Գիշերածաղիկ

Մեր նպատակն է հասարակության մեջ բարձրացնել սերը դեպի ընթերցանությունը, առաջացնել հետաքրքրություն դեպի դասական և արդի գրականությանը, և կոտրել այն կարծրատիպը, թե այսօրվա հայ իրականության մեջ ընթերցողներ չկան:

Գիրքը լուսապատճենվել և համացանցում է տեղադրվել Գրքամոլ Նախաձեռնության կողմից: Բոլորիդ կողմից սիրված «Գրքամոլ»-ը ձեռնամուխ է եղել մի նախաձեռնության, որի նպատակն է համացանցում էլեկտրոնային տարբերակով տեղադրել բոլոր այն գրքերը, որոնք սիրված են հայ ընթերցասերների կողմից և ցանկանում են դրանք ընթերցել նաև էլեկտրոնային

տարբերակով:

Ժամանակի

ընթացքում

մեր

կողմից

համացանցում

կտեղադրվեն բոլոր այն գրքերը, որոնք մինչ այս ձեզ համար եղել են դժվար ձեռքբերելի: «Գրքամոլ»-ը, ունենալով իր ուրույն տեղը համացանցում, իր առջև նպատակ է դրել

հասարակության

մեջ

բարձրացնել

սերը

դեպի

ընթերցանությունը,

առաջացնել

հետաքրքրություն դեպի դասական և արդի գրականությանը, և կոտրել բոլոր այն կարծրատիպերը, թե այսօրվա հայ իրականության մեջ ընթերցողներ չկան:

Սիրելի՛ ընթերցողներ, մենք շատ ուրախ կլինենք, եթե կլինեն մարդիկ, ովքեր կցանկանան օգնել մեզ այս հանրօգուտ գործում: Էլեկտրոնային գրքերի պատրաստման և

մեր կայքում դրանք տեղադրելու հարցում մենք չունենք որևէ շահ և չենք հետապնդում որևէ եկամուտ, բացի հայ և արտասահմանյան գրականությունը հայ ընթերցասերներին հասանելի դարձնելուց, և մենք բաց ենք բոլոր նվիրյալ ու օգնել ցանկացող մարդկանց համար: Եթե դուք ունեք լուսապատճենահանման սարքեր, և ուզում եք միանալ մեր կողմից ձեռնարկվող գործին, ապա գրեք մեզ [email protected] էլ. հասցեով: Շնորհակալություն, որ հետևում եք մեզ: Ցանկանում ենք բոլորիդ հաճելի ընթերցանություն:

Գրքամոլ Նախաձեռնություն 2017 © Grqamol. All Rights Reserved. URL: www.grqamol.am, e-mail: [email protected]

Since 2012 © Grqamol. All Rights Reserved. URL: www.grqamol.am, e-mail: [email protected]

Աեևա 1սլղաթյաե

Բոոէ6 ճ Ց^։ ՝7 0 ր0^ ո քոոէա§ Օ10ո Ճ ջ 10, 0 \ 91204 818-246-2070

Աևեա ւսլղաթյաե

Անեն ա նգա մ, մի զա րմ ա նա լի զգա ցողո ւթ յուն է ինձ համակում, երբ նոր դեռևս չկարդացած գիրք եմ բացում։ Զ<| ացողություն, որի անունը ակնկալիք է և սպասում... Ակնկալիք, որ էջ առ էջ շփվելու եմ մի նոր ու տակավին անծանոթ հոգևոր բևեռի հետ և... սպասման ստվեր, որ այդ Տաքն ու անծանոթն իմ ժառանգական արյան տեղանքին հարազատ լինի իմը լինելու և իրենով սքանչանալու չափ... 1;րհի հենց սա է բանաստեղծության այն մոգական խոր­ հուրդը, որ սպիտակաթույր

թղթի սևավոր արարչությամբ

փոխանցվում է հոգուն։ Նույն էլամ գրեթե նույն զ գ ա ց ո ֊ գա թրոմբ վերջերս բացեցի Քրիստինե (Անևա) 1սլղաթյաևի բանաստեղծությունների «Գիշերածաղիկ» անտիպ ժ ո ղ ո ֊ փոծուն։ Առա ջին զգացումը, որ ունեցել եմ ճշմարիտ, .անոտիա եմ ասում, դա զարմանքն էր։ Զարմանք, որ կորու– 1111111 «հրեշտակների» այս խայտաճամուկ համայքի գրական հա հ ունվարում, այդ ինչպես է, որ անհայտ է մսացել, չի լսվել ար| քնքշագին միևնույն ժամանակ արցունքի պես փխրուն, ա նաև հուզա-տրամաբանական ենթաշերտերով լեցուն հրա բանաստեղծական երգեցիկ մեղեդիները։ «Բա ռի և

ա շխ ա ր հ ի » վա ղուց հ ն ա ց յա լ մ տ ե ր մ ո ւթ յո ւն ը բ ա ն ա ­ ստեղծուհին վերհանում է յուրովի ն նրա հոգևոր խորհուրդը թերհս սկսվում է ներշնչանքից, վերնագրից, առաջին բառից, առաջին պատկերից, ուր բառը ոչ թե բեռնաձիու նման քարշ է տալիս բանաստեղծության զգացական մագման ու գաղա­ փարը, ա յլ դառնում է յուրովսան լապտեր ու լուսավորում է ներաշխարհի «հավիտյան գոց ու անխոս» դռներն ու էու­ թ յո ւն ը ։ Դ ր ա ն ց ճ շ մ ա ր տ ա ց ի ա ր տ ա ց ո լ ա ն ք ֊մ ե կ ն ա ֊ բանությունը ինքնին «Ամենեն կարևոր հիմսաքարերեն մեկն է մեծ գրականության ճանապարհին»,– ձակոբ Օշակւսն։ « Գ ի շ ե ր ա ծ ա ղ ի կ » ժ ո ղ ո վ ա ծ ո ւի ե րկ ու ք ե ր թ ո ղ ա կ ա ն շարքերում, («ճակատագիրդ անուն է լ ունի» և «Լռության աղմուկ») զետեղված յուրաքանչյուր բանաստեղծություն նախ դեպի ներս, ապա դեպ ի դուրս, դեպի ա շխ ա րհը գողտրիկ ացվահ մի պստլիկ պատուհան է, ուսկից «խ ոհա ­ կա նին և սրտ ա հույզին հա կվա ծ հ ո գ ի ն ե ր ը » (Ռ իլկե) կ ա ռ ն չվ ե ն ու հ ա ղ ո ր դ ա կ ի ց կ դ ա ռ ն ա ն մի ուրույն ու դ ր ա մ ա տ ի կ մենա ներկա յա ցումի, Մի գիշե րո ւմ ա ն ն ­ կատորեն բացվող գիշերածաղկի մտապատրանքի պես։ Մութն ի լույս նա զուգվում է ամենա-ամենաուրախ ու ա մ ե ն ա տ խ ո ւր գ ո ւյն ե ր ո վ , որ վ ա ղ լո ւս ա բ ա ց ի ն իր գունափոխված հուշը նկատեն, ե մոռացության մշուշը, ինչքան էլ խիտ փնի, չկարողանա համահարթել գիշերային տառապանքից ծնված Աստծո լույսն ու օրվա երազանքը։ Գեղագիտական նոր հիմունքներով ն գեղեցիկի ընկալման նորսւ)ի երփ նա գույնով է բա նա ստ եղծուհի Քրիստ ինէ (Ս և ն ա ) ւ ռ լղ ա թ յա ն ը

մ ա տ ո ւց ո ւմ ի ր հ ո ւ յզ ե ր ն ու

տ ա զնաւղները, որոնց տ ողա տ ա կերի սեա հողերում են թաքնւ) ած ա սելիքի ծա նրությունն ու խ որ քա յի ն ընդ փլումնն|ւր։ Նրւս հոգևոր ես-ը բազում ես-երի համագումար

փնելուց զաւո իր իսկ ապրած կարճ ու երկար կյա՜նքի ու 1| 1ւեսագրության

կեեսաաարածքն է։ Կենսատարածք, որւռեղ

«՜սսկատագիրը իեչ-որ մեկի տխուր կամ ուրախ երկվորյակն I,, որտեղ իրերը ունեն կախարդական հատկություն

և

սւ|ւա մա դրությա ն ստ վ եր ում փ ոփ ոխ վում են, որտ եղ շտապելիս հաճախ ուշանում են ն շփոթում երեկների ու փ ա լե ր ի տ ե ղ ր ը , ո ր տ ե ղ մ ի ա յն ո ւ թ յո ւ ն ի ց ս կ ս վ ո ղ հիշողության գետը հազարամյա ավանդույթներ է տանում ս ի զ ա խ ո տ ե ր ի տ ա մ կ ո ւթ յա մ բ բ ո ւր ո ղ ա շ ո ւն ն ե ր ի ն <| ո111ունևերի միջով։ Այդ հուշաշխարհում, աոաջին հայացքից թփսմ է թե բոլորը կան, տները իրենց վաղնջական ու Ատ մսակալ շուքերով, ծաղիկները, որոնք ցողապատկեր տնււբադարձն են կրում երկնքի ու մեր հոր՝ Ամենահոր, ւկւբերը, Սուրբ գրքից էլ ծեր մարդիկ ու հավատալիքները, ոգիները, որոնք իրենց պատրանքներն են գունավոր լաթերի ս|եււ կախել պատուհաններից, որ հրեշտակները չմոլորվեն հանկարծ։ Այդ հուշաշխարհում կարոտը ամենատաք բառն I, հ բառից այն կողմ նան լռության կանչ է, հերսի ու դրսի, սգսաշխարհի ն այլաշխարհի միջև մի անտես կամուրջ, որ հիշոցության ու ափսոսանքի տեսիլներով է լեցուն։ Այսպես տսգ առ տող, պ ա տ կեր առ պ ատ կեր, տ ա ղ աո տ ա ղ բանաստեղծուհին կերտում է իր ներաշխարհի հոգևոր «հեզանքը։ Դժվար ու առեղծվածային մի ուխտագնացություն հհից հինչ ես, ուր գեղագետ գրչով սփռվում են թարմաբույր պ ա տ կ ե ր ն ե ր , ա լ ե վ ե տ հ ո ւյզ ե ր , մերթ խ ղ ճ ի , մերթ հա շ անդրադարձի, մերթ կորստի ու մերթ հայտնության նհանգներով։ ձոգևոր այդ կեևսատարածքում բոլոր գույները աւ1փւսխ|ում են մի գույնի մեջ՝ ինչպես ձայնը խեցու որպես ա խառն կում են իրար արթմսին ու երազային, իրականն ու հոբինա մր

այն հեռու ու բարի ժամանա կներում, երբ

ճյուղավորված ճանապարհները մի են գալիս և հորդում են նախ դեպի եկեղեցի և ապա հանգրվանում կենաց հառի կապտազաաոմ արմատներում։ վերջում ինձ մսում է լոկ «սրտիկս ի բաց» հավատալ, որ տ ա րիների ն կենսա փ որձի հետ է լ ա վելի կխ որա նա բա նա ստ եղծուհու ա սելիքի հոգեշերտ երը և է լ ա վելի կլայնանա «եդեմական հմայության եզերքը» ( է.՜Վեր հարն), իսկ քեզ սիրելի ընթերցող հավաստիացման պես մաղթում եմ կարդա այս գիրքը, կարդա ինքդ քեզ փնտրելով այնտեղ ու ակնկալիքի ու հայտնության ով գիտե, որ պատկերային կեռմանում կհանդիպես ինքդ քեզ ու կսիրես քո տեսակի լեգենդն ու միայնությունը։ Վազգեն Վանատուր

ակատագիրդ աևուե էլ ունի

IԿ լ ը ^ տ ր ա է տ յ I ու իմ անցյալն ես, ՚

11սւմ

էլ անցյալիս կենդանի վկան,

՚ I ու իմ ներկան ես, Կ ւււմ էլ ներկայիս միակ գորովը, Կահ իմ վաղն ես, Կ ւաք էլ իմ վաղվա լուսե ստվերը։ 11ա մ

