուսանցիկ, Այս հոգեշաղախ Մշուշը ցրել: Ո՞ւր եք դուք անհայտ Երջանկություններ, Որտե՞ղեք լռել: |

ի

ի.

Ո՞վ տվեց այդպես Խոր մխալու ձիրք,

Հիացումիլույս, Եվ սուրբ խենթության ցոլքեր Երկնային. Փակիրաչքերդ, Ու

խորքիդ նայիր. Եվ մի դատիր քեվ, Որ թույլ ես այդպես Քո տաք բարությամբ Անափ ռերերի Քո տկարությամբ, Անվոր ու անել: Որ չես դիմանում չար խուժումներին Չես ել կարենում Սրտիցդհանել Որ չեն դիմանում պատերըսրտիդ Իրենց խով բեռին Կրակը ընկած փնքդ քո ձեռին, Քո խղճի գերին Խենթանալուչափ Սիրող ու ներող Որ նայում ես դու Բոլոր մութերին Քոռ հոգու շռայլ արջալույսներով

"Որ հավար տեսակ Սերերովլեցուն Մի սիրափշուր անոթ Որ չես դիմանում Քո սեր աստծուն Որ չես տանում էլ

ես

կավե

ցրտերու ցավեր

Որ ինքդ ես քո Միակ թշնամին Եվ դու քեվանուլ պարտվածես հավետ:

ԾՈՎԵՐԻ

ՀԵՏ

Շառաչում են ալիքները Խոր դարերից Բերած մի վեճ. Եվ հոգնաբեկ ասաղեր դեղին Կաթկթումեն ծովերի մեջ... Արեգակնիր Կանաչ, կարմիր Խարիսխներն է վերից կախում, Ճայը լույսն Է ձերմակթնի Կապույլտներիմեջ թաթախում: Ի՛նչ է եղել հեռուներին, Ի՛նչ է եղել, Ո՛վ է այնտեղ Երջանկությանդուռը բախում:

բ

ե

Այդ ինչ ես հալչող մեղմություններով Մշուշվել նորից... Ասես թե մեկը քել բարի-բարի Մի խոսք է ասել, Ասես թե մեկը իր դռան շեմին Մայրամուտիմեջ Քեվ Է սպասել: Լցվել ես անափ խնդություններով, Մի պայծառվայծառ հավատավորի Մի խոսքով բարի... Մի՞թե այդքան հաշտ ու հեշտ է եղել Դժվարն աշխարհի:

ե

Հ

Շողը ընկել Է քարին, Ուրախանամ Ես, ինչո՞ւ, Ի՞նչ եմ տվել աշխարհին, Ուրախանամ Ես, ինչո՞ւ: Ձմռան

լուսացավ,-Ոչ կսկիծ կա, Ո՛չ էլ ցավ, Ո՞ւլ իմ սիրուց տաքացավ,-Ուրախանամ Ես, ինչո՞ւ:

օրը

ի.

'

Տխրություններմարմանդ,

Մեղմություններ մշուշ, Խնդություններ դալար Ու կարոտներբարի, Վերադարձեքնորից,

Վերադարձե՛ ք:

Օդը պաղ է ու սուր, Հապյաղումէ մտտարին, Զյուն ու ծաղիկ շաղված Մնացել են քարին: Եկեք հանդարտ-հանդարտ, Եկեք ալիք-այիք, Ու ձեվանով մեղմեք Խստությունը դարի, նորից, Վերադարձե՛ք Վերադարձե՞՛ք:

Մարո Մարգարյան

թ

Այսքան հարուստ, այսքան շռայլ Աշխարհիցդու չառար ոչինչ, Ողջըտվիր ինչ ունեիր, Ու դու քեւլ հետ տարար ոչինչ: Եվ ճիշտ էր կյանքն, իրավացի, Արդար,անհուն ու խելացի... Քեվ ի՛նչ էր պետք Աշխարհումայս, Մի քանի տող երգից բացի:

ԵՐԳԵՐՍ

ԻՄ

Աստղերիակունք, Աստվածներկերտող, Տիեվերք թերթող Իմ երգերս...

Հալչում Կորչում Մեռնում

ինձ հետ, են ինձ հետ, են հերթով Իմ երգերս...

են

Ախ, այնպես հաղթող, Ախ, այնպես հվոր, Մեկ-մեկ թվացող իւ երգերս... անաւի, Անսահման ու խոր, Իվուր ձնացող Իմ երգերս... Անհուն

ու

Երկինքներ շրջող, Ծովեր կամրջող, կանգնեցնողգետեր հւ երգերս...

Ախ,որթան-որքան

Հավատումեմ ձեվ, Տերնից թեթն Իմ

երգերս...

Ի

Ի

Կենսագրություննիմ Սկսվեցվերջից. Եվ որովհետն Ոչ ժամանակ կար, Ոչ տարածություն Մնաց նա հավետ Մի անհնարին Փակուղում անել: Եվ բոլոր-բոլոր Փակուղիներում Աչքերիդ լուան է Ինձ միշտ պահպանել Եվ իմ սեփական Խորբերիցմթին Ներսից ինձ տանող Անդունդիցհանել Եվ հիմա չփփակված Պատերինիմ լուռ Քո գոլանքներն են

Շաղում ու շողում Եվ գծերն են քո Իմ լուսակամար, Իւ արնավոր, Երգերս տողում:

ի

։

ինչ թողի, թողի ես վաղվան, Բայց եւտնիցէլ վաղ չի մնացել. Միշտ կարծում էի, թե սկիսբն Է դեռ Ու նոր պիտի գան երգերն իսկական. Նայում եմ հոգուս հոգնած ու անսեր Էլ թեթն տող ու տաղ չի մնացել. Ամեն ինչ թողի, թողի ես վաղվան, Բայց եւոնից էլ վաղ չի մնացել: Ամեն

ի

«

Կարմիր, դեղին կերպասներես թափել, աշուն, Եվ ջրերին բարակ-բարակ Արծաթներես կապել, աշուն, Թեն շատ Է կյանքս նման քո պատկերին Անհնար Է սիրտս քեվ հետ չափել, աշուն: Ու քել նման

շռայվում եմ ահա ես էլ Գունեղ-գոմնեղու գեղեցիկ անկումներով, Ու ոչ ոք դեռ չի կռահել, չի կռահի Ում ես այդպես շքեղ-գքեղ Անխղճորենխաբել աշուն:

»

Ե

Քամին, քամին ծառերի Հալչող ոսկին է տանում,

Որոնց գինը աշխարհում Մանուկները գիտեն լոկ: Մանուկներնեն հասկանում, Եվ նրանք, որ կրծքի տակ Մանկանսիրտ են պահել դեռ...

Քամին, քամին ծառերի Հայչող ոսկին է տանում, Հրաշք-հրաշք ձներով, Թեթն, թափուր ու բարակ, Եվ այնքան թանկ, հասարակ, Եվ նրանց լուռ ափերին, Դալուկ, տխուր ափերին, Կնիքներկան աստղերի...

Աշուն, ինչո՞ւ եմ այսպես Կրակներովանկրակ

Ու խեղդվելով քեվ տանու...

Այսպեսելած ինձանից, Այսպեսկալած ինքս ինձ, Աշուն, ինչո՞ւ եւ այսպես Ես քեվանով խենթանում:

ՎԱՀԱՆ

ՏԵՐՅԱՆ

Տերյան, Տերյան, Նորից քեվ Ծուխս տալուլ հիշեցի. Հիշեցի վաղ հասակից, Ինչպեսառա լույսդ ողջ,

Հավաքեցիհոգուս մեջ, Եվ տող առ տո ղ,

Ողջ վերից վար, ԾայթեծալԱ Համակարգսքաշեցի: Առաջինսերս եղար Գրքերիմեջ, Երգերի, Ու մնաց կյանքս էլ այդպես Գրքերիմեջ, Երգերի, Շռայլ եղավ նա անչափ Նվիրումուվվատնուղմի Ու հալոցքով Հառնումի, Եվ անխոհեմ այրումով Ես քանի դար

Մաշեցի: Եկան սերեր ու եկա՛՛ն, Եկան հախուռն Ու հանդարտ,

Եկան գռիկ հալչելով, Մշուշ-մշուշ կորչելով, Եկան խենթ ու խելահեղ՝ Բոլոր Ափերը քանդած. Ու կսկիծներ լուսարձակ Ու կարոտներ Խորն ու բուխ, Բոլորը լուխ ու արն, Հետո ծարավ, Հետո ծուխ: Ու մնացի ես այպես Հարբած,հիմար երեխա. Եւ| ուշքի չեմ եկել դեռ, Եվ ուշքի չեմ գա երբեք... Եվ այսօր ես Նորից քեվ, Մինչն հատակս վառաժ՝ Մխկտալով,մխալով,

Ծուխս տալով

Հիշեցի:

Ծ

Ի

ՓԵՇԵՐԻՆ

ԱԾԱՆԸ

ԲՆԽԲԽԲԽԲԽԲԿԲԽՈ

ԿՐԿ Կ ԽԽԽՐ

Կ ԽԿ/Ն ԿՈԴԽԿՐԿՐԽՐԿՐԿԻԿԽՐԿԽՐ

ԿԽ" ԿՐԿՐԿ

ԿՐԿՐԿ ԽՐԿՐՆՐԽՐԽԻԿՈԿԲՆԽՐ

ԿԽ

ԽՐԿԽՐԽՐԽ

ԵՐԳԸ

Դաշտով մենակ, դաշտով մերկ, Հեռուներովանեվերք, Զնայելովքարերին, Մացառներին,փշերին, Վավում Է լուռ մի աղջիկ Ծիածանըփեշչերին:

|

թ

Ե

Ու

վավում է մի աղջիկ Շողեր, շողեր շաղ տալով, Ծիծաղելով ու լալով, Զարմանալովխնդալով, Սն հյուսերը արձակած Հովին տալով ու լույսին, Մեկ հիագածժպտալով, Մեկ մեղմանուջ, մեկ էլ խիստ, Իսկ հեռվում ծովն Է մթնած՝ Կապարիպես ծանրանիստ:

ԱՅԳԱԲԱՑԻ

ԼՈՒՅՍԵՐԻՑ

Այգաբացիլույերից Մի աղջիկ է գալիս մեվ. Լույս Է թափում ուսերից Ու վարսերիցարնկեվ. Դեմը ծովն է փրփրած Շուրջը ավավ Է փռած: Ունկ չդրած խշշացող նվավներին ու ջրին, Շեկ բաշերը արձակած Քամիներինու հրին, Երգում է նա ու վավում, Սայթաքում է ավավում Ու քրքջում է անհոգ Աշխարհի վրա:

ԾՎԵՆՆԵՐԻ

ՄԵՋ

ՎԱՌՎՌՈՒՆ

ՁՉԹԻ

Որքան խամրում Է դեմքը երեկվա, Որքան գույներին Մոխիր Է ցանվում, Այնքան թերթերը մանկութ օրերի Պալծառանումեն Ու ծիածանվում: Ո՛վ է այն փոքրիկ աղջիկը վտիտ Ծվենների մեջ Վառվռուն չթի Ծիծաղում է խենթ, ծիծաղում Է խենթ Ու կորչում անհետ, Ու հաղչում անհեւո Իրեն լուսեղեն գծերը թողած Հորիւլլոններիամայության մեջ, Իրիկունների Ափերինմթին:

եշ

Ի

Սարիկանաչ լանջով Փոքրիկ աղջիկ անցավ, Անմեղությամբտանջող, Անհոգ, անվիշտ անցավ: Քամին շոյեց նրան, Սիրուն խոսքեր ասաց. Ասաց` հատիկ նռան, Ասաց`մորի հասած: Ասաց`կանգնիր, աղջիկ, Ծաղկե վգեստ բերեմ, Եվ աչքերում քո ջինջ Սիրո թախիծ սերեմ: Սարի մարմանդ լանջով Փոքրիկաղջիկ անցավ, Ննմեղությամբտանջող, Անհոգ, անվիշտ անցավ:

է

Ի

Սնահեր, վտիտ աղջիկ, Փեջերդձեռքդ հավաքած, Առվի մեջ ճողփում ես, վավում, Շորերդ ու շունչդ պահած, Ուլունք ես փնտրում ավավում:

Ջրերը գնում են, գնում Ու սիրուն մի քար չկա, Գտնելու ծարավն Է մնում, Էլ ճամփաու ճար չկա: Հոգնել ես, գնա քնիր, Կգտնեսգուցե երավում, Սնահեր, վտիտ աղջիկ, Ուրիշ էլ հնար չկա:

`

ե

Վարդագույնաղջիկ, Վարդագույնժպիտ, Վարդագույներավ. Արշալույսների Ֆոլանքը վրադ, Ծաղկաթերթիկի

Լուսեղեն թավիշ, Սրտիդմեջ մարող Մի անուշ կրակ, Ջերմություն բուրող,

Մեղմությունբարի. ԴեղձենուԹերթեր

Գանգուրներիդմեջ, Ուռենու ջիւեր Գոտու տեղ կապած Հայտնվումես դու Ժայռերինահա. Շուրջդ լույսերի Ալիքներ թաւիած. Զգույշ գատկելով Իջնում ես Նորքից. Դու նույնն ես հիմա՝ Դու նույնն ես խորքից՝ Քանի պատկերը Ու երավը կա. Եվ հոգուց բխած

Աչքերումշաղած Քանի լույսը կա. Քանի ապրում ես,

Շնչում ես ու կաս՝ Վարդագույնաղջիկ, Վարդագույնժպիտ, Վարդագույներավ:

Ք

Է

Դեղձենու թափածթերթիկներ էին Գանգուրներիդմեջ, Հոգուդ մեջ բարակ Շղարշջշներ էին

Ծիածանաթն երավանքների, Ու լուխն աջքերիդ՝ Մանրիկ աննկատ աստղերովլեցուն. Եվ դու համր ու լուռ ապավինեցիր

Սիրո աստծուն: Խոսքը կոպիտ էր, Ծիծաղն անպարկեշտ. Դու լուռ ժպւոալով Ուվեցիր ապրել, Սրտիդծովի մեջ կարոտի հավար Ծփագողալիք: ե

Իսկ հոգսը հիմա Գորշ ու ծանրաքարշ Կապարինման, Ծածկել է արդեն հոգնած ուսերըդ Ու պատնեշելէ հայացքդ մութով. Ուր են երավներն Այնքան գեղեցիկ, Ուր Է առաջին ձյուներից մաքուր

Առաջինսերդ Եվ կարոտներիդայնքան բուխ ու Գույները վառած: Ու հեռուներից կանչող լուսեղեն Մշուշներ դառած:

տաք

Ա

Դեղձենու թափածթերթիկներէին Գանգուրներիդմեջ. Հոգուդ մեջ բարակ շղարշներ Ծիածանաթներավանքների, Հիմա ճերմակ Է Լչփից մինչն ափ՝ Պաղ անգծագիր ու համատարած:

էին

ՈՐ ԱՆՑ

ԿԵՆն

ԾԻԱԾԱՆՈՎ

Հեյլ-հեյ... Ձորի պռունկն ի վեր, Անձրնածեծ,

Նեղ կածանով Մի աղջիկ է վավում բոբիկ, Որ անց կենա

Ծիածանով: Իր դեմ կապույտմշուշն անծիր, Ու

լույսերով

Կանչողհեռուն, Քանի-քանիծիածաններ՝

Իր հոգու մեջ, Իր աչքերում: Բայգ անցնում է ծիածանը, Անցնում Է լայն

Հեղեղատով,

Անցնում Է նա Անտառըշեկ, Անցնում լեռներն իրար հատող, Բայցվավում Է Աղջիկըդեռ, Դեռ վավպում Է խոր հավատուլ:

Ն

փ

Դու

լռությունը գերադասեցիր, Եւ| ինչ-որ թերի, Անըմբռնելի Խոսքեր ասացիր Ինքդ քեվ համար... Իբր թե նրանք չեն վերաբերել Երբնէ մեկին: ...Ու հեռու-հեռու

Հորիվոնի պարվ լուսածիրի մեջ, Ուր միանումեն Երկինք ու երկիր, ՔայղումԷ մենակ Մտահոգմի կին:

ՔՈՒՅՐ

ԻՄ

ԱՆԱՆՈՒՆ

Վերջացող օրվա Լուսածիրի մեջ կամաց, Մի տխրություն է Եվ արդեն մարող Լույսի շաղանքում Մի խոր, անամոք վիշտ Է միգամած, Ու մի միայնակ Նատած աղջկա Դեմք է մտահոգ: Որ սեր Է խորունկ ու վիշտԷ համակ. Եվ նրա տխուր Պատկերիցէ լուռ Կապտավուն մութը տարածվումկամաց Այս դո՞ւ ես մեր սուրբ Կարոտներիքույր Այս մանուշակե մշուշը Ո՞ր ջուրը թաւիած սպասումների, Ո՞ր կորած երգի Ո՞ր սիրո հանուն. Բոլոր վշտերը, քույր իմ անանուն, Քո բարի-բարի սրտից են քամած:

տարածվում

ցանում :

Բ

2.

Թե հասկանայիրինչ ես կորցնում,

ինձ կորցնել տալիս. Ինչպես տեսնում ես, քարի պես ամուր, Բերդի նման փակ կանգնածեմ քո դեմ... Այդ հոգուս խորքում անծանոթմի կին Խոր-խորդարերիկորուստնԷ լալիս: Ու թե

ինչ

ես

ե:

ի

Դու

Ի

ինքդ էլ չես հասկացել, Որ կածան ես դեմդ բացել. Մատներովես կրակն ափել, Լույսերով ես կյանքը չափել: Դու ինքդ Էլ չես հասկացել: Տարվել ես դու մանկան նման, նմեն բարի խոսք ու բառով, Ամեն աստղով հեռվում փալող, նմեն ճերմակ լույս կատարով, Վավել ես դու, վավել, վավել... Ցանկացել ես հասնել նրանց. Ու. փռել ես, փռել ճամփիդ Երավներդհավարագանձ: Նստել ես դու հուսահատված, Մութ անկյունում արցունք թափել Եվ չգիտես քո արցունքից Ծիածան Է կյանքը կապել:

Ք

Բ

Ես

քեպ ինչո՞վ ամոքեմ, Իւ գլխահակերեխա, Ոչինչ, ոչինչ հասկացող, Դժվար ու փակ երեխա: Ինքըդ էլ դեռ չգիտես Ինչ ես ուվում, որտեղի՞ց, Այսքան անել, անուղի, Այսքանշվար ու շեղից: Ի՞նչ անեմ ես, ի՞նչ անեմ, Ո՞նց առնեմ քեվ, ուրը տանեմ, Վերջին վառող ջերմի մեջ Շաղված ու տաք երեխա:

3:

Ե:

Եվ ինչով ես Օգնեմ քեվ, Անօգնական իմ բարի, Ավնվածինիմ հիմար, Անգտնելինորոնող, Անհնարը հորինող, Դու, մթնած լույսն իմ հոգու, Ու նետված խիղճն աշխարհին:

ԴՈՒ

ԴԵՌ

ՇԱՂՎԱԾ

ԵՐԵԽԱ

Մի կես

տվիր Դու դեռ շաղված երեխա. Շվար, շփոթ ու գրված, դար

էլ

շուռ

Բյուրեղ-բյուրեղփշրված: Մի օր սիրտդ ալեկոծ, Խոր ծովի պես լայն ու բաց, Մի օր մթնած դառն ու գոց, Մի օր խռովխորն ու փակ, Ուժերից վեր բեռի տակ Խորունկ թաղվածերեխա:

Ջերմախտեղավ կյանքդ ողջ, Վավք անիմաստ, վիշտ ու վեճ, Ու մոռացածինքդ քել Գլխի չընկար, թե ինչպես Կյանքը փոխվել է հունից: Դե արթնագիր, Արթնացիր... Դե արթնացիրխոր քնից, Երավիու կյանքի մեջ Դեռ շաղախվածերեխա: Ախ, հոգնել հս դու անչաւի, Բայց օգնել ես ուվում դեռ, Ում կարող ես ինչ անել Քո խճճվածու ցրված

Կածաններիմեջ անել: Ունկ չես դնում սրտերի Սառույցներին, պաղերին, Դեռ հավատում ես անթն Երաւլներիդ շաղերին: Անօգնական,անօգուտ, Մինչն հատակը հոգուդ Պիղծ անամոթ խաղերից Խորունկ դաղված երեխա:

Ֆ

տանում Է, տանում Է հեռու, ձՃամփաս Գնում եմ, զնում ու ետ եւմ նայում. Դաշտերեմ անցել, արտերու առու Գնում եմ, գնում ու ետ եմ նայում: Որքան անցել եւր այնքան ծով ու գետ, Որքա՛նավելի կորածներանհետ... Հաւլար կարոտ Է կանչում դեպի ետ, Գնում եմ, գնում ու ետ եմ նայում: Եվ անհայտ ուղին դեռ այնքան երկար, Այնքանպտույտներ,այնքանլեռ ու քար, Որքա՞նեւ անցել, ե՞րբ եմ սկսել, Ձեմ Էլ հավատում, որ դար եմ կիսել, Չեմ էլ իմանում, թե ուր եմ հասել, Ինչ եւմ մոռացել ն ինչ եմ ասել... Մի տեղ անառիկ լեռներ են համառ, Մի տեղ կիրճեր են ու կապույտ կամար, Ինչ-որ լավ բանի հասնելու համար, Գնում եւմ, գնում ու ետ եմ նայում:

զ

2:

|

0ՋԱԽԻ ԱՌԱՋ

ՓՓծծժծծծժծժծծծծծծծ»

ՕՋԱԽԻ

ԱՌԱՋ իմ

մեծ

սուրբ

մայրիկի

իշատամյին

ծնկաչոք դեռ փչում է նա, Որ կայծըկպչի ու կրակ դառնա, Որ կրակ դառնա,

Ասես

ծուխ բարձրանա, Որ խաղաղ ծխա Ծուխն իր օջախի: Որ լուսաբացին Բաց լինի դուռը, Ու երբ ներս մտնի Աստծո հյուրը, Անպակասլինի Ու

Մի թաս ապուրը, Մի պեծ կրակը, Մի բուռ տաք ջուրը: թե ծխի՛ Մենակ

Ծուխը օջախի, Մենակ թե աստված Բաց պահի դուռը:

յանքը ինչպե՛ս Է ճեպընթացհոսել, Ես ուր եւմ եղել ն ուր եմ հասել, Իր կյանքի ծեգին մարդ ի՞նչ իմանա, Որտեղիցեկավ, ուր պիտի գնա: Իւ կյանքի ծեգին՝ իմ առավոտի, իմ խոհերի մեջ իմ լույս կարոտի, Միշտ ինքնամոռաց,անխոնջ,անխնա Ասես ծնկաչոք դեռ փչում է նա: ւԿ

փ

»

Դեռ չեմ պոկել մի ցողուն, դեռ չեմ խփելմի քարի.

|

|

Կյանքի մթին ճամփեքին սրտիս ճրագը վառած, Տեսքով սառն ու անտարբեր,բայց անձնուրացու բարի Ես կարոտն եմ աշխարհիկնոջ տեսք առած: Աշխարհիչար դավերինես անմասն ու անհաղորդ Ամենաջինջաստղերինհայացքսհառած, Կարուոսրտից ելած վեր ես մաղթանքեմ ու աղոթք, Ես թախիծնեմ աշխարհիկնոջ տեսք առած: Դուք ծիձաղեք սրտաբաց ն ինձ միք դավի, Թող վայելթի ամեն դուռ բացվի ձեր առաջ, Բայցհիշեք ինձ, երբ անհոգ ձեր սիրտըցավի՝ Ես սփոփանքն եմ բարի կնոջ տեսք առած:

Ի

լք

ֆ

Այն իմ վիշտն Է, այն իմ վիշտն է, որ սառած ՄղկտումԷ գուրտ ափերիցառվակի. Այն իմ վիշտն Է՝ սն թռչունի տեսք առած, Լուռ ծվարելգանկապատին մեր բակի: Այն իմ վիշտն է ծիծեռնակիթներով Փնտրումիրեն ավեր բունը վաղեմի Այն իմ վիշտն է՝ մանկությունն իմ սներով Շրջում է լուռ իմ տատոնցտան թաղերին: Այն իմ վիշտն Է, իմ կարոտն Է կաթկթում Ծեր ճյուղերից մեր հինավուրց ուռենու, Այն իմ վիշտն է միշտ մենավոր, մշտարթուն Շառաչելովհողմերի հետ հեռանում: Այն իմ վիշտն Է, այն իմ վիշտն է, որ սառած Մղկտում Է ցուրտ ափերիցառվակի. Այն իմ վիշտն Է՝ սն թռչունի տեսք առած, Լուռ ծվարել ցանկապատինմեր բակի:

Մարո Մարգարլան

ՄԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆ

Շրջանակից դուրս ընկած Սրբանկարինման, Շեղ կախվել ես հուշերիս Մերկ ու փոշոտ պատերից... Ո՞ւր մնացիր մանկություն Եւվուր ես հիմա, Ո՞ւր որռնեւմ քել արդյոք,

Ինչպես գտնեւ քեւլ նորից: Տարիներիմշուշից Նայում Է ինձ տխրամած Որբ ու վտիտ մի աղջիկ Ու հեռանում

կամաց. Կարոտմոր մի գգվանքի, Մի լավ խոսքի ջերմ ու տաք... Ո՞ւր մնացիր, իմ անգին, Ո՛ր թփի, ո՞ր քարի տակ: Եկեղեցու վլանգերի Ղողանջներիհեւո կորած Մանկություն իմ սրտաբեկ Մշուշներում մոլորած:

Տ2

Է

Է .

ե

Գրպանները, գրպաններըմեծ նանի,

Խոր-խոր պահած սն ծալվեծալ փեշերում, Նման էին մի-մի մթին մառանի, Որ մնացին մեր ոսկեվօծհուշերում: Գիտեինք, որ մեվ համար են լեփ-լեցուն Ծանը ու խոշոր գրպաններըմեծ նանի, Երբ աղոթի նա իր բարի աստծուն, Միրգն ամենքիս հերթով պիտի բաժանի: Նանն

անաչառ դատավորնէր մեր բարի, Նա մեվ համար թել էր հյուսում ու մանում, Նա մեվ համար բախտ էր գցում ու գարի Եվ տոներինեկեղեցի էր տանում:

Բայց երբ տեսանք նրան վուգած դագաղում, Մենք՝ հավաքվածթոռնիկներովմի քանի, Լուռ քար կտրած չէինք խոսում ու խաղում, Դիտում էինք սն վարդերը մեծ նանի: Եվ երբ հերթով այսպես մեկ-մեկ գնացին Միրգ բաժանող ավագներըմեր տանից, Իմ հուշերում ամենից վառ մնացին Գրպանները,գրպաններըմեծ նանի:

ԱՐՏԵՐԻ

ՃԱՄՓԻՆ

Հիշում եմ, ինչպես վաղ լուսաբացին, Դեռ մութ, տակավին անգամ գիշերով, Փշուր աղ գանած մի կտոր հագի, Ծածկումէիր ինձ քո սն փեշերով: Եվ դրկիցների հայացքից թաքուն Գնում էինք արտ, հասկեր հավաքում: Ու

բեկվում էր լուռ օտարի հողում Սներուլպատածմարմինըքո ծեր, Ինչպեսարմատիցկտրվածցողուն, Որ կյանքը մի կերպ քաշքշում Է դեռ: Հոսում

էր տապը դաշտերի միջով, Նւլովք էր թափում արնը վերից, Ես, փեշիդ փարած սարսափի ճիչով, Թաքնվում Էի չար մողեսներից:

Եվ հեքիաթներիդծուլ հմայքի տակ Ինձ կյանք էր թվում երավանքըփուչ, Ու թվում էր, թե կգտնեմ շուտով լի մի ոսկե կճուճ: Գոհարներով

ԻՄ

ՀՈՐԵՂԲԱՅՐԸ

Կարկատածգդակն աչքերին քաշած, -Քանդվողբլուվը ուսերին մաշած, Ու քամին ծեփած, քրտինքը խաշած Եվ թիակները նկարած մեջքին Արնու|դաժան. Եղանիցանթեք, բահից անբաժան, իւ

հորեղբայրը:

մատներովանխոնջ Որ կրապատված Կես դարից ավել այգի Է տնկում

Ու հողը խնկում, Քարը-հող անում

ն

հողը` ալյուր,

Այթվածհողաբույր Իւ հորեղբայրը: հողի վրա, միշտ հողին հակված, Միշւտո Ինչ-որ ւսինտրումԷ, ինչ-որ որոնում, Ինքն իր մեջ լցված, Ինքն իր մեջ փակված, Երկփեղկված արդեն ու երկուտակված Իմ հորեղբայրը: Ես, եղբորորդիդ ն քո վավակը, Որ անթիվ շքեղ ճառեր եւմ ասում. Երգեր եւէ գրում ն սիրախոսում, Նվ քո կարծիքով մեծ մարդ եմ դառել, Քո դժվար, դժվար, ջո կյանքի համար Ես ինչ եւմ արել: Մենք շաղակրատներխոսքի փրփրած, ՀՁգիտեմթե ում հույսներս դրած

Իւ

կյանքը պահող երկուտակված պինդ մեջքի վրա, սրտի մորմոք, հռգու կրակ

Իմ

հորեղբայրս:

Դու Քո Իմ

2.

Է.

Կալ էր կալսում մինչն Հորեղբայրս ճրագով

լույս

տաքացնում Էր իրեն Լուսնի տված կրակով: Ու

Կյանքի օրենքն էր նրա՝ Երբ էլ ամբարըբացում, Գտնում էր նա ետ դրած Մի քանի բուռ սերմացու: էին իր մասին՝ Բարեկեցիկ,ապահով, Կյանքի դաժան կռվի մեջ Միշտ բարեբախտու շահող: Ասում

Իսկ նա արդեն կռացած, Պտտվում էր ճրագով Ու տաքացնում էր իրեն Լուսնի տված կրակով:

.

ԱՐՏԸ ԳՆՈՒՄ

ԷՐ ՀՈՐԱՆՏ

Արտը գնում էր հորանց, Շրշում էին հասկերը, Քամին տանում էր նրանց Արնահամխոսքերը: Ես

էլ, ես էլ գնացի, Ոչ իհարկե հորանց տուն.

Գնացիու մնացի

Անափ կարոտն իմ սրտումչ Ու

մի չար աղետ, Ու էլ ոչ մի խնդություն ինձ դեպի ետ, 2Հտարավ Զդարձրեցհորանցտուն: էլ

ոչ

Հաճախսիրտս մխալով, Հիշում Էի ես նրանց, Հիշում Էի, թե ինչպես Արտըգնում էր հորանց:

ԻՄ

ՄԱՆԿՈՒԹՅԱՆ

ՄՏԵՐՄՈՒՀԻ

Իմ

մանկության մտերմուհի, Սիրուն Մարգարիտ, Հիշում եմ ձեր տան դիմացի Կանաչ թթենին. Թթենու տակ ձեր հինավուրց՝ Սեղանըքարի, Սեղանիմոտ՝ գունակորուս Նստարանըհին: Որքան ենք մենք լուսնի լույսով Տերյան կարդացել. Մեր սիրտն առել իր վիշտը ծով Ու լռիկ լացել: Որքանենք մենք ծաղիկներով Մեր բախտըբացել, Որքան ենք մենք շուրջը ձեր տան Թարթիչներթաղել, Որ քույր լինենք անդավաճան, Իրարու պահենք: Որ ծիծադողծաղկունք հագած՝ Վավվվենքսարում. Չար տղերջի կատակներից Փրկենք իրարու. Որ պարտեվու|փեշով բերած Միրգը բաժանենք, Ու ծանրացողբեռն իմ ուսի Միասին տանենք:

Որպես գունեղ մի Ժապավեն Կինոնկարի՝

Իմ

հուշերի շարքն անմոռաց

Բացում եմ Դու

ահա:

էլ նայիր

ու

հիշիր մեվ,

Սիրուն Մարգարիտ, Մեր մանկության սիրակարոտ Երդումը պահած:

Ք

`

Մանկությունը մեր մնաց կալերի թաղին, տակ ճչալով Դեվպերի պահմոուկի խաղալիս, Երբ իրարու հոգնաբեկ կանչում էինք մենք... Կամ սուվեցին ջրի տակ

բադերը դեղին,

Որոնց անվերջ սիրելով, "ուսնջումէինք մենք: Մանկությունը մեր մնաց տակ, Ցանկապատի Ուր ես ու դու գեխածեփ տուն էինք շինում, Կամ կլանեց ահագին դարբասներըփակ, Մեր սիրելի, մրգաշատ գինու: մառանը Կանգնած Նորքի կատարին եմ նորից, տեսնում Մանկությունն իմ պապի հետ գորեն Է ցանոււն Կամ հերարձակ խնդալով թռչում Է ձորից, Կամ կանգնել Է մեր այգու կանաչ կածանում:

ՀՈՒՇԵՐ եմ

մենակ խաղաղհարկիս տակ. եմ լուռ հիշում. Հարավաւոներիս Կրակիվրա թեյամանըտաք Ինչ-որ մտերիմերվ Է խշշում: Նստած

Եվ հիշեցնում Է խուլ խրճիթը մեր՝ Գյուղի հեռավոր մի ծայրամասում, նանը ճախարակիտակ, ԱրտասվումԷ լուռ ու երգ Է ասում:

Նստած

Է

Մերթ նստում Է նա՝ ասեղը ձեռքին, Ծակում Է մատներն ու աճապարում, Քանդելովհորս շապիկըվերջին, Եղբորս համար բլուվ Է կարում:

Մերթ ծունկի եկած օջախիառաջ՝ Սներովպատածկորչում է ծխում՝ Բորբոքումէ լուռ կրակը վառած, Եղբորս համարբլիթ Է թխում: Դե,

Նա

աղջիկ եմ, տլա կգնամ. Է կարնոր՝ տան միակ սյունը, ես

Մեծ

նանի ավագ տղայի տղան, Մեծ նանի ավագ

ուրախությունը:

Խեղճ ավագ տղա՝ կորած պարտքերում, Խեղճ իմ նան՝ վերջին արցունքը քամած, Վշտանումեմ ես, այրվում եմ հիմա, Որ ապրուստնայսքան հեշտէ ինձ համար: արձակ պալատում, Գադիքիբոլոր բարձունքներն իմ դեմ, Որ այդ ամենը պատրաստելեք դուք, Եվ դուք այդ մասին ոչինչ չգիտեք: Որ ապրում

Նաոռած եմ

եմ

ես

մենակ խաղաղհարկիս տակ.

եմ լուռ հիշում. Հարավատներիս Կրակիվրա թեյամանըտաք Ինչ-որ մտերիմ երգ է խշշում:

ՊԱՏԿԵՐ

։

Ճերմակ ուլը Սե

քարափին

Մղկտումէ ու մայում, Նանը հոգնած,

Ձեռքն աչքերին, Հեռու ճամփին Է նայում: Որդին կորցրած Գնո բիձեն Բահը ուսին գնաց նպրում Է նա Մեն ու մենակ Վիշտ ախպոր հետ Համր ու հաշտ: մի օր Ռւվիմանա, ատոտոված Դուռը անխոս կբանա, Որդին կգա՝ ջահել նորից Ինչպես գնաց կռվի դաշտ: Նունեն թասով ջուր է տալիս Ինչ որ ճամփորդ մի ապու, Որ նստել Է ճամփի քարին՝ Տրեխի թելն է կապում: Պստիկ Ափիոն Մեծ հարսի հետ եռվի բերանն Է կապում, Թութը թափվում Է ջրի մեջ, Թութը քամին է թափում: Ու տանում Էէ,ջուրը տանում, Գլոր-գլոր ալիքներով,

դաշտ.

Հեռուներին անանուն: Ինչ իմանաս, աշխարհից Թե ով ինչ է սպասում: Լողանում Էր արեգակը Ամբարի մոտ մեծ թասում: Կատուն պոչով Խփեց թասին, Ջուրը ծփաց ու շարժվեց, Ու թասի մեջ հավար ցոլքով Արեգակը ւիշրվեց: Մեծ

Ու

խորասույվ, Բոլորն անխոս Մայլրամուտինեն նայում, Ճերմակուլը Սն քարափին մղկտում Է Ու մայում: ու թափանցիկ Բարակ-բարայը Մութը նստում Է բակում, Ու սն շորով Նանն Է նորից, Խառնակ բար հավաքում:

ի

.

նղբորո՝Բ. Մ. Ես

չպահեցի ինձ քրոջ նման, Եվ մայրիկի դեր չկատարեցի. Ու որբացար դու եռակի անգամ, Քո մեծ հասակում: Ստարությունըներխուժեցքո տուն, Եվ բնեռային սառնություն փչեց Մեր տաք արնոտ հայրական բակում՝ Մեր հին պատմության նոր աւ|լերակում. Եվ անուղղելի չարություն դարձավ Անմիտու անդեմ քո բարությունը: Երբ չլսեցիր ձայնը քո արյան՝ Թեկուվ չվգալով, չհասկանալով, Երբ դավեցիր դու հայրենի տունը: Իսկ ես իվուր եմ նախատում հիմա, Ես, որ ոչ մի տեղ ելք չճարեցի, Հանգչող ճրագդ ես չվառեցի. Ես չպահեցի ինձ քրոջ նման Ու մայրիկի դեր չկաւոարեցի:

Նորից վառվելով Հիշում եմ ես քեւլ, Նստած ենք մենակ՝

Իմ

վիշտն Է

ու

ես:

Ու միաք եմ անուն Առնում եմ տալիս,

Նորից մեր տխուր Ճանապարհներին, Ու մեր տնավեր Հարցին եմ գալիս Ու միտք եւ Առնում եւմ

անում,

տալիս՝

Գուցե հողն արդար Սուրբ է իսկապես, Իմաստուն ուշիմ, Մեվնից ավելի, Եւ| հեռանալը Նրա օրենքից, Փորձանք Է անդարձ, Անկում գավալը Ու դառն ու դաժան Վիշտ է առավել, Կսկիծ ավելի, Որ ամեն ինչ մենք

Զգում ենք միայն, Ճիշտ այն ժամանակ, Երբ էլ մի կաթիլ Չկա ժամանակ:

ենք մենակ, Առնում ենք, տալիս, Նորից մեր անդարձ ճանապարհներին Ու մեր տնավեր Հարցինեմ գալիս. Նորից վառվելով Հիշում եմ ես քեվ Նստած ենք մենակ՝ Իւ վիշտն է ու ես: Նստած

ե:

ՅԷ

Լաց Է լինում դուդուկն անվերջ Լաց է լինում ռադիոփողից Եւ|հիշեցնում օրեր, որ ես Կյանքիմյուս ափին թողի: Ծուխ Է տալիս հոգուս խորքում, Մխում է մի հանգած հրդեհ, Մանկությունն Է իմ փշրված Մղկտալովկանգնում իմ դեմ:

Եվ ձայների ծվեններից Պատկերներեն ելնում այրող, Մթագնելով,փոթորկում ինձ, Խառնում իրար երկինք ու հող:

Նայումեմ

ես

իմ աղջկա

Տեււքին խաղաղու անտարբեր, Դեմքին ոչ մի հուվում չկա, Միտքը հեռու, հայացքը վեր:

ես, վգում եմ, որ Ոչի՛նչ, ոչինչ չի հասկացել: Նայում

եւմ

նրա մանկության մեջ Ասես հինգ դար է անցկացել: Իմ ն

ԲՆԱՆԿԱՐ

ճերմակ ծերունու նիրհով իմաստուն Հոգնած աշխարհը ննջում Է խաղաղ,

Չկա անհանգիստ խինդ ու աղաղակ, Քնած Է կյանքը անհունի սրտում, ձերմակ ծերունու նիրհով իմաստուն:

Սպիտակելեն վարսերն անտառի, Սիրահար սյութը սարսափից փախավ, Ճնձղուկն Է միայն թները կախած Ամոքում սիրտը ալեհեր ծառի, Սպիտակելեն վարսերն անտառի: Արփին մշուշը ճեղքում Է կամաց, Արթնանում Է խուլ բնության որդին, Այն իմ գյուղն Է ծեր՝ սիրտը միգամած, Ներս հրավիրում մրսող ճամփորդին,-Արփինմշուշը Ճեղքում Է կամաց: Ասես

քնկոտ մանուկ եմ նորից, Հրաշքներնեն դեռ հոգուս հետ խաղում, Երբ ծվեն-ծվենմառախուղներից Արթնացողգյուղն է խաղաղ ծիծաղում, Ասես ես քնկոտ մանուկ եմ նորից: ես

Է

ե.

