Բուրմունք ծաղկանց

ԻՄ ՍԻՐՈ ՔԱՂԱՔ, ԵՐԵՎԱՆ

Քաղաք իմ սիրո, իմ պատանության, Մեր կյանք ու բախտի պահապան դու ձեռք, Մեր սուրբ հավատքի ու փառքի վկա, Արիական մեր ոգու միջնաբերդ:

ԿՐԿՆԵՐԳ.- Դու իմ կյանքի ընկեր, սուրբ օրրան, Իմ հույզերի քաղաք, Երեւան, Մեր թագակիր հերոս, Ողջ հայության փարոս, Իմ Երեւան, իմ Երեւան, Ջան Երեւան, իմ Երեւան: Դժվարին ու թանկ իմ բախտի քաղաք, Ես զավակն եմ քո, քո սիրով գերված, Տաս միլիոն հայեր դրսից են նայում, Նրանց մաղթիր դու բարի վերադարձ:

ԿՐԿՆԵՐԳ.Աղմկում են քո գարուններն անանց, Ամեն մի որդիդ մի աստված, մի բերդ, Իսկ աղջիկներդª երկնքում բացված, Աստղեր են հրաշք, սեր ու սիրո երգ:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

ՍԱՅԱԹ -ՆՈՎԱ

Սիրտդª սիրո մի գանձարան մեր աննման, Սայաթ-Նովա, Դու սիրառատ խաղ ու թախիծ, երգի ակունք, Սայաթ-Նովա Խոսքդ հույզի ծով անսահման, տաք-տաք, նռան գույնի պես, Ահա, ինչու ասում են քեզ երգի արքա, Սայաթ-Նովա: Չար, նենգ մարդիկ քո նուրբ հոգին չեն հասկացել, մեծ երգահան, Սազ-քամանչադ եւ ոչ մի օր վայր չես դրել, մեծ երգահան, Դուª կորցրած տուն ու դադար, հայրենիքիդ կարոտով, Մարդկանց սիրող, մարդկանց ներող, մեզ հետ ես միշտ, Սայաթ-Նովա: Թող էլ անցնեն օր ու դարեր, բայց չեն խամրի երգերը քո, Մեր օրերի սիրո գերին լավ է տեսնում վերքերը քո, Ալ-վարդերով ու լի գինով, ոսկե թասով տաղը քո, Հայի զավակ, մեր ապուպապ, մեր մեծ աշուղ, Սայաթ-Նովա:

ԶԱՐՄԱՆԱԼԻ ԿՅԱՆՔ

Երբ մեր աչքերը բացվում ենª Տեսնում ենք մայր ու հայրիկ, Կապույտ, կանաչն ու կարմիրը, Երկինք, արեւ ու մարդիկ, Թվում է, թե ընտրելու ենք Կյանքի ուղին մեր կամքով, Սակայն հուշիկ ձայնով բախտը Կանչում է մեզ իր ճամփով:

Եվ որքան մենք մոտենում ենք Պայծառ աստղին երկնքի, Մենք առավել զմայլվում ենք Քաղցր խաղով այս կյանքի: Տեսնում ենք մենք արհեստներ բյուր, Ստանում ուսում, գիտելիք, Թվում է, թե ընտրելու ենք Զբաղմունքը մեր սիրելի, Բայց բախտը մեզ ձեռքով անտես Տանում է իր ետեւից, Ու վշտացած հրաժարվում ենք Շատ բաղձալի գործերից:

Եվ որքան մենք մոտենում ենք Պայծառ աստղին երկնքի, Մենք առավել մոլորվում ենք Քաղցր խաղում, այս կյանքի: Կյանքի ճամփին հանդիպում են Շատ աղջիկներ, տղաներ, Մեզ սիրողից անտեղյակ ենք, Այդ չի տեսնում սիրտը մեր, Թվում էª դեռ գտնելու ենք Մեր ընտրյալին սիրելի, Բայց բախտը իր ձեռքով անտես Հանձնում է մեզ ուրիշին: Եվ որքան մենք մոտենում ենք Պայծառ աստղին երկնքի, Մենք առավել զարմանում ենք Քաղցր խաղին, այս կյանքի: Կյանքի ուղին ետ չի տանում Իր լավ ու վատ օրերով. Ասես ուղտի քարավանը Քաղցր ու թթու բեռներով, Ձյուն է ներկում մեր վարսերը, Մենք ենք արդեն պապ ու մայր, Ափսոսանքով գեթ հիշում ենք Գործերը մեր անկատար: Երբ քայլ առ քայլ մոտենում ենք

Պայծառ աստղին երկնքի, Մենք առավել կարոտում ենք Քաղցր խաղին, այս կյանքի:

ՄԱՂԹ ԱՆՔԱՇԱՐ ԵՐԵՎԱՆԻՆ

Մեր Երեւան, դու Արարատ մայր սարի տարիքն ունես Ու սուրբ օրհնանքը Նոյան, Դու ոսկե թագ հայոց անմահ հանճարի, Քեզ հազար փառք, իմ վարդաբույր Երեւան, Քեզ հազար փառք, իմ վարդաբույր Երեւան: Մեծ Արգիշտին է շունչ-մարմին քեզ տվելª Ճարտար մուրճով, մարտիկներով քաջարի, Իսկ դեմքիդ ոսկե կնիքն է դրել Թամանյանն իր ողջ ուժով հանճարի: Արեւատենչ հոգիների մայր-քաղաք, Քո գոյությամբ ենք մենք-անվերջ ջերմանում, Ու, թեեւ աշխարհն է տուն մարդկության, Բայց իմ սիրտը քեզ է լոկ պատկանում: Մայր Երեւան, վարդ-ծիրանի շաղախով ես զարդարվել, Արեւավառ իմ քաղաք ...

Եսª հավերժիդ մեջ անցողիկ լույսի շող, Քեզ հազար փառք, իմ հին ու նոր Երեւան, Քեզ հազար փառք, իմ հին ու նոր Երեւան: Որդիներիդ աշխարհով մեկ սփռված Հեռուներից քո հարկի տակ հավաքիր Եվ ազատ մեր հայրենյաց աշխարհում Երջանիկ ու շեն օրեր վայելիր: Արեւի տակ ունես դու մի երազանք, Թե երբ պիտի քո օրերի օրն իջնի, Որ քո հրաշք Հյուսիսային պողոտան Արարատ մայր սարի հետ կամրջի: Թող, Երեւան, ճամփիդ առատ սեր ու հաց լինի, Իսկ բախտը քո զօր ու գիշեր բաց լինի ...