դու իմ սիրտն ես,

նա մ էյ սրտիս մեջ լցվող արյունը, Կամ դու իմ կյանքն ես, Կամ էլ մի նոր խոսք իմ կյանքի համար, Կամ իմ հոգին ես, Կամ կ իմ հոգու խաղաղությունը։ Կ11111 ւյու իմ լույսն ես, Կաւ1 է| իմ լույսի միակ վառողը, Կաւ1 ւյու իմ հույսն ես, Կաւ1 է| հույս ծնող բյուրեղյա արգանդ, Կաւ1 11ու իմ սերն ես, Կաւ1 է| սեր բառի բացատրությունը, Կաւ1 իմ հավատքն ես, Կաւ1 հավատք կոչվող այդ հզոր ուժը, 11|ւե

I | ոբ լինես,

էԱւգա«| ւււկան ես Ո) ւփ|ււււ(|որով նուրբ բոլորումս ես, Արդյան թվարկած երկար շարանիս։

Ասում էիր Ու ասում էիր դու, Որ էլ չես սիրի, Որ կոտրվել են հենակներդ ողջ, Ինչին հենված էին քո սիրտը սիրող, մոգիդ լուսավոր, Տեսակդ բարի։ Ու ասում էիր ղու Որ էլ չես սիրի, Որ մահացել է քո ողջը արի, Ում հավատում էին քո սիրտը սիրող, էոգիդ լուսավոր, Տեսակդ բարի։ Ու ասում էիր դու, Որ էլ չես սիրի, Ու ոչ մեկի հետ սիրտդ չի մարի, Ինչպես մարում էին քո սիրտը սիրող, Տեսակդ տիրող Ու հոգիդ բարի։ Ու ասում էիր դու, Որ էլ չես սիրի, Ու էլ ոչ մեկին քեզ չես նվիրի, Ոնց նվիրել էիր քո սիրտը սիրող, մոգիդ լուսավոր, Տեսակդ բարի։

էհ 11111111 Ա I |||1 ||հ| էէի I | >1111 սիրի, 1 ։ա)ք| (ւ1111111 1111111111 ինձ նս սպասում էհ |էհէԱա։| I ։։ւ)9, հ։ւ» ւփրւպւ ււխււպ, ■“ոէ||ււյ |ա ասփտ, հէտէաւէիյ |«սւ|փ։

Արի չխոսենք ^ Աչքախաբու թյա ն կամ աեսփք լուսե, Այո , այստեղ ես, Բնավ երազ չէ, Մեկ ցանկանում եմ շոշափել ես քեզ, Մեկ վախենում եմ Իմ ձեռքերի տակ կհալչես գուցե։ ՜կանգնել ես անշարժ, հատակին մխված, Դողում է շունչդ, լեզուդ է սառչած, Ու վախենում ես ողջունևզ անգամ, Կուղերդ, նույնիսկ, վեր չես րարձրացնում, Ասես նրանցից ամոթն I. կախւիսծ։ Ինչո ւ ես եկել, Իսկ ո ւր էիր, չկայ իր, Եկել ես ասես թև ո ւր Լիր կորել, Գուցե բացատրես ինչո ւ չես կանչել, Եկել ես տեսնես ողջ եմ, թե մեռած, Գուցե ե ս տեսնեմ քո ողջը մեռած... Այս ինչքա ն հարց կա ու ասելու բան, Այս ինչքան ցավ կա ու ներելու բան, Բայց եթե կանգնենք անշարժ մեր տեղում Ու իրար ասենք ինչ կա ու չկա, Պատմենք մեկմեկու, Թե մեզ հարազատ անցյալից բարի, էիմա մեր կողքին ով կա ու չկա, Գուցե շրջվես ու դու ետ դառնաս, Գրա համար էլ արի չխոսենք, Գե ձեռքիցդ դի ր, Հ>

11–ււպթողի

պիտակն անձիդ հավելալ այդ ճամպրուկդ սև Ու ձեռքդ ինձ տուր, մրկիր ինձ ամուր, Ո 1.|ւ չապրած կյանքից, I կսսծ-չարածից արի չխոսենք...

Արցունքների միջի՛ց^ ^ Ինչո՞ւ աչքերդ երբեք չեն ժպտում, Ինչո՞ւ, երբ անգամ դու ծիծաղում ես, Դեմքիդ նայողի աչքերն են լցվում, Իսկ քո աչքերը մի կետի հառած Քո այդ ժպիտին չեն էլ մասնակցում. Դու այդքան քնքուշ, Այդքան գեղեցիկ, Ինչո՞ւ ես փակվել «ես»–իդ անկյունում, Քո հոգու խորքում ի նչ ես թաքցնում, Կամ գուցե ն ո ւմ... Այնքան վաղուց ես հոնքերդ կիաել, Ար մատղաշ դեմքիդ ծալքեր են կիտվել, Ինչո ւ ես այդքան հաճախ արտասվում, Ո՞ւմ ես խոսք ավել իրենից հետո երբեք չխնդալ, Այնքան չեմ տ եսել ծիծաղիդ ձեր, Ար ինձ թվում է հենց այդ թախիծն է քո դեմքին սազում, օ

Ինձ կասե ս ինչու։

է;ււ շտապեցի իսկ դու ուշացար ^ ^ 1.ււ շտապեցի իսկ դու ուշացար, 1.ււ ավարտել եմ, դու նոր ես սկսում, I ա ավարտել եմ, բայց եթե անկեղծ է<։ւ|ւ պիտի նորը քեզ հետ սկսեի։ ՚1 ա ուշացել ես, I ՛այց թե իմանայի ճանապարհին ես, II ի քիչ կսպասեի։ մււ ււկսելը ինձ ետ է տանում իմ սկսելուն... I .ա յսպլն անկում է, I ՛այց ինձ չի գցում, մււ փորձը նորի ինձ ետ է հրում, I ՚ւ պց չեմ ընկնում։ –ա1ւ1ւ| նորի մեջ հույսիդ ալիքի, • .ււ|ւ 111ւսևք եմ տեսնում, I Կպց ահա կյանքիս նոր ու նորի մեջ, ՜ին մարդ է ապրում։ I ա շտապեցի ափցի ասա, գնացի-եկա ու ստեղծեցի, ՚1 ։պ1.||փս պահին մի քիչ զղջում եմ, 11ր շտապեցի։ ՛Աս 11։ 111 ես տալիս ու նոր ես առնում, 1ար 1.ո առեղծում ըստ քո ճաշակի, - աշակւ| 1, ս եմ, I Կս)ւ | ա շացրեցիր։ քա շտապեցի սյուներ կանգնեցնել, ՚ 1աէ՚ ա<|1ւ| անդորրն ինքնիշխանության, տասյանքիս մեջ մոռացա դուռս քարով չշարել, 1՚ս1| ւյա ա շացար մտնի ւ|1.ռ սլատ չէր այդ դռան տեղում, ՜՛

Ո

Շեմից ներս մտնել։ 2,իմա պատերս ճնշում են սիրտս, Իսկ քեզ ոչ մի կերպ ճնշել չի լինում, Դու ցանկանում ես ամեն բան սսկել, Սկսել նորից, Ինձ հետ սկսել, Քիչ ուշացել ես։ Դեռ ժամանակ կա մի պահ խորհելու, Բայց շտապում եմ հիշեցնել նորից, ւա. ա ֊շ ա ցսլ սս– , Լռություն, անդորր ու ո> մի նշույլ քո կենդանության, Ուշացար նորից, Նորից ուշացար ճիշտ ժամանակին.

I;բբ դու ես ներկա է–ա՝ կյանքու մ ոչինչ ցավոտ չի թվում, Կ ։ 1՛ 1֊Լ չի ցավում,

էտ|ւ|՝ ցավալի չէ 1»ո

աժն է ներկա...

ք;|ւ|՛ 1|յանքում ոչինչ ահ չի ներշնչում, քք|ւ|՝ չ 1–մ վախենում, ե՚ո շունչն է ներկա։ քրյ՝ չի կրճատվում ոչ հոգիս կյանքում, 11չ

տհալությունն ապրող կյանքերիս,

քր | ՚ չի կարճանում, 1–1ււ|նտ|

եմ ներկա։

։ ր լ կյանքում ցավ կա, <՚սւ|ւ| չի ցավեցնում, ք յղ* կյտնրում մահ կա, ։ ՚ա |(| չի մեռցնում, * 1)ք| 1|(ււ 1.11 ներկա։ ։ >նացու)\ւ1.րը մենակ չեն թողնում, I ՚ սւ||սւկ աները չեն էլ նկատվում ք |ւ|։ էյա Լա ներկա։

Ե րբն& կ^օ, «Երբեմս» բառը սիրում եմ գի՜աե ս, Ասում ենք «երբեմս», Որ չհավատանք թե այն հաճախ է Սակայն երբեմս լինող բաները չեն է լ նկատվում... «Երբեմս» բառով մենք պաշտպանվում ենք, Որ չասենք «հաճախ», «Երբեմս» բառով մեզ հուսադրում ենք Ու արդարացնում, «Երբեմս» բառը թեթևացնում է ավելի հաճախ, Երբեմս թվում է, Սակայն թվացող առարկան չկա, Երբեմս է լ չի թվում Իսկապես երբեմս։ Երբեմս սիրում եմ, Կասեք հաճա՞խ է այդպես պատահում, Դե իհարկե ո չ, «Երբեմս» բառով երբե ք չեն սիրում... Երբեմս դաժան եմ Ու այնքան դաժան, Որ մանկան լացը ներվս է շարժում խղճիս փոխարեն, Երբեմս խեղճ եմ Ու խեղճ եմ այնքան, Որ կծկվում եմ ինքս իմ առաջ։ «Երբեմն» բառը դառնում է «հաճախ» Ու մեզ վախեցնում, Քանի որ գիտենք Երբեմս այս նույն նշաններով են մեզ ախտորոշում...

1յյւևի քք|ւհ|ւ նստել տանդ հատակին, 11ն |՚՚ա ր թ

նայում ես հին առաստաղին, Կէսղ>|սյ խոսում են, մազե ւՈւղադրում, քակ ւ|ու գրիչը ձեռքիդ մեջ առած, ( 1ււ|ու ւ1 ևԱ մրել բոլոր բառերը կիսատ մսացած, 11|Ա)նբ դաջվել են սրտիդ հնամաշ I ն տեն ներծծվում։ հդ։1ւ|է անշարժ պառկել հատակին, ։=յէսաւ| կարոտում ես, քդմփ լտ բձը աչքերիդ սեղմած, ՚ <|աւն էա ուզում։ ք I*1՛I* հոտել տանդ հատակին, * աո հ 1,ահում ես դռան ճռռոցին, 1 | 1ադ ւ1տնողիև 1 րահ

ադ ասում;

՚ |*հ|է արդեն քնել ես ուզում, ք(ր է1(1ի փոխվի, ՛քաւք 1 1 եխփ քնել չես ուզում, 11(» անեն օբր, 11։1հն հոր ոյւր,Նրան չթողնեն քո անցյալներում։ 1աաե| տանդ հատակին, քաներն է,ս հաշվում,

՚ |մփ

՚ այնքան ձանձրալի, ՚ այնքան անխրատում,

Ու երևի թե հե նց նրա նման, Նույնքան անկոտրում։ Երևի նստ ել տանդ հատակին, Արհամարհում ես ներս եկողներին Նրան ես ուզում։

Թեմա չկա ՚

~

I ։ււ լռում ես,

*եսեզի չունես թեմա ինձ հետ խոսելու, էակ ես լռում եմ 1111ււեմ, որը թողնեմ, I ն որից սկսեմ։ I I ւ| եմ ես եղել,