ճեղքել Է քողը դաղ մառախուղի Թրի մի շեղբիկ՝ մի թեք ճառագայթ. ԲացվելԷ փեշը հայրենի գյուղի՝ Մեր խոտի դեվն ու կալատեղն Է այդ: Հիմա գարուն է, գարուն Է նորել, Անձրնըուժն իր տվել է հողին. ձայթում են հիմա հատիկ ու ցորեն, Կանաչով պատում անցորդի ուղին: Իսկ ես որտե՞ղ եմ, ես ո՞ւր եմ կորել, Որտե՞ղԷ որդիդ, գյուղ իմ սիրասուն, Երբ ուրիշները ցանում են ցորեն, Ես միայն սիրո խոսքեր եւ| ասում:

:

Մեր կեռասենին, տե՛ս, քանի անգամ Հասել ու շիկնել է առանց ինձ, Ու մեր խաղողի ոստը ոսկեծամ Թմբերինթիկնել Է առանց ինձ: Իսկ հարնաններն իմ` պարվ ու բարի, Որ պարծենում են իմ փուչ անունով, Քանի դժվարին վրկանք են տարել, Տարել ու տքնել են առանց ինձ:

Ի

շի

Լինեիր դու պարվ գեղջուկ մի բարի՝ Հողդ վարեիր, արտդ ցանեիր, Գոհացածարդար բերքով աշխարհի, Լեռ քարի տակիցհագդ հանեիր: Ուրախությունովմերկ ու պարվունակ Անցորդի առջն դուռդ բանայիր, Ու չըքամեիր էլ հոգիդ մենակ, Ինքդ քեվանով չխենթանայիր: |

Ի

տ

Երբ հոգիս փարած ջինջ աստղաշարին Խոհերի առատ անձրն է տեղում, Սիրտս թեքում է թաթը նժարի Դեպի մայր հողի արգանդը բեղուն:. Ուր մեր լայնալանջ նախնիք անվանի Ոսկե փոշու մեջ նիրհում են խադաղ, Ուր ծնողներիսթարմ գերեվմանիի Ծաղիկներն են դեռ արցունքաշաղախ:

Ինչպե՛ս հանդուրժեմ

նենգ ոսոխին, Պիղծ, արնաթաթախքայլերը նր Իմ սուրբ, անարատ հայրենի հողին, Իմ խաղաղ հանգչող մոր սրտի վրա: ես

ի

Չես սիրում դու խստալեվու ձյուն ու ձմեռ, Բայց փչում Է սառնակոհակ ձմռան քամին, Չես սիրում դու ճիչ-աղաղակ, արյուն-ավեր,

Բայց խուժում է անարգ ոսոխն

ու

թշնամին:

Ելի՛ր, սիրտ իմ, երգիր շքեղ գարուն ու վարդ,

Մինչն նորից գարուն բացվի լուսահորդուն, Ելի՛ր, սիրտ իմ, երջանկություներգիր վվարթ, Մինչն նորից խնդություն գա հայրենի տուն: Հետո միայն տխրիր մենակ ու մտածիր, Թե որքան շատ վիշտ ու չարիք կա աշխարհում. Հետո

միայն կորուստներդ լռիկ լացիր, Երբ ամեն ոք սիրաշաղախերգի գարուն:

Ղ

Ա

Ն

2»

Ա

Կ

Ն

Ե

Ր

Դեղձենու թավիշ Թերթեր են ընկած Լճակի մթնած կանաչ կապույտին... Ինչո՞ւ է գույներն աշխարհը փոխում Իրիկնամուտին, Իրիկնաւմուտին:

Ֆ

Պատուհանիցներս եկած՝

Ժպտումէ մի կանաչ ճյուղ, Գլուխներնեն

օրորում

Ն

Կակաչներըկարմրաթուխ: Խորն Է երկինքը այնպես, Անհուն

հստակ, Ձյունի շերտ Է մնացել Կսնաչ թփի տակ:

ու

ԳԱՐՈՒՆ

Տերնները ծանրացել են Կաթիլներից. Չեմ իմանում ծիծադե՞մես, Թե՞ լաց լինեմ, Լցվել եմ ես կարոտներով|, Լցվել նորից, Չեմ իմանում ծիծաղե՞ւմ ես, Թե՞ լաց լինեմ: Ջուրն եկել է ծառ ու ծաղիկ Առել գետին, Չեմ իմանում տունս Որտեղշինեւ, Ես այս ճամփին ընկած հեռու Քարը ետին, Չեմ իմանում ծիծաղե՞մես, Թե՞ լաց լինեմ: ։

փլված

Ք

2:

Է Գալիս, Այս գարունն այնպես Դժվար Է գնում Այս գարունն այնպես... Ծաղկաթերթերիդեղյամ է դնում

դժվար :

Ու հոգուդ վրա

Աննկատձյունում, Դժվար Է գնում Այս գարունն այնպես: Ինչ-որ մի անհայտ Ցավ Է որոնում, Ինչ-որ մի դժվար Դավ Է հռ րինում: Այս գարունն այնպես դժվար Դժվար է գնում Այս գարունն այնպես:

Է

գալիս,

Ի.

Ք

Ծիածաններեն, Ծնունդ Է, ծաղիկ. դեմքդ Լույսերի խաղից... Շաղվել

Է

Տե՛ս.

Ինչպես հանկարծ Ծառերը Մանրիկտերններ հագան, Ինչւվես մի օրում

Փթթեցինամբողջ՝ ձերմակ,վարդագույն Սադափներիմեջ՝ Հավարձներով... Եվ մեղուները Հատորներն իրենց Փակեցինարդար Մեղրամոմերի Կնիքով դեղին, Թռան ընդառաջ ելնող արնին Ոսկե թներով:

ռ

Ք

Մեղուները,

լուրջ

ու

խոհեւր

Կնիքներեն դնում մանրիկ, Մեղրաւլոմե

Ծանը ու լեցուն հատորներին. Ու շաղում են Անդորրությունն իրենց երգի... Ոսկե դաշտեր փռած անծիր

Փոքրիկ-փոքրիկ

Փեթակներում,

Քաղցրություննեն սրբագրում Տիեվերքի... Ծաղկատարավհեռուների Մոգությունն են սերտում անվերջ, Ու

բվվում են Անծայրածիր

Ու

անվախճանբարի մի վեճ:

է

`

ր՛

Լ

.

ԼՀ

Ի

Ամպըմթագնեց երկնքի ծերին, Հոգնեց բարությունն արեգական. Քամին հառաչեց մերկ տանիքներին, Եվ այգիները աշուն հագան:

արնի փշուրներ ընկան Դաշտերինանծիր ու ճամփամիջին. Քամին վեր առավ Երամ առ երաւն Պտույտներարավ, Առավ ու տարավ, Ու չխառնվեց աշխարհում ոչ ոք Խեղճ տերնների ու քամու վեճին: Սառած

բ

Մի տխուր երգ

Բ

մորմոքում հեռուն, Ու մի հեռավոր քաղում Է մենակ. Իսկ ով Է նրան հիմա որոնում, Իսկ ո՛վ է հիմա տուն կանչում նրան. Այդ հեռուներում նա ի՞նչ Է անում, Եվ ինչի՞ համար, նե ինչի՞ հանուն. Մենա՞կ է ուվում մնալ վշտի հետ, Թե՞ երջանկություն ունի պահելու՝ Իր նմանների աչքերից կարոտ: Ինչո՞ւլ Է այրվում մարդը աշխարհում, Ինչո՞վԷ արդյոք մարդըբախտավոր...

Է

լ

:

Այնքան մի քիչ, այնքան մի քիչ, Այնքան մի քիչ մնաց արդեն: Մի կարոտի անհաս անհուն, Սվկիանացողմի սեր անաի, Երկինք լցված Ու չգոցված Մի անհատակխոր հիացում, Ու լեռնացած մի սուր ցասում, Անվերադարձմի մտպասումը Այնքան մի թիչ, այնքան մի քիչ, Այնքան մի քիչ մնաց արդեն:

արո Մարգարլան

114:

Ե

եա

Ուղիղ ձմռան գիրկը վավող Մի ցուրտ ամառ Է մնացել, ՁՉեղածարդեն ու սուտ նավող Մի ճյուղ ու մի տերն գարուն, Մի կտոր թուղթ, Մի կիսատ երգ, Մի երկու բառ Է մնացել: Ամբողջկյանքում վառածն արդեն Ի՛նչ ես նստել նորից վառում,

Ի՞նչ ես այրվում տողերիդ հետ,

Ծիծաղելով մեջդ լալիս, Վերջին չեղածն անգամ արդեն Ի՞նչ ես նորից քամուն տալիս... |

Է

Է

Ժամանակիհամար կյանքում Չկա ոչ մի սահմանագիծ...

Մենք ինքներս ենք այդ հնարել, լայնքով շարել, Անհունների Թվեր, նիշեր, ձն ու չափեր, Անսահմանինդրել սահման, Անափներինդրել ափեր, Գծագրել,հատել, վատել Ու կտրատել... Ու մեր մի բուռ կյանքն էլ իր հետ Պաղ թվերի շարքով պատել, Մինչդեռ աստվածստեղծեցմեվ Լույսի համար ու դաշնության: |

Ք

Ք.

Ծանրաշարժ օրերն այս ատոմախիտ, մեջ Եթե հալես դու Ու ժամանակի, Եվ եթե հաշվես դու մի. Վատնումներըքո անթիվ, Անխորհուրդ, անձն,

տարածության

հնարքով,

անիմաս |

կորուստներդ հեղեղի նման, Կտեսնես քո այս շատ փոքրիկ Կյանքով ննթիվ, անհամար դարեր են անցել, Եվ դժվար թե քեվ հաջողվի Տարիքդհիմա: Ու

ճշտել

ԻՓՓՉՓ4ՓՓՓՓՉՓՓՀ-ՉՀՀՉՀՀՀօՉՀՉՀՀՀ-ՀՓՀՀՀ-ՀՓՓՓ-ՓՀՓՀՀՓՓ

`

.

ԱՍՏՎԱԾՆԵՐԸ ՀԻՄԱ

.

»

ե

ՓՓՓՓՓՀՓՓՓՓ4-ՀծՓՓծՀՓՓՓՀՓՀՀՓՀՓՀՀՓՀՓՓՓՀՓՓՏՓՓՀՓՓՓՀՀՀ

Ք

Լեռան

կապույտ-լեղակ գծագրի վրա Անճառագայթկարմիր արեգակը իջավ... Ու լգվեցին ծաղկանցբաժակները գունղ Տխրությունովկապույտ Ու կարմրավունմութով: Ու ծխացինխամրածսերերն անհիշատակ, Ու լցվեցին տխուր հոգիները հոգնած Աստվածներիվաղուց կորածգութով:

Ք

Ադամանդելեռներ՝

Երիվներով կապույտ.

Համբերություն անթեք ու ծիծաղներ.արծաթ Խոժոռ-խոժոռկանգնած հավերժների հանդեպ, Դարերի հետ բոլոր հին Համբերություն քարե, Անքնություն անթարթ, ԵՂ|անհաղորդ խորհուրդ, ն՛. սպասում բարի,

վիճերը հարթած: |

Ու քարացած հավետ

Ընդվվումիբառեր,

Ու

տխրություն դատարկ ճանապարհի:

Ք

Աստվածներըհիմա Ընդհատակեն անցել, Անդունդներն են իջել ատոտվածները. Գույները անգույն, Ձները անձն՝ Ու մեռնելու չափ դատարկ Է վերը: Աստվածներըհիմա են իջել, Աննդունդներն Մետաղներինվիջել կապույտները. Եվ կապույտների

Նփերինբոլոր Մեռնում

Է

սերը:

Է

4.

Աստվածներըմիշտ Էլ Սառնասիրտեն եղել, `

Կոշտ ու բիրտ են եղել Աստվածները: Ձյուն, կարկուտ են հեղել, Ծաղիկները ջարդել, Ու արտերըհարթել, Կամուրջներըփլել, Ելք ու հնար խլել, ձամփաներնեն շեղել

Աստվածները... Եվ աստղերը բոլոր

հեռվից են վառել, Ու մեր շվար կյանքին Կույր աչքերն են հառել, Ու քանի որ նրանք Շատ վերն են թառել, Մեվ վերից են վառել

Շատ

Աստվածները...

Ք

Հ

Ինչ գիտեւէլգուցե Հենց սխալն է ճիշտ Ու ճիշտն Է սխալ: Ինչպես իմանա Մարդն այսքան շիկնած, Շփոթված սրտով, Ու մտքով շվար՝ Երբ իջնում Է վար... Երբ իջնում Է վար...

Հ

2.

Կապույտներիծիրում Երավներըմեռան. Կայծակումեն վերջին Սերերն ահաբեկված |

Ու

հանգչումեն ճերմակ

Կատարներինլեռան:

Մոգություններնամեն Ու հրաշքներնանցան,

Մեքենային շիկնած Ու մետաղե լարին... Ես ձեվ ինչո՞վ հիշեմ, Ու համակեմ ինչո՞վ, Աներաւլէ հոգիս, Ու անսեր է տարին:

ԻՄ

ՍԵՐՈՒՆԴՆ

ԱՄԲՈՂՋ

ԽՐԽՐԽՐԿԽՐԿԽՐԽՐԽՐՆԽՐԽՐԿԽՐԽՐԿԽՐԿԽՐԽԲՐԿԽՐ

ՓԽԲԽՐԽՐԽՐԿԽՐԽՐԽՐԽՐԽՐԿԽՐ

ԽՐԽՐԿԽՐԽՐԽՐԽՐԽՐ

ԿՐ

Բ

ԻՈ

ԵՂՅԱՄԻ

ՄԵՋ

Է

ԽՐ

ԽՐԿՐԿԽՐԽՐԽՐԿԽՐԿԽՐԽՐԽԲԽՐ

ԽՆ

.

սերունդն ամբողջ եղյամի մեջ

է.

Նշանակում է ցրտեր են եղել, Ծածկվել են ձյունով ժամանակիցշուտ, Բայց կրակն իրենց դեռ չեն անթեղել: Նրանք պարվապեսկարճ ժամանակում Անցել են երկար, երկար Ճանապարհ՝ որ հողի փոխարեն, Սերմնացաններ, Հերկել են սառույց,ակոսել են քար. Եվ հոգիներում գանձեր ու գանձեր, Որ դեռ չեն պեղել: Իմ սերունդն ամբողջ եղյամի մեջ է. Նշանակում է ցրտեր են եղել:

ա:

Հ

Ստվերում չեմ կարող մնալ, Արնին էլ չեմ դիմանում. ձամփաս դժվար ու անհնար, Ձգիտեմ, թե ուր Է տանում: Ջահել էի, փնտրում էի, Ընկնում էի՝ սխալվում. Դյուրաբեկ ու դալար էի, ձկվում էի ու ծալվում, Ծալվում էի մինչն գետին, Ու վեր խփում շեղակի, Հիմա ծալվել էլ չեմ կարող, Կոտրվում եմ ուղղակի:

Է

.ՋՔ

Այսօր անվիջում վերջ ու վերջակետ: Անգին օրերի վատնումին իվուր, Խենթ քամիների մատնումին իվուր, Այսօրըանվիջում վերջ ու վերջակետ: Խստախոս եղիր նախ ինքդ քել հետ, Հուրը մի թափիր քիչ ունեցածից. Մի քանի քայլ Է մնում քեկ հավիվ, Անհուր, անիմաստհատնումինիվուր Ալսօր անվիջում վերջ ու վերջակետ:

|

2.

Է

Հանգել են օրվա ձայները

բոլոր,

Լռել են վնգուն գույները շքեղ, Արնն առել Է շողերն իր վերջին Ու անհետացել, Զով ստվերները հյուսվել են իրար Ու լուռ խտացել: Ոչ մի չար շշուկ աշխարհի վրա՝ Չի եղել ոչինչ, չի լինելու վատ. նմբողջ աշխարհը թող հանգստանա, Ես հոգնած եմ շատ:

Ք

:

Հավիվ, հավիվ կարողացա Պահել փշուր կրակ անմար, Եվ չրպաղել: Հավիվ, հավիվ կարողացա Սորս տված պատկերն իմ ՁՉաղավաղել: Հկսքանովէլ պարտականեմ Քեւ խոր իմ սեր,

պարվ

Իմ

կարոտ: Այսքանովէլ պարտականեմ լույս

Քեվ, իմ Իմ

Իւ

անտես

հվորություն, նախատված, անկարող:

Մարո Մարգարյան

Թ-

Մենք ակոսեցինք մեր սիրտը հոգնած, Փշրած սերերի սուր բեկորներով Եվ ատելությամբ անստորագիր. Եվ չարտահայտածցասումի սեպեր Ֆղլարդերիխորքում: Ջանացինք խաղաղ ժպիտով ներկել Մռայլը հոգու, Եվ ապավինել անտարբերության Զենքին՝ խլությամբ ամենակարող. Եվ գուցե եղանք Հարկադիրհամեսւո,, Ակամաներող:

Հ

Հ

որ մանրում Է քեվ, Մի խուլ սրտաղաց, Մանբրումու մանրո՛ւմ. Բարձունքներ լուսե իր հոգում թաղած, Հոգսերի ձյունից սմքած ու պաղած, Եվ դժվա՛ր, դժվա՛ր ճանապարհների Կշկուռ ու կապով, Իղձերի շքեղ ն երաղպների Տերնաթափով, Մի խուլ սրտաղաց, որ մանրում Է քեվ, Մանրում ու մանրո՛ւմ, Ծվարած հոգուդ ծալքերի մեջ խորը... Իսկ աշխարհն այխպես Մեծ ու բախտավոր: |

2.

է

Հրդեհը մարեց ու հողմը անցավ. Արդեն նայում ես դու ցավին անցավ, Եվ ժպտացողին Ըպակու նման` պաղ ու անժպիտ: Հոգսերն ավելի նկատվողդարձան, Խճողվածու խիո: Ձեն թեթնանում նրանք էլ

արդեն Սիրելիներիհայացքով բարի՝ նեմենատաքուկլույսով աշխարհի, արդեն, Խաղաղված Արդեն խաղաղված ու խուլ են խփում պարկերակներդ, Եվ ծուխ է դարձել Այնքան լուսարձակ աստղածին սերդ: Ու քայլում ես դու

Կամա-ակաւա, Նոր ելք ես ւինտրում Ու նոր ապավեն Մնացածանսեր օրերի համար:

`

Այդքան փշրված, աջ Այդքանանզգույշ

Է

ձախ ցրվուծ,

ու

նմեն

մի քայլով. Խաբված այդքան շատ

ն

այդպեսեերող

Եվ ղյուրահավատ, Եվ դյուրահավատ... Ու սիրչո

ու

հոգի

Այդպեսշռայլող.

Այդքան «ոնուսրկի ավերումներով, Այդքան անկոտրում, Անմիտ լավատես, Այդքան անիմաստ հավելումներով Ու տարվող այդպես Ամեն

սուտ

բառով,

Սրտումդ այդքան Կրակ ու կարուռ

քեւլ իվուր, խիածպութռե-նրոթ:, Զառնվածանվերջ Քարափ ու քարով, Ո՛վ է այդպես խենթ,

Նետած

Անհիմն շռա Քեվ աշխարհբերել. ԵՎ ո՞ւմ համար Է մորմոքում Դու

ո՞ւմ

ոռոգ:

չեւ: ներել...

4:

Երբ խուեերըլուռ Տողեր են դառնում Եվ կայծկլտում են նլարդերիդ Զալքորում քնատ, Ու. ելնում ես

բոլոր

դու

Հոօնած ու գունաւո, Նյրված ու մթին լապտերինման, Որ մթագնել էր մր ակնթարթում, Խամրում ես դու էլ Դժվար ու դանդաղ. Նոտոււ

լռին,

եւ

Թերթում ես

քեվ՝ Ինքդ քել կարդում: Դառնում ես անցած-դարձածօրերին Ողջ գիշերն արթուն. Օրսորիփակված էջերն ես բանում Ու լուռ ընթանում... Օրերի ճամփով, Մինչ լուսաբացն է ընդառաջում քեվ՝ մեջ, Կասապույտների Արնով ներկած. Ու նստում

Նստում

դու

ես դու,

նորից ու միտք ես անում՝ Թե մարդը որքան դանդաղ է այրւլում Ու որքան երկար:

ես

Ի

Ի

Եվ հիմարավուն այս բարությունը՝ Որ ոտքս հաճախ խփում Է քարին, Գլուխս` պատին, Ու մի նոր խորշոմ գումարում նորից Իմ վաղուց արդեն հոգնած ճակատին, Եվ հավատը այս Պարվու մանկամիտ Ու պայլծառատես՝ Որ թողնում Է ինձ Կապույտ փուչիկը ձեռքի մեջ պայթած Երեխայիպես. Եվ ետ ու առաջ մղելով անվերջ Շրջում Է տարին...-ղառնացած ես միտքեւէ Ու չեմ հասկանում Թե որն Է բարին:

Հետո

Բո-

անում

«ւշ»

«ԿՎ

«Գ-

-

-.-ոջ

»

Սրտխդվնաս են բարձրությունները,

Դու ապրիր խաղաղ ստորոտում. Ձյունի շերտեր են ու գուրտ Է վերը,

ԴժվարԷ շնչել բարձր օդում: Ինչի համար են այս մղումները, քմահաճ դերը, Եվ կապլծակների Ու

վեր ելնելու հաշիջ ու տենդ: Եվ ինչ են անում այն կատարները մեջ արձանացած, Աառույթների Ի ցույց աշխարհին քարացած վերը, Հնաո էլ չունեն նայելու ցած: Եվ ի՞նչ են արել ամպերըիրար, Կուտազվելսն-սն ու որոտում, Սրտրղվնաս են մեծ-մեծ բառերը, Մեծանունները, մեծարանքները, Դու ապրիրխաղաղ ստորուռում:

ՀՈՑ: -

«`

՛ -

ա

աա"

Ֆ

Մի քանց բաբքկամի

Անհաշտ, աններող, աննկուն ու տինդ, Ուղիղ` բոլոր ծուռ ճամփեքի ղիմագ. Ի՞նչ Է սլակասել աշխարհի մեջ ինձ,

Ես Կոր եմ, նոր եմ

հիմոոՀ հասկանում

Ադքոն չեռմ, այդքան սակավաժպիւ, Դաժան խոսքերով բարի քեվ նման, Ի՞նչ է ւտակասել աշխարնր մեջ ինձ, Ես

Նոր եւ. նոր եմ. հասկանում հիմա Գոլ օծաիտներեն իմ շուրջը քամած, Փրքրիկ ու չնչին առ ու ծաիխերի Ցանց է միգամած. Ու թմրել եմ եւ, թմրել ակամա, Ինքս է: ոչին: չհասկանաով, Շարքի մեջ ընկած անսիրտ գնալով. Ո՞ւր Խմ ընթանում, չգիտեմ եիմա.

Անսպասելիաաակի նման, դու ինձ, Արթնացրու Արթնացրու դու ինձ: |

-

տն

ՄԻ

ԱՐՁԱՆԱՑԻՐ

Մի արձանացիր, Դիմացիր փառքին, փառաբանումին, Քեվնից դուրս եկած թռչող անունին, Գովասանքներովլցված քո ունկին, Անգործ մնացած մերկ հավատների Կույր պաշտամունքին, Որ կամենումեն քեվանով լցնել Անսահւմանների դատարկն, իմացիր Եվ անհագության Քաղցը հագեցնել... Եվ դեռ դիմացիր, Եվ դեռ դիմացիր՝ Արձանի համար դիրքին ու տեղին, Ու տեղ չճարած տխմարհեղեղին, Կուրծք տուր, դիմացիր, Մի արձանացիր: Քանի ապրում ես, շնչում ես՝ Դեռ կաս, Քանի տաք արյան ալիքներու|Է Մարմինդ ներկած, Քանի նյարդերդ չեն լցվել

կիրով,

138.

Քանի չեն խեղված, Քոաւնիչեն խցված, Քանի քարով չեն ձներդ գծված, .

Նի արձանագիր, Մի արձանացիր, Հերիք է արդեն, Հերիք է արդեն, է աշխարհը լցված: Արձաններուլ|

ֆ

Է:

Ծանր է նստել ինքդ քեվ հետ, Ու չուռ գլուխ թեքել. Խորհել՝ ինչ ես դու սպասել, Եվ ինչ Է ղուրս եկել: Խոստովանելթեկուվ ն քեվ, Թեկուվ ն ուշ այդպես, Որ պակաս է ուժդ եղել, Քան

ինքդ էիր կարծում, Որ սիջել ես Ճիշտը հաճախ, Շեղվել ինչ-որ հարցում. Եվ շիկնում ես ինքդ քո դեմ

ու Ամռթից

ցավից, Երբ առագաստնարդեն թողել. Երբ իջնում ես նավից:

Բ

Սրեր կան, որ ծերանում ես Մեկեն ւոասը տարու չափ, Սայթաքում ես ասես հանկարծ Ու գլորվում ափնթափ, Սրեր կան, որ ծերանում ես Մեկեն տասը տարու չափ: Վայրկյաններկան այնպես դաժան, Հարվածներ կան այնպես խոր, Կսկիծներ կան անակնկալ, Վշտերանհուն ահավոր՝ Մեկեն այնպես ես քարանում, Որ չես ջոկում ցուրտ ու տապ, Անհնար է թվում արդեն Ամեն

թռիչք, ամեն թափ: Օրերկան, որ ծերանումես Սեկեն տասը տարու չափ. Մարդը կապրեր հավար տարի,

Ձլինեին օրերն այդ:

ե

Ա:

Նոր տարավի համար Անհարմար եմ արդեն. Ծանը եւմ դարձել ինչ-որ, ւ, դանդաղաշարժ: Էլ չեմ կարող խղճիս Նոր ծանրություն բարդել, Իվուր այսքան փորձերն Ու փորձանքներն այսքան, Նիննույն Է, կրկին Մնացի ես անվարժ, Ննացի ես անվարժ Հարթ ու հեշտի համար, Եվ սերերի անսեր՝ Սիրտ ու հոգի քամած: Ու չտրվեց ոչինչ Իւ հոգու մեջ քանդել, Դրսից փխրուն դարձա, Ներսից դարձա ամուր, Ներսից դժվար ու դիք Եվ ավելի անթեք. Նոր տարավի համար. ՆԱնհարմարեմ արդեն:

«

Սանկան ժպիտի

"Նման

Սուրբ մի բան

Ջնջում Է բոլոր Վշւլոերոհոգուս. Ու կանգնած եմ դեռ, Ու դեռ չեմ չոքում: Մի լույսի կոհակ Միշտ արդար հունով, Արնի մի թել Ստվեր չընդունող. Իմ կարոտի մեջ, Իմ հոգու խորքում Մութը ջնջելով Բարձրանում է վեր. Ու պահում Է ինձ, 'Պահում Է ինձ դեռ:

թ

եք

Ափսոս, ափսոս Իմ կրակե ծաղիկներին, Ափսոս, ափսոս Իմ երգերին, կորած լռին. Ափսոս, ափսոս, Որ ինձ հետ եմ միայն խոսում, Հավար ափսոս, Որ միայն ես եմ ափսոսում...

-

Է

էր պետք, որ իմ կողքից Քաւղողներինես ճանաչեմ, Կես դար էր պետք վարժվելուինձ,. Որ սիրելի դեմք տեսնեւիս, Զշփոթվեմ ու չամաչեմ, Որ չշիկնեմ մառան նման՝ Աասեիքսչմոռանմուն Որ չփլվեմ աջ ու ձաւխից՝ Վանգնեւ ւմուր ու անսիջող, Բռնած ուղիս Ուղիղ գնամ: Ռո անարժան հսրավատին Ձտամ ամբողջ ուժ ու կորուլ. որ չկորչեմ մանո ու չնչին Հոգսերի մեջ բավմահոլով, Րր հարենամ խոստովանել, Թե հոգնել եւ կեղծ ու վատից՝ Փակված ու խուլ հոգիներից Սօշտադարան, Անամոթիցանընկրկում Ու անվարան, Կես դար

Շողոքորթից, Շաղակրատից, Որ կարենամ այսքան շատից՝ Վնեղծ լույսի մի շիթ շահել Եվ երկրային իմ աստծու՝ Իմ վղվավակի հոգում արդար Խորունկ սյահել: լ

ւոռ

Լիոոռաուան

.15-

ԼԱՎԻ

ԿԱՐՈՏ

Լավի կարոտ, լավի կարոտ՝ Գեղեցիկի, սրտի, հոգու: Աշնանամուտ Է դռան մոտ, Ձյուն-ձմեռն Է շուտով չոքում: Լավի կարոտ, լավի կարոտ, Ինչո՛ւ արդեն դու չես մարում, Դրսից ձյուն Է մաղում կամաց, Իսկ դու ներսից հուր ես վառում: Լավի կարոտ, լավի կարուռ, Դարձրելես ինձ երեխա, Խփել անվերջ լեռ ու քարով, Ճերմակումեմ արդեն ահա, Նորից հրդեհ, նորից վառոդ: Լավի կարոտ, լավի կարոտ, Հագեցրե՞լես դու երբնէ Սիրտըմարդու. Եվ ինչո՞ւես դու միշտ այդպես ու մշտարթուն, ՄՍշտամորմոք Այդպես առատ, այդպես հորդուն, Եվ մինչն ո՞ւր, մինչն ո՞ւր եպ Ասա՛, դու մեվ առաջնորդում, ավի կարոտ, լավի կարոտ:

|

ՄԵԶ

ԱՅԴ

Է ՄՆՈՒՄ

Եոբ ամեն իղձ ու երավանք հալած,. Կրակնիր վերջին Շողերն է մարում, Եւ| քամին դեղնած տերնների հետ, Հրաժեշտի հին Մի վալս է պարում, Ամեն, ամեն ինչ Կորցրածարդեն, Մարդն իմաստուն Է իրեն համարում, Եվ դրանով է սփոփում իրեն Ու մխիթարում: Այսպեսենք ահաս՝ Երբ տաք լուսեղեն գույնեռի վրա Ժամանակնիր պաղ Մոխիոն Է գանում, Սիրտ ենք տալիս մեվ՝ Փորձում ամոքել Ու դեռ չչոքել, ենք ու մեկնաբանում՝ Բացաւորում Մեվ այդ է մնում:

ԿԱՐԵՆԱՅԻՆՔ

Կկարենայինքմենք ամեն ինչ Ժամանակինգնահատել, Կարենայինք. Փուչ անաետքից լավը վատել, Լավն ավատել Կարենաչինք, Փակ աչքերով չգնայինք Մի սխալից դեպի մեկը, Զթողնեինք ուղիղ ճամփան Ու չընտրեինք ծուռն ու թեքը: Ասենք սխալ ով չի արել, ով է կյանքն իր անթեք տարել, Միայն թե ճիշտ ժամանակին, Սխալ ձամփան ճշտով հատել Կարենալինք: Մեր մեդքերը ուրիշներին Չփաթաթել կարենայինք, Մեր անհոգի քայլի համար, Սեվ նախատել Կարենայինք, Արդար, ավնիվ, օտարի պես, Մեր հարավատ Որդուն դաւոել

Կարենայինք: Կարենայինքչկորցնել

Մեր մեջ եղած վեհն ու թանկը, Թանկ պահեինք այսքան գորովն, Այսքան ուժերն, Այսքան ջանքը, Որքան պիտի շահեր կյանքը՝

Կարենայինք:

ՍԻՐԱՇԱՂԵՐ

չ

:

Ք

ԷԱ

"Այնպեսմարդկային Մի անպարտադիրհավատարմություն--Բարձր բառերով բույրը չտարած, 'Անթարգմանելի մի մտերմություն ՌՈ:մի խոստումով չհիմնավորած,-Ու. չկա ոչինչ բարդ ու մոլորած, Ոչինչ գտնված ու ոչինչ կորած, Ու մի էլ հիշիր, թե ինչ որ մի տեղ Խաղաղ մի կարոտ լուռ ծփում Է դեռ, Դու ամենաթանկ ու բարձր նվեր, 'Դու ամենասիրտ,դու ամենասեր Ոչ մի խոստումով չհիմնավորված: --

.

Լուսասփոփը հանկարծ շողաց, Եվ ես հանկարծ քեվ հիշնցի, Ծառը խշշաց, ճյուղը դողաց, Եվ ես հանկարծ քեվ հիշեցի, Առուն փախավխոխոջալով, Եվ ես հանկարծ քեվ հիշեցի, Ծածկվեց լուսնյակն ամպի շալով, Եվ ես հանկարծ քեվ հիշեց: Դու

ինչո՞ւ

լցվել այդպես Աշխարհովմեկ, Դու ինչո՞ւ ես այդպես անհուն Ու անեվերք:

ես

Ք

Ք

Ես չգտա

այն բառերը. Որոնք աիտի ասեի քեվ. Ամեն անգամ հանվդիաելիւ՝ Ուրիշ խոսքեր էի ասում: Գնում էիր գլխի ընկած, Այրվում էի ու ափսոսում Ու ւլինտրեցի,փնտրեցի ես, Ի՛նչ հավատով ն ի՛նչ սիրով:

Ողողեգիշուրջս

Քամուն

ամեն

տտիսծսրւռի հրով,

Նետեգի ինձ ամենուրեք, Ինչ որ ունեմ ողջը ցրած, Ամենաթանկնաշխարհի մեջ Շուրջս անվերջ ու կորցրած: Կյանքս անցավ ոոոնելով, Սիրագորու|ու սուռակել,, Ես չգտա այն բառերը, Որոնք պիտի ասեի քեվ:

.

ւ

էցրիր կյանքս Բառերով թեժ, Ւսկ ես հավիվ Մի քանի բառ,

ե:

երգերով տաք, հույվով այրող, գրի առա մի քանի տող:

Հիմա եկել ասում ես ինձ, Որ լավ երգ եմ շարադրել, Եվ ինչպե՞ս դու չես հասկանում, Թե ու| Է այդ երգը գրել:

ԱՌԱՋԻՆ

ՁՅՈՒՆԸ

Լուսաբաց էր մարմար, Թափվում էր թեթն առաջին ձյունը: Հոզիս ուվեց հանկարծ Այդ անդորը պահին Տեսնել քո տունը: |

Եվ անցա ես խաղաղ, Անցա ես խաղաղ ձեր փողոցով. Նիրհում էր աշխարհը պաղած, Լռում էր ճերմակ մի ծով: `

Եվ քո տանմուտքի մոտ, Հեռվից դեռ Տեսա քո համաչափ քալլերը, Խառնաթուրիշի Քայլի հեւո,

-

|

Իսկ շուրջը Մաքուր ու անդորը էր: Եվ հետո աշխարհում այս, Որ անհուն ու անծիր է, Երբ տեսնում եմ ձյունին Քայլերի հետքեր կան, Թվում Է ամեն տեղ Նրա հետ անցել ես, Եւ| աշխարհի սրտում `Սրւոիս պես

«վերքեր նան...

Եվ իմ

Ի

հոգսերում կորած՝ Հավաքումէի մի օր իմ տունը, Կարդացիդեղնած մի թղթի վրա Քո ձեռքու|գրած իմ անունը: առօրյա

Ըպես

երեկ ես, երեկ ես գրել Որ դուրս գամ ւոնից մի քանի վայրկյան, որ շատ բան ունես հաղորդելու ինձ, Սեր կյանքի համար կարնոր այնքան:

Ոչինչ են անջատ տարիներըձիգ, Ոչինչ չի անցել, չի եղել ոչինչ, Միայն քո դեմքս Է աղուտելթեթն

Փ. հուշերի մեջ, Միայն թերթիկը դեղնել է փոքր-

ԻՄ

սչ:

Ի՞ՆՉ

`

ԵՄ

ԱՆՈՒՄ

Ի՞նչ եմ անում, Հոգուս խորքում Ուրախանում եմ քեվանով, Դառնություններնայսքան տարվա Թեթռնտանում եմ քեզանով: Հարվածներ են գալիս անվերջ՝ Ւաց ու ծիծաղ իրարու մեջ, Կարոտներիծովեր աւհուն ու հոգսերի գստեր մարար, Լ կս ամենը սրտիս առաժ՝ Դեռ որմանում եմ քեվանով:

Ի՛նչ եւմ անում, Ես ըսձ համար Երլութներ ե՛լ ձուլում: օքեղ, Արեգակնեռ եւմ ցած բերում Ու բաժանում աշխարհներին: Թնածում

եմ

կապույտներում,. Աստղաշաղախ Ու թռչում եմ

Արեգակիցմինչ արեգակ, Ու հավաքում

Լույսըվերին,

-Հետո

իջնում եմ թնաբեկ Եվ ինձ ներում...

Եվ այս բոլոր Հիմարությանհամար շքեղ, Եվ այս բոլոր

Վատնումների համար շռայլ՝ Ներիր դու ինձ, Եվ դու ներիր:

Ի՛նչ եւէ անում, Ի՞նչ եմ անում, Ես քեվանից լույս եմ տանում, Քո աչքերի լի Աստղերուլ| Մարմանդմշուշն եմ գողանում, Ուրախանում եւէ քեվանով Եվ իմ կյանքը Լցնում լույսով ու բարությամբ Եվ ինձ համար երջանկության Երկնասլացեմ կառուցուՐ Հիմքը դրած Վեվավիմեջ ու սառուգում:

Լ:

Հ

Լցրու հայացքդ Այս բաժակի մեջ' Ու

դիր շուրթերիս..

2Չնչառություն, Իմ աստվածբարի,,. Թող քո հմայքով Սիրտս հորդանա,. Քո հաղորդումով Կյանքս երկարիչ Իմ

տ

Ք

Ք

լույսից մթնել են, Մթնել են աչքերըս, Ռչինչ չեմ տեսնում քեվանից բացի. Պարգնել են ինձ ամենասերըս, Ամենաթանկըս,ամենավերըս, Քո լույսից մթնել են, Մթնել են աչթերըս: Բո

Ի

Է

Աչքերիս մի քիչ լույս Ինչ-որ տեղ հեռվում Երեա՛, անգին: Մի լուսե թարթիչ, մի Որ ինձ հավաքեմ Ու կանգնեմ նորից, որ ելնեւ մի կերպ Այս մթնաձորից. Աչքերիս մի քիչ լույս Ինչ-որ տեղ հեռվում

է

հարկավոր,

արդար

է

ցոլանք,

հարկավոր,

Երնա՛,անգին՝

Մարո Մարգարա

7.

Գուցե ետ դառնաս, Լույս բերես մի քիչ Քեվանով խավարած Աչքերիս: Այնքան խոր, Այնքան խուլ մխացող, Մթագնածու մարած Աչքերիս...

ՀՈՑ

:

Քո

մեղմությանը կարոտ, Ջայնիդ ջերմին, գորովին, Մնացի

այս

Առանց լույս

Եվ գուցե

ցրտի մեջ ու

արնի.

ուշ,

Անչափ ուշ, Այսպես թափուր ու մենակ Կնստես ու կխորհես, Ու կափսոսասերնի։

բ

2.

Ծվիրեմ կյանքիս Ամենաթանկը Ու քեվնից ոչինչ

Չրլվերցնեմ, Այս թերի տողը, Այս կոտրած հանգը Ու

կյանքս ամբողջ Երգ դարձնեւլ Պարվ է ամեն ինչ, Լույսից մինչն լույս Ռչ ոքի ոչինչ

Չրհարցնեմ, Ոչ ոքից ոչինչ Հարկավորչէ ինձ, Ինչ ունեմ արդեն Չըկորցնեմ:

Պաշտամունքիպես Առարկոււմչառնող

Խոր մի համակրանք, նփեր չունեցող Հիացում մի թանկ, ու հավատ մր կուռ, Արնու|շաղախ Բառություն մի լուռ Աշխարհը բռնած կարոտ մի վարար, Ռչ մի հատուցում Ձընդունող երբեք Խենթ նվիրումի մի անհուն ծարավ, Ոչինչ ավելին հարկավոր չէ ինձ. Ոչինչ չեւ խնդրում Ես այս աշխարհիծով բարիքներից, Միայն պահպանիր Ինչ ունեմ արդեն, Միայն տվածդ ետ մի առ նորից:

4:

Այն ո՞վ

հեռվում անունն իմ տալիս, Ո՞վ է իմ տանս ճամփան հարցնում. Ես որ անընդհատ, Անվերջ, անընդմեջ, Կորգրել եմ միշտ, Եվ ինձ կորցրել. Ու սառն, անանուն հեռուների մեջ Հալչող ու փլչող աստղերն իմ գրել, Ուլ է ամբողջը Մեկեն, միասին Ու միանգամից Լույսերով պատած վերադարձնում... Այն ո՞վ է հեռվում անունն իմ տալիս, Ո՞ւլ է իմ տանս ճամփան հարցնում:

է

Է

Ամբողջի համար Իմ շքեղ պարգն,

Ի

ու

միանգամից

վարձա, Ես ինչպե՛ս մնալ անխոս, անհաղորգ՝ ու

առատ

Իմաստիիմաստ, Հարցերի հարցս: Այս ո՞վ է եղել այսքան ծովածուփ, Անհնար այսպես, Խորունկ ու շռայլ Այս նվիրումին հատուցում չկա: Դեպի կատարներնինձ վեր հանելով, Լիություն անալի Ու լուս տանելով Դեպի կատարներնու կյանքն իրական, Երկնքից երկինք ծիածանելով Վերածնունդս Ու վերադարձո:

Մ

Ի

ԿԱՊՈՒՅՏ

ԿԱՐՈՏ

ՔԲԽՐԿԽՐԿԽՐԿՐԽՐԽՐԽՐԵԽՐԽՐԽՐԽՐԿՐԽՐԽՐԽՐԽՐԽՐ

ԿՐԽՐԿՐԽՐԿԽՐԽՐԿԽՐԿՐԿԽՐԿԽՐԿԽՐԿԽՐԽՐԿԽՐԿԽԲԿԽՐԿԲ

ԿՐԿՐ ԿՐ ԿՈՐ ՆՐ")

Թավիշանում է Մի կապույտ կարոտ, Մի մեղմություն Է ՄՉջուշվումհանդարտ Հողին ու քարին. Ու

տարածվում է Գգւանք մի բարի

Քո

պատկերով: Դու, որ պահում ես Մի անհուն գորով Եւ|կարոտների Լուլս ես բաժանում, Եվ ալդ լույսով են Այս բավմահոլով, Այսքան լեռնացած տաք

Հոգսերը տանում, Դու ո՞ւր ես հիմա Եւ|ի՞նչ ես անում: Դու,

ըղձական Քո գոլությունով Գույն ու հմայք ես Տալիս օրերին Եվ երջանկության որ

Ալիքներես լուռ Հաղորդումկաւկաց,

Եվ մի անանուն Ուժով միգամած Կարոտիծովից Սրտեր ես հանում, Դու ո՞ւր ես հիմա

Եվ ի՛նչ

ես անում:

ԹավիշանումԷ Նի կապույտկարոտ,

Մի մեղմություն Է Մշուշվում հանդարտ Հոռին ու քարին: Քեվ բարի ոամբավ, Բարի առավոտ, Դու այս ամենի Հեղինակ անփույթ, Անմասն, անտեղյակ Քո

մեծ

հանճարին:

ԳԱՐՆԱՆԱՄՈՒՏ

Հիմա դու ո՞ւր ես Եվ ի՛նչ ես անում,

Նայում ես խորունկ այս պարվ երկնքին, Եվ դրանից են աստղերը գուցե Այսպես ցածրանում: Եվ ո՞վ Է այս տաք, Խորն ու անհատակ Մշուշը ցանում Եվ երջանկության ալիքներ տալիս Այս բարի օդին Ու փռում կանաչ լույսը կարոտի: Գարունն Է գուցե Արդեն շատ մոտիկ, Դու ո՞ւր ես հիմա Եվ ի՞նչ ես անում... Դու ո՞ւր ես հիմա Եվ ի՞նչ ես անում. Դուրսը մթության ծովն է կարկամած, Ուր շշուկներ են սայթաքում կամաց, ու կտրատում է ինչ-որ լուսարձակ Այս գոլ մթության Կտավըփափուկ... Ինչ-որ կրակե ակունք է հորդել Ու կանաչ-կապույտ Կայծերէ թափում: ու չես հասկանում

Որտեղից,ինչպես Ինչ-որ մորմոք Է վերկացելտեղից Ու լուսաթաթախկարոտէ շաղում Ո՛վ է հոգեղեն կրակներիհետ Այսքան անխոհեմ, Անպգույշխաղում, Եվ ինչի՞ համար, 177"

Եվ ինչի՞

հանուն:

Սեկ է՝ գարունն Եւվ միննույն է

է ափ տված

Գույներն են դալար Հիմա դու ո՞ւր ես Եվ ի՛նչ ես անում...