ԲՈՒՐՄՈՒՆՔԸ ԾԱՂԿԱՆՑ

Բուրմունքը, բուրմունքը ծաղկանց Խենթին էլ կանի խելքահան, Ախ, սիրտ իմ, ինչո±ւ չես հարբած Սիրո երգերից այս գարնան: Ծառերը հղի են հողից, Հավքերը գժվել են, հարս են, Քամին էլ անհոգ մանկան պես Ամպի փեշի տակ է անցել:

Երկինքը կապույտ է, ծով է, Տեղ-տեղ առագաստ ամպերի, Արեւը ժպտում է, գոհ է, Լոկ ես եմ թախծին իմ գերի: Ախ, սիրտս անդորրը կորցրած Նորից է ամպել, վառ գարուն, Ինչպե±ս, ախ, ինչպե±ս ես խնդամ, Երբ ցավ կա համայն աշխարհում: Գգվիր դու սրտերը լքված, Լցրու ողջ աշխարհը խինդով, Քշիր չարությունը մարդկանց, Երկիրը ցնծա թող երգով: Այնժամ եւ իմ սիրտը թախծոտ, Սիրով ու խինդով թող լցվի, Բուրմունքը, բուրմունքը ծաղկանց Ինձ էլ խելքահան թող անի:

Ծ Ո Վ Ի Ն Ճեպընթացն է սուրում Ոլորուն իր պոչով, Անիվներն են երգումª «Դեպի ծով, դեպի ծով» Սիրտս ծառս է գալիս «Ախ, ո±ւր ես, իմ անգին,

Իմ հոգու, իմ սրտի Մեծ ընկեր կաթոգին. Երբ տեսնեմ քո կապույտ Եզերքները կրկին, Կգրկեմ հայացքով Քո ափերը հին-հին. Կշոյվեմ, կցողվեմ Ցոլքերով քո փայլուն, Կփարվեմ քո հոգուն Միշտ աշխույժ, միշտ արթուն. Կթափեմ քո գոգին Ամեն հոգս, ամեն վիշտ, Կնետվեմ գիրկը քո Կարոտով, ինչպես միշտ. Կվերցնեմ ես քեզնից Քո հանգիստը արթուն, Կթողնեմ քեզ ինձնից Լոկ սրտի ջերմություն:

Ն Ե Ր Ի Ր Հզոր, գթասիրտ, Արարիչ ու փրկիչ, Ներիր զղջացող մոլորյալ զավակիդ, Մարմինս է տկար, մտքերս փուչ, անհանգիստ,

Գթա ինձ, որ լինեմ հոգով ազատ ու անբիծ: Թույլ տուր ապրել մանկան նման, Շրջապատում եղբայրների, Երախտապարտ ու լիաթոք Ըմպել կյանքի բարիքները: Շարանն օրերիս զուր անցնում է, կորչում, Կյանքի հոգսերի տաղտկալի պայքարում, Միակ իմ փրկարար, գիտես լոկ դու լիովին Բնույթը մարդկության, մեղքերը իմ նոր ու հին: Բյուրեղային, դարձիր իմ կողմ, Չէ± որ ես էլ որդին եմ քո, Ինձ ազատիր կապանքներիցª Հոգու, մարմնի արատներից: Ցաված, տառապած սիրտս քեզ եմ բացել, Անվերջ իմաստուն, իմ հոգու ապավեն, Կուզեմ ես գեթ հուսալ, թե ինձ կարող ես ներել Ու թույլ տալ, որ անհոգ կյանքի ուղին իմ անցնեմ: Տիեզերքի պաշտպան ոգի, Եվ անձնական, եւ անթերի, Վեհ դատավոր, ծնող խղճի, Մեծահոգի, ներիր, ներիր:

ԱԶԱՏ

Թ Ռ Չ ՈՒ Ն

Լավն ու վատն աշխարհում Միասին են միշտ լինում, Ամպերի մեջ անձրեւոտ Արեգակն է հայտնվում. Հեռուներից երկնքի Ճամփա ընկիր, արագիլ, Մեր տաք օրերի ընկեր Ազատ թռչուն, տուն արի:

ԿՐԿՆԵՐԳ.- Նրբակերտ թռչուն մենք քեզ ենք սպասում, Եկ ու բույնդ դիր ազատ մեր երկրում, Քեզ հազար ողջույն կյանքի նոր գարուն, Թեւերով քո բեր ծիծաղ ու խնդուն: Փեշերից ձմռան ելածª Կարոտով քեզ եմ ձայնում, Հոգիս բուրվառ է անմար, Գալիքով է ջերմանում. Արեւավառ օրերի Երգի տաղն է քեզ կանչում, Վեհաշուք մեր սարերի Աղբյուրներն են կարկաչում:

ԿՐԿՆԵՐԳ.Նորից դաշտն է կանաչել, Մեր հին ու նոր աշխարհում, Ծաղիկները բազմագույն Անուշ բույր են արձակում: Տարին արդեն բոլորեց Չեմ տեսել իմ զավակին Թե որ տեսնեսª հետդ բեր, Բարի լինի ձեր ուղին:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

ԵՐԳ ԱՆԳԻՆ

Արծվի թեւեր տվեք ինձ, Սարեր-ձորեր տվեք ինձ, Անհոգ, անամպ, անհատակ Արեւ օրեր տվեք ինձ: Պահը կյանքի չի սպասում Նրա խորհուրդն եմ լսում, Երբ դեռ ապրում եմ, շնչում, Արծվի թեւեր տվեք ինձ:

ԿՐԿՆԵՐԳ .-

Երգ, իմ հոգու, իմ կյանքի ընկեր, Դու ինձ տալիս ես թեւեր, Երգ, երգ, երգ, Դու ինձ տանում ես սարեր, Երգ, երգ, երգ, անգին, Կյանքը գունեղ ես դարձնումª Ամեն, ամեն, ամենքի համար, Ովքեր երգեր են սիրում:

Ինչու տխրել, երբ բազում Ժամերն առաջ են վազում, Անվերջ փոխվող ծով-կյանքում Սարերը մեր տվեք ինձ, Լավ է բարի գործերով Խաղամ իմ դերը սիրով, Բախտիս նայեմ ժպիտով, Սարերը մեր տվեք ինձ:

ԿՐԿՆԵՐԳ . Կուզեմ ես էլ մոռանալª Հոգսեր, գործեր, ամեն բան, Հրճվել կյանքով այսօրվա, Արեւ օրեր տվեք ինձ. Սեր ու բարին երգելով Երկրե-երկիր շրջելով, Աչքսª վերեւ, ոտքսª հող, Արեւ օրեր տվեք ինձ:

ԿՐԿՆԵՐԳ . -

ՈԳԵՇՆՉՄԱՆ ՊԱՀ

Հույզ կաթեցրու հոգուս մեջ, Երազի նուրբ ծաղիկ, Դու, որ ինձ ժպտում ես հեզ, Տուր նեկտար վերելքի, Հոգուսª կրակ, սրտիսª հուր Ու սիրո հուզմունքներ, Նուրբ լարերի ցնծություն, Ցնծություն ուղարկիր:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

Ոգեշնչման քաղցր պահ, Թեւերին քո միշտ վառ ջահ, Աշխարհից այս դու ինձ տար Գեղեցիկի այլ աշխարհ:

Գորշ ու տաղտուկ պատկերներ Դուրս վանիր ինձանից, Թող տձեւը չհնչի Տողերում իմ երգի: Ու սերը լոկ հաղթական Թող գերի իմ հոգին, Նուրբ լարերի ցնծություն, Ցնծություն ուղարկիր:

ԿՐԿՆԵՐԳ.Ջերմ ու ցնցող նոր բառեր, Տառապանք ուղարկիր, Թող երազն իմ հառաչի Մեղեդու մեջ երգի, Դու, որ ինձ մութ գիշերում

Ալ-վարդեր ցույց տվիր, Հույզ կաթեցրու հոգուս մեջ, Երազի նուրբ ծաղիկ:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

ԱՅՍ ՄԵՂԵԴԻՆ

Այս մեղեդին, որ քեզ պիտի հասնի նաեւ, Այս մեղեդին, որ կարոտի մորմոք ունի, Տվել է ինձ արդեն թեւեր, Տվել է ինձ արդեն թեւեր, Որ քեզ հասնեմ հեռուներից անմեկնելի, Հեռուներից անմեկնելի: Որ գամ հոգնած, Որ գամ ցնծուն, Ասեմª եկա խնկարկելու, Ասեմ եկա խնկարկելու, Իմ միակին, իմ Աստծուն, իմ միակին, իմ Աստծուն ... Բայց, մինչեւ գրկումդ հայտնվեմ Ու մինչ կփլվեմ քո ծնկներին Դու ինձ կորած համարիր, քույր, ԻՆձ կորած համարիր, քույր: Դու ինձ կորած համարիր, քույր, Որ, երբ արդեն լինեմ կողքիդ Ուրախության երկինք դառնաս, Ուրախության երկինք դառնաս, Կորածն անշուշտ թանկ է լինում, Բայց գտածըª բյուր ավելին, Բյուր ավելին:

Այս մեղեդին, այս մեղեդին ...

ԵՍ ՀԱՅ ԵՄ

Թեկուզ փակեմ էլ աչքերիս սեւը, Ճակատիս նստած խոր ակոսները Կպատմեն իմ ողջ Տառապանքները, տառապանքները Անցած դարերի, անցած դարերի: Արցունքախառը ժպիտները իմ Խոհեմությունս, Ծայր բարությունս, Ըմբոստությունս փորձության պահինª Ապացուցում են Իմ հայ լինելը, իմ հայ լինելը ԿՐԿՆԵՐԳ. - Ես հայ եմ եւ այդ Երեք հատ տառըª Ինձ հետ քայլում, Ինձ հետ տնքում, Բայց եւ չեն ծնկում, Պատվանդանում են իմ գոյությունը Նույն հանդերի մեջ, Նույն քարերի մոտ, Ժայռերի վրա, Որով հենց հայ եմ, որով հենց հայ եմ:

Դարեր անցնել էլ խոր ձորերի մեջ, Քարերի մոտ լեռ ու ժայռերի մեջ, Թրատված մոլոր Հառաչանքներս, հառաչանքներս Երգեր կհյուսեն, երգեր կհյուսեն: Սակայն հենց նույն այդ քարերի մոտ ժեռ, Նույն հանդերի ու Նույն ձորերի մեջ Ինձ պահելով վառ դարերի մեջ բյուր Մեր հայկական պարն է թնդացել միշտ, Հայկական պարը:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

ԲՈԼՈՐԸ ՁԵԶ

Երբ ստվերներն են երկարում, մարում, Եվ մութն իր թանձր շղարշն է փռում, Ու երբ հուսահատ հոգիս թափառուն Կյանքի լուսավոր շողը չի տեսնում,

Բացվում է այնժամ դռնակ մի լուսե, Մեղմիկ գալիս են ընկերներս ջերմ, Ժպտում են բարի, լցում ինձ հույսով,

Կրկին հեռանում լուսե դռնակով:

Իմ սիրելիներ, գերված սիրտը իմ, Թռիչքը մտքիս, աստղերը վերի, Ծաղկունքը գարնան, ցոլքը արեւի Անհուն կարոտով ձեզ եմ նվիրում:

ՆՌՆԻՍ ԾԱՂԿԵԼ Է

Նռնիս ծաղկել է այսօր, Որքան նման է հարսի, Միայն կարմիր է քողովª Անմեղ ժպիտն երեսին: Ասիր «Արի», այստեղ եմ, Ասիրª «Մնա», նստել եմ, Էլ ինչու ես շփոթված, Կյանքս քեզ վստահել եմ: Նռնիս ծաղկել է այսօր,

Տեսնես ինչ է նա կարծել, Ձմռան կես է, Ամանոր, Գարունն է միտքը գցել: Ասիր «Նուռ է» պտղել եմ, Ասիր «Խակ է» հասել եմ, Տես, ինչպես եմ քաղցրացել, Որ կեղեւս պատռել եմ:

ԸՆԿԵՐՆԵՐԻՍ

Օրը բացվեց արեւով, Դուք արեւներ եք անմեռ, Դեռ չկայիք ձեր տեսքով, Սիրտս գիտեր ձեզ արդեն, Լուռ համբույրներ, ջերմ խոսքեր, Ու աշխարհի ճամփաներ, Իմ մանկության ընկերներ, Ձեզ եմ ես շատ կարոտել.

Տխուր մի հնչիր, իմ երգ վարդերի մեջ չքնաղ այս, Գարուն է գալիս ու նոր սերունդներ են ծնվում, Եվ կան աշխարհում անուշիկ ու անգին զավակներս ու կա Դեռ մեղեդի իմ սրտում: Նոր գարուններ ու վարդեր, Նոր ծաղիկներ բյուրավոր, Վեր խոյացող վեհ ժայռեր Ու թռչուններ թեւավոր, Սիրտս սիրով է լցվում, Երբ ձեր մասին եմ հիշումª Միթե հայոց դրախտում Դուք իմ կողքին չեք ապրում: Իմ լավ ընկերներ, իմ սիրտը ձեզ հետ է կապված միշտ, Եթե արտասվեքª սիրո արտասուք թող լինի, Թող հույսը հոգին ձեր կյանքում երբեւէ չլքի ու հավետ, Թող ձեզ Աստված պահպանի:

ՄԻ ԳՆԱ ՍԻՐԵԼԻՍ

Քայլում եմ ես մոլորված, մոլորված, Կանգնած ես դու միայնակ, միայնակ, Թախծում են աչքերդ ում համար, չգիտեմ,

Դու սեր ես տենչում, անգին, իմ վառվող արեգակ:

ԿՐԿՆԵՐԳ.Մի գնա, սիրելիս, ես խենթանում եմ, Մի թողնիր ինձ մենակ, քեզ կարոտում եմ, Տուր ինձ քո սերն, անգին, որ ես ապրեմ, Թե քեզնից հեռանամ, ծարավ կմեռնեմ, ծարավ կմեռնեմ: Ոչ զարդ, ոչ գանձ քեզանից չեմ ուզում, Վարսերդ պերճ ես շոյել չեմ ուզում, Ինչու մենք իրար արդեն էլ չենք հասկանում, Մեր սերը փխրուն-փխրուն ամուր չենք պահում: Մի գնա, սիրելիս, ես խենթանում եմ, Մի թողնիր ինձ մենակ, քեզ կարոտում եմ, Տուր ինձ քո սերն անգին, որ ես ապրեմ Առանց քեզ, իմ սեր, ես էլ կյանք չունեմ, ես էլ կյանք չունեմ:

ՉԵՄ Թ ԱԽԾԻ

Դու ինձ խնդրում ես, որ ներեմ քեզ Ու հորդորում եսª չթախծել խիստ, Ասում եսª սերը մի երազ է, Այն անցողիկ է կյանքի պես: Միթե ցնորք է այս գարունը, Արեւն ամռան, հանդարտ աշունը, Միթե երազ են այգիներըª Մեր ընկերները մշտարթուն:

ԿՐԿՆԵՐԳ.- Արդյոք չեն կրկնվելու էլ հրաշալի պահերը, Ինչպես մոռանալ բույրով լի ծաղկած այգիները, Պայծառ, ժպտուն քո ջինջ աչքերը, Վառ եւ կախարդող շուրթերը, Նուրբ ու հրկիզող խոսքերը քնքշալի, Սիրո մեր լուրթ մեղեդիները Եվ թովիչ երեկոները, Ջերմ, այրող քո համբույրները, Իմ սիրելի: Գիտեմ, կանցնեն մռայլ օրերը, Կգա նորից կանաչ գարունը, Կհամբուրես մեկ ուրիշին դու Եվ ինձ, գուցե էլ չես հիշի, Այնժամ ես վերջ կտամ թախծին իմ ու կշրջեմ փողոցներով հին, Բայց այն անհուն երջանկությունը Մեզ էլ երբեք չի այցելի:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

ԾԻՐԱՆԻ ԾԱՌ

Ծիրանի ծառը արդեն Սպիտակ ծաղիկ է հագել, Ես էլ, իմ սեր, քեզ համար Սպիտակ շորեր եմ առել: Առել եմ ու հավատով Սպասում եմ այն պահին, Երբ սիրով ու կարոտով, Տուն կտանեմ քեզ, անգին:

ԿՐԿՆԵՐԳ.- Դե շուտ արի, խայտալով, Նազանքներդ շաղ տալով, Ինձ մոտ արի, նազելիս, Քեզ գրկեմ սիրով: Քնքույշ մատներդ նազով Թելիկ-մելիկ են գործում, Իսկ աչքերդ լուսաշող Աստղերի հետ են խոսում. Ախ, շուշան իմ նրբատես, Քեզ պաշտում եմ խենթի պես, Ժպիտներդ արեւոտ Ու շուրթերդ դյութակեզ:

ԿՐԿՆԵՐԳ.Սիրտս գերել ես, անգին, Կարոտ եմ ես քո տեսքին, Սպասում եմ անհամբեր, Որ լինենք միշտ միասին. Գնամ ընկնեմ սար ու ձոր, Քաղեմ փնջեր բյուր ծաղկանց, Որ զարդարեմ ծաղկունքով Իմ սիրածի լույս ճամփան:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

ԿՅԱՆՔԻ ԱՂԲՅՈՒՐ

Դու հող ես, ջուր ես, օդ ես ինձ համար, Երբ համբուրում եմ ես քեզ, սիրելիս, Նման եմ ես այն ծարավ ճամփորդին, Որը աղբյուր է գտել իր ճամփին:

Կրկներգ.- Իմ սիրելի, կյանքի աղբյուր, Դու հող ես, ջուր ես, օդ ես ինձ համար: Երբ որ բռնում եմ ձեռքդ, սիրելիս, Ես, որ պոետ եմ ու մի շանթարգել, Ինչքան տագնապ ու տենդ եմ կուտակել Քեզ փոխանցում եմ, ինչպես մայր հողին:

Կրկներգ.Լինես ինձ մոտ դու եւ, կամ թե հեռու, Շնչում եմ ես քեզ ու քեզնով ապրում, Օդի պակասն է միշտ տանջանք ու մահ, Դու հող ես, ջուր ես, օդ ես ինձ համար:

Կրկներգ.-

ՈՒՐ ԵՔ, ՍԻՐՈ ԿՐԱԿՆԵՐ

Ծաղկել են նորից յասամանները բոլոր, Գարուն է եկել իր աննման գույներով, Գժվել են կարծես բորբ արեւի վառ լույսից մարդիկ, Դու էլ ես եկել, բայց, ավաղ, ուշ է արդեն: Կանչիդ սիրտը իմ էլ չի սպասում, Եկել ես, սակայն, էլ քեզ չեմ կանչում:

ԿՐԿՆԵՐԳ- Մեր վառ գարունը անցել, Նոր ծաղիկներ են բացվել, Կյանքը փոխել է մեզ էլ Դու ինձ օտար ես դարձել, Ուր եք, սիրո կրակներ, Ձեզ եմ ձայնում ետ եկեք, Վառ ծաղիկներ նոր գարնան, Սիրտս քնից արթնացրեք: Վարդերը սիրո անցած գարնանն են թոշնել,

Կյանքի իմ ուղին շատ է քեզնից հեռացել, Ուրիշ մարդ եմ ես, քո առագաստը կորավ հեռվում, Հոգիս հուսահատ վաղուց էլ քեզ չի սպասում, Լույսեր են հույզի վառվել շուրթերիս, Խարիսխ մի գցիր անդորր ջրերիս:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

ՍԵՐ ԵՄ ԵՐԳՈՒՄ

Բազում երգեր կան աշխարհում, Որ կյանք ու սեր են գովերգում, Ավանդական սազը ձեռքիս Ես էլ, ահա սեր եմ երգում: Օգնիր ինձ, երգ, մարդկանց պատմեմ, Թե անհատակ մի ցավ ունեմ, Թե մի սիրած էակ անվերջ Տանջում է ինձ, սիրտս մաշում: ԿՐԿՆԵՐԳ.- Սեր եմ երգում, սեր եմ երգում, Սեր եմ երգում, սեր եմ երգում: Խռովել է, տուն չի գալիս, Ինձ էլ իր հետ ման չի տալիս Ու, չնայած այդ վիճակիս, Դարձյալ ես իմ սերն եմ երգում: Գուցե չարժե, ես ինչ ասեմ, Որ իր մասին սոնետ հյուսեմ, Երազներով անվերջ տարվեմ, Բայց ես դարձյալ սեր եմ երգում...

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

Սակայն արժեմª մեկը լինի, Որը տաղիս ոգին լինի, Որ տողերիս շունչը լինի, Ասեմª նորից սեր եմ երգում: Սիրող սրտեր մի վհատվեք, Չքնաղ պարգեւ սերն ընդունեք, Ընտրյալների հետ բախտ կիսեք, Տեսեք ես էլ սեր եմ երգում:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

ՀՐԱԺԵՇՏ Մութ է, թաքնվել է լուսինը, Նման է ամաչկոտ մի կույսի, Գնում է, սերը իմ հեռանում է, Կլանում է խավարը կրակները լույսի:

Կրկներգ.-

Գիշեր, հուշերի, հուշերի անվերջ շարաններ, Ծաղկունք, երջանիկ օրերի ժպտուն վկաներ...