քք) եւ1էս, թեմայից դուրս, 1՚> ե բո թեմաներն առաջարկողը, քակ ո վ եմ հիմա, I քի զուցե կասես ամփոփված թեմա, նաւէ կ վերջաբան, I ։Ոէ|ց |.լի լուռ ես, ։ ն |ու ո եմ և ես, ՛փտի հեռանանք, (*ե 1|Ո1 և թե ես, կ 1,՛111 I. կմնամ ես առանց թեմա, ՚ ՜ ՚ ՚ ՚ ա ՚ի ոխարենը կնվիրեմ քեզ հպարտանալու, հասելու թեմա, ք)|1 ես եզ ել եմ միակդ կյանքում... » «է) էսքւարդար է կյանքում բաժանվել ՚ նաւեց պատճառի, ՚ նաւեց հիմքերի ՚ն առանց թեմա։

Ին>ւավէ, որկաԱց ^ Ինչ լավ է, որ կաս այս մոլորակում, Թեկուզ հեռու ես, Թեկուզ իմը չես, , գոյությամբ Բայց բարի օրս դու ես առեղծում քո իսկ Ինչ լավ է, որ կաս, Մինչ քեզ չգիտեի իմ հոգու անդր, Չգիտեի անգամ քանի գրամ էր Ու ինչ գույն ուներ, Աչքերիդ նայելով միայն հասկացա, Որ դու իմ ներքին նկարագիրն ես. Ոչ թե իմ հոգին քեզ է շատ նման, Կամ դու իմ հոգուն մենց դու իմ հոգու իրական դեմքն ես։ Իմ մարմնի մեջ՝ ինչպես ամենքի, Նյարդերր շատ են, անգամ զույգ ու կենտ, Բայց իմ մարմնում թափառող նյարդն ես, Որ ամեն տեղ ես, Ողջ ներաշխարհս իրար ես խառնում, Բայց քեզ շոշափել չեմ կարողանա , Ողջ ներաշխարհս իրար ես խառնում, Բայց հոգիս էդպես թեթևանում է, Այնպես որ, հոգի ս, Իմ ներաշխարհը քեզնով է ապրում Ինչ լավ է– ոՐ կաս–

քակ իեչու հենց դու

Դ

------------Ջ ւ յ օ

Իսկ իևչո ւ հենց դու, I (|| ոտ թե ինքը, II ըն 1,ը իմ սիրո այն մեծ գաղաեիքը, 11ր

։ (11անիր հենց դո ւ,

I հ| ոտ թե ինքը։ )է11, ոք անհատ ես, 11ի

ս11ււ|ւզ էություն,

<հս1|ու|ն այնքա ն եմ քեզանով ապրում, 11ը

11ու ւ|արձել ես բնավորություն, ՚ ի)11յյ ա՚(ւ վաղուց եմ քեզանով ապրում ք1)1 ւյա բարձել ես մի մեծ պատմություն, 11ւ որքան շաա եմ քեզանով ապրում, ՚ ւ(էւրա՚ււ ւյառնում ես լուրջ հիվանդություն։ ( ս(| ինտո ւ հենց դու էո» այն մյսսզն ես իմ գիշերների, ւ ։ր աւ1րու|ջ օրը մեկնաբանում եմ, 11։

պատասխանն ես այն աղոթքների, ՚ էր է(ի ոո 1|՝ողջ կյանք լուռ աղոթելեմ...

Կրակ Այնքան նման ես դու տաք կրակի, Որ ճթճթալով անվերջ վառվում է, Ու բոցկլտում է հենց այն ժամանակ, Երբ ինչ որ գաղտնիք իր մեջ թաղում է։ Բայց սիրում եմ քեզ, Դու տաքացնում ես, ա յլ ոչ թե այրում, Դու լույս ես դաոնում վայրի խավարում, Պոռթկում ես վստահ, Պոռթկում ես համառ, Ու խաղաղվում ես միայն իմ գրկում, Միայն ինձ համար։ Տաք ես արյան պես, Քեզ հետ խաղ անել երբեք չի փնի, Քեզ շատ մոտ նստել անգամ չի փնի Դու, խելառ հոգի։ Որքա ն գաղտնիք եմ ես քեզ վստահել, Որի պատճառով հրդեհ ես դարձել, Մոխրացրել ես իմ բոլոր հուշերը, Որոնք երբևէ ինձ ցավ են տվել։ Բայց ես քեզ այնքան լավ եմ ճանաչել, Յուղի փոխարեն միշտ սառը ջուր եմ ձեքերիդ լցրել, Որ դու մեղմանաս, Բայց ո չ, չմարես, Դու, անմար հոգի, Այս ի՞նչ կրակ ես...

տԱ1կասություն

^

՚ էսա ։1 1.ււ, որ ես, *քԱ անքնության պաաճստն եմ դարձել I հ է||ւկ1ւ| եմ քեզ երազ տեսնելու քո իրավունքից, 11.Ա11) ւ| 1.11, որ ես, 1 |ւան;>տնն եմ քո հատորների, 11|

կանգառը իմ տեղին չի եղել,

էև ։ո։ ։( 1,ււ, որ քո վերնագրերի տակ սն գիծ եմ քաշել՝ ( Ապյյ տարսդարձի քո իրավունքը քեզնից չեմ առել։ I հոս է1 1, 11, որ ես, քրսւհան(|ողն եմ քո պատերազմի, • ն կարգադրողը քո ստրկության, (1(1 խ 1 աչքերը քո տան պատերի նախշերն են դարձել, * սկ |ս1 անունը բաժակիդ մուսան։ ՚ * 1*1»։ ւ( 1.ււ, որ ես, * ։Ասսս|ւ|՚1.|տւթյան վտառն եմ դարձել, ։ խ աաքբերությւսն շեշտը հոգուդ մեջ, <1Ա հսս 1 զգալուդ ազդակն եմ դարձել, 1Ա|Ա1ս 1ասաւթյան

կայծն արյանդ մեջ։

• էաԱմ է.ււ, որ ես, էփշւպու թյան լծակն եմ դարձել Ու |փ կրկնիր, ՚ ՚Ա ւյկւզ-փհ, միակ կանգառն եմ դարձել։

Հայէփս Լացելուս առաջ ժպտում եմ նորից, ժպ տում է և նա, Նույնքան գրավիչ, Մեկ ինձ ստում է, Մեկ անկեղծանում, Երբեմս անգամ տեսներ չեմ աղա մ, Թե ոնց է դեմքս յա ռ սպա կերպ ու մ։ հայելուս առաջ ժպտում եմ նոյփց, Իսկ նա հեգնում է, քմծիծաղ սաղիս, Նույնքան համոզիչ, Մեկ ինձ հուշում է, Որ ես ջահել եմ, Մեկ էլ հիշեցնում, Որ դե ռ ջահել եմ։ /նայելուս առաջ ժպտում եմ նորից, ժւղտում է և նա, Նույնքան կախարդիչ Ուզում եմ գրկել, Այնւդե ս համբուրել, ✓

Որ ինչ չքնաղ է ինձ նկսդւագրեյ, Մեկ ելուզում եմ կոտրել, փշրել, Որ էլ չտեսնեմ արտացւդանքս, Մի քիչ հևացած Ու անդառնայի, Լավ էլի հայեյի...

ճակատագիրդ անուն էլ ունի Դ

-------------------------- € > լյ

Քայլդ գցեցիր ճիշտ ուղիներով (ււ գոհ մսացիր ինքդ քո բախտից, Բախտիդ անիվը ե ս պատեցի, էիմա արի աե ս, որ րախտդ ես եմ։ Ռաքի կանգնեցիր հենց ի մ շնորհիվ, Բայց փառք ես տափս քո ճակատագրին, ճակատագիրդ անուն էլ ունի, Ռւմ ազգանունով դեո քեզ կկոչեն։ Ու սովորեցիր գոնե նմանվել Բնօրինակը կարծես թե ես եմ, Բայց փառք ես տափս քո բաժին Աստծուն, Աստծուդ տվածը մի գուցե ե ս եմ։ Իսկ այսօր ունես թե Տեր, թե վկա, Բայց հավատում ես լոկ վկաներին, Քեզ վկայողը անուն էլ ունի, Ում ազգանունով դեռ քեզ կկոչեն։

Մենախոսություն Դ

---------------------- ^3 ^ ) 2 ,աճախ

սիրում եմ, Երբ հայ ելա առաջ սիրուն պարուլք են, Երբեմս էլ սիրում եմ, Երբ առանց հայելի ինքս եմ սյւսրու մ, ձաճախ սիրում եմ, Երբ լավ արածս գնահատում են, Երբեմս էլ մի քիչ հպարտանա մ են, Երբ որ բարձր են այն գնահատում, էաճախ սիրում եմ, Երբ հեկեկոցի ուժը լռաւք I, ու գտռնոսմ է քուն, Երբեմս էլ սիրում եմ, Երբ զուսպ շրթունքը պոռ|<մ|ու մ I. կամա, Բայց չի վարակում... ձաճախ նստում եմ լեցուն գահ||ւձու մ, Մենակությունից սիրտս է սրսյքա մ, Երբեմս էլ նստած իմ չորս սրա ոի ւ11.ջ, Ես իմ աղմուկից ինքս եմ հոգնա մ։ հուզվում եմ հաճախ, Երբ մայրը որդու տաղանդն է գու|ա մ, Կամ քաջությունը հաղթած մարտ երի, Բայց լաց չեմ լինում, Երբ մի ողջ խաղս տանուլ են տալիս: վաճախ եմ հուզվում, ԲլԱյց ք Իէ եմ լալիս։ լ՜աճախ սիրում եմ, Երբ ճոխ բառեր են միմյանց ասում, Երբեմս էլ ժպտում եմ,

^ո 1ս քառերը ինձ են շռայլում, ձաճախ եմ ժպտում ք1ւ քիչ եմ լալիս։

աււճախ մտքերս Սևակի կտրած շորերն են հագնում, ՝ Գ տքս Շերամի, երբեմս է լի մ իսկ ձևած հագուստն է հոգիս զարդարում, ասճաիւ եմ լռում...

Մ ե ր ժ ո ո Լ ^Օ ) Ու մերժում է քեզ, Որ փնի տերը իր իսկ խոստումի Վաղուց խո ստացված, Բայց խոստովաեիր, Որ նախ և առաջ, Քո հպարտանքն է, Նրա վաղեմի խոստումը դրժած։ Ու մերժում է քեզ, Որ չփլուզվեն երկու վնմերք իրարու հենված, Բայց մոռանում է, Եղածը վեմ է, Իսկ վեմի սիրտը վաղուց I. մեռած։ Ու մերժում է քեզ, հավատարմության գււսիպղւ կքած, Բայց ինքդ գիտես, Որ հավատարիմ հոգով 1.ն |ինաւ1 անհնից առաջ։ Ու մերժում է քեզ, Աչքերիդ փոխարեն երկինք նսւվ,|ւս|, Բայց մոռանում է, Սերն ընծայել է ինքը Աստված։

Նորից սիրում եմ^ ^ 111 սերն է նորից սիրտս պաշարեր 11րը ծերացած ճրագի նման, Ոուքս է արճակում լույսի փոխարեն, I «նչպես անպսակ օրիորդ հիշաչար, I՚ր ոխն է հանում սրտիցս ահեր IIւ սերն է նորից սիրտս գրավեր Ինչպես խավարից լույս օր թափանցած անեզր հոգի, Խաղա մ է նորից հասուն հոգուս հետ, Ինչպես աղբյուրը արյան վարակի։ 11ւ սերն է նորից սիրտս նվաճեր 1-արձել է մուսա բարիք ծնելու, ՚

Որպես երազիս խենթ կատարածու, Պարուրել է ինձ, ձերքել հասակս իմաստնանալու։ Ու սերն է նորից սիրտս հմայեր Որը մահացող կրակի նման, Ծուխ է արձակում լույսի փոխւպւեն, Ինչպես մի գալիք ճերմակած գլխիս, Ինչպես կապակցող մաս զարկերակի, ձամակել է ինձ, ինչպես պատանու 2ինս նորելու։

Չեմ մեղադրոււԸ^ ^ Ու ոչ մերժում ես, Ոչ էլ ըեդուեոնմ, Քննությունն անցնում Ու չեմ ընդունվում, Ու ծառից կախված խակ մրցի էսքան, Որ չի ընկնում ու չի էլ հսանու մ, Ես էլ հոգուդ մեջ ոչ իւակ 1.մ այէւըան, Բայց չեմ էլ հասնում, Մի ք ա յլէ մսում հասնեմ կարծես թե, Բայց արի ու տե ս, Չի հասունանում պահք |ւն<\ հասած։ Ոչ ներս ես թողնում, Ո չ դուրս ես անում, Ու քո անկոտրում պատնեշի առաջ, Որ շեմ եմ կոչում, Մնում եմ կանգնած, Ոչ ետ եմ գնում ն ոչ էյ առաջ։ Ոչ ինձ հիշում ես, Ոչ էլ մոռանում, հիշում ես հանկարծ, Երբ մոռացվել էիր, Ու մոռանում ես հիշվելուդ սրսհխյ մ|ւնչհ մոռացոս Քեզ չեմ մեղադրում, Որ սիրողական լողորդի նման, Ո չ ափ եմ ելնում, Ո չ խորն եմ սուզվում, Քեզ չեմ մեղադրում, Որ ոչ հաղթում եմ, Ոչ էլ պարտվում...