գալիս,

միայն շատանում: |

Չէ՞ որ ամեն

կերպ Եվ ամեն գնով Լույսերի հեռուն պիտի սավառնել, Եվ պիտի թռչող արններ առնել, Պահել հոգու մեջ Եվ անհայտներում կորած աստղերի ձամփեքը գտնել, Վառվել նրանց հետ Ու լույսեր նետել մութ երկինքներին, Հրկիվվել անափ Ու

չվերջանալ, Երբեք չհատնել՝ Բոլոր անամոք սերերի հանուն, Բոլորըանտեսվածդերերի հանուն, Եվ հանճարների Խեղճ ու անանուն, Եվ բոլոր-բոլոր Անանուն

կորած աստղերի հանուն: ո՞ւր ես, ո՞ւր ես, ո՞ւր ես ն ի՛նչ ես անում: |

Հիմա դու Հիմա դու Հիմա դու

ԵՍ

Ի՛ՆՉ

ԽՆԴՐՈՒՄ...

ԵՄ լ

Ես ի՞նչ եմ խնդրում ջեվանից Գտնես դու մի ելք,

հիմա՝

Գտնես մի հնար,

Որ մարդիկ լռին հասկանան իրար, ձառագայթումներունենան բարի, Ու

հաղորդումներ Անհատույցսիրո ու նվիրումի, Ու ոչ մի շշուկ, Ոչ մի խոսք ու բառ. Այսքան անիմաց կորուստիդիմաց Ես ի՞նչ եմ խնդրում քեկանից հիմա: .

ի՛նչ եմ խնդրում քեվանից հիմա՝ Օդի մեջ հալչող Մի գեղեցկություն, Մանկանկարոտի

Ես

Նման

լուսեղեն, .

Մաքուր ու բարի... Եվ լուսաբացի նման անարատ Մի արդարություն Այսքանանիմաց Կորուստի դիմագ Ես ի՞նչ եմ խնդրում քեվանից հիմա... Ինքս հալչելով, Ինքս փիլչելով, Ոչինչ եմ խնդրում քեվանիցհիմա: --

Ք

Ե

ինձ, սխալվել եմ, մի փարատիր Թող որ հավատամես իմ սխալին... Հոգուս մեջ արդեն մխում Է միայն Անհետ կորածը ու անդառնալին: Տե՛ս, երկնքում ջինջ, Միակ ու վերջին, Իմ թնը կոտրած Երավն Է չվում: Ու թե հարցնես, Այդ իմ երավին Երկինքը անգամ Սխալ Է թվում: Թե սխալվել եմ, մի ինձ, Թող որ հավատամ ես իմ սխալին:

Թե `

փարատիր

Աստծո նման

շռայլ

շռայլ,

Երջանկություն ես բաժանում, Աստծո նման

շռայլ ես տանում:

շռայլ,

Հավար սիրո բեռ

Աստծո նման, աստծո

նման

Խենթացել ես կյանքով լգված, Չես դիմացել սուտ սերերին,, Ու երկնքից իջել ես ցած:

Ք

Է

ա:

Նորից հագնեմ սիրուն շորեր, Մայթեր չափեմ ջահելի պես, Հագնեւլ|կանաչ-կարմիր օրեր, Նվեր բերեմ գարունը քեվ: Չհավատում ինձ բամբասող, Արագ վավող տարիներին, Չհավատամ սիրտ ակոսող Վօւոերինու կյանքի բեռին:

Եւ ընդմիջում, ն ընդմիջում՝ Մեծ ու փոքրիկ խնդիրներին, Անհոգ սիրուն մի օր վիջում, Մի օր կյանքը թող ինձ ների:

Նորիգ հագնեւ սիրուն շորեր, Մայթերչնռիեւ ջահելիպես,

Հագնեւ|կանաչ-կարմիրօրեր, Նվեր բերեմ գարունը քեվ:

.

Ինչպես էիր ուրախանում Փշուր բախտով Երջանկության Օվկիանոսէր երբ հարկավոր, Երբ որ հոգուդ Գանձերն ամեն Կլանում էր անդունդը խոր, Հրձվում էիր Կանաչ-կարմիրպղաջակով Եվ գոհ էիր քո վիճակով:

176.

է

Բ

Չէ՞ որ ամեն

ինչ ջթեվ ունենալու Համար էր միայն, Իսկ ես ամեն ինչ ունեցա կյանքում Քեվանից բացի. Եվ ես ոչնչով միայն մնացի՝ Ունեցա ոչինչ. Աշխարհում այս մեծ, Անսկիվբ, անվերջ Անհատակու լայն, Չէ՞ որ ամեն ինչ Քեվ ունենալու համար էր միայն:

47»

14մ

2.

Իմ

հասկացող, Խիստ ու խորունկ, Իմ նրբամիտ, Նրբակորով. Իմ կարոտի Լույս մտորում. Իւ հոգու տապ,

Մրտիգորով. Ամենատես,

Ամենիմաց, Ի լուսեղեն Ընթացք բարի, Նստիր մի օր Դու իմ դիմաց, Եվ աչքերիդ ես նայելով Գուշակեւմբախտնաշխարհի:

ՄԻ

Մի

ԱՆԾԱՆՈԹԻ

մնաց այն Սառած մայթերին, Որոնցով անցար, Անցար գնացիր, Բայց ուր, չգիտեմ: Ո՞վ է դարձել քո Կարոտի գերին, Ո՛վ է մշուշվում Քո աչքերի դեմ: Երբ լինում ես դու Վհատ ու մոլոր, Լուռ ու գլխահակ, Դու ո՞ւր ես քայլում Դավ ու դրժումից Երբ խոցվում ես խոր, Ում ես այդքան թանկը Սիրտդ շուայլում: Հոգու հենարան Գլոնելու համար, Ո՞ր բախտավորի Դուռն ես դու բախում. Ո՞վ է թո ցավը Առնում հոգու մեջ, Ու բառ չգտած Գլուխը կախում: Եվ երջանիկ ե՞ս շող

Ուվածիդնման,

Ւ/9'

Լարա

ավա

ԱԱ-

ԱԱ

ը

Թե

մեվ պես. մի կերպ Քաշում ես դու էլ, Թե բախտավորի Տեսք առած միայն Այդ անգին կյանքդ Մաշջումես դուէլ: |

Ք

Ք

Թե

իմանայիրինչպես պետք ես դու Իմ կարոտ հոգուն, իմ հիվանդ հոգուն, Ու բախտիծանըրհարվածներիդեմ, Թե իմանայիրինչպես եմ չոքում, Թե իմանայիրիմ հոգնած սրտում . Որքան հարցեր կան ու չասվածբառեր, Թե իմանայիրխոսքերն այդ չասված, Ինչպես են խորունկ իմ սիրտը վառել, Թե իմանայիր այս փոքր կյանքում Ռրքան կսկիծներ ու վիշտ եմ տարել, Բայց ով հասկանափակ սիրտը մարդու Գուցե ավելի հեռու. գնայիր,

Թե

իմանայիր, թե

իմանայիր...

18Է

ւ

`

`

Մի հայացք է իմ հոգու մեջ Հալվում խաղաղ. Մի կարոտ է ինձ պարուրել, Մի հիագմունք լուսաշաղախ. Այս խստասիրտձմռան կիսին, Այս որտեղից եկավ գարուն. Շառաչում Է սիրտս անգամ լուռ բացումից, Ծաղկաթերթի Ուրիշ ոչինչ հարկավոր չէ Ինձ աշխարհում, Դուռս փակեւ, նստեմ ու լամ Ծրջանկության վգացումից:

ե

է

՞Նկարելեմ պատկերըքո Ես՝ ավավին, Ջուրն եկել է, սրբել է ու Ողջը տարել: Տվել եմ ես քեւլ իմ երգին Ու

երավին,

Ջուրն եկել Է, սրբել Է ու Ողջը տարել: Թե աշխարհում ճամփաչկար Կարոտներին Ո՞վ է այսքան կրակները Իւլուր վառել, Ո՞վ Է այսքան աստղերն անհաս Նետել երկինք Ու կամարել, ՞Նկարել եմ պատկերըքո Ես` ավավին, Ջուրն եկել է, սրբել է ու Ողջը տարել:

բ

Ն

Դեմքդ ուվում եմ հիշել. Ու չի հաջողում. Ինչ-որ թախիծէ իջել, Երավներսմշուշել, Դեմքդ ուվում եմ հիշել, Ու չի հաջողում: Ի՞նչն է այդպեսքեվ փակում Ի մ կարոտիլույսերից. Արահետներխուսափուկ, Շփոթել եմ ձեվ նորից: Ա՛խ, հոգնել եմ, ես հոգնել, Եւ|լանհնար Է օգնել: Շատ կան ճամփինիմ թափած: Սառած քարեր ու փշեր, Օրնանարն ակնթարթ Համբերությանչափ գիծեր... Ինչ-որ թախիծ է իջել, Երավներսմշուշել, Դեմքդուվում եմ հիշել, Ու չի հաջողում:

ԵՐԲ

ՀԱՍԿԱՆԱՍ

"Զես հասկանում, չես

հասկանում, Երբ հասկանաս,ուշ կլինի, Կնայես դու սրտիդ խորքին՝ Ափստոսանքի փուշ կլինի:

Մի կորցնի ոչինչ այդպես

Անհոգ, անփույթ ու անտարբեր, Ինչ որ կյանք Է կոչվում այսօր, Վաղն անկրակհուշ կլինի: հասկանում, չես հասկանում, Երբ հասկանաս,ուշ կլինի:

"Չես

Ի

ի

Չես

հասկանում, չես հասկանում... Չես հասկանում ինչ ես արել, Հանել ես ինձ մառախուղից, Հանել, դեպի արն տարել: Լցվել

իմ կյանքի մեջ, Գեղեցկացրելինձ քեվ նման, Ուր նայում եմ, երջանկաբեր Քո պատկերնէ ջողում հիմա: ես դու

Այնքան կյանք ես տվել դու ինձ,. Այնքան կրակ, այնքան արն, Հերիք Է ինձ բախտնայս լուսե, Եթե անգաւմապրեմ դարեր, Չես հասկանում, չես հասկանում, Չես հասկանում ինչ ես արել:

-

2.

"Մոռացելես դու ամեն ինչ, Միտք չունես մեր կողմը գալու, նսենք, չի էլ եղել ոչինչ՝ -Հիշելու կամ մոռանալու,

Անկրկնելի կարոտ մի ջինջ, Հանգչող ցնորք մի լուռ լալու... "Ասենք, չի էլ եղել ոչինչ «Հիշելու կամ մոռանալու:

լ

5»

Չափսոսացիրդու, չխնայեցիր, Քո շուրջը մի չնայեցիր, խորունկ Կհասկանասդու որ սխալվելես, Ինքդ քո ձեռքով իւլլուր տարվել ես, Երբ կայծ ու կրակ՝ պաղ մոխիր դառած, Ողջը հիջատակ ու հուշ կլինի, Երբ անդառնալիամեն ինչ վառած, Լաց լինելու չափ երբ ուշ կլինի:

Ֆ

Կանցնեն օրեր, կանցնեն օրեր, Էլ չի խփիսիրտդ այդպես,

Էլ չի այրի կարոտը թեվ. Կանցնեն օրեր, կանցնեն օրերՀ

Եվ կհիշես աւիսոսանքով, Թե ինչո՞ւ դու ուված կողմդ Գեթ մի անգամ չնայեցիր, Թե ինչո՞ւ լավ խոսքը շրթիդ՝ Ինձ ասելը խնալեցիր:

8:

Գուցե չկա այն, ինչ որ ես Որոնում եմ քանի տարի. Գուցե չկա: Երավներ են գուցե անմիտ

Խենթ աղջկա, Անիրական,անհնարին, Գուգե չկա: Ու թոշնում են գույները վառ,

Ճանապարհի... Իսկ ես նման խենթ աղջկա Որոնում եմ Ինչ որ չկա...

Հ:

»

Հեղեղներոււմ,կարկտի տակ, Կրակներըս,կրակներըս, Սառցակալած,դռները փակ Կրակներըս,կրակներըս... Ինչո՞ւ եւմ ձեվ այսքան պահել, Ո՞ւր եմ հեղել, ինչ եմ շահել Այսքան անհուն Ու

անհատակ, Կրակներըս,կրակներըս...

ԷՑլ

Ք

Մի ողջ աշխարհ, Մի տիեվերք ու մեկ էլ դու: Անուշ մի բառ, Չքնաղ մի երգ Ու մեկ Էլ դու: Հոգնել եմ ես Հոգի հանող Ոլոր-մոլոր

Ուղիներից:

Չես

իմանում, Թե ո՞ւր տանող

Անդնդախոր Ուղիներից: Կարոտմի լուռ, Հայացք մի սուր, Հվոր մի կամք, Ամուր մի ձեռք, Երջանկություն Մի անեվերք

Ու մեկ էլ դու:

. Ք.»

համար արնն այնտեղ է ծագում, խաղաղ դու դուրս ես գալիս, Որտեղից Որտեղ քո կարոտ անունն են տալիս Ինձ համար արննայնտեղ է ծագում: Ու չկա ոչինչ աշխարհում թաքուն, Ու չկա ոչինչ անհասկանայի, Կարոտիլույսն է կյանքի բանալին՝ Որտեղ ես շիկնած գլուխս եմ հակում, Ու սրտի ցավից աչքերս փակում, Ինձ համար արնն այնտեղ Է ծագում: Ինձ

՝

|

`

՝

Մարո Մարգարյան

Ո

ՏՈՅ

ԵՈ

ՀԵՅ

-

տ

,"ջ

`

Կ.

:

`

Ս

տե

լ

ՔԵԳ

ԶՄ»

-

:

ւ:

`

ԻՈԵՅՅ :

5.

-

ԶԶորլ

:

'

ի

-

--

Ս

`

Լ.Ա

Մ.

-

:

-

"ք

.

-

Վ.

:

,

Դ

,

.-

-

,.

-

` .

-

«-

`

շավ...

Ենի

-

-

-

-

.

ի

.

-

--

Լ

ԼՅ

".

«Ո:

-՞

4:

-

`

-

.

Լ

լ

Գ -

-

`

:

«

-.

ա

'

.

ի

Հ

Հո

`

՛

րգ

՛

` -

՛

Հ ի

որո

տ ՛

:

.

:

էՎ ,

մ

.

:

.

բ

Հ:

ԲԿ

» ,

մ

,

՛

՛

լւ `

'4

.:

,

.

«յ

.

ի

՛

`

Ի

ի

:

»

, '

«

`

-

Ո՞ւմ ես

Ո՞ւլԷ Ո՞ւԷ

Լ Ո

'`

որոնում այդպես մտահույվ,

հոգուհանգիստը տարել: հոգուկսկիծըվառել, մտահույվ: որոնում.այդպես

քո քո

Ո՞ւմ ես

Ասա՛,ես գնամ որոնեմ նրան, տամ իրեն, Որոնեմ,գտնեմ, սիրտս

`

|

Որ սիրաշաղախ այս հողի վրա, միայն,իմ սրտովսիրեն: Քեվ ինձ պես՝

Է.

Մ

Վ ՝

՛

"

` -

-

«` «ո.

՝

Քամինոռնում

մոլեգնած, Ձմեռ է, ցուրտ, սառնամանիք, Ձյունակոլոլ,սառցակալած, Քարացելեն դուռու տանիք: է

«ջա.

|

եմ Քայլում

ես

ու

սայթաքում

|

պաղ ու անարն. Մայթերին

վարմանում,պարմանում,թե Ո՞նց Է աշխարհնայսպեսսառել: Ու

`

Երնումես, բայց ահա դու, Բարձրանում ես դեմիցխաղաղ, Ու հալչում է, հաղչում իսկույն Ողջ աշխա րհիսառույցը պաղ: Շուրջս այգի, ծաղկածծառեր, Ծաղկածաշխարհմի Ղանեւլերք, Շուրջս գարուն, շուրջս արն,. Թիթեռանթիվ, թռչունի երգ: հմ աչթերս ես Տրորում այրող փայլից, Երջանկության

Ու դառնումէ արնը կեվ, Քո մոտեռողամեն. քայլից-

ա .

ջա

-

եե

պեաաղ ուան

:

"

աո

.՞

ԱԵ

.

"ԻՈ,

.-

.

ը ա

լ `

տո

Բայց գնացիր,գնացիր դու, Կույր էր հոգիդ, ինձ չտեսավ, Կամ իմ սրտի կրակն էր թույլ, Չառավ սիրտդ, քեվ: չհասավ: Քամին

ոռնում

Է մոլեգնած՝

Ձմեռ Է ցուրտ,սառնամանիք,

Ձյունակոլոլ սառցակալած Քարացել են դուռ ու տանիք:

Քայլում

`

`

պաղ Մայթերին

`

"`

սայթաքում

ու ու

անարն,

թե. վարմանում, վարմանում, Ոնց Է աշխարհնայսպես սառել: Ու

ՍՈ

եմ ես

Ի

Ք

Դու

`

ծանը օրերից քո դժվար կյանքի Ինձ հոգսի բաժին չուվեցիր հանել, քո լուռ, քո տտառապանքին Վշւոերին Չուվեցիրինձ էլ բախտակիցանել: դու ինձ ասելու Ոչինչ չգտար Պաղ վայելչանքիխոսքերից բացի, Դու հեռուներից ժպտացիրմիայն, Եվ այդպես էլ ես քեվ օւռար մնացի: Ինչո՞վ կարող եմ ես քեվ առարկել, քո սիրտը գերող, Ոչինչ չճարվեց Միայն շատ ափսոս, ափսոս կյանքը մեր, Որ շաղվեց օտար արահետներով, Որ այսպեսհեռվից այրվելու ես էլ Չկարողացաքո այնքան խորունկ Դառնություններիբաժինըկիսել:

թԻ՛ ՆԱ ԿՔ

ՖՐ

«ՀՎԿ-Ն ՅԻ"

.

ԿՀԱ

ԱՂՎԱՆԻ Հ, Լ

ջու

«ՎԼ

մ,

«ՎՐ

ւ.

.

ԲԵՐ

ՄԼ ՖՐ

ՆԱՆ ՏՅԱՆ

Ի,

ՑՆ:

-

մներ

ՆԱՌԱՆ Ո.

ՏՐ

մանի

ՀՅ:

ՅՆ

ՏրԳՋՆԻ

ս -

Վ

մթ. `: Պի

ԻՆ ՏՅ:

ԿՎՎ

ԳՀԱԸՐ Ս

Չոր

ՎՀՈԵՆ ին

-

ոէ

ՆԳՆ:

ՅԱՑ,

ԹՀ

ՒԼ

Ա

«ՀԵՆՔԸ ԵՐ

ՀԵՆ. -

դեւ

ՕԳԻՆ -

Ն

2ՅՑու

«բ

կԻջեջ

զի

ԱԱ՞ի.2.

ՏՈՒ հ

ՉՅՎԵՐ2

ը

«ԱՆՀ

Մ

Ե

Է

Հ

Հռ"

ՀՈՆՊԿՅՈՂՒ

ՂՈՔ Փ.ՆՀւԼ լ

ԵԶ

ՍԱ

ւջ

րաո

ՅՐ

ԿՀ

աննե

ւ,

ԱՆԵՆԱՆԱՐ

Ծ

ԴՆԵՆ

Ր

ԱՁ »Ի»

-

ՀԱՅԵ

«ՀՏ:

ԿՒԵՐ

ի -.

`

ես. '

ՀԱԱԼ

ԾԲւՋ-

ՑԱՎ:

.

"-2

`

`

ԵՐ

ռր

լ

՞

..

-

,-Հ

ՑՈ

.. -

--Հ

' ՛

».շ-Ք.-ԻՆՈ»

Կմ

« '

«

ԳՈ

ՈԹ

ՐԱԼ ՄԱԵՎ

«

ԱՆ

ՑՅ

`

2:25

եր

ԳԼ

»չ`

՝

,

ի

չ":.-

Աշուն

Է պաղ, ծաղկել ես դու

իմ բալենի, Ինչի՛ համար, այնքան, Սպասեցիգարնանն Որ մի հատիկծաղիկ լինի,

`

Սպասեցիգարնանն այնքան, մի Ճերմակ լինի:

Որ

թերթիկ

ես դու Հիմաշռայլբացել ձյունիցմաքուր, Ծաղիկներդ

Հիմաշռայլ փռել ես

ձերմակ հրդեհ Ց

ու

դու

ճերմակ հուր:

Փ.2'«

|

ես դուձմռան Կանգնել շրթին

ու կյանքով լի, Կարոտներուվ ԱշունԷ պաղ,ծաղկելես դու իմ բալենի: Ինչի՞համար,

»

"4

ԿՎ:

Ա

Լ ի

-

ԱՖ:

-

ԽՈԼ '

ԿԳ,

ՀԱ

-.

ԵՋ

-ԹԻ...-

ԿԱԵՀՀ,..

`

ԴԻՆՈ

«ԱՏ.»

`

`.

-

ֆ

չ

Ֆ9

ՀՀ.

ՀԱԼ

ՏՈՂ

-

ի

.ՖոՐՈ69-

Ի փ

Ի

Ուշ է, ասում ե, ող Էլ ի՞նչ սպասես Այս հասակում.

ՄՄՋրՐՈՆ

..

Ն

Ա

արն

Ու

քեվ մատնող քո Ծանոթ շարժումով, Գիրքը բացում ես,

`

Նորից փակում: Ես հասկանում եմ, Ողջը տանում եմ, "Ես համրանումե: Գլուխ հակում. Մի՞թեերջանիկ Լինելու համար

Է Կյանքըժամկետ

Հաա

Տ

, |

` |

պիրի

ա

ԵՐԸ անի

ա

: Յ աջ

ՀՈՏԻ

որեւք

իիի։),,։ԽՖի։

Վ

ՅՑ

Է

՝

Է

Հմայքների մեջայս բավմահավար Ես միայն քե՛վ եմ, քե՛պ եմ ափսոսում,

Չկա քո թովքին ոչինչ հավասար, Ես միայն քե՛վ եմ, քե՛վ եմ ափսոսում:

հոգնություն

Մոռացել եմ ես ամեն Ու վիրավորանք, եմ ես կարոտներնամեն, Մոռացել

թանկ. Կորուստները

Հաշտվելեմ

բոլոր

Խորհուրդներիհեւո, Հաշտվել

դաժան խոսքերի,

առհավետ.

`

այս Աշխարհում

Քո անունն

մեծ, այս

է լոկ

խորունկ լայն, ու

Սիրտս ակոսում:

Այնքան ծաղիկ է կրակը վառել, Այնքան կրակ Է պաղ մոխիր դառել, Ե՛վ կորուստների,ն՛ կսկիծների Այս անկրկնելիլաբիրինթոսում: դեղին Ջրապտույտի մեջ ընկած Տերնի նման, Որ դեպի վերջին անդունդն է հոսում, նմեն, ամեն ինչ կորցրածհիմա, Ես միայն քեվ եմ, քեվ եմ ափսոսում:

Լ բ

Ն.

Մել Է լեցուն կյանք ու երավ, Խոհերխորունկ, հարց ու հուվում, Ծով ծափերի, խինդ վերահաս, Փառքի կատար ու փլուվում: Թող ընթանա ողջն իր հունով, Իր դարավորպատմությունով,

|

|

.

|

:

իր կրկնությամբ, Հավարամյա

իր ինքնախաբնորությունով, Թող ընթանաողջն իր հունով, Աշխարհնամբողջ Քո անունով Է սկսվում,

Աշխարհնամբողջ

է քո անունով: Վերջանում

Մի

2Ե2Ծ

ն

"7

ՈՐՆ

ԳՈՐ:

ՏՅ:

վ

..Ֆ

-

յ

հոգուս միջով, ինչ-որ քամի Ց ՍՏ Նորից անցավ

իմ տերնաթափ. վեր ելաներավներն անհուն սիրուց, նորիցվիջող, Նորիցանկում

Ու

ջ

`

Նորից

բր

անհետ

ահա Նորից

կորցնում

չոքել

եմ

ու կայան

եսիմ հոգու

ափ: ռ

մեջ, Ինչ-որ,ինչ-որ անարժանի. ստվերի մոտ.

Լ

ՀԱՆ

եմ

Նորիցանհույսխենթանալուվտանգանվերջ, մանե,Նորից արթուննստել, |

Աա

յիի

"

առավո մինչ սխալ սուտպարվութ էի հասել ինչ-որ. Հապիվ

ՀՈԵՈԲՇՆորից

ոչինչ չի երնում պարվ ու հստակ. Հավիվ հիմքերն էի գցում ելնող իմ տան, ՍոխՆորից հողը է տակ: ւ

ԱՆՑ ա»

`

ոտքերիս. տատանվում ես, նորից Ո՞ւր հենվեմ ի՞նչովպահեմ ես ինձ,

| Նորից ինչո՞վ կործանումիՃամփան. կապեմ. Էլ ինչպիսի երջանկություն ինձ խոստանամ, .. Նորիցինչպե՛ս,նորից ինչո՛վ ես ինձխաբեմ: |

`

՝ "202

Ռ.

Լ,

Կույր Էի եռ ն խլացած Կարոտների անրջում,Մ: Բայց ոչ մի բառ ՛չեմ մոռացել, "Ոչ մի փայացք ու հնչլուն:. Մատղաշ,մատղաշու միամիտ Քամուն տված ծաղկի.պես, Իսկ դու ինչու չօգնեցիր ինձ, |

Ձափսոսացիրդու

ինչո ւ:

ումլետերն երակներ Ու հատնումներ իմ.անքուն.Իմ

--

`

ր

Հոգումմնում

մշտավառ՝ է կյանքում, Ինչմոխրանում Ինչ մարում է ժամանակը, Ինչ վառումէ ու ջնջում: Է

մի բառ չեմ մոռացել, Ոչ մի հայացքու հնչյուն, Իսկ դու ինչու չօգնեցիր ինձ, Ես ոչ

|

դու ինչու: Չափսուացիր

տ

Ք

դուռս Բացվեց

Լցվեց

տունս

ու

-

Է

տուն

եկար,

տաք արեգակի

շողերով,

ու Մի՞թեիրոք կա աշխարհումանձրն կյանքում, իրոք" վիշտ Մի՞թե

կա

,

`

Փակվեցդուռս, դուգնացիր, Երբ Է արն եղել այստեղ, Ես անձրն եմ հիշում միայն Եվ կարոտիտխուր հեղեղ:

Բայցմի

`

շող

է ընկել պատին,

"Մի ճառագայթփոքրիկ ու շեղ,. Ասես դու չես անցել անհետ, նսես դեռ կաս դու,ինչ-որ տեղ:

ամպ, բերող:

արցունք

Ն.

Ի

լյո

`

`

ՀաղչումԷ ւնը, ՀավչումԷ ձյունը,

Սառցաշիթերից անձրնէ կաթում. Մանըգոլանքովլցվել Է տունս, Եվ ես լավ ու վատ էլ չեմ նկատում Շաղված աստղեր են հոսում իմ դիմաց, Եւ|լուսաբացը ջնջում Է ձերմակ

մեկ-մեկ: Աստղերը

Ո՞վ Է մոռացվումայսպես աննկատ, Այսպես հուսաբեկ: գույները հարթել, Ով է ճերմակու| '"Փռելթղթի պես լեռները պարթն: "Եվես չգիտեմ, չգիտեմ հիմա ւնը, ` Ինչ Է աշխարհում երջանկությո արդեն Միայնչի լովում, չի լսվում Այս լույս աշխարհում:քո անունը... Հալչում է ձյունը, Հալում Գ ձյունը... |

ՍՈ

`

լույս

Ք

`

».

Ֆ

Եվ ես, որ երկար Փորձեցիկարդալ Էջերը հոգուդ, Իլուր, անօգուտ: Կարծում էի, թե

անհուն Անհունից

Խորունկ է հոգիդ, Լուն է իմ տկար. Շատ ուշ հասկացա.. Որ դեմս թափուր՝ Էջեր չկային, չկար: Կարդալիք

է2

ֆ

անին

-

փ

-

"

.

'

կժերանաս մի ր օ

կժնրանա՛ ես...

Գ.

մի Կծերանաս

Նրր Ե- ՀՐ դույ:

տտԼՅ

օր դույ

անին,

ապան. անկայան, "Պտույտներով

ահարչշշ. առնենք Գուցե մի օր կանգ կյս անել ու

"` ՝

Իրարու մուտիկ, | Երբ չի լինի էլ արդեն Կույրմշուշը կարոտի, Հալվածլինի գուցե ողջ Տագնապու կրակ, լիկի գուե ոջ "Գրված

Սառույցի վրա: ՏՈ

|

`

ասա, Պտույտներում

,-

Հ

ՀԱԱ

5 ՅԻՑԱ Է

ՏՈՆ ԹԱՈՏԱ

ան

յլ ՓԵ

ԼՂԸոթզրրո Ա»

2: ո

3-29...

շ7""

Ծո ՏՈԱՆՈՒՆ գենաճա

մի օր Ածերանաս դու, ես. Կծերանամ

կՎ."

Իոն

Մն ան ՄԱՀԱՐ

Կծերանամես.

`

'

.

`

ոս

ն.

ՈՏ

Ն

"

` `

'

|

«`

Տ

նիի

ե.

Ձժ.

տ բ անտ

ՍԱԶՈՒՄ Այս անել ու ահարկու: Ն 7: Գուցեմի օր կպատմեմ. |ՁՋԵ Թե որքան եմ փնտրելքեւ, ՈՐՐ Արրթիյ ՈԿ իմ հոգուն" Ու.խենթացող Որքան պետք ես եղել դու, Թե ինչպեսես քո հեռվից |

'-

Ն.

՛

.

ե:

ւզ.

՝

ՍԱրա» ւ2ոն

-

.

.

ՏԱՈՋՆԸ

,"

ԻՑ

"Ք.

՛

«ԼԱԶԱՐ ՛

:

՛ -

Թափանցելիմ կյանքի մեջ,

`

Ողջը շրջել, ավերել Ողջը շեղել դու, Որ աչքի լույս,ու արն, Որ ապրելու օդ ու ջուր Դու ես եղել աշխ արհում Ու չես եղել դու:

` լԱ:

շի.

Խաղաղէ... գիշեր... Հուշերիսփակվածսթին ամրոցում Վառվելէ մի մոմ, բացվել Է մի դուռ, Եւս քեւ եւ հիշել:

Աչքերսգոցում. Ու

խորհում եմ լուռ: Խաղաղէ... գիշեր... Եվ գուցե հիմաիմ շուրջն է թնում Անքուն խոհերիդ ճերմակ աղավնին, Երեկը մի պահ այսօր Է թվում, |

1Վսում եմ ասես

Խոսքերըֆո հին: ու Սեր, գնորք, երավ---երգ, սրինգ Խաղաղէ...

`

շեր:

գիշեր... Բայց բախտիոսկե սահնակը Կյանքը մել տարբեր ճամփովԷ տարել, Եվ անվայել է մեվ իրար հիշել...

սառել. |

`

`

հեգնանք... Որպիսի՛ է... գիշեր... Խաղաղ

|

-

|

ՄարոՄարգարյան.

|

|

`

ԳԱՐՆԱՆԱՄՈՒՏ

Է քամին ասես Որոնում ինչ-որ մեկին,

|

|

Ներս

Է խուժում,

|

դուռպատուհան Է նա. ֆարդում |

զլուխ թեքել, Բարդիներըխշխշալուլ Համովումեն, համովում են, որ ետ գնա:

.

|

|

`

Հավաքվելեն ճնճղուկներըգյուղի Ճամփին. Ու շարվել.են հեռագրատան թելի վրա,

Աչք

են

դրել վեր բարձրացողմռայլ ամպին, են, են, համովում` ետ գնա:

Համուլում որ Է կոկոննարթնանում Կարմիր դեղձենու վրա, ճյուղի Դեպիեն թեքվումբարակճյուղերնուրիշ, պաղ

նա

`

տ

Շշնջում են,

որ ցուրտ

Է դեռ,

բացվելը.անօգուտ է ու անհնար, ետ գնա: են, են, որ Համովում համովում որ

Լեռանտակիցաչք

Է

բացում արեն. արդեն

Ու հավիվէ դեռ երնում շողը նրա, Դիվվում են, ամպ ու մառախուղ մռայլադեմ :

-

-

են, Համովում են,համուլում

գնա:

որ ետ

մի խոր, սիրտս անտես Հրկիպում կարոտ :

Է

Բարձրանում Է հոգուս

խորքից

մի ջերմ

ու

թանկ

դիմանկա

Հայտնվումեն չար քամու պես սառը խոհեր, Համովում են, համովում են, որ ետ գնա: |

՝

`

.

ՏԱԼՆ

ՀՀԿԱ ր»

ւ

.» ---.աով

քեւլ

ԵՐ,

ասելու, Ոչինչ չկա Ոչ մի նորություն, Առաջվապես դուրս եմ

'

ՈՎ

|

գնում.

Ու գալիսեմ տուն: պես քամինայգուն Առաջվա

ԵրգումԷ օրոր, Առաջվա պես տոթ Է, Ու ձանձրույթէ խոր: պեսպահում Առաջվա եմինձ. Երավիուժով Եվ. սնում եմ, սնում հոգիս Ջնորքիմուժով.. Թռչում եմ ես խոհերիս մեջ Ու տանն իմ չոքում, հորդորում Հուսադրում, Փակվածիմ հոգում:

փոշի `

--

` `

`

`

իճ

եմ, ցնորում

եմ, Երավում նպրումեմ քանի, ն Եվ միշտ, միշտ եմ Սպասում Ինչ-որլավ բանի:

ա

.

ան

չք.

՛

`

-

անն

Լ"

91 է` .ս

:

-

-

ք զուտ

ռ .

..

նա

-՝

(Տո:

ԻՈ»

«ԻՐՅԴՂԿՎ

.

ՏԱՐԻ

,.

ԼԵ

ան,

մ

ի

«3 '.

-.

«-

ՈՒՔՅ:

ի

բ

Եվ կրակե գծերով Կայծակն է քեվ նկարում, Երկնի կապույտ կտավին Քո լույս գծերն Է վառում. Իսկ ես հեռու,

մենակ... Արդեն մթնած անտառում: Ես

ԻԶՈՒՐ ԻԶՈՒՐ, Դու

ինձ սիրել

Եվ այդ իւլուր,

ես

գրելեն,

իվուր:

Խոսքդ դրժել ես,

Դու

ինձ մերժել ես,,

Իպուր,իվուր: `

`

Հիմա ասում ես, Թե ափսոսում ես, ես, Իվուր խոսում Իվուր, 'իվլուր:

նյսպեսթե

`

`

/

այնպես,

Կյանթը հոսում է`. Աղմուկուվապրես, Թե համր ու լուո:

Կյանքըհոսում

ՍՏ

է,

Ողջ ակոսում Է. Ու քամունտալիս ու հուր: Կսկիծ

"Հիմաասում

ես, Թե ավխսոսում ես, "Իվուր-խոսում եմ,

Իվուր, իվուր:

|

Ը

դ

"

Իմ այգու մեջ

կանաչաշող Թարմու դալար չինար ես դու. համարես միշտ Քեվ Վերեմ նայում:

ր

`

տեսնելու

|

'

Լուրթերկնքից

կյանքի մասին Ինձ երգ հուշող քնար ես դու.

Քեվ

համար ես տեսնելու

միշտ

Վեր եմ նալում: Չի ընկճում ինձ ո՛չ մի չարիք, Կյանքի ո՛չ մի դձվար ճամփա. `

`

Բոլոր տեսակ,նեղ տեղերից. Դուրս բերող ելք՝ հնար ես դու. Քեվ տեսնելու համարես մջտ

ՃւՈՏՍՏՏՏՐ

Վերեմ նպում:

|

Հով '.

Հիջեցիես մի

Վ« օր

|

քեվ

Ներած մեղքերդ բոլոր, Ա՛խ, տարիներ,տարիներ,

Տարիներհետո:

-

Անհետացելէր անտես Հոգուս վերքը ծանըու խոր Ա՛խ տարիներ,տարիներ,

՝

հետո: Ֆաքիներ

այն մոլեգին «Փոթո րիկն Հոգուսէլ չի սպառնում, Ա՛խ տարիներ,տարիներ, Տարիներհետո: |

`

Տաք

Լ

՝

օրերի դառնությունն

է Պաղ քաղցրություն դառնում,

տարիներ, հետո:

Ա՛խ տարիներ,

Տարիներ.

ի

՞

՛

'

.

Վ

.

Մ

՛"

"

.

-

-

2ՈՂ,.«

ծ-

"

ո.

.

ՀԱ.

՛

«

՝

'

.

՛

Վ

.

՛

՛

:

|

`

216.

Է

Երավ կա,. որ մի կյանք արժե, Կյանք կա չարժե մի փուչ երավ, մի նայիր դու ԱՍխուվախով փուչ արագավավ, Փառքերին Հավարմի կյանք արժե, իմ սիրտ, Քո մեջ վառվող ամեն երավ:

չ

'

5.

Ամբողջ գիշերը երգեր է հյուսում Թռչունը փոքրիկպատուհանիս տակ, Ամբողջգիշերը համերգեմ լսում ու Հավքերիլեսվով

անեղծհստակ:

`

կարբնանա

Արնըքնկոտ տեղից, Կհալրվի մութը շողերիմեջ տաք, Կթռչի փոքրիկ ճյուղից թռչունը Ու էլ ո՛չ մի հետք,ո՛չ մի հիշատակ:

տ

-

Ամբողջ գիշերը ես հիշում եմ քեվ, Շաղախվածլույսով քո դեմքը բարի, եմ ես վարմանում Ամբողջգիշերը վրա ու ողջ աշխարհի: Բնության

217:

ԴՈԻ

ՄԻ՛

ՃԵՐՄԱԿԻՐ

խորինակնածանջով՝ բժիչկ արծ Մովսիսյանին

Դու `

ԱԱ

ՀՑ վոր

ՀԲ

մ

``

մի՛ ճերմակիր,

Անարդարէ այդ. Մեր դժվար ու բարդ Այս ճանապարհին Է մեվ Այնքանսպյեւռք ու ԱԿնիվնբարին, Խորունկն ու իիստը, Շիտակնու վերը: Եվ չնկատվող Հոգու մեծ ուժով |

Լուռ կսպանակած Կարոտնու սերը: Այնպեսցավում Է Իմ սիրտը,այնպես, Երբ նայում եմ քո Ձյունած մավերին, Քո լուռ, հոգնածուփ,

`

`

Ավնիվգծերին,

"Այնպես ցավումԷ Իմ սիրտը, այնպես. Եվ չգիտեմ, թե Ումից պահանջեմ... Ու ոնգ արգելեմ `

|

՛

Եղյամըիջնող.

Քո հանդարտ ու խոր, Լուռ իմաստությամբ `

`

`

28.