Ուշ է, ջերմությունն սպառվել է, Ու պետք չէ, որ ընկեր ձեւանաս, Ինչպես ես կսանձեմ իմ խեղճ սիրտը Ախ, անչափ երազում եմ, որ երբեք չիմանաս:

Կրկներգ.Բավ է, մի թողնիր հույս սրտում իմ, Գնա լուռ ու ինձ մի համբուրի, Քաղաքը իր լույսերը մարել է, Տարածվել է հմայքը յասամանի բույրի:

Կրկներգ.-

ՔԵԶ ԵՄ ՈՐՈՆՈՒՄ

Մեկ-մեկ նեղանում ես ինձնից, Որ հաճախ եմ անունդ տալիս, Ինչ վնաս քո անուշ անունից, Երբ քեզ եմ կանչում տենչալիս: Ու անունդ կրկնում եմ համառ Սերն է քո մեղավոր դրանում, Ինչ անեմ, որ կյանքում ինձ համար Քո անունը չունի դերանուն:

ԿՐԿՆԵՐԳ.- Ամեն օր քեզ եմ որոնում

Ամենուր քեզ եմ որոնում, Թվում է, թե նորից կգաս, Որոնում եմ ու վարանում: Հիմա հեռացել ես, փերիս, Ու դարձել տեսիլք երազի, Քո անունն է անվերջ շուրթերիս, Էլ չես նեղանում ինձանից: Թող սերեր, վայելքներ փոխհարեն, Բայց քանի շունչ կա իմ բերանում, Ինձ համար քո անվան փոխարեն Չի լինի եւ ոչ մի դերանուն:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

ԵԹ Ե ԵՍ ՀԱՆԿԱՐԾ

Եթե ես հանկարծ դառնամ իրիկուն, Դուª երեկոյի օրորը եղիր, Եղիր երգերիս օրորը սահուն Ու իմ երգերով երաժշտացիր: Իսկ եթե հանկարծ վարդի նմանվեմ, Դու վարդի համար եղիր ճոխ պարտեզ,

Նմանվես, գուցե, մի օր դրախտի, Եթե այդ վարդին քնքուշ համբուրես: Թե մի երեկո հյուր կկանչես ինձ, Հյուր կգամ ես քեզ իմ մուսայի պես, Ծղրիդի նման երգ կհնչեցնենք, Որ ցնծա թախծոտ սիրտդ երգիս հետ: Եթե ես հանկարծ դառնամ մաքուր ցող, Դու ցողը ըմպող լուսաբաց դարձիր, Որ որքան խմես դարձյալ զմայլվես Թափանցիկությամբ այդ մաքուր ցողի: Իսկ եթե դառնամ մի կանաչ գարուն, Դու դարձիր թռչուն, բայց ինչու կերթաս, Ախ, թեւերդ քեզ հեռու են տանում, Գարնան վարդ թողած ուր կհեռանաս: Թե մի առավոտ հյուր կկանչես ինձ, Հյուր կգամ ես քեզ ջերմ աստղի նման, Լուսաստղի թեւով քեզ կշաղախվեմ, Որ գեղեցկացած օրդ անց կենա:

ՍԻՐՈ ՄԱՅՑԱՄԱՔ

Նրա հայացքից իմ հոգում Բացվեց վարդը սիրո, Եվ անունն էլ նրա

Ծաղկին համահունչ էր. Նրա ձիգ կեցվածքից Եռքից արյունիª Երակներիս ընձուղվեցին խատուտիկներ, Մանվածապատ խատուտիկներ: Եվ ես ծաղկի պես խոսեցի «Արա քայլ հաշտության, Համբուրիր, համբուրիր, Շնչիր բույրը սիրո, Ուզում եմ ես նորից Շշուկդ լսել, Մի հապաղիր, իմ սեր, գրկել մի հապաղիր, Սիրել, գգվել մի հապաղիր»: Ամեն ինչ դարձավ Այնքան գեղեցիկª Ասես տեսնում էի առաջին անգամª Արեգակ, լուսին, աստղեր ցանուցիր, Արեգակ, լուսին, աստղեր ցանուցիր... Իսկ երկուսիս աչքերի բախումից Կայծոռիկներ թեւածեցին Դեպ պարտեզները դրախտի, Դեպի եզերքը հրո երկրի:

ԳԻՇԵՐՎԱ ՏԵՍԻԼՔՆԵՐ

Մութը փռել է իր նուրբ թեւերը, Մութը բոլոր աստղերն է գրկել, Աստղերը բռնել են իմ երազները, Ճերմակ գիշեր են ինձ պարգեւել, Ճերմակ, ճերմակ գիշեր է հոգուս մեջ Աստղերն իրարու թեւանցուկ են արել, Թեժ ամոթից շիկնած երազներս Ուզում են լուսնից ծածուկ նավարկել: Իմ երազները, իմ երազները, Լույս աստղերի հետ պար են բռնել, Պարում են հույզերս տիեզերքի մեջ, Ու նվիրում ինձ ջերմ արցունքներ: Լույս է սփռել հոգուս մեջ գիշերը, Դարձել է ասես մի աղոթք ծիսական, Իմ երազներն օրհնում են աստղերը Օրհնանքը թող այս դառնա իրական:

ՈՒԹ ԵՐՈՐԴ ՆՈՏԱ

Երբ իրերն արդեն աշխարհից հոգնում Ու տեղ չեն գտնում էլ արեւի տակ, Մեղեդու նման մենք մեզանից պոկվումª Դառնում ենք գժված աստղ ու արեգակ: Մեզ հանում ճերմակ ամպերին, Անկշիռ, լուռ բարձրանում ենք վեր Ու ծիծաղախիտ, գողտրիկ մի բառով Անաղմուկ բացում գաղտնադուռը մեր: Մեզ մարդկայնության դաշտեր ենք հրումª Մոտեցնում լռիկ սուրբ մարդկանց դասին, Մեր առջեւ բազում ծաղիկներ փռում, Ճոճքեր դառնում մեր նինջ ու երազին: Եվ փորձում ենք մենք սրբի պես. Լողանալ նրա ավազանում, Հով ու զլզլան մեր քամիները Դաշտերին ծանոթ ընծա ենք բերում: Եվ այսպես, ահա, երբ արդեն հոգնում Ու տեղ չենք գտնում այս արեւի տակ, Մեղեդի դարձած մենք մեզնից պոկվումª Դառնում ենք գժված աստղ ու արեգակ: Եվ, ասես, շատ քիչ է մնում, Որ այդ մեղեդու հոսքում անվերջ, Անկարող գտնել իր տեղը կյանքումª Ութերորդ նոտան հայտնվի մեր մեջ:

ԿՅԱՆՔԸ ԽԱՂԱԴԱՇՏ Է

Կյանքը խաղադաշտ է, Կյանքը խաղադաշտ է, մենք էլ համր տիկնիկներ, Մեր բախտի անիվը, Մեր բախտի անիվն է մեզ տանում մեկ վար, մեկ վեր. ԿՐԿՆԵՐԳ.- Մեկ անձրեւ է, մեկ արեւ, Մերթ հեղեղ ու փոթորիկ, Մեկ ուրախ ենք, մեկ տխուր, Մերթ հպարտ ու երջանիկ: Այ, աղջիկ, տղաª փոքր ու ծեր, Այ, սիրահարներ, Կյանքն այս անցողիկ ու փուչ է, Այն ժպիտով անցնենք: Կյանքը ակնթարթ է, Կյանքը ակնթարթ է անսահման տիեզերքում, Լոկ մարդկանց գործերն են, Լոկ մարդկանց գործերն են աստղերի պես փայլլում:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