Չեմ սիրումդ ~ էյ քեզ չեմ սիրում, \

եսյց թե քայլերդ ինձ մոտ կհոսեն,

Բ՛ող ինքնահոսի, ՚ Լեր կաց ու արի, ■I–անի ունակ ես մահադարձ անել, Վեր կաց ու արի։ I։լ քեզ չեմ սիրում, Բայց սիրել եմ չէ , էանուն այդ «չէ» ի Ոչ թե անցյալի, Վեր կաց ու արի։ Էլ քեզ չեմ սիրում, Բայց կուզես արի, Քանի ունակ ես հոգեդարձ անել, Վեր կաց ու արի Ես չեմ կարող գալ, Վիսատ թողածդ շնչում է, ահա Ոգեշնչում է, էլի ու էլի, 2,անուն այդքան շատ «էլի», «էլ»երի Ոչ թե անցյալի, Վեր կաց ու արի։ Էլ քեզ չեմ սիրում...

Չես փոխարինվում^

շ\

Միշտ էլ հին բանը նորով են փոխում, Ընտելանում են նորին նորովի, Նորին մեծություն այդ նորությանդ, ՜Վերաբերվում են ըստ իր ստժելփ։ Ուրվագիծը քո շատ է հնա ցել Ու հին ես այնքան, Որ անտիկների դասին եմ կարգել, Բայց էլի նույնն ես Չես փոխարինվում։ Շատ նորեր եկան, Բայց հնությո ւն եմ մի. գուցե սիրում, 2նության մե ջ է գուցե արժեքդ, Որ չես փոփոխվում... Նորի մեջ կիրք էրս, Բայց սերն է պակաս, Նորը գին ունի Արժեքն է պակաս, Նորը հաճույք է, Բայց ի նչն է պակաս, Որ հնությանն եմ հարատև կառչում։ Փորձում եմ փ ոխել ու փոխվել ինքս, Ինձ ազատելով քո հնությունից, Բայց հե նց այդ պահից, Սկսվում են իմ փնտրտուքները, Ինչ որ մի բանի, Գուցե ն «ես»իս։ Սև հաց խանձահամ, Կես բաժակ գոլ ջուր, Չ է , չի հագեցնում, ւՕ

Կարոտ չե մ առնում, Բույրդ չե մ առնում, Քունս չե մ առնում, Իմ հինն եմ ուզում ես քեզ եմ ուզում... Միշտ էլ հին բանը նորով են փոխում, Բայց ամեն մի նոր առնում են հնից, Առնում են հինը, հալեցնում աաքով, Նորն են կառուցում, Բայց քո հալոցքին ես չեմ դիմանում, ձալվում եմ քեզ հետ, մեկ բուռ եմ դառնում, Քո այդ հալոցքից նոր կյանք է կաթում՝ Քո դերն իմ կյանքում նոր դեր է խաղում, Նոր կյանք է առնում, շի և ֊ ն ո բ է դառնում, Չես փոխարինվում։

Սեր ու խիղճ՝,, օ, Մեկին սիրում ես, Մյուսին խղճում, Սերը Աստծուց է, Խիղճը Աստված։ Մեկը ապրում է, Մյուսն ապրեցնում, Մեկը խնդիր է Մյուսն ււտեխծված։ Սերը քո կյանքում միշտ ենթակա է Խիղճը ենթարկված, Սերը կերպար է, Խիղճն ապրելակերպ, Սերը խոնարհ է, Խիղճը խոնարհված։ Մեկին սիրում ես, Մյուսին խղճում, Սիրում ես, քանզի նա գոյական I., Խղճում ես, ինչես գոյականակերտ անգոր վերջածանց, Մեկը թեմա է, Մյուսը խոսվածք, Մեկը մի թել է, Մյուսը հյուսվածք, Մեկին սիրում ես հասուն կնոջ պես, Մյուսին, կարծես լոկ սիրահարված։

Սիրով շարում ես, Խղճից ես շարված, Սիրով մերում ես, Խղճով ես մերված, Սիրով ծնել ես, Խղճից ես ծնված, Մեկին սիրում ես, Մյուսին խղճում, Սերը սրւռից է Խիղճը սիրելուց, Սերը Աստծուց է Խիղճը Աստված։

Քե1^>Ս) Առնել թախիծը հոգնած աչքերիդ, Պատճառը դառնալ նրանց փայլելու, Կրակը դառնալ արյանդ միջի, Լուսաբացներդ նորից սիրելու։ Դիպչել շուրթերով դեմքիդ ծալքերին, Լեզիկ համբույրով հետքերը հարթել, Իմաստը դառնալ նորից ծնվելուդ։ Գովել արածդ, Չարածդ գովել, Գովել այն թերին, Ինչը չեն գովել, Նստ ել մինչն լույս, ձեռքերդ բռնած, Լսել հաճույքով ապրածիդ մասին, Քայլել ձեռք՜ձեռքի անցյալիդ միջով, Իմաստը դառնալ սիրտ նորոգելու։ Քուն մանել քեզ հետ, Վերջին կանգառը դառնալ երազիդ, Ու անձրևաբույր զեփյուռը դառնալ, Արշալույսիդ մեջ հանգիստ քնելու։ Լենվել քո կրծքիև, Սիրել անձնուրաց, Սիրել այն թերին, Ինչը չեն սիրել, Լաց լինել քեզ հետ Վերածվել քեզ հետ լալագին թացի, Ծիծաղել քեզ հետ Արցունքը դառնալ ծիծաղիդ միջից նորից հոսելու։

Մեղքի փեշերը բաց թողնել քեզ հետ, ժխ տ ել օրենքը հակասիրելու, համաժամանակ սրտի զարկ դառնալ, Արյանդ միջով շրջանառելու։ վակաևեխիչը դառնալ խռովքիդ, հակապատկերը քո ատելության, վերքել միջանցիկ հոգեղեններիև, Ուղափառ սիրով քեզ հետ խաչվելու։

ԱՄ

օ

Քեզ ի ևչ աեռւե տւաԼ^օ, ձիմա նստած եմ ու միտք եմ անում, Քեզ ի նչ անուն տամ, Քեզ ինչպե ս դիմեմ, Թե լինեիր հեքիաթ, ես քեզ կանվանեի իմ բարի կամարդ, Թե լինեիր երազ՝ լուսավոր տեսիլք, Թե լինեիր ա նցյա լ կասեի ափսոսանք, Բայց իմ ներկան ես ու եղի ր գալիք։ Դու չես գիտակցում, Թե դու ինչ դարձար իմ կյանքի համար Սրտիս բաբախը այժմ դարձել է մի մեղմ կտկտոց, Կրակե ալիքն իմ արյան միջի, 2իմսւ դարձել է մի հանդարտ խշշոց, Այն սև գազանը իմ հոգու միջի, 2իմա դա րձել է...չէ, բան չի դարձել, ան հետացել է, վենց քո շնորհիվ։ 2իմա բառերս այնքան աղքատ են, ոք քեզ անուն տան, Դու ո չ իմ սերն ես, ո չ էլ ընկերս, Ոչ իմ ծնողն ես և ոչ էլ սուրբս, Դու այս ամենի միախառնումս ես։ Ես քեզ կանվանեմ հոգեկան վիճակ Կամ էլ գուշակի բարի գուշակում, Շնորհակալ եմ, որ ինձ ապրեցրիր, Չէ՞ որ ես այնքան դժվար եմ ապրում։

Ես ու ղու^ ^ Ես հումք եմ միայն Քանդակը դու ես, Քո փոշիներն է դժվարը աոնել, Ես լոկ ճակատ եմ, Մեոոնը դու ես, ճակատագիրդ պետք չէ հայհոյել։ Քեզ ծափ են տալիս, Ափերով այդ նույն ինձ ապտակում են, Ու այդ ձեոքերը պետք չէ համբուրել, Մի կտոր փայտ եմ Խաչքարը դո ւ ես Քեզ են խոնարհվում, Ինձ պե տք չէ խանդել։ Անպտուղ ծաո եմ Պատվաստը դո ւ ես, Իմ տված բերքից չարժե խռովել, ճերմակ մի թուղթ եմ Թանաքը դու ես, Դատարկ էջերից պետք չէ դժգոհել։ Ու դու ընտրեցիր կարմիրը կյանքում կանգառը երկար, Սնդիկը տենդի, Արյուն բարդացած, Կապույտն է իմը,

Էրկինքը, օդը, Վ երջա պ ես ջուրը քԹեկուզ վարարած, յխայց արի ու աե ս, ք՜1ր վերջ ի վերջո, ւնապույտ շրթունքը երակ է մեռած, խսկ քո կարմիրը լէոկ այտեր շիկնած։ յէուսնոսկու նման, այո , փափուկ եմ, հունցող մատները քեզ են պատկանում, մԼե տք չէ խռովել, Չարժե փնթփնթալ, ւԹե քեզ չեմ սազում։

Դու իմ... Ծաղիկս

օ.

Ժպտա ինձ նորից ժպ տ ա ինձ նորից, ժպ տ ա ինձ այնպես, Ասես երբևէ քեզ չեմ վշտացրել, Ասես երբևէ քեզ չեմ նեղացրել իմ բարկությունից։ Նայիր ինձ նորից քո լայն բբերով, նայիր ինձ այնպես, Կարծես երբևէ քեզ չեմ լացացրել Կարծես սև ներկը չի կաթել ծոցդ, էոնքերիդ հասնող թերթերունքներիդ ծանր թերթումից։ Կ՛րկիր ինձ նորից, Գրկիր Ծաղիկս, Կրկիր ինձ այնպես, Ասես երբևէ քեզ ետ չեմ հրել Միրտդ չեմ կոտրել իմ այդ հրումից, Գրկիր ինձ այնպես, Ասես պահել եմ ողջ խոստումներս, Ինչի համար էլ չես ուզում իջնել իմ նվաստ գրկից։ Ներիր ինձ նորից, Ներիր կիսասիրտ տեսակիս համար, Գրկիր ներումով Ինչպես գրկում են հեռացողներին, Ներիր զրկումով, Այդպես դաղում են ինձ նմաններին Ինձ նման խելոք խելագարներին, Գու իմ... Ծաղիկս։

Եկար դու վերջում^ ^ Ե\ար դու վերջում, Ք լ տեղը գտար ամենավերջում, Չէասցրեցիր իմանալ անգամ, Ո(ւ վերջինն էիր դու։ Ամենավերջինն այն սրտխվացի, Ոգն ապրեցնում է, Որ շունչ է կտրում, Ոայց լիացնում է ինքնածին օդով, Ամենավերջինն, ով ի զորու էր միտքս մթագնել այն շատ ուզելուց, Որ մանուկներն են լոկ էդպես ուզում, Ամենավերջինը, ով սիրտս լցրեց, ^ ս յց ճ ա9ացրեց< Ով գրավեց ինձ առանց պատերազմ ինքնաշեն զենքով։ Ալ վերջինն էիր դու, Ամենավերջինն իմ երազների ու իմ երազած, Ու վերջինն էիր դու, Ով ստիպեց ինձ մոռանալ, ժխտել, հերքել, չհիշել, Որ կյանքում ցավ կա, Որ կյանքում մահ կա գրողը տանի ... Ու վերջինն էիր դու, Ում հետ չունեցա ժամ տրտնջալու, ժամանա կ չկար հուսահատվելու։ Ու վերջինն էիր դու, Ու վերջ ի վերջո ի մ վերջինն էիր դու, Ամենավերջինն ու... Ոերջ։

Լ ռ ո ւ թ յա ն աղմուկ

----------- օտյՉ

Մեկ օր էլ անցավ մեր մասնակցությամբ հյուրախաղերից, Գիշեր է նորից, Պաղ է, խաղաղ է, Ու նոր է նորից, Մեկը մրսում է եկող նոր սառը խաղաղությունից, Մեկն էլ զովանում ու ազատվում է հնության հոտից, Գիշեր է նորից։

Նոյեմբերուհխո ^ Աշնան արևը գլորվում է ցած, Բայց դեռ ճտերին ոչ ոք չի հաշվել, Մի քանի տերև գահընկեց չեղան, Որ հույս ներշնչեն, թե աշուն է դեռ։ Սնահավատի ու գուշակի պես, Փորձում եմ աշնան այն օրը տեսնել Որտեղ ճտերը այդ օրն են հաշվում , Ու թագադրում են «Նոյեմբերուհուն»։ Անձրևն ու թեյը իրար խառնելով, Աշնան հեքիաթի նոր բույր եմ հյուսել Թուղթն ու թանաքը ձեռքիս մեջ առած, ձեքիաթասացի դեր եմ ստանձնել Ցավում է թուղթը գրչիս հպումից, Նոր ցավ է ծնվում, Տողատակում է սփոփանքը լոկ, Որ աշնան սերը գարնանն են ցանում, Տողատակերում փարատում կա ողջ, Որ դեռ աշուն է անձրևը վկա , Դեռ ժամանակ կա նրան գովելու, Այն էլ նոր տողից, Ու մի մատ խորքից, Դեռ ժամանակ կա, Մի մատ խորությունն այնպես հաշվելու, Որ չվերածվի չորս մատ խորության, Ու սիրտդ ծակի, \

^

Դեռ ժամանակ կա այս ցուրտը վկա, Դեռ հույս կա առկա, Որ եկող ցուրտը դեռ կկոտրվի, Ու թե կոտրվի, Կոտրվողը լոկ թող ցուրտը լինի... Աշնան արևը մոլորվել է, կա ց, Բայց դեռ ճտերին ոչ ոք չի հաշվել, Ձյունը հալվում է, ձևանում անձրև, Որ հույս ներշնչի, թե աշուն է դեռ։ Իսկ ես սիրառատ աշուղի նման, Գովում եմ գարնան այն օրը վսեմ, Երբ որ ցանեցին սերմերը քողի, Որ նոյեմբերը այդ քողով զուգեն Նոյեմբերուհուս պսակը վկա, Դեռ ժամանակ կա...

Դեռ կգա մեկ °1Լ;։^

դ

Դեռ կգա մեկ օր, Որ գլխապտույտ կսկսվի քեզ մոտ, Բնավ ոչ շատից Դամ հոտ ու տոթից։ Դեռ կգա մեկ օր, Որ լռությունը ճիչդ կկանխի, Բնավ ոչ վախից Կամ չարությունից։ Դեռ կգա մեկ օր, Որ կհավատաս աչքիդ տեսածին, Բայց ոե ցնորքից, Կամ ցանկությունից։ Դեռ կգա մեկ օր, Որ տանդ դուռը կամաց կբացվի, Բնավ ոչ քամուց Կամ անց ու դարձից։ Դեռ կգա մեկ օր, Որ դուրս արածդ, ետ տուն կլցվի, Բայց ոչ ավելով Կամ փոթորիկից։

Դեռ կգա մեկ օր, Որ վերին շուրթդ կապը կկտրի վարի շրթունքից Մատի հպումից։ Դեռ կգա մեկ օր, Քիչ էլ սպասիր, Անպայման կգա...

Եթե ուժերս հավաքեմ մեկ օր Եթե ուժերս ժողովեմ մեկ օր, Պիաի պահանջեմ, Ա յլ ոչ թե խնդրեմ, Պետք է կարգադրեմ, Այլ ոչ համոզեմ Ես պիտի գոռամ, «մա նգ առ մոլորակ», Քո այս պտույտից սիրտս խառնում է։ Կանգ առ անջատվեմ, Այս միացումը հոգիս հանում է։ Եթե ուժերս հավաքեմ մեկ օր, Ես պիտի գոռամ, Որ իր պտույտով, Գլխապտույտներ ինձ չաոաջացնի, Գլխացավերս գլխացավանքի, որ չվերածի Այս խաղալիքը, Իր այս պտույտով թվացյալ դանդաղ, Կյանքիս էջերում, էլչա վելա ցնի և ոչ մի դագաղ, Իր աղմուկի մեջ այս միապաղաղ, հանկարծ չլսեմ զուռնան հարսպարի, Ոչ էլ դուդուկը մոր դառը լացի։ Եթե ուժերս հավաքեմ մեկ օր– Պետք է ստիպեմ, Որ ոչ իմ կյանքին շաքար հավելի, Ոչ էլ կում առ կում Կամ շերեփ-շերեփ աղ ավելացնի։ Եթե ուժերս հավաքեմ մեկ օր, Թե կարողանամ այդչափ ուժ գտել։

^

Է լչ գ ե ւ ս ^ յ) Գնացիք մեկ-մեկ, Գնացիք քիչ֊ք իչ, Գնացիք հանկարծ Գամ պարտադրված Գամ հիասթափված, Մեկդ լքեցիք, Մյուսիդ տարան. Մյուսիդ տարան, որ կտրեն ինձնից, Մեկն էլ իր կամքով վեր կացավ գնաց, ձերթով գնացիք, 2իմա ի նչ անեմ։ Ով լքեց կասեմ՝ Աստված քեզ հեւռ, Ում Տերը տարավ Ողորմի հոգուն, Ում տարան ինձնից Բարով վայելեն, է լ ես ի նչ ասեմ։ Ոչ իմ արցունքը, Ոչ կանչն ու երգը ախուր եւոկանչի, Նրանց սրտերին էլ բան չի հուշի,Շինեմ գնացքներ օվկիանոսային, Թռչող խսիրներ ամպերը ճեղքող, էէ չի փրկելու, է լ ես ի նչ անեմ։ Գնացողներին՝ բարի ճանապարհ Ու էլ ո վ մսաց, Ու ով էլ մսաց Չգնա ք մեկ-մեկ,

Չգնա ք քիչ֊ք իչ, Ամուր բռնեք ինձ, Բռնեք ձեռքերս, փեշս, ոտքերս Օձիքս նույնիսկ, Որ էլ չգնաք, Որ էլ չաանեն, ռ Բա էլ ի նչ ասեմ։ Գնացողի հեւռ սիրտս էլ գնաց, Մնացողի հետ ահն է պարուրում էանկարծ չգնա, Չաանեն նորից, Մնացեք էլի, օ Ի նչ կա օտար աեղ, ինձանից հեռու, Այդ հեռացումը մեզանից հեռու, ռ Բա էլ ի նչ ասեմ։

ձեևվում եմ խոսքիդ, Կարծիքդ գրկում, էոգնում ես գիտեմ, Բայց նաև գիտեմ, թե որքան լուռ եմ, Երբ է լ չեմ սիրում, Ու փոխարեեը խանդեմ ամենքին, Ձեր տան շունն անգամ իմ հոգուն մոտ է, Որն իր պոչիկով քո տիկինների գալն է ողջունում, Իսկ ես լոկ գիտեմ նրա անունը, Բայց նաև գիտեմ ինչպես եմ խորշում կենդանու մազից, Երբ էլ չեմ սիրում նրա տիրոջը։ Ու պահանջում եմ ավելցուկ սերդ, Որ ետ են հրում, Սակայն իմ ներսի նոր կյանքածինն է, Ինչպես սնունդը քայքայման փուլում։ ժլա տ ես գիտեմ, Բայց նաև գիտեմ, Թե որքան զուսպ եմ ուզելու հարցում, Երբ էլ չեմ սիրում։ Ու երազում եմ մսացած կյանքդ, Որի ճամփեքը մենակ ես անցնում, Չես տափս ձեռքդ, Գոռոզ ես գիտեմ, Բայց նաև գիտեմ, Որ ողջունելիս կանայք ձեռնոցը ձեռքից չեն հանում, Երբ էլ չեմ սիրում։ Ու փոխարեևը հեռանամ քեզնից, Ծնկներդ գրկած այգն եմ ողջունում,

Ինչ որ դու ունես Գիւռեմ սիրելիս, Ինձ չեն պատկանում, Անգամ ծնկներդ, Որոնք իմ մահով նույնիսկ չեն ծալվում, Բայց նաև գիտեմ ետ դարձիս տեղը, Երբ էլ չեմ սիրում... Երանի տեսնեի ես այն կնոջը, Ով քեզ չի սիրում, Ով դեն է նետում եփածդ սուրճը, Ու չի կարոտում բույրը օձիքիդ, Երանի տեսնեի քո երազածին, Ով չի երազում կրել իր ներսում երկրորդ քեզ պեսին, Ով հեռանում է առաջին վեճից, Ու քեզ չի դառնում։ Երանի տեսնեի ես այդ կնոջը, Նույն այն հայելուս մեջ, Որի ափերին սավան ես գցում– Չես սիրում գիտեմ, Բայց նաև գիտեմ ոնց են կարոտում հեռացող կեսին, Ոնց են հետևում քիչ՜քիչ փոքրացող ոտնահետքերին, Ու նաև գիտեմ, Որ փոքր քայլերն ավարտված ես-ի, Տեղում կանգնածի աչքերի առաջ, Նորածին մանկան ոտնաթաթի պես փոքր են թվում, Իսկ ի նչ իմանաս, ռ Գուցե չե ն թվում, Գուցե չծնված որդիներին էլ իր հետ է տանում անտեսված կինը, Որի հայելուն պատան են կախում... Բայց նաև գիտեմ, Որ նման կանայք նովել են դառնում, Երբ էլ չեմ սիրում։

Ինչո՞ւ չփնել Ինչո ն չփ նել այն մեծը կյանքում, Ում նմանվում են, Այն ծառը կյանքում, Որից քաղում են, Այն սիրող սիրտը, Որ կարոտում են, Քաղցր գրկումը, որպես սրտակից։ Ինչո ւ չփ նել այն մեծը կյանքում, Ում վստահում են, Այն հենքը կյանքում, Որին հենվում են, Այն տվող ձեռքը, Ումից խնդրում են, Ու ձեռքսեղմումը, որպես աջակից։ Ինչո՞ւ չփ նել այն մեծը կյանքում, Ում հավատում են, Այն դուռը կյանքում, Որը թակում են, Ու ունկնդիրը, Առանց դատելու, որպես բախտակից։ Ինչո ւ չփ նել այդ մեծը կյանքում Անկախ տարիքից։

Լռության աղմուկ։ ---------------------------------- ;

~)

Անցել են այսքա և տարիներ երկար, Իսկ դու քո մասին լուր չտվեցիր, Լռում ես համառ, Չգիտեմ անգամ թե ինչու համար։ Երբ դու խոսում էիր, Այնքան հարուստ էր բառապաշարդ, Այնքան սրտանց էիր խոսքդ կատարում, Ար լոկ քո ձայնով աղմուկ էիր անում, Իսկ երբ լռեցիր, Աաղաձայնները խոսել փորձեցին Աւ ստեղծեցին լռության աղմուկ։ ■ Բո լռությունից, ես էլ եմ լռել Ամուր փակվել եմ իմ չորս պատերում Աւ մինչ կխոսես Սիրտս է պայթում, Շունչս է սուլում Աւ ստեղծում էր լռության աղմուկ։ Քո լռությունից անդորր չի տիրում , Ինչպես տիրում էր լռության պահին, Քո լռությունը աղմուկ է դառնում, 2իմա աղմկիր, Այդպես է միայն լռություն տիրում, Լռության աղմուկն անտանելի է, ձոգի է հանում։

Սենտպաո^) Իմ մենապարի արձագանքները, Այսօր դարձել են բանաստեղծություն, Այն, որ պ արել եմ հաճախ մեև-մենակ, Նույնիսկ աննվազ։ ճի շտ է չեմ տեսել ինչպես եմ պարում, Բայց ուժգին կամ թույլ ոտնաձայններս, ձուշել են կամա, Թե ինչ եմ պարում։ Որպես դիտողի աչքեր են շոյել, Իսկ որպես պարող Աչք եմ կկոցել, Իմ իսկ ստեղծած համարի վրա։ Ստվերիս միջով տեսել եմ ա յլ բան, Իսկ հայելուս մեջ զգացել եմ այն Ու կարդացել եմ որպես պատմություն։ Շողքը կոցկել է զգացականս, ձայ ելիս կերտել երկու նույնություն, Կարդացել եմ այն, Նան հասկացել Որ նման պարեր մենակ չեն պարում։ Փոխել եմ հաճախ հնչող մեղեդին, Կամ շարժումիս եմ նոր զարկ հաղորդն Փոխել եմ հաճախ պարելուս ձնը, Կամ աչքերիս եմ ժպիտ հաղորդել Սակայն ստվերս միշտ հա ղորդելէ Ու անգամ մա տ նել Որ ողջ պարերը, այդ ես եմ պարել։

Շողքն ընկալել է, նաև կրկնել, հայելին գուցե նմանակել է Այսպես իմ պարին տ րվել է երկու վերնագիր տարբեր, Ամեն ունկնդիր նոր անուն տվեց 11ւ համեմատեց իր պարածի հետ, Գուցե հավանեց, Գուցե ըստ իրեն շարժում հավելեց, Րայց ծափահարեց, մանի որ դիտեց իմ այդ պարի մեջ հասուն մնջախաղ։ Այ նքա ն եմ սիրում ես մենապարել Թեկուզ առանց տաղ։

Մի լռիր

€»ԼՉ

Խնդրում եմ խոսիր, Քո լռությունը ինձ սպանում է, Այնքան նման է աշխարհի վերջին, Այնքան նման է մոտալուտ մահվան քո լռությունը, Այդպես մի լռիր, Ես վախենում եմ, Գեթ մեկ բառ ասա, Թեկուզ անալի, Միայն մի լռիր։ ռ

Ինչո ւ ես լռում, Չէ՞ որ քո լեզուն այնքան քաղցր է Ար սաաանու սիրտ մեղմել էլ գիտի, Չէ՞ որ քո ձայնը այնքան քաղցր է՛, Ար այն աշխարհից մարդ ետ կբերի, օ

Ինչո ւ ես լռում... Խնդրում եմ խոսիր, Քո լռությունը հիվանդացնող է, Այնքան նման է հոգեառ դևի, Այնքան նման է հավետ քնախտի քո յռությունը, Այդպես մի լռիր, Ես սարսափում եմ, Գեթ մեկ բառ ասա, Թեկուզ ավելորդ, Թեկուզ ձանձրալի, Միայն մի լռիր։

Ինչո ւ ես լռում, ռ

Չէ որ քո լեզուն այնքան քաղցր է, Որ չարի հոգին անգամ կմեղմի, Չէ որ քո ձայնը այնքան քաղցր է օ

Ինչո ւ ես լռում...

Ներիր Տիրամւպյ^^ Ներիր, Տիրամայր, Ներիր այսքան շատ ատելուս ճամար, Ատում եմ սուտը, Երբ երագածի բարձրաձայնումս է, Երբ ոչ մի եղունգ գլուխ չի քորում Միայն գովում է... օ Ատելը մե ղք է, Ուրեմն կասեմ Չե մ սիրում կեղծը։ Ներիր, Տիրամայր, Ներիր այսքան շատ ատելուս համար, Ատում եմ հավատք բազմացնողներին, ճւսվատքի ճամփան երկատողներին, Երբ որ հավատք են ցողում մեր գլխին, Արդյունքում մերը տանում են մեզնից։ Ներիր, Տիրամայր, Ներիր այսքան շատ սառչելուս հ ա մ ա ր ֊ Ատում եմ նրանց, ովքեր խոստանում ա ետ չեն գափս, Այնքան եմ ատում, որ փոխարենը կարոտեմ նրանց, /հասնում եմ կամ մոռացության եմ ամեն ինչ տ ա փ ս ֊ օ

Ատելը մե ղք է, Ուրեմն կասեմ Չե մ սիրում նրանց։ Ատում եմ լույսը, Երբ ամեն ինչը ի ցույց է դնում, Ատում եմ ճիշտը, Երբ ձանձրացնում է, գլուխ է տանում, Ատում եմ սերը,

Երբ տիրանում է ոչ թե նվաճում, Ատում եմ հա յսը, Երբ որ մեռնում է, թեկուզ և վերջում... Ներիր, Տիրամայր, Ներիր ատելուս ու դրա մասին գրելու համար, Երբ որ մեխում են ու մեղք չեն գափս, Երբ մեղավոր են, մեղա չեն գափս, Ու֊ թե ատելս, էս դեպքում մեղք է, Ըրեմս կասեմ Ների ր, Տիրամայր...

Ուզում եմ նորից ^ ճչում ես կամա, Ու այդ աղմուկին ընտելանում ես, Թե դո ւ և թե նա, Բառեր ես ասում, որևէ մի բան ասելու համար, Քանի որ նրանց ստեղծման գործում, Ո չ սիրտը, միտքը և ո չ էլ հոգին չեն եղել ներկա, Այո , վիճում ես, ճչում, մարտնչում, Որ կողքիդ մաս։ Լռում ես կամա, Ու այդ լռությանն ընտելանալուց տագնապ ես զգում, Թե դո ւ և թե նա, Ոչ մի ձայն չկա, Ո չ լեզվով ասված, Եւ ո չ էլ սրտում ստուգում անցած, Չես ասում մսա... Մեկ էլ խոսում ես ցած ընկած տոնից, Կամ էլ կիսատոն, Որն իրականում «ֆա լշ»ի է նման, Կամ է լ պարզապես կոչվում է գնա : Ուզում եմ նորից հանդիպել քեզ հետ, Որ նորից խոսենք բաժանման մասին, Բաժանման մասին խոսելուց զուսպ ես, Մի քիչ խեղճացած, Մի քիչ մեղավոր, Բայց քո այդ մեղքից ոչ նվաստացած։ Ուզում եմ նորից հանդիպել քեզ հետ, Որ նորից խոսենք...

Սարսափեցնող է, հուսախաբ հորդոր, Բայց թո ղ կայանա այդ հանդիպումը, Գուցե և լոե ս... բաժանման մասին, Բայց... Ուզում եմ նորից հանդիպել քեզ հեա, Որ նորից վիճես մսալոա մասին...

Բւզում եմ փոխեյ^^ Ուզում եմ փոխել, Ոչ Փոխ ա րինել Տեղերի բախշումը շրջանակիս մեջ, Որը մեկընդմեջ թուղթխաղ եմ կոչում, ճիշտ չի բաժանվել Ու տասը թիվը հիմա իններից առաջ է կանգնում, Ութը՝ յոթերից, Այն, ով ինձնով է օրը սկսում, Ինձ անտեսողից հետո է կանգնում, Այն, ով իմ գրած ամեն մի բառը, Առնում է, լուծում, դրանով ապրում, Անրջում է կանգնում Ու դիրքն է զիջում, Զիջում է տեղը իմ կողքին կանգնած, Ամեն մի տողս իրեն վերագրած փաթեթիս «մեծ»ին Ուզում եմ փ ոխել տեղերը նրանց։ Այն, ով իմ մեջ է կարմիրը տեսնում, Ով հավատում է միջիս արհին, Անրջում է կանգնում, 2ետո է կանգնում ինձ Ահացնողից, Ինձ հետ սհ թղթով խաղացողներից Ուզում եմ փոխել տեղերը նրանց։ Այն, ով իմ կյանքում Մեծ է ինձանից, Շարքայիններից հետո է կանգնում, Այն չորս վեցնյակից, Որոնք շրջված իննի են նման, Բայց չորսը իննյակ երբե ք չեն դառնում

Լուսնոսկու նման՝ Ուզում եմ փոխել տեղերը երանց, Ուզում եմ փոխել, Ոչ փոխարինել, Թող այդ փաթեթը կիսատ չմնա իմ շրջանակում։

Չեմ ցաեկաեորմ

~

Չեմ ցանկանում կզակս վեր գոռոզ քայլել, Ա յլ ուղղակի, Չե մ ցանկանում գլուխ կախել, Չեմ ցանկանում շողալ, փայլել, Ա յլ ուղղակի, Չխամրել, Չե մ ցանկանում ի ցույց դնել Ա յլ ուղղակի, Չթաքցնել Չեմ ցանկանում բառեր ա սել ինչպես կենաց, Ա յլ ուղղակի, Մեկ բառ ասել կամենալով, Չեմ ցանկանում լի թոքերով անզուսպ խ նդա լ Ա յլ ուղղակի, Աչք խ նա յել Թե չպարել ձեռքերս վեր, Գոնե նստած ծափահարել Թե չերգել Սիրտ ունենալ երգ լսելու, Չեմ ցանկանում ձեռք բարձրացնել Եթե անգամ պաշտպանվում եմ, Ա յլ ուղղակի, Չպայքարել Թե չմեռնել Գոնե ա պ րել Մեռելահոտ ապրումները Չեմ ցանկանում։

Ու ասեմ՝ ես Ոպում եմ զառեալ այն սերը կյանքում, Որը ցանկացաք, Սակայն չստացաք, Տամ ու նվիրեմ, Նվիրվեմ առանց ակնկալելու Այն, ինչ ինքս էլ երբեք չունեցա։ Ուզում եմ շոյել, որպես ցավ մեղմող մայրական ձեռքեր, Որոնք ինքս էլ երբեք չունեցա։ Ներողություն եմ Ցանկանում խ ն դ ր ե լ, Կյանքի փոխարեն Ձեր թաց աչքերից, Որ ձեր փնտրածը երբեք չգտաք, Ու ււաեւք ՝ եււ էլ։ Ոզում եմ հաշտեցնել Սիրտը հոգու հետ՝ Ավարտ դնելով հօգուտ ոչ-ոքի, Զի նրանց վեճից մեջք է կորանում, Թե որդիներդ իրար դեմ ելնեն, Իրենց ոչ մի բան՝ Քո սիրտն է կանգնում։ Ուզում եմ, որ ձեր աչքերը սառչի, Իսկապես մարդ գա՝ Արդարւսցի չէ սառչած նայելը անդարձ հեռացող Մարդկանց ետնից։ Ու երնի թե դուք էլ ուզում եք Այն, Ինչ բոլորը Ու ասեմ...ես էլ...

Պաշտում Դու պաշտում ես կոաակարմիր սկուտեղը, Ես պաշտում եմ կուսապսակ օրիորդներին, Դու պաշտում ես մեծապատիվ նամուս բառը, Ես պաշտում եմ՝ մեծապատիվ եամուսովիև, Դու պաշտում ես ոսկեկնիք գիտելիքը, Ես պաշտում եմ՝ առանց դիպլոմ գիտուններին, Դու պաշտում ես բախտը, թուղթը, հավատում ես ճակատագիր գուշակողին, Իսկ այս դեպքում, Ես պաշտում եմ աևհավատիև, Դու պաշտում ես հարուստ կանանց, Ես պաշտում եմ հարուստ հոգի որդեգրած տիկիններին, Դու պաշտում ես կնոջ գործը ուսին առած տղամարդկանց, Ես պաշտում եմ՝ կնոջ դերը կանանց թողած իգիթներին, Դու պաշտում ես լիաորկոր ուտելիքը, Ես պաշտում եմ սնունդ դարրձած երգը հոգու, Դու պաշտում ես կյանքում միայն քո նմանին Իսկ ես նան քո նմանին Ու դեռ մեկն է պետք է ասի, Թե երկուսն էլ պաշտել գիտե և, Ինչո ւ հիմա ես չպաշտեմ ինձ նմանին։

1Լախեեռւմ եմ ~ 111 զում եմ ասել, I ՛՛այց վախենում եմ ճիշւռ չեք հասկանա 111 վախենում եմ, II ր ասելիքս շեշաով կնկալեք Ու. բառիս շեշտը, (՛՛առիս փոխարեն իմ գլխին կգա։ I) լզում եմ լռել հ՛այց վախենում եմ, Թե լռելը իմ, Iյ՜այ քենի լեզվի արատ կկարծեք (1'իպլոմս չեք տա։ 11լզում եմ սիրել ՛՛այց վախենում եմ,

\

Թե սիրելը իմ պաշտել կկարծեք, 11ւ սիրած մարդուս, Որպես նոր աղանդ, Կանեք ձեզ թեմա։ Ուզում եմ թողնել Բայց վախենում եմ, Թե թողնելը իմ լքել կկարծեք Ու էլ հավիտյան, Զիջում մեղքերիս թողություն չեք տա։

Ուզում եմ գնալ, Բայց վախենում եմ, Թե գնալը իմ լքել կկարծեք Ու դարձիս դուռը մահ ու գերեզման, է լ չեք էլ բանա։ Ուզում եմ խոսել, Բայց վախենում եմ, ճիշտ չեք հասկանա, Ավելի լավ է ես մենախոսեմ Ու հետո լսեմ. օ «է ս խելառն ո վա»։

Ցավ .... Երբ որ լսում են աեղ ունի ցավող, Ասում են ոչինչ, Թող հաբ ընդունի, ռ Բայց ինչպե ս ասի, Ռր դեղն իր համար շռայլություն է... Եվ զսպում է ցավս իր եղունգներով, Այն էլ մաշկի մեջ այդպես խրելով, Սինչն, որ ցավը իր անձը լքի, Սակայն ն գիտի, Ռր ցավը միայն կարող է լռել, Կամ կլռեցնի նոր եկող ցավի հզորությունը, Ինչպես մանուկն է լացը մոռանում, Երբ որ լսում է մոր հեկեկոցը։ Ու նա էլ մարդ է ամենքի նման Ու ամենքի պես ունակ ապրելու, Բայց նան գիտի, Որ տարբեր է, ն Որ ինքն իր կերտած աշխարհը ունի, Որ չի ցանկանում, Որ իր մի «ես»ը, մյուս «ես»ի հետ խռոված ապրի, Որ խիղճը մեկ օր իրեն արթնացնի, Կրկին հիշեցնի, Որ ծնվել է նա, Քանի որ ինքը պետք էր աշխարհին, Սա է պատճառը, Որ կիտրոնից զատ, ճռռոցին հակա ուրիշ դեղ չունի։

Փակեք խնդրում Փակե ք դռներն ու պատուհանները, Թողե ք ես ինձ հետ քիչ մենակ մնամ, Նստեմ հատակին, աթոռին հենվեմ, Չորս պատերիս մեջ ինձ ազատ զգամ... Նորից կբացեմ տանս դռները, Նորից կնդունեմ ժպիտով, սրտանց, Կպատասխանեմ զանգերին բոլոր, Բայց հիմա թողեք քիչ մենակ մնամ։ Փակե ք դռներն ու պատուհանները, Ոչ մի փեղկ անգամ բացված չթողնեք, Չորս պատերը, որ անազատության խորհրդանիշ են, Ինձ ազատում են այս ելք ու մուտքից, հարցերից տափակ, Չբավարարված պատասխաններից, Չորս պատերը իմ, Անկյունս անգույն, Թե սնը գույն է ուրեմն գունեղ, Կեր են ձեր ասած ազատությունից։ Փակե ք դռներն ու պատուհանները, Թողե ք գտնեմ ինձ։ Նորից կօգնեմ ձեզ, Մեկիդ ուսուցիչ, մյուսիդ ծառա, Բաղադրատոմսով օրվա ընթրիքի, Գուցե խորհուրդով Նոր գնված իրը ով որտեղ դնի,

(՜այց հիմա փակե ք, 111 իևի բերան, դուռ թե պատուհան, ք՛՛՛ողն ք առանց ձեզ քիչ մենակ մնամ, 11 >, չեմ նեղանա, ■Iհղությանս մեջ չեմ նեղվել անգամ, .՛իմա, էլ ինչի ց պիտի նեղանամ, Փակե ք... խնդրում եմ։

Օտարվածո^ Աղջիկ մի լույ ս, Աղջիկ բարի, Աղջիկ անմեղ ու անթերի, Ով թերություն ունի այո, Բայց թերությունն անուն չուն..., Եթե ցավը թերություն է Ուրեմն թերին նուրբ է ասված Արատավոր գոյություն է։ Արատները ի հնե չեն, Ձեռք են բերվել տարեց՜տարի, Վատթարագույև փուլ են ա նցել Դարձել թեմա բամբասանքի, Ինչպես կարմիր մի վահանակ, Ինչպես կանգառ ազդարարիչ, Արատները արգելել են սխալվելու իրավունքից, Չունի բառեր պաշտպանվելու, Սիրտն է դնում սրի առաջ Ու ճակատը առ ճակատի, ռ

Արատավորն ո վ է կյանքում, Որ ճիշտն ասի նաև լսվի... Բայց այս աղջիկն արատ կրող, Սովորել է իր արատով այնպես ապրել, Որ բամբասող հավաքույթում, Այն կանանոց հավակույտում, Արատավոր այդ կնիքը պոկ են տ վել իր անունից Ու կախ գցել պարանոցից, Որպես նշան հերոսության, Կամ էլ փոքրիկ շքանշան «արատավոր գեղեցկության»։

Քո վերադարձը^ Միշտ սպասել եմ քո վերադարձին, 2 իմա նեղում է, Այն վերադարձը, Որի տոմսակը երկերես ունի, Այն վերադարձը, Որն ավելի շատ մեկնել է կոչվում, Որ շոշափում եմ, Բայց չեմ վայելում, Որ ողջունում եմ չեմ ողջագուրվում։

Միշտ սպասել եմ քո վերադարձին, 2իմա նեղում է Այն վերադարձը, Որի ճամպրուկը ճարմանդներ չունի, Այն վերադարձը, Որ մոտենում է, Բայց ներս չի մտնում, Որ մոտ է գափս լոկ մայրամուտին Ու ես չեմ տեսնում։ Միշտ սպասել եմ քո վերադարձին, 2իմա նեղում է Ոտնաձայները միշտ հեռացող են Այդ վերադարձի...

1–Այսօր եույե վաղն է երեկվա համար, Այսօր այե վաղն է երկար սպասված, Որը խոստացար։ Այսօր հե եց վաղն է Սույն ժամանակով կամ թե ապառնի, Նույն ապագան է հիմա կատարվում, Անցյալ օրերում ոչ հասկանալի։ Այսօր այդ վաղն է Որ լավ կլինի մի բան կփոխվի, ճի շտ է, սիրուն է, Լուսաբաց ունի,նան կիրակի, Բայց ո չ, տարբեր չէ, էլի ու էլի անկատար եղած, Ոաղվա թվով էլ անելիք ունի։ Այսօր նույն վաղն է, Ու վաղվա օրով երեկ կլինի, Դե արա մի բան, Որ վաղը չասես, Այ եթե այսօր երեկը լիներ, Մի բան կանեի, Ու էլի հույսդ վաղվանը հենած Որ հենակ չունի, Վաղվան սպասի։ Այսօրն ապագա է անցյալի համար, Այն ապագան է երկար սպասված, Որը խոստացար, Ամեն ինչ նույնն է, ինչպես անցյալում,

I) ւսկայն շատերը էլ չկան մեզ հետ, 1.որերև են ծնվում, 111 լք համար շունչ էինք վաղվա օրերի 11.նշունչ են հիմա, 111 շնչակտուր վաղն ենք կառուցում եկող նորերի, /1 յանց անցյալն ենք, հին ենք քավ լիցի, I յ՜եր վաղը նրանց, I կսօրով ապրիր։

Առասպել

----=€>ւ֊յ Ես ոչ րլրախւոիե եմ կողմ, Ո չ է լ դժոխքին հակա, Երկու աեղից է լ հրավեր ունեմ, Երկու տեղում էլ հարազատ մարդիկ։ Եթե դրախտի հումը ես ընտրեմ, վումը համ չունի, Բայց անարատ է, Իսկ թե դժոխքի եփվածը ընտրեմ, Վերջում ես պիտի կրակին եփվեմ, Մինչն վերջանա իմ միջի հումը։ վում ու անմշակ կյանք է խոստանում դրախտի դուռը, Բայց ես ի նչ անեմ դրախտում մենակ, Երբ դժոխքում է իմ սիրած տունը, Երբ խավարն է իմ նախնտրած լույսը, Ինձ ի՞նչ պիտի տա դրախտի լույսը։ ձումս ու անհամը կյանքում մշակած, Իրեն ապտակող ձեռքը ոլորած, Մարդուն է տրված տոմսակ դժողքի, Սառչած– ապրածը առաջին բոցից կհալչի իսկույն, Իսկ այն մյուսը, Թովս ու բովերը ոլորել գիտի, Ուստի Աստված ինքն է որոշում, Թե ում ճակատին ինչ գույնով գրի, Վամ ում մազի մեջ բախտը ոնց բացի, Որ հենց սկզբից, Դրախտ կամ դժողք նրանց մուտքագրի։ Ինչ լավ է, որ այս առասպելներին, Ես չեմ հավատում, Բայց հաստատ գիտեմ, Որ դեպի դրախտ ու դժոխք տանող ճանապարհները, Նույն քավարանի միջով են անցնում։

ք1-եռ բառեր կան ողջ Iյ֊ յդ լռության մէջ դեռ բառեր կան ողջ, I ֊ա յց լռությունը քակտելու համար, Կոկորդ է քերում, I) րքան էլ հազում, թոքը չի բացում, հանգի ոչ մի տեղ մաշված բրոնխի խոր ներծծումից, Խաթուն չի վառվում։ Այդ հեզության մեջ, Խրոխտ կերպարի նիրհն է պատկերված, I՝նչպես մարում է մոր ախորժակը, Դեպ իր սնունդը թաթիկից տպված։ Այդ մորմոքի մեջ, Մոր մոտ լինելու իղձն է ժանգոտված, Մրի քերումը եղունգ է մաշում Սարսուռ հարուցում, Ինչպես բերանում բաց ներվ ունեցող մարդն է սարսռում, Եղունգից ճաքած։ Թեթնության մեջ Բարակ իրանի, Ծանրակիր մտքի ոտքերն են դողում, Ու այդ տագնապից հոգոց հանելով, Թափանցիկ, ճկուն, մեղմ օրորվում է, Ինչպես տանիքից նետվող մարմինն է քիչ թեթնանում։

Ա յդ քաջության մեջ, Ք րտնած ափերի շփումս է լսվում, Երբ ամեն մի նոր նամշահուռ դեմքից, Իրար են հպվել, Ինչպես վանքերում։ Ա յդ ծիծաղի մեջ, Անձրև ներծծած ասֆալտի նման, Գորշ սիրտ է ապրում, Արի բաբախը փորոք է պատռում, Ո ւ կծկվում է ակնակապիճը Նա չի ծիծաղում։ Այդ ներումի մեջ, Մոռացկոտության արատն է հյուսվում, Որը դիպչում է ճակատ կոչվածին Պորտալարի պես, Ու բախտ է կոչվում, Այդ ներումի մեջ, Ահ կա առ մահը, Ու գիշեր սիրող ծաղիկների պես, Մթության մեջ են գութն ի ցույց դնում։ Այդ կարոտի մեջ, ճւսմփին սպասող աչք է կրճատվում, Այդ կարոտի մեջ, Առուն երակի տրոփյուն չկա, Ու կկոցում է կարճատես մարդու փնտրելու նման 2եռկում մսացած մայր երակներից, Բիբն է պահպանում։

ժառանգության մեջ, «Հարուստ պապերի» զեներն են ապրում՝ 11ւրիշ բան չկա, Ստեղծածի մեջ գոհություն չկա, (է-րիչը ձեռքին աչքը կփակի, (1ւ թե ավարտեն կիսատը թողածը, Կկոչվեն գուցե ճոխ ժառանգություն։

Լարախսպ^ Փահլեաևի պես երերան խաղս այնպես հաշվեցի, Որ խաղուն մարդկանց դասին կարգեցին, հավասարաչափ կշռված «ես»–իս Խաղացած խաղը լոկ լարախաղն էր, Ուրիշ խաղերը գլխիս խաղացին։ Ու ձեռքերը իմ, Ոողդողուն քայլքիս 2 ենափայաեըը երբեք չդարձան, Թիկնակ ասածը ողնաշարն էր իմ, Իսկ որպես հենակ, այդ ինձ հենվեցին։ Լարախաղաց էի գուցե քիչ առաջ, Բայց այդ լարերը նյարդերդ չեղան, Ո չ, կիթառ էլ չէին ու ոչ է լ քանոն, Այլ որպես կանոն հավասար «կես»–իս, Քանոնով գծված ուղիղ քայլերն էին չափավոր «ես»–իս Այս հաշվարկը իմ, մարտահրավեր գուցե կարծեցին Ու պարտվեցին: Ու երկար փայտը ձեռքերիս միջի, Թրթռուն քայլքիս դասատուն դարձավ, Ինչպես ճիպոաե ձայնը ուսուցչի. Երբ որ բառերը նոր նախշեր առան, Գրվածքիս վերջում Մակագրության պես ինչ-որ բան դարձան...

Ու ձեռքերը իմ, Օրորուն քայլքիս ձենացուպերը երբեք չդարձան, Թե սա է խաղը, Գնամ խաղալու, Ես լարախաղացս...

Թ ո ղ ,

ռր մեկ աեզսրմ ~

Թող, որ մեկ անգամ գրկեմ մարմինն այն, Որի ներս ու դարսն ինձ ապրեցնում է, Գոնե մեկ անգամ հագեցնեմ կուրծքս, Թռիչյքի պատրաստ կարոտ թևերիս։ Թող, որ մեկ անգամ գրկեմ մարմինն այն, Որի կարոտից, էլո ւմ ասես, որ չողջունեցի, Գոնե մեկ անգամ լիաթոք շնչեմ, Ներկայությունդ վկայող օդը։ Թող, գեթ մեկ անգամ գրկեմ մարմինն այն, Որի հոգեղենն ինձ խենթացնում է, Ու փոխարենը թույլ տամ գրկել ինձ, Որսլես բումերանգ տրված վայելքի։

Որ հարս դարձան իմ փոխարկ Այսօր վարդերիս ճերմակն եմ գովում, Որոնք ճերմակել, բայց չեն թառամել, Արցունք են թափել և իմ փոխարեն, Որ եա նետելու բախտ չեմ ունեցել։ Այսօր հենց ճերմակ վարդերն եմ գովում, Որոնց թարմության միակ վկան եմ, Միակ վկան են նաև լոկ իրենք, Առանց ճերմակի «թագ ու պ սա կիս»։ Այսօր վարդերիս ճերմակն եմ գովում, Որոնք մազիս մեջ ճերմակ են ցողել, Ու բախտ բացելիս մեղմ թաքնվում են, Որ չկորցնեմ ճերմակս անմեղ։ Այսօր հենց ճերմակ վարդերն եմ գովում, Որոնք հարս դարձան և իմ փոխարեն, Ոչ փնջիկ, ոչ քող՝, ճերմակ վարդերն են պսակս երգել։ Այսօր ճերմակ են վարդերս բոլոր, (ճերմակած հոգու կարոտ թարմություն), Գունատ են մի քիչ, փշոտ են ասես, Բայց շատ անմեղ են հենց ճերմակի պես։

Նվիրվեմ առանց ակնկալելու^ ^ Ուզում եմ դառնալ այն սերը կյանքում, Որը ցանկացաք, Սակայն չսաացաք, Տամ ու նվիրեմ, Նվիրվեմ առանց ակնկալելու Այն, ինչ ինքս է լ երբեք չունեցա։ Ուզում եմ շոյել, որպես ցավ մեղմող մայրական ձեռքեր, Որոնք ինքս է լ երբեք չունեցա։ Ներողություն եմ Ցանկանում խ ն դ ր ե լ, Այանքի փոխարեն Ձեր թաց աչքերից, Որ ձեր փնտրածը երբեք չգտաք, Ու ասեմ՝ ես էլ։ Ոգում եմ հաշտեցնել Սիրտը հոգու հետ Ավարտ դնելով հօգուտ ոչ-ոքի, Զի նրանց վեճից մեջք է կորանում, Թե որդիներդ իրար դեմ ելնեն, Իրենց ոչ մի բան՝ Քո սիրտն է կանգնում։ Ուզում եմ, որ ձեր աչքերը սառչի, Իսկապես մարդ գա Արդարացի չէ սառչած նայելը անդարձ հեռացող Մարդկանց ետնից։ Ու երնի թե դուք էլ ուզում եք այն, Ինչ բոլորը ու ասեմ...ես էլ...

Այլընտրանք...........................................

I

Ասում էիր ..................................................

Տ

Արի չխոսենք................................................

Արցունքների միջից ...................................

1(1

Ես շտապեցի իսկ դու ուշացար...............

Երբ դու ես ն ե ր կ ա ...........................................

II

Երբեմս .................................................................

Երեի ........................................................................

Iր։

Թեմա չ կ ա ..............................................................

1։

Ինչ լավ է, որ կ ա ս ................................................... I " Իսկ ինչու հենց դ ո ւ .................................................. 1՚ 1 Դ ր ա կ ..............................................................................70 հակասություն ........................... էսդ ելիս ........................................ ճակատագիրդ անուն էլ ունի Մենախոսություն ......................................................21 Մերժում ....................................................................... 26 Նորից սիրում ե մ ....................................................... 27 Չեմ մեղադրում........................................................... 28 Չեմ սիրում................................................................. 29 Չես փոխարինվում ...................................................30 Սեր ու խ ի ղ ճ ................................................................32 Քեզ................................................................................. 34 օ

Քեզ ի ևչ անուն տամ ............................................... 36 Ես ու դ ո ւ ...................................................................... 37 Դու իմ... Ծ ա ղ ի կ ս ....................................................... 39 Եկար դու վ եր ջում .....................................................40

ԳԻ2եԲ ............................................................41 Նոյեմբերուհիս ..........................................................43 Դեռ կգա մեկ օ ր .........................................................45 Եթե ուժերս հավաքեմ մեկ օ ր ..............................47 է լ չգնաք ...................................................................... 48 Գիտեմ ..........................................................................50 Իեչո ւ չ լի ն ե լ...............................................................52 Լռության աղմուկ ....................................................53 Մենապար ..................................................................54 Մի լռիր ....................................................................... 56 Ներիր Տիրամայր ..................................................... 58 Ուզում եմ նորից .......................................................60 Ուզում եմ փ ո խ ե լ..................................................... 62 Չեմ ցանկանում ........................................................64 Ու ասեմ՝ ես է լ .......................................................... 65 Պաշտում ենք ............................................................ 66 Գախենում եմ ............................................................ 67 Ցավ ............................................................................... 69 Փակեք խնդրում եմ ................................................. 70 Օտարվածը .................................................................72 Քո վեյւադարձը........................................................... 73 Այսօր ............................................................................ 74 Առասպել.......................................................................76 Դեռ բառեր կան ողջ.................................................. 77 Լ ա ր ա խ ա ղ................................................................... 80 Թող, որ մեկ ա ն գ ա մ .................................................82 Որ հարս դարձան իմ փ ո խ ա ր ե ն ........................ 83 Նվիրվեմ առանց ակնկալելու ............................. 84

Մեր նպատակն է հասարակության մեջ բարձրացնել սերը դեպի ընթերցանությունը, առաջացնել հետաքրքրություն դեպի դասական և արդի գրականությանը, և կոտրել այն կարծրատիպը, թե այսօրվա հայ իրականության մեջ ընթերցողներ չկան:

Գիրքը լուսապատճենվել և համացանցում է տեղադրվել Գրքամոլ Նախաձեռնության կողմից: Բոլորիդ կողմից սիրված «Գրքամոլ»-ը ձեռնամուխ է եղել մի նախաձեռնության, որի նպատակն է համացանցում էլեկտրոնային տարբերակով տեղադրել բոլոր այն գրքերը, որոնք սիրված են հայ ընթերցասերների կողմից և ցանկանում են դրանք ընթերցել նաև էլեկտրոնային

տարբերակով:

Ժամանակի

ընթացքում

մեր

կողմից

համացանցում

կտեղադրվեն բոլոր այն գրքերը, որոնք մինչ այս ձեզ համար եղել են դժվար ձեռքբերելի: «Գրքամոլ»-ը, ունենալով իր ուրույն տեղը համացանցում, իր առջև նպատակ է դրել

հասարակության

մեջ

բարձրացնել

սերը

դեպի

ընթերցանությունը,

առաջացնել

հետաքրքրություն դեպի դասական և արդի գրականությանը, և կոտրել բոլոր այն կարծրատիպերը, թե այսօրվա հայ իրականության մեջ ընթերցողներ չկան:

Սիրելի՛ ընթերցողներ, մենք շատ ուրախ կլինենք, եթե կլինեն մարդիկ, ովքեր կցանկանան օգնել մեզ այս հանրօգուտ գործում: Էլեկտրոնային գրքերի պատրաստման և

մեր կայքում դրանք տեղադրելու հարցում մենք չունենք որևէ շահ և չենք հետապնդում որևէ եկամուտ, բացի հայ և արտասահմանյան գրականությունը հայ ընթերցասերներին հասանելի դարձնելուց, և մենք բաց ենք բոլոր նվիրյալ ու օգնել ցանկացող մարդկանց համար: Եթե դուք ունեք լուսապատճենահանման սարքեր, և ուզում եք միանալ մեր կողմից ձեռնարկվող գործին, ապա գրեք մեզ [email protected] էլ. հասցեով: Շնորհակալություն, որ հետևում եք մեզ: Ցանկանում ենք բոլորիդ հաճելի ընթերցանություն:

Գրքամոլ Նախաձեռնություն 2017 © Grqamol. All Rights Reserved. URL: www.grqamol.am, e-mail: [email protected]

Since 2012 © Grqamol. All Rights Reserved. URL: www.grqamol.am, e-mail: [email protected]