Է`

Դու-բոլոր, բոլոր Պաղչարիքների փակիր: ճամփեքը,

Դու Դու

մի՛ ճերմակիր, մի՛ ճերմակիր:

լ

Բ

Ո՞վէ

`

`

ասում

ՆԱ

ես ճերմակել

Այդ նշենին է շուրջը քո նխյդքանանուշ թերթեր թափել, Ո՛վ է ասում ձերմակելես, մեջ Այդ եղյամն է հռնքերիդ Բյւրեղացոլ կամուրջ կապել, Եվ ի՛նչ փույթինձ ՏՈՐ Օրերիձիգ շարքնանօգուտ, Եվ ի՛նչ փույթինձ.. ընթացքը Ժամանակի Տարիների կարուոն՝անհուն ԼցվելԷ լուռ ու թանձրացել, Դու. ավելիխորունկ`վառող. Հմայքներիդուռ ես բագզել, ՝

սուտ,

`

`

'

` «զո.շ-ԳԻ

բարդ. Ել ո՛ւ|է որ կյանքնայսքան Գույներովէ ոււումչափել, Եվ ո՛վէ որ ադպեսանօգ. Սորմոքելէ ու շտապել, Սիրտս լիքն է բերնե-բերան անի երգով: Կարոտների "Ով Է ասում ճերմակել ես.

ադ նշենին-Է շուրջը թռ.

անուշ Այդքան թափել: թերթեր,

-

տ:

փ

»

Ափսոս անսեր իմ կորած համար. Օրերի

Ժամանակիծանը ու

|

սուդ

Հոգսերի մեջ միգամած, Կածաններինծաղկաշջուրթ, Կիրճերիմեջ մոլորած,

՝

Ափսոս ջահել օրերին իւ անսեր կորած: Երավներինիմ ափսոս, Որ կյանք չտեսան,

Աղբյուրներինգետնաթափ, Որ ծով չհասան:

Կարոտներին իմ անհուն, ձամփորդներին իմ անտուն, պես լուսե Թիթեռների

Շուրջն իմ բոլորած, Ափսոսջահել օրերին Իմ անսեր կորած:

Է

սերեր, փշրված սերեր, Փշրված

՝

Ջրի մեջ թափած Ծաղկանց գունագեղ թերթերի նման. Հեռու-հեռավորօրերից անհայտ Ու

մինչն հիա

Լուռ տանում

են

դեռ

Հեղեղները սն, Պեծ-պեծինտվող թերթիկները Լուռ տանում են դեռ:

Եվ աշխարհում այս դուք Ու -տանում են

դեռ

Հեղեղներըսն, Պեծ-պեծինտվող

ձեր,

|

չունեք կայան

թերթիկները ձեր...

փշրվածսերեր... ներեր... Փշրված

:

ւ» ԷՀ-

Դուք չեք Իմ ծով սերեր,

ՍԵ

ԱԵՒ

դուք

չեք անցել,

Ամենքդմի երգի շշուկ Թողել եք իմ սրտի խորքում, :

Ամենքդ մի կայծ ու կրակ՝ Իմ իղձերում, իմ ցնորքում: Մերթ եկել եք հովի

նման

սրտինփարել եք դուք, պես Մերթ գարնանհորդ անձրնի Իմ տաք

`

պ

որոնի

իմ ծով սերեր, անցել,

|

Ն

Հար

ի

`

`

ՆՈ

|

`

Ողջ հեղեղել, տարելեք դուք, Մերթ խուժել եք որպես հրդեհ, ողջ հրկիվել,վառել եք դուք Ու գնացել, գնացել եք, Անցելմեգ ու մշուշ դառած, Եվ ամենից մի կայծ, մի շող Մնացելէ հավերժ վառած: Ու ձեվնովէ, ձեպնովհիմա Աշունն իմ տաք ու բերքառատ: «7

Բ

ի.

`

Հեռվում կորած սերեր անգին Ձեր լույսն Է որ մնում Է դեռ. Մեծ հոգսերի մանր ավավում, Կյանքն իր հունով: գնում է դեռ: Ժամանակնէ միայնվավում... ժամանակնէ միայն վաղում... է ամեն ինչ, Գունաթափում Մտքով անգամ անհասնելի, Է ամեն ինչ. Վավքուլչափում Եվ ինչ որ կա վառ ու վսեմ Ստվերներեն հագնում Մթին ուսն, լի Բայց մի.կարոտ .

դանդաղ ՛

.

`

`

լուխերով

Դարձնում Է քեվ անվհատ. Մի գորովանքանմեկնելի Պահում է միշտքել բարձր ու վեր.

սերերանգին կորած Հեռվում

Ձեր

դեռ: մնում. Է որ իույսն Է բ

«

-

ի

ւ

«ՀԱՐԹ

ԱՅ»-.

ՀՄՒու

:

'

.

:

:

:-

ԱԶԳԱ

վաո»

ՇԸՐ

-

՛

.

,

ՀԵՅ

ԲՈ

ր.

ԱՎ:

'

"

'

՝

Է

չԷ

Այնքանկարոտ ու սիրառատ, -ու սիրասեր, Սիրահոժար Այնքան լեցուն, այնքան վարար,

Գնո՛ւմ, գնում, գնում

ես

դեռ:

Այնքան մոլոր ու խառնված, Սրտիդայնքան կարոտի բեռ, Կյանք ու հոզի ողջը տված`. Գնո՛ւմ, գնում, գնում ես դեռ:

Հոգսե րի

մեջ բավմահոլուխ Իղձերով՝լի հայացքդ վեր, Ոչ մի ցավիցչընկրկելով,

Գնո՛ւմ, գնում, գնում

ես

դեռ:

Հավար սիրուց այ րված,խոցված, Նորիցվառածկարոտ ու սեր, ոսկեվօծված՝ Երավներու| Գնո՞ւմ,գնում, գնում ես դեռ:

ար.

|

ՍԱՂԿԱՎԱՃԱՌ

Մի

ալեհեր ծերունի, |

Է բերում, Թարմ ծաղիկներ Թարմ ծաղիկներէ բերում .Բաժանելուաշխարհին: Գաշիս Է նա ամեն օր.

`

`

`

Ծայրամասի իր տանից.

:ու

``

մեղմությամբ ժպտալով

Խտռում

է

քարին»

|

իր կյանքի Բավմավաստակ

Է այդ վերջին, Աշխատանքն «Վերջին բարիքն ստեղծած՝՝ Արդենդողդոջ իր ձեռքի:

`

Ժպտում Է նա

`

՝

ու

նայում

իր բեռին, Գուցե վերջին Շոյում է լուռ, փայփայում Ծաղիկներըծնկներին: Ցնցվում են անհավասար

Փնջերըպաղ ձեռքերում, Նա իր ձմեռ ձեռքերով

Է մեվբերում: Դեռգարուն

ան, Մ :

ը արոՄարգարյան

ՀԱ

ԼՐ

Ն.

:

ւ"

ո "4

Քն եը

Հ

"Վ Ժ

Է

ՍԻԲՈՒՄ

ՄԱՂԻԿՆԵՐ

էի Սիրում

ԷԻ ՁԵՋ. ԻՄ

ՀԵՋ

ձեվ,

Երբ նուրբ ու արդար Ծաղիկէի ես, Սիրում էի ձեվ: Հիմա հոգսերի Հորդ հեղեղատում Ձեվ չեմ նկատում: Եվ մի պլարմացեք, Որ տեսքով անսեր

`

Ու փոխվածեմ ես,

.

Ծաղիկներչքնաղ, Ծաղիկներիմ հել: Նույնն եմ ես դարձյալ, Սիրողու բարի, Բայցօրերն են աղ՝

`

Իմաստըխորին, Ընթագքնաշխարհի՝ Տարիքս եկել Դիզվել իմ դիմաց. Բարիքստեղծիր Ասում են-հիմա: Տե՛ս, մարդիկ ինչպես Քայլում են արագ, Գործում են հապճեպ Ու խորհում երկար: Եվ այսպե ահա... Կիրք ու կյանքդառած՝

՛

`

|

նցնումանցյալով,

Ստեղծումներկա: ամեն ոք

լոին Իր պարտքն է տալիս, Մեկն անցյալ դառնում, Մյուսը` գալիք: Ու խորհում եմ ես

Աշխարհիմասին, Փորձում ամեն ինչ, Կշռումու դատում: Եվ աշխարհիչափ Դժգոհ ինձանից, Կռվում եմ ինձ հետ Եվ ինձ նախատում: Ձեր սիրուն-սիրուն

պես, Թերթիկների

`

`

Օրերնինձ համար Անցնում են արագ". Թեթն անկշիռ. Ու մուժն Է ցավի Իմ հոգին պատում. Ահա, թե ինչու Ընկերներս հին, Զքնաղ ու գունեղ, Ձեվ չեմ նկատում: Ահա թե ինչու չունեմ Ժամանակ Ու չեմ դառնաձեվ, բար, Ծաղիկներ Ծաղիկներիմ հեվ:

՛

Տ

ՏՅ

ա

,

|

-:

Հոր

ւ.աՆ

-

ՎԱԼ

Տ ԼԻ ԱՅՐՈՒ

ՀԻԼ

ար

`

Էմ

ԷԷ'«--Լ

ԱԳ .՛

ԵՅԻ

Վ

ԼՈՏԻ

-

Հ

:-

ՅԵ»

ԱՎՋՅԶ

ԱՌ

ԱՆԱ ՀՀ

» Ա

"

-

մ

Հ

Մ

:

-.

ւ

Վ8.-

ՀԱՐՑԱ

նանին

ԾՅԵՐԸՈ աք

՛ :

վ

՛

.-

ՀՑ

ԱԼԱՆ

ՆԵՆ

ԱՅԶՈ

'

.

ԱԵՒ

Թ

ԹՅՈՒՆ

ՑԸ Նպա`.

.

Ա

-

-

Լ8ոՅ

Վ

-

Պ

ե

ալ

։

-

ՇՈՐ

,.

-

Հ

ԿԱՆ

:

՛

"

աի

Մ

՛

ի

:

.

-

`

`

-

Է

-

-

:

|

՛-

։

|

' ի ի

՛

ու

`.

դարձար,

մեվ հետ էիր ն երավ Երբ առկայծում էր պաղ վառարանի Կրակըվերջին: ու Մենք մենակ էինք. Եւ| դու գնացիր այնքան հուսաբեկ, Եյնքան հուսախաբ ապիկար, Բախտից Երբ առկայծում էր պաղ վառարանի վերջին: Կրակը

տկար, փոքրիկ

| |

`

ւ

'

`

ա:

հասակ առանք,

Բայցապրեցինք մենք ու

յ

`

ու

հասակ առավ, Երկիրըմեր ջինջ:

ամրացավ. մել հետ

որդին դառած Գիտնական հիմա քո,

Չափում, ձնում Է հեռուն, Աստղերի

:

բերկրանքով.

Իսկ ես պոետիանեղծ կյանքն եմ ներբողում Իմ լույս երգերում: Բայց նրա անհուն երկնակամարում, Մի աստղ է անվերջփայլումու մարում, Իսկ իմ երգերում՝ ջերմ ու սրտաշող, ԾխումԷ անվերջ հարավատմի տող: |

:

`

են

.

աոնէ:

.

Դու

``

տ.

`

փ

ի

.:

-

բ

"

:

Ր

,

.

թ

: :

-

ի

:

ի

՛

-

-

-

-

րն

'

Վ

' '.

:

".

՛

-

"2

ր

,

-

-

-

ՀՎ"

ՔԿ ՛

:

«-

`

՛

-

զ ւ.

-

..

-

:

ան

ՇՈՐ

ՎՐ

Վ.Լ

Դ

ՎՈՐ

«2:

Ց:ՀԶՈՎԹ

-

.-

:

-

-

Է ՛

ՀԱԼ

ի

ԻՐ

-

-

.-

ս

ի

:

.-

ԱՂ

:

աեւ

՛

ի

-

ՈՐ :

.`

Ր

««

-

՞

՝

Գ

ան

:

-

ոռ

-

-

ԹՅեա

ՏՈ

ԵՐՈՎ,

ՅՏ`

ո.

-

ւ

-

-

-

՛.

'

-

ւՀ

ՌղոՐ :

որ

.`

-

Խ,,0Կ,72"Դ,

ի

Ը

մր

:

-

-

-

աին

:

ւ ՄՄ

-

-

ՈՀ

.

Ո:

ԵՀ -

ան

:

ԿթայՀո

-

-

ան

ՄՐ Ն

ԻՐ

-

'

Սոն

ւ

Հ

Էւ

ՀՅ

.

-

-

ՀԹ:

:

ռս

'

ի

ւթ

ՇՈՅԼՈՎԵ

ԲՈ

մե

:

-

:

ԱԼ

ԾԵԼ

՛

ՅՈՀԱԱՐՅ

'

կոտը

Տր

Հ-

:-

ԲԻ

ԲԱՂ

«

,

տու

.ջ

՛

նն.

Մենակմի օր լուռ մունջ իմ դեմ. Ել, կանգնիր ու

մոր

աչքով

մեջ նայիր: Հոգուս Ինչ ունեի ողջառան, ` Իայց-ինչ տվին, Մենակմի օր-..գիտեմ `

`

Մենակմի օր

|

`

Գեթմի օր Մայրունենայի:

միօրՔ̀ոպարի Մենակ ու, կարկամածոնաա |Միշտ կարոտ. |

ՏՈՒՐ

`

երկնուււե Հոգուս Ես աշխարհի

հիվ թողած, Բերկրանքը

` `

ցոր

ՕՓՖ9

տախ.

ծաքերով

բոլոր Սրտիս Լացլինեիքո գրկոսք:՝՝ Այս երավը երկնային Թողինձկլանջըտա,

ւ:

ԽՈՅ.

ՍՈՈՒԼ ռ

ԴՐ

ՅՅ"

աԵյոՔ

ՄՄ

.

Ես

լաց

լինեմաշխարհում,

խնդա.-`. Աշխարհը

`

Մենակմի՞օր բուռ Ել

իմ դե կանգնիր

ու

մունջ ՆՏԵ

Վ

ՄՀ

ս

ԸՆԿ

աան Սենի

ՓԳ ՞ի

'

՛

Բժ: "`

ՄՀե

ՖԻ

Է

թե մահամերձ Մայրս վերջին իր շնչում Լուռ խնդրել Է ինձ իր մոտ... Չգիտեմինչու... Ասում

են

ՍՈՐ

Նայել է բորբ արնին Ու ցույց տվել ինձ, `

Բայցշուրթերից

Սառն

փակ Չի լսվել ոչինչ: ու

կանայք են եղել Պառավ

Վճռել են լռին, Որ խնդրում է արնին Ինձ որդեգրի: թողել ինձ Մահը

հեռու

ՓարվելԷ նրան ՎերջալույսնԷ ծունր իջել

Սնարի վրա:

Հիմապայծառ արնին

Մայրեմ ասում ես, Որ նայիինձ մոր նման

Սրտավառու կես:

Եվ գուցե թե ինձ ասի Գրնէմի 2ր, փակ Խոսքերը շուրթերի իմ մոր:

մնամոք

է

ՀԱՄԱՐ ՄԱՅՐԵՐԻ ԲՈԼՈՐ

Թողնեմ ես մի պահ իմ ջռայլ սերը ողջ աշխարհի, Եվ անցուդարձը Երգեմմայրիկիս մաշված մատները, Հայացքը`հոգնած, դեմքը՝ բարի: |

Թողնեմես մի պահ իմ

սերը,

շռայլ

մեր փողոցի, Ուրախցերեկը Երգեմ հոգնած մոր անքուն. գիշերը` Զոքած առջնը օրորոցի: ՛

`

Եվ ամենօրյալուռ այն հոգսերը,

Որոնցմանրուք. են միշտանվանում,

Եվ որոնց համար վաստակողները "Ռչմի աստիճանչեն ստանում:

`

Որ անսկիվբ են, անվերջ են, Անձն, աննկատու անանուն, Որովիր տանմեջ ամեն մի մայր Աշխարհնէ ուսին առած տանում:

անծայր,

Թողնեմես երգի բոլոր ձները,

`

`

Մարդկանց հույվերը, կոչումն ու դերը, Թողնեւ արնն ու աշխարհըլայն, Երգեմ մայր կոչվող Անհաւտնում մերը,

Ամենավե՛րը-

այն: Աշխարհում

: ՛

Ծ-Ջ-------Լ-առտապա---«ա-ա"՛

ՖՓ-

»Ֆ»-

Վեն

մեկիս Հոգու խորքում

.Ֆինջմի.ակունք,:

|

|

կոռակ. է.հարկավոր.

Պարվուի

`

Սաքուր..

".

ի

Մի հուն Մի ապավեն ո

Չիտակ,՝ Ուդիղ,

Կուռ

մի հավատ

Խորունկ ու

.

տաք.։

Հոզու խորքում տ նամի մի

|

`

ջահ,

Պահող Մի.սյուն է հարկավոր» Ինչ ենք այլես Հասնում երկինք. . Ս

Տիեւլլերքներ.

Հրաբխում Հավար Գույնով,. .

Ու՛փշրված Գալիսիրար:

Երկար-երկար Սխհին կանքում.

ւ:

Դարերքաշող

`

Տառապանքում՝

``

Ամենմեկիս

`

՝

՝

Սիճառագայթ

հորկանը

է Երջանկություն

Փ

'

|

՛

ԲՈԼՈՐՆՈՒԶՈՒՄ Ն

`

ՈՒՂՂԵԼ ԱՓԽԱՐՀԸ "

՝

.

-

Հ.

Ֆ

Բոլորն ուվում աշխարհը ուղղել, Ոչ ոք չի ուվում սկսել իրենից. Տալիս են անվերջ են

|

Իմաստուն

դասեր, խորին, Խորհուրդներ բացի, մյուս բոլորին... Իրենից

ազ Ա.Զ

Կ"

-

-

`

«

Ի

: :

-

'

-

լ

ւ

ոշ

'

.

յ. '

,

Մ.

թ».

ւ

`

2.

-ծշ

:

- Հ )

Բ

րը

ՀԱՐ Ջր

Տ.»

Տ

Ր

«եջոէերնի

ՏՈՐ

ան..1.1.. Ր

Հերն Ա

աե

-

: ,

..

Ո

'

«Ր`

ի

Ն.

ինչ գտնված.

:

.-

տոոշաամնու,

։

.

ննա

կորած ն

Է

լավերնալ

ում փոխարինել... Ովէ աշխարհում

ր Է

շատ

1.

Քեին

Ս

3Ֆ.

.

ղՓՖ

|

՞

'

`

-

տ

«

է

, :

ա» Ւ

բ

Վ

« -

"

՛ ՝

Դ: `

.

` ՛

-

`

՛ -

-

՛ Հ

|

՛

շ-.

լ»

.

ՍՀԱ դ

Ե"

՛

:.

.

՛

`

ո '

Ն

-՛

յ

`

շ

:

«

ւ.

`

՛

՛

-

՛

,

,

,

Փ

-

'

Ճձ

,

՝

"

՛

ւ

.

մ

«աք

շ .

Ք»

Եթե դժվար ես

անցելքո

ուղին,

Ուրեմն ձամփադ ավնիվ է եղել: Էլ մի վհատիր, Քեվմի նախատիր վրադ մեղքերի ՞՝ Մի թափիր

մեջ. անվորության. հեղեղ: |

՝

՝

`

Պարվապես ուղիդ. Անցել ես ուղիղ,

աննա

.

ՈրքանստխլղՏՁՁՆՆՆ ԱՐԸ Որքան սրտնեղել, Չի հաջողել թես,քեվլանից. շեղել. Չի հաջողել քեվթմրելու պաղել, `

"`

ջ

եվ մեջ թաղել: ժամանակ տարբեր Հերոսությունը քո

|

Տարբերձներ ու ընթացքԷ առնում՝ Մեկ հրաբխած երկինքԷ հառնում, ..

`

հողի, ուղին,

Մեկ մխրճվումէ սիրտը մայր Որ հետո պեղեն:։Ձ... ես անցել քո Եթեդժվար

Ուրեմն ճամփադ ավպնիվԷ եղել: ւ

տռասգ

են.

Ի

6...

Բոլորն ուվում են երջանիկ լինել Ամեն մեկն իրեն հասկացածիպես. Երջանկությունեն փորձում հորինել, Ամեն մեկն իրեն հասկացածի պես. Ու կորցնում են, Կորցնումհավետ Ամենաթանկը,ամենավերը Եվ անդուռ, անել Ճանապարհներին Խեղդվածիրենով հորդում Է սերը, Ու. չվգալուվ| դեռ, գլխի չընկնելով Քանդում են բոլոր ճանապարհները Ամեն մեկն իրն |

Հասկացածի պես: |

շջ

:

|

|

.

լ

"մ. |

Սիրտսխորքի մեջ

Նոր ճաք է տալիս, Երբ տեսնում եմ ես "Չնչին շահերին գամված ու գերի, Մերթհերոսի մեծ, Մերթ նահատակի փքուն տեսք առած Սուտ սրբություններ վաճառողներին: ։

Ծի պայթիր, իմ սիրտ,

Քո

փոքրիկ վերքով Նյս մեծ աշխարհիցավերըներիր:

"

ր

3Է

փարս

Այնքան այնքան 'դարանած,

Հաշիվներով ծուռ,

Այնքանոխակալ,

|

Ժպտացողու լուռ, Եվ շաղակրատող տասերեսանի: Որին ճանաչես, որին

իմանաս,

դեմգնաս, Որին.

աո

ԱՈԵՑ

Ոբին դիմանաս

.

ասա Քանի՛կյանք ունես,

քանի՞.. ինձ.

ան

1-1

հոգով ծուռերիդեմ, Բոլոր

լուռերիդեմ, Դարանակալ

`

Ես

`

գոռում

եմ

աշխարհով

ԵԼ

-

մեկ

ԼԹ:

ս:

ընկերների,

Ցուցարար, սուտ ջաթում, Անուններըիրար

Տ

Նետում եմ ես մինչն երկինք

Ու

եմ աշխարհով.մեկ..... վառում

Բայցիրապես ի՛նչ եմ անում, Այդ ամենըմի կերպտանում, ու ան 2.1 "Ինքս իմ մեջ համը ծխում. ` Ինքս խմմեջ հրաբխում, ոս Հանգցնում եմ կրակներնիմ. մեկ: Եվ լռում եմ աշխարհով `

`

ամրանում )

`

`

Մարգարան՝ Մարո: -

'

ՀՀ."

.

Ե

Հան

Ը

չո:

ի

Ֆ

Քառեր, բառեր ջատրվանող,

Մեծաշառաչ,

|

Մեծաբերան, |

Հոգնել եմ Ու

ես

փուչխոսքերից

ցույցերից Վեր ու վերան:

նխ մեծարեքում էլ

կուվեք,

0ծեքիրար,ընդելուվեք,

'Շափաղտվեք, շող-շող առեք, Իսկ ինձ միայն չասված բառեր, Չերնացողլույս ու արն, Ձեր հոգու լուռ մենարանով Սերն իմ տարեք, Չնկատվողմտերմությամբ, Խոր լռությամբինձ մեծարեթ:

`

ա

Ինձխենթացնում է մարդկային ոգու Ոլորմոլորը, Որ արդեն մոլի չափեր Էառնում. |

Երեխայիպես մթագնածամբողջ. Խոցվումեւ խորը՝ օրեցօրդժվար է դառնում: Քայլելն Անցելեմ այսպես Իմ դժվար ուղին, |

|

գիտակ. Մի կարճ կածան Է մնացել հիմա: իմ երկնքի տկ. թեթն վայելքին Հեշտերի

`

Անցիր դու իմ երգ, .. Ապնիվու անթք Ճամփանայս ծռված, ձառագայթիվես ուղիղ ու պեսուղիղ ու շիտակ: ձառագայթի

|

|

ւ

|

ո

Տ

ջիտակ,

Ի ՀԵՃՈՒԿՍ

Վկոր մոլոր, Խութ

խոլոր "Կեռմաններինի հեճուկըս Հոգում ծռված, ու

`

` "

Սրտումոլոր Կողթուլանցած ու

շուրջ

բոլոր,

«Հաղարտեսակգույներ՝

փոխած,

«Տեսքովջահած, ` Տեսքու|պահած, ու Բայց ձախավեր ձախողած, ` տեդիղբռնած ու ծուռ տողած, "Սահմաններին ի հեճուկըմ: :

ՏՍ

.

`

՛

Հ.

Հ

գնա իմ Ուղիղգծով

"Իմ "Իւ "Իմ `

ուղղախոս, ուղղասեր,

անսահման, իմ

|

անեվերք: .

Ամրություններնամեն տեսակ սյունն է պահում Դու մի ծռված

: Բւդիղ `

եո

Տառ չունենաս "Քո մի տողում,

կանգուն

`

`

Քոռ մի հանգում:

«Բոլոր հաշվուլ|ծուռ հանգերին, ու զանգերին, «Ձնգոցներին ֆառքով փթվածու «թանկերին» "Ի

"Ի

ա: 1

հեճութրս հեճուկրս...

Լավ երնալ ջանացող, Մութ ստվերներ վատերի, Ոսկեվծծեք.ձեւ այդպես Տեսքով օծեք ձեւլ այդպես, դուք, Ինչ հրաշք էլ խաղաք

՝

ՍԱՐ

`

`

`

շատերիդ՝ Դուք եք միակ թշնամին, իմհոգու, Թնատարած Որ ելել է թռչելու .Ու դեմառելպատերն. եմ ես ավնիվ Հավատում ու խելքին, Խոհեմությանն Հավատումեմ խոյացող -

ձանաչում `

եմ

ու ճամփաներին ելքին, Միայն ուժերնեն ափառս, Զուր անօգուտփշրվող,

`

`

.

:

|

ու ցրվող, Թափվող քարին

`

՝

Միայնուժերն են ափսոս՝

Անընկրկում,աներկյուղ... Եվ ժամանակնայնքանսուղ. Եվ ժամանակնայսքանսուղ...

|

«

Ֆե.

Ք »

Է

փառքեր, Սարքած

Սարքածփառքեր՝ ծիծաղելի, Երջանկություն Կեղծավորիտված պարգն, փրփուրովլի: Գանձարաններ Բախտավորներդուք իսկական, Բախտավորներ... չեն ձեվ աշխարհում Հարկավոր Ոչ անկեղծ սեր, Ոչ հրկիվում սրտանց ու խոր, Ոչ արդար խոսք միջերմու տաք, Դուք եք միայն Ձեվ հարկավոր... Եվ դուք էլ կաթ: |

`

|

|

|

`

Է.

Ի

"Անանուն

տաղանդ Անշնորհք մարդու, ՛Դու հանճարներին մի օրում ծալող, ''Դու պատ ու պատնեշմոմիպես հալող: ` Ո՞վ դիմանա քո քայքայող ուժին, Քո տիղմինխաւար,քո խոնավ մուժին: Դու

'Դու

մշռտադարան,

|

հավերժ արթուն,

Անանո՛ւն

տաղանդ

Անշնորհք

մարդու:

247.

.

ու

Այսպես անվերջ ետ նայելով. Ձեմ իմանումթե ում համար Մ որմոքեցի,ես ինձանից

`՝

Բ

էլ անցա ուղիս թեքված ր

Աշխարհն ամբողջ խնայելով: Թե անօգուտ եղավկյանքս՝ Նախ ինձ համար, Թե խառն ու խոսթ եղավ Նախ ինձ համար.

`

`

Ու

եմ, լցվում

կյանքս՝

իմ մեջ, լցվում

Լգված լռում, Ծանրը նետում ծովը Երազներսլուսագրում:

սրտիս,

Ու

փակումեմ միտք ու ուղեղ,

Փակում նորից.

Վախենում եմ հոգուս նետել Սուր մի հայացքլուրջ ու խորին: .

`

`

`

գջ

որքանէլ միտքեմ անում, Չեմ հասկանում, Ու

`

Ձեմ

հասկանում Ինքն իրենով այսպես հարբած Այս իմ կողքի բախտավորին:

«ո:

»

.

Նրանց, որոնք Իրենց քթի ծռությունը, են մեղքը դարի. Համարում

հոգուկեռությունը Իրենց Վերծանումեն ցեղի, բախտով: Ֆրանց, որոնք Կործանումեն ու

:

կործանվում,

իրենցհադթող. Համարելով

երջանիկի

Ու քայլում են Կեցվածքառած`

|

Իջնում անդունդ...

բախտավորներ.. Բախտավորներ, Որ սեփական տունն եք քանդում Եվ դուք կերտող-. :

"Լ Կառուցոդնե,,..

Հ

դարեր,

Պինդ ուսներիդ առած Գոնե դուք մի

`

|

ծափահարեք՝

Կեղծ,անարն փայըվերին. ու դիրքով Ապնվական տեսք

ւ Ոչնչությունն. ամենավոր,

Ամենատես, ամենահաս, Ամենադավ ատորին: ու

Եվ երբ պիտի դուք

`

ճանաչեք ՛

Իր որդունիսկ կեղծավորող, ` Իր հարկի տակդերասանին. Եվ երբ պիտի տարբերեք դուք, Ծախվող հոգիերկիմաստնու ` Անծախ` երեք երեսանին: |

ԶՈՐԱ

Ի.

ոո

.

.

՛

ո

-.

«

/

՛

Բ"--սւ

-

,

.

«

'

Ի

Ի

Ինչ որ առել ես, Առել ես արդեն. Փառքդփռելես, Փռել ես արդեն.

Ծրգըլռել է,

Լռել

է

արդեն:

Հիմա ետ թաշիր

Ավերող տանկդ, Հավաքիր մի կերպ. Տանելի ցգանկդ. Փառքիոչնչով Կորցրածթանկգ: Ինչ

որ

առել ես,

Առել ես արդեն. Վառածդանդարձ. Վառելես արդենչ

բ

Ք

Թ»

-՛Դու ձայն եղիր, ոչ արձագանք, Արձագանքնի՞նչ պիտիասի, Անդունդը ի՛նչ պիտիխոսի, Դու ձայն եղիր, ոչ` արձագանք. Ոչ էլ՝ ոտքի տակից քաշվող, լռիկ մաշվող, Գետնատարած Անհուր, անսերշուք -ու ստվեր. Կյանքն անսահման, 0:.

Կյանքն անհատնում, Լույս ճամփաներ շատ ունի դեռ՝ "Հավատամուր ու հիացում, Շող հույսերի ոսկի թելեր, Արդար կռիվ ու անրջանք, Աշխարհ ցնցող շքեղ սերեր, "Կարոտների լույսով օծուն. Անհերքելի,անգինու թանկ... Ե

"Դու 'Դու `

ձայն եղիր, ձայն եղիր,

դու ոչ

ձայն եղիր, արձագանք: /

`

Ա

Ի

անդրադարձում, "Անդրադարձում, Խեղճ, անանուն, ողորմելի Նայածլուխը-ինչպեսկգա, Նայած դեմդի՞նչ կըբերի՝՝ Ստվերկտա` ո՞ր կողմերից. ն ի՞նչ Թե ի՞նչ թափով Որտեղ կտա, ուր կտանի,

կապով պինդ. անսասա՞ Կրկանգնի Թե՞ հովի հետ կսասանի.

"`

Ն

ու

տ

Թե՞

ճարակ

կանիխենթհրի. Կրտահովինու հողմերին...

`

Քամուբերանն ընկած հավետ,

՛Ծփանքների վրաանհույս,

`

ննհուր, անթն դողացող լո՞ւյս.. Սակայնլույս ես, լուս ես էլի. Ափսոս քո պաղ ցոլանքներին՝ Անդրադարձո՛ւմ, ւմ '

անդրադարձ ւ Խեղճ, անանուն, ողորմելի՛: ե

Ֆ

.Ֆ

Նորից ինձ.. միանգամ ապտակեցին՝

ս

մանկամիտ. Փող.

Հավատիհամար իմ այս Որ մնացելԷ դեռ նյարդերիս մեջ Երավանքներիախ քամին:. ` Ել ծիծաղում են, Ծիծաղումվրաս Մարդիկանարն,Մարդիկ աներվպ:։ .որ դեռ լույեհեո Հույսերեն հորդում Հոգուս հատակից, Առանցկպտակի. .. Եվ ես սրտնեղած ինձհարց

հիմար

:

Ր

`

ՀԵԼՈՒ

եմտաղի... առնում ես:դեմ յս դրանգամն. պատին.» -

յ

ո

Տ

ի . .

Լւ

ւ.

.

ԻԿՐարւ

ո:

ո

'

՞. «ո 81

.:

,

.-

չ

ի

Ես չեմ նեղանում ձեվանից հիմա. Ձեր խոսքերըինձ ոչ տաք են, ոչ հով. Վատ

լողորդեմ ես,ու

հոգսերը ծով.

Ռչ հոգսերի հետ աղերս ունեք դուք, Ու ոչ էլ ծովի. մեծարում էիք Կար մի ժամանակ Մեծավորներին. Հիմա իջել եք հասել իրարու. Նստեցեք հիմա, իրարու դիմաց, ասեք դարդիման. Բաժակաճառեր Եվ շռայլեցեք ներբողներ թովիչ. Ոչ հռգսերի հետ աղերս Ու ոչ էլ ծովի. Ես չեմ նեղանում ձեվանից հիմա: |

ունեք,դուք,

Ք

Ֆի

ուր բարձրանում ինքդ ցե Ռրպեսդրոշակ, ես

՝

առած

Վեր պահած ամուր, Եւ| տալիս բաշդ փառքերի քամուն. Իջիր մի թեթն, ավատիրձեռքդ ծգնելու փոքր-ինչ ն ուրիշներին. Թե չէ ո՞րն Է էլ իմաստը -Քո բարձր դերի: Անհոգությո՞ւնը,.աշխարհին ի ցույց, Խոր մտահոգված Մի կողմից միայն: Անփութությո՞ւնը,որ գոկ է

վերին

..

Անտեսճիգերի.

արդյունք

առաֆ այդքան Ապատությո՞ւնը թանկ եւ| մոլուգքներին |

Դարձրածգերի: Բոլորըգիտեն այդ փրփուրների Իսկականգինը. Նույն պղպջակիկշիռնունեցող Նորոգնու հինը: Վոկ վերելակներպահելու համար Սարքածնու սինը: Խորհուրդչէի տա գլուխ կորցնել՝ ՝

`

|

|

`

փոջոտպտո ւտահողմի Վատահել

`

Դեղնածթերթերով Փրփրածքամուն.

եռդու բերդ: յ. Եվթյու բել քամո ես`

`

Եվ ինչու եմ

այսպես Պաուտվում

հետ: խելակորույս անիվների: գու գեթ: ""Դանդաղիր Եվ ինչու Է այդ դրոշ դառնալու Մարմաջն ստդոթ

"Քո

|

ՖԵվանդադրում.

.

Ս

նետած. հոդմերին.

Մոլ Է անկանոն «Ճակատագիրնիմ ՛Նեսքանանխոհեմ,

անխնամ ՞Ղկռթան հասարակթղթերին Հչ՛Այոքան

գրում:

`:

ՀՑ Ը:5ՖԱ

ՎՎՈՅԻ

Ք

Ձրկել ես դու քեվ Անհոգ ժատալու

Պարվ իրավունքից. Սրտանցծիծաղից, Երբեմննույնիսկ

Մանուկդառնաղու խաղից, Հրճվալից Է Ժպիտդ հիմածամածռանք Ու ցաւ|է հոգու.

շարժումդ. ջիղ է լարված,

Նմեն

Մի `

նի.

ր

Հայացբդ՝ մեջջց.)Ջ3Ե

Խփողի-հարված. Բայցկանգնածես դեռ, Բայցդեռչես չոքում, ս ես տ Պատրատովել դու

ա

Բո

ՈՐ

ճանապարհի, Բայցբերել ես քել. անել... Փակուղի

Մեծ.

`

|

Գեթ գիտենայիր. Թե երբ ն

ուրես

Դու քել կործանել:

ՄարոՄարգարյան .

7.

որ

Ի

.

Ի

Քո

պաղած սրտով, Անմասն, անվրդով, Քեւլլ համար շահած, Քեվլ ամուր պահած

Քո

մթին հոգով,

Ռչինչ աշխարհում

Դու չես ստվերում. Դու քեվ ես միայն

Ձարիքներբերում՝

Եթե մարել ես Քո մեջ մի լավ բան, Եթե ծռել ես Քո ուղիղ ճամփան, Եվ ինքդ քո դեմ Փակել ես հեռուն:

|

Ք

ՏՅ

մեծավոր ցանկում Մեծանունների

անկումից անկում. Եվ թվում է քեվ, թե ճախրել ես վեր, Հեռուն գնացել. ամեն ինչ Եվ գոհ ես հիմա՝ Եվ ծիծաղում է բախտըքո դիմաց Շռայլ.ու գունեղ: Միայնմի փոքրիկ, մի չնչին

Ժամանում

ես

դու

ումես,

`

'

ԵրաւլնհանգելԷ,

կորուստ,-|

|

Երգը` հնացել,

|

քեւլնից ոչինչ էլ չի մնացել: Էլ ոչ մի կարոտանհանգիստ ու խոր, Ոչ մի հրաբուխ ու ոչ սի հեղեղ, Եվբախտավորես, այնքան բախւոավոր, Որ չես էլ կարող հասկանալ արդեն, Թե ինչ է եղել:

ս

Ու

|

Ի

ԱԳԵ

`

արե

ԳՅ

ոտքիտակտվիր Սրբությունները ամենավսեմ,

Դու վեր ելնելիս

Մեծ ու բարձրանուն. Այդպեսեն գուցեմարդիկ Իսկ ես սխալ եմ մի

Աե.

ԲՈ

Ը

.

տեսակ, ծնվել անչափ, Անհարմար -շարժ ձներին, Ժամանակների

Լ

ՅՆ ԲԵՆ

բարձրան

ու

|

Եվ չեմ սովորելարվեստներըբարդ՝

ՀՇ

Շողարձակելուհարկերըվերին: "Ոչ ժամանակն է հաշվի առելինձ, Ու ոչ էլ ես եմ հարմարվել նրա 2. Նեղ սահանքներին,-Կամ շուտ եմ ծնվել, Կամ ուշացումովչափից ավելի. Ո՞վինչ իմանա,թե ինչովխնդա, Ո՞ւլ ինչ իմանա, Ո՞րն է ցավալին:

Ի

Ի

ինձչենխացնում, նԱդմուկներն Հոգուս մրմունջն է ահավոր, հառաչը խոր՝. Անսլխելի Նախատինքըիմ սեփական,

Տ.

Օ։օ0.

ե...» Ամենախոր խորքից Ուղիղգծուվհասնողսրտիս,

ու ծայրեծայրահաբեկող.

`

ա. :

Աղմուկներն-ինձչեն խլացնում, Հոգում մրմունջնէ ահավոր, Բայց կհաղթեմես ինքսինձ,

` `

ՓԵ ինձու աշխարհի, Կհադթեմ ուշ է արդն Ընկրկելը

Պարտությունը՝ Անհնարին: ՏՏ

,

ծ9..

ՏՐ

ւ

5.տ.

-

՛

Ո

կ

եր

ՀԵԱ .2

'

են

,

ՇՈ

ԵՀ» ՀՂԻ

ՀԱՐԵՎԱՆԻՍ

Շնորհակալ եմ,

Գալիսնստում

`

որ ես

դու ամեն քո

օր

սեղանի

մոտ,

Որ դու միշտայդպես լուռ ես ու խաղաղ Եվ քո հոգնաբեկհայացքի խորքում Ինչ-որ մի անդորր կա լուսաշաղախ: Որ դու սրտագինճառեր չես ասում, . Մարդասիրությանձների մասին, Որ լուռ աշխատելնես գերադասոււէ Քար քարի դրած ապրէլով հավիվ, Որ դու անձնվեր, որ դու անձնուրաց, դերեր չես խաղում. Ընտրյալների պարտք չես առել վրադ Բարերարի Ու շուրջդ

ոչինչ չես

աղավաղում:

որ չես որոշել «նվիրվել» մարդկանց Եվ աշխարհին մեծ շնորհներ անել, Ռր գուցադրած գանձերը հոգուդ Փառքի մրցանակ չես ուվում տանել: Որ դու մի խաղաղմարդ ես պարվապես, Անաղմուկսիրուլհամետո ու լռիկ, Որ ես շատ մոտիկ հարնան.եմ քեվ...-Շնորհակալեմ Ճակատագրից: է

է.

»

չափ Խեղդվելու

պետք ունեմ ետ Լավ ընկերոջու լավ մարդկանց. Ոչ մի թավիշ շող ու շքեղ, Ոչ մի գունեղ մետաղու գանձ.

Ոչ մի թռիչք երկինք հանող, Փառքի կատարարնախանձ, Ու պարտադիրսու սերերի, Ոչ մի կպչուն սոսինձ ու սանձ:

|

լուսնատես, օդի սլես.

Մաքուր,մաքուր ու

Լուսաբացիցուրւո Ու հոգնել եւն հոգնել եւ ես ու ձգելով, Ձնացնելուլ Հեղած ավը սուտ փքե'ով, Հույս տալով ինձ սպասելով, Ու մեղաներ ինձ առելուվ: Տարիներըեկել դիզվել՝ են թռիչք ու թափ, Ծանրացել Լավ սրտերիպետք ունեմ ես

Խեղդվելուչափ, Խեղդվելուչափ:

լ .

|

--

Ք.»

յ

մի կերպ անմոռանալին. Մոռացիր

Ուրացիրմի կերպ անուրանալին,

`

դու եվ: Եվ հաղթիր ամենը, Հաղթիր Ինչ որ անհիմն է ու Միննույն է, դու Ինչ էլ ստանաս,: Այդաեսէլ կարոտ Այդպեսէլ կորած, Հող ու ծուխ դառած Պետք է որ գնաս: Եւ| միննույն Է չկա ոչ մի Ինչ փնտրում եսդու Կես դար անընդմեջ: Քր հնարածովլ ինքդ Չգտնելովու խելագարվելուվ|, Տ Չկա կորուստիդդուռն ու մի կերպ անուրանալին: Ուրացիր |

անհնարի աջ

ՏՐ

`

տեղ,

տարվելով,

բանալին,

ՉԱ

"

--

բարձր ջերմաստիճանով, Ապրեցինք

Եվ խլթխլթացինք ի վեր. տարիներ Երգերլսեցինք սիրո անունից` Խոհուն, անձնուրացու սրբանվեր. Եվ դավերտեսանքնվիրումի տակ, ոսկեւլօծ ու գեղաքանդակ, Փառքեր Անհագ. ծարավիվրահիմք դրած, եւ| ուրաւցումի անդունդին հենած. մենակ... Ապրեցինք .:

Է

`

ա ղաղակներում, լռած.

Խացածհոգու

Շուրթերով Եվ համբերության

հսկայածավա Մի դարպասկած.

Ու |

ՆՐ

|

որքանուժ էր

լ

հոգու, հարկավոր.

ուղիղ: Կանգնելու բոլորի, հանդեպ

Մնալու անթեք:

ԱոՄԻցց

ՍՈՆ

26.

ա

Հերիք նետվես դու

աջ

ձախ,

ու

Անհավասար հոսանքներում

Խառն

ու

երեր.

Նփը գտնել,

Խարիսխ նետել է հարկավոր. Երկար տնեց

Փնտրումներնու Զոհաբերումնուժերից վեր, Կեղծն ավնիվից Արդեն վատել Է հարկավոր: Հերիքձգես

|

|

|

Դու ինքդ

քեվ,

ք

հորինելով. Հորդորելով,

հատիկ Չկա ոչինչ դեղին

.

Ցորենիպեսմաքուր վտած.

Թե ողջ կյանքդ `

անցնի պիտի,

Ինչ-որ մի բան որոնելով, Ի՞նչ անես դու որոնածդ, Վերջինպահին միայն գտած: |

26Ծ

ենջել հոգսերնօրերի, Մթագնում Ծռվում դանդաղ, ես

Ծռվում

չդքում. Դառնում ես անմիտ մանրուքի գերի Ու վեհությունը կորցնում հոգու. Դժվարօրեր են, ու

|

|

Անառեւի հեշտ՝

աղքատանալը. Հարստանալով

Շարքից դուրսեկած Առաջ վաղպելով, Ամենանվաստետին մնսլը, Վեր բարձրանալով

ան

ատմ

|

|

Անդունդ գնալը. Փայլելու համար

|

լույսերը

Կորցնելհավետ հոգուԵվ անհագեցգում Ինչ որ կույր կանչով, Խեղդվածիրենով

փառքի տենչով, իրեն, Մարդը կարող է Մարել սեփականկրակը վերջին Խոլանքու խոկում Կանգառ իւ անգին, Էլ մի շտապիր. Տես կտրվել է մոքերիսթելը. Հերոսություն է չսխալվելը:

Ու

կողոպտել

Է

ի

Մութը ճաքել է մի ճառագայթով. Ու խլացել են ինչ-որ հին ցավեր, Ու վերացել են դրժումու դավեր. Ո՞ւր եք, հավաքվեքաշխարհի Այսպես պետք եք դուք Իւ կարոտ կյանքին Դեմքեր սրտառուչ, Պատկերներանգին. Հիմա, որ պիտիօրը.արթնանա, լցված ու լուսեղ ձճառագայթումով "Ես ձեվանով եմ ուվում

.

ավեր,

`

`

Արնածագը.

`

օրը Ձեվանով . բացվող

Դժվարըկիսել...

ընդունել

սկսեր

` Լույսն ընդարձակել,

Անդունդը փակել. շեղ Ձեվանով շտկել ճամփաները Խոտորնակուղին, կայաններընեղ. Ո՞ւր եք, հավաքվեքաշխարհի լավեր. Հոգիներ անգին, ջերմու Ես հոգնած եմ շատ, Ես կանչում եմ ձեվ: |

|

.

`

սրտակեվ

`

`

`

Աշնանշունչն. է ջել

`

պաղած,

Ու խամրում է շուրջդ խաղաղ, Շաղերիմեջ 'ուլունք-ուլունք, Դալուկ,դեղին ` Խոտ ու սաղարթ:

՝

`

`

.

Արդեն ցուրտըառածհողին Չոր տերնես հիմադիզում. ու թաւիուր Երավներիդ. մերկ

ես հրկիվում. Վերջինծղոտն կտրատում, Եվ ինչ ես դու քեվպ

Պատառպատա, Ջարդում,հատում,.

Տ

քո ինքդ դեմ,

Ու ծառս. լինում

վ

Ճամիադ կտրում,

|

պատում, Դեմդ

`

ՆՈՐ

պ

դ Ինչ ես ուվում դուաշխարհից, "Եվքեվանից ի՞նչես ուվու::. |

"

«

:

աոնե .

, .

.

ԻՎ

4:

բ բ

Ի

Այդպես ուղիղ անսեթնեթ, Սիրտ ու հոգի մեջտեղ դրած, Ողջ նվիրած ինչ որ ունես, Ձառած ոչինչ ու կորցրած,

կորցրած... Անապալվեն,անհենարան՝ Ու

Ձիք՝ անճկուն ու շիփ-շիտակ, Ոչ մի պահողբռնելու ճյուղ, քո ոտքի տակ, Ոչ մի կամուրջ Այդպեսանվարդ, Այդպեսանվեն

Ուրես

|

`

`

ելել դու մարտի դաշտ Եւվ ինչպես ես ապրելու դու, Ինքդ քել հետ այդպես անհաշտ, Այդպես անհաշտ ու անբարիշտ Ում համովես, ով իմանա Թե որն է սուտ ու որն է ճիշտ, Թե կյանք տվող որն Է բարին,

Որն է անսերնանհնարին. Հորձանքներումայս խելահեց, խուլ ու հորդուն Հեղեղներում Եվ ինչ ասես քո աչքերին Նայող որդուն:

26.

ի

Հ

Միայն` մի թեքվիր, Միայն՝ մի բեկվիր, Միայն` շիփ-շիտակ, արժանավայել. Միայն՝ կարենաս Առանցշիկնելու |

.

|

Քո որդու

արդար

Մեկ Է, թե որ

աչքերիննայել:

սուտ

քո, Բարեկամը

Մթագնած հոգով, Ինչ պիտի խոսի: Մեկ է, թե՛ մարդկանց Ձեռքով քաշքած Առվակըբախտիդ Ուր պիտի հոսի: Թե ով ընկերոջ անունը առած, Քեւ պիտի հրի, Որ ընկնիառաջ. Եվ ինքը իրենպատվանդան Պատկերն իր անհագ Ի՞նչ պիտի անի: Խորամանկությամբիր Եւ| խլուրդածին ՛

|

|

Տ

դառած,

յթհարկանի

ձանապարհներով

Փառափուքսըիր ուր: Թե ուլ անձնուրաց Փրփուրը բերնին,

պիտի

տանի.

271.

"Ու

կանի " . Եվ այդ ամենը անիվներ

ԼՐ

Բ

տիեվերքին

ՍՈ

Իր վսեմաշուք, ելքին, Փառահեղ Միշտ իրեն քաշող Նժարը ձեռքին,

|

.

արկ ՈՆ

Անտարբեր-.մարդկանց Վշտին ու վերքին,

|

ար

`

ՀԱՅԵՐՆ `

Առաջ կըվավի դրոշակն առած, Փքուն խոսքերի փրփուրըվառած:.. Եվ: մարդիկհարկավ.

Կրծափահարեն.

`

.

Թող ծափահարեն: Եվ կշլանան, Եվ կխլանան Մինչն փուքսն անտես Կնստի մի քիչ, Ու լուռ կարկամած, Զարմանքովկամաց՝ աչքը.կբանան Մի նռր դրոշակ Բռնելու համար. Շաղվելունորիցմինոր Փուչ քամիների Վեր հանած փոշում, Եվ նրանք հարկավ

|

|

'

Հոդ

ՀԱՆԱ... ԳԱՆ Հո Աո

:

|

`

հաջիջում

Պետքեն

իրարու

'-

ասված.

Իլուր չեն հնոց խոսքերը

0 ոչ, իմ արդար

,-

Պառնասիաստված, ու Երբեք երբեք դու մի արասցե Քեվ ուրիշանուն, Քեվ ուրիշհասցե, չէ քեվ Հարկավոր

Նյդպիսի

դրոշ ու

|

ներբող փառք |

ու

Ժայռի: կածանով Ը

ճամփաղ,.

`

`

Ն Թող անցնի Անդունդիափով Փոքրիկ ու անփայլ,

`

-Ուղղաձիգու վեր,

Անբարեգուշակ

Դժվարամեն քայլ, պահած Պայծառանուններ

Որպեսդրոշակ:

ագաղ: մեջ,

ողջ. Միայն գիտենաս, որ մերժել ես Ու ոչ մի վիջում Ոչ մի ընդմիջում. պահելես Միայն գիտենաս Լավը խնայել... շիկնեու,..-. կարենաս առանց Միայն |

բարին,

Քո որդու

`

արդար,

ԶՈ

|

Արդար աչքերին նայել:

ՄարոՄարգարյան.

վ

-«ՓՓԹԻԺ-

ՆՈոն

որկո

ԵՎ

ՀԱՎԱՏԱ ՔԵ

Քեվանով նշիր Քո

ժամանակը,

Կնքիր ալեծուփ Այրվողսերերիդ

Գեղեցկությունը

`

`

`

0րերի վրա. Մեղմիր անհատակ «Քո հոգու տաքով Խստությունն օդի Եվ եղանակը, Եվ տուր աշխարհին Երգերդ բարի, Շքեղ ու շռայլ: եւ երավներիդ Հրթիռներըշեկ

Նետիրսլացող Ժամանակներին, Հասկացիրխորունկ դերիդ. Իմառմտը Վրիպումների Համար հարկադիր Ինքդ քեվ ներիր, Եվ մի տուր քամուն Շիկացումներիդ Սլաքները կեվ: Ունկ դիր հոգեբուխ |

Քո

որոտումին,

Եվ հավատա քեվ։:

ի

,՛

ի

-

՞

լ

ԱՆՔՆՈՒԹՅՈՒՆ

Անքնություն,

Խուլ պատերավմ նլարդերիդմեջ. Գրոհ-գրոհ Վերու վարից... Անընդմիջում ճակատամարտ Ինքդ քո դեմ, Անպատասխանկռիվու վեճ. Քանդող ուժու| մեծ ու հվոր Կրակներիցու խավարից:

Անքնությո՛ւն,

Ծանր կապար... Եվ թափառիր, Եվ թափառիր, Ու ոչ մի տեղ պատնեշ ու պատ, Ոչ մի սահման ու ոչ մի փակ, Անցիր առաջ,հորդիր վարար, Եվ թնածիր, Եվ թնածիր Այդպես իվուր, այդպեսպարապ, Եվ տարածվիրաշխարհովմեկ Այդպեսանափ անհուն դառած, Միլիոն-միլիոնասաղեր վառիր,. Ու հրառքներհրաբխիր Աջ ու ձախից: առ ուլունք շարի: Արններ |

՝

՛Տիեվերքներ

ՍՈ ս : ու ծախիր, առ. 2` Մինչնողջըխամրի, լռի, Կա ու

ՀՐ

ամաց մաց-կ

աշ

Ն

Ար

Տ

լ

Դառնա ավավ,

Ս

ա

Դառնա

ԹԵԼԸ

,

-

մոխիր.

Անքնություն...

Լուսառիեղկըդ. Փակիրամուր, Լույսդմարիր

Եվ արձակիր. բավմահավար Դարպասներըտիեվերքի, Եվ աշխարհիանթվակիր, Անհավասար Բոլորպարտքերըվճարիր, Եվ թնածիր, ն թնածիր Պրկած հոգով, մտասնեռ, "Հասիրհյուսիս, Թռիր հարավ, Թնակոտոր, Սուր բնեռից |

|

թնատարած՝ Ր

|

/

Մինչնբնեռ,

..

ԲԲ

անլուծելի Աշխարհների Խնդիրներըբոլոր լուծիր, Հասիրբոլոր

վրկվածների Զարկվածներին,

`

``

Ս

Հոգսի ծովովպատածներին, Էլ հուսաբեկ,

՝

Էլ չսպասող՝ Արդեն

հոգնած հատածնե Գտիր մեկմտկ. հատուցիր, վարձատրիր, Շռայլ-շռայլ Ու

ն`

276.

-

Հարստությունդ անսահման

արոր

«ԱՆՈՐ

«ԼԱ

ՄՐՆ Ի

ԱԵ

Ը ՎԼԻՏ ԼՄ

Բ մոգով գրիլի, ողջը Այրվող Ֆր

յռ

«

ՀՀԹուդղ

ը

Վ

ՀՈ

շ-

ԱԱԾ

Ր

ԱՋ

ՑԱՆԻ

-

ԱՀ.

ԼԱՐԻ

"ս

աշ

գկ

ու

ԿՈՏ .Ճ .1Է25"` -

:

«367

եր

Ֆֆ-

ր աոզո

տա. ՆԱՐ

Եվ

ՀՀ

ան

|

Զ

մ

Է.

|

:

.:

ս:

ՂՏ

Աա

Դ

Գ Ագլերո

ՀԵԶԱՅՀԱՎՎԿ

`

ո

Ը

ԳՏ

Գո

թելը

աշն Մ

'

ՑՈՒՅ

ՀԱՅ

«ՎԿ

Հ ՀԱՐ

'

նոն

ան

ւ...

«.

րր

ւՎ

ո:

:

"-

5.

-

ՀՎՎՅ

Ր

ակ

Է

ՀԵՔ Լ

Իպ "2

Ի

.-

Հական ե

ԳՈ

տա

ՏՏՏՏՍՏՍՏՏՐ

առած,

Հ

խիղճը վառած, Աշխարհների

անթարթ.

խենթացիր այդպես Այդպես հանդարտ, արթուն, Ու ծուխտալովայդպես ու դարձիր տուն, Ու դարձիր տուն, Դու ոչ մի ափ չճանաչող, Սահման ու չափ Ու

|

`

`

առատ-առատ`"չ. պարգնիր --

Արեն

`

ԽՆ

ախր

|

չճանաչող

Խենթ,

Ահավոր Անքնություն:

ն չկա Փրկություն

Ինքդ քո դեմ լա րած Դրժումից ու դավից, Փրկություն չկա: Խադաղքուն չկա |

՝

Քո

ներսում

վառած.

Ափսոսանքիցավից, Խաղաղ քուն չկա: Է քեվ Ո՞վկարող

Այսքանսուր դատել,

՝

հասկանալ, Այսպես Այսպեսնախատել

Եվ բծախնդիր, Եւ թափանցող. Զգալ այսքանխոր, Հսկել այսքան խիստ ` Եվ պատժել այդպես՝ ֆնչպես դուքեվ: `

ե

'

՛

-

անն

Երավիսմեջ շարունակ Գնացքիցետ եմ մնում: Տարվածչնչին մի շուքով, Մի անօգուտ մանրուքով, Մեկ էլ տեսնում եմ հանկարծ

շոգեքարշն Է գնում. Կորչում է նա մթամած Մշուշներում ծխալով Ու հալչում Է հոգուս մեջ Խշխշջոցըհեռավոր... Ու տանում է ամեն ինչ, Առնում Է ողջն ու գնում Երավիսմեջ շարունակ Իմ

Գնացքիցետ

ո

Թ-»-`

եւ

մնում:

|

է

Է

Ինչ-որ մի հավք Մեր հեռավոր անտառից, Կես--գիշերին Տխուր կանչումԷ մենակ: Որքան էլ խր Քնած լինեն հոգուս մեջ, ` Արթնանում

են

|

Վշտերս այն ժամանակ: Ո՞ւմ Է արդյոք Խեղճ թռչունըկարուոել, Ինչ կսկիծ է Փոքրիկսրտիկը վառում: Մի՛թե չկա Մի մերձավոր,մի մոտիկ, Որքան ծանր պիտիլինի `

|

`

|

Կես-գիշերին,

Խոր գիշերին Մենակությունն անտառում:

ռ

ՍՀ |

..

Կ"

ՔՈ

:25Պ

ւ

"Ս

ԻԻ

ւ:

ռ

-

՛

"

.

լ

Վ

Հ

՛

`

"Ղ

Հա

ԷՈ

անլ2 ԴՎ--

ւ

:

'`

'

տ:

ՑՎ:

ո

ԾՃԿՆ

`

Գբ

ՀԱՅԿ

:

3.ւ»

ՀԱ

Մ

-՛

Դ"

ԿՋ

Հ

`

ԱԱՄ.՝

է»

..

--

:

`

անբ

-

.`

-

.ն

ՇՈՅԱԴՀԿՀՏ

Հթոջ :

,

Քո

Գ

ՀՀ

.Ծ-

ԵՐ

րդ-

Հ

4:

:ՈԶ

ւշ

5»

-

՛

է

ք, |

՛

՛

.

,

«

ք

'

.

տ.

.

`:

.

.-

,-

-

՞

'

,

:

:

`

.

ւ

'

ր ,.

,

`

: Մ

-

Ո.

`

՛

'

ԻՄ

ԵՋ ոՀ.

ւ

.

՛

'

ա

՛

,

-

.

"7.

-

`

Ի.

'չ

Ամ

` Հ,

.-

4`

ւբ

'

ի

`

'

՞

`

իմանում ի՞նչ Է

ինձ հետ կատարվում, Ձեմ հասկանում կյանքի օրենքը վերին. Ամբողջկյանքս վոհածքո մի ատվերին, Դրել եմ քեվ խենթ խաղի մեջ ու տարվում. Չեմ փմանում ինչ Է ինձ հետ կատարվում: Չեմ

Բ. "

`

'

՝

-

-

չՀ"՞ .

լ

-

լ -

'

`

'

.-

ա

Դ Տ.

..

յ

Ի

Թա

»

զ

«4. :-

-

"

ԴԲ

՛ `

"ը

`

Իս

.

.

.

Հգ

ՔԱ

Մ

Հ, ՝

.) '

՛

"Ո ,

'

.-

,

-

-

,

՛

,

՛

ի

Դու

Ի

խսոո՞՛

ու չեղար բնավ հավաքված

«Շաղվեցիր հաճախերեխայիպես,

ՐԵՑ

Մերթ ըմբոստու խենթ, ու հեզ... Մերթ հանդարտ

ու շվար, Մնացիր հաճախ շփոթ Չպահեցիր քվ Ռմանցնման ճիշտ, այն, Եվ չունեցար Ինչ քեվ էր "որված... պես՝ Ջուրըթափեցիրերեխայի Ինչ այնքան անսերնվիրեցին. չտվիր դու քեվ, Կարնորություն -

էլ այդպես Մարդիկ

Սովորեցին: Դու չտարվեցիրփառքով -

իրենց փուչ,

Եվ մարդիկ բնավ չներեցին: այն, Բայց անհնար էր կորցնելը

։

ինչ քոնն էր անդարձ Արդեն վերուստ... Դու

«Քո

բախտավոր, կարոտներովլի Եվ չունեցածով միայնհարուստ: Քր

`

սխալովճշմարիտ միայն, շեղումներովգեղեցիկհավետ, քո

:

ու

|

ՀՀ

ՏԱԿ

ԼՈՒՍԱՄՓՈՓԻ

Հոգնած եմ. Գուցե Հոգնած ես

ն դու

Այսպեսմի փոքրիկ

Լուսամփուիի տակ Նստած

ես

Ու տեսնում

`

մենակ: ես դու.

Ծագող մի ժպիտ լի, Գորովանքով Եվ գուցե միայնշ-Միայն քեվ համար Անհայտում անդարձ. Ու անկրկնելի:

.

Եվ լսում ես դու, Խուլ հեռուներում Թափվողծիծաղի Արծաթըհնչեղ... Ու

վերջալույսի

Կապույտ,կարմրավուն Շաղանքներիմեջ Մարմրող հավետ Ու կորչող կանչեր: Ու տեսնում

ես

պարվ

Խամրող մի պատկեր, Ավնիվ գծերին, Բայցարդեն մոտիկ: 252"

Խենթ ու խոԼսափուկ, ԱռկայծումԷ լուռ Ու թնում տխուր

վրա -«Հուշերիդ Անհետանում

է,

Երնում նորից Մութ պտույտներից Լույսի մեջ ընկած, Թիթեռի նման...

`

Եվ հուշում է մի Հարավատ անուն, Որը շատ վաղուց

Չես արտասանել, ՝

`

Բայգ ամենավոր Օրերի ուժով Չես կարողացել Սրտիգցդհանել. Մի հանդարտ անուն, Մի անթարթ անուն, Որն իր մեջ մի ողջ Աշխարհ է տանում:

Հոգնած եւէ... Գուցե Հոգնած ես Լ դու. Գուցե քո հեռվում Լուսաբաց Է պարվ. Իմ շուրջը հիմա Գիշեր Է խորին Եվ եկ մեր բոլոր |

`

Խնդության համար Ու

երջանկության Անցած օրերի Վեհությունը խր նորից:. «ՎԼերհիշենք

-

-.

ո

Սեր' հեռուներին

`

Վաեն մեկս մեր

էուսամփոփի տակ, Թե ո՞րն Է մարդու թությունն անհաս,

Գեղեցկությունը ՆԱմենավերին:

՝

Այն որ ոչ մի կերպ Չես արտասանում, Չես տալիս երբեք Օրերիքամուն Եվ այս աշխարհի Բոլոր տեսակի |

Ցածրություններից հավետ Անջատած

"Ու վեր ես տանում.:. Ի՛նչ լավ

`

։

`

"` |

է որ կա

Աշխարհ մի անծիր Այսքան թափանցիկ,

Այսքան խորն ու փակ: Եվկա աշխարհում Մի խաղաղանկյուն սեղան. Մի փոքրիկ հւ մի լուսումիռի. Եվ նստած ես դու տակ. Լուսաւնիոփի Եվ թուղթկա ճերմակ, Եվ գրիչ բարի,. Որ թարգմանում է Անթարգւմանելին՝ Այս մեծ աշխարհի...

Քեվ հաշտ առավուռ, Քեվ գիշեր բարի: Խ՛

`

ԺԱՄԱՊԱՀԸ

`

հենց քո Բարձին, Ականջիտակ

Ժամացույցը

թիկ-թակ, Թիկ-թակ,

`

Անխոնջ, աննինջ,

Անապական

Այդ սրտիկն Է Քո սեփական: Ցերեկըմեծ Գործերիմեջ Մոռանումես Ինքդ նրան, Բայցնա երբեք Զի լքում քեվ, Անխոտորում Ու անվարան

Խփում Է իր

Զարկը հատու, Եվ աշխարհում

"Ապրումես

ես Տարվում

Ծիլու

|

`

դու, դու

ծառով,

Թռչում մինչն

Ատող ու արն, Թնումսարով Ու անտառով, Շուռ ես տալիս ԵՇ

Է

Հազֆ----

/2

Մտքով սարեր, Երավներ ես՝՝

'

«Վառու լուսե, Կրակներես ՄարումՊոգու, Կարոտներով Մեծ

ու

Խառնում `

վսեմ

իրար

«Հույվ ու խոկում: Մեկ խնդում ես, Մեկ բողոքում, Մեկ թնդում ես, Մեկ լուռ չոքում Ու մռրմոքում, Ու մորմոքում,

՝

երբ հոգնած Գալիս ես տուն, Ու

՝

Բարձիվրա, Գլուխ դնում, Զգում.ես լայն Ու

անհատակ

Տիեւվլերքը Քո կրծքի տակ, Խոր իմաստուն, Մեղմ ու հանդարտ, Միշտ անընդմեջ Ու անընդհատ,

Ամենանո ւրբ,

"

`

Ամենաբարդ, Ժամացույցը Քո կրծքի տակ Թիկ-թակ,թիկ-թակ, Թիկ-թակ, թիկ-թակ Խփում է իր Զարկը հատու.` Եւ| աշխարհում Ապրում ես դու:

ՀՈԳՆԵԼ

ԵՍ ԻՄ

ՍԻՐՏ

լ

ՍիրտսհիվանդԷ.

`

խիստ պակասել Է. Ու վերջակետիօրը հասել է, Եվ ինձ դասել Է Անանունների իր մեջ. Դասել Է ու վերջ: Եվ հիշում եմ ես անուններ անգին, Եկած ու փարած մարող իմ կյանքինԹ.լումԷ օդը խիստ պակասել Է, Բայց ուրիշները շատ հեշտ են շնչում, Թե՞ այդպեսհեռվից թվում Է Ծանըշնչողին, Իսկ ինչի համար, Իսկ ինչպես, ինչո՞ւ Ո՞ւմ եմ ես հիշել Ես ո՞ւմ եմ կանչում, Ցավով մշուշված այս Սիրտս հիվանդ է. Արնը թուլ է, օդը՝ պակաս, Այս ամենը մի հանգչող երավ Է, Եւ դու չես եղել, Եվ դու չկաս:

Թվում

Է օդը

ցուցակի

միայն

`

ռ

Է

' |

պաղ անրջում |

28.

`

Հոգնել

ես, իմ սիրտ, Դժվարանումես, |

Վատժամանակես դնում. Զենքերը

Երբ հաղթանակը Արդենտանում ես, Երբ ահա, ահա Շատ քիչ Է մնում:

Ցավով ծփումես,

ես, Դժվարխփում ես ` Ու տրուիում Կարոտակեվ. Ու սփոփում ես, Ու ափոփում ես, ես. ` Անուշ,խաբում

`

Դու

ինքդ քեվ:

. Մ

Ք

Ես շատ

է

քեվ հոգնեցրել, Համբերիրէլի. Հանուն մարդկանց, որոնք դեռ Թանկ են ու շատ սիրելի: Շատ եմ եղել ես անփույթ, Շատ եմ եղել ծայրահեղ: կարծել եւմ թե անհատնում Ուժ ունես դու ամբարած. Հաշվի չառած քար ու խութ, Նեւոնլ եմ քեվ ամեն տեղ, Եվ պահանջել եմ գնալ Կրակներդ ողջ վառած: Եւ| էլ ի՞նչ հույս, ի՞նչ հավատ, Թե նեղ տեղից չհանես, Թե ծանր բեռ չտանես, Ի՞նչ հենարան, ի՛նչ հավատ. Ես շատ եմ քել հոգնեցրել, Համբերիր էլի. եմ

Թեկուվ վերջին, Քո վերջին կրակներով լի:

Մարո Մարգարլան

Ք

Ի

Ինչ կարող եմ ես քեվ անել, Դու անվերջ իմ դեմ ես գնում, Քեւլ փորձանքից ինչպե՛ս հանել, Դու անվերջ իմ դեմ ես գնում: Ջուրն ես թափում բոլոր տեսակ Խորհուրդները իմ խելացի, Չես կամենում ոչինչ տեսնել Քո

անիմաստ սիրուց բացի: Խեղճացնումես ինձ իմ առաջ, Ու աշխարհի. Ծանը կյանքն իմ դարձնում Էլ առավել

ես

Անհնարին: ինչ խնդրում եմ ես քեվանիզ, Հակառակնես դու կատարում, Ինչով ուվում եմ քեվ 'պվատել, Հրկիվում ես, ողջը վառում, Չի դիմանում քո հրի դեմ, Ռ: մի արգելք ու ոչ մի փակ. նմեն

տեսակ պատ ու պատնեշ Ավերումես հիմնահատակ: Փայտ ես նետում ոտքերիս մեջ, Նկաններ ես ճամփիս դնում, Ի՞նչ կարող եմ ես քեվ անել, Դու անվերջ իմ դեմ ես գնում:

2:

3:

Երգ դարձիր, սիրտ, Հալվիր երգի տողերի մեջ, Քո սիրավառ շողերի նջ. Երգ դարձիր, սիրտ: Ամեն

մարդ իր կյանքով բարի Մի նվեր է մեծ աշխարհի,

Ռմանք մի ծով ծիծաղախիտ, Ռմանք մի շող ու մի կաթիլ, Ոմանք էլ չար հողմի նման Խուժելով են ճամփա հարթում Եվ դարերի ջանքերն արդար Քամուն տալիս ակնթարթում: Դու չես կարող հրաբուխի Ճամփանփակել, Դու չեւ կարող սն հեղեղներ Ամբարտակել Այրվիր իմ սիրտ, վատի համար, Ուրախացիրչնչին լավով, Հոսիր, իմ երգ, մեղմ ու կամաց, Լցվիր մարդկանց վիշտ ու ցավով Ու հալվիր դու, Հալվիր հանդարտ ու շիթ առ շիթ Երգ դարձիր, սիրտ:

ի .

»

Ես

անփույթ եղա Հանդիպումներին, Ինձ համար շատ թանկ Ու անկրկնելի: Ձյունե աստղերիս Կրակներ լցրի, Եվ կրակներըս Թափեցգիանփույթ Պաղ ջրերի մեջ: Կարծում էի թե Անծայր է ուղին, Ու գալիքն անվերջ: Անկարողեղա Հասկանալխորունկ, Ինչ նվիրում էր Աշխարհնինձ այնքան Շռայլ ու բարի: Գիտեմ ոչ մի լույս, Ու ոչ մի կարուտ Անցած ճամփեքով Էլ չի դառնա ետ, Ես անփույթ եղա

Հանդիպումներին Ինձ համար շատ թանկ Ու անկրկնելի. Անարդար եղա Ես ինքս ինձ հետ:

ԼԵՌԱՆ

ՃԱՄՓԱ

Լեռան ճամփա,

Քարերն ի վեր, Անընկրկող Ու անստվեր, Կատարների Սիրտը բացող Դեպի արնը բարձրացող Լեռան ճամփա: Դժվարճամփա Դժվարու խիստ, Անդունդներով Շրջապատված, Անաւղահով Ու անհանգիստ,

Կայլծակների Թրով հատված. Շեկ շանթերով Թրծած, վառած, Հեղեղներով Տիղմը տարած, Քամիներու Սրբած մաքուր, Տարած փոշի Ու պղտոր

ջուր

Լուսաբացի Ցուրտը կապույտ՝

Լույսն առաջին Քո

մեջ հորդող Դու առաֆին երմ ալիքը Մեվ հաղորդող, Դու

բոլորին Ձիգ դեպի վեր, Դեպի արնն Առաջնորդող Լեռան

ճամփա:

Լ

Վ

Ա

Ծ

Լ

ՌՈՒ

ԹՅՈ

Ւ

Ն

ԲԽՐԽՐԽՐԽՐԽՐԽՐԽՐԽՐԽՐԽՐԽՐԽՐԽՐԿՐԽՐԽՐԽՐ

ԿՐՆ/Խ/ԿԿՐԿԽՐԽՐԿԽՐԽՐԽՐԿԽՐ

ԽՐԿՐԿՆԻ ԿՐԿԽՐՆ/

ԽՆ ԽԻԿԽՐԽՐԿԽԲՐՆԽԲԽՐԿՐԽՐԽԲՐԿՐ

Ի

Ք

Լցված լռություն, Սերերովշքեղ, կարոտներովակ, Եվ արնների կտորներով .տաք. Լցված լռություն, Ստեղծումների ակունք լուսեղեն, Ու թանկ պահերի Խորունկ սրբավայր, Լցվիր դու այդպես իմ երգերի մեջ, Ծիածաններովկամարակապիր, Աստղալուխերիլացքով հավերժ Եվ անափների ափերով բոլոր Տողերն իմ չափիր Ու ներդաշնակիրանհնարն ամեն՝ Սառույց ու կրակ, Հրացոլք ու ձյուն Քո

մեջ, քեվանով,

արնածին, քո արնացայտ նորություններով, Քո ծովածավալ խորություններով Լգված լռություն... Քո

չ.

Հրդեհը մարեց ու հողմը անցավ, Արդեն նայում ես դու ցավին՝ անցավ. Եվ ժպտացողին`ապակու նման՝ Պաղ ու անժպիտ--Հոգսերն ավելի նկատվող դարձան, Խճողվածու խիտ:

Չեն

թեթնանում նրանք էլ արդեն

Սիրելիներիհայացքով բարի՝ Ամենաանգինլույսով աշխարհի. Խաղադվածարդեն, Արդեն խաղաղված, Ու խուլ են խփում վարկերակներդ, Եվ ծուխ է դարձել Այնքանլուսարձակ աստղածինսերդ. Ու

քայլում ես դեռ Կա մա-ակամա ,

Իմաստ ես

փնտրում

Մնացած անսեր Օրերիհամար:

։

Շատ

Ք

երավ անավարտմնաց, Ու շատ բան կյանքում թողիր դու թերի Եվ ժամանակըխիստ ու սրընթաց Քեվ խոշոր բաժին տվեց հոգսերի Է, կարիքներնանթիվ Գործն անսահման Եվ իվուր վատնած ուժերն իմ տկար. Էլ մի վրիպի, մի սխալվի, սի՛րտ, Սխալն ուղղելու ժամանակչկա:

իղձ

ու

Է

Է

Կյանքս ամբողջ պատմություն է Սխալների. Սկիվբ դրած լավ գործերի, Թ ողած թերի. Ապնիվու ճիշտ ճամփաների, Հետո ծռած.

ԸմբոստացածԼ(եղծիքի ղեմ,

Հետո լռա 2

Զոհաբերածկարնորը Հնչին բանին. Շիպ շիտակը, վեհն ու խորը՝ Անպիտանին.

Ինչո՞ւ, ինչո՞ւ, Ի՞նչ էր եղել. Ո՛ւլ էր շաղել, ի՞նչն էր շեղել՝ Ընթացքն ուղիղ ով էր ծռել Ո՞վէր կեղծել, Ի՞նչն էր ձվղծել, Չեմ ջոկում էլ ես լավ ու վատ. Մորս կաթը արդար էր շատ՝ Մայրս ինձ լավ էր ստեղծել:

ւ,

4:

հավար անգամ խոստացել եմ ինձ Ոչ մի պայմանով Էլ չսխալվել, Սխալվել եմ ես դենց հաջորդ քայլից Ու մանկան նման նորից եւմ տարվել: Խաբվել եմ իսկույն արտաքին: փաղից, Հիացել անսիրտ ժպիտներով սուտ, Նոր սխալի մեջ բռնել եմ ես ինձ, Նորից երդումներ թափել անօգուտ: Նորից նախատել ու նորից դատել, Նորից ինքս ինձ հույսերով պատել Եվ այսպես անվերջ, ն այսպես անվերջ: Ուսուցչուհու պես խոժոռել եւ խիստ, Աշակերտիպես չոքել իմ առաջ Ու սիրտս բացել: Հավար ձներով հսկել եմ ես ինձ, Բայց խոսքս պահել չեմ կարողացել: Ես

3:

Ել

Դեղին տերնն ընկավ քարին. Ոչ մի շշուկ չլսվեց, Աշուն իջավ ողջ աշխարհին, Ոչ սի շշուկ չլսվեց: Ծառի տված բերքն ու բարին Մառաններում քաղցրացավ, Տաք անկյունում վառարանի Մոռացվեցինցուրտ ու ցավ: Քանի անգամ գարունն ուվեց Աչքը բացել ու ժպտալ, Ձյունը նատռեց ծաղկածծառին՝ Ոչ մի շշուկ չլսվեց:

Ք

ՖԻ

Խենթանալու չափ ուժգին Չոր խոտի դեվը.

Է

բուրում

Ախ, որովհետն դալար ժամանակ Ծաղիկ Է եղել. Ու թեն. թոշնած, Ու թեն տրտում, Բայց դեռ ծաղիկներ Ունի իր սրտում: Ու որքան կուվեն թող փարթամանան Մոլախոտն անբույր, Անծաղիկ սեվը, Խենթանալու չափ ուժգին Է բուրում Ձոր խոտի դեվը:

90.

3:

Անձրն Է գալիս Խոր ծովի վրա, Անձրն Է գալիս. Ջուրը թափվում է Ձրերի վրա, Ալիքներն ուժգին Իրարով տալիս. Անձրն է գալիս: Իսկ հեռու ափին,-Այրվող քարափին Շոգն է ծանր իջել,

Չի ուվում վիջել՝ Ու ոչ

մի կաթիլ, Ոչ մի ջրի թել.

այրվում է ափը, Անարցունք լալիս. Անձրն Է գալիս, Խոր ծովի վրա Անձրն Է գալիս...