ՑԱՆԿԱԼԻ ՀՅՈՒՐ

Օրացույցի թերթերն հերթով Ընկնում են ցած, Ու մնացել է լոկ մի թերթª Վերջին մի օր տարուց անցած, Կանգնել ենք մենք տարին ապրած Ու մեկ տարով էլ մեծացած, Մասամբ ուրախ, մասամբ խաբված, Գալիք տարվա շեմին հասած, Նոր հավատի երգեր հյուսած, Հոգիներով էլ մերկացած, Հոգիներով էլ մերկացած:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

Նոր Տարի, Նոր Տարի, Ցանկալի հյուր արի, Բյուր մարդկանց երազով, Երգ ու պարով արի, Մեզ հավատ ու հույս բեր, Մաքրամաքուր ձյուն բեր, Նոր Տարի բարեբեր:

Ծնվել ես դու մարդկանց հույսի Ակունքներից, Վեհ սարերի ձյունահալած Աղբյուրների կարկաչներից, Սնվել սիրով ու կարոտով Ու արեւի համբույրներով,

Երգեր ենք մենք քեզնով հյուսել Ու քո ծնված օրը նշել, Թեեւ տարով ենք մեծացել Բայց մեր հոգին ենք մերկացրել, Մեր հոգիներն ենք մերկացրել:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

ԱՐԵՎԱՅԻՆ ԱՆՁՐԵՎ

Անձրեւն է կաթկթում, Արեւն է մեղմ ժպտում, Թախիծը իմ սրտի հուշիկ-հուշիկ Թողնում է հեռանում, Օրը ամռան թափում է տաք արցունք, Հավքերն են հրճվում, Աշխարհն է ողջ ասես մի նոր հրաշքի սպասում, Անձրեւն է լուրթ մաղում:

ԿՐԿՆԵՐԳ.- Արեւային անձրեւ, թափվիր ժպտուն արցունք, Արեւային անձրեւ, դու իմ հոգու հուզմունք, Թող արձակեն նոր ծիլ կյանքի սերմերը բյուր, Արեւ-անձրեւ մեկտեղ թող միշտ լինեն կյանքում: Հսկա ծառերը հին Կարոտ զով անձրեւի Ու թփերում թռչող հավքեր բազումª Երգիչ սոնետների, Ու ոսկեգույն-արծաթ անձրեւ թել-թելª Պարգեւ մեզ բոլորիս, Մի ողջ աշխարհ, ասես դարձած անհոգ մանուկ, Խնդում է ու լալիս:

ԿՐԿՆԵՐԳ.Սրտի կարոտը իմ Ասես չունի եզրեր, Նայում եմ զմայլված երկնի գույներին Ու չեմ գտնում խոսքեր, Հողը ամռան ըմպում է տաք արցունք Շուրթով իր պապակուն, Հնչում է բնության օրկեստրի վեհ մեղեդին Մեր հինավուրց երկրում:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

ԻՆՁ ՀԵՏ ԵՍ ՄԻՇՏ

Դու գրում ես, թե անչափ տրտմում ես, Թե բաժանումը մեր երկար դու շատ անմիտ ես համարում, Կուզենայիր թռչել ինձ մոտ մութ գիշերով, երազով լի, Երազներումս իմ անգամ դու լինեիր, դու լինեիր:

Դու ենթադրում ես, թե մոռացել եմ քեզ արդեն, Ախ, ես ինչպես քո համբույրները մոռանամ, Ես անկարող եմ քեզ ջնջել իմ մտքերից, իմ անցյալից, Երազներումս իմ անգամª ինձ հետ ես միշտ, ինձ հետ ես միշտ

Կրկներգ. - Դե, արի, բավ է որքան ինձ տանջեցիր, Կյանքը մեր անվերջ ճամփա չէ, սիրելիս, Թե դու էլ եկել ես նույն այդ մտքերին,

Վերադարձիր, վերադարձիր, վերադարձիր:: Մեր սարերը զովաշունչ այրեր են, Մեր աղբյուրները սառնորակ ուրախ երգեր են զրնգում, Վարդ, մանուշակ ու յասաման սեր են բուրում, սեր են հուշում Իսկ դու այդտեղ, ես էլ այստեղ անվերջ իրար ենք կարոտում,

Երջանկությունը անգին թռչունն է աշխարհի Գուցե հանկարծ անհայտ ճամփում նա մոլորվի, Արի օգնենք նրան կանչով գտնել ուղին մեր սրտերի Ու ետ բերենք շուտով մեր տուն երջանկությունը բաղձալի:

Կրկներգ .-

ԻՆՁ ՀԵՏ ԵՍ ՄԻՇՏ

Դու գրում ես, թե անչափ տրտմում ես, Թե բաժանումը մեր երկար դու շատ անմիտ ես համարում, Կուզենայիր թռչել ինձ մոտ մութ գիշերով, երազով լի, Երազներումս իմ անգամ դու լինեիր, դու լինեիր:

Դու ենթադրում ես, թե մոռացել եմ քեզ արդեն, Ախ, ես ինչպես քո համբույրները մոռանամ, Ես անկարող եմ քեզ ջնջել իմ մտքերից, իմ անցյալից, Երազներումս իմ անգամª ինձ հետ ես միշտ, ինձ հետ ես միշտ

Կրկներգ. - Դե, արի, բավ է որքան ինձ տանջեցիր, Կյանքը մեր անվերջ ճամփա չէ, սիրելիս, Թե դու էլ եկել ես նույն այդ մտքերին, Վերադարձիր, վերադարձիր, վերադարձիր:: Մեր սարերը զովաշունչ այրեր են, Մեր աղբյուրները սառնորակ ուրախ երգեր են զրնգում, Վարդ, մանուշակ ու յասաման սեր են բուրում, սեր են հուշում Իսկ դու այդտեղ, ես էլ այստեղ անվերջ իրար ենք կարոտում,

Երջանկությունը անգին թռչունն է աշխարհի Գուցե հանկարծ անհայտ ճամփում նա մոլորվի, Արի օգնենք նրան կանչով գտնել ուղին մեր սրտերի Ու ետ բերենք շուտով մեր տուն երջանկությունը բաղձալի:

Կրկներգ .-

ԵՐԲ ՕՐԵՐԸ ԱՆՑՆԵՆ

Երբ օրերը կանցնեն Ու կանցնի խենթությունը սիրո, Կնայես շուրջ բոլորª Կտեսնես ունայնություն, Երբ օրերը կանցնեն, Համբույրի քնքշությունը կանցնի,

Կպարզես ձեռքը քոª Կգրկես դատարկություն, Կգրկես միայնություն:

ԿՐԿՆԵՐԳ.- Տխուր է, ծառերը խշշում են առանց քեզ, Տխուր էª օրերը ժպտում են առանց քեզ, Օրերը ժպտում են առանց քեզ: Երբ օրերը կանցնեն Ու կանցնի խենթությունը սիրո, Միտքը քո կարթնացնեսª Կտեսնես միայնություն, Երբ օրերը կանցնեն, Աղմուկից թոթափված քո հոգին Կշրջի քո կողքինª Կանրջես պերճ լռություն, Կանրջես լռություն: ԿՐԿՆԵՐԳ.Երբ օրերը անցնեն Ու հյուսվեն շատ ու քիչ տարիներ, Երբ նայես շուրջ բոլոր Ու տեսնես դատարկություն, Երբ հոգիդ մոլորված Քո կողքին վեր ու վար սավառնի, Միայն սերը անկեղծ Սիրտը քո կջերմացնի, Սիրտը քո կջերմացնի:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

ԱՐԱԳԱԾՅԱՆ ՔՈՉԱՐԻ

Իմ Արագած, հիշու±մ ես, Երբ իրար թիկունք մենք կանգնեցինք,

Քո տուն մտած անբարտավան Նենգ թշնամուն հաղթեցինք: Այսօր հայոց լեռնաշխարհի Զավակներս մոտ ու հեռու Հավաքվել ենք ու ազգովի Ինչ քոչարի ենք պարելու, Ինչ քոչարի ենք պարելու: Մեծ ու փոքրով շուրջը քո Մի կլոր շրջան մենք պիտ կազմենք, Որ մեր հայոց հին բարեպաշտ Աստվածներին ողջունենք: Քեզ, Արագած, մեր ուժը տանք Եվ առնենք ուժ մենք քեզանիցª Քո հոգուց մեծ բարձր ու հպարտ Ու արդար աղ ու հացից, Ու արդար աղ ու հացից: Թող հաղթական քոչարին Իր շրջանի մեջ մեզ էլ առնի, Որ դարերով միասնության Ոգին մեր մեջ միշտ ապրի: Թմբուկ զարկեք, փչեք զուռնան, Մենք պիտի օարենք ուս-ուսի, Որ այս հողը նոր Կամանդոս Ու Նժդեհներ աշխարհ բերի, Ու Նժդեհներ աշխարհ բերի: Պահենք հողն այս բիբլիական, Լեզուն, հավատքը մեր անշեջ, Մինչեը պարի շրջան ձգվի Ու Արարատն առնի իր մեջ:

Թ Ե ԶԱՎԱԿՆ ԵՍ

Վերադարձիդ ճամփան նույնն է, Ուր էլ որ դու լինես, Սա աշխարհի քո անկյունն էª Ուրիշ անկյուն չունես, Թեեւ փուշը շատ է այստեղ, Թեեւ քարերն են շատ, Բայց այդ փուշն էլ, քարն էլ այստեղ Հոգուդ են հարազատ: ԿՐԿՆԵՐԳ.- Ճամփադ նույնն է, ճամփադ նույնն է, Վերադարձիր տուն, Ճամփադ նույնն է, ճամփադ նույնն էª Վերադարձիր տուն, վերադարձիր տուն: Ուրիշ ճամփով դու մի գնա, Ապավինիր քոնին, Հավատարիմ դու միշտ մնա Պապիդ պատգամներին: Մի բուռ հող է, մի թող այլոց, Հողը մայրդ է, հիշիր, Հողը մայրդ է քո վիրավոր, Թե զավակն եսª բուժիր: ԿՐԿՆԵՐԳ.Թե զավակն եսª բալասանվիր Բյուր ցավերին նրա, Վշտի ձյունն իր սրտից հանիր, Մամռիր վերքի վրա, Թեեւ փուշը շատ է այստեղ, Թեեւ քարերն են շատ, Բայց այդ փուշն էլ, քարն էլ այստեղª

Հոգուդ են հարազատ:

ԿՐԿՆԵՐԳ.

ԽԵՆԹ ԱՂՋԻԿ

Լուսնյակն է հանգիստ ժպտում, Բարդիներն են օրորվում, Իսկ ես էլ մի խենթ աղջիկ Յարիս տեսնել եմ ուզում: Քամին հյուսքիս հետ խաղում Իր մասին է շշնջում. «Որտեղ ես դու մոլորվել, Իմ անգին վառվող արեւ»:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

Ուր ես, ուր, ինձ մոտ արի, իմ անգին, Թե չգաս, ինձ էլ երբեք չես գտնի, Չէ որ մի խենթ աղջիկ ես դու սիրել, Իսկ ես էլ քեզ եմ սիրել, շուտ արի:

Կյանքում շատ բան չեմ ուզում, Սիրածիս եմ ես ուզում, Իմ օրերը նրա հետ Անց կացնել եմ ես ուզում: Չգիտեմª ինչ եմ անումª Մեկ լալիս եմ, մեկ խնդում, Թե, իմ սեր, դու ինձ սիրես, Ուրախ կյանք կվայելես: ԿՐԿՆԵՐԳ.Ես աղջիկ եմ սարերի, Ջուրն եմ պաղ աղբյուրների, Ես կրակ եմ ու հուր եմ, Խենթ աղջիկ եմ ես:

« Զ Ա Ր Թ Ո Ն Ք» Ողջը գարնան քնքշանք է, գարնան ճիչ ու կանչ, ծաղկածովի բժժանք է, ձյուների նահանջ, եւ համբույրի հնոցում, ա-ա, շիկնանքն է ծաղկի եւ շողերի շեկ բոցում մեղուն է մեղքի: Եվ խոխոջները առվիª ուլունքներ արծաթ եւ զանգակները հեռվիª շողարձակ ծիծաղ եւ մթնշաղը թավշե, ա-ա, նիրհում հոգնատանջ, ողջը գարնան քնքշանք է, գարնան ճիչ ու կանչ:

ՋԵՐՄ

ԱՆՁՐԵՎ

Դու զսպված լռություն ես իմ առջեւ, Աչքերդ են զույգ արեգակներ, Իսկ թիկունքիդ ջերմությանը հենված Լիալուսինն է ժպտում. Մեր միջեւ տարածություն, Որ նման է անհաղթ պատնեշի, Մինչդեռ անձրեւ, անձրեւ, Անձրեւն է ջերմ թմբկահարում:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

Վեր կաց, վեր կաց, գնանք, Վեր կաց, վեր կաց, գնանք, Սերն այնտեղ էª այնտեղ, հեռվում, Իսկ ես քեզ չեմ սիրում, Իսկ ես քեզ չեմ սիրում:

Շարունակ ջերմ անձրեւ, անձրեւ, անձրեւ, Անձրեւն է մեղմ թմբկահարում, Իսկ թիկունքիդ ջերմությանը հենված Լիալուսինն է ժպտում, Ուղիները բաժանվել, Սերը մեր արդեն հուշ է դարձել,

Բայց լուրթ անձրեւն է դեռ երգում, Լիալուսինը ժպտում:

ԿՐԿՆԵՐԳ.