բ

բ

Անձրն չեկավ ժամանակին, Այրվեց հողը, խամրեց այգին, Հիմա անձրն չի հարկավոր, Գալիս Է նա, անվերջ գալիս, Փարվում է նա այրված այգուն, լալիս, Մորմոքում է, ւտտխուր Մերթ մաղում է նա համը ու լուռ, Փշրվում Է, գայտում, ցողում, Մերթ մղկտում սրտակտուր, Հորդում Է ողջն ու ողողում, Հեղեղում Է իրար ւոալիս Գեւո ու ճեր նա ահագին, Բայց ի՛նչ օգուտ հիմա այգուն, Անձրե չեկոաւ|ժամանակին:

Է

Ինչ-որ տպում է Անձըրննապակուն, Ու հարվածում են Կաթիլներըթեք: Ինչ-որ խփում է, Խփում իմ հոգուն Ու

շփշմիում է

Մանը ու ահաբեկ: Վշտեր կան միգոտ, Խոհեր կան մանրիկ Խփում են անվերջ Պաղ անձրնի վես են Միգապոաւտում Շուրջդ ամեն ինչ Եվ շիջում հոգուդ Կրակները կեվ: իմ սիրտ, Ամրացգիր, Հաղթիր ինքդ քեվ. Եվ օգնիր դու ինձ, Այս մանը ու մաշող Պաղ անձրններից Խենթանալու չափ Ձանձրագելեւ ես:

)

Բ

3:

Լիճն անտառ Է նկարել, ձյուղք ու տերն գիրկն առել, Ու բարկ շողերն արնի Պաղ ջրերի մեջ վառել: Գեղեցիկ է, գեղեցիկ, Ինչպես երավն աղջկա, Գեղեցիկ է, գեղեցիկ, Ինչ որ ն՛ կա, ն չկա... Իսկ ես վաղուց, շատ վաղուց Անցել եմ այդ օրերից. Ու

չի կարող հրդեհել

Անհուր կրակն ինձ նորից:

Լավ է լուցկու մի հաւտիկ՝ Մի կայծ թեկուվ, բայց կրակ, Քան

թե ամբողջ մի արն Պաղ կապուտակ Ջրի տակ:

90»

Մարո Մարգարյան

Ծիծաղում են կակաչները, Դաշտը կարմիր չիթ Է հագել. Թնաթափեն կակաչները, Այղ քամին Է հարկ հավաքել: Մեկ Է, երբեք չի կարող նա Ալ հրդեհը ձեր հանգցնել. Ոչ բույր ունի հիմար քամին, Ոչ դալար շիվ, ոչ գույն ու ձն. Ծիծաղում են կակաչները Ընկած, պառկած ու կիսաթն. Թեկուվ ընկած, թեկոււլ պառկած, Դաշտը կարմիր չիթ է հագել:

Յ0օ

ՔՆՐԸ

Հրաշք ես

դու

լեռների սուր կատարին, Ուսին՝ արծիվ, սրտում` կրակ, Շրթին` կակաչ ու մարգարիտ: Իմ

Ճկուն

աշխարհաշեն Իմ պար եղբոր ձեռքերի մեջ, Երբ դնում Է նա քեվ ելնող Տան ճակատին՝ Դառնում ես խիղճ, ես դու,

Դառնում

ես

Դառնում

խոհ,

խոյանք իմաստալից:

դու՝ Ըղբյուրի տակ Միրագորով, սիրաշշուկ, Երբ ջրերը Չքնաղ

ես

Ալիք-ալիք Շոյում են քեվ

ու

խշխշում:

Սոսկալի ես, երբ լինում ես Ապրող մարդու Պաղ կրծքի տակ, Այստեղ ես դու իսկապես քար, Լուռ

անհաղորդ, Անհուր ու փակ:

Ք

ել

Մեր հին ավեր ջաղացի քար, Քո հին փառքը հիմա չկա, Անհուր, անջուր, անուժ, տկար, Մեր հին ավեր ջաղացի քար: Մարդ Էլ ընկնի, ընկնի այդպես՝ այդպես հվոր, վեհ ու բարի, Չարին անվարժ,համր ու անշարժ Հիշատակիմ հոր աշխարհի: Ֆորեն հացի արդար վկա, Օրերտեսած, դարեր տեսած, Բավմախորհուրդ, բավմանկար, Դու անցած մեծ կյանքի բեկոր,-Մեր հին ավեր ջաղացի քար:

ՔՆՄԻՆ

Պատուհանիս տակ Հեծում է քամին, Դուռ ու լուսամուտ Ծեծում Է քամին, Ի՞նչ հս կամենում, Խենթ իմ բարեկամ, Լուռ խաղաղության Այս միակ ժամին: Գիտես՝`քո խելքին Շատ հարմար նեմ ես, Որ թներ առած

Հույվ

ու

բառ եւք ես,

Որ սիրում եմ ես Փարվելբոլորին, Թռչել ամենուր Քեվ պես անդադար, Քեվ պես անհանգիստ Ու սրտակտուր: Բայց ես խելագար, Քո ուժը չունեմ, Քո միրաժները, Քո

մուժր չունեմ, Ես ինձ եմ հույվի Ես

Հողմերին մատնում, ինձ եմ մենակ, Ես ինձ եմ վատնում: ՀՍ

ԾՈՎԸ

Ի՞նչ

վշշում, ի՛նչ ես թշշում Ու պարվ ջրերդ պղտորում. Ինչ ես քո խենթ ալիքներով, Սեպ ժայռերի սիրտը փորում: Ինչ ես եղել տակն ու վրա Ու ափ նետում հսկա քարեր, Ինչն Է այդպես քո անհնար Ու այդքան մեծ սիրտը վառել: Սնացրելե՞ն նախանձից մի Բարերարի, Թե՞ վաստակդտարիների Ջուրն են ածել. Մեծացրե՞լ են մի անադպնիվ Անարդարի, Ժե՞ ընկերդ ամենամոտ Տված խոստումն է ուրացել: Ի՞նչ է եղել, որ չես կարող Քո

ես

ափերում

սպասել, չես ասում,

լուռ

Ի՞նչ է եղել, որ Ու չես կարող նան չասել:

Ն

: Ի

Ք

Մի կողմից արեն իր լույսը փռեց, Մյուս կողմից իրերն ստվերներհագան: Լույսն անգամ իր հետ ստվեր Է բերում, Էլ ես ինչ ասեմ մարդուն մուժով լի, Հակառակիրեն ու հակասական: Եւ| երավներովքո հիմարացած, Եվ անհնարինիղձերին գերի, Խենթացիրայդպես տեսնելու համար Ալեկոծ աշխարհն առանց ստվերի:

ՁՅՈՒՆ,

ՄԻ

ԻՋԻՐ

Ձյուն, մի իջիր իմ վարսերին, Ա՛խ, ես այնքա՛ն ջահել եւմ դեռ, Մինչն հիմա կյանքի վերից Երավներով սահել եմ դեռ: Երեկ էր լոկ, որ ես ճերմակ, Զուլգ ժապավենէի կապում, Իսկ դու այսօր ձերմակ-ճերմակ Սառույցնսր ես դեւս կապում:

Եվ ինչո՞ւ ես դու շտապում, Պաղ փաթիլներ վրաս թափում, Մի տե՛ս, որքան կայծ ու կրակ, Կանաչ-կարմիրերաղանքներ, Մի տե՛ս, որքան կարոտ ու սեր Հոգուս խորքում սլահել եմ դեռ: |

Ձյուն Է գալիս Թեթն, թեթն, Մաքուր, ինչպես Մանկան երավ. Ատող Է դառնում

ժ12

Արծաթաթն թափվում Է, Թափվում վրաս: Ու

Տե՛ս, ինչքան Է Եկել, եկել, Ողջ աշխարհը ձերմակ ներկել. Տե՛ս, ինչպես Է Անաւի դառել,

Աշխարհը ողջ Գիրկը առել:

Բայց չի հանալ Նա ոչ մի ձայն, Նա ոչ մի ձայն, Ոչ մի շշուկ. Ու

որքան

ծառ

Պիտի ծաղկի, Ռրքան արտեր կանաչաօուք, Որքան սերմեր Պիտի ծլեն, Որքան կանաչ Տերն ու թուփ: Ու չի հանի

մի ձալն, Նա ոչ մի ձայն, Ոչ մի շշուկ, Միշտ այդպես է, Այդպես է նա, Ծով բարիքներ Կտա հողին,

Նա

ոչ

կլհալչի Ու կգնա: յուն Է գալիս ԹԺեթն,թեթն, Մաքուր, ինչպես Մանկան երավ. Աստղ է դառնում Արծաթաթն Ու թափվում է, Թափվում վրաս: Լուռ

Է

Ի

Ծմակի վերից, Թանձր ստվերից, Ծառերին փռած լճակի նման, Հանկարծ ծիծաղող Երկնքի կտոր. Մի կես քայլ անեւր Թեթն մի շարժում, Եվ ժպիտը քո կցնդի շուտով: Ինչ անեմ ես քեւլ՝ Քեվ, մի պատառիդ, Հերիք չէ իմ կույր կարուռիհամար, Երկինքն ափեափ, Դու ծմակի մեջ՝ Մի տերնի չափ:

ՈՂԿՈՒՅՋ

Փարվել ես դու շիկնած հողին, Փոքրիկ ողկույվ իմ խաղողի, Տերններ ես վրադ քաշել, Իբր դու չես, իբը չկաս: Իբը այդպեսհամարեք, թե Մի ողկույվ է կյանքին պակաս, Բայց որքան Էլ խոր թաքնվես՝ Ձեռքը մարդու գտնում է քեվ Եվ դնում Է արնի տակ Հիագմունքով պարվ ու շիտակ: |

Ա՛խ, մարդկանց էլ թե փնտրեին Ատվերներումթաքնված խոր՝ Կլինեին գուցե ոմանք Ավելի թանկ ու բախտավոր:

ՄՈՐԻ

Կածանը փոքրիկ Ծածկվել է սեվով, Առուն` տերնով, Խրճիթը` դեվով: Այս քարակտոր Արահետներում Ո՞վԷ կորցրել Ասա՛ ինձ, քեվ ո՞վ, Իւ սիրուն մորի, Իւ անուշ մորի... Մեկն էլ քեվ նման Մոլորած ահա, Մոլախոտերի Թանձր ստվերում, Ծանր կորուստի Կսկիծը պահած՝ Աշխարհին կարոտ Ու սեր Է բերում: իմ սրտաձե, Իմ կարոտաձե, Իւ փոքրիկ արո Անշեղ ու աւուր,

Դու

Ինչպես ես քարի Պաղ սիրտը քամում, Այդպես իմ սիրուն, Այդպես իմ բարի Քո փոքրիկ լույսին Միշտ հավատարիմ Քաղցրություն քամիր Ապառաժքարից, Ու մոլախուռի Կոշտ շերի մեջ Քո չնաշխարհիկ Լապտերը վառիր:

ՄՈՐԻ

Մորի, մորի, կարմիր մորի, Թաքնվել ես տերնի տակ. Մորի, մորի, կարմիր մորի, Լռիկ-մնջիկ ու գլխահակ, Մի՛թե հեշտ Է փոքրիկ մեկին Լինել այսպես պարվ ու շիտակ, Քամել քարից հյութն ալդ համեղ՝ Այդքան անուջ բուրմունքը տաք: Մորի, մորի, կարմիր մորի, Լռիկ-մնջիկ ու գլխահակ, Եվ ինչպե՞ս եւս դու կարմրում Այդքան թանձր ստվերի տակ:

Բ

Բ

Հաճախ այնպես հոգնում եմ Ու. ծերանում ասես մեկեն, Ու թվում է, շատ հեռվից եմ, Անչափ հեռվից այստեղ եկել: Ու

թվում է, ուժերս

Թողել

ես

ամեն

իւ ճամփին, Եվ անուժ եւմ հասել այստեղ Այս օրերին թարմ ու անգին: եմ

ես

ողջ

Բայց մի մանկան ուրախ մի կանչ, Մի ծաղկող ծառ, հատիկ ցորեն,

Դառնում

եմ

Ծնվում

եմ ես

անճանաչ, ասես նորեն:

այլ

ու

Եվ ուվում եմ բացվեն բոլոր Փեղկ ու տանիք, դուռ ու պատեր, ւ

կանչում

եմ

աշխարհով մեկ՝

Ես չեմ փոխվի, Չեմ ծերանա,

Ես

չեմ հոգնի, հարավատնե՛ր:

՛ռշռ

ՋՔ

Ք

Օրորում է

կարոտը դեռ,

Ինձ օրորում,

,

Հավատումեմ ես միշտ Ու

երավին:

Դեռ ժպտումէ ինձ Կանաչ շորում,

եմ ես Հավատում Ուերավին։ ``

հույվին

ժհենին,

հույվին միշտ իմ համր

դնում

ես ունկ չեմ Սրտի ցավին, Ունկ չեմ դնում ես Նյութած դավին,

խոհերիս. Տ

կարողես չհավատալ ՏՐ Լույս ու լավին, Չեմ

0րորումԷ

դեռ, կարուոը

Ինձ օրորում:

Մարգարյան Մարո

բ

»

ե

Աչքի են ընկնում ճերմակ թելերը, Կյանք իմ փոթորկուն ու սրտաբուխ, Ձէ՞ որ լոկ երեկ,միայն երեկ էր ու Դեռատիէիրթեթն թուխ:

գավ չէ այնքան, որ

արդեն թեքել Ու կարճանում Է կյանքի ուղին, ես դու խելքի եկել Ցավ է, որնոր Եվ հավիվ ես դու քայլում ուղիղ: Ու

Ցավ է, որ կյանքը քանի գալիք է, Ոչ գին գիտես, ո՛չ կշիռ ու չափ, ես քո անելիքը Երբ ճանաչում

Հոգնածես արդեն ն ուժաթափ:

Եւ| մնացած քիչ այս թանկ օրերին Նախատում ես քեվպինքդ հիմա, Որ օրերն անգին քամուն ես տվել Հատիկ չունեցող հարդի նման: Եվ ուվում

ես

դու

բոլոր Հասկացնել

գոռալ

ու

կանչել,

ջահելներին, Բայց գիտես, նրանք չեն հասկանաքեւ, Քանի չեն հասել այս օրերին: "Ո

ՄԵՐ

ԳՅՈՒՂԸ

Երկու շրջանի սահմանագծում Մեր գյուղն էր գունեղ չթի պես փռած. Կանաչ այգիներ, կղմինդր կարմիր, Խառնվածիրար կարկուտ ու կրակ, Երկու ափերիցհեռուներ տանող Շեկ թելերի պես ճամփաներերկար, Բերքառատ, բարի, փուխր ու փշուր հող, Ծիրանի ծառեր արնով ներկած:

`

Կանգնածէր բարձր բլրի վրա Գյուղխորհուրդըմեր թիթեղատանիք, Սովետականէր ճակատինգրած Ճերմակ տառերովկարմիր քաթանին:

Կար այնտեղակումբ լովունգներ հագած, Ուր արվումէր միշտ ընդհանուրժո ղով, Կար եկեղեցի` ղուռն ամուր փակած, Եվ գյուղամիջյան մարդաշատ փողոց: |

"Թե անկեղծ. "Քր Ասենալավը

մերգյուղը... հանքի ոչինչչուներ լինեմ, թե ասեմ

|

Որ

`

Իմ

ուղիղ.

այն էր ամենից, ելան մեր լավ

|

տղերք գյուղից նրա կանաչ ափերից կյանքը շատ

Հորդել է վաղուց ու դուրս Է հոսել, Բայց ես ուվում եմ մեր այդ լավ գյուղի Տղերքի մասինսրտագինխոսել:

հ

եք

Խլածմեւլլթաղի խաղընկերներից,

Առաջինանգամ դպրոց են բերում. Մենք փոքրիկքարայծ,բռնված«գերի», Կանգնածենք խոնարհ դերում:

Ուվարժվում ենք

գառնուկի

անվտա

մենք մեր չար, գրատախւոավյին, Տեսքուլ միայն խաղի ընկերներ գտած, Մեւլ համար դպրոցի բակին: Նվիրվում սրտանց շուտ

Բայցայլէր արդենկյանքը մեվ համար, "Առաջին հոգսնէր մեր հոգինգերում. Ծեր ուսուցչուհու խոսթերն ակամա

Հնչումէինմեր խելիքներում:

Էլ մենք երեխաչէինք հասարակ.

էինքու Սովորող

լուրջ

աշակերտ, .

Պառասխան տալու վգացումն արագ էր մել հետ:

Բոլոր խաղերում: վապում

մինչնհիմա Եվ այն օրվանից Թվում է անվերջ՝պարտք ունեմ տալու, ես

-

ՀԸ

շա

Վ,

.

ԿՈ--

` ՀԵՔ»:

ՀԱՌՒԿՆՈ,՝

.5ռ. թ

ա

.թՎ.

լ-.

ի

.

-

-

ՈՂՐԱԶ

,

՞

-

-

'

աշխարհիդիմաց, Թվում Է, կանգնած.

|

Իրավունքչունեմ անհոգ ժպտալու:

են հավաքվում անվերջ, պարտքեր տալու պարտքերիցբացի, Դպրոցին

Ու

նոր

Թեն խորհում ու

.

աշխատում եմ ես Առանց ընդհանուրդասամիջոցի:

ՆՌԱՋԻՆ

ԽՄԲՈՒՄ

Առաջին խմբում քայլում եւէ ահա, Գույն-գույն տերն եմ անվերջհավաքում, Խոշոր տառեր են իմ առջն պահած, Շարքիենք կանգնելդպրոցի բակում: ս նստած` գրում ենք Տեղերում: արդեն,

"

՝

Թանաք եմ թափել հենց մեծատառին, ուվում եմ մեղքս ուրիշին բարդել, են սուտս Բռնում առաջին բառից:

Շիկնում

եմ

կրծքիս փողկապինման, |

Անմիտ արարքից իմ ամոթալի. Եվ քրթմնջալով մտքիսմեջ կամաց,՝ եմ տալիս, 'Ինքսինձ հաստատ խոստում |

`

|

Որ էլ ո՛չ մի տեղ, որ էլ ո՛չ մի օր, Որ էլ ո՛չ ոքի երբեք չխաբեմ: Թող թանաքուտվենտետրերս բոլոր, Բայց հոգուս վրա թանաք չթաւփեւ:

ե)

`

Է

եմ երկրորդ դասարան, Փոխադրվել Խաղում ենք անհոգ առվի ավավում, Մեկն իմ թանաքը թափում Է կամաց Ու, ծաղրելովինձ, փոդոց է վավում:

Թանաքոտձեռքս աչքերիս տանում, Ուպումեմ սրբել արցունքս առատ, ՖԵս իթ ու բերան թանաք եմ անում եմ ողջ դառած: ու

տուն գալիսթանաք

Բռնում է

եղբայրսլռիկ, ձեռքս

|

Է ինձ պատիհայելուն, Մոտեցնում եմ մավերն իմ Ես հավաքում ցրիվ Ու

Քրքջայով քթիս

եմ

նայում:

Այսպես մերթ իմ դեմ,

դեմ, Մերթ աշխարհի Զայրույթու հիացք հոգուսմեջ վառած կեկոծվելովհոսել է կյանքն իմ Ծիծաղ,արտասուք Ու

դառած: թանաք

ՄԵՐ ՀԻՆ ՎԵՃԸ

գիշերտարաժամ, Պաղբուխարու.մոտ, լամպիլույսի տակ, Ձմեռ է դաժան,

`

եդբայրս ծաղրում ենք իրար: Նաւ իր թվերի տետրիցանբաժան, Ես առած գրքերն իմ երգի

Ես

ու

սիրած: -

է դա գիշեր րաժամ, Ձմեռ ժան, Ես ենք իրար: ծաղրում եղբայրս Ես ասում եմ՝ անկյանք, չոր ես տա

ու

դու

ու

Ի՛նչ ես հասկանումայդ

`

Նա

ինձ ասում Է

թվերից. սառը ծաղրանքով. երգերի պաղ

անօգուտգերի». Շատանգամ հանգավ, վառվեց` լոդդը ու --

Անմիտ,

ու

գիրք տետրերմնացին թերի. Նա դարձավիրոք խոհուն գիտնական, Իսկ ես՝ հրկիկվող երգերիգերի: Շատ

`

.

Բայց մինչն հիմա մենք չենք հասկանում՝ Ո՞վ էր մեպանիցճիշտն, իրավացին, Ես` իմ ալեկոծ, անհանգիստսիրով, Թե

կյանքուվլ խելացի: նա՝ իրվսպված

Ի

Հիջո՞ւմես

արդյոք

իմ Հանդուգն

`

կայտառ ու կարմիր,

հարավատԱրմիկ. Հիշո՞ւմ ես երկար դասերնայն խրթին, Որ հաճախ ոչինչ չէինք հասկանում, Ոչինչ չտալով մեր հոգուն, սրտին, Ինչպես էինք -մենք շուտ անգիր անում: Հիմաէլ կյանքը տալիս Է հաճախ Խորն ու դժվարին ու ծանըրդասեր. Հիմա էլ հաճախ տեսնում եմ ցավով՝ Ուսուցիչներիսես լավ չեմ լսել: Շատ բան Է իրոք բարդու դժվարին Թվում, անմեկինն անհնարին. Հիմաէլ հաճախ կանգ եմ առնում ես, Ձգում ինձ մի պահ անուժ ու անել Ու չեմ կարենում հիմա էլ ոչինչ Առաջվանման լոկ անգիր անել: քույր,

՝

`

` |

ճ:

Ուվում եմ պատմել մեր խմբի մասին, Մեր դասարանի,որ անկարգ էր շաւո, Որ աղմկում էր միշտ երգի դասին Եվ նկարչություն սովորում էր վատ: ուներ սեփական՝ Բայց նա ֆիվպիկոս Մասնագետիհետ սուր վեճի մտնող, դժվար հարցերին Մաթեմատիկոս՝ պատասխանտվող: Միշտ ա ռաջինը `

Բուսաբան՝պինվածանձնականփորձով, Եւ ամեն ճյուղով ամեն ինչի գեւո, էր մեր, Եվ քանի որ այդ դասարանն Հասկանալիէ, որ նան պոետ:

թոր.

«ՊՐ

«

`

Ժողովներ, ժխոր աշակերտական, 'Վեճերովձգված նիստերխմբկոլի,

`

`

Ուր ամեն մեկս մի արկ ու ական, Բռնկում էինք պայթյունով մոլի:

ասես ընթացքն աշխարհի, Կխախտվեր

Թե պատի թերթը ուշանար հանկարծ, Ու թե մեր ժողով չլիներ,

Լուծում

խմբում

չէր գտնի կյանքումոչ մի հարց:

Եվ ինչ գիտեսթե հարցեր չեն եղել,

Որ մենք ենք լուծել մեր հոգով հստակ, Մեր մեծ հավատով, մեր անհուն սիրու, Մեր գյուղի փոքրիկ դպրոցում նստած: եե

«

Ք -

աշխարհի կարծում էինքթե Կենտրոնն

Ձյուներում կորած մեր գյուղն է Դպրոցը նրա պալատն Է շքեղ, իսկ վարիչը մեր

որ

կա.

արքան: աշխարհի մեկստարված նրանցով, Եվ ամեն

Առաջին անվարժերգերնենք ձոնում. եւ| սկսում ենք մեր սերն առաջին Մեր աղմկահույվմտքիկենտրոնում:

Ք

նե.

Աշխարհըկլոր է. Ասաց դասատուն: Հուվված այդ օրը Չենք դառնում էլ տուն: Մեր խաղի գունդն է Աշխարհն այդ օրը, Դպրոցիբակը-Տիեվերքն անհուն. Խաղի մեջ այնպես Խրվել ենք խորը, Որ մոռացելենք Եվ դասեր, ն տուն: Գցում եմ ահա Աշխարհըբռնիր. Նետելու հերթը --

`

`

Քոնն

հենց հիմա, Գալիս Է գունդը Դիմացիդռնից Եվ գլորվելով Կանգնումիմ դիմաց:

է

Խաղի ընթացքը

Սրտեր է վառում, Վավում ենք մենք Ողջ տիեւլլերքում, Անցնում ենք ամեն

Տ

Արգելք ու առու, Աշխարհըբռնած Մեր փոքրիկ ձեռքում:

`

Ր

Լ ա,

-

Հ

»

Սիրելիուսուցչիս՝ ւ `

Գ.

Էլբակյանին

Ուսումնառությանյոթերորդտարի, Ուսուցիչխոհեմ ու բարձր նիշեր, Քեվ բարի համբավ, հիշատակ բարի, Ես ի՞նչ խոսքերով անունդ հիշեմ:

Օրացույցիպես փոխվելեն հաճախ Ուսուցիչները՝ելած երթի, Թողնելովանջինջմի-միհիշատակ սրտում աշակերտի: Թափանցիկ

մշուշների Բայց մոռագության

մեջ

եմ ես ամենեցուն, Միախառնել եմ դեռ՝ Միայն քո հանդեպ լուռ կանգնած Սուրբ հիացմունքիարցունքով լեցուն:

Հուշերիս տնից անցնող երամով Դեմքերեն ահա սկսում չվել.

Խորհումեմ՝ արդյոք ով է սրանցից Իմ սրտին այսքան կարոտը տվել: կավիճը ձեռքին Եվ հոգուս խորքից Քո կերպարանքն Է լռիկ բարձրանում Ու կյանքի բարդ խնդիրների խորունկ `

մեկ առ մեկ բանում: Փակագծերը

Ք. Ի

ի

Կռվումենք՝ ելած երկու բանակի-Մեկը կարմիր է, մեկը՝ սպիտակ. Թշնամինդերն իր մոռացած իսկույն, Լուռ կուչ է եկել կանաչ թփի տակ:

`

Լսիր,-- ասում եմ,--'արի ինձ խփիր, Հո չես մնալու անվերջ պահ մտած: Նա ձեռ ու ուռուլ հասկացնում Է ինձ, Որ չփախցնեւ( թիթեռն իր գտած --

Ինչ ես խելքդ ողջ թիթեռին տվել Լուրջ գործ Է այստեղ, դերդ կատարիր: --

մի հոխորտա, սպասիր դու էւ քեվ համար պահիր: Հրամաններդ

--

Շատ

Ինչ ես անելու, կմեռնի ախր, Տե՛ս, ոնց է թաւիել ոսկեգույնփոշին, Տե՛ս, ոնց Է հոգնած թները կախել Եվ նայում Է քեվ որպես հրեջի: --

Մի՞թեկմեռնի,-շշնջում էնա Եւ ծաղկի վրա դնում թիթեռին,----

|

| |

ՄարոՄարգարյան

|

|

|

ՍՏ

.ա

Տ

ԻՈ '

Հար

ա

Գուցեծադիկը ուշքի կբերի: Ու

մղկտալով թիթեռի համար,

Պատերավմէինք խաղում մեր բակում Գերում, ավերում աշխարհը համակ. Թիթեռիվիշտը մեր փոքրիկ հոգում:

-

ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՄ

պիտիհանենք մի ներկայացում, Բայց մնացելենք փակուղում, անել.

Բեմ

`

`

Երբ ամեն անգամ ցուցակը բացում, Ուվկումենք հարմար դերեր բաժանել, ՍկսվումԷ խուլ աղմուկ-ադաղակ, Բոլորըհուվված, դժգոհ բոլորից, Կռվի է փոխվում մեր գործը խաղաղ, Ու ոչինչ չարած, ցրվում ենք նորից: Չի համաձայնում մեվանից ոչ ոք, Չի ուվում լինել թշնամու դերում, Վիճում են, կռվում, խնդրում ծնկաչոք, Բոլորին ավնիվնու լավն Է գերում: Ամեն մեկն իր մեջ համովվածԷ, որ Ինքն Է իսկական հերոսն աշխարհի, Եվ համուլումն այդ հաստատուն ու խոր, Մերժելն իվուր է ու անհնարին: Եվ, թողած պիես ու ներկայացում, Դիմում ենք կյանքին փակուղուցհանող, Որ մեր դեմ անթիվ ճամփա Է բացում Դեպի ցանկալի բարձունքը տանոդ: մեր կարոտ սրտերում պահած Այսպես, Հերոսի դերը, անիվն ու բարին,. Խոստո ւմներտալտվ, ցրվում ենք ահա Տարբեր ճամփեքով մեր լավ աշխարհի: Շատերն իսկական հերոսներ դարձան, Շատերն էլ ընկան այս դժվար ճամփին, Եվ ես էլ հիմա այրվող կարուռով Երգում եմ նրանց մանկությունն անբիծ ՛

ՉԷ

"

Մարվանքի շարքը մեր դասարանի՝

ւմ Թողած տետրերն բաց, դասագիրքը. Բռնելովփողը պաղ հրացանի, թանաք՝ գնաց: Մատներին դաշտ

`

մարտի

՝

`

`

Ռմանցանունը աստղերին հասավ, Մատաղսրտերը քար ու հողի տակ, տմանք էլ ընկան հեղեղատներում՝. Թողնելով մի լույս, բարի հիշատակ: Թվում Է գարնան հողն իմ ոտքի-տակ Նրանց սրտով Է հիմա տաքանում, Թվում.է հողում նրանք են հիմա Այսքանսրտավառծաղիկներբանում:

Դրահամարէ աշխարհնայսքանթանկ, Եվ՝ սիրտս ամեն շյուղի հետ դողում: Դժվարէ ապրել անփույթ ու անհոգ Այսպիսիսիրով շաղախվածհողում:

ի

Սուրիկ անունովկար մի լավ տղա, չափ ավնիվ ու բարի, Նաիվության Երգեր էր գրում նա սիրաշաղախ Թիթեռի մասին ու՞ծաղկող ծառի:

ուներջինջ, նայողհայացք ու անկեղծ, սրտագին Արդար ու խոր,

Նա

ուղիղ

Հասկանալի էր, որ երկրի կանչին Առաջին շարքում լիներ կամավոր:

`

՝

Կռվում, ասում են, ճկունԷր, .դաժան, Հարվածը հատու, խիստ ու աններում, Ուր լինում էր նա մերոնց` հաղթանակ, Թշնամուն` ահ ու սարսափէր բերու:

Բայց նամակներումչէր երնումայն, Ոչ մի ակնարկից,տողից ու տառից, Մենք երգեր էինք ստանում միայն Թիթեռի մասին ու ծաղկողծառի:

աէ

փ

փ

Զոնված դասընկերոջն՝ ԳԱՌՆԻԿ

ՈՍԿԱՆՅԱՆԻՆ

Հիշում եմ մի օր դասամիջոցին Պատուհանիմոտ հեգնանքով ասիր. Երգեր ես գրում նուրբ ու գեղեցիկ, Գրիր, ա՛խ, գրիր նան իմ մասին:

`

`

Հիմա, պսոռահմամբ երբ անցնումեմ հույս շենքի մտտովհամալսարանի, Ծխացողսրտու|ես տեսնում,եմքեվ Ժպտալիս՝փեղկից մեր լսարանի:

ես

Կանգնումեմ մի պահ պատերիտակին, Թվում է նորից գնում եմ դասի, Այխանգամ արդեն առանցկատակի Ասում ես.-Գրիր, գրի՛ր իմ մասին:

Հ |

-

.

վիլ կանգինման Դպրոցիբակում Մեր ծիծաղն անհոգ վրնգում Է դեռ. Այն վարիչն է մեր կանգնել մեր դիմաց. ճակատինկնճիռ ու հոնքերը կեռ:

Մեր մանկություննԷ շուրջն իր վավվվում Պիոներականփողկապըվվին, Մերթ ընկնում է նա առվի ջրի մեջ, Մերթ նկարներ Է քաշում ավավին:

պատուհանից նետվում Է

ցած Խաղալուհամար փախչում Է դասից, Մերթ վիճումէ. նա խիստ ու շիկացած, Ամենախորունկ հարցերի մասին: Մերթ

`

՝

նա

Իր սովոր ժամին կանգնած նույնտեղում, ան վարիչն է մեր, նայում է բակին, Եվ նրա խոժոռ հոնքերի տակից, Բարությունն Է մեր բակը հեղեղում: ենք մենք մանկությունից նայել ամեն խառության, Հաղվատու| Այդպեսէլ կյանքը մեվ նայել Է միշտ, Մեր խիստու բարի վարիչի նման: Ու սովորել

ԱՌԱՋԻՆ

ԴՊՐՈՑ յ

`

Է կոկիկ աղջկա նման, Կանգնած Դեռատի մի շենք կապույտ փեղկերով

մեր դպրոցն Է այն, "Վերանորոգված Նցված սրտագին մեր աղմուկներով: Ծիծաղում Է մեվ՛ ու կանչում հեռվից, Հին դասարանն իմ բաց պատուհանով Ես երեխա եմ երնում դեռ ինձ, Ռր գրքի բեռն իր հավիվ Է տանում: ինչպես հիմա քեվ իմ սերը տամ, Մոր գրկի նման դպրոց իմ բարի, Լույսերով լցվածիմ տաք դասարան Ամենասիրունսենյակաշխարհի: Ես

`

Քո |

բացդռներից ես

դուրս

եմ

եկել,

եմ մտել ես անթիվ, «Նոր դպրոցներ Նատարաններին գլուխ եմ թեքել Դասեր եմ անվերջ սովորել անգիր:

դուրսեմ եկել քո բաց դռներից, շատ բանի Շատ բան կորցրել, հասել, է Հիմաաշխարհնդպրոցդառել ինձ Ես:

Ուհիմա էլ |

եմ

դասեր: սովորում

են անքան Եվդասերը` հարդ լուրջ ու

Եվ դպրոցներնխմ վգաստ

են

այնպես,

5.

լ

,-

Ա

ան

ԱՋ

: :

:

.

ԱՎ

:

:

Բայցամեն դասի, ամեն միվայրկյան ու քեվ: Հիշումեմ անվերջ քո պատկերն |

հմ տետրը բացել Դու ես առաջին Ու գույց տվել ինձ դասերն առաջին,

ինձ տվել այսքան բավմաձենե Աշխարհը գրքի այսքան խորն ու. ջինջ:

Դու

ես

պատկերն անվերջ Թվում այքանմոտ, սիրելի այսքան, դպրոցների. Այսքանբավմազվան մեջ Անեղծու արդար դպրոցն իրական:

նհա

ինչու Է

քո

Է

`

Ք

Փշատենութախիծ Իջնող արծաթ-արծաթ Եվ տխրություն դատարկ ճան ապարհի... Դեղին, Դեղին, Դեղին,

Ննջող արւռերարդար, Ու

մի թռչուն մենակ

Կանգնածքարին: Եվ անուններ շքեղ նշող, Ժամանակներ

հողին խոնավ Ընկած Ու

խաչքարին:

ԱՐԱՐԱՏՅԱՆՊԱՏԿԵՐՆԵՐ

տի

-

Ք

Իմ մրգածինս,իմ մրգաստանս,

Քարերու խաղող

Իրարուշաղախ: Մրգոտ մատները Խաժ ողկույվներով "Քարերին՝ւիարած, թարթող, Թուխ թարթիչները ժպտալով Իմ ւլարթնողորդիս՝ Իմ Հայաստանս:

աչքերին տարած,

2--ափ

|

.

Կայծակնանհամբեր

`

Ասեղին տալիս, Ամպերիմթնած փեշերն

ՔաշքշումԷ նա

լ

կարում,

Է

Է:

Թելերն իր դեղին, Լույսերով ճաքածգիշերնէ Ի՞նչ ես դու այդպես

Մթնելանտեղի.

Մի կտոր հացիդ Խառնում ես լեդի. Աչքերը լցված Տես, տղադ նստած

վարո ՍՈ

չ

ճառագայթներո

լույս

Է

նկարում:

"

՝

Քարերիվրա լապտերխաղողի՝ Մրգի մշուշ Է ու մրգի ծուխ Է. Սալորը կառլույտու ոււկեղեղին, Հոնի կաթուկը շիկնած ու թուխ է:

Միրգ Է ծիծաղում ամեն մի թփից, Դեղձենու թավիշ, նարընջե ժպիտ, Կարմիր ճիչ նռան ու. կանաչ կրակ, Կոտրվող շիվեր ու ճյուղերծռած... Քարերի վրա լապտեր խաղողի, Մրգի մշուշ Է ու մրգի մուխ Է, Քաղցրովլցված Է տաք սիրտը հողի, Իսկ մարդու սրտում դեռ դառը ծուխ Է: -

՝

`

|

Քո

վավն է, խաղողի վարդարանքը

նավնԷ քո պարդարանքը. դեղձենիների Քո հրավառված դեղին. Թավիշը գորգերը Եվ անգծագիր մրգի

աո

`

`

անի

ԱԾ

ՐՐ

Բ

Շաղախվածհոդին: Քո վարդարանքը սիրո նկարն ե Նկարածքարն Է քո վարդարանքը. Քո վարդարանքըսմիրաթով բառն Է Երբեմն դառն Է քո պարդարանքը. Քո վարդարանքըխաղողի վավնէ, Ողկույլի նապնէ քո պարդարանքը, լի քո որդիների Եվ ասողերով Է քո վարդարանքը: հրավն Այրվող ։

-

,

» :

. '

:

.

Ս

Դվինի ջարդվածսափորներիմեջ, դարերի, խոր-խոր Հին մասունքներում շաղվածքարերի Առասպելներում

"`

Սրտիմեջ

արմատ նետած, Ծփանքով ելածդեղձենիդալար, մտած

ու

Ծաղիկներնավողու շիվեր բակ

Պպատներդարձողհինավուրց

Ն ՍՏՈ

թափող

ՀՃամփեքին հակինթ ուլունքներ Փշատիճյուղեր,

՝

ՐԵՑ ։

ՍՈՐ

հյուղեր,

Շքեղշենքերովարթնացողգյուղեր,

`

իրար Եվկեղտամռութ ն

Գղող. |

Թռչող բանակներ Այրվածու փռչուռերեխաների, Որ արշավում եք փայտե

ձիերով...ՏՈՍ

կառուցում Բերդեր եք շինում, ` Հին պպատների փոշին ցեխ Տուն եք

տալով... Իրարու

բարով, Մեծացեք

ՍՈ

ԱՈ

արած, Տ

Մեծացեք բարով:

`

ՍՏ

Մարո Մարգարյան

ՍՈՆ

ԳՅՈՒՂ

ԻՄ.

ծաղկաջշոր

Գյուղ իմ, գյուղ իմ Զթե աղլուխ կապած մայր,

Քեւ իմ սերը ծխացող,

Քեվ իմ կարոտը անծայր:

Ես `

որդու մեղավոր

Դու մոր նման

պես,

միշտ ներող,

Միշտ ժպիտը շուրթերիդ, Միշտ հոգնած ու համբերող:

Լո՛ւռ,

`

-

կարուռ սրտաբեկ ու

իմ նայող, ճանապարհին դեւ շռայլ, Ուրիշների Ինքդթեվնից խնայող:-

ըկը քո՝ Գամես նորիցգի Խելքի եկած որդուպես. "Ինչ որ ունեմաշխարհում, Ողջը նվեր բերեմքեվ: Տամ

այգուն Քո քարքարոտ չոր հողին, Քո արտերինարնհար, Քո ծարաված խաղողին: ուժերս

քո

կղառատ

քո փոշոտ, Կածաններին

քո տխուր Անձրններին

ծանըու խոշոր, Հասկերին

ու Աղբյուրներինհամը

լուռ...

Եվ մնացած կյանքս տամ Քո լումնաշաղգիշերին, քո այրված, Ճաւնիաներին Քո գետնաթաւիո ւժերին... Եվ կարոտած,կարոտած. քո տաք փեշերին: Փարվեմ:

է:

5. լոգ

ԳՅՈՒՂ `.

"`

ԻՄ

եմ բաց վաղուց

թողել | "Քո ծադկավորփեշերը Ու դարձել եմ քաղաքի Ես

`

Մայթերի գերին: է նորից Գյուղ իմ, կանչում

`

Ինձ քո թավիշ գիշերը

հոր նման խստատես Խնդությունըքո լռին: Ու

'՝

.

Երբ նստումեմ քննելու Իմ շուրջը չարնու բարին,

Տեսնում եմ չորս Շատ գետեր են

Ս

կողմերով

գնագել.

Երբնայումեմ մտասույվ, Նայում ինձ ու աշխարհին, եմ Տեսնում որ

լ

Մինչն էսօր

Էլի էն

գեղջուկ

պարվ ու Երեխան եմ մնացել:

Հավարմայթ էլ որ անցնե, պողուտա՝ Հավար `

Ռչ մի ճամփա չի՛ հասնի Քո մի-ոլոր կածանին.

.

հեռավոր,Մանկությունից ջինջ ու խոր Կապույտներուլ իմ հոգումեջ մնացած Քո ծիածանին:

Ֆո

փ ի

Ֆ

ԳմբեթԷ հին, Մոխրամթին,.

ՏՈ

կես փլած. լ: խոտորնակ Սն դեղին

Կես

ու

ու

կողին. Մառմուռ

՞-

Մոմի նման հանգած դարեր, Ու մեկ ընդ մեջ ընկածջարեր՝ Ատամնաքափու խարխլած: . Շուրջը ամուր բերդիպատեր,

`

Քարակայունու քարատն: Ո՞վ իմանա թե որ դարում Ինչ հավատԷ պահել ամուր, Է Ռրքանմոլոր

|

սիրտ փրկեր

Որքանվոհել, Որքանվրկել, Ում Է կանչելվանգով

`

Ն

հնչեղ, |

մախ ներշնչել, պաւոկառանք, Ո՛ւմ Է անվերջ ու անընդմեջ շարքից հանել, Աղետների Որքան սերեր թաղածիր մեջ՝ Ո՞ւմ

`

|

Ո՞ւմ Է

ո՞ւմ կոտրել,

Գմբեթէ հին,

Մոխրամթին,

կործանել: |

փլած,

ուկես. խոտորնակ Ստամնաթափու խարխլած: Կես

"Ու

մենակ լռին սիկակաչ

«Քարըճեղքել դուրս

`

"`

`

եկել կատարին Է

Է սուր Ու կանգնել Լուխ Է մաղում, Կյանք Է շաղում Վառ կարմիրով պարվ ու որոշ Այդ մրապատքարաշխարհում կ Որպեսհաղթող կ

դրոշ: Որպես

յանքի շան :

Ի.

ԽՅ-Ղ

ՀԱՉԱՐ

ՀԳԱ:

ԱՆ

Բ.'Շ

Ժ:

ւ

ԼՈՐԱԱԻՈ ՛

ա .

ՄՈՎ

ԵՐԻՆ Աա

ՍԱ

ՀԻՆ

Ք:՝

-շ

ՆԱ

նեն

ՏՈՒՐՏԹ ԴՐՈ

ՀԻՆ

Մ

ՑՎ

ՆԱՐԱ

«:

Կ1

-

երեր

ԿՈՅ:

ՀՄ

`

ՍՏ

.

ՒԿ

:

Ա :

այ

ի ,

՛

"

,

ա

ԼՈ

-.

ԼԱԿ

Ւ -

-

Հեզ

.

Հ

ՆՈՑ,

-

-

ՅԱԼ

Մն

ի

շննն

:

մե

-

ի

ա,

տ

Ծ

ՄՑՏԼ

՝ ւ

Մնա..-17-

ի

ՎԻ

|

Պաշ ԱՐԵՒ2

ՄՅա

ՆՈ

ԵՆ

.-

Հո

դաարղո Տ

ւ

ԱՅՐ

ա

..

ւ

ի

:

`

Կ

ԱՑ

:

`

ԾՈՆ

«3 -

-

ՆՀ

:

:

Ար5 ՎԹ

ՆՐ

ՅՆԻ

ԱՀՅԿ

.-

ԷՈ

տ

ՀԱՆ "

-

ՍՈ..

Մ

ԿՔ

ՇՈԿԸ

Ո

'-

։

աա

ԳՐԻԼ

`

-

-

:

-

`

ՆՑ

ի

ու

-

-

ՀԱ» ՀՀ-ԻՆ

ՐՀ

ՄՈՐ

Հ.

ՀԵ,

ա

թ.

ի

-

ԲՈ

Հո. ,

-գ,

Լարեր `. :-

`

--

"լ

-

,

1.

«ԱՉՆ:

ար

ո

`

"ւ

1.

ար

-

' |

`

:

-

.

.

:

ջ

կատա `

Ի

ԵՐ:

.-

.

-

`

մերն։

`

ՀԻ ԼՈ:

`

տ

`

..

Կ

|

ի

"

:

«

'

ի

աաա

ՄՂԼՊ

"ՎՆ

է.

տ

Մ

-

ՐԵՐՆ:

'

Լ

ի

ԵԼ

ա

՛

ո.

`.

՞

-

-

Ր

Վ

րք ՎՀ

ԻԴ

«զէ»

ա

-

.-

Հ

ՀՎ Ն

.

ՄՈ շան

ՃՈ

Մ

-

տ

'

ԱՈԵՑ

.

"5

:

"5,,Կ,«,

-

ԸԴ

՛

:

ԲՆ

ՉՀ

ԱղԵՐՀՂՅՅԻ

արեն

Հան

զ.

ԹՀԻՑ

ԱԾՆ

ՀԵԼ

-

ր յ

Ս

:

,

ՀԵՐ

-

Ե.

թոռ ՎԼ

.

ԱՐ:

"

-

ԶՈՐ

ԱԻ

ՀԻՆԸ

-

`-

-

Վ

«Մն

ՀԵՐԸ

աեւ...

:

-

Է

-

Հթ ոչն րգը

ՓՈՐ

ԵԿեւԸՈՈԼՆՈՒ

ՊԱ:

ւ.

-

ՀՈ

Ո.

Հ

ւ

աջ -

մն

ՀՏՀ ՄՔ

ՂՐ

ի

ո

22Զ

՛ .

..

"ՎԵԼ

ւի

ի2

Յե

ԱՎՈՆ

-

ց

բ

ԱՅՈ

տե

ԵՐ

Թա

ԼՈՌՎԱՁՈՐԸ

Մենք. վառիվերն անց ենք կացել, Մանր անձրնիփոշումկորած. Ժայռի քերծեր մշուշներում Ասեսմարդիկ են մոլորած: Ձորը լցված ճերմակ մեգով՝ Ծով է թվումլայն ու խորունկ, Հայրս ձայնում Է ձիերին, Քաջալերումու հորդորում: Հայրս ձայնում է ձիերին ` ու կորչում Է ձայնըձորում: `

՝

ԳՈՒՄ

Հ`

Վ

ֆ

`

Ք

Փուլ Է գալիս ինչ-որ մի տեղ. Մի հին քարափ շամանդաղում, Ք.

մի.խուլ հեդեղ մանրաքար

Է Կարկըտում բավմատրուի Ու

դանդաղում: Համր ու հանդարտնախիրը իջնում Է ցած, ւԱմպասարից Տուն են դառնում կովերը վաղ ու : Մտամոլոր կարմացած, Մեծաշարժում խորհողու լուռ, Եվ աչքերով բարի-բարի, Սն ու խոշոր, Եվ կողերիմետաքսընուրբ Ծածկած մանրիկ ջրափոշով: Կուրծքը շաղուռ, չպովերնամպոտ Հպարտ,հանդարտու ինքնամփոփ: Տուն են դառնում կովերը վաղ: Ո

զոր.

|

:

.

Աո

ՀորՆ ԳԱՆ

` Մ

`

:

`

.

թեք ոլորվել Է կածանը Ժայռիշրթին, Դեմն

ու խոթ մթնած ահավոր, |

Անդունդանտակ, Ծվարել Է ժայռիփեշին Մաւոուռմի հին, .

Կռացելեն գլուխգլխի

Երկու մթնածշիրմաքարեր

Գեղաքանդակ. Ասես պատմում ենի

րարու |

Վիշտըքարի. Ու այս անտարբեր վարմանում ն Կյանքի վրաաշխարհի:

|

ԷՍՏ

Ն» Ք.»

Մառախուղիծվեններ են Ծերպից կախված ծառի ճյուղին Եվ սնակնած ինչ որ տեղից Կաթնամշուշլույսի թելեր. Ու ոչ մի հետք ու հիշատակ Ճերմակծովում կորած գյուղից. Կենդանության ոչ մի նշան` Ասեւ: թե վերջն Է աշխարհի, Միայն մոտիկ .հաչոցն Է շան

ընկնումքարին: Հաւռիկ-հատիկ

` 399.

`

Ինչ Ինչ

եմ

եմ

Ք

տեսել,

հիշում՝

"Սն ճափարի սուրփշերում

`

Նարգիվների կապույտ նավանք, Թախիծթաքուն. Վեր խոյացող եղինջների

Ծայրերսուր-սուր

գոթական, րակում. Բերդապատի ավե ելած ճեղքից Կանաչները ու

Հին դարերից սալահատակ. մեջ, եւլ լեգենդներ ճեղքերի Առասպելներքարերիտակ:

2:

մ.

շեկլիկմի կտրավոր Մի կավածեփ հողից հանած, Ահա

Մի ակնանի, թեքվածու կոր. Եվ կտուրին դեղնածաղիկ

`

արտԷ ցանած. Կտավատի

Է

մեջ կտրան ծերի արտի Կարմիր կետեր կակաչների: Ու

ԵՆ

Ս |

`

Ներսումծանրթասերհնչեղ՝ ու Գրակալին թարեքին

ուրցի փնջեր Ուլունք-ուլունք

Բուրումնաշաղ բարեծին. ու

Հյուսեր սոխիու "Սեմինշարած. Կոտեր, չափեր, Խեղճ ու կրակ ցախի Դիվածկողքին ու ամբարած: Եվ քաջելուց, քաշքշելուց, Մեր թթենու ճյուղը կոտրած, Որ կոտրած էլ կանաչում էր Ու կոտրածէլ պտուղտալիս: Եւ|իմ սրտումմի հին մորմոք, -ստւր մի ափսոսանք Մանկական Հավետմնացմղկտալիս, Որ այդպես էլ կանաչում էր

ավլուկի

ՊԵՆ ՆԼԼ

աի

ա

ԱՑ

Գր.

ԽԱՆՈ

|

`

.

`

ՈՑ

`

`

ՂՈՐ:

թ

Հզոր

`

ԱՈՐԸՆ `

Թնանկոտոր,

կապեր,

|

`

ԱԱԱՆ

`. 364

Ֆվ այդպես էլ թնակոտոր Պտուղ տալիս: |

Ք

`

'

Ք

.-

Ցոլցլումեն երկնի ճերակ Միջակետները վերնում. Չի հանձնվում օրը սական, Ու մերգյուղն է դեռ երնում:

9-:

,։.0»։0:

"Ր

Խեղճու կրակթափա տներ

Բռով նետած հատիկի պես, Արտերինեղ կարկատաններ Երկինք հասած լեռանկողին. Եվ փշերիծառաստանը Մերթիվ ու կես Ցաքու ցրիվ որբերիպես կպած հողին. Սրտապատառ Ինչն Է այսպեսհոգուսխորքում հետքով գալիս, Հին օրերի խոր մնացել Ինչն է այսպես մեջ մղկտալիս Նյարդերիս Ոգորումն Է գուցե մերհին Արյանսմեջ հորձանքոսգիս, Թե մեծ նանի ջահրանէ դեռ Դնդնոււմու անուջ բալիս:: այգի՞ն ավեր, Ճղակոտոր ջրաղացի, պատը" "Փլած. |

`

|

:

ՏՏ.

ՀՈՒՅ ԼԼ ՏՏՏՃ Տ

ւ բույրը Թե՛թոնրատան հացի, Թե՛տուջըձորն ի բերան ր

`

|

|

`

Ծուփ-ծուփլցված կաթի նման, "Թե կարտոլի մարգը ծաղկած Սարին փռածչթի նման:

)

Է

Ի

բարակ խեղտվեցխիճով, "Առուն

Սագեր փախանճերմակ ճիչով: Եդինջըթեժ կունդիկ ուլի

Դունչը դաղեց. ՍՏԻ րին, Չալոն խեթեցկամակո Եվ քթի տակ քմծիծաղե... Նանը թոնրիցհաց Է հանում,

`. |

գիրով:.

Կուրծքը կապածխաչ ու Հարսը մոխիրնԷ թափ տալիս` հին փեշկիրով: Ասեղնագործ Որ երկուսն էլ մտքում թաքուն Հայրիկինեն դեռ սպառում. նման Ու երկուսն էլ թոնրի Կրակովլի ու մտոխրապատ, ոչ մի խոսք չեն ասում:

`

.

Իրար

|

`

հարապատներ,

Ո՞ւր եք հիմա Ո՞ր թփի. տակ,ո՞ր կանաչի, Չեք տեսնում ինձ. գիտեմ հիմա, Թե տեսնեք էլ չեք ճանաչի:

ՅԵ

«Հււշ-

Ի ի

ՀԱՑ

աա Լ.

ՀԱՐ.

Ձյուն

ԱՅՐ'

է

եկել

ու խորին, թավ

Մ. մեր, խորիրճիրը Նալ Ինչպեստատըճերմակ. շալով: Պատիտակինցամաք միտեղ, է

Հ

Դունչը դրածվույգ թաթերին, Քնել Է մեր բարիՉալոն: ԻմաստունԷ Չալոնմեր շատ, արի Ն Հեր ՆԱՆ Մեծահոգի, լուրջ ու հպարտ, Նա փռքրերին ձեռ չի տալիս ԱՆՏ ԱՐՋ Ու դռներինման չի գալիս: ՀԵՐ ԵՆ` Աիրում Է նա մեվ բ ոլռրիս Եվ շատերին լավճանաչում, Ն Հաչում է նա լուսնի վրա, |

.

-

ՅԵՆ

`

Ստվերների, Բայցարնիվրա երբեք |

|

Ա

Փո

`

շ

Նա

չի հաչում:

`

ՏՆԱԿԸ

Ձյունեմուշտակ,սառցե գդակ, քարին, Սառցեթփերծեփած --

`

Կյանքու կրակսառույցիտակ Եվ տաք հացիբույրը

բարի:

մութաքա,

-

Թախտու փոքրիկ մի Ու մի գուլպա գործող նանի. Դասագրքինգլուխ հակած Խաժ

ու

միպատ անի:

գանգուր:

է հաղորդում ուրեր Ռադիոն: Ինչ-որ հեռու մի ավանից, Է նրան Ձալնակցում կամաց.

Խշխշոցը թեյամանի:

է սոպում ոուքն Դուրսը վայրագ թռչում տանիք. տանիքից Ու մի փոքրիկկարմիրմեխակ

Ու

'

ղ

Լոն

ոք

,

Ծիծաղում Է պատուհանից:

ՄարոՄարգարյան

Լ

Ի.

Ք

Թողած.հեռվում քաղաքների Աղմուկը ծով, -

`

ը

մեր համրացել Այգու ափին. .

Եկել

եմ

ու

թթենին

Բռնկել Է մեր Ոսկե բոցով, Շոգը անթարթաչքի

նայում քարափից:

Ինձ. Է

Սն

նման,

կաթումԷ վերջին թութը Հատիկ-հատիկ.

Ու

Ու

փլում է վերջին

քարը

Ցանկապատի.

ՈԼ թռչում. Է վերջին հավքը

Մերտանիքից.

Կա՛դեռ մեկը

|

Էն աղմկոտ ընտանիքից: Չալոն հաչեց երկու Աչքըփակեց.

բերան

վիսը: թեքեց Որ լավ աի...

Դեղինհավը

ապու էշի "Ապան փոքրիկ Բեռըհակեց.

ՀորանջումԷ խրճիթըմեր, Թնը կախածու մեկուսի:

«ՋԱ .

ազո

.«

ՏՈՐ `

ՃՈ ,

Եղո

-

:2ԶԻ:ԱԱԸ

ՀԸ

Էր:

բո ո

ի

նպով Դ.

Ա

.

ՓԱ.

«ՆՈՅԱՆ

ոջ

ի

Հ.

Ն

ՅՑ... :

աին

ԹԹ:

ոՆ

-Կ

Եր

ուա ԿՈԿՈ,

ՏՈՀԿ

7..

..

ՐԵՀ, ւ

ՅԵ

ՂԱՑ, ԿԻԳո

ՄԹԵ

ԼԱՐԵԼ

Լաւ

.

ԱՂՅ

.

ՀԾ ՛

`

ՀԱՐ

ի

ՀՅ.

Հու

ԸՎԵ

ՋՖԿ.

Ֆե

Հերկ պ

ՂԱՂ

ՀՈ

ՅԵՂՉԱՆ ւԹՄ

ԱԿ

Ւ

ոս

ՆԱՄ

Թ

Մ

Հպզո թնո ՀՈ «ս.

Թ.

լ

ԺՅ2..

ՅՐՏՖԵ`ՏԼՆՈՅՈԼ

ՆՅԱՆ.

թթենու տակ, Տերնաթափ ՊապենականՃախարակով ՏՏ

Իր մոխրագույն

կածանով,

հին Մեկ դեպի վեր, Մեկ դեպի վար. Եվ չգիտեմ, թե նա հիմա Ուր է տանում: Ես գնում եմ

Եվ չգիտեմ երավ Է սա, Թե ինչ որ մի պատկեր հին ժա յռիվրա արձանացած... Թե՞ իմ ծնված օրից հետո Անց են կացել անթիվ դարեր, Թե՞ ես անհաս մի բար

է

Ընկել ցած: եմ

Էք

«ՆՀ :

Ա

նանը Իմ ծեր,

Վիշտն Է մանում:

ՊՏ

ձունքից

:-

Արար»

ԱՆՏԱՌՈՒՄ

խմբով րվեցինքանտառում. Մոլո Մենք մեծ

|

Մեր ոտքի տակ

'

խոտեր-ու տերու ցուրսը Խոնավ Փտած

դեմքն

Հոգնածմեր էր վառում, "Ու երկնի տեղ՝ժանկաոր Սն սատին մեր վերն: Քարում էինք օրորվելով ու մռայլ. Մենք հոգնաբեկ

էր

Ցուրտ մթությամբլցված.էին

Ծաղիկներըգունագեղ. ՝ Ոչ պի տուք շող, . Ու կենդանի ոչ մի փայլ. Ղույվիբեկոր, Արնի թել՝ ոչ մի տեղ. "ու` Քայլում էինք, Մեվնից ոչ ոք չէր խոսում. |

|

`

Տ

|

Էինք ծանր ու Քայլում դանդաղ, Ու երբեմն էլ լուռ չոքում: |

Համրգավնէր Հոգնածմեր սիրտն ակուում, |

պես, խոր անտառի Վաոռառի

`

Ծանրըխոհերմեր հոգում: Մեր ոտքիտակ .

`

ՏՐ.

4. :

՛

լ

ռ

ԴՀԱԻՏ

ՀԵՑ

-ԺՈ:

«ՎՐ

ԱՄՐ

ԵՐ

ՎԵ

Ը Հում

22.

էշ

աոա 2Ձ3«:.

ՀԸ

Է

ՀՀ«ՅԱԻ ԱՑ ԻԴ ՒԱոՐՂՈՎ`221՞-Յ1:5 Հ-Տ

ԱԱ ՀԻ

ԺԵ-

,Ը

ՋՈԱՆՂ 11 Աո ա ԴՏ աՓԱԽ ա աղու ԴԳԱ Թթ.

ՈԱՅՈՈՈՄ Ւ, Աւ

ՏՈ հոգնած` ու գոկար, «Վկնպես Կարծում

էինք Դուրս ենքեկել աշխարհից, Կարծումէինք ի

-

`

ոս.

ԱՅՐՈՂ.

ար

ՄԱՐԴՆ Ր

Լ

ՈՒԿ

Ո

ՎԻ"

Թո

«Ջե

ԱՆ ՞Ձ

ոա ՅՐ

։

|

ծին,

ՀԱԱԱՆՆ

58.Ց

Հ8-ՏՆ.-

`

|

Կապույտերկինք էլ չկա. Եվ երբ հանկարծ Լույսի կետերշողացին, աջ ու ձախից Ու ժպտացին Երկինք, արն ուկրակ. Մենք բոլորս լույսի

Լուսա

իչ, չ91:,

կարուտ, |

քաշելով շունչ Թեթնացած Ո կարող ծր. |

ՏՏ

ՍՈՐ

ւր

Կապույտ երկինքըգնալ... Բնության մեջ ԱՂՈ» մեն Չէր եղել ոչ մի

շեղումն Մոլորվածանհնար,

«Այդմենք էինք ու

Երկինքըկար

Ը

ՓՈ.

Եղել միշտ իրտեղում: էր

ո"

աա

Ոտ

ծշ.Կ"՛

ՓՇԱՏԵՆԻ

ա

Փշատենի, փշատենի, |

|

Համեստ

ու

պարվ.

Պտուղներիխտությունից ճյյուղերըկախ

`

Փշատենի,

|

Սիրագորովու Փշատենի,

"`

սրտաշարժ

Դեղինոսկի հատիկներով Արծաթաշաղ: Եթե մի օր ծաղկեիր դու Ուրիշ կապույտ երկնքիտակ, |

"ս

`

Եթե մի օր ձեռքը մարդու Քեվ դուրս բերի' Ու ցույց տա մի փոքրիկ Իմ աշխարհից շռայլ ու տաք, Թե ինչպես են ծաղիկները Քարերի մեջ կոկոն բանում, Թե ինչպես Է փոքրիկ ճյուղը "Պտուղներիմեծ բեռ տանում, Թե ինչպես է անափ սիրուց Լցվում կյանքն ու հարստանում, Թե ինչպեսէ բուրում հողը Իմ հեռավոր.Հայաստանում:

|

պատկեր

`

|

`

՝

`

-

|

`

`

Փշատենի,

Համեստ

ու

պարվ

փշատենի,

Պտուղներիխտությունից `

կխ Փշատենի,

.

"Ճյուղերը

|

Սիրագորով ու սրտաշարժ

Փշատն,։..`՝

Դեղին ոսկի հատիկներով Արծաթաշաղ, Ու տաք բույրով,

Այնպես բույրովփշատենի, Որի խաղաղ ծխանքները' Տալու համար

Ո՛չ մի բարբառ, "Ոչմիլեւլւ

Քառեր չունի: |

-.

են կոտակված, Այնքանլեռնե՞ր Այնքան քարե՛ր, այնքանքարե՛ր,

Ասես դարերը անհամար Այստեղմիայն քար են վառել:

`

|

`

քարերի մեջ, Ե՛վ ծաղիկներ Ե՛վ պտուղներարնակիր, Դո՛ւ, քարքարոտիմ տաք. երկիր, Սնահողից շռայլու պերճ: լ

Քարեր ծանր,սարեր ծանը, վրադ քաշած, Նեղ կածաններ

`

`

ու իղձերի ԵԵրապների

`

վրադ Ծիածաններ

-:

քաշած:

|

րած,

Հողմերիմեջ դումոլո Փոքրի՛կ,փոքրիկ դու սրտի հուր. Կրակիմեջ հունրդ փորած. .

ջուր:

միկաթիլ: կինք, Կիկաթիլ անեմնեսբախտիդ |Ինչ համար.

"

`

`

,

"

ո

՛ չ--

-.

է

.

«

ւ

--

ր

ԵԼՈ

3 46 ԵՉ»

Հանք

-

-

կ

է,

:

:

Որդիական խենթիմ սիրով, չտաքացնող, Ուրիշներին

հալողսրտի հրով: "` Իրեն

Խոր իմաստուն քո գրքերին Մի տառ էլ ես ավելացնեմ:

`

Ինչ

)9Ֆ

հոգիիս ունիայրվող

որ

Ս

Հետոա

ւ.

ՏՍ

Մի քար

0,

ավեանեմՁՓ69....

էլ ես

ր

ՍՏԱՆ

քարերին

ջո

որը թ

|

Տամ, նվիրեմ,բոլորը քեվ,

:

9.

ՈԱՈՆ2

՛

`

.

'

`

`

)

' .

'

-

-

.

`

-Ճ

`

ւ

:

-

'

.

.ւ

.

'

-

-

`

«

ք

-

-

-

՛

՛

-

«

Էա"

.

աակ

'

"

-

`

-

,

-

եր

.-

՛

-

«

ւ

'

' .

:

ո

,

-

.-

`

«ո-ն

յ

-.-ծ-

.

Դ

:

.՝ -

`

-

։

ՋՈ

'

-

ր

'

`

"-

.

՛

՛

«,

-

Բո.

'

«

«

.

.

.

:

-.

՝

ն '

-

՛

-

Հ

"

Ա

.

«

"-

`

՞«

` -

.

.

.

է

-

:

-

՛

'

`.

յ

Լ

ա

մ

.

:

:

`

կ

.

Ի:

Ի

՛

.:

' '

`

Ւ Վ

. . .

-

)

Ա

"

.

չ

ԼԻՎ Ս

ն

«Ո

ՀՈՂԸ

Որքան անուշ բուրմունք ու համ, Որքան հյութեր արնաքամ, Բերք ու բարիք ու բարեկամ Չոր թվացողայս հողի մեջ: Որքան ներկեր ու նրբերանգ Ծիլ ու ծաղիկ ոսկեբերան Գույներ շքեղ ու հուրհրան

այս Սն թվացող

հո ղիմեջ:

Որքան շշուկ խորհրդավոր,

Որքան մրմունջանուշանդորր, `` ՌԲրքան աղմուկ անդընդախոր Լուռ թվացող այս հողի մեջ: |

Սիրտս նման է սն հողին Սիրտս նման Է չոր հողին Սիրտս նմանԷ լուռ հողին:

"`

970,/7

ԱՇՆԱՆԱՄՈՒՏ.

Մտա այգին, իմ Բայցաշունն էր

`

Դուռն

իր

լավ այգին,

ինձնից առաջ

բացել,

էր ձիգ բարդին Ոսկեսօծվել Եվ ավելի գեղեցկացել: |

Նայեցի իմ փշատենուն, Հպարտու հե, .

'

մասրենուն՝կարմիր-դեղին խառնու ցրիվ, Հառտիկներուվ Այրվումէին ծառերն ասես` Ինչ-որ վսպված ներքինհրից: Ու

'

`

`

`

այդքան վառ հուրչեւ տեսել, Ոչ մի ամառ, ո՛չ-մի գարուն: Սշուն, ինչո՞ւ ես դու այդպես

լո

լի աշխարհում, Կրակներով Ռմանք ասում

`

են

քեվ հեռվից՝

Դալկացելէ, կամ թե սառել, Մինչդեռ հուրդ կրկնապատլկլած՝. Դու քո սրտի մեջ ես առել: |

598.

ՏՐՎ:

լ

ՔԱՐՏԵԶԻ

ԱՌԱՋ

՛

տերն փռած "Դու միխաղողի ես

վրա, Այս մեծ, սրտաբացքարտեվի Արնի կեսը ափերիդառած--

`

քարտեվի սրտաբաց եսհողի, հոգում պահած փշուր

Այս մեծ, Դու

ԱՐ

վրա:

|

ջրած Ուրախության ջինջարցունքով Հատիկես Քաղցրիկ ճաքած խաղողի---

`

Այսլայն, սրտաբաց Քորոոշը զրո: ՉԷ այգի ս.դումրգերով այրող, ի

|

քո կանաչ-կրակ, Ճյուղքու տերնով Արնեւ, լույ ես,դու։մայրես հող,-վրա: Այսլայն, քարտեվի սրտաբաց |

'

`

ու

ենքսիրատոչոր. ենքքո. պահակներն.

Մ.

Մեր կյանքն ու հոգինքեւլհամար դրած, Որ ծաղկեսդու միշտերջանիկ

երգով սրտաբաց Այսիայն Քարտեւլի վրա:

ՇԵՆՔԸ `

`

Հսկա միշենք Է ինձ նայում Լայնփեղկերով աստղանկար, Հերոսությունեն վկայում: Ամեն փոքրիկքանդակ ու քար:

Մոտենումէ մի պատանի՝. Աբնահամմիրգըձեռին.

ՍՈ

.

--

ասում Ամենալավն,---

են Խադողներն

`

է

նա.--.

խոյակների: |

տ

Մոտենում է հաղթաբավուկ մի հայկատիպ. Երիտասարդ Սյուներնեն լավ,--ասում է նա,-Ու

պատերըպինդ: բապայտի

ՄոտենումԷ լուռ, մտախոհ Մի ծերունիարծաթապատ, |

ու հես, հանդարտ խոր Հայացքը.

ԻջեցնումԷ նա դեպի վար

նայում Է, նայումէ լուռ. Այդ կառուցման հիմքին աւուր: Ու

-

|

բ

Ք

՝

»

խփում Է ալիերին, Զանգուն է նա ու խշխշում. Խփում

Այգիներիհամար քնած Անքուն սիրոերգ Է հուշում:

`

Մերթ կանգնում Է, կանգնածմնում, է տալիստեղում, Մերթպտույտ Մերթ փրփրածծառս Է լինում` Հորդում Է ողջնու հեղեղում: եւմ քեվ,-:իմ Զանգու, Հասկանում Խոսք չես գտնում երգիդհամար, . Սրտում շատկա,քան թե հանգում,

`

Ու

խփումես քեւլ քարե-քար:

ուժով ամբողջ սիրտդբանալ. աշխարհին

Ուլում

Մեծ `

"382

,

ես դու

Եվ ուվում ես, ն ուվում ես. Որ քարն անգամ քեվ հասկանա:

ԱՌԱՋԻՆ

ԲԱՐԵԿԱՄԻՍ

Ինչ որ գրում ես միշտ այն չէ կարծես, Միշտ քիչ է անչափսրտում եղածից Հոգուդ կրակըհրկիվում է քա Երգի մեջ փոքրիկ կայծեր են հավիվ:

`

յ

Նայում ես կյանքին,նայում ես երգին, Ու երգը կյանքից այնքան է աղքատ. երգը պոետի Ամենահարուստ

Իր.հոգու

Բայցդու,

թարգմանիչ է վատ: համար

ընթերցող, խորն երգասեր, ն ու

փոքր այս կրակից, Կհասկանաս '

Թե

Թե

`

ինչեր եմ

ես

ուվում քել ասել,

այդքան հարավատ ինչու

ԶԷ որ չել

ես

ինձ:

քեվ` կարող չհաղորդել

Ցերեկն իմ դժվար, գիշերն ի անքուն, Թե բանաստեղծեմ, թե երգիչ եմ ես, Դու իմ առաջին ընկերն ես

կյանքում:

Ք.

ֆ

ես երբեմն դու Սարսաւսվիում Քո խոհերից. Մտածում ես իւլուր Ջուր ես ծեծել.

գուցե

ՏՐ

սպես

Սահել ես դու գուցե ա Կյանքի վերից, Ու կարճատես. քո աչքերի

՝

ա

Փոշինես

:

'

լոկ ոսկեվօծել: Գուցեմիայն ինքդ ես գոհ Քո երգաշեն աշխատանքից, Ձի մնալուգուցե մի Ոչ քո երգից, Ոչ քո կյանքից: Որ քո իվուր վառած Չի տաքացելոչ մի էակ,.. Եվ մարդաշատայս Ք.եվ լսողը դու ես միակ. Վերջում պիտի գլխի ընկնես, .

Ը.

`

Ր

կյանքով,

աշխարհում

Բր

շող.

|

`

Որ թներդկապելես դու, Քամուն տվածկայծերիպես

՞Ուժու `

Թռ

կորով թափելես դու. Ու երբ կյանքից քո հողմահար Ոչ մի փշուրել չի մնա, տեսնես Հանկարծ

Որ ինքդ քվ ես Անխղձորենխաբել

ՍՈ

դու:

Դ-

ռ

2. Է

Է

հոգնած, հողի քարակուի Ամենփշուրը

"Այսերկրի `

Է եղել. սյուն մ ի բերդի Անառիկ կյ երկրի շիկնած լեռները ղքող յս. ճե |

Մի կաթիլ ջուրը Է հեղեղել: Մի անտառապատդաշտ. |

տակ Այստեղամեն մի քար ու Կա ընկածմի թագ, ամեն մի աննշանբլուր Այստեղ ա

թրի

ՊահումԷ ընկած արքայիմի սուր:

.`

Ամեն. խաչքարի կողերին մամռուռ

կան "Պատմություններ Ծվարածլռն-

|

բյուր անգամ մոխիրներից քանի ելել են խորհողգմբեթներքարե,

Թե

`

`

Թե

Բ

Հ

հայբնավերշինականըծեր

Ինչպես:է արնոտ

Հողը.հարդարել,։ Ինչպեսէ այրվածանապատներում "Այգիներ շինել դրախտավայել, Կերտել,կառուցել, Ու դեռ չավատած Ավերմանահով աշխարհին նայ ԱրյամբԷ գրվածպատմությունըմեր, Անուններըմեր՝ պոհերիցուցակ, Եվ դու,միայնդու, պայծառ Հոկտեմբեր,

ել:

|

՝

ՏՏ դրիր Վերջակետ այդ ցուցակի տակ:

Մարո Մարգարյան.

|

ՀԹՅո

ՄՍՍՄ ԻՆ

ՀԵՐԳ`ՆԲԳի

Թեթնութլունըս՝

Թռիչքըս, թափըս, Խորքերի խորքըս՝ Իմ սիրոչափըս:

Երնի երգը դառը մխալնէ, Անարցունքլալն է երկի երգը.

Սրտի սուր ց ավի Կծկումն ծալն Է, ու

Ինչ

'

`

հոգում Սրբավանհավետ Կրակինտալնէ երնի երգը. Դրսից ամրակող, Դրսիցսառն ու ձիգ, Ներսից փլելս Է երնի երգը. Կըակներիմեջ ունես

սրտ Սեփական

Է երնի երգը... Իրենվառելն

Ու

վառող ցավիհամար

հոգին

Նուռ

|

անան:

Խուքեր չեն եղել ու բառեր

Ատամները մեղմ -

`

`

| ում

Ներոիդ ծխե Լեպկուն կարկամած Ինքն իր հատակում

ՀանգչելնԷ կամաց։` Խեղտված,. լռելնէ երնի երգը:

Ի

`

ֆ

Սովորել ես խոր վերքերիդ, Դառներգերիդ սովորելես. Դարձած խեղդվող համր գերիդ՝ Դատարկ,իվուր, Ջուրը թափած ու Բարիքներիդ

բերքերիո

Սովորելես: Փքվել ես լուռ, Փաղումես դու,.. քայլում ես դու՝ Թեթն-թեթն |

|

Հոգուդխորքում

Ծանր դերիդ. Սովորելես: ..

փշուր-փշուր, |

ԵՐԳ `

Դու

ԻՄ

մենակիմը

Ոչ մուտ ու հեռու Մի. հարավատի,

` Ռչ ենթակա էլ

Որնէդատի,

Ոչ իսկ սուրբսրբոց

տ

Դու լուռծխացող. Իմ արյան գինը:

Ոչինչոչոիջ93

9.

Պետք չէ քեւլանից. Ծխա ինձ համար,

`

Քո տաք մշուշով Կյանքս փաթաթիր: Խենթացողիմ երգ, իմ հոգու ծարավ, դու ինձ` Խլացրու Լցրու քեւանով. Դու իմ փրկարար, Վատնում իր վարար, Աշխարհում արար Դու մենակիմը: |

.

`` ր

`:388

յ

Հրկիզվիր, հատիր,

Է`

Միակ որոշս,

'

Դիրքս,

դրոշս,

Միակ հավատա, Հալվատարիմս, Մեն ու միայնակ հմ մտերիմս, Եվ միայն իմս:

`

Ինձ

`

հետ

ամեն

օր,

`

Ինձ հետ ամենուր,

Երբեք ինձանից Դու չես հոգնում:

Ամենադաժան

՝

՝

`

Պահերըտանող, Խոր անդունդներից՝ Ինձ երկինք հանող, Թեթնությունա, Թռիչքս, թափս, րքս, Խորքերի խո Իմ սիրո չափս, Հիմքերս, հունս, Երկիրս, տունս, Կորել Է քունս... Կորել Է քունս... Դու այստեղմիայն Ինձ չես օգնում:

.. Հ

Հենց

որ

Ք

խոցվոսմ,

Հենցոր գոցվում, Շվար մնում, Խաւլվարմնում.

Երբ ոչ կածան, Ոչ արահետ, Ոչ մի շավիղ: Էլ չի մնում,

`

Ու ոչ

մի լույս Ոչ մի ելքից, Երբ գնում եմ

Արդենձեռքից. Գալիսեմ քեվ՝

`

Իմ սուրբ, Գալիս եմ |

իմ երգ, քեվ

Ապավինո ւմ,

Բյուրեղներում Ցոլցլացող, Իմ

լուսեղե՛՛ն

Աշխարհերգի:

`

ԵՐԳ

ԻՄ

Իմ միակ ելքս,

իմ խիղճս, խելքս, Խոհըս,խոյանքս, Գութս, գորովս, Սիրտս, շոլանքս, Սիրախորովսխ... Իմ անխոտորուվ,

Անթերի,անթեք, Միակ ընկերս,

`

տերս. Ստրուկս,

`

Շուրջս, աշխարհին, Հողին ու քարին

Ու մթնողհոգուս

Կյանքտվող սերըս:

Բոլոր ծանր ու մութ Օրերիհամար, Միակ հատուցում, Դավերհ համար, Ցավերիհամար

Միակնվերըս... Անդավ,մտերիմ, Ի

լավ բարեկամ,

ընդդեմբոլոր Դավերինչկամ,

Դու՝ `

`

-

Ծուլերին հոգսի, Ցավերին չկամ...

`

Փոքրիկ հրաշքդ Փորձում ես դու դեռ ձայթող կրակի Թելերով գունեղ Լուսեղ տողերդ Գործում ես դու դեռ... Ուրեմընեղիր, Երկարիրայդպես, Վառիր մոմերիդ Փջուրը վերջին, Գումարի մի տառ, Գումարի մի տող, Կապիր լիմ հոգին Լույսի մի թելով

՛Սրբությունների

Մատյանինմեր ջինջ... Քանի ապրում եմ, Քանի դեռ ես կամ` Իմ լավ Իմ լույս

մտերիմ, բարեկամ:

ԵՐԳ ԻՄ Հավիվ վզում եմ Անհարկի տողը, Անտեղի բառը Հավիվ վգում եմ: իմ նյարդերիմեջ Ով է երգողը, Իմ երգի ցավը Հազիվպգումեմ: Դու իմ մեն միակ Հանգրվան ու տուն, `

ԻՄ ուժ անհատնում, Իմ

տկարություն

.

Նուռագրություն . Իւ

դժվար կյանքի, Ամենախորունկ Խոսք իմ չգրվող, Թղթին չհասնող Կարոտիմ անգիր.

Կրակինման Ներսից ինձ հալող, Փշրողինձ անվերջ, Ծռող ու ծալող. Կյանքիսերկու կեսն Անգել է արդեն Քո բերած դավը Հավիվ վգում եմ:

. Ք

ի.

|

գամաքում,երգի աղբյուր, Տարիները քեվ չեն դիպչում.

Չես Չես

ցամաքում, կարոտ իմ լուռ, Տարիները:քեվ չեն դիպչում:

Բայց եղյամ է իջնումվրաս, Օդըդառնում է միգամած, Ինչ եղել Է պայծառու ջինջ՝ Ճերմակում է շուրջս կամաց: |

Լոկ

երավներս մանկամիտ,

Երավներսճերմակ չունեն... Ախր մարդիկիմ սիրելի Ինձ տեղ կդնեն... հիմարի

ԻՄ Իմ

ՀԱՐԱԶԱՏՆԵՐ

հարավատներ,

կյանքին, հոգուն Ձիրք ու ձն տված,, հմ երավներին Տաք շնչահություն Եվ անափների սեր. Այսքան խորունկ Եւ| այս անհանգիստ Սրտին ձախավեր Հոգսեր ու ցավեր, Հոգու ծաղկունքի Իմ

`

.

.

`

դալար Թերթիկներ Բխումներվարար

Հույվու հիացում

.

Աշխարհը արար Սպառսումների, տենդ Կարոտների Հրդեհներ պահած

.

սիրախենթ... Կայծեր Իմ հարավատներ,

ինչ Ամեն-ամեն Մեր հոգուն տված,

Ր

Հուշերից անգամ Այսքան շուտ չված ԽԼ

հարավատներ,

39չ)-

"Դժվարեմ ապրում՝

`

"Ձեր սուրբ գգվանքից, Ձեր գորովանթից, Եվ կարո տներից Ձեր լուսաթաթախ Եւվ ձեր հոգու տաթ Ամենաթանկից, Դժվար եմ ապրում Իմ հարավատներ, Խոցվում եւմ հաճախ, "ԶՁեմ խոցում երբեք: եմ կարող ապրել Անտարբեր ու պաղ, Աչքս խղճիս դեմ Չեմ գոցում երբեք:

Տանուլեմ տալիս,

բնավ՝ եմ էլ գանկանում՝ Ու չեմ էլ ջանում... Դժվար եւմ ապրում, Բայց իմ այս անհաշտ Այս դժվար խփող Տաք սրտի համար, Որ տանջանք Է ողջ, Մորմոք Է համակ, եմ՝ Երախտապարտ Պարտականեմ ձեվ: Դուք, որ ինձ տվիք Ճանաչել վեհը, Ավնիվնու բարին, Եվ հոգու լույսով Նայել աշխարհին, "'Պարտականեւմ ձեվ... Իւ հարալառներ Թե վշտացրելեմ Չեմ

տանում

|

`

396.

Ես ձեվ երբնէ

Քայլով մի սխալ, Մի վրիպակով, Ձեր սուրբ անաղարտ: Հիշատակը ինձ Թող հավերժ ների:. Թող թեթն լինի Մեր հողը քարոտ Ձեր շիրրմներին, Այս այրվող հոգին' Միայն ինձ տված Հուշերից անգամ Այդքան շուտ չված-

Իմ հարավատներ:

Է ՔԵՋ... ԿԱՆՉՈՒՄ

ձամփի շրթին Խոտի մի դեվ,

|

Պարվմի խրճիթ, Մի պատուհան

Կանչումէ քեվ, Կանչում

Է քեվ...

Մի մասրենի Սիրակարոտ, Ճերմակաղջիկ Մի սրտակեվ,' Տաք աշխարհից Քո քարքարոտ Կանչում է քեվ,

Կանչում է քեվ... `:

ԼավԷ

աշխարհն

Ու

բաղմահուն, Բավմահմայք, Խոր սիրելի, Լավ է ամեն

|

ՑՈՐ

ու ձամփա

`

տուն,

Բարիքներով, Բույրերով լի...

Բայց թե խորունկ Դու չսիրես

``

Փոքրիկ տունը

Քո `

ԱՆՐ

հայրենի,

Դժվար թե քեվ Աշխարհի մեջ Խոր սիրելի Մի տեղ լինի: Պարվ մի խրճիթԼուսը վաած

Սնանի Ափին թառած, Քո

Մորդ անգին Պատկերն առած, Կանչում Է քեվ,

`

`

Կանչումէ քեվ..-

։ .

ՓՔ

փ

Իմ

լավ գրքեր դեռ չգրված, Իմ խոստումներ դեռ չտրված, Կարոտներիծով անհատակ` Իմ ցնորքներ դեռչցրված...

Դուքայնքան շա՛տ, դուք

այնքան շա՛տ Կյանքը այնքա՛ն փոքրիկ ու կարճ. նխ, ձեվ ինչպե՛ս թողնեւքթերի, Ախ, ձեվ ինչպե՞ս լքեմ անդարձ... Բացեմ սիրտն իմ միանգամից Ու փռեմ ձեվ աշխարհով մեկ... Իմ լավ գրքեր դեռ չգրված, Իւ խոստումներդեռ չտրված, Կարոտներիծով անհատակ` Իմ ցնորքներ ղեռ չցրված:

ԻՄ

`

ՀԵՌԱՎՈՐ ձՃԱՄՓԻ ՎՐԱ

հեռավոր Ճամիիվրա Դեռ ինչ-որ մի լույս է շողում, Մի տերն է դեռ դողդողում Իմ հեռավոր ճամփի վրա: Դեռ հնչում է անուշ մի երգ,. Բոցկլտումէ դեռ մի կրակ, Բարձրացելէ կարոտ մի ձեռք, Իմ

Մի թաշկինակ է փողփողում Իմ

|

հեռավոր ճամփի վրա:

ցնորք, Ինչ լա՛վ է, որ կադեռ Սրտի կրակ դեռ կա.տալու, Բարձունքներ կան. դեմս գալու, կան բարձրանալու Կատարներ Իմ հեռավոր ճամփի վրա:

Մարո Մարգարյան

401.

ՔՈ

ԼՈՒՍԵ

ՃԱՄՓԻՆ

Քո ճամփին քարեր ` ու քերծեր կային,

Սուր կատարներով

Շուրջդ բոլւռրած: Ծաղիկներհագած Անդունդներ կային մութ Հատակները Անհայտումկորած:

`

Քո `

լուսե ճամփին Հեղեղներ կային՝

Ջրվեժներ Ճերմակ Երավներդառած, Աղեղներկային. Ծիածանների,

Սպասումների

`

Լուսալիքներով Ու կարոտներով Երկինքըվառած: Եվ սերեր սերեր Սերեր մարդկային Գորովներովլի Արններովլի Մութերով հատած Բւ կիսակատար Քո ճանապարհին կային Կատարներ

Հ Ե Սառույգով

պատած: ՆՎանջերինշուշան Ու

:

վանգակ ծաղիկ

Արծաթ

փշուրներ.

ծիծաղի: Մանկան

երգեր- կային Թնածող օդում Տաք լուսակտոր Ու

.

Ու

`

``

`

`

`

արնատառ:

Եվ ապառաժներ Երկինք ծառացած Վիշտու վրեժից, Եվ մանուշակներ, Եվ մանուջակլներ, Ծաղկած դեղձենու ձյուղերի վա Արցունքներ խեժի: ես, Եվ բախտավոր Բախտավոր ես դու, Որ ընկալում ես Բոլորի լեսուն: Ամեն ինչ վգում Ամեն ինչ տեսնում, Եվ հասկանում ես, Որ անմեկնելի Մի ուժ կա քեւլնում Եվ մնալու Է Այդ ուժը հավետ՝ Աշխարհն ափեափ Սիրւոդ առնելու Ու սավառնելու Ու սավառնելու Բոլոր լույսերի Ու լաւվերիհետ: Որ կարող ես դու

ՐՋ

|

ա:

|

|

-

`

հիանալ Ճախրուլ

Կարոտով լցվել Ու հոգիանալ Դեմ գնալ չարին, Ու նենգին դավել Եվ չհանդուրժել, Մերժել ու դրժել Լաց լինելու չայի Խնդալ ու ցավել. Պեւոք չէ քեսվ ոչինչ Սրանիցավել:

ա

ա,

`

|

Ք

Եվ ծիածանի Փշուրներ շաղոտ Եվ ծաղիկների փայլիլուն Թերթեր Մնագին հավետ Հոգուս մութի մեջ, Անցած օրերից. Որ մեկիկ-մեկիկ Առկայծումեն լուռ, Շողարձակումեն Ու հանգչում նորիցԵվ ինչ որ նշում, Եվ ինչ որ հուշում Անգած օրերից,. Անցած օրերից... Եվ այս մնաց հենց Այխքանսերերից. Ու սիրաշաղախ: Այսքանդերերից. Լույմերից գունեղ, Ու

գորովանքից, |

Հոգսերից անթիվ,

..

Հե-շԱՀ սս

ԻՇԿ:

Հայի

ՀՀԿ» աՀ

թոզ -

լոլ

ՀՈՐ կ

՛

Մշ

Ք.

ւշ

ԸԴ

-.

ՅՆ 3:

`

ՀԵ

ՂԸ

ՀՈԳՆԻ

Ւ

անն

՛

ԱՂՅ Ի

Ը-"՝

Վո

ո

ս:

Վու"-

Հել

՛

ՒՅ

`

ՍՈՎՈ

-.

.-

ւ ւա

«Հզոր

`

Հ

-

:

զիր

:

Ր Իմ ՀԵՔ

աե ԷԹ:

:

Ը

"

Մ

Եվ կարոտների Խորունկ ծփանքից, Որ եկան անցան Հեղեղինման Այս մեն, մի հատիկ, Մինուճար կյանքից: |

Բ

"

" .

6...

ռ

ՎՀ

-

ԻՋ.

Ն

"232

ՀՑ՝,

Բ"

.

:

ա»

խաղաղ Նստիր Ու լուար

մանիր, դու ձառագայթներվիաթաթիր

Ճախարակիգ..

երանգները Ավելացրու

Ծիածանի Եվ առ նրան հոգուդ երկնում, -

Շրջանակիր կամար-կամար, Մութն ու մշուշը փարատիր: Մորմոքելեն քեվնիցառաջ Քեվլ նմաններ Քանի՛«քանի՛, Հույսը դրած երջանկախոս Գալիքներին... Մի ենթարկվիր հոգուդ պղտոր

Ալիքներին,

խաղաղ Նատռիր "Ու լույս մանիր, ձառագայթներփաթաթիրդու |

ձճախարակիդ:

ԻՄ

ԼՈՒՍԵ

ԵՐԿԻՐ

լուսե երկիր, իմ բարի Ես չեմ երավում

Իմ

|

աստված,

Զար հատուցումներ. Տուր իմ յլավակին երջանկության լույս, Բոլոր հին ու նոր Ձարիքներիտեղ. ու Տուր սեր աննկուն պվարթ վկորեղ. Ու ոչ մի չարիք, Ոչ մի օտարի. Բոլոր կողմերում, բոլոր հողմերում Բոլոր կենդանի արարածներին Հույվերով հավար վարարածներին Բեր խաղաղություն. Դու լույս տուր միայն |

|

|

|

|

`

Անքեն

բարի Աստվածդարձրու քեվ պես բոլորին՝ Այն որ քնած է հոգիների մեջ Այն որ չի կարողվերցնել երբեք ու

|

Վրիպում վեճ: ու

|

Այն առանց որի Չի եղել ոչ մարդ, Ոչ. հլ մարդկային Խորունկ պաշտամունք. քո վերին Եվ հրաշագործ կամքով Աստղածիրային բարձրությունների Հասցրու հավետ, |

`

|

`

Եվ իմ վավակին այս բոլորի հետ. Թող հոգսերի մեջ Կսկիծներիտակ Երբնէ մեկը երբեք չչոքի Տուր դու բոլորին ԱտոմըՃեղքած ուժն անճեղքելի Սերերուվլ լեցուն Բարությամբօծուն Եվ տուրբոլորին իրենց սերերի Անգտանելի անհաս աստծուն Ջուր դարձրու դու Ավավ ու մոխիր, Ժանտու մահաբեր կուտակուներիվավքն այս խելագար Փրկիր դու հոգնած այս ծեր, Հողագունդն խուլ Եվ չարածնունդ ուղեղների Ընթացքը փոխիր: Ու չար երավըմիայն ձախողիր. |

Լուռ

`

բարի դու հող,

Հավաւոներբուոր, Ժամանակների Երկնային դու սեր, Մարդկայինդու ուժ, Եվ ինչ որ խորունկ,

խորհուրդ, կապույտի կորով, բնության

Դեռ

`

չվերծանված Անհայտ գոյություն, Դու մարդկանց սրտի Գգվանքու գորով, Ինչանուն Էլ դու ունենաս

Հվոր եվակի,

հատուկ

Թե բավմահոլով Հվորացիրդու, ինքդ էլ բարձրացիր, Ճիշտ ու ճշմարիտ պաշտամունք դարձիր Բարիքներ տալով Ու

երջանկություն

հորդալով:՝

փռիր

Իո. «Աո

ւՀ

ՎԵ

4.

ւ.

ՀՐՊ.

Հաեե

-

-

: ս

5.-Ն

-

Ֆերոն

Հր

ոպ

Տու Ո'ւ7.

ո».

ւ`.«բ

:

«ՐՆ

-

-

`

ՄԼ

1ՐՀՅԱՅ-

ի -

ՎԵՀ

ՀԱԱՀ

ւԲՄւ

ՋՈ

ՑԵ

ՀՅ

ՀԳԱ

եսնամ "խկ

Դ

--

Ն. Հ

ԼՐԳ շո

Օ"

՛

ի:

։

"Լ

Գ,

ԱՂ,

ՀՈՀ«ՎԱՐՂԵՒՅՑԸՈՂՐ

:

Լ-

Արոր,

Հռ `

»

`

'

`

ԱՊԱ '

«Դեդ ՞

ՖՀՀ

Է

.՛

«Ր

Տ ՛

Գ: Ե

ԶԵՑ

«

յ

ՖՀՀ

ի

«Ձ5ՐՏՊԱՎ

՛

Հ.

ՀՏ».

լ

ՒՎ-.-

՝

Հ

«կվ `

Ամենաչնչին,Որ պահումեմ ինձխոսքով ու բառով, Ես տարալուծվեմ այս ամենի մեջ

Ես `

խնդությունից

Խենթանամ լալով: Դու լռածիմ հող, բնության ոգի Իւ բարի աստված ամենակարող:

Յ.:

'

`

ՀՀ

ՀԱՅԱՊԱՏՈՒՄ

Ես քո Դու

եմ իմ երգը ձոնում, փառքին

իմ հորուվելսիրող ժողովուրդ. Դու մաճ ու գութան, ճաղ ու Ճախարակ, Դու հյուսվածք ու թել սիրող ժողովուրդ. Դու ոսկի շաղախ, կիր ու կավ թափող,

`

`

|

արդար, կամուրջներ կապող, . Հնձաններ

Դու

Գիր

ներկ ու

ու

նաղաշ, սրինգ ու

սափոր,

պաշտող ժողովուրդ: մագաղաթ

հոգու|հւլոր, դու կամքով ամուր, Անառիկբերդի պատի պես համառ, Բայցբարի երգեր լոկ անձրնեցիր Քո տաճարներում. հավարակամար: Դու

-

ՍԿ

Ուր էլ նետեց քեվ ոճիրն անողոք, Դու գտար քարեր, գտար մի բուռ հող Ու խեղճ պանդուխտիպարկի մեջ լքած, հացի փոխարեն, Մի վերջին պատառ Քո մատյաններըտարար ոսկեկող: Ուր ոտք դնելու մի տեղ ճարեցիր, Պատերըշարեցիր, օջախ վառեցիր, րը քո սիրաշսդախ Եվ արվեստնե Հրաբխեցիրու հանձարեցիր:

Հ

ւ |

|

|

-

|

|

թ

մաշած, մաոռոներուվ Հին-հինքարերըդ Ժայռերիվրա ժանյակներքաշած, Դու սրտի խոսքերու սեր նաղաշած,

41.

ա.

'

14 դարերանվերջ եռացող ու փակ,Ն Հալոցքը հոգուդ շեկ լեռների տակ, Կսկիծն անճառնիա,կարուռն անհատակ,

Հրաբուխիպես լռող ժողովուրդ: `

Կործանումներիքո ծուխն ու փոշին Բռնեցին խորունկ երկինք ու դարեր.

Բայց հանճարներիդհրդեհը մարել

Ոչ ոսոխներիդ տրվեց մոլեգնած, Ոչ «պաշտաաններիդ»առավել դավող. այն դարանակալ, Սեղծավորներից Եվ ո՛վ մի վայրկյան այրվեց քո ցավով: Ո՛ւմ են հարկավոր փրփուրներՃառի բառեր՝ Եվ կարեկցանքի մուրացիկ Դու քեվնով հվոր,քեվնով անառիկ, Կործանումներով կռած ու կոփած Հավատիմ քարե:

`

Կոթողչթողեց իր կերպարանքով Ոչ մի բռնակալ, որքան էլ ջանաց. Ու կանգնեցիր դուբյուր հավար անգամ, մարմարդհանած: Ածխակույտերից Ու չմարեգին ոչ մի լույս անուն, Ոչ մի դավադիր դիրք ու դարանից, Աստղերես անվերջ դու շատրվանում Հոգուդ հինավուրցկրակարանից:

Հավերժ հրաշաղ քո համաստեղով Քեվ ավագներիկարգի մեջ դասած, Քո մի բուռ տեղով, դժվարու նեղով, Ամեն

`

ինչ տարած,ամեն ինչ տեսած. Մտքի գարունուվ ու սրտի գեղով, Շեղ հրթիռներովարնին հասած, Արնի նման շռայ ու բարի, Հոգուդ մեջ բոլոր աւսերն աշխարհի, Առանցխտրությանու խնայելու քո ցրող ժողովուրդ: Գոհարները

Հիմա հավաքիր, հավաքիր մեկ-մեկ Գոհարները քո բոլոր թագերից. Եւ| հողագնդի բոլոր ծագերից Հիմա հավաքիր,հավաքիր մեկ-մեկ, Քո պավակներին թռչող աշխարհով, Պեծ-պեծինտալով, կորչող աշխարհով. Քո վավակներինխեղճ ու թնաբեկ, սիրուց հալչող, քեվանից կառչող, Եվ քեպ ուրացողքո վավակներին:

Քո

Դու

վավակի խենթ, դու որդու գերի, Մոր պաշտամունքիդու գերաստիճան: Դու մոր կարոտի ծխացող հնոց, Աչքդ հեռավորճանապարհներին. Պարվ հաղորդակիցսրտաբաց հավետ, |

`

Եվ անմեկնելիանթեղածու

գոց:

հավարագույն,քո հավարաթն Քարերն արցունքովւոաք-տաք ողողած, Քարե կնիքներ քո ճամփինթողած, Պատմությունըդողջ արյունով տողած, Իմ քարե ղափնի կրող ժողովուրդ: Քո

.

Է

Ք.

ԽշշումԷ գետը,

Թշշում Է գետը՝ Կռվում Է ափի քարերիհետ, Իսկ բանաստեղծըբառերիհետ է, Հոգում ծանրացածքարերիհետ Է |

Տառերի հետ Է, Դարերի հեւո:

`

`

`

չեղած երբեք Ու չլինելիք

Վ4

|

Խօշում Է գետը Թշշում Է գետը, Կռվում Է ափի քարերիհետ, Իսկ բանաստեղծը ցավերիհետ է, Երգի երկնքի դավերի հետ Է Սերերիթռչող, -Կարուռների փակ, Երավներիլույս, Խոստումների տաք, Սաասումների Կույր ցասումների Հոգու խենթագող ներքնալիքների Ափերիցելածխելահեղության Խուլ ինքնափշուրշվար շեղության Ու

Ը

լ

Իզ՝

-

անանուն Անհայտ համաստեղութան՝..

``

Խրթինու խառնակ

Եվ

այդ

ամենի

խավերի հետ Է:

մութերիցքամած, |

Լույսերի հետ Է Լավերի հետ: Եվ դրա համար, հենց Դժվար է ամեն

Շարժոււ| ու հյուլե, "Չգիտես ով Է Օրերըձուլել տարի, Դարձրել Ու ձգելդարի Իսկ մարդու կյանքը

դրա

համար

պատառհ փշուր |

Իսկ բանաստեղծը Խելքը կորցրած

|

Խեղճ անօգնական թղթի ու տառի Իսկբանաստեղծը արար աշխարհի

Բոլորմոլորված ու մենակների,

Բոլորհին

"Օրերիհետ

`

ու

է

նոր

|

ժամանակների,

|

Դարերիհետ: Խշշում Է գետը Թշշում Է գեւոր

|

Կռվում Է ափի քարերիհետ:

՝

1.

Եվ

ԲՈՎԱՆԴԱԿՈՒԹՅՈՒՆ

ԱՄԵՆ

ԿՐԱԿՈՎՄԻԱՅՆ

ԻՆՉ

ԱՄԵՆ

ՍԻՐԱՆՅՈՒԹԻՑ

ԵՎ

այսքան անեզերք աշխարհում

այս

Եվ օդի մեջ փայլփլեցին Սիրանլութից շաղախեցիր ինճ, Հիրդեճից,սիրուց ու տառապանքից

աստված,

ինչ իմ

մի

որ

բան կա աշխարճում

արդար

դժվար օրեր

Հալվել

Է

,

.

,

Ինչ

որ

.

Ո

ինձ վերցրիր, վերցրիր ինձնից Իսկ դու ալդպես խուլ ճնացիր Ալսօր լույսը բացվեց Եվ Ռաղորդութլյանմիջոցներ Մի խոսք,մի բառ Ու մի թերթիկ մանուշակի Դու

.

ՈԿ

.

լ"

անճայտ .

.

Զափարիտակ, եղինջի մեջ

Խշխշում

«

լ.

-

միալն

մի լույս կա Քո բերած լույսն է Հազիվ, Բազիվ երնացիր

`

.

ցուրտը

Կարմիր ու կապուլտ Եվ ամպերի մութ փեշերին .-ՕԾՕառագայթն անշեղ Եվ. տխրությունը Այսքան անթիվ հոգսերի մեջ Քեզ ճամար չկան Ամեն ամեն ինչ կրակով

`

.

Է

ականջիս տակ

.

.

.

.

.

.

..

ՈՎ

աա

«

,

.

.

.

.

.

Մտաճոգ դեմթեր

որ Հանկարծ զգացի եմ կորցրել

Ամեն

.

պարդ ճիմա

"ՑավումԷ սիրտս

անզորությունից

Մտառոգ դեմքեր Կապլծակներով խփած

.-

Հիդեճից ենճ Վեր կաց, իմ անգին Հոգիս լռել Է

կաղնի .

,

"Ո.

.

.

.

:

ես .

.

"Վ

6...

եմ

Է...

,

ղ..

.

Յ2

ՅԾ

..

.

ՏԱՐԿ

«

|

պ

.

Ցոլանք-ցոլանք Ծարավ-ծարավ Գուցե վաղուց շաղված Լարված Է օդը

.

.

.

Յ9

.

.

.

.

'

.

,

.

.

Ծաղկեցհանկարծ.

ա

.

Ո՞վ

Է թափանցիկ..

Ո՞վ տվեց ալդպես խոր մխալու `. Ծովերի հետ Ալդ ինչ ես Բալչող... Շողը ընկել Է քարին մարմանդ Տխիրություններ Այսքան ճարուստ, այսքան չոալ .

.

Հ:

երգերս

Կարմիր,դեղին Վաճան

.

.

.

.

.

«22

.

4Փ

«

.

.

.

.

.

"Ն.

,

:

:

48. ..

ինչ թողի

Քամին,

.

,

իմ Կենսագրությունն Մմեն.

.

ԱՂԱՆ

:

.

իմ

«

.

ձիրք

.

.

.

.

.

.

...Կ

.

.

.

.

.

.

.

ես թաղել աշուն կերպասներ .

.

քամին ծառերի Տերյան

:

.

.

.

Ն.

ֆջ

ՓԵ...

:

-

.

Տ)

Ծիածանը փեշերին Երգը .Պւ վազում Է մի ԱՍլգաբացիլույսերից Ծվենների մեջ վառվռուն Սարի կանաչ լանջով Սնաճեր վտիտ աղջիկ Վարդագույն աղջիկ

աղջիկ .

.

,

:

.

չթի

.

ԱՏ

1.

-

.

.

.

.

.

.:

Վ

,

Ռեղձենու թափած թերթիկներ Որ անց կենածիածանով Դու լռությունը իմ անանուն Քուր Թե ճասկանալիր ինչ ես Դու ինքդ Էլ չես Մասկացել Ես քեզ ինչով ամոքեմ Եվ ինչով ես օգնեմ քեզ

..

,

:

.։

Վ

Վ

..

՝

.

.

..

շաղվածերեխա

Ծամփաստանում.

Է...

Օջախի Դեռ

.

առաջ

.

Վ

՛Չ9

,

.

.

ԱԱԱՐՓԱՆԿՎՆ

Այն իմ վիշտն Է...

Մանկություն Գրպանները,

. գրպանները...

Արտերի ճամփին Իմ ճորեղբայրը

.

.

.

.

լույս

`

ՅԵ

.

.

Վ

.

"Ո.

.

.

.

85.

.

.

.

Կալ Էր կալսում մինչն

|

ԱՌԱՋ

..

ցողուն

չեմ պոկել մի

.

վ

2. ՕՋԱԽԻ

'

.

`.

,

Ո.

:

.

.

.

`.

Կ

`.

.

:

դեռ

:

,.

կորցնում

Դու

.

:

:

էին

.

.ԱՐ.

պա

.

.

.

.

.

.

.

87.

Թ:

Բ

:

ՅԾ «

ԼՄ

Տպ

Դ տերունի ֆմ.մանկության ԳԱՎ

ւ:

Մանկությունը մեր.

Հուշեր'

Տ

Մուց»»

ճերմակ

Պատկեր՝ ոլը Ես-չպաքեցի ինձ քրոջ նման 1աց Է լինում դուդուկն անվերջ Բնանկար

` `

ՏՏ

,

.

:

:

Լինեիրդու

`

պարզ

ո-

.`

-

լ":

-

Տ

ԷԳ Մ .՞

.

Տ

՛

-

.

Ը Կ

-

Ւ

Լւ

`-

ՑՑ

՞Պ

՛ .

"Կ

98.

:

՝

-

Երբ ճոգիս փարած ջինջ աստղաշարին .ԶՁեսսիրում դու

,

ՅՍ

ՏԱ ԵԼ Գիր

աջ

մառախուղի գեղջուկ միբարի

«ճեղքել Է քողը պաղ "Մեր կեռասենին

`

.

'

Եղանակներ

"Դեղձենու թավիշ

..

Պատուճանից ներս եկած

|

`

Գարուն Այս գարունն

Ծիածաններ

այնպես

են

Մեղուներըլուրջ

ել

Ամպը մթագնեց

`

ո" Մի տխուր երգ

խոճնմ

ու

է

մի քիչ Տ: Այնքան Ն` փւղիղ ձմռան գիրկը վազող Մ` ՀՕԾամանակիճամար կյանքում Ը :ՀԾանրաշարժօրերն այս ատոմախիտ

ԾՍՏՎԱԾՆԵՐԸ

ՀԻՄԱ

կապուլտ լեղակ... Լեռան վ

ան

Ադամանդե լեռներ

`

ւ

Ե

Աստվածները ճիմա

Սատվածները միշտ էլ Խշշում Է գետը Կապույտների ծիրում Իմ

սերունդն եղյամի մեջ Է ամբողջ

Իմ սերունդն ամբողջ չեմ կարող մնալ "Ստվերում -Այսօի անզիջում Հանգելեն օրվա ճալներըբոլոր

.

Հազիվ-Մազիվ.

լ

:

`

"

ՀԾ ՄԻ28 ոչ.

ԾԻՆ

ՎՈ

(Չ"

Զ-

ԼՀԴ.Ը

ԱՀԾՅ

ՆՈՅ

ւԿ1»Հ

.-

ԼՈՐՏ

.Ջ

Հ

ու

պՏ

Թվ

«Ի.» Հւ

շ-

Տ

ՓԵԳ.Ա«Լ»: Ժոաու,

ՑԱՆՑ

ԹՈՆ.

մ

Մենք ԱՐԱՆ ակոսեցինք մեր` սիրտը Պոգնաջ Մի խուլ ստաց Հրդենը մարեցու

1...

Ալդքան փշրված

ԵԵրբ խոները

հողմը Ն.

.

.

լւռ

|

|

բարությունը .

|

ՏՍ

Եվ հիմարավուն ալս ՏՏ. .. Սրտիդ վնաս են . Անճաշտ, աններող Մի արճձանացիր

ԱՎԿՎ-ԱԱԶ:

Քանի չեն ն. ինքդ Ծանր Է նստել ետ ԱՎԱՐԱ Օրեր. կան, որ ծերանում ես Խոր տարազի ճամար Մանկան ժպիտի

.ԱՎԿՎՇԱՐՐԿՐ

:

.

.

`.

.

.

.

..

.

Կես

Լավի Մեզ

դարէր

պետք... .

կարոտ. ալդ է մնում ..

Կարենաինք

.

.

..

կ

.

Վ

.

.

.

:

.

.

140.

.

`.

.

,

.

14:

ՆՎ

.

14:

ՎԱՐԱՐ

"Վ

Ո.

.

։

.

99..

2.

.

.

Տ

1338.

ը...

.

աա

"338 .: 154.բ `

.

Է...

..

|

"

.

.

.

Ափսոս ափսոս

.

48.

.

.

.

քեզ.

աե

-

:

Լ

ԱՆՐԿՐՆԿ ՏՍ ` `

Ս

նոննն

Վ90.`

ս

անցավ ՍՎ

նն

Պոտ

148:

ԶՆ.

4. ՍԻՐԱՇԱՂԵՐ

Ալնպեսմարդկային Լուսամփոփըհանկարծ շղաց.. .

ալն բառերը տաք էցրիր կյանքս երգերով Ես

`

չգտա

.

Սռաֆինձյունը

"Վ

.

կորած

"Վ

եմ

անում

1.

2.

Լցրու

հայացքդ

լուլսից մթնել

Քո

-

.

..

..

.

.

.

Կ

.։

.

ը...

175.

լ...

.

.

.

:

.

.

:

.

են

.

.

Աչքերիս մի քիչ լույս է ճարկավոր ս Գուցե նտ դառնաս Քո մեղմութանը կարոտ կյանքիս ամենաթանկը Նվիրեմ Պաշտամունքի պես Ալն ո՛վ Է Բեռվում անունն իմ լ.

.

Կ

:

.

.

.

Ամբողջի համարու միանգամից

Մի կապույտ

|

.

.

.

.

.

.

.

,

.

.`

.

163. 9.

ՆԿ

։

165.

.

:

.

Վ

.

կարոտ

,

.

,

-

:

-

.

..Կ

:

.

.

լ

Է.

.

տալիս

Թավիշանում Է Գարնանամուտ Դու ուր ես Բիմա.

156:

:

.

ԶՎ-ԱՆԱՎՐԱՐԱՆՐՎ:

ԱՎԱՆԱԿ.

ՍՏՈ.

:

.

Կ

..

ԱՆՈ

Եվ իմ առօրյա ճոգսերում ինչ

2ԱռՆս,

.

.

.

Ք

,

.

»

».

Եսինչեմ խնդրում `

ՏՈԿ

|

Բե

. .ԱԱԲԱՅՏՐՐԱՆՆ

|

1.

1.

.

նխալվել եմ

Աստծո

.

ՍՀ

.

.

նման

ս գ

՞

.

. "Տ. շռայլ. "Ո. շորեր Նորից Բագնեմսիրուն Ինչպես էիր ուրախանում

.ԱՎԱԱՆԱՆՐԱՆՈՎ.:

Զէ՞ որ ամեն ինչ

ճասկացող

Մի անծանոթի

աա

"Թե

.

դ

-

Մոռացելես

Զափսոսացիր դու կանցնեն օրեր Գուցե չկա

.

.

.

.

.

-

.

Մի

աշխար Ինձ ճամար արնն ալնտեղ Է Ո՞Լմ ես որոնում

`

ողջ

:

:

.

Քամին

`

Դու

ոռնում

Է

ծանր օրերից

.

,

.

.

«

.

.

:

`

".

Ոչինչ չկա քեզ ասելու Ռ.Օ, Եվ կրակե գերվ Իզուր, իզուր Իմ ալգու աշ մեջ

Հիշեցի

ես

.`

.

.

2...

Է...

Վ

ՎԿ

ԱԳՐ

:

.

:

Կ.

:

:

.

:

:

:

.

2Ս1

.

:

աա

ՆՎ

..

.

.

.

.

.

,

.

.

.

"Վ

.

2.

.

.

-

.

.

.

..

:

պա

"Ր.

.

Ֆ.

.

:

Վ

.

.

.

.

,

ս

«

«.

.

.

.

արժե կյանք

:

.

ՏԱՆԿ

Երազ կա, որ մի Ամբողջ գիշերը երգեր Է հլուսում

.

.

.

.` .

.

ձյունը

Գաբնանամուտ

.

.

.

.

բազմանազար

..

Վ

ա.

ծագում -

..

ա

:

կծերանաս մի օի դւմէՖՇՓ. Խաղաղ Է... գիշեր...

.

ՎՈՄԱԳՐ

.

ւ

.

`

.

-

Սշուն է պաղ Ուշ է, ասում ես Հմայքների մեջ այս Մեկ Է լեցուն կլանք ու երազ Նորից անցավ ինչ-որ քամի Կուլր էի ես ն խացած Բացվեց դուռս ու տուն եկար Հալչջում Է Եվես .

.

ԱՎՐՈՐԱՆ184

"Ս.

.

.

պա

մոլեգնած 2. -

՛՛

,

-

Վ

`.

տակ կարկտի.

ԱՏԱՆԱ

Հեղեղճերում

. "վ

,

ռ

.

:

.

.

հ

ւ

.

-

ինչ

ամեն

դու

.

.

ԱՐԱՐԱՏՅԱՆ

,

.

աի

պետք.

.

.

,

ես դւ իմանալիր ինչպես Մի հայացք Է իմ Ռոգու մեջ Նկարել եմ պատկերը քո Դեմքդ ուզում եմ ճիշել , Երբ ճոասկանաս ԶՁԶեսԲասկանում, չես ճասկանում

`

:

.

,

.`

Է,

..

Իմ

.

:

Ձ16

"Ր.

,

ԱԿ

.

ԿՈ՛ Հերմակիր. տրի Դու. 'Բվ.Է ասում ես` ՀԱՆ

Ն...

ճերմակել ՍԱՐԱՆ

ԿՐ ՐԱՐ Կո»

"Ափսոսանսեր. իմ կորած Փշրվածսերեր ԶԱ

Դուք

չեք անցել Հեռվում կորած սերեր անին... Այնքանկարոտտւ սիրառտ .

ե

լ...

ԱՐՎՐԱՐ

319`մե

"220Պն

Ո 2ՁՔՏ

ԱԱՐԱՆ

.

.

8.

.

..

24:

Է...

.

ԱԿՆԱ

Ծաղկավաճառ

Սիրում

րծ

Ը

`

ծաղիկներ ոզ. խս էիձեզ,

25...

ԱԱ

Ձ26

Մայրիկիս

մեզ

Դու

ճետ

էիր

.

Մենակ մի օր լուռ ու մունջ Ասում են թե մառամերճ Բոլոր մայրերի ճամար Ամեն մեկիս խորքում .

հոգու

ԱՏԱՆԱ

ԶԶ8

ՀԱՅՂԱՆՐՐԱՆ

աա

.

լ...

,

ՈՆ

աախ,/Խ,Խ,/

ԱՏԱՆԱ

ատ

`

Ծ. ԲՈԼՈՐՆ

ՈՒԶՈՒՄԵՆ

ՈՒՂՂԵԼ. ԱՇԽԱՐՀԸ են ուզում Բոլորն աշխարհը ուղղել Հեշտ Է երնի ,

.

.

Ինչ եմ. անմում մա

`

Լավ

..

..

0... Նրանց,որնք Ինչ որ առե եհ. Դու ճայն եղիր

՛Անդրադարձում

Ո

լ. ԱՐԱԶ

վեր

,

Ո,

-

.Կ ՀԿ

,

Վ

ՈԸԿ

ԱՈ

ՔՆԱ

,

,

,

,

Կ

անի

ԱՐՎՐՐԱՐՈԱՐ

.

Տ.

.

ԱՐՎ

1:

291.

ցանկում մեծազոր

Վ«ՈՎՈՎՈՎՈՁՆ

Ք.

ելնելիս.

ապա

ԶՆԱ

:

.

Ո

սրտով. ԱՎԱՐԱՅՐ

Մեծանունների

,

ՈԱ

|

պաղած

(4.

,

ԷՋ ապտակեցին

Ուր ես. բարձրանում Ոս Զրկել ես դու ջեզ

22...

ԳՐԱՎՈՎ

9.9. .

24. ,

աա

լ:

Նորից մի անգամ Ես չեմ նեղանումձեզանից հիմա

Դու

ՀԱՆ.

ԱՅՈԿ

ՍԱՐԱՆ ուղիս ,

թեքված էլ անցա

Քո

ԱՐԱՆ

Վ

,

.

.

,

..

2883.

0...

ՏԱԱԸԱԱԱՐԱՐԱՆՐԿՐ

. . .. երնալ ջանացղ .

Սարքած փառքեր0. Սճանունոաղանդ

"Ու

9.

.

22.

ղ"...ՎՆ.

ախիխա,/ԽՄյ,յ,.,

խենթացնում է

Ի

ԱՈ:

ՎՐԿ

ԱՐԱՆ

ԻՃ Մեճուկս: |

ԱՎԱՆՆ

.

վ...

,

ուղին.

քո Եթե դժվար ես անցել Բոլորն ուզում են երջանիկլինել Սիրտսխորքի մջչ..Զ..,Ե... Եւ. նքան դարա...

` Բառեր, բառեր

պ

,.

,

|

29.

299.

2Ո-

..

-

ե...

ւ"

ԸԱՅԺԵՑ .

.

.

«ՈՅԺ

"Ո.

Սեխի ԸՐԱ

Հ-

ւ

--

ծ

Փ

"Պր .Պ'

-

-

3.

ԱԱՊ...

ա

ԱՎ Ի

-

ւ

՛

օ

-

ԹՈ -

-շ

Ո -

-

-

չափ. Խեղդվելու

ԶԱՐ

ա

անմոռանալին կերպ բարձի ջերմաստիճանով Ապրեցինք

ՎՐԱՐՐԱՆ:

Հերիք նետվս

`

Մոռացիր մի

տ

ԱՆ

քեզ Մութը ճաքել Է մի Աշնան շունչն Է Ալդպես ուղիղ անսննկթնթ ` | Միադն՝ մի թեքվիր ա Եվ ճավատա քեզ

,

Անքնություն Լուսափեղնդ... Փրկությունչկա Երազիս մեջ շարունակ Ինչ որ մի Բավք `

`

Ր `

Ձեմ

`

իմանում

`

`

`

Ես

Կ

աթ 1:

լ.

.

պաա

ապա

2727.

ՋՆԿՆ

..

,

Վ

.

խիստ հավաքված աա աաա

Հ 29.

".

ՍԿ

եա

ա

ՎՈ

Բ

.

Ա...

աա

ԶՈ.

.

..

ԲԱՆԿ

ԿՐ

.

ԱՐՈՏԱ

հոգնեցրել `

281.

.

ԱՆ

ԱՂԱՆ

..

,

ս

ու

սիրտ. դարձիր,

Լեռան ճակփա

`

ՎՆ

ԱՐ

,

,

իմ

անփութ

Ա

Վ

ւ. սիրտ, Հոգնել 2.

Մ" Երգ `

ԱՏՎ

։

Ես շատ եմքեզ ինչ կարող եմ...

|

Վ

ԲՈՍՏԱՆ

Ժամապաճը ես

`

Րա

չեղար բնավ Լուսամփոփի տակ

`

,

|

Դու

ւ

Կ

`

:

Ա`

ՎՆ,

.

ս

ԱԶՈՎՈ

Բ

.

-

,.

ս

.

.Կ.Վ. "

ՊԱՂՅՐն

28.

..

ՏԱՐ"

ճառագայթով

`

"Ո

-

՝

ՈՎ

Մոգսերն օրերի

են Մթագնում

:.

"ս

.

ՅՆ

Չ8

ԱՏԱՆԱ:

.

Հ

ի

.

ԱՐԱՏՆ

ր

Մ

՞

:

ւ

Ո

ՓԱՐԾԵՅԾ

ՎՈՎ.

ԱՏԱՆԱ Ո.

Ոս

Վ

պաա

Ո.

.

Լցվածլռություն ցված լռություն

`

'

.

|

ա

:

ն ղ..-. Հրդեճը մարեց ու Բողմը անցավ . , Շատ իղձ ու երազ անավարտմնաց . ԱՆԴՈ Կյանքս ամբողջ . Ես ճազար անգամ 2. Դեղին տերնն ընկավ քարին չափ ուժգին է բուրում Խենթանալու Անձին Է գալիս

ԱՏՐՎՐԱՈՆ

անմ Անձին չեկավ ԵԿ ԱՐՈ. ինչ որ տպում Է անձրնն Լիճն անտառ է նկաելեԵ...

թ |

.

,

.

«`

ԱՆ

ԿՎ...

ԱԱ

`

ժամանակին.

Յ2

Բ

,

ապակուն ,

.

Ծիծաղում.են կակաչները

Քարը

..

Մեր ճին ավեր

4շջ

.

.

աաա

ամ

ջաղացի բար ՏՈ

.

306.

.

վ

ԲԱՐՎԵՐՎԵ

Տ

ա

.

ս

ւ

Ս

-

`

Ծովը

.

արն.

Մի կողմից Զյուն, մի իջիր Ջյում Է գալիս Ծմակի վերից Ողկուզ

Մորի1. Մորի2.

`

ԱՋ

ԱՆՈ

Վ

են

Դ

ԱԿԱՆ

35.

ԱՐԱՆԱ:

ԱՐՎ

..

Ն.

ՐՈՎ

ս

Ո

եմես Ռոգնում

.

Յ2

ԱՏՆ

..ԱՎԴՎԱՆԱՐՆՐ

.

ԱՐՎՈՂ

.

"Ր

Հաճախ ալնպես Օրորում Է կարոտը դեռ Աչքի

ս

,

ԱՐԿ

ԱՏՆԿՐՈԹՈՈԿ

48189

2...

,

ԱՐՈ

Ա`

`

:

աա

.

ընկնում...

ս

..

.

..

.

Դպրոցի բակից

ՔԱՐԱՎԱՆ

Մեր գող... Խլած մեզ բակի Առաջին խմբում

ա խաղընկերներից երկրորդ դասարան .

.

Ժողովներ, ժխոր

:

աշխարհի Կենտրոնն

Աշխարձըկլոր

Է

.

ԱՆ.

ԱՆՎ

մասին

.

Կռվում ենք ելած

՛Խերկալացում

Հ.

ա

ՅԵ)

ԱՆ`

,

երկու

բանակի

,

,

պա

ա

.

,

Ա

.

:

Կ.

,

,

,

յոթերորդ տարի Ուսումնառության .

ՏԱՐԱՆ

ԶԱՐ,

.

ԱՆՎ

ամ

.

Յ27

Ն,

,

Փոխադիվել եմ Մեր ճին վեճը Ո» Հիշո՞ւմ ես արդյոք Ուզում եմ պատմել մեր խմբի

`

Յ29

պա

ՅՅՑ

ս

, Մարզանքի. շարքը աա Սուրիկ անունով Գառնիկ Ոսկանյանին

ԱՏԱՏՐՐԱՂԸԸՆ

նման Դպրոցի բակում զիլ զանգի Առաջին դպրոց

,

:

,

,

Ո

աաա

,

՛

..

ՊԱՏԿԵՐՆԵՐ

6 ԱՐԱՐԱՏՅԱՆ

-Կ մրգածիննԱ Կալծակն անճամբեր Քարերի վրա լապտեր Զ Քո զարդարանքը Դվինի ջարդված սափորներիմեջ

իմ

2. ԱՐԿԵԱ

.

.

Գլուղ իմ Գլուղ իմ

Գմբեթ

է

ս

ՈԿ

ԱՐ

աի

ճն,

ԱՐՐԿԱՐ

ԱՐ:

..

2.

2»

,

ա .

աե

Ո.

ՏԱՐՐ

ը |

,

ԶԿՆՈԱՎՆՎ

խաղողի,

Ո

5.

ւ

987. `

Վ9

ւ

Ե

ՆԵԱՂՑ Ն: 2.»

Հ

ՆԴՈ շրի

աան

՛գ-

ՀԱՅ:Ն .ւ77

Հաղ :

ԱՅՈ

Հոր

»

մթ

այրին Փի:

ԻԱ

ր6

ԱՓԻՆ

:

ւ:

շ-

, Ը

-

ծ

իի

--

չածդ

"4

`

-

ՆՄ

՛

4.

Պի

՛

`

թ. ՀԵՐԹ:̀ ո՞ր ,

չ

Վ:

ս

Կ. Գ

Հ...»

Ց

ԿԸԼ

Բ

ս

մաշ

Դ

ԳՈՐ

«ՅՅ-

՛:

"ւ

.-

Վ

աի

ՏԱԶՈ :

րւ ՀԱՀ

ՀԻՏ

2`

'-«-.«ՀՀ. ՅԾ` 2«-

Հովա -.

ՇՀ

ՎՐ

Մ"

ան

ՅԿ

ա

լ

՛՛

ՈՀ

ՒԱԳ

-.

Եւ

ՈՅ

Տ

:

ՄՀ ոո

:

-

-'

Մա/

Են

ՑՈՒ

Մազ

ԱՐԱՑ

-

թ

,

ԻրՎՀՆ

ԵԷ

Թ

ՈՔ ԱՄՀՑՈ2Յ

Լ.

ոո

ս

։ Հ

'

ՖԻՑԵ ..

Իշ

մ

ԼԸ ՀԵՐ»

ՅԱԼ

անա

Ցա Ս -

ՀԵՑ

.-

Տլ"

Ե.

«րերկ ի

`.

Հ:

ՅՈ -

եՕ

:

Պորվել.Է

"դ

-

"8

աք

,

-

կտրավոր Է.

խիճով

.

` Առուն բարակ խեղդվեց Հ Ջյուն Է եկել թավու խորին Հ Տակը Թողած ճեռվում .

`

"` Անտառում

Փշատենի

Ը`

Այնքանլեռներ Բ Հողը մեի | ա Աշնանամուտ Քարտեզի առաջ Ա. Փենը Զանգունխփում է ափերին ` Առաջին բարեկամիս ես երբեմն դու տ. Սարսափում

` Է

.

.

`

.

.` Այա երկրի ճոգնած

Երգերգի մասին

մխալն երգըդառը Է ր Երնի Հ: ովորելես խորվերքերիդ. ԵԾգիմ...

ւ

Միակ որոշա.

`

աի

բ: Հենցոր խոցում. ԲԸիմ

Տ:

Ւ

միակ ելքս`

»

.

0. .

"

Իմ

զգում` եմ ցամաքում, երգի

Կ,

|

աղբլուր ՛Բարազատներ Վ

տ Կանչում Է քեզ Ո" Իմ լավ գրքեր դեռ

չգրված: ա ԱՆՎ

Իմ ճՔեռավոր ճամփիվրա

Քո լուսն ճամփին `

ւ.

շաղոտՖվ ծիածանի, փշուրներ Նստիր.խաղաղ ու լույս մանիր

"Իմ

լուսն երկիր

Է` Հայապատում ո

|

"ս

.

է գետը Խշշում

լ.

ռ

.

.

.

2...

անյ

րրՀազիվ

"շ«Զես

2.

:

Լ.»

:-

Ց»

Ե

ն

Հձ

ֆ:

ՅՅ,

չ

«ԴԻ

'

»

Կ. ա:

մ

ի

-

տ

Մ

՝ "

«Յո

-

Վ '

'

«ԷԷ

:

թեջ

Ցոլցլումեն

-

'

Ս ՄառախուղիծվեններԼ 72 ՀԸ Ինչ եմ տա ` ԱՔա շեկլիկմի `

Ուշ

ՑՈՂ :

ԴՄ

ՔԳ

ԾԽ

:

:

ՊԻ.

ԱԳՆ

ի

'

-

-

ը

զԱ

-

ԱՈԵՐ

ՐԴ ռու Լ"»" ԱԼԱՆԱ

ւշ»՞ս:

.

`.

ան

Էգախ... Գում կածանը

ւ

:

-:

.-

ի

՛

ո.

Ն

Ր

ւ:

Ց.

:

Աա

ԱՐՑՈՐ

.-

Ի

ԼԵ.

ՀԱ-Ն

Ւ իր

-

.

Ն:

ՈԻԵԹ ծի

ՏՈՒ

Ո

ԱՅԱՍԻ

ԱՐ

ր

-

ՇՈԼՈՀ

չյ-

Գու

'

,

-

Թթ

ՀԶ

:

ե

-

ՆՆ

ԴԵՄՈ

ի

Հ

-

2251.

ոդ Մ

-

..

.

Մանեի

ՏՅ.

ՅԻ

-

Է

ԴՈՎ

՛ զ

-

.

ա

աեւ

Ս"

՛

Ք.

Ա

.

-

ՈՀ

-

Լ

րս

,

ԿՓ

Վ

-

ՀԵՆ

ՄԱՏԵ "ո

`.

.' ւՀ

Հ

-

՛

իեն

|

տ

ի

-

Չո

|

.

ԱՋ

1`

ւ

ՒՑՈպԿՎՈԼ

Ր

ԿՐՏ

Հ.

Է.

-

իվ ԵՓ

-

ԳԵՒ:

Հ

'

թ.

ՈՀ

ն

:

7"...

Ն

ւ.

,՞

:-

Հարի,,

-

-

ՈՎ

|

լ