ՍԵՐ Ի ՔՐԻՍՏՈՍ

Աղբյուրից էլ ջինջ, Աղբյուր մաքուր Ըմպեցի քեզնից Սեր ու հավատ, Ես քեզ սիրեցի Այնպես հաստատ, Որ սերը արդեն Ինձ թագավորեց:

ԿՐԿՆԵՐԳ._

Հիսուս սիրելի, Իմ հավատ ու հույս, Օգնիր, ինձ օգնիր, Որ ես ինձ գտնեմ, Օգնիր, ինձ օգնիր, Իմ փրկիչ միակ, Քո որդին եմ ես Հավիտյան:

Խորհրդով քո հոր Աշխարհ եկանք Ու փրկված ենք մենք

Քո արյունով, Քոնն է սերը մեր, Ջինջ ուղեկից, Դու հույս ու հավատ, Լույս ու ապավեն:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

ՈՐՏԵՂՒՑ ԵԿԱՐ

Սեւուկ աչքերիդ անհուններն անծիր Ինձ ծանոթ չէին, եւ դու էլ օտար, Ես էլ չիմացա, ինչպես գերեցիր, Ու չիմացա, իմ սեր, որտեղից եկար: Հոգնած ուղեղիս ծալքերում մթին Ննջում էր լուսեղ լռությունը ծեր, Բայց ձայնը երգիդ արթնացրեց հոգիս Աչքերդ խորունկ ինձ կախարդեցին:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

Եկար, հոգիս դու գերեցիր, Ծովը սիրո ինձ նետեցիր, Ես չգիտեմª դեպ ուր լող տամ, Որտեղ է ափը իմ փրկության:

Կախարդեցին ինձ աչքերդ խորունկ, Հոգիս այրելով սիրտը իմ մտար, Ներհուն աչքերով, փերի երազուն, Մթնշաղի հետ գիրկս դու եկար: Երբ ինքնամոռաց փարվեցինք իրար, Համբուրվեցինք լուռ կարոտով անհուն, Աչքերը երկնի իջել էին վար, Շղարշել էր մեզ անափ լույսի ծով:

ԿՐԿՆԵՐԳ.

ԱՇՆԱՆ ՌՈՄԱՆՍ

Աշուն ոսկեգույն Քո թեւերը տաք Փայփայում են մեղմ Վարսերը հայի, Խաղում է թաքուն Քամին նրանց հետ, Ու նրանք թել-թել Իմ աչքի առջեւ Սիրո ու ժպտի Նազանք են հյուսում:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

Երջանիկ եմ ես Գունեղ քո գրկում,

Գեղեցիկ աշուն Իմ Հայաստանի, Ամեն քո շերտում Թաքուն մի երգ կա, Խշխշուն ժպիտ Ու հեքիաթ: Աշուն գեղեցիկ, Իմն ու բոլորի, Պարգեւիր դու մեզ Քո շունչը բարի, Առատ քո ձեռքով Բեր հույս ու հավատ Ու հավերժ սիրո Նուրբ զգացողություն, Պահեր բերկրանքի Դու բեր բոլորին:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

ԵՍ ԻՄ ԱՆՈՒՇ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ

Ես իմ անուշ Հայաստանի արեւահամ բարն եմ սիրում, Մեր հին սազի ողբանվագ, լացակումած լարն եմ սիրում, Արնանման ծաղիկների ու վարդերի բույրը վառման Ու նաիրյան աղջիկների հեզաճկուն պարն եմ սիրում: Սիրում եմ մեր երկինքը մուգ, ջրերը ջինջ, լիճը լուսե, Արեւն ամռան ու ձմեռվա վիշապաձայն բուքը վսեմ,

Մթում կորած խրճիթների անհյուրընկալ պատերը սեւ Ու հնամյա քաղաքների հազարամյա քարն եմ սիրում:

ԿՐԿՆԵՐԳ.- Բարն եմ սիրում, Քարն եմ սիրում, Աղջիկների պարն եմ սիրում, Մեր հին սազի Լարն եմ սիրում, Իմ Հայաստան Յարն եմ սիրում: Ուր էլ լինեմ, չեմ մոռանա ես ողբաձայն երգերը մեր, Չեմ մոռանա աղոթք դարձած երկաթագիր գրքերը մեր, Որքան էլ սուր սիրտս խոցեն արյունաքամ վերքերը մեր, Էլի ես որբ ու արնավառ իմ Հայաստան յարն եմ սիրում: Իմ կարոտած սրտի համար ոչ մի ուրիշ հեքիաթ չկա, Նարեկացու, Քուչակի պես լուսապսակ ճակատ չկա, Աշխարհ անցիրª Արարատի նման ճերմակ գագաթ չկա, Որպես անհաս փառքի ճամփաª ես իմ Մասիս սարն եմ սիրում:

ԿՐԿՆԵՐԳ.-

Թ ՈՂ ԷԼ ԱՍԵՆ

Ասում են, թե անհոգ մարդու տեսք ունեմ, Թե երգում եմª ոչ հոգս, ոչ ցավ ես չունեմ, Սիրտս թախծոտ, բայց երգերս կայծ ունեն Ինձ այրում են, պիտի երգեմ, ինչ անեմ:

Որքան էլ որ ես լաց լինեմ հոգուս մեջ, Օտար մարդը պետք չէ լսե այդ անվերջ, Լավ է ժպտամ, կյանքն ունի բյուր երեւէջ, Թող էլ ասենª անհոգ մարդու տեսք ունեմ: Ապրում ենք մենք վայրուվերո օրերում, Երբ որ մարդը ուրիշի ցավ չի տեսնում, Եվ լոկ իրեն հոգսերից է միշտ խոսում, Այ, անխիղճ մարդ, շուրջդ նայիր, ոնց չասեմ: Կան շատ մարդիկ հարուստ, ուրախ ու հպարտ, Գործի մարդուն չեն նկատում որպես մարդ, Բայց, թե արդյոք նրանք կլինեն հպարտ, Թե չլինի աշխատողը, ոնց չասեմ: Ոմանք էլ կանª արդուզարդով շողշողուն, Որ փոշի են աչքին աշխարհի փչում, Մեջը փուչ է, իսկույն այդ է երեւում, Երբ որ հանկարծ խոսքով բերան են բացում: Ամենքս մենք հատիկներ ենք ավազի, Կյանքի ջուրը ետ-առաջ է մեզ տալիս, Բայց, երանի, ով, թեեւ հատ ավազի, Զուլալ ջրում ետ ու առաջ կվազի:

ԱՇՈՒՆ..., ԱՇՈՒՆ ..

Նորից անձրեւ, մշուշ, ամպ, Թախիծ անհուն, տխրանք հեզ, Աշուն, ես ինչ քնքշությամբ, Ինչ խոսքերով երգեմ քեզ. Քո մշուշը, քո ոսկե, Տերեւները հողմավար, Քո դյութանքը հեզ խոսքի, Արցունքները քո գոհար: Հարազատ են իմ հոգուն, Իմ, հոգունª լուռ ու խոնարհ, Եվ թփերը դողդոջուն, Եվ խոտերը գետնահար: Եվ քո երգը թախծալիª Իմ սրտի երգն է կարծես, Աշուն, քաղցր ու բաղձալի Ինչ խոսքերով երգեմ քեզ: