Հրանտ Մաթևոսյան. Ստեղծագործությունը

Հարգելի´ ընթերցող.

ԵՊՀ հրատարակչությունը, չհետապնդելով որևէ եկամուտ, ԵՊՀ հայագիտական հետազոտությունների ինստիտուտի համացանցային կայքերում ներկայացնում է իր հայագիտական հրատարակությունները: Գիրքը այլ համացանցային կայքերում տեղադրելու համար պետք է ստանալ հրատարակչության համապատասխան թույլտվությունը և նշել անհրաժեշտ տվյալները:

ԳՐԻԳՈՐՅԱՆՎ.

թ.

.

ՀՐԱՆՏՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ.

ՍՏԵՂԾԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆԸ

ԵՐԵՎԱՆ

ԵԳՀ Հրատարակչություն

ՀՏՂ 29019910 ԳՎՐԴ 83.3 Հ Գ 888

Խերած բածութըուն

աննախադեպծրնույն Հոկտեմբերյան Հեղավփոխությունն

էր Համաչ-

խարձայինջաղզաքակրթությանպատմության մեչ. այն միտեգամայն ինքուլի ձի պարտադրում ծավայական երկրի զաիգզացման Խու բելթաղբթին՞:

ԹուսաստաննԷՐ տետեսականՀետամեացությամբ ձբ մրցակցել անկարող ԱրեմուտթիՀետ, նիան անչրաժեչտ էր այնպիսիմիջոց, որը ղոնն բարոյական առումով «վՀավասարակչոնի»Հակաղիրուժերի Հարարբծբակցությունը: Եվ դա ծղավ սոցզիալիղմը:Այն ստեղծվեց Արեմուտքում հիղլես Շամա կւա-

գ բքի

Հրատարակությունը է գործարար իրականացվել իջրան ԳագիկիՂազարյանի Հովանավարությամբ,

Համարբ մերՀորե "բախտա է

որի

աղբ Տոլ

Գրհգորյան Վ.

ծր: բ

81:

ճրտ Բոս

ան

7 ունն հտութ,

հնք Հայտնում: Ք "ոյ

. ան Հարարբերություններում բարբերությբ

Հ մալսարանի վու Ի Փետական գիտական Խործրդի ոթոչմամ բ Գա վառի

ԳԱԱ

|

Վ. Ռ. Ցրիգորյան.Սոհգմաործությունը/

'

ւ

ր

:

.

Ը

Վ զմաոմակայ

-

ՀՏԴ 891.991.0 ԳՄԴ 4233Հ

1ՏԹ// 978-5-8084-1715-1

Թ գրիգորյան Վ.Ռ

աին ԵՊՀ Ի "

Ամեն ոք աղո

աշխարբծձում Քրիատոս է, ն.բոլորին խաչելու ԷՆ: Հ. Անդերսոն /«Փիլիսոփան» պատմվածքից

իաթոլական դույնվրիպումենիի, իի,բաթոյական կ

մեծագույն

Սո-

փջումիՀետնանք:Ռուսաստաննայս անհչամէլ ԳետիոսՄեձիցծբկու ճարյուր քառասուն տարի անցըգործադրեց արբեմայանմեթողենրը նույն Արճմուտքի դեմ պայքարիենթազթոււմ: Բոլչերկները «Ռուսականպատմությանըվեցին Մուսաստանն բացարձակապես նոր ուղղություն,ռրովձչեւտն. առաֆիեանգա: բեղունեց արեմտյան աշխարՀչայացքը»՛: Համաշխարծայինքաղաքակըթության ընգճանուր երքին զուգընթաց ձնավորվեց Հսկայականմի տեքություն, ոիաւնըակեշարտ ոտոտվելություննեեների ե՛ մչա-Հետ. ե՛ տետեսության, եր դուգորդվեցին ակեճայտ Թերությունների յ Հ ն՛ ամեն կույթի, քաղաքականության մեջ ինչ ենթակադարձավ գաղափակատարեցկարհոր ն վճռական քայլը: բխախոսությանը: ԻՀարկե, սոցիայիզմբ պակաս ազատեցմարդուն բռնությունից չկատարելովերկրորդ ն ոչ էական Քայլբ` անչատականորակներիխրախուսումը: Տնանսության մեֆ պետությունը կենտրոնացրեց Հավելուրգային ֆաճույԹի ն անմիֆական մասնակցությունունեցավ արտադրությանբուն դորձրնթան մշացում դրանոեվ փակ բազառելով ազատ զարգացումը: Նույնը կատարվեց զույթի բնագավառում,սոցիալիստական ուալիզմը սաճժանափակեցերեույթներիընկալման ոլորտի: Հեչ է, այն փբականությունը թոռրթով բազաձայտեչու ճիղեիի արտաձայւոություն էր գաղափարական էը,բմեյցաոցիալիատասվան ընդգծվածկողմնապածությամբ: Մ, կրիչծիի, արձան տեսական ավանդներիմասին, առանմխթոելով նացրելէ երկու կարնոր մետեգղում:ԱռաջինըՓ̀ոնալիստականֆՖ-ը, գրակահությունն ուղղակիորեն Համաղրում է մշակութային, սոցիալական իրբականությունը, նրկրորդը՝«դիգակտինականը», գրականությունը Համաղրում Է ինչ-որ զաղափարախոսության, այսինքն արժեքներիմշակութային Հպրոյնկըրային», ոի ետք է պաչտպանվի սոցիալականփոմբճրի, Հասարակության, անծատեծրի կողմից: Ամճեատարբնր տարբերու Գակադիբքաղաքական մամանակենրում ն՛ ե՛ ունեցող մաբգիկ` Հայսցքեեր Վերածնության ներւլլատոնականները,

Ժոզդոագործությունների «յ ետ ր 2 Հ ի ԲՐ»18 մեա, Արան, բաքարար աի Ն . իս «Ղխարճային ֆրավանության Քային դոզայի առանձնածատկությունները ԱՅ իփաոռուջվածախադր յալները: առոռ

տրանությանբ:

առկա

անարդարությանդեմ սլայբաիի, Հավասարության վերականդեման իուաւոների,

ա

Ռ ,

՝

:

`

ե՛ ե՛ նեռկլասիկները, ամերիկյանննոչումանիսթենրը, վի(տոբիանականենրը, դարասկզբիմաիքսրատները գեղավեստական ստեղծագործության մեֆես-

ն" ։

1 :88՛շ

Վ. Գրիգորյան,ժրչնտ մաթնույանի«ԱՀեխիձոր» ակնարկի գաղափարական

ծնթիմաատբ, Հայադիտական ՀանդեաթյԳեյբութ,2007, «Հայկազեան 2: Բ. նո

1օթտունուՈշրչծԸյոռուս-ուցբես,

ԽԼ, 2003, ժոք. 441.

ԻԷ, էջ 171.197.

-

հում

էին իրականությանակնչայտկամոչ անքո» բացումները ալեգորիտե՛'

դազավոարական սչլակե-

Հեւռո Խործրդային Հեցափոխությունից գբականությունը մինչն

բնդգծված գաղափարական 1950ականեերե բնույթ ուներ:ԱնՀառտեծրը, ովՔծր իրենցստեղծագործությամը չէին ճահղակայվում»սխեմաների, պարտադբանթիտիրույթում, վճաինցինիրենց կյանթով: Դաթակէաի գիականությունի, ՍԱոթեոսյանի դիտարկմամը, էսկ աղանձինդեպքերում նան. դիտակբնազդով, նա բաշվեցդիրքերից, Ֆորար գտավ իր կոչումը ն նաձանչեց, բանի որ չարունակում էր Հին Հասցնելնոթ դաղավարնձր ցոնգվածներին առաքելությունը ՄԵձ գրականության միջոցով՞գեռվանգա Հայ կորուսոների դրականություեր դարակեսին ունեցավ փրկվածՀեղինակնեի: 1960-ականների սնբունդին

մասնավորապես Բր օւհղծագործությամբ մաթնոսյանն Փոսումթ-անգնածաւնչի ժությունմատուցեցին իրականությանը: Գաղափարախոսության վուտաղբաւնոզի անչարմարդերը նա փոխարինեց բուն կյանքինվաճողի աաոռասխանամոու ԻսկՃեռֆրեումներ, գեբծով: կայինե բավականաչափ այնուամենայեիխվ, մեծ: սկսած վերակառուցումը 19680-ականներին զրկեց ընդծանուր կվացուքունը, թանի

որ

«վերնից» իիեջլած «րաձանգներն՝ իրականում Հիվաեր

Հասարակարգը բուժելու,«ներունակուժն արթնացնելու» էին Հենպատակ տապնդում, ինչնիրականում գաղափարական առումովմնում ձր տասնաառաջ մյակներ Հարցադրուժների Քաշված չրջանակներում Հարկէր կատարն» մեթուենրը Հասարակարդի փագործել փրկվելու չուտավույթ մտադրությամբ: Տնածսության բեկում մտցնելըգրեթե անչնարինքաժ բնագավառում Խիստ .

դժվարինդործ էր, ւուավելվժվարձր Հոգնորբնագավառում: ներիչ առաֆ առավել Հետո կամ պլակաց թոն:

Եթե1980.ական-

ուկ խոսվումէր միայն ականութ, ամբ Քվականի բռնությունների մասին, որոնքավելիչատ ռնհփական վերքեզ

ո

բի ախտորոչմանմտադրություններ էին, ե յուրօրինակթիրախ.Խճո": րու ովեհ նան անմիջականու ւ նայ ւհ սրամիտ ամեն պատասխանով էնչ տեղակայում էր այդ Քվականքմեջ ծավարվելու Հնարավորություն էր չէր սանրում, հեչ ը միանգամայն ու

չէ Հետ, ցած

Հասկանալիէր, գրանովմբանգամից փակվումէին Հաչիվներնանցյաապա ժամանակի Հնռավորությունիը այլեսանչեարէր տեղի ունե-

հրոոարժությունեները

Հանփականդ Հայնցակետով գնածառոհյի: հ. Ին» ի միայն 2 ժամանակն ակ է բացածայտուժ անցած ունն ճանապարծի բովանդակութ մաստի: Այլնաանծնարէր անտեսել ժողովուրդների տեղաանում դածանումի, 2տավոԱջ : բականության գնդակաճարությունը,

մութ,

գյուղացիության ողբի

սրեց, գորոոց,

անիանտեղի ն հ էին

ի.

ու

Հոգեորականության Հեռապեդուժնք բր

կացությունը... ն Հասարակարգն ինքնա «զանուիյուն

միլիոնավոր մարդկանց, ճակատագրերի

կործանումը: Է: Երնույթներիզարգացման բնապատմական, դոյաբանական ' աբ յունները,որքան էլ մեծ լինեին գործադրված ֆանջերն միջոցներ չեք, կա դարձան գաղափարական «Ամ դոկտրինաներին: Բոզի ծր Է, 4ծ, Հ ճեչված ոզիների,զուրված կարողությունների Հրեան, ու

1 8ճոքօճելՈՒՄծքաոյքԵլ,Է)., 1990.

Հ

ես ես ՀիանտՄաթեույան,

462:

հմ

,

օրինա,

Արո ի

Էւ

ծ, օթ. 9

զրույցներ, Հարցա,

ԱյսուՀնտեեջձրը կեչվեն տողում:

«մի

Երնանջի», զա ծրնան, 2005,չչ ֆ

դարձել,մզեչն

ռր

սայթեց»՛,-

ասում

է

Հակայական Մաթնոսյանը: Քանդվեցին

դտնել ինստիտուցիոնալկառույցները, ժողովուրղդնեիըփորմնցինփնտրել ձեռնարդռյակցությանայլ ձե: Ջի բաղառւվում,ոխ ապագայում անծառոակաան ու

ինչ-որ կնրպ կզուգակցվի վերածսկողության քատիրությունը /(ապիտալիզմ/ 1. Հնաթավորություն կստեղծվիգոլյակՃննրի ու մեթողների Գետ /սոզիալիզմ/, ցության առավել արդյունավետկննսակերպիՓամար,մարդկությունն էլ կշամատեղլիանցած ուղիների առավելությունները: Բնականձոր Հասարակական կյանթիվայրիվերումներըպետք Էայաոււ-գոլվեին գրականությանմեֆ, մեծապետական ինքնագովության, «մշտապեսե ամենուր ճշմարիտ: կեցվածքդիսնորող ՔԻկիի» փառաբանման ծամընդծանութ մթնոլորտում:եվում էր ե ճլմարիտ խոսքը` մարդկայինինջնության ներազգայինճակատագրիիմաստավորումը Թաքուն ծալքերը բացելն եզել նում էր զիականությունը անողՀիմնական արդեն ծբակը:Այս աարագայում իրչ մամանակէ արտացոլում այնքան էլ կարնոր չէ.ՒԶ տվյալարվեստագետն իր ստեղծագործությանմեջ: Առավել էական է, թե ինչ ուժով, ինչ բեդգբկումով ու խորությամբ է նա թափանցումժողովիդիոգու, էության մէջ` մշտապես մեաչով նրա պոոոմության, ճակատագրի տերն ու պատասխանատուն: Հեսիէ ՄԱիսկ ժողոժվիղդի հեր ժամանակների Համզգագողությունը գրողինդարձնում ոգու ծայեյին, որի օգնությամբ մարդը դիտում է ինչես աչխարծր,այնպեսէլ սեփականՀողին: Մարդնիր տունը, կննցաղը, Հարարերությունենրը ձնտվորում, եան իմաստավորումէ այն ամենով,ինչով նե ինչպես ապրում է իր սիրտը, ինչով ռւէեչպես լցնում է իր Հոդին՝ սեփականմտավոր ծողնեորթ կարողությամբ, ճիգքրով, ճուսախաբությամը,նան էրազներով:Ալմարիտգրականությունը ոչ այնքանմնում է տվյալ ժամանակաչրջանի մեջ, որքան փրկանությունը միծ ժամանանի է ձամրելծանուր, Հետեախար դիտում տիրույթում, ձինույթներնունեն իրենցսկիզբնանցյալում ու նակ զարգացումըեերկայուժե. ապաու

ու

ու

գայում:

մեջ այներեույթենըը,որոնքմիայնենբկայիծնունդե են, Գրականության են Հետ: Ռչիեչչենեց ներկայի այեպեսչի ստեղծվում: Այս սռիանչետանալու սանկյունիցելնելով էլ Սաթենոսյանի դրականությունըգիտել միայնիր ժա-

մանակիՀեռապատկերի վրա պարզապեսսխալ է: Գրող նկառոքլձ, որ իր չրականությունը միանգամայնայլ որակ կունենա` առանց Քուչակի, Սածյա-

եի չկոնքիայի: տրողը նկատում է, որ մի ՀանԽոսելով Թումանյանի մասին` ճաիի ստծծման վրա ազգեր, ժոդովուիդենը ու մշակույթներ են աչթատում, «նա նրանց ֆանք ու տանջանքիաղյունքն է, Հստավվելու, կատարյալլինե լու նրանց ձգտումը, իրենք իրենց աստված տեսնելու նրանց վերինթացը...Ֆ1: Այս Խոսքերը Հարկ է վերագրել իրեն՝ մեծն մաթեոայանին, որն իբ դրբականությամբ կապակցում է սերունդների ժիջե ընդծատվածչդքան: «երբ կտր1

Հես», «ՎանԱրյան», 2003, Հովիկ Վարդումյան, Զրույցներ Հրանտ Մաթեոսյանի Երեան, 16: էջերը կնչվեն տեջատում: Այսուշետեւ 2004, ՀրնւրՄաթեոայան, թղթի առն, «Հայագիտակ», Սպիտակ Երեան,

էջ

ԱյսուՀչետն. էջերը կնշվենտողում:

էջ

80:

ծ

Հնջին բոլոր կապնբըմեզանիցառաջարածներիՀետ, վ մեզ բերել-Հացրել դառտիարակվեցինք Հնարովիկյանք: ՄՔնեջ էր այսօրվան,մենք մտանքսուտ, կեղծ արժեքենրով: Մնեջ մտանքկլանհբոչ մեր խուբով, մեզ ոչ միայե լէին մտածել ինքնուրույն, այլն, ընդձակառակը,ով կաթոաովոբծցնումխոսե Հեւ էին սովորեցնում,մեր շուրթերին ուրիչիբառնի էին ղանում էր այդ անել, դնում/նս, 392: Մաթնույանիմեզ էր վերադարմեումճշմարիտխոսքը, նհա մեզ վերադարձնումէր դեպի մեզ, որ ժամանակիվազբիցմոլորված Հեռացել հեք ակունքենըից մոռացել տան ճանապարծը: մաթեոսյանի ղրականությունըդառնումէ ծամբնդշանուի ճժամանակի` ամբողիական ազոթպես մժարժնի անբաժանելի մասիաւանցորի պարզասզես բոտ անբովանդակձրչինելու մեր «ավա:ժամանակն իմաստավորողՀայ գրականության անդաստանը: Այսուծանդերծ գրողի ստեզծավզործության քննությունն ազգային բնդդծված պախուսով ծանգում էր մեկ այլ օրինաչափությանիազածայտման,որստեղ նն Համամարդկայինարժեք: գրողականձղացումները, անկասկած,ստանում մեծ եվ դա ոչ այն պատճառով, որ մաթեոսյանական` ամանակի ձամղզգացողզությունը նիան գրականությանմեչդարձնումէր արդեն«փակվողէպոխայի» վերջին մոչիկանը: Եկել է նոր` պրագմատիգմի չրիանը, ավարտվում ն է գաղազարախոսությանժամանակաչրֆանը, ոբ նույեիսկ 2000 են գրողներն ամյա մեր ազգային կյանքի չրջանե էր: կարողանալու՞ իրենց ծն նախորդչբֆանում նոր, ու

ու

`

ու

201-ագյա՛

պարաարքլ րխարյաջավամ» արաչրիանին: .- ը ԱաաաաՏարրյանը ՑոօրԿար»«չվան ԲԱՂ /,լ

լանչիԴարձնել»

Ը

բոզղանահք

մեր ձայնը

Լիա ՀԻ Հերթին որպես Քանիե պրագմատիզմի ձլոխաների բախումի արտածճայտություն, որտեղթվում է` մեկբնդմիչտ ատեղծված արժեքներն ՝

էիենը բնույթով պիտիմնան «կնքված» անկիկնելի: Դա այդպեսչէ Իչարկե, Հենց թեկուղ այն պատճառով,ոթ իր իսկ վկայությամբ ձիեկվադիականությունր նախապատրաստում է այսօրվա հկ այսօր վանըՀիմթեր գրականությունը, ։ վաղվա ԱյՄ Հաֆգամանքի ես Հարկա գամանքը ի պիտի ծարկադրի ուսումնասիրողներին Սաթեռսյաեի դրականությունը էջ ժամանակից Համարել ղուրս եղած այս բոլոր Այսուչանդեր4 Հանգամանքների Հաշվառումն անդամ չե կաբող տալ ամբողջական պատկերացում գրողիսածղծագործության մասին,քանի որ մաթեույանիգրականությամի է շառ ավելիլայն ու. ծավաամիագրել լուն` «Հին» ն. «նոր» ժամանակների բախմանչրֆադարժային պատմություն: ու

առծղծում գրականության Համար: ես

գրականությանը:

Համաշխարձային քաղաքակրթությունն անցելէ Տրկարճանապարծ` քաԻէ դարից մինչն էրկաթն դար, որի մեչ մարդկությունը գտնվում է մինչե քն այժմ: Քայց արդենի Հայտ եկել նոր դարաչրջանի այն քախանչանները, են որոնք արմատապեստարբերվում նախորդում եղած աչխատանքի ծիջներիբնույթից: ԵՎգուցե թե ապագայի Խոսծն ե Հեէաբանները մասին`ենականնյութերի դարաչրիանների դարաչրջանի, այսինքն` ան կողմից ստեղծված նյութերի ն մարդուկողմիցստեղձված արՀեստական

կու բնութ չյու» ոո

Քճրի դարաշչբվանի մասին:

գրականուքյունը չէր կարոզ այս ամենը չենաիձարկե,Համաչխարծային տել: ՇատերիբնգգիժադիրկեցվածքըքաղաքակրթությանՀանդեսըբնականի ն անբնականի,կյանքի կնեղանի ն մեռյալ 4նեիի, ճշմարտության հ կեղծքքի Հակագրություննէ, ինչը Հիմքում մշտապես մնում է ռրպեռ ավանդա կան ռիակներիորսՀասրան: Ռ.. ՓՖուբների դիպուկբնութադրվամբ՝ բեությունն ռածղձել է խաղողը, իսկ քաղաքակրթությունըՀ̀այելին: Համար ԼՂԱնոր ժամանակենրիբերած Հարմարությունննին Մաթնեոսյանի ամբողջությամբչեն կարող փոխարինել անցյալի ավանդներովառաֆնորդվոզ Համար մարդու դոյատեման տրամաբանությանը: Այս առումով Մոթնոայանի Խնդիր չ գրեթե հույն կամ եույնաւոիպ դրականությունը Համաշիոսրձոյին Հաւլար ՄՆմուրու,այնպես ձլ ամերիկյանեկարիչ Ուայելթի լուծում:Ինչպես բնչջան վճռականորենէ գրոծում քաղաքակրթության այլ աշխարծը, այնջան մեֆ արժեք կչիո.են ատանհում անցյալիչաղարտվածպատառիկները: է եթե նույնն (ՐեմուրուՀամար, ապա նույնն է ն մաթեոսյանիՀամար: «կաիիջ չկա ապացուցելու, թե երկրագունդը, ռիթ վիա ապրում ենք բոլորս, մեկ ն նույնն ԷՖ /Սպրտակ,131: Այն խնդիրները, որոնք անշանգատացրել հն ամերիկյան արվեստագետին,առավելսրությոմբ անձանդատացնումեն հ Մաթեռոյանին: Խնդրիէությունը նույնն է, քաղաքակրթությանՓարվածների տակ կործանվումէ Հինը, անցյալի գիրկն է անցնում մշակութային մի ողջ ժամեկը մարդուն բնության մանակաչրիան,որի կայացմաննախապայմաններից ներգաչնակությունն էր: Ի՞նչն է Մաթեւոսյանի Հաժար ՀասարակականՀամբնդձանուրչարիքի Այն ժամանակ,երբ դբողբ Հայտնի դարձավ«ԱՀեխիձորով», թվում ազբյուրբ: ամեն ինչ բիլթանում ձր է` երկիրն առանձնակիխնդիրներ չպիտի ունենար. ոյողես, ինչպես «հախատեսված»էր պետականքաղաքականությամբ,ծրողգհան անդասակարգՀառւսբակաղրզ. Հատակդործրեքացով բներով. ունենալու ՀպայծառՖ ասլաայով: Քայլը դիոզիխոսբի,հիոչակի տետենսավարումից ձերՀետ, եան մարդու ե ենության փռխչարաբերությանն բազատվելու պազանջի ձի վերաբերում: ընթաքում Այս Համագործակցությունը ձեավոժամանակի բեց ժիմյանց Հակադիր ակղբունքներ, մասիդու բնությանըացառաողնը ծնթաե մարդու՝ որոլես տեր կա լինելու սկզբունքը զբումքի բո"ժ բ բնության լինելու մ սկզբունքը: ն Ր կային մոածողներ, ովբ ր այս ոլորտննիի Քիչ,այսուծանդ ուժ էին կյանքիծոսքում դրանք դիխոծլով որպեսփոխձամագործակցողուժերի: ու

սա

ու

ում

ւ. ոք (Թայ Համբեղձանութ

"1

ՎՆՔԸ: տմ

Մարդըգիտությանմեչ Հասավայն սազմանին, էրբ անանց Հնարավորինա երեն ենթարկելբնության ներթաջուն ուժերը դրանք դարձնելովակնչայտ: Քայջ այս դեսլքում ո՛րն է մարդու սլարտականությունը,նրա վերարբքրմունքը բնության

ն

ինքն իր Հանդեպ:

ինդիրը կոնրադի Համոզմամբ՝ ւռյւ՛ բնագավառում Հիմեսկան

ոչ

միայն

բնությունը մարդկային կյանքի, այլն Հումանիլմի ծլորւեներումինդդիկիլի է, ւռյլ կերպ ամածբ̀նության մասին բոլոր գիտությունների Հումանիղացումը": նա Հավատացածէ, որ առանց օրա պարզապեսբնության վրա ունեցած մեր 1 ԷԼ Ը

Յու ԽՓոքոյն

Բ:

80616», ԻԼ., 1972, օթ.

484.

իչխանությունն

օկիզքը:

ահեծթի կվերածվի. այն մարդու մեի կամյացնի մարդկային

ու չաֆադոիչ անխզճորնն Սաթնեոսյանը գիտի, ոբ բնությունն անհծաչվարկ են անվերալար4 կորուստները,մասնավոծելու պարագայումանխուսափելի նե Հասարակական կյանքում րապեսբարոյականառումով. էլ դառնում դրանք չարիքը սերմանողոկիզբ: բնության մարդու «Հողի կորուստը, արդյունաբերական ագրեսիան, ապագա սերունդների ունիզրկումը՝ սրանջծանիխնդիրներ են...» հախումբ, ու

«ես. 269:

Այս ամենի արդյունքում

Շառեում '

է գրերն անչաղթածարելի

դերխնդիրը

տարատեսակ դրոնորումենրով օաարումինությունից, Հողից, աչխասուսնքից, Հասարակությունից,ինքն իրենից: հոկ մաթեռայանի դրականությանկպլատաձր մարդուն գեպի իր հեախնական, բնականբնույթինդարձնելն էր սոյնուղիների ծայտնաբերմամբ, որ ժարգունանելու4 էբ ուսն ճանապարձը: Բաղց այս ամենիմեջ չատ կարեոր էր այն Համոզմունքը,ոթ ամեն անձատիմեջ գրողը տեսնում էի իր տեղի,իր տեսակիանկրկնելիորակները,ռրոնցբեկորներից ծնարավորէ ժողովել բարոյականության մարդկության օրենսդիրի: «Վճերադարձ է լինելու ինքներս մեզ» /ես. 329/- Համոզված Մաթոսյանը, թանի ոբ պատմության երկարերթի մեջ Էջմիածինը հյուղանդիոնականն. ոչ չդարժավ էլ մոսկովյան: Մենք նրանց երթի մեջ չենք, «միչտ չենբ ձուլվի»: Սեֆական բարոյականբարձր տեսակը պածելը է Հրամայական ժողովիդի Համար,մեզ Համար` առավել ես: ՀենցԹեկուզ այն սատնաւյվ, որ «իմ աղար տավորն անաղարտըավելիբարձր մարդիկնն, քան ուրիչների նմանատիսերբ, իրենց անկմանմեիեմոնքբարոյականության ու Հեւ Հարաբերվել մի եզր միշ, պաՀում են» /ես, 4Ա5/: մեծ Բոլոր դետեն արտածայտվել Հումանիատները 22 չաՀագործմանը,թն պատերազմենրին: Մարգկության բարի կամքի մղումներն արտացոլվելեն մարդարենեիի, փմաստունների, բանտատեղծենրի, մոտածոզնիԵՆ բի, գիտնականներիբնրանով: Դրանք արտածայտվում մեչ: Բայցկարնորը ոչ այնքանդրա գիտակցումն է, որքանՔրնույթի գեզարվեստականիրացումն ու միաժամանակ լավ կյանքիՀասնելու ներջին դությունը: Անկախայն բանից, Թե ժամանակն ինչ նոի, անսպասելի խոչրնգոտենըկծարուցի մարդկությանը,մեծ է Հավատըմարդու եերջին ուժերի, երջանիկկյանք ստնդծձելու մեծագույնմլումի Հանդնոլ:

է

յուբաքանչյութ

ու

ժամանակների

դրականության զգաց»-

տառաֆին ճգնաժամը տական բժաստավորման կնցության ուսպիոնալի

Սաս

Գբականմուտքը

Ամբողջ15-րդ դարի

ու

Ֆան Ֆան

է ե 20. 20րդ զաբասկզբիգրականուխյունը զյուղա-

է գնրազանցանրա խնդիրներիմուծումը տհսնում ցիության ճակատադիրի, տնչոեսության դաիգազման Համխոոծքաթում: պեսերկրի մշակույթի, ՀեղավոխությունիըՀետո ամբողֆԽորՀրդային դրականությունը ներկաականներինեվադասակարգայինսրոյթաիք րավում: 2(Լ. յացնում էր դյուղբ (ւփ պատմվածքներ», «երկնադույն տելի երնույթ էին Շոլոխովի«Դռնի տան» ոլաոոեւ Դրանք Փաղաքացիական /նրկուսնէլ 1926թ.ժողովածուները: պասկերներ տ եզաչարժի ձին: ունեցած սոցիալական տեղի դյուղում բազմի, -

Դոնում»,

«Հերկված խո/1920-1931թթ./ իսկ կոլտնտեսային չինաբարբությունը

քշե ակնեն այտէի ողջ ԽործիՇոլոխովյանազդեցությունն պանում»: առավել ն. վրա /«ԳվազիԲիզզվա»է̀. Կիաչելի,«Հաջավան»` գային գրականության

Տ. «կենու» Սբգինկբեկովա՛: Զարյան, Հաճախէ անդրադառնում այն Հե1920-30-ականհհրի գրականությունը ճիմեելու, էին գյուղում կոլտնտեսություն ռվբեր եկել Փաղզաբից բոօներին, /«կոչխիդայի մարգկահց ըննցազը ցանկությամբ բարելավելու չուսուսփույթ

արչալույսը»`

կ.

ԼոլրգկիբանիՀե՛ր

կենցաղով, Հոռղսերով տաիիներիննս դյուղբ Հայիենակահսլատերացմթ ծ. Հադիաժնում է դրականությանուշադրությանկենտրոնում7 Սո. Զորյան յ

եի.Ա. կԿախթարա ՛-

խործրդային դրականության մեջ ձնավոբվում է կոր ՀեաՕանկոնֆլիկոայնության» տեսությունը Հետագայում այոուծտնմեֆ խԽոբանալու, փավորություն չէր տալիս երնույների էության գերմ դրողներն առնչվում էին միանգամայնեռր երեույթի Հետ: ՀեղավոխաՓԺտո գրականության մեջ ենրկայացվում կան պայբանիբովից, պատնրաւղդմից չին այնպիսիդեսլքծր Էրաղարություններ,որոնքայլետ«դասակարգային» բարգաջնումէր խնդիրը.Քանի որ Գրոզչին: Այս Հանամանջը որոչակիորեն նյութր»: Մո ինչպես Հոննրբ Հարկադրվածէին Հաղքաձարել«առօիհական այչ կարգի խեչիր 8 կառարժան առումով միանդամայն գեբանական, այնեպես էր աուաջաղբում:Ամեն սաբագայումխոսքը փորձումէր մոտենալ հրականությանը. անչրաժեչտէր անկեղծությանհոր առոիճան,որին ձգտում էր գրակահությունը: «Ջնծայից Շեաո» առավելթան զգալի էր առանց միջնորդավորված .ականներին

Թեե փրավիճակ:

ու

պածշանֆբ: Հաղոիչակցվելու Հասարակական խոսբի հիականությանը

1992Ա-ՇԱատկանեերին խործրդայինդրականության մեջ չատ էին դյուղին, նրա տնտեսությանը վերաբերող ակնարկները:Բայց դրանց դերակյչոող մասում կարելի էր գտնել տեղեկություններ այնպիսինվաճումներիմասին,որոնք չարժում էին մարդկանցզարմանքը,ապա նան նախանմը:սննախադեպ ցու-

է)

նում

Այդ

անը Քորթ ամ արժեբը բար սի,կաթի ինք կացությունի: Հաջածճատիկի, մարդիկ չէին բոց վիճակը վատքաֆանում, էր. տնտեսությունների բանումը այդ ամեեր: «նկատում» ցանիչենըըտնդավոխվումչինակնարկից էի երեույթեերի

բայց տառռեստպավինում է ժողովրդի կենսափորմին,

է, Հանուր րնդունված դաղափաթ դորոչյան բեկայումները: ու

են

եռւ

արվում ձին: Այսուշանդերմ իներցիան Հաղթաճարելու որժեր 1քոչարքում կարելի1 առանձեացնել 19250-00-ականների ակնարկագիրների Գեո ԻվանԱնտոնովի, եի Իվանովի հոնստանտին Բուկովակու գիՌագովի, աոնում: բ Թ նուն մառնավետի ան Ք Ե: ն: եւ , / տոնով փորձում էր «ոու ձոդերա կ վարգի ԻԳի արգ Ի, ւո. դիու ներ տեսնել /«Թարմ օդ» ակնարկիվերնագրովգիրք է տպագրել 1960-ինք,նա կարող են ունենալ Հասարակության մեջ բարոգիտեր,թե ինչ շետնեանքջներ յական նորմերի խախտումները, Բուկովակին իդնալականացնում էր անցյալի այն ժամանակ Համձրաչի'էին, աշխատասեր /«Վիճարանություն Վյատկայիմասին»/Հրազբաբակախուական բնույթի ակնարկներիչարքում, որտեզ երեույթները ենթարկվում ձն վերլուծության, Վեր«-

"գը:

Հեզինակային գնածատողաման

ու

ու

Ը

ՇՍՂԵԱՇԻԼ,

ի1., 1990, ք.

283.

ճ

ումթՖ

նախ

պատա

ի,

«րակավա փոփոխություն «1249 անչեղորնն բարձրանալ, ատա-

ու

ապագան: նն Մեր գրականության մեջ այս առումով առանմեանում Դալչոյանի ոթտհղ ածազանհգլկա կեչպես տնտեսվարման/«Ագոռտվաքար»՝ ակնարկները,

էլ քաղաքայինական մեծադղոթգ ձեռնարկումների դեմ: Է կարճատեսություն է քաղա էր, գյուղի Հս . որ րն ան է ԸՀդար ի «յար մ Բ ԳլԷ11:23 / ԴԸ: Բ : բանոքում» 1965թ. չատ «յե ոչլատճաուսվ, ոբ Խեդիրը ավելի78 բարդանում Հ/"ւղերի բայթայումե ուղգակիորնն փոանղումէր ծրվրի«աձմանեերիպաշտէ սեֆականտան պանությունը 1967Թ,իշն գո Հիմնադրմամբ /«Սուխրբ»1964թ., «Օջախիտերը» 1968Թ: ՀնտնապեսգյուՀասուն հպատակուներ դատնտիսությանզարգազումնազգայինգոյատեւման է Հրանտմաթեոսյանի մայիսինւպագզրվում «ԱՀԵրձորը»: Միեչ 7961-ի այգ արիլի 16-ին,«Գրական թերթում» տպագրվեց«Ինչ կուզենար անել Վոչոդյտ Մաթոսյանը»ակնարկի, որ առտնին չակումներով ղդարձւսվ«ԱՀնիժոԲիթ Հատվածեերիցմեկը: Բացառիկդեզարվեատականընդ ճանրացումով այն դւոռնում էր խորձրդային երկրի տոնտիսվարման սկղբունքների լուրջ քննադաու տություն: Ամբողջժիության Հրառլարակողխոսության ակնարկներիՀամաառանձնանում մեջ «Աշնիմորն» էր Հնռաչար Հարցաղտարած գորչության

մաոան բմեչ» ԱԱԾ ո ւար» ԵՐ ր

Համողված

-

ատար ուրք,

ՈՍՈՂԻՌՓՈԿՆՒ

1Խքօատ,

Ֆ

ն հեն Ր": 7198-ին Բ փորվածչր չ Ըկր՞« ի ԵՀՀոյ" ւեւչ« ն դյուղականին Հավասարվեց առաջին անզամ բնակչությունը Քաղաքային գրականությունը չաապից աճազանգել բարնույ 4ներով մասնավորապեսմարդ-բնություն թեմայի աիծարծմամբ: Այս անչանդատությունն առավել խոր սիմատնեի ուներ. անդյալի իմաոտավորմանփորձերը Հրամայական էին ղդաիձեումերկրի տնտեսության Հունդեպ դրոնորած անՀոգի վնրաբերմունքիՀետնանքներն ինչ-որ կերպ մեղմելու, դեպքերում նան անՀրաժնչտուչադիություն, գործեականվեիսկ րարերմունք 4եավորելու Համար: Դեռես 1920-ականներին ինատիՊլեխանովի անվան ժողատնանսության , արգ 1 Ֆ : չտ չարք: Բայց 1930ականներին ւոր ծրագրել էր Հրատարակել դրքերի սվոծցինզբաղվել «առավելկարնոր»գործով,ե տնտքաությունըքիչ է ասել. 7""Բ ժիակնէ քաղաքակիր երկրներից, թե ատվե 6 ում մնագ:7 «Այսօ Ռուսաստանը ն. արդյունաբերությանպլատմություն չունի" Բնական ոիը ժողանտանսության են է, որ նման մբիոլումեերը չեն սրբագրվում. գրանը Համարսատռասխան տալիս: մասնակվրաոլես ծիապաիակախոսություննիեչ-որ Գրականությունը, այս առումուվ ավելի գործժկերպ փորձում էր լցնել այս բացը, իոկ ակնարբկն նական ժանի էք, առանձին դնսյքերում այն ուղղակիորեն անդրադառնում էր ձներին, որոնք վտանգում էին երկրի տնտեսվարմանայն սկզբունքներին

Ածնարեա

Լ Տորթը ւ հակա»: դորոչյուն ՀառաՀզաջումները կյանքը, ար աու «զական"ո 1.

1 ք.

«

'

1963թ,այնպես

.

տատտտտատատաատտտտտտտտատատ

ամբողֆանում

ոոււռթ

է մ. Օվեչկինի առանձիանում բնբմունքի, «Շրջանային առւօրչուն»ակնարկենիիչարքում, ոիտեղզիրական չեւզքերի, Փատտադրոավան երնույթները Շամազուգակցվումեն ուղղակիմեկնաբանությանը, «արբերվում է ե. Դորոչի «Գյուղական օրագիբըՖ: նաեւ է, որ Դորոչի Առնեչայտ» ակեաիկները գելարվեստական աւումով ներքին ուղղվածությամբ գերազանցումեն հախորդենրի Շբապաիակումննբին իրենց բնդգրկմամբ հան դեդարվեստական Համոզված որակով: Դորոչը էլ որ գյուղատնատնոությանմեջ հղած բացթողումները Լ22 պայմանավորված

լ

ու

առանժին

Հարգեք

անցյալի մշակույթից կտրվելու իրողության Հետ: Ակեչայտէ, որ այս գրողն ավեի գամարճակէ ն ինքնատիպՀարցեր առաջ քալնլու, բայց ոչ դրանց իրացման առումով: դեղարվեատոական վերջին Հաչվով Դոբոչի մնում է որպեսծրեույթի մասինպատմողտաըհգիր: նրա.հպատակըինքնատիպ, երբնիջնչասվածխոսթըչէ, այլ ինչ-որ ժամանակ նկատվածը մեկ անդամիս տեսնելը. է «եվ Հանկարծ ԲԲ ջանկության ժ ացօզություն այն զգացողություն է դալիս, Հրճվան բան 7 "Դիք, որ հան բան նկատել են ն՛ Տուրգեներ, ե՛ օվեչկինյան,ե՛ ԱյսուՀանդերմ, բակականկարգր կատարկլագործելու նպատակ ունեին, որ էրբեր էլմ իակուգուց գուրս գալու ելք չէր, իսկ կատարման Ժե առումովխեսթյ: Հանբացումների,ն կենդանիկյանքըդրչի տակ վում էր խեդիրը, ն ոչ Թե ժարդգր, իսկ սա արդեն միանգամայն «Հեշտ Հաղզթածշարվող» ճանապարթծ Հր: Այս սածմաններում կարելիէր ամեն ասում նչ «բել, ամեն ինչ պատը: «Ծերունին է, ոի մմհոր տաք էրչաւրեմն գարունը ցուրտ կլինի»': Սս: ակնարկա Հա/«8Ք1 ք էէ էրե ԸՀաԳՐԻ ճրնույթներին,՞Ր մչ

որի վբաէլ փառուցվում

:

Լ

-"

միաժամանակբեղ-

աաա մանն «8 աայմանա լիՀաա» ում

ե

(ՏԱ

թ.ոը ք ազումեե ֆոտ ումփին աեր երե իրնե ս"անավո «իր ումբատոն հվանովը ք,/«Սլէւ խի ԱՏ ն Ի Ն ի ություն. «էն

Լե՞Լ, ԱՏ

սա

"Ր

/«Քարակելո»»

7Խ16բ:Ի/ՔԵՅՑ7/Կ6ՇՅ,1989,

ՇՇՒՐ.

-

ՕԵԼ,

օ1թ. 4.

Հէ. ված

ամբապերվուժ

(2

բեղունվեց թեց:Ռբոչումն էր ավելի ճիչ» նարաբթվում

Համարձակությամբ: ներաչխարծը քափանցելու մախգկային միսմույի էջերում տպադրվածակնարկներումառաֆադբՄփութենական ված խնդիրները դառնում էին ասելիքի առանցքը: մարդնիբ բնավորությամբ, Հոգսերով մհուժ էր անչաղթաձճարելի: էրկիմառտուՄաթեոսյանիՀամար առաչադիրըմարդնէր` քաղաքական որբ Հանինքնակաարտածայոությամբ, թյուններից վեր. անվփական աշխարծի կարգ կարծակիՀայտնվել է մի իրադրոթյան մէֆ, շրտեզ պարտադրվող բնականընթացքին` կանոնըՀակագիրէ երնույթների ջարգաջման էր մաթնույանական այխարծր, այդ Այլեո մեկբնդմիչ» Հայոնհարծրված ժամանակիցի վեր սկսվում էր մեր գրականության Համարերնույթների իմաս-

բումնքճբով

անելիս, Թույլ չտալ ձեեր գտնել Հարքադրումեեր վիրավորական նկասոմամբ կամ այխատողների ավելորդ աղմկաիարություն

ու

։

տավորմանմբ նոր ժամանակ` մինչ այդ գոյություն չունեցող դիլոակցության մի նոր կերպ: նքե մինչ այդ մարդիկ ավելի մի նոր տնսակ,աշխախծընկալման «դրսում» էին, քան դրականությանմեի, ապա Մաթնույանն բի տաղանդիուժով գրականություն բերենք իրականմարգկանց՝ իրականանուններով ու ժա4 մանակեերիբեռով: եվ բիչ առել, որ գա գժվարինխնդիրէր. Խոօքը երբեջ չ/ իբ «իրելի Հճրոսներինչէր վերաբքրվում,պարզապես միշտծլ ծան է եղել

Տին տրաղրվում. ակնարկներ դիմանկարային նույնիսկ 70-ականներին

Հեիոակնարկային իսկ եթե այնուամենայնիվ ձի ուղիզ Հասցեն, բացակայում էրն ննըկայացուցիչ սոցիալական իոմբի ապա որոչակի ուներ, սբ դոյություն ռր կաէին, ԴուրսՀբագլարակումներ Դրանքիրականությունից առաջավոր: չէին

կանություն» ամսագրում թույլ տվածգաղափարական կուվիտսխալներիմասին» ատուկ հիոչում ընդունեց: Գաղափարական վերաբերյալառանձինվճիռներ ընդուԽե Տր ն կապվածմիութենականմամուլի աչխատենդզտած «թերությունների»Հետ: ՎեՀճրոտՀամարձակու-

բող

բոզ

ծե

անմիչապես արձագանքում կանժհքննան ուհավջավան Աա Բն «նրոկոդիլ». արար կարացընց «Օդգոնյոկ»,«Վոռլրոսիաաա զտած «րացթողումնեի» առիթով: Արգելվում Ի էր

գրերում

ռեղ

ր ների անկա դճոլքում ճիչտչէի Համախվումվերաեա աարԲարրի զխտամների այլն: Փածանջվում էր փարեորումբ Հո.Գբ քաղաքականաղեսսուբ արաաաածմակյան երկրներըներկայացնողլու-

արտ

ն

փոն

ժամանակին Թեբես Աաաա Համարել Վ. Օվեչկինի բնթերցողներ» ՀԵ մ Բոում էր գործարա» Հրապարակում

«Գրողներե հում

4ետվորվածանար»

Հաիկ չ վերք

«յն

տալ

Ջէ՞ փորությանը:

որ

1 էՌչուսք

Ոսձուրմ8

ՒԱԼ111 րար

լրոտ

(ՅԵ,

ուսշոռշոց,

1450,). 2 2:Սերոնըը.

անց ԻՈ

059.2)

ամախախմ

կսպ

էթ

ովքէր Համարձակվելէին գովեստիխոսքեր Ժամանակըցույտ «դսոռավարությունը»: էլ ավարտվեց Դրանով զի մասին: մեձաղգորդ կարդուղբնդունված իսկ ատոյանհերում սվեց, ոբ ամենարարձր կեր»4 նպատակադիր բություններըգրոչի արժեքչունեն, էթէ Էն նն ունեցել ե Հծռու գտնվելիրակափռսությոն վարկը փրկելու միտում դիողի ճամար Մանասյան որոչումի ձախավեր

դազափարա-

նությունից:Այսուծանգերձ էր, խոստովանում ունեցավ: Հետաղոայյում նշանակություն ճակատադրական այդոնակցիան ցավին: ա Հակադարձ սոնրկանդեենց ոի ինքը ոլտիդառքեռ Մաթեոն Հետեողականչլիներ: ամենայե Հավանհականությամբ քան կուտ հ

2 Տե՛ս

ԻԼ.

«Գ.

'

խմբագր»ւթյուննեամսագրի գաղափարական չբական Բարձրացնել ԱՀՆիձորի Վազգեն Մճաղականլածն, պատմությունից,

ամասգրին «ԳրականԹերքի» «Սովետական զրբականություն»

բում Հաղորդումը.

|

աչխարչագրակ

287. «ոթ.

ԽՆ 1961, թ « Կար»,

Լ ԸՇօո. ՈՇԿՈՆՆ

ՈՍԽՑԱՏՒՈՒՃ,

«Աք նան.

աան կենարոնական, Պոմիոնե ՈՒոբո՛ ոշբեն(ոծ1ր,

է»: երկուռի բազության բարիքն

Գ.Թ.

սյանը

«Ազովիծովը, ինչպես

հնչ կա մեր երկրում, է ժողով, ատկանում ամնեը, ֆե:2 Իմ

գրախոսները

Խոսք», «Թարմաչունչ ն. Սուրեն Աղաբարյահը` Հախվերդյանը ասծլ սկոնակգրո-

իր չէր լինի գրականության հույնքան Հետնողավան

ճարարձրություննե 2թ ա» Ր անտարբերությանմասին:

1 անտետնավաիրու

Լեոն

21.05.1981.

ն.

Ն

կա-

հրնույթները փացասական փոխել հբերի կացությանմեի: Աննաբկեերում

դիրները,

պատ-

ԲԷ

առի

ուի

իՀ"«է

ոչինչ

Հարձակողա-

առան-

ժնում

ր

դրեք

դուրս

չին.«/չ վազ անցյալում Անի կետրկագիր չր ակնարկի ձիմնական հչանակությունը մեր ոմհ ցուցադրումըՀամարձին' «Հիմնական աի Ա 11գրի գինամ «թողի գաղափարական կողմնո նն մոռացել դարր :

Հետո. տասնամ ակնեն առաջ կամ էինտրագիվել

մղվեցին,ն մնաց միայնկարծեցյալլավը: ե՛ երենը դիսնորման ձեվ, մամուլի Հիապարակումներն Միութննական Պատածական ե բովանդակությամբ բիչ է ասել, ե զիֆումէին «ԱՀնիմորին»: բայց ձնով թույլ, բնդուրածբովանդակությամբ չէր Համկ/բ/Կ-ի է՛ խմբամեջ մեղադրվումէին կարճատեսության կան վճիոր: Քաղաքական գրո ն՛ /ակնալկիվերաբերյալառավինգրախուականը

ռայթաքումեերի Գոմբտեն կենտրոնական

:

գծից, բայց

աթտասագզմասկսեց աճել «ուղիղ Հառսցեագրված» վերջերից 1950-ականների Խան զարգացող հեչղես արծարծվումէին Խոթծրդային, որտեղ եյահ ակնաիկը, /«Օգոնյոկ», «Զարուրեժոմ», «եռվոյն վրեմյա»ք ճրկբների4եռքիերուժննըը որոհվ

ճչմարոությունիը իսկություն Թանող ճանասարձր: Հիար ԱնեաթկիՀրառլարակումիը Հայաստանի կոմունիուռական կուսավկոմիտեն1961թ. չունիսի ՅԱւխն զությանկննեչորենական «ՍԱռվետական Դրա-

անմիապես ճեշվում

արել է ընկ. Օվնչկիեր': առանձորեւ կերպ չէր չեղվումընդՀանուր էս Հրապարակումը ուներ: ոթոչակիՀասսցն քենադատությունը անում: էի բազախոսությամբժիութենաժ անրի վերաբերյալ Սա իրապեսկարեոր խնդիր էր: Ակնարկի 1. 1900-ականների բանավեճ կ եսերին վերչերին վոն մամուլում 1960-ականեերի էր մասին /գեղաթվեստական, բնույթի ժանբի Թեհ Խոսակցությունը ակսվեց: ուղղակիորեն բայց խնդիրիկարված էբ ճչմարտությունն քն փաստագրական, Քազաֆթ իրականուՀեւ: Մինչեվերջ չասվածԽոսըկար: կաժ չասելու առելու անվտանգ ոլորտներում: էր դիսնորվում թյանը նայելու Համարբմակությունը

ինչպես դա արտածայտություններ,

ու

ամ

ձանձզսպելուՀամար: Հեղինակի ոգհոռրությունը

Թ».

մակարղակը,«Ս. Հ». 13. 07.

լճ.

06.

ճ1թ..

61թ..

ն մի քանի Շարքադրում Հրանտ 89թ.. Նույնի` ԱՀԽիձորիպատմությունից 1994, թ. 2Լ է) 8-9: ». «Երկիր Մաթնոսյախին, Նաիբի

«Գ. Թ».

25. 08.

(5 :շ

Ան ԲՈՒ

Հի: .. «րմ

էբ

Ց

«րգա

Վո

քաղաքի ոիթմնրը

որսալ

Ա զար Ան

Ա

/":1Է'

Աաթեոսյանըտարբերվումէր ծարցաղրումեերի ելակեԱզնարկագիր տում": ԽորՀրդային ծրկրի ակնարկագիր-Հրապարակավխուն

ե

ււ

ա

ռ

վարած ուղեգծի

երկրի,նր

,- Հւ .. եչ . «ռ. արգարաջն ե» իայ

ԳարպվումԷ թյան բնադավառենրում: բարելի է բազում անսրինությունն

ե

ձանուն

-

ի

բերանով: թիա "ւ

Առա

Դաունծ

ւ

ռսնսպ

հ

փորձումէին նվազեցնելծիծաղելի 1900-ականեն- Ոչ արդյունավետտնւոհավարումը երը ձրբ Հայրենասիրության հին կրվնում էին այն, ինչ ասվել ձր 20 տարի առավ, «Թանկ» դրանք այդքան Ձուվենը չէ վարող չուն ածել, քարկումներով: չին կործանվում: նրանցթվում չբ. Բէ Բյուրոկանվանտակ ճակատագրեր մեռ-

ճն

ն ավելի մեթոդներիկատարբելագործմամբ ժորակի գործադրմամբ բատավկան է Հասնել Անտնսվեց մաբդբէջ ամենասոարրա-չֆուսոկարելի էրջաեկության:

աան որ

ԻՒՐ

ՎԳո

Ք

ԴՐԻ հո

արագացրեց տետե-

՛

ագա

թյունր խթանելու Համար, ինչպես

աարա

դա

տեւ

ա

պապա

տրվում չր փակուղուց

դարձնելկյանքը: Բոյլ

Թւմ

"լ այհւոուԹո

Ե

վրա:

Մաթեույաննառավել Հեռուն

է դնում,

ետ

«չրչում»

է

հբկրինը, Ռչ տրամաբանությունը: կալման

հրնույթների ըն-

այլերկիրն չ անծատե իր է դալիս ոիդեն ի Հայտ Խր:Այս պարագայում

աճեր երգր ոբ

աԻ

չ

Թո մարդն է

Մաշը չո.

Մինչդն

եճիով:

ր

մենը

տակ

ԳԱՐՈՆ է,

ունենա, տովխոլիանդամըտասական ոչիխոար

չկա:

Ռւ-

էբ ճոգնուրա

արնորվում

որտե.

մարդու-

ԽՑԵՐ ոա

փակի

Ան Հ ում22այված Ագլ արծա, - աեր ոի Հասնող ժաքառուժը:Վերնում ում,

կեա

ւա

տալ գյուղազուն գուցիչենրդրումեերի ճեարավորություն առավել տանելի

Լրա

ատ

Ր, "

դայու

ղուրս

է

ցավի.

վաալվան Էա, աաա քե է: Բա ւռ ԲՀԷ՞Ր Հողճրը վերցրքլ թչացնում էք: Ախը բչացնում, Քիբ Իրն յվ էեհապբում րգաաե ն աատաթար մ,Մր արարարո նց եք բչացնում, կանոնադրության մեջ է գրված, երկու-երեք ունեցող բնակավայլպայմաններ րեր հմայական Հին: ամիսը ժեկ ծք աչխատավարճ տալիս:Ջի գրված,բակստացածն էլ մի անգամ է: Դրանք չեն Խո ՐՐ արի ա ռաջա երի Ըճրի 3բումը սխալ մոտեցում ձագուստի գին է»: Մաթնոսյանը չոչափում էր տնտեսությանիեդշատումեիմակ ԻԻ հ" ասեն այն: վատացնել կարող է. Բն: բոմ իոփողզարկերակը:Ազնձայտ ձր, առանցմարդու Աարոն իմաստով, ժամանակույին պաճանչների «ԱՀնեիճոիը» սովորակա վետ է. Հաշվառմանանգնար ձր առաֆրեթացը: այն էր, եզրաՀանգուժն մասնավոր մեֆ: մա է, է տական բնքացքի երբեք էլ չեն չափվում Հնդամյակներով Սիրութ. Հե աաաաաա քնան եչ նեցուկը: եթԻԻ երկերը առ մասինէ: ի ԱԱՐԻ ա»: արագա Խոսբը Հարչուրամյլակների /Հ4ողը գ/ուղը»/, ո՞ ո ր ասեամյակներով տնտսավարման Հին Հաղայնպիսի ունեցող երկիրը Խոկել է արատովԱոոարո Հնետնապես գենսագբություն քեությունն ատա Թածարել կերպ չեե ոնք բխում անցողիկ մեֆ,որոնք նակարգել ւ. չա Բբ, պայմանականությունների բյուրոկրատական Աաաա անի քՅն ա տանքները այլն, զարդացմանոգուց: Մաթեոսյանը էի Հայտնի այիր չիֆաղգծում էէ Ա ԱԱոԸ է մաաոյանի ժամանա ՀԵՐաՅՔԸ մալ,

որ

էո տանկը: բրկալլուն ազա թոյլ«ոլ ՀԹ» չի «Տնամերձ ամար:

Սոտգարքնոր

ոբ

Ջոն

էան

ջաոը

էովի իաուլքաալ այլ ց:

(րում

չը

ո

նման ժնն

`

տում,

որ

աակ

ե

ոի

ա

ն

-

«յլ

ր

.

ե

ման Բա

երրոր

:

ագիր

է մաքառել ոչ քն Հարբկ

Հանուն

ծում

քոն

էն

ող

ուսերին

առած

"

ոչ

չ

-

այլ

ճանուն

Վ.

ուռ

հ

ու

մ

ԱԱ

մեծ

բայց

ամատեք

ե

Բոլորնրանք, ովթեր րուն Խոսքը: որպես խարված ստում:

Սրանո

ոլոդմանավոր-

կմնան կփորձեն տնօրինել կյանքը սեփականցանկությամբ, են երկրի Համար կդառնանբեռ ն ոչ բեռնակիր,նբանը միայն իրենց տանատերեր, տիբոֆն Հողը կապասի երկրից, իսկ Հողի աշխատավորին չափով կտտարաջնեն

բովանդակությունն

այնքան, ինչ.Ք ւն լնք

մարդու: կարհո-

որ

է: պեւոթ

թաղվելժամի ձորում:

ո Անանյան աան դարերի ծամար չերւեքցել մաման առեղ

ագամ գոթ

են վազել

են մարգիկ

արտերը. արարել

ու

կյանքիդովբենանելու. ձորերը վրայով անցել է մածբ` ժանտախտիկամ էննկն ձորերում տոհսբուվ, Թեմուբի

գիտու-

ե Բորտ 1980-ականների ակնարկը Սանոյանի«ԱՇեիձորը». ԳԳՀ-ի գիտ. Հողվածներիժողովածու,2007, Հ.9, էֆ 182-190: Հլան» Մոթեոսյան, Հ. երկերերկու Հասո. է "ո. Սրան Հրատարակության քչերը գեչվեն տողում:

1 Տես նան

որ

է

նման

Աաաա

լ

ընդդեմ մարդու: հակՀծտնանքներն աղետապի էին ե՛ տնտնսության, ն՛ ազգային ե քաղաքականության, Շաիարնրությունների,

1.Տծրբին Գրիգորյան,

է

ե.

2.11

անոլ Վասնավոր

գաղավարի այլ Հանուն

". անան արկը աաա ԱԱ քատ Ե:ի ուհլում ,

հ,

աՆ ՆՄ տնտեսությունից

մասնավոր ուղգությոշՖը,ապա Սա իբբն ակնարկիընղգանուր Խլրաձանդում, բայց Աու

ա

աան

ո

երէ

աբսուրդ

ւ

Հեռու

ապա Շն

ծ

մր

Բ4

ժե

ենրկայագնում

նք

ու

Ր

ե

արդարացեում

հն

առօրյա

Ի

հե,

Թե կոլխգք»» Լալ

Տարբե

/

որ

մտաձում

դութ

որ

այդ

:

Մողեթ

չատն էն

քքե տառապանքի

ու

մնացել են միայն կյանքի

Հետքերխռչ,կարաս ՝

կերեղմանոց:

բնական 4եճրը կնցության քյու ամեն ինչ, ինչ, կեցությ ք բնակ է փոխելու Ժամանակնընդունակ մա երբ պայմիանգամայն դ, իկ Հարկադրված ապրել տեդի չվ եցին, ակսեցին անչե8 անիմաստ վում է՝ չատ բան ինքնանպատակ ա

'

ի

նբ թեքության `

օր

յան

առտիճաս:

ու

արտո

ու

բաղայում:

ամենի, ինչ այլ կերպ ի Հեճուկ: այն ինչ փորձում է վերավխմաստավործլ ճարդանՀանդեպ գոյություն է ունեցել դարձրշարունակ:երկրի մարդու բնույմ «գնելու մլումբ վերժամանակային բը, տերը, կարեկցանքը,դիմացինին Ու թեն սոկլիներ: Են: Դրանջկորցնելըչա» անինական ուննցող որակենը ն դրան է պարտադրել, չճեթարկվելը իր ակզրբունքն տնտեսվարման ցիալիլմբ դժվարանում է տրաէ, աշնիճորցին անծնար է, բայց մինձույն պարզապես ամեն

ռեզրծաիդեպքուժ որոնում, զանում Յուրիկ Աբովյանը տնատնաության գլխին, այդ մասին ն կանգնում է «խեզճ մանր-մասնավորի, է պատճառները դեպբում էլ Ձուրիվ, ռեայ/գբում է չբջանայինբերթին: Գթոգբեսի /իաստերո ե. նորից կանգնում կբ հրոնում է, թե ինչն է էլ ավելի արագ աճինխանգարթողը նա գյուղի մոսին տարեգրություննավարխեղճ գլխին»: մանր-մասնավորի Քոտնի«Սիցցե ԱղատարաիՆոյեմբերի տելուէ Հեւեյալ եցրածանգմամբդեղեցկուճիագթաթին` լուսավոր կյանջ, «վեց Հաջ, նր, ոբ աշխատավորին

ու

անքերի մեջ,ուռի ն կարգավորման սոնտեսության դոոնել փարբանություն Գյուղից Հեռնանքները: «ուղղում» է անչեթձթության եր կարեցածի չափով

թյուն»

Հաջ-

դառը կարտոֆիլըռար չալակով/4ի՛ն է փբվութ կաքում/բթաչավ նե կարնելն անխղճությունկլիներ, ՀետնապեսԽորիցճանապար ջանում ն Շին է է: անցած,նախանցած, քեռին «եվ` տուֆիլ, հորից պածակը Ագամ բինճրի պատմությունը»: է ներկալով ամբողջացրել մարգիբնության Հետ ունեցածանմիջական գոյությանը: ինբնակա է Հավերժական, տվել այդ իմաստ դաշնակությունն բնությանն ի ժամանա ք, նա բնութ) բ եկել Դ է մի իբ""ը Բայց5 Հանկարծ է, իսկ Բ բնությունը` վունք բբներ: ոի «իրենց արֆին»սպանելու իրավունքն այլնա իրենցը չէ: նվ որպեսղի,Թեթոջ զգաց ի պ աձի տիրո րբիշնմր Քր Ի նու է ների Համա Բ ԳիՀՐՐԴԸ Բ կուզ խի ժետկանորհն, ուսած, է արդծլված որս եմ սար ձոր, «իբր չափում գությունը. Հրացանն էա դեռ սարերի տերն եմ, ինչ ուզեմ, այե էլ կանեմ: անում», մ,ախդու եռնբնության օտարումնառավել«կազմակերպված»Գեեր է նում: բայց դա ԱՀնիձորն նախՀարլթեցվում,ապա գցվում ձ նորճանապարծ, մակը Հեշտությամբ աշխարձիՀետ կազլելու Համարչի արվում,այլ Հրագթաք ու

եին

"ՐՈՑ

ու

լ

՝

ու

մտա-

ընթացքը անչրաժեչո փոփոխություններ առնել երեույթներիզարգացման Են ն Մի ժամանակժարդիկգա ցանկացել վերցրել զոռով: «Հիիրականացնել: մեծ չի. սովբառն փ Քէչբոնէ մնում. սբվի»: եվ ուզածն էլ մի այդ էլ պիտի «ես ուղում եմ, որ բոլորն ու փոր: կլորիկ կարմիրերես ունի խոզիգիբեկտորն ն

' «Սովետական Հայաստանը» ուրաՏեղադրվեց ճուչանուղի, ոնղավփոխելու:

ոյա 1թավ ԻՄ ւ

ք

արտագրողականությունն ԱԱիգորի ությունըխրամաաում դարժել է չաճագորձմանլավագույն տոկոսով: ծց, որ

իչ Բաճակշգ Հե» ՀՐգա Աա ավան է րաե,

վերածվումԷն վերածա

»

թր

է հիոնք

Ք

մեֆ»/32/: սյուիտիտարբերըհրականության ունենան:Այ«էնքն` էլ դրանցից է երկիի տտեղծում Համադրմամբ տաիակերպ Գբողբ սյատմությունների Դա Շգոի, ռազմական ճարուստ միջոզներով Հակառակհրեսը: անտեսանելի, ամեն

Ր»212

չեն Հասիչուակությունից

անմառն

տարածության քառաոլետու թյունէ, հին ունակ է ճակելու անծայրածիր Լ մուրա ծերկրիօդային Հ վնասազերծել կարողացել Հետնոուղես կուսի մետրը. է Փունրախ պովբում Ողջտերությունն Քի ննիխուժածռազմականմեքենան:

ար

Ղ դառնում պարտադրվող քաղաքականությունը: պաբղապես ճակա«աովխողացումը»տնտեսություններիխոչորացմանձնով արգոոոը ի եղավե երկրիՀամար: Եթե կոլեկտիվսեփականության դեպքում տագիական մ գովք էեն յուրացման սաճմանաիակփորձե արդկանցկողմից, սովխոզրա այում: վայե Ն "«իյունը դարձավՀանրային. չէ որ առում

ւ

ան չա

ւ

ծեր

չէր բավարարումտարրական պազանջե աչխատավարծը Բայց պազանիները, «բոլոր տարե

էին

Ն, չառիկ բրեզննտքց 7 կոզոչիկ բամազին դպրոցականները`

կալոչ, բոլոր տեմբերիմեկի Համար»: է

ունքեում

ու

ԷԲ'բ «նպ-

միֆոյնէր ծախսվում, դա ամենի Համար Հսկայական «ամեն ինչ» կատարվում է Հանուն մարդու, իսկ ավելի Հեղինակաբավականաչավ Հաճալխ՝«Հանուն մարդկության»: ԻՀարկն, ծառայելու» բայց կասկաիմաստով, ժէ յը ԸԴ Բոց ՛ Ք է՝ «ՀանուրՐ մարդկությանը վոր բ կեցվածք րաբերում եր, է երբ խուքը վերաբերու ։ ) ման մ ձելի նման քաղաքականությունը, մարդասիրական որ այղ.

որ

սա

է

աչխատավորիտարրական երկիրնուսերին սպլածով աշխատանքով կենսապայմանեենրին, հրա առողջությանը, աշխատանքային իրավունքներին ն բարձրացմանը այլն: մակարդակի է չարբաչ

ա

ժում. ժամանակ, մինչն

ու

«բնական»ք, քանի

լի

ութ օւղզված զեկուցագրերը Նավխագածին աֆրարհխիղճ Բորոխիղ մասին չխատողեերի

այնքան քինայնքան գրվում էին

քննարբկումնեմեկնաբանություններով Հրապարակումների ն. են

՝

.

մ

մասին հղած բով: Պարզէ,

|

ոռը «զառհում» է դաշտայինալխատանքների ձր զետբ: Մոռր«ղառեում ել էրպետք: ձախողում:

Կրել

.

մ

«ի ԼԱՎ" ԱՐԻԻ ազ» ԺԷ մ. բոալի «մառնավ» կաֆանաւ եի

ո

այդ

ու

ի «վ

-«

«բաց

որ իբ «շուն.դրել էբ Համարձակքայլ էր: Այն խԽեղիրբ' անչայտ դարձնելու չեր լուծվել: իրականում բարեկեցությունը, ա շխատավորի երկիրըա̀պաճովել ծետ մասնավորապես կառքված Փարպվումէ այսօր էլ մարդն ազատության մեջՔԸ չարքաչ, քաշ Լ7 բ աժենօրյա, ունի: նա, ով իր լուրջ խնդիրննը դիրո"ի չոէր, տնտեսավկան/ Բայց չէ՞ ոթ աոծղծում Հէւու ամենից: 9: է ե /Դ է բարիք, ստեղծում Բայց չէ չարգող աշխատանքով է: Հետնապլեսանձրաժհչտծ նկատի վիճակը ժի օր կարդազորվել"ւ անբնական

ացո-

ն

207:

է: «Դո այս բարձրակետն րկի բարձր առումով ակնարկի «բաց նամակն» 7 ԻՀարկն, ՐԱ, էլ միայն տալիս, տվածներ ձրվու-էրեթամիսըմեկ անգամ եք աչխատավարճ ունենան էէՔ յո«զ: միս, է. կարտոֆիլ, գին, չեք թողնում, որ մարդիկ Հագուստի ուտեն»/ 327: մարդիկ թողնում, փաստորեն, մասին ճշմարիտխոսքն Սա լուրջ մեղադրանքէր: Սա իրականության

սռա-

ուղ

տնտեսումասնավորի

Այն եհրքին Հակասությունը,որ կար Հանրային թյունների միջե, Մաթեոսյանըներկայացնումէ ակնարկայինիրադարժուակնձայտ է ծրկու պաթյուններիծավալմանողջ ընթացքում,թեն. բախումն

ֆիլ:

ՍարվորըՀեժվորին մածուն է բերում, Հեձճվորըցարվորին մարդիկ ծեպածպանոգ Գարստացնող, եբանք Հանրայինսեփականությունը մտածում աչխարծի,որ Այսպեսէ մտածում աճնիմորցին:Բայց այգպեսչի `

.

եմւն

ծրկիրը գուցե Փաղաքականությամբ

թե լուծում է

գլոբալ

խեդիր-

յ»

ենր, բայց չի կարողանումիրագործելչատ որոչակիՀարցնը, որոնք կապվում նն մարդու պածշանջեհրի, պայմաններիՀեչ Էլ աչխատանքային կենցաղի, մասին: Մարդը ձեավորման չենք խոսում մարդու էության, նրա ննիաչխարձի երախձարկագճածճի մեջ, է բռնությամի խցկվում դաղափարախոսուքյան ծն Միեչբում են ասել, Աոոսել,մտածել այն, ինչ ոթ աֆձրաժեչտ Հասխարում: Ֆույնի«կ իբ դեռ նա սրախխորքում իի անկյունն ունի. «մեզ չվերաբերող, անկյունը: Ինչու սրտի՛ կեորֆը չվերաբերող,Խույնիսկիբ մտքինչվերարբձրող, աի անկյունը: Գոն դարժհնք անպայժան դարձնել ուզումկարմիրանկյուն Ներեք: Ախարոչինչ էլ չննք դարժնում,ավերումթողեում ենք»/407: Առայժմամեն ինչ ենթակաէ մեում մերնիցարտադրված դաղավարբաինչի Հետնանքովմիմյանցիցխորանում են խոսությանն տնետնսվարմանը, ազնձայտ:Ի վերջո իր նախնիների մարթդե բնությունը: Սա Հասկանալիէ բնակատեղինէ լթում Գիրիչ բեռին, որն իր արյամբ, բնազդով, կննսշափորձով կապված է ընօրրանըն:Հետնապեսայս այխարձիցպակասում է մարդը` հր կննշափորժով,Հույզերով, կենսադրությամբ:Բայցժի՞քեայքան Հեշտուենքըմատոր թյամբ Հնարավորէ բեկանելմարդու ն Հողիդաչինքը: Այլնարկի որ գրողը կարդում է տիրող ավելի կարեոըէ, քան քաղաքականմեղագրանքը, Աժջն 4որքրիփբայովանցած է, ինչպես էնչ անցողիկ Հասցեին: դէրնավոովի ժանգախոոը, Էննկ-Թնմուրի աչխարծավեր արչավանքըՀողինպաՀտվածանրժումանակ.՛է Հողագործին: մէչմչտապեւ մաասելու Քոլիի դժվարությունները վոր նն այն նախաստեղծ դաչինբքիՀամեմատությամբ, ոի կա, եղել է Հողի ե երա տիրոջմիջե: Հասարակության ներդաչն գոյակցությունըպայմանավորված է օչ Թե բեդունված օրքնքնծրով,այլ բնության ու մարդուզարգացմանբնական օրիճա չավություններով: Բնությունը է մլում այն ամենը, ինչ տար դուրս է պածում է այն ինչ բննություն է բռնում: Բնությանը չէո պարտադրի:«Շվին ն Հաղթել. իր Դիմացելէ. ընդունքլ է ԱվետԳաբրիելյանի մբցածրավերը բերն ծն հղել, իբ անդորըը,ժակաղած ոչխարը` Հանգիստմնչայիս, իր 1 լուսինն չ հղել, հատած բլրի գլիին, սարվորըպառկածէ եղել, դել, աչքը կացեելիս, Փանգիս սուլել է չվին։ ՇվինՀաղթել է»: ՇվինՀաղթելէ, քանի որ ճիշա է վերա տադրել մարդկային Հոգու հլեջները: Եվ Հազթելէ առանց է բնականի,Հողիտիրոջնե նախաստեղծ Հծտնապես դաշինքի անխուսափելի Իսկառայժմմարդիկանտիտունչ քաջում էն իրէնցբեոր, նրանք են բոլոր որ մարզըչի կարողիբ , անտարբերլինել, նադժվարությունները, դեպ գանելու է կնության այնպիսի ձւփ որոնք տանելիկղարձեննայս կյանքը. չէ որ ընչ-որ տեզ մարգիկեն Հ

է,

-

ու

սա-

|

ա

-

լիզմ ԱՀնիձորում», բայց

ու

ու

ինչ ծավասար գյուղի ՀիմնադիրՀամայնքի մասին,որտեղ Խոսելով սոցիաՈւտոպիական է սոգիալիզմ: անվանում «Ուտուպիական գրովն այն ամեն

ու

նոր

ժամանակներում

«ՕՀանես

պապիսոցիալիզմբ։

Հեռուն գետցող հզբածանմա բավականաչասի փլուզվեց»': Օուծննինի, ինչպես է ՀեղինակաԱլնարկումմյւոաարիս առկա չում էր, ւլւսթգ է, որ չէր տպագրվի: է բնագիին «ԱՀեիՀորի» մեն նուրբ Հումորը, որ Հաճախվերաճում Հեղնաեքի:

է: իմաստավոր ակսվելէ «Մուտք»-ով, որ, անկասկած, են: իշկ փբենք ժովեծմակում մեկինկանգնեցնում «էոռեցի դաչազները հն ն լինում, որովգեւու դարձած ղաջազ լինում չեն յոկան կարգիցդժղոձ մոռռինեռ դզում ն գոտկիցդ մ եջ. ուսովդ զաչազ լինելու տղամարդկություն ես փախլգնում կապույտ Հովատակներ կոխիրան չաղունենում, հրամակներից

տրաքտրաքոցչմի

հտեդ թԹոզեճըով ՀաչոցթԹվանքենրի չների ճվճվոց, կանանց էն աշագին իրարանցում:Ղաչաղննրըմեկին կանդնեցնում ծմակում, ուզում Ք են ծծել, մաշանա չեն գտնում: են:-«Հա՞-»: կոմսռմոլա»,-Հարցնում «Ագա, կուսակջասա լավ մարդիկկոմոոմոլ բոլոր չէ. Հիմա գնո պատրվակ Բայց են: Տոմսբ վս կոմսոմոլա են: մաՀանա չվարում բ ացեն-տեսնեն լչգտեելուց կան չի «վել: «Տո՛ չան որդի,դու ինչ կոմսոմոլհռ, էս 4 չորս ամիս է անդամաղզճար են: «Դե մի լա վշ-քոթակում չես տվել»:-Ու որ ձաէ չորս ամիս է անդամավճաի էս տալու ծմակՀիմի գեա: Մեկէլ անգամսիրտ չանես առանցանդամավճար է

ու

անց կենաս»: նեբովե

տարիննիանց: Սա Հատվածը,ոի մտողլագզիվեց կարնորէ ն «երնխաները» է: ՓատեՀայացքովնբկբուժստեղծվածկացությանարձանադրումն ծրեխաների

օֆախներմարեցին:Ովքեր կարողաօրգանիզմը, բաղզմբՀաչմեցՀասարակական տնբ դարձանզոչվածներիթեկուզ ն խղճուկ ունեցցանխուսավվելմսաղզացից, վածքին,կնոջը: «Պատերաղմբէրկրորդթե առաջինտարում մաչացուվնրաթ»վերանալուց ՀինդտարիՀետո լաց էէնելով դած միակերեխան,իսկ պատերազմը Դսեղամուսնությանդնաց կինը: եվ տունը կորազբանչարիմնջ քանդվեց»: «Վճրամի նոր կերզ բազածայտվեջ է, ոբ այս ՀատվածըՀետագայում Ազնձայրո են դժվարությամբ մեի: Հասաիակությունը դարձ ստեղծագործության Մարդին, «Ուրեժն մենբ էլ յոլա կլնանք, չէ ,ոլաձանջները. լուծումամենասովորական աֆ: խլել է մանկությունը, ՀամընդչանուրՀողսը երեխաներից տրամարանեց էն լուծել այնպիսի խեղիրներ,որոնք պեաք է, որ իրականրանքՀարկադրված իչեն, ամեն մեկըմի տուն կպաճի: Այսւմ նագնեինմեծերը:«Նրանքհինխաներ նն պարտավոր որ մեծերը, նի արդյունքումտեղիէ ունեցել Թերեւսամենավատը. իրնեց տանելի պայմաններ, միանգամայն նրանցՀամարտտեղծել «նել փոքրերին, ն դա թվում է միանգամայն են երեխաներին, «բնական»: Հոդաերիմի մար զիջել թում է, Բե Հաւռող Մեիգոյին «իսկ ն իր տասնմեկտարնկան է «աղլարկո՞ւն աղջկամասին է լինեն պեոք է, ոբ Գամար:էւ Քնչ է ասել, Թե է»: եթե դժվարէ մեծերի ապա ճետ չէն երեխաների չատ էր Հեռու «երչանիկ մանկության»մասինառասպելենրից: 1961-ին, երբ խործրդաՄաթեոսյանի«ԱՀնեիձոր»ակնարկըտպագրվեց ու

-

արատադնան «ի:

Հազիանամը: Բանան աոցոիկ

ոն ԱՔոր Ա

ա

ո մբա,

գիտություն»:

բա

տպագրԴի փեզրական» իե Հոդվածում է բերում Հատվածազո անոթ Վ.Պ արրիելրանն աժգաժ, ազելի փորուկ դարձնում Սաթնոսյանի Իկերի ժիմասը,այնպեսէլ այս ակնարկը / վեցն ց կրճատու բով: Դուրո Հանվեցին այն մաժերը, որոնբբնույթով «գաղաէին ամ 41ով Հիչէյնում էին կուսակցության վարածջաղաորեէ

չ4

ՀԱՐՔոբոլում:

ու

սուր

քն

այդ

.

աաանաաաւան

ընթերցումներ, Երեան.2006, եջ 38: Մաթեոսյանական ՎՄ: Նույն տեղի,էչ 3 «Գրական թերթ», 08. 04. 2011:

շ

գործունյա քրծխանրը աւու

պատասխ ատվուառանժմնածատկությունը` ամնենակարեոր գրականության եէ դիող ն գբականուուղղակի վերամեռում որակը, ռր անփոխարինելի թյան ան

ծղոր մեքենանընդունեցկոմունիցմփառուցելու մին երկրի դաղափարական ճաՀարցերնայնթանՀիմեավորէին ձիագիի: Ակնարկումբարձրացված թաղաբակաոչ միայներկրիտնտհսվարման մապարփակ,որ դրանք զլարձան գրողի անհցենլիք այլե Ֆախանչեցին Փենադատություն, նության Հետնողական զտել էր իր աչխարծի: Դրաիմաստավորումն էլ ճանապարծը:Սաթեոսյանը դառնալուէր հրաարարվողդրականությանառանցքը: ու

թյուն կապը: Ցուրուքանչյեւի սլածի ոչ ն

չմչակված, եթե «Թումանյանիժամանակներումչի եղել ոչ մբ սանտիմետրը

ճանապարչի«կզբին անգամ ՄաթնույանըՀակագրՄտծղծագործական եւ առաֆադրումձը գեղարվեստավում ձրգբական ավանդական բնթացթին: ժամանակ որի նոր աստիճան, Հաղթածարումը տեւական կան անկեղծության չնայածչունեին ձբ պածանիելուԳրական նավխասբորժերը, մանոարանական ն մակարդակը, բայջ այնպեսօւբվագձումէին մեծ ճանապարձի ջղուտ Գրողննրի առջն ծառացաձէր աչխարիչումսեօ«կիզբըանվարան վատածք: ու փականելե նիի, Հայացքիօւլղությունը նճչտելուծաիցի: Երկրորդ Համաչխարծային պատերազմըՀետնեանքներովաղետալի էր ծվրոպական,մասնավորապես խործրդայիներկրբ Համար: Դարերիընթացքում ձնավորվածազգաբնակչությունի ոչնչացվեց. գրողներն ու պատմաբանները փառաբանեցին իրենց առաջնորդների ռազմականՀանճարը,իսկ իրականում : անաւծլի լ զրկանքներնուսերին Ր տարավժողովու ա դովուրդք ազմի անմիջականխերկայությունը թիկունքում, անլուր զրկանքկոբուստների վարքաղրությունն ամբրազգթված ֆլոլխճատուցվող չ դրականության մեք ոչ միայն Մաթեոսյանի խոսքով: ու

ճն,Դաքը ք որոտ : ու

«ոք

չղարձավ ար քոգունծ Տագիրքը անակնՎԼայի ՀաԻԸԻ աջացքի ությունը չէր Ափ դ

հափակմի: .

մա

սածմա-

լայ

Դ Թեմայ Էա

արգկայինգոյակցությանճանապար-

ընջամոնը

Հն սովորական,ապա անցողիկերնույթ էր: Մարզնէլի դնելու էր ի իրեն, չարունակելու էր ապրել: ինքն Համարառավել կաբեռըէր Փաղզաբակրթությունների բախման խնդիրը: ն Արնելքի եվ դա ոչ այնքան Արեմումտթի անչամաժայնություն ձր,թեւ Հիմքում ՀակացությունըՀենց դրան է վերաբնրում, այլ ավանդական, ն անեխնիկական մշակույթներիՀակադրություն:«....ՀՔհի իազմաղաձր դարձել» /ես,208: Գուցե ն սկզմա բում փոփոխությունը է զատ կարնոր,քաղաքաչինության փոն է աճագնացու ընթա, դքպիիրեն 2ընքացքր 4գելշատերին,որտեղչկա «զժվար Հաց» վաստակելու այլ կյանքըԹԵԹե ու ապեշրաժեչոուվնուն, Հանգիստապրելու Հրավեր, բավեը, բայցբա գրողի Շեռածար Շայացքուժայս ամենն առանու է լայն ու խոր ն իմաստավորում: մարգու կտրվումեն Մարդու մ նց մբջե. Տինզերբի, արգկանց միջե Հգվու բնականկապերը:Աստիճանաբար ճառնում « Բոր վե գ Ար մաթնույանական Վ. Գրիգորյան, Գորան Հիանտ մաթե Մաքնոսյանի բական Լախափորժքրի վերլուփմանվոր, «Հայկազծան Հայագիտական Հանդես», Պեյրութ,2011, Հ. ԼԱ, Հջ 223-288:

ի,

Մաթնույանի

Դորամոը Աորտայի

.- ոՀ Աա

աշխատանքի Դոնոր, Հիա անար

րանա

էՀոլ

ե.

ԷԴ

»

ն որտեղ Հիմա չ(ան նույնիսկ վայրի ինհրկբայինդրախտիչվերածված Հող, նս իմ գրողական Հասկանում եմ այսպարտքը որդիական կուղենիները,ե՛ բոբն ՀոզեբարոՀասկացություն, աես.Լոռին /ն՛ իբբն աշխարծագրական անչեւտանա...» /նույնտեղը»: չպիտի երկրի նրեսից աչխարծ/ մական Մա դավանանք է: երագրականությունը խորքում ծառայում է այտ Խորակապերը,որոնք մարդուն տակին: Կտրվումեն դարերիփորձովաժրագրված ու

հախափորմեր Գրական

Խութի

նեթկայության պատրանք, այլ ներ-

կայություննինբեին ռտեղծում է ամենօրյա ճիգերի, մաքառմանինքաացք:

.

Քաղաքակըրթությունը է աչխարծի պածում չին բնական վիճակում: «ինչպեսաուզր ն: ն եչ անչ»: որեսզի ռովորեցնի՝ անկյունները, ամենախուլ են քափոխարինվում հղած բնական Հարարերությունների մեջեն Սարգկանց սեփական չարությամբ, Հարկադրանքով, դաղափարական դոքականությումբ, մղումով: անչագուրդ հչլբելու ոարսռաբբելու, կաբծիքը Սաթերսյաննառանձնացնում է մեծ գրողի՝ Աորոյանիմասին` Խոսելով թչնամություն չճանաչող փիլիսոփայիՀայացքիինքացքը: «Թ.Ծչնամի տնսրինմաննորին էր մարդկանցճակատադրերի նամիուներ, ե. այդ թԹչյնամին ` կյանքը իէրմով մարդկանդը ոբ հույնն կամ Շավակնոտությունի մեծություն ու նման էին մչակույթներն ծնող դործիչներն կեղծիք կեղծիքը, փոխարինող 1637: /նս, նրա թշնամին...» կծցուորպես մարդկայինավանդական Մաթեոսյանիգրականությունը` մտնում

ու

:

Հակաղդրեր բովանդակությամբ թյան, ոգու ամբողջական արտածայտություն, տակաղարտվում որի Հարվածենրի վում էր ժամանակիայն պարտագրանքին, էր մարդր, նրա Հողեսր օկիզբը, կենսաձեր,ազատ աշխատանքը,նչն էլ գլխավորնախասրայմանը: դառնում էր ինքեօտարման մեֆ ամրագրվածայս խնդիրը ԲակունցիգրականուԳրականության պաառեղծազործության առնչվում Է մոաթնույանի Խմբ, անմիջականորեն է մարՀամարում այն մաին` մայրամուտի» Քուին: Խոսելով«Պրովինցիայի «Քազաթակրթությանանունով բու` իր երկրիցօտարմանդասականօրինակ: եկան աբնելյանքո կավե ղղ տակի,ռի էիր դու, փլեցին,բեզ քո երկրիցդուրս 59: Սեփական վիճակի արձաՔչեղդին... Այսօրվաիմ վիճուկնէ» /Սպիտակ, նագրումը վկայում է, եր այս խնդիրըչէր կարող գրողին անտարբերթողնել: իսկայստեղիցկես թայլ էր մինչն մարդու, նրաբարոյականաչխարծձի պանությանխեղիիը: Այնքանակնչայո էին նաչապետների(ապած տապանի քայքայմանձճանանջները: մարդկության դոլբավորկացարանի է մարդըՀ̀ողեոր աշխարՄաթեոսյանի Հոգար դառնում ժամանակակից Հ ով, դարնիի ընթացքում ձնավորված բարոյական որակներով:«Մարդկանց ու ննե եր` ազգականներիմ եր նթե քրկրացիների» երկրացիներ Հփչողությունը Հանկարծխաքարվեր՝ նթեՀանկարծ այն օրերի վարքից կարող էի նորից ժողովել մարդկայինբոորոլականության Հիչլողությանառողչամարգկային խաղքարված օրնեսդիրքը» /5/: նպատակը են է, որ գրողիխոսքի չեն լսում կումդժվարությամբ լսում, ցումն է: Ցավալի

Պաշտ-

.

առումով անփոխարինելիմշակույթի, գրավանությանդ8Վերֆնավան 2.յըՀասարակական բեկարգարբնրման գոյակցության կյսնքի,մարդկության

կյանբի աչխարձիջ,բայց

է

'

ԲԸ

մեծ փոբր աղետների, Քազքում:եթե Հասարակությունըննթարկվումէ է: պատասխանասվությունը «Մշակույթի ապա այդ ամճնի սկիզբը չակույթն ու

250): Վիքխարի է ն մաթեոսյաաչխարձիճակատագրիմեչ վիքխարիէ» /էս, ցուբաքանչյուրմարդու ճակատաղը» նականխոսքի պատասխանատվությունը երթի երա խաղաղ Հանդեպ: Բե, անունը, ն դա Հիչում է Մ. Բախտինի Հարցազրույցներում մաթնեոսյանը Թե՛ փիչիսուբայաչէ: Վերջինիսդիտականգործունեությունը` պատաձական էր կեցությանռացիոնալիստական պատասխանն կան,Թե՛ գրականագիտական, այչ ճզնաժամի,օրն ի Հայտ էր եկել նոր ժամանակներում: իմասառավորման կարծլի է այսպես արտածայտել.մարդու այդ նզնաժամբէությունը «կարն դուրս մղումն այն աչիարՀից, որն ստնզծելէ կեցությանռացիոնալիստական

Ծն

տեսությունը,

թյան

իսկ

այտի յոոհղից

էլ

1. հ

կեղության իիմաստի, մե զոցուքյան

դրա

ամբողիականուԲողկ

աշխարծն ուղղվածէ «բնականմարդու» էրավունթՍաթեոսյանական հզրաների պայոպանությանըէ այս իմաստովՇամաձունչ4 բախտինյան ե խող մաբավայել ապբելու դրանից Հետնանքեերով: Դաչտպանքլ Հանդմանը` զգալ մարդու իրավունքընշանակում է մեծազույնպատասխանատվություն ն մարդկության ճակատաղրի առին:«Խոսքըտինցերական առեղծվածիբանալին է. աՀա ինչու առաֆարկված բանաձեի«գրականություն»բաղագիրչը

են4 ներկայանումէ որսլեսմէծադույնպատասխանատվություն մարդկության առաջ» ես, 367:

այս բեռով էլ Գատառխանա տվության նություն ապաչովելովիր բացառիկ

Մաթոսյանըմանում

էի գրակաու անկրկնելիտեղե ինչպես դրականուքյան, այնպես էլ կյանքի մնֆ՝որպեսջաղաքացին մտավորական: նախափորձերը, որոնքՀեզինակըչէր կարեորում, դառնում էին Գրական բերող մէ Դ ԲՈՐ ճանապարծ է Աաաա

ԿԱՆւռ թացքը: վել ոբոչակիկակա, աՆ եշիջե Հի Մն Ըթ Նր առաիկանքիիենթարկվեցինմաթեմատիկական րին Մոր ոչ

մամանակննրում

ծուի

ն

«կ ալան սեց դիտվել որսլես անչատականությունից կ լ կան սիվ»: նվ ինչպես պլատոնական ամիմիանԲացված, Աոթը «իգնաղաՀոգին զու

Հան իպ

:

Մարդն

`

աա" Ավա տել գրավելանի

անբաժաննն/ ապաձովողարարիչը,այնպես էլ մ ալարձայայջում վենտրոնավան չելն կարոզ տալ բազում Հարկերի նիցչն/ տոնյան օրենքներովառաֆնորդվող բնագիտություննու

ո գնան, կանը

տավորում էր իրականությունը,փլվեց:«Ֆեւական այշխարձրառանձնացավ 1 Եգ

աաա» Շոծ,

Ա: Սո0Լմր,

1995, Շ7ք. 101.

«անչամամասնության ձարուցածՖ»

մարգը

ոս

"սվատակից: ա

Ավելի Հետեողականէր Տոլստոյր,որ գիտությունը մարդկայինկյանջի ե կարնոր առարկաների իմացությունէր Համարում:2չմարիս»:, Շարա է բոլ"բին, այն կարճ է, պարզ գիտուխյունն անձչրաժեչտ փակական «եվ ւամեւ/: դերպչէր մլ կարող նել: որովենտեինչես Հիանականալի: մարդկանցբարիքցանկանալով, լե"բեն դա ասել ծ... ՍլովորողանԱտտված, ՀամարգաիժիելԷէդժվար, իսկ այն ամեեր, ինչ անչթաժեչսո նրանց իրականումկեղծ է, քանի էչ ԹեԹե»": իշկ այն, ինչ գիտություն ձեանվանում, ամեն ինչ՝ բացառությամբ այն միակբանից, ինչն ք տալ ոբ ձգտում մարդուն Հւսմար": անձրաժեչտէ մարդուն լավ կյանքովապթելու անչրաժեչտ

ու

անալետջը

առաֆրնթացիՀեարավորությանը, սոցիաչական չբ Հավատում Տոչստոյր

եան Մարքսին: «Հեկկելներին», «Դարվիններին», «Ավենարիուսներին», ե զինվածնոր դիականու«Ավանդական» «զիտության նվաճումներով» ուչացումով, առանժին դեղքնրում, բավականին թյան միջե հղած բախումն ե. մեր զլբականության մեջ: «Այսպեսկոչված գլուտեք էր ստանում որբոչակի Վ.Գետրոսյանի քանավիճելով դազրբությանմասին» Հոդվածում Մաթեույանք, ն դնմ էր այն պաչտպանումէր ճշմարիտ գրականության իրավունքը սխեմաներին,որոնք իբբ իտի ստեղծեիննոր գրականություն:«Իսկ նթե գրող չես, ապա գումարիր, բաժանիրբոլոր ֆիզիկոանծրին,Հովիվեերին Հանքափորներին,քանորդում ստացիրքսաներորդլարի ճայ եբականությաներկ2" էի (ոի "ԸԴ մի ֆիզիկու-Հ«4Ի8Բ ԸՐԻ ("Ր Հրո արտացոլող

Հետ,

ու

Հուսնույան ՎԻԱ-

Հավատը բաջարձակ բանականության Հանդեպ,որն թմասչտուի այությունը:

այս

գաց

տճաճությունն ու ենթադրվելիքկորուստների:Համայխարձային, մաանավոդրականությանմեֆ ակնձայս կինէրճույթի արձագանքները: բաղլես ռուս ֆորմուլաներիՀավաքածուչէ, Խա ԴոստենակինՀամոզված էր, ոի : ֆրեթագըչի ւ 8, ոբ անծլբաժեչտ վուձել Գիտատեխնիկական դաղտնիք այն պատասխաններ, մարդուն ժլում է մրայն կարողտալ բազմաթիվՀարցերի ետ Հակվում է ձառւանլու ՔաՀչալին կուտակՀետնապես կեղծլուծումների, ման տննչի, ամեն Հոգնորը մերժող կուռքին: Դոստռնակինկռաչեց, թե ինչ Տ ստացվելուսոցիալիզմիարդյունքում, ճոդնորի Հանդեպ մերժողականկեցվածք ունեյող Հառարակարդը պաթցապեսորնք լուծում առաֆադրելչէր կաորը զրկված է Հոգնոր բարձը վերաբերումէր ե կապիտալիզմին,

փոխարենկարեորում է բարոյականվերընթացը,որ Հենվում է կրոնի, Հաքրիստոնեականբարոյականությանվրա: Հձետեատղես մասնավորապես կարող չեն մարբգկանց սաբակականկյանթի արտաքին փոփոխությունննրը են սոցիալական կարեոիել կյանքը լավացեել, բոլոր այն անձատները,ովբեր փիլիսո4եքրը»/՝ի Հաչիվ կրոնաբարոյական վերափոխումները/ճարտաքին չ ի ընդունում են: մեֆ Տոլոտոյր պարզապես թյուրիմացության փայության,

ս

Ա Րմրտ, Հչաւքն նոր

Գրականությունը չուտ

Հազակեեց ողի զճցության

ժամանակ

4իննույն

դերին»': գլխավոր դառնալու ալրսոածաշտիչը

դիա

աար աարի անարի պես ամրորավան Փո ժամանակի երկուծ Հին. աղորասը դուրս

է.

'

-

Բուոութոօուը,

Շոճ,է995, օ7ք. 102.

2166ոօՀոժծոն,

Փ.ԽԼ, ԱՇոհ,

3 ՂԾունծի, 1. ՒԼ, Ոօոււ

չե6,

ՇՂք. 286.

Շօտբ. ՇօԿ. 1.28.

6օ6ք.«ՕԳ.,

1.

Ճո.

1, օք. 63.

38, Օք 135-136.

36՛ /Սպիտակ, կլինի դումարում, բաժանումն թանորգիպատասխան» ԹԵԼ այս Հոդվածում Մաթնոսյանը խոսում ձր լիարյուն գրականության վ «էյուղագրություն», «քազարքագմասին ն. Համոզված էր, որ արձեստական կապվածէր ԸՆԴ րա անծանգատուիյունը իրականում բություն» բաժանումը, Հանուր ն կարեորխնդրի.նա ղեմ էր Հարձակմանը,որ աղարտումէբ մարդուբնականվիճակը: «Բոլոր ռազմա Հաշվեմատյաններումեչված է ռազմականգործին իմ Հոռիկիսապիտանքուիմ Էշը, իմ Բ-Ի) բ, մերբաշերի ջա բ չ չՂթայ իտա փությու եե աճա անորռչության ռ բ մութից եՔ Ճաստությունը քաղաքակրթությունն ԴՐ ու Հայտնախնիել տվել է Հաչյվիչմեքենաներիբերանը...» /Ապիտակ, ԺԼ: է փրողիբացասական ԱզնՀայտ այս ամենիՀանդեպ, որի վերաբերմունքն է մի նոր «որակ» անջատականությունիցգրկված արդյունքում ուռացվելու մարգ: Սաքնոսյանը Համոզվածէր, որ մարգըչի կարոզ«իանամենրի»ծավաԺորշում 85 նրկարացերլ 1. վամ այլ

«յմարարի Քաարավրիուքյան թ

աիրալուքյունը, ն աան

Հաա Աաաա նարե ե « ք

ՐԴ

Ը

աՊան ը

'

՝

՛ չ Ժմաֆչեէ առումով առաչին չրջահի ակ' արձ5,5 բե պատմվածքները, 7է ն նե միտում: Թվում «Մֆնք ենբ, մեր ռաիծիի»,որոչուկիօիբնաչաղրության են՝ Դրանքներջին ընդՀանբության մեֆ կյահքի «ստանդարտ»գոյաձեերի դեմ ներթինընդվզումի իմաստով: Դա արդենԽեղացող, է ոբսմբող աչխարՀ " տեղ դժվար է ապրելը: մտածողությունն Ռացիոնալիստական ակեՀչայտորեն կարնորԷէմարդկաի ն Համ, կեցությա այն չափ կշռովանկարող է ծածկելողջ կյանքն « ի Փարատությամբ: աթնմատիկան», Փշայվարկը»հիքան էլ փորձեն Հանուժ, կժնանմիայնցանկությունների դէռ չալ կյանքը կարգավորող տիբույԹում: ծրեույթների, մարդկային էությանմէչ կան որակներ,որոնք ենթակա յս

:ոարո բոյը

է

ու

ր

չեն տրամաբանական մոտեցումն մեկնարանությունների: Ռացիռնալիստական է կյան Համածա Քնթվար աղավաղում մմ արդ "վ ամեն ին «թ ճ Հեւ անկովեելի ճգ լիությու Ի: թվար ակի մեջ ձեավորված որակննբը: նվ միայնայխարճի ու մարգու սխեմանձրից դուրս, գրողի վերապրումի մբասեությամբք լիարժեքորենդրոնոիվումկյանքը:Սաթեռսյանի Հերոսների արարքները Բարքոբը Հաճախտրամարանորքն են: :Ֆ երանք բաճախանորոն «անմեննարանն, ճանմեկնարանելի» գործում հն «ողբախոծությանը»Հակառակ ժ են զ յանը էնն ապրում իրենցկյանքն օրն այնպես, են Տա Տոան ե էն«լեռ որ այն ժաման «7 կա: բանք, Հանա Գակադրվելով ժամանակի կողմիցմատուցվողՀաբարերությունների ՐՈ «րար են Հն սպարտադրանքին, դրանքին, վորժում ճ արավորինս փորձու, ածոլանել եծփականանձառականությունը՝ գիժակայելով մարդկայքն էությաներկառժան տնական անչրֆելի ընթացքին:Այնքանժամանակ,թանի դեռ խու վերաբերումէ իրենց, նրանքկարողանում ձն ակր թյանը. մարդկայինորակներին:Առավել դժվար թրադրության մեջ կյանքըն դրա մասինհզած Լ

Հի

Բուխար Հիո.

ր,

Տ8-

գոմի

մամանակ ամոթ

ա

ու

որ

ու

սեփական կանգնել էո

են

առաջին ակնարկում նզաֆ այս եզրաՀանգումն ուզղված էր կյանքի Սա ճանապարՀի սկիզբն էր, Հետազայում արդեն խորությամբժաքաոձլու էր կյանքի մեռյալ 4ենրի դեմ ն Հաստատելուէր կենդանիկյանքիգոյության իրավունքը: «Տափաստանում» ակնարկնառաջին գրավոր Հրապարակումնէ ե բավականաչափկարեոր գրական ճանապարծի սկզբի առումով: Երկու կարնոր յուրաչառվություն կարելի է առանձնացնել: Առաջինըհրնույթներն տոծինական մճջիազածայտելու, փաաոեկապերի բին ծավատաիմմնալու սկզբունքն էր: Երկրորդթ առօինականիմեֆ գեղեցիկն տնականըտեսնելու գրողական ջիղն էր, որ ասելիքը դարձնում էր կննեդանի, ամբողջական: Սաթեոսյանըտարբերվում 4Ի միութենական մամուլում տպագրվող ՑԻքջ. «րոնց Հարցերն ընդծանուր բնույթ չին կբուժ: Համածարթեցման այն ուղեգիծը,որ տարվումէր Հասարակական կյանՔե բոլ"բ բնագավառներում,իր անմիջական արտածայտությունեէր գտնում ն մամուլում նենրկայացվող Սաթեռսյանական դեռես անփֆորՎ, ակնարկներում: սարան ծեռածարՀայացքը ոիսագել էր պածր: Այստե մոմուռ մեխան «Ոյստնդ ամբող է... վոմառմոլը մեխանիզատոը գեմ: միշրինականացման նորանորՀներով դբողբ

ու

ու

ակնարկագիրն առափադրած

վոճծրիտականենր Այստծղ մեխանիգատորները Այստեղամբողջ բրիգադը,աչխատանքային ողֆտեզամառը, ամբողջսովծն...

Բո( "Ի

խոզըզարէլի է (ոչել

՝

-Ընկե՛ր մեխահիզատորներկամ /34/: -Ըեկե՛րկոմերիտականներ»

Մ.

ա

Պու ամէ

մուս չ

ե

ու

Ք

։

ենդան եց ւնմաին, ե, ովքէր խոսումմ է կենդանի մողրգվանջ

կենսագրություն » ան անցյալր

ունեն,

նալու մոռանալու,

: . իրենց Հ

ովբեր

աչխատում

ոմանք

են

տարբերերն

ճակա -

երավելի 7) բարեկեցիկ Բ2 իրենց կարողության ը

ապագան

ապա

դարձնելու Հաւուսկ ծրիորդնեիի պարզա նպատակաղբմամբ,

չեն կարող նրանցէությունն է: երկրումձնավորվում է բյուրոկբառական դասը, որ հրեն է վերագրում 4եուքենրումները, այո դասի Փամար աշխատանքային պայմաններն ուրիլ էն Ռոն մեւն բքան է, ծոշՖ ). ծլ զարմանալի ծանբ աշխատանքից եե, տհասնե խուսափոզները եսանելի

չաչխաաել,քանի

ոչերաներում Վորթնոբում

որ գա

դառնում քն դառեու

«ղե նէ մաներպողներ». նրանը «զեկավարողնքը», «կազմակերպողներ». նրանց Հ է վաղվա ձասաթակական ախապատրապովում բարձըդիրքը: Մաթնոսյանի Համ. «ճեր ե նեմ ք տե աթնույանիՀամար այս ամենը է մարդկային ծիկրորդական այնայնտեսակի եէ: է: Ե ն. որը Էբկրի ե նժիրչալը է Ժան մ, եք կոՀՔին, մ եվոր կար որ ոչ միայն մարգն է տափաստանը, այլե տափաստանն է իր Հերթինմչակում մարդուն: Դրանքկամացմանընթացքի մեջ են: Սա Մաթնոսյանի ամենակարնորեզրածանդումն

ման աթ

Հա-

է

Հակու

.

ձր, էի զալիս ականարկայինժամանակիսաչմանենրից: «Տազասի ո բրքրբ Ա խոսվում այնքան Հերոսականաչխատանքի,որթան կատալրելապատկերացումները հատորին դործվող մարդկանցմասին: աթ ոսյանի դեռես .

ծ մ արբնրվու

Դեռեւս

ու

:

տ

է, տեսնեին, որ չէ, ստանդարւո եր: «Խոպան «գեւռքէ լիներտ̀եսնեին, չենք»:

:

միմանգդիլ: մյա ցիտ Սաթեն

անփորձ

գրիչը "արգել չամանակիաժենամեծ վրիպումը.կեցությանզուտ ռացիոնալիստական իմաս» տավորումըճգնաժամի մեջ է ն չի կարող բացածայտնլ երեույթների է

տի դուրս տանում»

քությու-

է ոչ

Բնականկենսաձեի յուրօրինակ արտաՀայտություն

։

յ

«Սովետական զբականություն», երան,

1989, Հ.7:

է

«Քննության»

Այսուչետե էջերի կնչվեն տողում

ուղղված է ներքինտրամաբանությունն Սանզծագործության ա տմվածքը': է` ճշժարբտուԹվում դեմ:Լարդկանց ֆանբերի Հենց

«միօրինականացման»

գրքերում է. դրանք կրկեելով Հաստաղիոր է տաթատեսակ Սյունե ամփոփված ուսանող, ի վերո երկրի Համար : զ անադաի կարելի է լավ Ղ խոստումներով` ու

տհցանկյուն,որե այնպիսի Բատ 8ա-պատմողի Գր.ն :՛ Տի ծ, պայմանականորեն տարբծրուժ ակնՀայտորնն Հերոսին

պի»անի

նել:

քաղաքա

արտա-

ջին Հատկանիչենրով

է սվատմուլ-Շերութ` արում ԿՈՒՐ, այս Հանգամանքը վերացական Հեղինակիդ, մոսնակցգույյյան պատրանքի: Դ հոլքերի

երա դեռես արԱ բնականմանկություն Կանի ազդակներով: ապրված կ յանքի սվայմանավոիված ձեավորվող նոր

է ունեցել:

նն

նու

ընկալումներթ վեի կանգնած պատապայմանականությունից եա դառնությունները, Ճաչակհլ իրականության չի կերպարը,որ դեռնհա ստեղծել է Մաթնոսյանն

տան, դպրոցի:գյուղի» |Սեչղիած, Ձե ինչ ճանապարչէ անցնեյու: Սեփական Հատուկ կնցության,ոգու իրեն մ իայն անկրկնելի, բայց ֆերմ խեղճ, կուզ պարզունակ չոր կյանքից: նրա ներքին գրողը վախչունի խառնափնթոր, չ միչավայրի բնականկեցությանազատու պայմանավորված ազատությունը ն ոչ մեկն էլ ցանկալինիրականություն թյամբ, որտեզ չկա պարտադրանջը, ու

ու

չի

արտապանրի, զուտ խոսքի, Սաթեոսյանի ծերուսն առանձին դարձնում:

է

Հայտության առանմին4եծրի առումով Հիչեցնում ՍելինչերիՀերոսին":Եվ են որքոն էլ թէրություննն ունենա գրականայս նախաորը, ուր ակնձայտ այսուծանդեր4 միագիծՀիմնավորումները, ույն ՆերքինՂբրաՀողեբանակւան

Հակադիր Արտյուչ Մողոմոնյանը տրամաղզձորեն վեչ ուժ ունի: Մաթեոսյանի է անլինջերյանՔոլֆիլմին. թե վերջինս դառնության, կեղծիրի միֆավայրից է վերացական մի աչխարծ, որտեղկարողանումէ ինչ-եի պաճիինքն փախչում Հետ ապա մաթնոսյանական Հերոսնունի իր աչխարծը: Նա վալ, չուիր լինել, ՈՐանՀայտությունից. նրաՀամարամեն ինչ որոշակիէ, ամեն ինչ իր ու տեղն ունից նա այդ երնույթները վերաիմաստավորելու անծրաժելտություն է երա՝Համայնքային կենչի զգու: Այս ամէնը պայմանավորված միասնական սաձներիներքին որ, հրի վնցերորգօբվաերեկոյան տզանտանըպատմումէր տպաԱյնպես

արժեքն

զգացողությամբ:

Վորություններից,առաջինըխոտճավաքից պատմեց,իր ճիացմունքնարտաՀայտեց նախադածից, չոֆերից,Ընկերներից, ծիրանիդողությունից, պածակի Համար«թեյի դալել» բերելու պատմությունից, լեռեանցբիոհստորանում

եղավայն բանի ավելին Այ.ա ԺԻՐ 22589 Գոոագրրիրում մորը: Գոոգաւը չի ոերախաքումէ Ջա

Դ ոոաեեքով: կարապ .

ժեր

լ

էԱ

«Իսկ Հայրս.

հ.Ի»

Քոմ

Լո

,

"ք:

տագում

ա ԱկիրաՀաղոր ՝ Սարա մարս Հարցերը «Գճալիս

ծիրան

Վե

Հին

Է.

՞

է"

ա. ա Ը

րչինով թ

գրականություն»,1900, Շ. 2: Այսուշետեէջերը կեչվենտողում: «Սովետական ն սրատմվածքներ, ՍելինչերՃ. Դ., Վիպակներ երեն, 1979- «Տարհկանք արտում անգունդիեզրին» երկը տպագրվելէ 1971-ին,ռուսերեն Հրատարակվել է 196Արի՝

Է. ԼՂ «ԼՈւօՇրքծաւո նդՒՐՇըձ17թո» ամսագրի Համարում:

մայբիկդչատ լավ քել է

Դեսը պատիխաոհում:

ԸրդՀանրապնա վ/: մութաիան...»

լավն է: Եվ

չատ սուր

ավարորկյանքի կենսականՀեերի փառաբանումնէ, առօրնաԳատմվածքբի է, այն չի կարելի փոխարինելկեցության սխեմաՀմայքն ամենիցկարնորն կաֆի ձետնապեսՀոր ընկալմամբորդու մեկնաներով Է ապրելինքնախաբեությամբ: պարտադրվածնորմերովառաֆ բանությունըտեղին է: եթն մարդու գոյրնթացը

է

չի գնում, ուրեմն ամեն ինչ ճիշտ է: Ձէ որ ինքն բժրոչխնում կնոջ եփածՀրաչէ ուտելուայն,ինչիբեն դուր չի գալիս: Հետեաչալիմուրաբանն Փարկադրված ե է ոչլետք 220սռերե այաօբ: ճղաձով այն ամենով, սլես դոծանալ մեկ ռսյլ«միզի Հայւռէ եկել Խինույթների մառոուցման Դոս ձենբի:՛ւ 22. է»: բունք «չասելով կյունքի տեաւսնելի ասելյե, կարնոր է տղայր Հոր ն մոր դրա էության Հակադրությունն Լ, ինչն արչհածայտված ու Հետ ունեցած վրույցում: Այնքուն Հանդչարխ» ծիմնավորեն Հոր առօրնծական ու զրույցը, ոթ ավելորդ է դառնում մնացած «կարնոր բանեթվացող խոսքն / Աա դարում այե, գեպլքումմայրը / կյանք մարդկայնության Հմայքն գար արժեքավորըկյանքի, ինչ ու

ժատմվածքում

Մորդ"յալ Բ»»լբ: չար աալ 89

(է»

"

մ :.ԵՄ

է «Լեո իրի Պոր Հ ՃԸ ր : Ը" 1 Ի վեր6 ՀԱԱ Ա ԱԻՆ Բողոցի չ աի, է ի խնդիրն ա. /- Ը ո ՆՔի կարթ ղովածուի ՐԸ» վ Հարունը Ն «ԳՐՎԻ Հ Հրի Հոու Բի չ մաթեմատիկային, ույթ "Ֆր. կ ի "ՂՔը ձել ան ո Հռեզակայվու Քե Ք Հազադրվու Հար մեջ, Քր աչխարծի ր , ՀարվարՎի նը,Աորքը 14 Հարատությունն Հմայջը: Հ. ախառ Է"18 աթի) ոլպոո Իեդբդրի: ԱՆՆԻՐ ամաարա մրպատանի էԳոլի սխեմւաե կյանքի էմանջ կենսակա ո րի արաւ աղբ

«

առա-

ւ

աա

»

ա

ԲԱՑ: Ա իջաադրությու անսպասելիլուծում սիվողբախումն է, ռի

րվԹԵ նախորդ

է մոումն ում:

դա դյուղական տարածություննժամանակը. միջավայրնէ, բննասենյակը, նե ժամանակնէլ Հատակէ վեց օր, ապա այստեղ Հակադինլովտարածական,առանձինմիֆավայր ներկայացնողերնույթները

պատմվածքում

որոչակի Են

գրողի

ու

խոսքն առնչում է ինդձանուր ժամանակին: փետրում է

նորանոր արտածայտման Մալքեույանը |

ձենը խոսքը բնական առնլիք Դարզէ պատմողՀերոսինդնեԼ ՏարիՔոի ՈՒ Հի Տրան պաճկլովծրեոայլքների որոԸեզալման տարածք բաջառիՀավիչբջագծում՝ դրանովիսկ ստեղծում սածմանափակ չով Հեղինակային Մաթեույանը ծղացումներին Հերոսի նույնության Խնեզիրը: ք այն առումով, որ պատահիՀերոսնՀուումի խոսում վերապրում Հետնողական է այն, ինչն ինթը կարող էր ոնալ կերպովիմանալ: Հելինակայինմուռհցումը Թերնս ավելի որոչակի է դարձված պատմվածքում ներկայացվողդեպքերի ն ինքերցողի միջն եղած «թարածության մեջ»: Այն դառնում է Հատակու հան կանխատեսելի: Եե նախորդ Ճերուի ապրումներն ամբողջականծն, ն նա չի կարողսեփականմիջավայրըլբելու, այնտեղ ձնեավորված բարոյականնորմերը ոտնատակտալու ճանապարծովարնի տակիր տեղն ունենալ, ապա այստեղ ձեբոսիՀուերանականզարգացումը երանդարձնում է այլ մարդ: ու

ամբողավան դարճեքլու Համար: ր --

՛

լ

՛

է

«Սովետական գրականություն», երնան, 1982,Հ. Է Այսուծեւնէջերը կեչին սոողումը

ուսուցիչը նս մամանակինսարնրում ապրել է փանկումաթեմատիկայի էե նրան Հասանծլի տղայիՀոգնացողկյանքըթյունից պատանեկություն Եա Էուծնէ, ծի տաբթեբը Խեդիրեել: դումխլբտացող ապրումները:ծամողված ե. ոն որ սարերում մարդիկ է, ոէ «լարգվում րաժեչտություն չունեն:Բայց ն. փբեեց նության Հոխալներըբ»: կարոզ են միջամտել ուղղգել ցանկությամբ Հե ԹոնիիցՀանած մռաթ էին ալիս ներու «ոզերին: Փարախուժ Հովիվները

բավաչովփաքաթումէին պոզերը ն ուղղում: «-Փերի՞նչ գործն է, ոնց ուզում չ՝ թողաճի, ասացիես: «Մո հր ուդելովը չէ» 272: այնպես էլ տղան: Ինչպես կնրու պողերն «ուղղվելին» դժվաթությամբ:, նա ՀաղթաՀարում է իբ մեջ սարերիՀանդեպ ունեցածսերը ն ամբողջությամբ թաղվում Հանրաձաշվի էր օտարումը,ոբ ամօվա վերմեչ: ԱյեքանՀիմնավոր չում, նրբ ուսուցիչը նորիցուզեցլ«ել ներու մասինպատմությունը,աչակեր-

պարզապես կասկածեցուսուցչի ողջամտությանվրա: մեջ ներկայացված Չառոմվածքը «ՍՕդոստռսի տարբերակում առանձին չտնումներից բացի կարնորեզբածանգումուեի. իջածներիննս Հարցեում ձի. «Սարից որ

նջ էի: «Բոբը -Բո՛բր,-ծիծաղումէին նրանք:Բոբբլավ էր, ասում "

էր ՔղբայրներիդՀամար (ոչին ուղարկիր ծրծսուներեքից մինչն քառասունժեկՀամարի,կոչիկեն ուզու՞մ:

մտնում փիռքրանում, էր ճոչիկի Բորը մեջ»': Հ միայնծիկխուությունի Աաֆին Հայագթից սոցիալականՀւսբգառնում են Տճրի «րձուբծմանմիֆոց:Ամենասովորական անդամռուցված ճրնույթներն

Դ.

Թփերիաչխարձիմեծ,ավելին`Համարակալված է ամեն մեկիկչիկը: նի արտադրանքով կյանքը տմբում, է բեչպենս արժեզրկվում, կաղապարվուժ քորի,որ զիոքբանում, մտնում է կոշիկիմեֆ»: Ի՞նչ կարելի է ասծլ զրականայս փորձերիմասին: դրանք չէին իՀարկե, կարողունենալ գեղարվեստական այնընդճանրացվածությունը, հեչը բնորոչ է Սաթեոսյանի երկերինբնդշանրապես:Գրողին իրապեսգրավում են առօրնա-

ժամանա-

հավակաորոնց 1 ոմ դոելը ԱաաաԴ Ց Գոբնրը։ ԼԻՔԻ մաստով: 2" Հենջ «եզրից Սանոյանը «եայ Բորեր ճանապալրծը,նրաօկմեջ ամ Ղրով «կռիվը»: գրականության, թյ չ ր յան «պլատերազԲրաճելու ձի Համբնդծանութ «ի». չ

տած:

էի

Ը՞

գա

«ամեն

ե

ԴԸ

այնսլասոճառով, ձորիզոններ ընգգրկողՀայացքը նծրատուժ զուտ ինլ» ներքին Հակասությունննրով, վերելքներով որ

Մաթնույանի պայթարն ուղղված եբ առողջ

ու

ու

վայրէջքննրով:

ավելի

4էոջ

Հանվում մարդու սերը` Խիղճը, մարդկային Հոգու

չերմությունը, նրաանչատականությունը, իսկ այս ամենիարդյունքում մնում չ մաթեմատիկանՀաշիվը, որ Հասարակական կյանքի,մարդու ձակատաղիի մեջփորձումէ ոչ Թե ծրկրորգական, այլ գլխավոր դեր սթանժնել ե, ե Հերֆո. ամեն հբենովորայմանավորել ինչ: "

մկնճայո է.

որ այս

խեդիրըբավականաչափ է գրողին. անծանդատացրել

Հրանտ(աթնոսյան,Սզոծտոս,ՀՀայաստանֆ, երնան,չմո

չջ

144:

փորժնրի

սա

միակարժանիքըկնեդանի կլանի է կեղծ թե սբատումի լիեիհզիակացեել, չե է: Խիտ» կարնոր երնույթեերի արստածայտՀակաղդբությունն էրֆության մուն մեթողի Հարգը Այն այստեղ Բեն ոչ Համապբաթվակ, բայըՇետհողակաչէր

եռրենկիբչսովողմիջոց 2 բազման իրականությունըռրոչուկիտնսանկյունոջվ

առումով: հերկայացնելու

Ծիֆաղըգոյակգության ֆենոմեն

ցող

«Ծաղրածուներիմեր տոշմբ» աշխարչայացքայիննշանակություն ունեէ: ԲարձչոգիՀումորից մինչն դաժանխարազանուատնեդձագործություեն

մբ` ծաղրի մռայլ

սպանիչ նոտաներն բնդգրկող խոսքի մեջ գրողը ծիծաղի է Գետապնղդել բենելով մարդաֆենոմենըբացածայոծլու կարասուսվ ծրնույթըբ տեսանկյուններով: բանական,փիլիսովիայական է մի աշխթարծձ, գրողն աւոնղՂծումի Ելնելով եբեույթիընկալմանբնույթից` ռիտեղմասնավորդեպքերըժիավումքն ամբողջությանը,կյանքին, Հեն աբար ծբծաղբդառնում է ոչ այնքաներհույթների ընկալմաննղանակ,սրբանիրականության, մարզկայինէության, կնեսակերպի դբոնոբում: չի դարձնումմանաւվոի ղեւվբնույնիսկ աչնաչաՍանոյանըծիծաղը Հին, եիի խոսք է շնում ոբոչակիմարդու առանձինաբարթիմասին: Այստեղ այնբախատիեյան 4նակերսլամբ ծինույք է, հը ուղղված է իեչոլիսդիմացինին, այնպեսէլ ծիֆաղողին: է ինորոչ է ժողովիդականբնույթի երկերին: Սրոբում ծիծաղի աչխաբեն ամբողջականէ, այն ընդգրկում է ամեն ինչ, դա յուրօրինակ ծամբեդգանութմքնելերհ է, տրամադրություն: «Տոչմում կա մի Մաղակ,քոսնձինլ տարեկան, նոր ամումնաքած, չսոտ ծա չի բնութադծավալմանընթացքը, Քնող»՞: Սողթնույանքի բնտրելէ դեպքերի բում, այլ պատմում է եղելությունը: Աքջաղաղ-ուլանն այնքան էր կանչում, մինչե Հառանում էր Մացակի Հերթը ղածբու մար... ոցակը շարունակումձի ուչ արթնանալ, իսկ ՍուլթանըՀայտարարումէր գյուղով ժեկ,թե Մացակն բնդամեեր մի կին ունի, բայց ինթբ... չուտ է արլքնա...Հենց այստեղէլ Մացակ բռնեց եբան որպեսզիայլես գածլան ֆոնի, մեջծեսյիյուզիչովՀլուղեց», Սուլթաեր թե էնչ կատարվեց էր Հետ չծասացով, Քանիոր չոռ էբ հրես ոուսծ, բարզբազրիքին,թափածարեցթների ն ուզեք ծուղիուղու կանչել: բացավ ր եաե ատնծշամատեն ակԼԱ բա, 24ելիՀՄՈււո: Բ կանե ԲԲ Խու 4 նազենք միմյանց, ՇՂ էիր ինչպեսաքաղաղը ԲայցաշխարծրՖեմանանչեթեթություններ ֆլ մեքենային: ու

'

ու

ու

բնականկյանքի իբավունքների

պածպանմանը, որ Հարձակման ես ճ էր ենթարկվում գողմից: ՂոԲՄ՝ ժամանակի անչրաժելչտէ սոռաջընթացը, իՀարկե, մեծ բայց չափից է երբ խաչի չ բերածի դիեր,

«Սաղրաւհուննրիմեր տոձմը» պատմվածքը կարելի է գրական այս

առումով գեղարվեստականնոր Համարել:կոադարման ընդգանրացումը կյանքի կենհսաէ: ձաղթաձարվածմ երնույթների միագծությունը, մակարդակ Ձիչ» պատկերներըմբտում կան իցքերով ծաբուսատ ըեղծանրթացումների:

ոզ

"

Վ. Գրիգորյան, Միծաղըգոյակցությանֆենոմեն, «Գավառիպետ.Համալսարանի Դիտական Հոդվածների ժողովածու», 2011, Հ. 13, էջ 404.416: 2 Հրանտ Նանա իշխանուծու կամուրջը,Ե., 2006: Մաթնեոսյան, երկը Հր. Մաթեոսյանի 1 Տես

գործն է, կնոջ՝Վերժինե Վվկայությամը արձակագրի առաջինգեղարվեստական Մովսիսյանի գրվել է ուսանողականտարիներիննանա, տողում: ոբ

5/

Այս Շրատարակությանէջերը կնչվեն

241 քրո Մրկ Բոր Աարչ րֆերմայի րան կար. խարդախություն ("4 գարձապ: արարքներով:Մկզբուժ նեդունում:

Ինչպես

ոբ

նժան

բան

Աացակի դպրոցականընկերը,

չէր Հասկանա

Հոն«Հանի աՏարի աոնե առ24ԻնՀաղթանարո գիտակցությունը, Է Համար ԼԱ ոզ մոռ ԲՏոշեք անը տ «Լի"նբ՝ կա արնէ ավանդական ԱԱ նայած 1էու»անկումը Աարոն Համոն է ար մարգվային աՐ1ՒՑ ր ի Խան, ' մ, Ֆո

երեույթին մի Հորիցէին, այնքաննման էին իրենց Հանձնարարվածոտանավորիբառբ այն էր, որ Մացակը միակթարբնրությունեն Հացը փոխում էր երչիկով, «այսքան կամ էլ մեկ տառն էր փոխում, օրինակ` թեռի աներ» էր արտաւանում: Մաուրախ կյանքը մեր» տողը`«Հավաթվեցին ասում էւ. ինչպես ոի ընդունված ընկալում առարկաները, ցակն այնպես չէր

բոտ

Ա, ԿԱՆԻ Բնները`

:

«այդ

տզանջ,

Ն

Լուր

էր`

«Ել

1 Աա

լրֆործնառարկում

ԾՀ ։

1»:

Հազ

թ ւ.

կա, կԱ

ե

արՆ

ռր

չատ

ան նիա Ար է

արել

ավելի

Հաշվենկատ

Գրիրեան ի ԿԻ» Գբամատիկականիկոմբկակաու

լուր):

տք

ըողթում

է չրչապատին դիմակայծլու

ԱԱՐԻ" Ան, ՛"Կնա էր ժամանակը նոր աչխարծ Տոչժի ՀՐԴացոն Քափոդցում ԿԱ Խի ժծաղու : "-

բ

Դէ հե

աչխաիծըլուրֆ է, փոածում է, մտածելուֆի1ը զարգացելէ ըմբիշիԲԷն"«նթիպես,իսկ ծիծաղիչիզբ Դարձելէ ճգնավորի Քե» /11/: նան

Շաճուր արո

մից

արո

«Դժբախտությունն այն է,

մրա

ո

ու-

Անին

լով

ւ

ի

չք

նեցող

Համարորքան կարնորպիտիլիներ Հանրածաչիվը:նա քրնույթների թորբը թափանցողչէր. այլ եղածըլրջությամբինչ-որ կերպ ծաղքածարելու ատբանք ստեզծողէր: կոմիզմը դարձնում է ձրնույթների մաթնույանն անտիամարբանականի ուժ: է կյանքըմիմյանց լծորդում անչէթեքությունների չարանը, Հաչալրժիչ իր գլխին պատուսարակությունն անչսիժանինդարձնումէ առաջամարտիկ, Հաս, նրան տեղ է տալիս ծինբաբխիայի վերինաստիճաններին:Հետագայում այդ դանդգաղամիտ անբովանդակ մարգբդառնալու է իրականլծակներ նեցող մենը, որ իչխանություն է բանեցնելու Մացակների վրա, ովքեր տարում հն խելքով, սրամաությամյ : Սա ոչ միայն նկարագրով: ու

:

ւա

Մաթնոսյանական Հղացուժները,որոնք նի, բացի ն ծիծաղի ելելջումնքերին, զարգանում են հրկու Հիմնականուզղությամբ: Գրողըկարնորում է ոչ այնքանծիծաղելին՝ ծիծաղի օբյեկտը, որթան ծիծաղըսուբյեկտը: Ծիծաղողը, որ կարող ն՛ ր, ե՛ դիմացինի,ն՛ իրականու թյան վրա ծիծազել, դառնում է գրավիչ «րինակն ո՛չ ծաղրի առարկա: ն.

է

գլխավորըկյանքըտավփանող Հետնասղլես բութ չբչության, Համատարածձ կարիքիգեժ Հանդիմանսեփական պածոզ մարդկային ոբակն ինջեությունը

'

՝

Հ

ա

ր. ա կաթը ԳոսվլնիացըԿեռջ է բերվում Տիծաղի սճագին Ը՝ է կյանքի Գ Հրաչյա" փորում թորում մարդը, բագաոմամբ ծրեհամնի ծերա տնից Բիոնու աակ Է Լ» Հոր» Ա ՐԸ: էղամին դուխյունից. սունյոիԲԱՐԻ աի իթ է թի փորու Բք"4 միոՐԵր Հր «փոզոտվոզ Ա, զաբ ո"«1 Հ«զիվի, Բոա տոծմի ացվա զ «է Մ որ ի ՀԸ ատ Հժ Ա Ե. հ անջ» Հ ճչում էե լ րր Հ աաա, ե. աաա Աաաա թա" այե,

.

չէ իրականում:

ինչրկյան

են

տարում

ւննոր

է

ԽԱ

՞

քարե

չ

ում

Հ

դ

Ե

ՊՐ

Ը`

Մթնույանն ստեղծագործությանմեջ իր Համարիճշտում է

չատ

կարնոր

Լչանագու ԵՐ, աշխար ծերու, ապարան յի ացքա նննեԱի .մեջի Բոֆարոազքեն ԳաՐԳաՑ արթ արաոիոր աագեն .

ւ

աար

Բագ,

ա

ալվող

ային

որակները,

որոնքյուբօրինա

ունեն:

սադրություն»

ուննոր տնից Հարս նկածներնաշխարում միայն զնրեցՋւլնաք է կարծել, մանոց են թողնում: Նրանցարյունը ժառանգվումէ նորերիկողմից.«բանք մի մի քիչ Տիծաղգոտծրձխանր քն, որ մեկ Գայծոյում են, «վ ձլ Գ ծիմաղղում: երակներում բլքբլքացոգ արյունը «վ գազում,«ով էլ զոլ է: Բայցդե նա մեկը Հիժաբանտարկված (բ ընչաքաղցության ֆիղը: Դրանցից

Թե

Քիչմաղձոտ,

ոա

արգին գող էլ չձր. երա ծիծաղիֆիզեիր արարքիժեչ մբայն ծիծաղելինտեռտավ բոնվեց ձաքորգօրն իով' Տոմե առիավածէր փոխչատուցելվխասը,որը տասնձինգծազարըտոձմիամբողչ գատարելֆրխանութպանը:իվ գողացված փնբնանուր, կակովերնչին, Գարաների մատանիները, խողիները, կարպետները, նի մեքենան,բարձերից մի երկուսը: Սծրուհգենրիտարիներիալխատանքնի չիք զարժազ: հսկ տոճմն այղ «թալանինդքմ ։ովեցիր ծիծաղը»: ու

Մռեղծվում կենդանի, մարգկային «բնական» իրականության

է: : տեսակիե ծակադրություն, փափագելին իրականի բախումն է, ինչը ՀաղթաՀարփում է սուբյեկոից աչխարձընկալման ճանապարծով, որն էլ անխուսափելի է սա

ն դարձնումդիամատիկականի

աան ' Աաաա Մաթեոսյանի Ի Է.: ո կոմիկական

մարք:

«Զ նրանք չունեն. էաոարւզ ներքին բնազդով: երանք թույլ չեն ո ա Աջ ՀԵԵՐԼՐԻ մեչ, ազար առնչ, Գոր, /4Քանով միայնԲ: ծիծաղը«վարո է առաջնորդվումեն իրենց ինքնությունը են

չեն

նա

Փբկել» աշխարը:

Համ,

ԻՆ

ա

ն

առկայությունը:

ւ

լ

անե պաշպանելու

ե

Այդ Հերոսներնունեն մել այլ ժուբրածատկություն. նրանք չեն վախենում ծաղրվելուց: նթանքփոբմումեն անտակ թշվառության չատակիցդուրս կոբ-

"

ննրդաչնակ աչխարՀիփլուզումն սկսվել է վաղուց, դարծրիխորքից հկող

բույնի աստիճանականկուտակումով: ՏիգրանՄեծիպալատումծաղրածուն «մեր տոծմիՖպավն է էղել: եւ քանի որ «էծի միրուք» ուներ ն քին թմած էր են հնոծլ: «եժ մուր, նրա գործադրած ջանքնըի Համարփտածարթայտխնմոր մեր պապի ժպիտթմեջ կաթել է առաջին կաթիլ թույնը» /15/: ԱչխարձիՀիվանդլեղապարկըերկու Հազար տարիչաբունակլթույն է կաԹ6յ արյանմեֆ, ն իմա ծիծաղում է մի սերունդ, որի աչբերը չեն ծիծաղում: «զեվագույն մասը» չուտ է գիտակցելՀիշաղի անՀրաոշ

Մարդության

է ԿԼ ԽԵԼԲառրի,

68,

18օքԿթօաօՓքզեայմԲզճոօ ԽԼ, 2965. Շ1ք. 106.

տ

Էաթզոինք Թ/ՈԵՐՄըՅ ՇՔԳՈՒԹՅՅԵՅԵՑ

Բ

ԲՇԱՇՇՇՑՒԻ

Համոզվածէ, որ մտածող մարդը«փչացված» մարդն է, քանի ճր կյանքիչբֆանակիցդուրս գալը նբավիճակըբարդացնում է ն ոչ «րգանական Ռուսսոն

տությունը: Ու թեն Հաճախտրամադրությունչի ունեցել, բայց գիմոկով փորնն իրենց Ճել է արթուն պածն, ծիծաղի ջիղը: Պապիչանքերը, անչուլա, տվել է է այն չեզվել ընդծամեկ այլ "ւզիով՝ պտուղները,բայց աշխարձըգնացել «ծուռ աշխարձի»Հիմարունուր կարգից, տոշմն այս անգամէլ ծիծաղելէ

ու

ու

թյան, հրա ընչաքաղցության,ագաձության,կեղծմրֆոչթյան,այն ամենիվրա, էնչե արժեզրկում է կյանքը: Այն ժամանակից ի վեր. ճրբբութ լ0ֆԻթյունը դառնում է ռչ Թե սլատաՀականություն, այլ իրէնով սպառնումէ չցենլ կյանքի բոլոր բնագավառները, Ի Հայտ եկած ծիծաղը տակոիուուն ն. այն էլ անդառնալի: տեղի է ունենում բածվում է բութ չբջության ու փողուռվողաչխարձի«իմաստության» վբա:Այս դնպքում գործ ունենք ծիծազիորոչակի,մասնավոր արտածայտությանՀետ: այլես իրեն տարանվատումէ ծիծաղելիերնույթից, քանի որ խոսքր Ծիծազողն է: Այն ֆարդում է «այխարչի բացասող ծիծաղի մասին ծրֆաղիամբողջական ապեկտբբ»,ծիծաղելինդառնում է մասնավորերնույթ: անգյալում է Հայտնվումերբեմնիներդաշնակություն. Անդառնալիորեն աշխարծնբատ իրեն է փորձումՎենլ մարդուն: Դաումի ոուսերենսոաբբերակն/ ավելի ծավալունէ ն ընքերցողին է փոխանցումմեկայլ տրամադրություն Հզազում` մաթետայանակրան արձակի կարեոր ռրակներիցմեկը: Մեռնում է տոծմի մեծը, տոչւն իրեն որբացածէ զգում, ծերունու մածով անցյալի գիրկն է անցեումմբ մեծ ժամանակ: «ԶԼ՞որ ծիծաղիՀենք այն բանի Համար գոյություն ունի, որպեսզի ծեփես,լցնես ճեղբերի»՛ Առանց գի ծրեսնամյա տարիքում տարեց մարդ կլառնաս: Մինչդծռւ այն ամենը,ինչ զայրացնում է թեզ, իր մեջ ծիծաղելիինչոր բան Է թաքցնում, ե Հարկ Է այն ու

ձիծա-

Մոաթնույանական վերջնական Հղացումնեքը արդյունքում Հանդգումեն

ավելի կարնոր

ու

մեծ

ստ խնդրիիմաստավորման.

ռչ

այնքան կյանբի փիլիսո-

նքր, ինչպիսին

կ շեն, ԸԼք. 39.

Է., 1966, էԼ. 6.

տա

է ամբողջ կյանքը Քայջանչեքնթություն բոլորի ոլորտներում: գոբծունհության

ռացիոնալիզմիչիադծում: սածմանհափակել լյանքի ընդամենըմասնակի, մաթեոսյանիՀերոսիՀամարմաթեմատիկան էն կեիպչի կարող բնեդգիկելկյանքն ձեհրից մեկն որեէ նեղ արտածայտման կեցության Հետնաբար՝ այն դարձնել ամիբնկջուվյամբ: «Շիմբ» ոչ այնքանծիծաէ ռբթանտխուր որպես որվեսգիտակցՀետլանբ, զելիէ` թյուրիմացության ված ու Հետեւողականսխուղիարդյունք: ստեղծադործությունըդառեում է Այս ամենով Հանդերմ՝ Մոթնոսյանի խորթում ողինրգաԻրականության երնույթնեերի լուրջ քննադատություն: կանենէ, իսկ մակերեսին` Այն անչրաժեչտ է կյանքը տանելի դարժնեծիծաղը: զուգաորակն է, որին լու Համար: Սա ձիծադի այսպես ասած գոյաբանական է Հետագաէ «իմքծր ստեղծում Հեռվուժ մեկ այլ օրակ: մաթնեոսյանը լուրջ ծաղրը. ծնվում,

առաֆանում, ի Հայտ է գալիս կյանքի կենդանին մեռյալ ձների Հակադրումից:

են: Հին Հարարխերվելու բացառիկ միֆոցեեր յուրսորեսակէֆեկտոբների Դրանք դեր են կատարում,ոբոնը միջոցովիրականացվում ւ օրգանիզմի պատասխանն տրտաքիեու ենրքին դրգոիչներին՝ ապածովելով դրակենսազործունեություեր: Բոյցազա մարդուն Հանգամանքները դուիս են բերելբնականվիճակից,նա Հայտնվելէ նոր միչավայրում,բայց ձեռք գոիառեմանայնպիսիմիջոջչի բնրել բնոշյունը դարքրշարունակմչակելէր մաիվու Համար:Նրանից խլում են ինքնաղաշտպանության բացառիկ չնործը՝ փոխարենը ոչինչ չւուսլով: Ակ«վումէ յուրօրինակՀատարման գործընքաց. Հեռանում մարդն առտիճանաբար է իթ նախնական,բնականվիճակից, Ինքնիրենից: զ

Ճքա ծբձՄքիւտ ժէ'1»,

ու

Հումորից մինչե բոորեծոգի Ժիծաղը տարիներ երանգներով

չատ

փայությունը Հովետականացեելու է, որոոնդոոքեն ինչ փորձի Քենաղատույթյուն դրվում է կաղապարված 4ներիմեջե կաժդառնումկյանքըգրավողբութլրջուքյան քենադատություն, ժամահակիջ ւալ տվյալ դուրս, ղուտ փիլիսովայական առումով դոյարանհական խեղիր:Մարզը թված որակներովդարեԲնությունից բի ընթացքում մյչակելէ այնպիսիունակություններ, որոնքարտաքինաշխար-

1 Ո

Թ: լավացնում:Բայց մարդը չի կարող դուրս գտեվել այն Հնազձնտծընդլայեճիգերի արդյունք է: Դա նրա վող չրֆազծից,ինչը դարերի աչխատանքի ն Այս ամենը մարդկային փորմիարտաճայէ, կրոնը այլն: մչակույթը, լեզուն ությունն նն: իրականությաննանմիֆապես օարարերվելու փոխարեն մարդը է մշտապեսստիպվածէ դիմել ինքե իրեն: «Այն, ինչ խանգարում է մարդուն -դրանք առարկաներըչնե, այլ անչանդատացնումէ երաե,-ասում է Էպիկտետը, նրաա̀ռարկաներիմասին ունեցած մտքերն ծբեակայությունը»": Միամտությունկլիներ պնդել, լքե մոաֆողությունբ պետք է տեղի առջե:Ռչ՛:Ռակյանքի,մարդու Գամար կարեոր այլ ըբնդունհակություննհրի է նրա է, ոի արտածայտվում բնոռրոչ որակ մարդուն խվո ցիոնալությունը

՝

դառեում է կյանքի բնականկենսաձեերիպաչտպանու«Սաղբածուները...» թյան ցավից ձեված կանչ: «կյանքըծրբեջ կանդ չի կարող է չենելամբողջ դգիտակցվածը: Ծիծաղելի առնում, կրկնվող ձ4նծր,դա իսկ երբ առաջանումեն սպաիինիականություն, է կյանքի դիմակի տակ թաքնված: «արդեն կյանք չէ, դա ավտոմատացում է կոմիզմիՖ»: այս 4նակեիպումբ տարածվումէ ինչպես Է. Բերգսոնի Դրանում այնպես էլ Հասարակությանվրաազատի, ժեստերով առանմին դեպքերում Մարդնիր անմիտ չարժումներով առարկայիտւզուվորություն է թողնում, իսկ Հասարակությունը «սոցիալական ակոհրի տրաֆարքոներով» ծիչեյնում է Հասարակական «մասկարագ»: Ի վերամեն Ա. ֆո, այս ամենից ելնելով, Բերգսոնիծիֆաղն կայունի մերժման ժնատ է Համարում՝Հանուն Համբնդծանուր Հարախնրապաչտությանկայացման: որպես կենդանի կյանքի,կենսականԺեերի «Շաղբածուների...» Սացակը` կրող,չի կարողՀաֆորդլածին գտնվել եույն կետում ե կիկնելայն, ինչ մարու

ու

ՎՇՂՕՑԲԵՑ

ՈքօճոթաԱճ

Որորճճոշոնը

Բ.Օ.,

ՅՅԱՅՃԽՕՒ մեմօշօֆաու հ,

Ըտխպտըն ո մքուտտ,

1988,

29.

Էաճտ,1990,2դք9,33.

դիկ ցանկանում էն կյանք գարնել / «Այսքանուրախկյանքը մեր-.-» /, նրա կյունթըլիարժեքոձեծր, նպատակբ մտաֆողությունըչի ընդունումՓարացզած էր միննույն է, իոկ բնկերը Ֆեղմիատ ահղում. ֆեն ապրելն ճւսկաւոովի, կանդնած վերադարձան դաս տվեցին երան, իսկ ավարտեցին, ձամադասարանյիներն եա մւուսծում էր, Մե ինչո՞ւ չենք ասում «իայդեր» ն ասում ենք «դերբայ»: Հզոր ուժ է Հասարակականոդիտությունը, որ ուժի գոիծաղրմամիկյանք է գէ իրականում: Նան ձետաքըբրում նն «ճիչտՖ, «դարձնում» այն, ինչի կյանբ գչուրջ», «կանխատեսելի», «կրկնվող», «ապածով», «ներկայանալի» ձերի: օրակներնեն: Բայցդրանք տգետի, կյանքի կննդանի4ներից օտարվածների չ «Հասարակական մասկարաղի»: Հասարակություննէլ կյանքը վերածում է Այղ.գետը նատում է նախագածությունում.մբջավայրընրա մեֆ ճանում Ծաղբըդառնում է Համատարած,ոբ Հիմվազվա«իրականդոկտորացուխն»: ուղքի տակ տված, պրատիզում ողբերգականբնույթ ուեի: Ամբոզջ եվրոպան հւռ մեց ան Հեղեղը, ոի արյունսռալով բաղմումՀաղթած Հորեղբայրը, այս:ոհղդ տանը, կռացել 6 կաչվի վբա ն իր խեղճության, Թյվառության միֆից չի կարոդանում նայել տղայի այբնրին: նա նման է այն Հսկային,որին ուտում է ոջիչը: Այսուծանդերմ սրանովչի ավարտվում մաթնոսյանականծինաղի ֆեեոմենիբացաձայտումը, քանի որ Հեղինակըպատմություններիցզատ տեսանելի է դարձնումսեփականՀայացքիբեգգրկմանչառավիղբ: Հաճախէ խոսքր վեմեֆ բանում Հեզեսնքի, որ ծնվում է Տրեույթները Համապարփակ, ժամանակի `

ու

՝

մեջ սոնսնել մարդ աւսբածի կարո լանալուՀմտությունից, ինբնակայագման մղումի ն հնիկայիանչաղթածարելիության զգացողությունից: Համողմամբ՝ Ա. Բերգսոնի «անմոոությւն տիամաբախությունը» որոչվում է ժամանակիվերապրումին տարածությանգիտակցումի Հարաբերակցությամբ. ն ինչն ավելի կապվում է անդիտակվականի գիտակցականի, անՇատական աղզատության ն սոցիալականանծրաժեչտության Հետ: փոխճարաբծրությունների Միֆավայրն ստեղծում է կանոններ,ռրոնք կենդանիկյանքը, երա ներքին կույը Խցկում ծե տարարնույն սխեմաների մեջն Հարկադրում արել «ր ձեով, իսկ դրանց կենդանի կյանքիցթորվածմեւյալ Վներ են:

Կորի

միաչափմտածոզության Օտարումը՝ Հենանք

մաթեոսյանը 1905-ին Հիսպարակում է «Մենքենք մերսարքը» վիպակը: Ակզբումտպաղբվեց ռուսերենն:Սա չուրջ Շայտ էր հրնույթները դեղաթվեատորենիմաստավորելու առումով: Այն նորովիէր չարունակում «ԱՀեֆժորում» ակաած Ամբոզչության փրականության մեֆդրուի նպատակե

Խոոացունյունը: մերժումն էի

4եծրի Բ աոր - զեր բնական(ծեսա երի:

Հանուն

լոչակցության մարդկային

Երկը միանգամից ուչադիություն գիավեղ:«ԱՀնիձորի» Հարուցած աղմուկնըստ երեույթին խանդարում էրակգբում խոսք ասվեց մամույուժ Մ. Ռշչչինի«Անտառամեջ գյուղի ասթը»7 ՀոդվածինՀետեեքին

Բիովի «Հովվերգություն. 20-րդ

Ա.

«Ոոթթոո/քիռքճքեթաո», ՇՔԵՅՅՔ,1965. Է. 6.7-8.

ԲԱՅՑ 016 օ6ՈՅ ՃԱՂՅքՑԵՇՎ,

հ, ՕԻ(ԸԾԵւՕՈԵՇոքճոր»,

2 սարք

«ՍԵ

ԻՑ

15. 10. 66.

Տրեֆիլովայի«Հովվերգուե

«Մենք բով գիրտենը,Թե փեչպիսին կեցվածքընդունելը. ժար վելն չմածշավան է մեր կյանքը»: Այ» դիտարկումներիկողքին կարելի է առանմնացնել Բիտողիխոսքը Բիտովնզգաց, գնաչատեցայն, ինչ Հետանրբին,իռռրըեզրածանգումներով: Ակնածանքն ընկերոփՀանդեպ պայգայում չատերնհայդպես էլ չծՀասկազան: մարդկայինտեսամանավորվածէր «նրա դարավորարյան զգացողությամբ», ԷՔՐԿ բ մբ, Թո՞գրողի տաղանդով ինտելիգենտությա՞ կո՞վ,հարությա՞մբ, ու

.

Ի

իՀարկե, անդաստանում: դրականության երեույմ Համամիութենական ցառիկ

ամենը միասինվերցված: Բայը Բիտովեզղաց Մաթնուքանիստեղծաղոի«Հրանտիմաքիությունըկարողէր նաիվ թվալ, բայց ծուլնյանբուն ակունքը. նրան լինել իմաստուն, որովծիտե.երւռփմաստություն դա չէր խանգարում Հանդիսանումէ մեծ օերբ»՛: քան փորձը, ավելի չու, աղբյուրն մեծ ճանաչուհք էր դեում գրականության Ազնչայտէի, որ Սաթենոսյանը ն ախխուսափեչ էր դարձնում Հաոիդեերի որութ ծ, փոտածՔայչը հեթադրելի սաւ. էր, ճանդամանաչի քննության գբախոււական Այսուծանլնրձ լիությունը: չկար, մանավանդոր ծեղինակըՀատուկ ընեղզծումէր մաթնոսյանահպասռոակ այս

կողմը: կանաչիարծի Հովվերգական լուր) խոսակցություն Մինչդեռ պատումը փֆրագմնետուլպատկերներով չատ հեկատիձր առնվում ավելի Հետաղդայում էր բացում ժամանակիմասին: ամժմբողֆացեեէր ասելիքն միջոց ինչր պատմությունը, «Ռեռազիոչխարների» Քիչ գեր ծրվի «ղջ բովանդակությունը: չեւ ծամաի ն չէր կարող ինդդբկել արտաքուստ. չեն չխաղաց այն Հանգամանքը, որ ննրկայացվող պատկերներն միջե հղաձ կապր ննրքինբնույթ ունի: Մաթնոծամաղրվում իրար: Դրանց ն՛ ներկան: Նա գիտի սյանն ամբողջականծիրի մեչ է ներառնլ ե՛ անցյալը, ինչ չաո՛ր ժամանակըկամ իբաղդարձությունն իրականության ո՛րդրվագբ: դարձեելու: ն արժանածավատ արեոր` առն Հեղինա մեկն է աշ ոն:

Ան

Ան ո

են

ոն իոլավում:

գրվածներիմիջն միԱյս երկի նախորդպատմվածքների Հեւուսդոայում անցյալի արձաէ պատմական ակա գիրք է գրավում: Այն առանժնահումէ վերախմաստավորմամ նազրումով» ե իրականության գեղարվեստական Քանի որ խոսի» փառակապակցությունը, Զենք օգտագործում «ականատեսի դեժառաջին Հաճախէ խոսքը ձնավորվում վերջինսմառնակիցէ դեպքերին: քով.

«ես

արդեն

ու

ասացիֆՖ՝

1967, 28 ոՒԼԾՅքՔ, 20 ՏԵԽ ՀՂՒՂՀբձքուտ 143614», ճ., Ոո«Ղսքձռծ, Է. 3.

Լ, ՑԽԵՇԼՄ ՏԱԼՅՂՄՒՆ «Է108ԵՈ1 մմտք», 1966,

ՂքեֆաողցԲգ 2. թուցտ, ՇԵԼ 83 քօիլուն, ԻԼ, 1986, Հք. 87.

՝

Գ.

տեղականմայԴրանցՀաֆորդեցիե գրախոսականները: թյան փոխարեն» զնաճատականները ղուԱռանձինբավատիսակվան ժուլիՀրապարակումները: չէր էլ Հին քննադատական վերաբերմունքով նախբնորելի դորդվում այնքան ի նչ է գա Հեւտյոմնաքուսերբ: դրոնոիաձ գյուղի Հանդես, Մաթեոսյանի` անտոծաում կամ առւաջրնքացիկասեցնելու եպաառափադիմության Թյո՞ւե, Ամելի Հետ էր երեույթների խորքը Թափանցելուց Հրատակամիտջանքծ՞ր:

ՀԱՒ մբութենական Տաոսո ի

դար»

ի

ջինս

վՏր-

Համար: Դեպքերի ԱՆ էբաանութցունից՝ թաթԱաաաասիրելու: ենթակա Հեղինակայինխոսբի

է անչրաժք ր աժքչ»է սյանին Սաթե»

Հան

տարան

ն ւջ

է յին քի տ տրաՔացքն ամբողջությամբ վե առանձնան ում վերլուծո որ է յանի, մաբանութ, հմ. ան ծա դրի չեչտա ձեր, խոռքի ր արտածայտման բարո այն րօիսը», որ վերապա անծնարին րին կդառնարբարոյական ցողբ՝ ՀնդինակայինՀղացմանՀաղթանակի: չում ապ թում է ինթերցո ակվնջայտ . երան բեոառաքի թ Ր1Ը է, որ գրաոթմամբ. բնթե Համոզված ,

«կաթե, Ան «եան

չ

"

րիներ չարունակ Սոցիոլոգիանտարինե

վրալիզմի

սոցիա

առ

խործրգային ԸԳաշյի այն ն. մի Ր ոլորտներում պրաչտոնազես գեղագիտության ուսումհա 998.է «Սոցիոլոգիական ոիբուոմեեի» մասին: «օտարման Փենոմե վեց ո նե խր ցուցադրելո դրելու

դիտելու

զբազվե ղբազվեց

.

աչխ

ո"

ուս

չ

Ի, Բ էր խԽոթյ" Հպարտու, Խմբազիիբ Ք,յուններ» Համարում սում մունետիկ: ոոլես «լռությունչի առաչին ուֆ ք. աեր: կորզել է, Ց» ճչմաիտությունի այու Դո է Հայդրականությո ե ոՀ.էմ: Համարձակություն ամսագրի առաջին

են

ի

տաղա

անձ

Սոլթնուսյանի

Գրաբերելու ձր Հեզալման բարորավան վչԳառարավավան րով դերմ,բացածձայտելով իրենցարժեքավո դիտարկումեծրով Իր չ Հա քներե' ողությունը, որն առանժին` դարգա' նչանս էիե էինառնչվում ւռարբեր,ներքուստ ասնական կամ այն որակը, պատմությունների ատմուխյուննքրի րֆարթում անգավայվաղ սբակի ծբ Մոլթնույանբ ձթե միութենական մամուլ Բո բովանդակո բովան կուլմերին: զ : ան : գրողին, ա չխարծիախկյունում ներփակկ Անտառամեջը ամարբում Հարկ մասին, բախվումէ քաղաքակ Է, տաղանդավոր ԱՐԻ դեպքում միայն«երկրորդը» լավագույն ռաջինը» չէր. թյանը, տեղի ուննցած ավեի խություննհ դառնում ժամանակը Ա դեպքում` դծվածկացությունը: Բոչ

Ի

ում

սումնամ,«8 հր առաֆ պե

է

մասամլ ե

յո

Ա

ե

ն

են

ՇԱ.

ադա

,

զանում

աց

'

ուժ

«

Բ

՝

քում

բայց

ացվում,

՛

Աե ոլ ազի

ռռալուջ

որո

ու

դնել

անճ

ջը

:

Հրեն

Աա

բ

ոբովշեւոն,միսՐդու իբ բնականտարն ՐԲ"( էէ «զբ», «յլ րեն " միջ /ծս, ն քին պաթոսը մաիդո արդու ծիկրի միջն ստե 1ժվածանբնական ճ ակի բացածայտումն Է: 189 գրողն իրեն բնն չի տարուն բանջատում "

385. 398: ան

-ո

:

պո:

,

4ամանակիգրավա

Արա խո«Քը մոաու «ԱՀ աաածաեը զաակկերպ ՀՇարքադրումի

Բորչ

բեթ ացքից, բայց ակնՀայտ է, բն պում այն թերամագությոմ| ցությամբ, ինչը բժոիռ ս րած- խոսակցությունը Ի

ձորում» նէրով: ե. թկան

ե դբելոանցյալին՝ գրողբ

որ

բ

ն

երա

ու

ւ

անչրֆելիդարձող Հասարակության ապա

դրում-

տճնսնում

Էմ նն: ածագնանռ -

մ.

բի

բտ

ու

ու

«

քաղա,

խողբ

"Էլ Բե:

Մեն մ ատեղծ-

ուժ

ԱԱ

-

արտա

Իրք

փ

ս

«

ՇՔՈԹՈՒԹ

'

ոճա

թ, էլ ՒՋԱՍՉԻՉՈԵՒԹՇ

ԴԻ՞

.

»«

ԹՇ ցուռ.-

Տ: Էմ ԲՈՐՏ

ը օթՓ:1Թ6Խա0Փ Ըած

Թ ՇԸԹԵՂՇԵՇՑ Ռ

ոօքու

Սեոծ

ԱԱ ԱՅ» Ճ. 514. եքոսառ Բ»

՝

`

ո

ո

3.

1971 ԷԻ

ԸՇՅԻԹՒԹԾ

ՇՕԲ

մ

ԽՄ ԾՈՃՈւՅ

18-319,

«.

էրՅ, Ո». Բոոօօճբաած

-

,

6.

24 725Է

ԲՇԽՋԿԵԽՕՇՈԵ..8 Շ6.:

ԿԱ

ոօոյեօը

աա

բշ Ր Խարոզցօոոթ- «ՌՔ,» 197, Ը ռնոաանրու, Էէ» ը «քարեվքի.- 1ԹԻՅ "6. 22818 ՕՅալճո8ԹկԻ06 Ա ռիութ:

8. ԷտԱՈՇԵՅՈՒՒՕԹ

250. այո Աա 246, շեն, «Ո.Ւլ», 1972, ք60:258.են:

194.

օ.

99.

ւ

ԷՇ

կարավե հեւ: լոթոշօածոօ5 «Ա.Ռ»,

:

ՕՇՕՅԵՅԻԵԾ.

ԹԱ ՇՇՈՑԹ

ԹՇՈ»

2 «ՇօԱԱԼՇ»,

ԵԼ. 989.ուՇ. ՇԽԱՇՈ.

Ի

ԲՔԹԽԾԻԱՕՇՐԵ:

«ՈւՒ»,

ԲԿԶԱԳՈՒԶՈՒՒ6

ԾՇՅԿՍԱՈԾՈԾՇՐԻ:

Բ

է սեփ, ո

1956, 15 էթ. Կքյոստու Շ

ՇՏԱՏԵՕՏ 8. Բո

«8. 1968, ԷԷ. 7. 6, 6. 308-311, ԲԱՆԾՑ Ճ. (ՔՃԵՄՆԵ ԵՑ

ԹՕԾՈՅՅԹԾ

Ւ». 1970. հ. 9, Շ. 2637-291, Հաքոկցորո1. ԽԱ 1921 6. 2852 ԸԾ. յո Կ օօ

ՍԽ ռքոտ», Շգի.

ու

Լ

«ՀՇԽՇՇԽՇՈԵՇԵՅՑ

ԽԱԿՐՅՔՅԽԹԿ,

Բարու հէ Շ

Ց,

-

լրաեարի Հարտությած: ր Հ Ր աոած

ԴՏքՅւօոտի Ո. 8Կ6 ԲՁ,

'

'

էր,

Լո

խարսարծա հար Ֆբոմմբ

օքռ

ա,

ՊԻ

-

'

բա

19688.

ՈՅՇՐր«օ6, «ՀՈՇՈՅՈՅ8

(03844 «ո Շ.72-78, Ոօոսս Փ Կ-խՑՇ7ՑԾՇ տ քօատոմք.- 8 օւ: Հօ: ՈԲոօքաոյք:

ծաղ-

ո" ամեն ին ված օլիմալբական վոությունի. ինչ այնոլեսչէ, փեչղես 2 կայացվում է կյանքն յլ պատկերունի:ի: ԻսկՄաթեոմյանի Համ. աբ ավնծա, յ» Էր, որ կեղծ դծիքն գարձն չե էբ դարձնելու անխուսավին երկրի բի կործանումը: ան թ: Իեչապացուցելու ն Համո անք չ(արար. զված որ վազՄն ուչ իր խոսքն ընկալվելուէր ռրպես բ, ժ ամանակիիրական Բ: հա

եեք.

Օ6Յուօբց.-

ամենատ

,

ինջե ուժի

մար,

ի»

ոի

Լ

իթաքը՝ Հիժե Հանդ ավոր,Հնգնանքի ժեով օտարմանՆին բ անչրաժե չա ձր աբ» աա ո բեր ոլորտների` ածում ճ՛ մշակույթ թականության ե՛ ե արորի յան, մարդկային փոխչաբաբերությունեն Գոռ րի վբա: խախոում ձր Տը

Ք

`

`

ա

.

Հասարակական ինատիտուտնե ւ. մեթետյանավան

ԱՏ ԱԵ»

:

մաթիվ աստվածներ դրանց վերագիեբգն ատեղծումէ բազմա Խի ՔՆ»իրեն նու. դառնում է մարդկային լով էրեն իոկ բնորոչ որակները: ձա բ Հակառակ Ը Միաստված վածությունը ված 4ն, որին ենթարկվումէ,Ի մարդը: ն ն չ մ քերն. որակեն ր, ադրում է արդու մեֆ բազում բ անջատել լ Մամբողջության: ավարտուն րտումորեոխ է ն հոր ժամ: գահքներըտեսն ածության արձագան, /ֆաչիզմ,ստալինիզմ/ նակն բում: Ֆուտ, լիտար Գառա Ը: կաՄարնորհզրարկվում են Հոծ զանգվածները: վում են կուռջծը, որոնց բն ընդՀանրություն Հանգումներից մեկն այն է որ օտարմանտեսակներն սեմասեւան Անձառըդադարում դա կախվածությունն է իռացիոն մուտն որակնեակի էրը հռ դառնում արել,

ԿԱՏ,

չ ժամանակիբերած

է: Սրված է Հակասուլնյունը մարդու ն. վտանգված

դան

Շամաղրժն,

բա

«

չ

Կն,րի «քոնանքները,որոնք գնալով

ձամա

ա

-

Նոր

՞

ժ

ություն»

ն մ

՞-

է.

դարձած ազատագրական

:

,

ու

է"

Պի»

առուն

բով

ւ

ւ

է

Հորիման նախնականդարէ. ր անքեն արուն ըճնճրի ժամանակկռաաիգարեների Հին ԱԱ ր տենա կարծիջովթան բառի «օտարում» բառն Հոր մար» չ«ոնց ինբքեօտուրման կապան աան խաստվածու `

էնոմե

ժօտարման

իր սերուն թունդրը

տում

՛

ջրականություննառաֆինըփաատեց ստեղծված մաթե րց երկրի Համի Թնոսյանը բացաձայտի,

,

է

որը

դե

այլ

«ա

ամա

գրա

որ

խոսում

բ

առանժձեացնն, ց բ

ոա ոսյանի, խոսելով ականների խորՀրդային աթ ավելացնում է, խոն Գար չփոթԱԱ գողանում է, ինքը իրեն կվոբծանում ԱԱ է, չե դավաղվումէ, փիան եր 8, օրովծնան ոն չե չաս Համարում է, որովծե 26 քրինործանում է աա րաք ք. ժ Բա ԱԱ փչանում է, վնե Բաքէ. անաչելի»բնն Մ

Ի

բա

բը

շրակներ:

դակավո

դուրս 6 ձա Է

դաշտ

ր

ոսննըն'

այս

ւմ

ո՛

Համար: ար:

--

.

է.

Ի

հ.

8,

բծճո

«ՅԵՏՈՅ»,

հ7 քՃԶՈԵԻՒԾՇՊԵ.62036

Ը.

այլն:

է

1412,

Է

8...

200, ՔՅՈՅՑ Լ.

Րիջ մեկիստրուկ: Դա կարող է լինել (իրջ գեպիփողը կամ թչխանությունը: դործածելին «օտարում» 19-րդ դարում Հեւելի, ապա նակ Մարթա ձեերբ քենելու նպատակով: հգթույթն արդեն սոցիալականՀիվանդության մարքսիզմիտնսաբաններըՀամոզված էին /«Թեզիսներմոյնրրախիմաոր մոածոզու«կապիտալ/, աին»,«Գերմանականգաղափարախոսություն», են առարված եզուբյան օտարված ձեերն արմատավորվում Հաասարակական բյան պայմաններում:Սոցիալական կյանքում հղածայլ հրնույթի Հաղթքաձաբ"ւմբ կվերացեինրկվիեղկումըն գիտակցությանոլորտում: Բայց վարբնոիէ

Համալսարանընդունվեչրբֆանավարտները ստտնժենց ատանում: պլաչտոնն էին Հ աչվետարի երազանց լե»գերմաներենից

Շետ: «Օտարված անդուգագիպելիության Հանգամանքի աչխատանքըայդ Հափարբերությունենրը վերափոխումէ այհոլնս,որ մարդբ--.բր կենսագործունեությունը, իր էությունը վերածում է միայնսեփականդոյատնման պածանության միջոցի»:Սարդը,որ անմիջականորեն ստեղծում Է բարիթ, գոյատնում է օչ թե որպես մարդ, այլ աշխատավոր: Մարդուէության ն դոյատնման միջն նղած անտագոնիզմըդրանը անհջամապատասխահության արդյունքն Է: Մարթծամոզվածէին, որ սոցիալիդմին սիզմի անցնելիս կվերանան ն մարդու դրա Հիմքերի մասնավոր չաճագործումը: ահփականությունը դա այդպեսչեղավ: Այն չարունակվեց նոր Հասարակարդի պայ-

անչատն գեռնա ենթակաչէին որնք սլայմանականության. իի Հնարավոբու«Նի գայթեդարգացմանը: բնականոն էր Համայնքի քյան չափովֆալատտում պատվեց խլիտալով դրասծլ"Վ`ժամանակիդռնզուե Հտավիտենությունից զինՒ նյակում Հովվի պես կանդենցմեբ ապրելու ժամանակիուժեղ, գճղդեցին,

դասականները

իՀարկե,

4ներԸնդունելով: աաաս կա չ,ՐաԴ"Ը սիո խախտեր Գրականությունը ընդունված լռությունը, Ա

ռբ

Հակառակդեսբումդառնալու ծառան: էր գողլավարախուության Համբ Մաթնեոսյանի «Մճեք ենբ, մեր սարերը»վիլակը դառնում էր մաիդու ն Հասարակական կյանքում տարաբնույթ հնատխոուտների միջե հղածօտարման պատմություն: Բնօրրանից, աչխատանբից, պետությունից,օրենքից ձեռացուհա դառնում է է ծոդերանորեն, մբ մարդուն վերափոխում ութիչ,անվական կարվածգոյություն,որ փորձում արմատներից է նոր կյանք «կսել, իսկ դա պարզապեսանջեար է. չէ՞ որ մարդու Հայրենիքում ճ քր անցյալն ք, էնչալես եմ նրանք,ովքեր Գեռացելեն բրենդը տանից,ինչ-որ կերպ. գո-

Բոքշր

Իո

փորձում վերադառնալ: սչաբաարա արական աե ԱԱ մարդկային ինքնօտարման պատմության Արեա Մ

րի .

։:

են

Հո

Սա

Ամեն

ան

բննարկվելիքխնդր, առայժմ այն : Հաա տաածվում բավավան-քաղաքական կյանքի վրա: «Մենք ենք, մեր Բ

Գոտագայում

Ը

սարերը» վերնագիրնինքնությանը Հավատարիմ քնալու մզումի դրսեռրում էր` օտարմանբդիմադրավելու ներքին պածան):

վազի

կենցաղնէ: աշխարչից Հ1 յուզ մոս (Մրտած Համայնջէ: «Անտառամեչի Հանրաեի" պետությունը» եջավա կարգավորէլու ձգտումը պաիտականություն չեւ ի ուք "ր1 ԽոՂՔԸ չորչովներըչին Հասելայստեղ: ժամանակի ՛- էեքեագառավա աշխարնծ Հ» ն8րքին,անանաանելի բնազդով Խալ հր նծրոից : աղար Դա

Հեռույ

սե-

բ

ԳԱ

դուր»

կրելու:

բան,

ով

ու

ակ է

այս

կամ սոյնծանրությունը

Դպրոցիվարիչը տնաքսության Հաչվետարին, որ հրկու տարի գերի էր

ՉԵՐՃԵՇ Փ.,ԸօՎ.

ԻՈՃքԻՇԽ.,

տ

42,Ըւթ. 93,

Քոլ,

դպրոց

բերեջ- րանից

Հետո

ամենաառաֆին դարձավ տնտեսության Խախագապրածակ կալերիսչաճակը, ն տանը թոռանը խաղացնելուց է ասել Քիչ անցել էր արդենԹոչակի Հը, որն է «ամենավերջինը»: ձանձրացել էր: «Ամենատոտիիե նախազաձք»դառնում ե. Համայնքը բոլորիահծչզբաղվել, չեն կարոդ որեվ աշխատանքով Մաբդգին կենՀովիվների երանք Հանրապետության ունի, թանի ոի բաժեչտությունն են: Մրանովփակվում է որոչակի օղակներն ապածովող

սագործունեությունն

ու

Հասակը» /457:

է. ն, 9 միՔանի ռր վիպակումբացածայտէ Հեղինակի նծրկայությունը, ն Հնարավորէ սլա«ըանկազած դեպքերն վեմբերը, ուստի լծորդում մյանց հն ամբողջական ոբոնքվերֆումդառնում ներկայացնել, Հին» նոր իրողություն ԲայցՄաթեույանըբերում է ն՛ «կողմ», .՛ ժամանակիմասին պատմություն: երեույթներն փմաստավորԱյսսլարագայում արդեն «դեժ» փաստարկները: բնկաչմանե արժեորման չի բեդունում մեչ:Գրողը վում բնգճանրության չինել Հետեաոր կյանքըչէ կարողմիակողմանի Քանի միակողմանիությունը, ունենում Շակաղիբտրամաղրուտեղի է գնածառտումբ սեսն ձրնույթների ու

Շամաժամանակյա որակների բնավորության մտադրությունների, Բյունների,

մնջ: եերթափանցումների Հազար Հինգ Գարյուր տարեկանէ: Փյուզը Հին է, որովճետն եկեղեցին ութ կրակարանը Հեթանոսական Քայց դա էլ վերջնականչէ: Վփանքածիմքի

չ գյուղում ՀազարՀինգ Հարչուր սուսրեկանէ: Ռչ ոք չի կարող ասելվ̀ա՞նքն «Առու Հանկարծ Եթե վանքի չուրֆը: է փաթաթվել Թն՞ գյուղն բույն դրել, ծո ն ցարի ինաջեֆվեր Հայաստանի, օիծնությամբ» ազաո աո ազգ » վական էր, որ մենք քազաքակիլրի ե Համար վանքը իբրե չինուոչ գրողը: Մաթնոսյանի բայց պատմաբանները, թյուն, պարզ վկայություննէ այն բանի, որ «այս փոքրիկ Հողակտորիվրա /29-: պատմությունունի Հողի ն մարդու բարհկամությունը»եվ Հազարամյա բնավոհր կենսափորձով, այդ տնականգաչինջն էլ ձնավորել է մարդուն` ճարտարաՀետնաձլես բոլոր նրանք` բությամբ,բարոյոավան ընկալումներով: գյուղի մարդկանցչսիրող գեներալիկինը, դյուղն պետն սրատմաբանը, Հյուրալխաղերը,դովեստֆինբաժնիգործակալը.լրագրերը:չարժանկարները, են կենտրոնից,չեն ազդում որ գալիս սպառնալիջները, ները,ցուցումներն են բնությանը ն իրձճնջ մարգկանցվրա: նրանքՀաղորդակից է կամ «րոր բնու 22 բնության կողմից ւրարտադրվող մեջ առաջնորդվում թյան» ապրելու սկզբունքով: է «Լրագիրը լրագիր, ցուցումը ցուցում, բայց խոտըչորացնելուէ արնը հ այղ պատճառով են է լ ե պածում, արեին ոչ Թե ցուցումի, նրանք դեմքբեերն կչտամիանքըչի ազդում երանցվիա» /46/:

Բոշ փառույցը ԱՂ: Համար իրք:

ու

ու

ու

Բա

4|

անոթներիսկզբունքով են ՀոսնՀաղորդակից

Պառումիներքիներակները

փոխլրացնում «Համար»է. «դեմ» Հիմնավորումները դես գալիս: Մաթեոսյանը միջն սաշմանՏարբեր«Հատվածների» է տարաբնույթ իրադր»«իվուններում:

ծակակիանքեաիտածայմիեծբըգբեթեջնջվածեե: Հեղինակի Համակրանքն վում են ինչոլնս Հեղինակայինվերաբերմունքի,այնպես էլ տեքստի նենրքին տրամաբանությանմել: Գոյակցությանավանդականձները հախբնտրելի են ու

ե՛ դբողի Համարկ՛ անտադամնիգու,

կենցաղեն

նոր երնույթներ,

մինչ այդ չկային ու իրնեց նորօկյանքը: իրականումԱնտաբյա գոյությամբ ավելի տանելիպիտիդարձնեին է Հ Խորը: կարիքն առաֆ դբթ ձչ չունի:հրանքն գնում,անխուսակիելի ռամեֆը մարդկանցՀարարերություններում: Քաղաբեչն էլ խորթ»ւթյուն է մտցնում նոբություններիձեով, իրենց անաովոթուվյումբ: ՓակրքությանՀնարբանքները ն են Փամածիանթի, աբա ծիծաղիտեղիք չալիս: ԵԹԵ1930-ականներին Հեռախոսըկասկածամոություն ու նան ակնածանք էր Հարուցում. դա մի բան էր, որովիրար վարգադբությունեեր էին անում ու պագանջնծձի դնում, ապա Հետագայումայն մհավ կենցաղ, դարձավ, մածավի, պանրի,սայլի սլես մի բան: Հետագաչարադրանքը կապված է դարերով նավորված միջավայրի աստիճանական փլուզմանպատմությանը: Գրողնընդգրկում է կյանքի ամնամեն նատարբծրբնագավատների, ինչ տելակայելմիննույն սյուժեի ծավալման բնթացքի վբա, անՀնար1, իբականության Փիագմենտալ պատկեր-մնկԼ22 ամբողջական նարտնությունները դառեումմ որոնք մարմնի Հ ատվածները, ծենթագրելիեն դարձեիում«անտեսանելի սպաձումէ ոչ թե ամբողջը»: Գրողը սյուժետային, այլ դեպբերի միջն եղածտրամաբանական Այդ իրողուկառզը: Բյունները միայն արտաքուստ կարող են առանձին ճակատագրերի Հքրաբեբյալ պատմություններլինել, դրանքեիկրիմասինարվածդիտաիկումներ են ներթինտւսգեւսոլով, Հանդնրձավոբված վաղվա դբսեորաֆկավով: Հանդեւը Ավանդական ւռոծմլչառավիզն արդեն հախրամլուն չէ, հա անձայրածիր ծրկիրըգեկավարող կուսակցությանանունիցիրեն իրավունք է վերապածել մտնում

որ

չիջապաթին Հարգանք պարտաիել աշխատավորի ւԱումսՀանդնալ: Հետագան չել իրականգծերովջույջ

է տալիսայգ Հարգանքի արժեքը: Առաֆնթացըմղոնանոց է ինթացել, Քայչերով բայցակնձայտէ,

որ

«հոր

դասի» քաղաքական-րաղափարական բռնապետությանը նախորդգեցին Հանրա-

մեն դիտակցությանՀետնոդական Հմչակման»

աշխատանքները: նկատելիէր, նկատելի Առաջֆրնթապի էին ն կյանքումի Հայտեկածօտաիման տարաբնույթ մեերը: Մարդկային նրա ինքնության անշատականության, խոբթացումը կատարվումէ առտինանարաի, ձիր մզումըփողի,իշխանության

չ մթին բնազդների, դառնում է «8արքնաջնում ծանդր արդու ր էշ.ոնԱա "ՏԱոաումը, (ՈՐՆ: պարտագրվում մն «եթ դասականարտածայտությո "9. սոցիալիզք ե. ի«էներն, բխի Հանա ն

ամյա

:

Լմ.

նա

սե-

է

:

Մ

ք

Սա

պելադդուլադիՖ

Մանոյանի Հայկազնայչ դժոխային հրադարձությունների գործուն Ֆե ՈԶ պածեց է:: Հայկազի (իցներից ինջնությունը պապերիցիրեն փոխանց-

մասնա

`

|

ված

Հավասարէ Հրամարվելը դրանից կենսափորը, դարավոր

ինքնառչեչաց-

ռբ Հագրեսիվբաղաքակիսրարագարում, բնչր տեղի ունեցավ Այքքսանի նրա տեսակիկոիուստն անխուսափելիէր: Թության» կրոզնէր. Հետնապվես ե անտեսական ոչորչոը, խոսբ է դնում «չուչե անտեթում Մաթեոսյանը են Հովիվնետարանքատված միիանցիը ւոցիալիզմի»մասին, որտեղ կայական ն դեռ բի Հանրապետությունընրանց պատկանողսեփականությունը:Քանի է էր ինքե Քվում եկած վերնից պարտադրանբին, չէր առեչվել Սնտառամեջը

ման,

հր Հուռի սեփականատերը: Անտառամեջում ամննօրքագործը մարդկային բարեկեցությանծիմքե է: ուղղորդվում է արբրտատնՎտանգնայե մ, որ աչխատանքն է չատ բան: Փոխվել պիտի բիդամԳյուղըվաղուց փակածլիներ 4եծրով: պարտադրանքի տեսական էին տալիս, ձին, « եռուտումներ Հաչիվները, բայց մարդիկ դանդաղում ն վերքիե վությամբ» սլաոասխահում բայց ոչ բուրգ», «ածազանդումներին գյուղում պարզեց, չէր կաիծլի»: Հրածշանդիչը «այդպես Հանդգուրժել չապես՝ քսաներորդդաբում... ինդամենը անմբնների որ Անտառամէֆիղեկավարները մինչն այդ չէին Հա ռի ժարգին Խուզի Հետաձղուժեն: ւ բանի սուբյնկտի պետությունն սնվականությանբացառիկ ոբ ժողովրդական կացել, Հատկացվածէ միայն կենտրոնիկամքը է, իակՀովիվների Հանրապետությանը ապա տելի տվեղին: գեր, ոկզիում փոքր-ինչհնդդիմացան, կատաբողի ոին իրենով պայէ Հակասություն, մեկ այլ բացածայտում Մաթնոսյանը տասնաժյակներձգվող տեզապմանավորեցտնտեսության զաիգացումն

Թերման

պատճառով

ու

Համընդծանութ միջոցների արւռադրության Երկրում իրականացված տույտի: սուբյեկտիպետաՀանդիսանումէր աչխատանքի ազգայնացումըմիաժամանակ որոնք միտկանացում,ազգայնացում:Հետնապեսբոլոր այն ձեռնարկումները, կենսակամանչատական պաշտպանությանը վածէին սեփականիրավունքների են ուղղված կարգիդեմ պետական դիտվում որպես մակարդակիբարձրացմանը,

ոտնձգություն:

ասում էր Հովիվը,մենք մեր Քչ«-Մեր ոչխարն է, մենք չենք խուզում,եամինչենք: Համապետական գործը «ՍխալըՀենց այդ է էլխ-ասաց 258: է թողված» եջ մասնավորգործ:Շոն գլուխն այդտել դարձնում

Հրաձանդիչը

Հարարարելու. նկատողություն կենտրոն` կանչեցին նախագածին

Հովի-

չարունակեցխուցզր.մթերումի ոլնմղոնանոց վը Հրածանդչիգլխավորությամբ մաողդաչյի ՀորՎ ֆաիդվեց: քայլերով առաֆ գնաց, իսկ

չէր, ճալւոէր, թե Առտառամեջըերբեքել սեփականատեր Քանիոր այլեսակն կորցրեց Հանրապետությունը Հրածանգներկւուհարուլ, ուստի ն Հովիվների վերականգենիինքնուրույնությունը: Հքոնանքները ծանր էին: Գյխաբանակը՝ չու Հաղար մի ձն առաջարկվեց,ժամանակըկարճ էր, անտախամեիցիների գործնականէին բոլո՞ր, բոլոր խԽոբձուրդները: Համարխելացի «կոՀետնանքներնաղետալիէին ն Հոգեբանորեն:Գնալովածաղզնացավ սեփական անչոգությունը լնկտիվ սեվականատիրոչ»անտարբերությունն ինչը երաբնաաշխատանքիՀանդեպ: Մարզնսկսեց օտարվելաչխատանջից, : ձեն 4ան նելության նման գլխարկըթեջ դնում էին Վանու ալլ

ու

ու

ու

ԱՏ»

իայի

գլիներին,

մթակ յափնջին ուսներին էրն բայում ե Հերթով ժպտում էին լուսանկարող գնածասարքին: նրանք Հովիվ-Հովիվ էին խաղում: «Թվաց, Ան աչխարբձօր ն Հազարովէլ պակասեցին աչխարծն տող բանակըստվարազավՀազարովէլ,

աշլխարծՀ դարձեոզ եռքծրը» /59": ներկայացվողիրադարձությունները կապվածեն Հիմնականում Վիպակում ն կյանքի,բնականերնույթների զբանցմասինձենավորվոզ գաղափարների միջն արժի ախում Հետ: Այո ամենը: Քնոո : ՊրԽտու7 287 ԲՐ"ք եղած ճՃակադբր»ւթյունների թյան բաղաքականույթյանմսկարդակիք: ջ ավանդականի ն ե որ խաթարէղ գյուղի ան դորբը, վանդականի Պատմությունը ռբի բախման փորժարկումեղավ: մասին Մ 4 Ոչխարների իր Վ պատմությունը քյունը Հ ճարաբ ե, թակցվում գեպքերին` Սարգիսն Եգորը Հանդում Թմնրին կապված մորթել:ու բեն ԼԶ զոհումոմանք, հրականում տարբեր ծն ն. խոդբանքբովանդակությամբ սում էն այնպիսիաղզղակների ժասին,որոնքարդենիսկ «տարված էին կյանքի ն բնականմ4ներից աստինանաբար ձնավորելնն այն իրականությունը,որին .

Ն

ա

բնավորություններն

արի Ի ԿԻ

է Հովիվների բախվում ճանիապետությունը: Բոտ ամենայնիայս պատմությունը է Ֆորժամանակի հԽախանչում «կիզբը:

տու-

Սարա

թյանգեղարվեստական իմաստավորման

սպլայմանականության կերպարը գեղաի հատական Հեղինակի փբայակում ԲԱ որեէ երա ենթարկվում: դիրթորոչումը, չի են ծրնույթները, Հովիվների աշխարՀնիմաստավործլումղումը դրօնորվում եեբան անչիաժեչատություն, ոչ այնքան որպես մատութվող ֆլութիը բոզ Հեեն ունեցած դիբքորոչման աթտածայոություն: կյանքի Հանդեւզ դառեհում ա Խոսք որի է դուրօ դնել» չիրարծից, սոյն մասին է ղինակինանձրաժեչո«Իրեն ն աչխարծիմիչն ճրնույթնա իր է Հեռավորություն որոշակի պածում գնում: Հաաւար: մեջ տնսնելու, կմաստավորելու ներնամբողջության մաթեոսյանիՀերոս չէ ինչալծսիբ ստեցծագործության,այնպես էլ իրակարող ես այժ կյանքում օգնրոս»տ մեջ: Դու, ասում է Բախտինը, կանության ե այդ դեպքում ինչ-որ մեկը կարող է ինչ-ռր բան քոռ փոխարեն մինել, ն Բայցն կարելի է դառնալՀեղինակ Փո անցած ճանապաիծր: իմաստավորել Հարկ չ կարողանալ Այս սաիադայում կյանքի ակտիվ արարողի: անփական զգաւնվելու» «դուրս դիբթոբոչումի, Հեռավորությունը, պածպանելարժեքավոր ն ի վերֆո գտնեսարժեքավոր, հրադարձությունները որոլեսցիիմաւտտավորեհտ .

տասնութ-քման Ն

ու

«ոուապար: աուն Հեղիրավային մԻչ"ցոմ, գոյի: արտածայոովո

Բր աչխաբչի մ բթությունի է թթ Հեղի Ձնի բ Քո: Հ իչողությունները, եղքլությունները, դավությանը: բովա օտնղծագործության ամբոցզջությամբՀեղինակային վերլուծությունները, են: Հեղինակայինսուրչեկտիվիղժնայստեղ կարող ե արդյունք Բյեկտիվի զմի դըսնորում, Հեղինակայիննպաորպես նյութի ամբողֆականացման ընկալվել իրենով օր է պայմանավորումիրականումղումի արտածայտություն, ւռակամեւո

Դոզթերին

որոչել են ձեռք բենոթ կարգավիճակ բում մարդիկ,ովբերդեմ գնացելընդունվածկաիգին,բարոյականությանը: ԵԹԵՀովիվների Հահրապեւտությունի սան մարդովմորթել է չորս ոչխար, փրականումգուզե ն ճրկուսի,ե լիուլի վարձատիել ապա ԱՄաֆդրանց սոիբոջը, գիշն Եգորըմորթել են Ասատուրի ծզի`իրապեսվնաս մոալու միտումով: ամուր Հենարան: Ճետո, երբ գյուղը մի «բեգ Դեպքի: միանգամայնանտեղի էր Համժահրա մբաժամժանակ Հեղինակըվիպակում Հանդես է գալիսբաց տեքատով, բում երանցարարթը, չէ՞ որ ծրկուսովչէին կարողուտել եզը, նրանք կրակոտ ոսում, մտոբում, մեկեաբանումէ է Հերոսներիխոսքին, չ ծորդվում ասելիքը պաապանվաւմ չին. «հսկ ո՞վէբ ուտվլու Համալ մորել: Լաեցիեը,որ Առամնում այղ մթեռլորտից, ոչ մի կերպդուրժ չի որ անչատականություն, որոլես տուրը դաշնակցական է, ասացինք՝մենք բնզ դաշնակցականցույց կտանք»: ն ներկայացնում այլ ամենը բայց չի գործում տյդ միջավայրում:Հեղինակն եդորբն Մարգաին տարանբանտ, այնտեղիցէլ կարի ճակառո,ոթտեղից է ասվածին է ռրոչակիՀեռավոիությունից:երեույթների ամբողջականությունն փախանսաթերը: «Դասակարգային» որայթար մեկն այսօի մղելուձամար է դեպքերի Հայտնի նախավես Հոռմաթ է երա Հաղորդում որոչակիություն: նախագածծր,մյուսըՀ̀ափկայինտեսուչ: նրանք հպատակ Համար Բոյդ դա երբեք Մաթեոսյանի զարգացման ուզղությունի: Խյուններիդիմացարդեն առափացած Խ տարիքումթոչակ էին ստանում ղում «էսթետիղաոչ երեույթները չէ եղել: առօրնական Առավել կարհորն այնքան ֆարդած նրեխաների ականջը.«Քո պասզն Հայրը,բմաջար, ընթացքը ժողովրդական ցիայի» ենթարկելն է, որքան դրանց Շազթաձարման բա Տամարչեն, իմացար,դասակարգային արյուն թափվել,որ Հիմա ապակի որ ի վերիո ձնավորումէ այդ մարդկանց (եղվամտածողության գործադրմամբ, ասում է` խելոքլսիր, եմացա՞ր»: էնչ կեցության զուազ նրանց փոխծարարերություեները, էնքնագոծ վարթաղգիծըի, Քոր ժամանակի մեջ որոչակթ դիիքի Հասաձ Հասարակության անըոնազիոս ոճր: Խոսք է, ռի «առայությունների» դիմացիրավունքներէ ստացել ն դիտողուչ ե են դրամսոոիզմին, դո կենդանիխուքբ էներգիան, Հումորբ միախառեվում Բ" անծլուիրավունքէլ ունի: Ամեն ինչ է ժամանակը բախվում է նոր ակեճայո այն պածին, ավանդականին: չխարներիդեպքըվերջացած երբ էր՝ պարտք պածանֆչկար: Ավանդաե՛ տնչոհավարարդենմիանշանակչէ: Եվ մարդկային փոխծչարարթերությունների, ծ ակիզբէ առնում «դրսից» Անտառամնֆը մենծ աչխարծին ման սկզբունքների, ն ոչոբտներում բազաձայտման " պված էի չես ենամթերքի մարդկային բնավորության պլաններով, Հազարժե պարտականությունիր բացակայումէ միանչանակությունը. եղի է ունենումինքեօտարում: խով, էլ «ենդունվածկարգով», է «րենքն նոր ծինույթ է: ԼԶ Դեմբիդժպտագող, փոբոզանտառամեիցին թիկունթից թները: Եվ դա կատարվումէ դործից Հեռացված մաքուր խիղճըտելի է վել: բենքը գործում ն ձեռնտու է եման մարդկային Հասարակական վերափոխումների չրջանում են

ու

տարի,

ու

ո Գարու

գոված Խորերդի

ԻՐԻապակին

ու

զորդե», գասատուն

մարդու

2.

վոն հոժարումն ՀԱՎԻ

ինշ"

՛

ու

ու

ու

կարգավորում ապրելու

Արչոյի միջոցով: ՞

մարդկանց Համար: Դճաքնըն կենտրոնացումն իրականացվումէ ստնղծադարձության Վեի

"

գ

Մաթեոսյահիստեղծաղդործությունըննրկայացնում էր երկրում իրակա-

Ֆացվոդ քաղաբականությունը տարբերչիիափուլերով ե որպես այղ ամենի ՀետնանքՀ̀ասարակության Համբնդձանուրօտարմանգործընթացով: եթե 2Ա-ՅԱ. ականներինայն աչքի էր բնկնումգերկնետրոնացվածությամբ նե բոնաձնչումների ծամատարած անմեղ բնույթով.աններելիէր Համարվում

ոածմանա«այլախոձությունն» անգամ, թեմ.ձեւռադայում ւոարատեսակ բայը աշխատանքիօտարումն իբ փավումներըմեզմացան/40-60-ականեէր:, ակնչար» էր կաշաուբի Հետեանքներնզգացնել վեց այլ բֆադասխաոռներում. մասնավորպես հերգորձություծնը ամենաոարբիր, դառոական ծամակարգում՝ Օռաիումըսոցիալիզմիօրոք ոչ միայնպածապլանվեց, այլն խհբացաղ: Բայց դրա ձամար առկա էին ոչ թե ժամանակավոր տարընթացիկպատճառներ, այլ չատ ավելի Հիմնավոր` «դաղզափարական նախադրյալներ» Հունոի, ցիալ-մչակութային Հիմքեթ: էայն զանգվածների ՀիմնականմասիՀողնոր զածր մակարդակըմիաձյուսվում էր Հոծ զանգվածներիբուռն ն կրքուտ, Համածավալ մասչտաբների Հասնողպայքարին,որը Հստակ նպատակուներ` ոչնչացնել այն ամեեբ, ինչ «իբձեցը» չէր,ուրչեերինե ձբ՝Հարուստներինը: էր ԱկնՀայտ ն կրթականաղետալիջածր մակարդակ ունեցողենրիվախն «ինտելիգենտ» անչատներից, դրանք զանգվածի գիտակյությանմեֆ դնրազանցապես առեչվում էին ճարուսոներիդասին: գյուղը չկարողացավատել անդամԴավթիտղա Անատո Այսուչանդերժ նին, որին Սիրիբտարան,բայց մեկ էլ դուրս էր զալիս գիմացի աոռասվը եա Վիեջը թարս էի պայտում՝ Հեւռապեղ ումիցԽուսաղիելուՇաձր Համագյուղացու եւի, որթում ոչխարը,մի Քիչ ուտում, մնացածըկախում էսկ դրանք չնորձակալությունն ծառիցդրությամբ, մեբքբ միախառնած ԻՐ ձին,իսկ Թե տվածվնասըմեծ էր, միննույն է, փոխՀատուցում էր եզանփոխարեն դոմեչ էք Հասցնում գյուզի Համար: Ղազախից բնույթն Անտոնին սուր միտք ուներ, ՇեռաԿոնռէր այլես դարՎել «զաճմատապետիդ 8րեջ ամսվաբանտարկություն պիտի մեր մեջբը կոտ"Է

ու

ու

սո-

ու

Հիթաում:

ու

«ՐՈ ՎաՉ

ԱռանԱՑ

ավար գային Նթ ՄԵջ

ՊետությանՀիմքերը գնելիս չէին կարհորվումայն մարդիկ,ովբեր որոչամիջոցներըկուտակելէին Հասնող աչխասոունքի տեր էիե նի Հարստության Հանավ էլ ոչնչացվեցին: Հետասեղվեցին, մերժված մետցին, չհորչիվ-նրանք էթ լուիջ Հակազդեցություն առանձին դեպբերում դեմ նրանց սրայբարն Անոոն չե. մոծլ Հ գրասեելավկ... ացնում /« Գիտհքչէ՞՛, ոբ Սւռուտի Աշասին չէ՞,հի բջիջը կութորել է...,/: գիտեք, ի վերջո մասնավոր տեղի չունեցավ աշխավերացմամբ ենփականության ճ աշաաաավորն ձեռացավ աչյխաավելի տանքի սեփականությանմիացում, առլաբաստի այն վերածվեց պետական-կումակցականսետանբի արդյունքից, փականության: մեջ գերագույն միֆը մնաց ոյն պատկե երկրի տնտնավարման ԻՀաթկքն, ու

:ժռւ-

պետական/ /հբկանում՝ ոնվխականությունը բացումը, քե Հեսմաժողովրդական է: սեփականությունն գուրաքանչյուրք

սեֆաոր ինքն այնուամենայնիվ է նրանց, գոիծինթացը վերապածճված արդյունքը բաժանելու կանատերչէ, հկ անմիջուկանկազմակերպիչներն աշխատողներըչէին: շվքեր աչխատանքի որոշակիառավելություններով Համակարգը` Զեավորվումէ բյուրոկրատական օժտված,որ գոիֆուն մասնակցությամբ ջանքերով պագզում-պածպանում է քաղաբականապարատը. նա մյտաձելու,քնքնութույնաբարգործելու հպաԻչխանուձնավորումէ նոր Հոգեբանություն: տակէլ չունի: Բյուբոկրատիան պետության ներկա ն. անցյալ ղեկավարներիՀանդեպ գոծության թյունների` ծուռ աչքովչնայնլու դրօնոբելուց, Գանրայինունեցվածքին զգացողություն ն երա մեֆ գանկությունի զգայու ուվելիմուսքուկ տսպաձով պաչանջ-խոբրձչրդով 4նավործլ է ն «երկրի տիրոչ» Հողերանությունը: «Դուք քիչտ է` աչխատում մենք հեք»: եք, բայց մենք էլ ենք աչխատում, ն նրկիի տները խուփ, ածած քրտինքի, գետինը նրա` աշխատավորի Հե4ած զգաց, ՀովիվենրիՀանրապետությունն

ու

ու

«րով ել»մ

ո՛չ էլ քրմական անասունի, երա տառապանքի արդյունքըոչ փաստացի, առումով չի պատկանումիրեն, վերջնականարդյունքը դնում է Հարստաջբյուջեն, խելու տարակերպ մինիստրությունների, ձե էլմ են վերնեից աչխատավորին հսկ ածեն ստացվածարդյունքը: դրանք վերաբաչխում Ւ: Սրովճքւով Հիւդ նան ապրանք,որտեղ ընտրուԼիկգայանիընկերներ են ե էն է որոչակիչափ ոչ չի պարտադրվում միջոցների 4եռբըփող կոխել: կաչա՛ւքը: եթե դա ձեր մեջքը կոտրքցկ̀ , կյանքի անխուսաոտրեմ Քո չէ ինձանիցբան գուրս չի զա» /1087 թյուն կատարելուՀնարավորություն չկա: Հասարակական Իսկկուսկազժակն «դեֆիցիտը»: ապրանքների է Քարտուղարը, հի Անտոնենց փելի ուղեկիցն դառնումտարատեոակ տանըաշխատող Հ տեսներ,Բ «փաթուսխա Հր Բ ձզել, Հզել, եե Բ զ պիտի ք կնոջը Զավենը բ Սառուկյանի կնոջխնդրանքով Դիանք չեր ճասկանումնորի անձիաժեչտությունն արվածի Ի իմաստբ ուզածը: «Իսկ մոնտ, առած /«Ղիկկաչանի ցիաչիզմից իզմից միմիե եղունդիչավ բան Հասկանու՞մ փողոցիխանութգլխավոր էա, Հասպիտիլինեն»: իՀարկե, չկար Հետո ճուսածատ ծիծաղեց. ենչու նայելուց Զավենը առնեի Հառարակությաննծիր«-կինս մեջ որոլավի ոէ 4 վելու, մորՔին. լակոտ է եղել` վերֆացրէլ է դրախտէ ուղարկել ընճ»: «Հարուստի 2ղովազի ողն ապբոդ մբջոցնեքրով տերտերիդպրոց է ավարտել» Բնականէ, որ այս պայմաններումասգմանափակ Դ09:: է, որ տարբեր աստացվուժ է խնդրարկուի ՀրավիրեցԳյուղ, Անտոնին աշխատավորըՀայտնվում դերում, իռենլու բոլոր ջանքերնի ժամանակիընթացքում գնալով իչած ո գնատամնֆցուն ոլորտների միջնէն փոխձարարհրությունները խանության Անտոնը է Հարարերուծանոթ-բարծկամական ԷԴ այլ 19 ե Սհռառամիը ոչ Թե գործնական, գնո վա՛, թէ կնրծլ ոլբծել նն»: թո

էլ ..

ա

-- ագառակորդ. է.ոգե ոի ե ԷԵչո դատավորի ք որովծեան, Ք.

ու

բի:Իեչու՞

կազմակերպությունների

ա

ր ութ յի Բ1ն սոցի

ու

ու

-

:

ՀԱԱ

ՐԷ 1

ՅԵՆ է որՀոԲԱ" «եր

«Հ կարակատտան Հարջեում

ԱՄ արին նետման իրագրությունառաֆանում .

է

ն

Հետ կալված Ռոտզի ոչիոսրենիի

պատմության ընթացքում: ՄարդիկՀասկանում են, որ կախարդական չրջանի մեջ են. «Ռնազիգործր կարճելու ամար Հարկավորէ խնդրել ինչ-որ մեկին: եվ դա դեներալեէ: Դարգվումէ, ճի դա կս անտեդի է այն պատճառով,որ Շածինրաիխիայիվերին աստիճանում դթնվող, ռարակականխ իչխանությունը սիմվոլացնողուժն օտարվածք բեօրրանից: երանչի Հնտաքրքրում ՀամագյուղաՑիննրիՀոզար,նրա նրազահքըգններալ դառնալն էր, ն դարգել է: կյանքում ՀորինվածՀաղար մի չվայմանականությունները նրան տվել են նրբնիցե չենեա դրանիցգոՀ է: եա հս դածառավելություններ, տերըչէ երկրի այն ռրաթգ ռրանառոավ, որ ինքը ներկայացնումէ գերկենաբոնացած որ իչիանությունը, է վլանքից: ես կեռջ Հետ գյուղ է Խկել, վիոիված որ Համագյուղացիեերն բմաեան օտացած զինվորական փարմրպատիճանի մասին,բակՔիի գյուղն անտար» բերությամի է նայում դբան, արժանանումէ չչեներուլու Հու քչհամբանքին: ու

Իսկծրրվանից

է սկսվել աչխատավորի օտարումըվերեներից:երը կառա-

վարմանՀամակարգնսկահցվերածսկողություն վերիցվարնռ թիիրականացնել կունջով չրչվեց գեպի մարդը,մինչդեռ նրանցփոխՇարարերությունների ոլորւոում որոչիչ նշանակություն ունենար բարիք սլիտի արտադրողի դերը, ձայնը ե «չ իշխանության Շրամայականը, որտեղ խոսքի ն դոըձի սկիզբն վերջը են պայմանավորված բացառապես Կարտականությունների կատարմամբ վեբածսկողությամը: նրանքգործում են այեպես,ինչպես բնդունված կարգն է, նիանք գերակաեղիր են դարձնում կատարումըն պախտականությունների ոչ աչխաւունիը, ե Հասարակության մեֆմաթղու դիավածդիրքի ոչ անչասռը: ու

ու

կես թայլ Այստեղից

հյուրեկրասթակուն ՀզորՀամակարգի ձնավորումը, որտել դերականշանակություն ք ստանում պաջտենը: Հձետնապես ռնտության մեջ թչխում էն ոչ ԹԵ օրենսդրական,ր դատաե բող ական-ֆուն մգիոնալ որակեհ իը, իրականումգոյության ԻրավունքԷ նում օոցիայիզմի»մոդելը: «ամինիշ«տրատիվ Յոթանասուն տարի Հետռ ատիոլված էին բարձրաձայնել, Հատա Ը ակաՈՐ է

ա

ո

աու-

որ

ե կան անփավան ությունը զրկված Է իրականտիրոֆից: արարո: Հա գրականությունն իոԼից: Հայ ԳԱ դ անչեթելթվի ակ Հի դեոնը 60-ականներին` արձանագրել մաթնոսյանականբացառիկ վերլուծությամբ ,բ

ու

թուզը

ծիմնավորումներով:

գեկավարբում է կոլտնտեսության երանսվետությունախագածի, վատածելէ աչխատանքնեիը

կազմակերպելու պատասխանատու

Խեղդիիբ: պարգվոււն յնԽ պարզ Սարա, ան Գործերը գործե ., հոր նա կոլտնածսութ ժար ՄԸ մտ է, բայց կազմակերոլող Մ չ աշխատանքի արդյունքները տեշիինող: է Բաք,նւոք, որպես Քիչ ժամանակ որպեզի դառնար, ե

ո

ակնձայտ յդ

ր,

ոի

ո

կոլեկտիվտնտնսությունը պածողն

ու

ղեկավարողը ծի-

Արմա ավի չառան, եւ վն փն Քինկալանքի Վէրջրին: Տետծսության այծ արաաա աղա եր :

չափ անզորէ ռրներիառջի: որ

ԱԱ թ

`

որն

ո

նրեն

այիաք

Արած

«ղլեննրա-

ար ամաչեց Իրապես ատում ԱՔՈՐի կոլտնտեսության նախաղածի . ԱՐԱՐ երանսեփական աչխատասին, յակից է «զեռ ո.

մինիսարների մեծի,միլիցիայի

մրնիստրների նախագաՀին էլ»

աղ

Ա

«1317:

Լ

ությունը:

գուրս Հրավիրում»չիսարենրի գործովԳյուղ եկած1հյտննանաը. «նավխագածը կարմ-

նտո ճասկանախադգաձր գեց» 2977: Քազում կոներ ծեծելուց ն Համակերալվուժ է օղեր» ուստի չունի, նում է, ռր ինքը ռեալ հչխանություն կոնւոնՀեւո: Մբֆավայրը գիտե լավ մտքի ՒԶ մի ձիկու տարիբանտարկվելու արժեքը: փիականուժե ռությանղեկավարի է վարչ Հ, արմեն ինչ ենթակա Հավասարեցվում Ամենինչ Հարթնցվում, օրենքր կարող է Քեզ ռր. է բան պարտադրել ու գին:եման սայմաններում նան ապացուցել, որ դա դու ես ցանկահում,ստեղծվումէ փակչբֆան: Շիր են մեղագրող կողմն անդամ, եթե նույնանալ, Դատողնու դատվողը կարող չս անմեղությունը, դեսլքումչի Համարձակվում գիտակցումէ դիմացինի եյնում են ոչ Քե նրնույթների կարգը:Քանիոբ մարդիկ ընդունված

բելով դուրս

ու

խախտել ատացպաշտպանությունից, յլ ոպլետության չածերիք իականզարգացումից,ամո բացառիկ

սեփա-

սչետությանՀամար կարնոր ված «ինֆորմացիայից»: կանություն է, ն դրա Հիմթի Վրա էլ հրականացվումէ երկրի կառավարումբ ու

գների ղեկավարման, վիա,թե տնտեսության կլինի օրենքի Հարթության այլ: Ինթն մեկ սլարաղգայում, նչանակման սածմանման, աչլխաւտավարճերի առացվոծ տեղիահգամ ենթակաէ արգեն վերնեում դործադրողն ՔԸ`օրնեքըբ չիլիկի«յի վարող գործր վերեում մինչե Հովիվից Անտառամեջում կությանի: նան Համագյուղացիգեներալը Համոզվածէն, որ այոտեղ«դործ ու գնդասվետն չէ դոիծը բայց ն դրանցիցոչ մեկը սլատրաստակամ չկա... չկա կրիժինալ», սեֆակա«լուրիՖ պետության կարճելու, քանի որ Արչոյի դա

«զերե» ձասցված պածպանել: Հասարակական կյանքումամենակարեոթ Տեր:կր ն Սերես Բայց է

նությունն

է,

ին

ծտք

է

առկայությունն բոլորի

մարդ արափաձր: դրա ձմեռքբերումբ,ռիին Հասել վրա: կերպովտարածվումէ Հավասարաչափ է, այն արդարացվում երբ օտարման ա խտանիչով: է «րենքի իսկ Հղի անՀավասարությունն Աննչան գյուղինՀաիկադրեըեթկրորդ անգամ Ռեաղիոչիւարների սրատժությունը ե տանուլ տալ: Ամեն ինչ վերածվումէ աբսուրդի, օրենոօրենքին առեչվել ու ատնձեթեթ: դառնում է ինքնանպատակ Քի տառը պաշտպանելը ուժով չի գործում: Հավասարաչափ թյան ընթացքումորսիզվումէ, օբ ծիննթը Հեղուկ վառեդեղի Քար: տղեց չունը սերժանտին Հայրոնարբեհրող «Գողերին» Հուոով մեար վառելանյութերի հրեն կտաներ «երե բանյութերիպածեսոննիը: ն գուցե թե այնտեղԳազար ե ավելի մուռ, կենտրոն,կայարանքցիստեուների անչեթեԲեասյց սնրժանտըԹույլչվել դեկալիտըպակասող. Հայտնաբերեին: զնացող առֆնից ճանապարծով. Թություններ անել, ն գնացին Անտառամենֆի

Պատմու-

էր տալիս չանը» 2717: նրոոնԹվում էր, ախտառամեջըչէր առնչվում պածնատներին, ԻՀաիկե, կարգի է, դա ապա ճչմաիտության, մասին է: թե եթե խոսքն օրենքի մասին ամեն ինչ դառնումէ ծիծաղելի անչեթեթ: ՔայզՀենք ռկղբից կոմիզմբ»դարձիելէ օրենքըգործադԳրողը«մանրամասնությունների կազմված Հետնողականորեն Ա րտաքուստ բող մարմինի բնուրագրող միջոց: է, բացածշայտումն ոչ այնքան ճշմարտության Խալատակի արձանագրության

ենթժանտըետեից թարչ

ու

ու

«ճշգրտորեն որքան երնույբներին Հարազատմնալու ճիգը. աեղի ունծցածը որ իրենց ժխտում, չնն Ռչ ոք "չինչ չի թաքցնում,Հովիվնծրը արձանագրելը»:

ձր

Հռտինխառնված ոչխարներնիրենը են մորթել, ն. ոչխարատերեէլ որաիմոք ածան) չունի: Բայց օրենջը պարտադրում է օրենքի լեզվով, բառապաչաթով դնաձատականտալ, հորովի բացածձայտել այն, ինչն արդեն Հայտնի է: ու

է օրենքը Փանուն Մտագզվուժ

ե

օրենքի րննքի ե

ոչ

ոչ մարդու մարգ. սրբան բրական

եբիրավունք

նծրի սզաշտարան ության Մո որնէ կերպ. բազի Հոգեբանականառանձին անկումային պաչծրի, չե ներազդում սարում Քրենց գործը կատարողմարդկանցվրա, րանք այդ սերժանտի լելտենանոիթ ճՃաբածատ Հեղեում են թարեցու ձեռնաիկումեները բարեչոգությամբ: երանցփարքաղիծը, խոսքը վկայում են իրենց արդարագիության ն դիմացինի՝ իբենց արածն արածը զնածատողների ծիծաղելի, անչեթեթ վարբագծի Հակասությունր: :

ու

ու

կամաց-կամաց Հավաբվեցին Հովիվները, չանը Խնդդվելուց Հնտախույզ Համար փակեցինգումում՝ փրկելու «լավ ոչխար» է: ԼեյտենանտՀազորյաՀետ օգնեց եբ աօնրժանտվ Հակայական Իչխանին` եզները սատկելուց Փրկելու, ՀեւոոՀարցաքննության պէս մի բան եղավ,իսկ Հիչարժանդեպքր սեիժանտ գլխարկիկորուստնէր, բնչն էլ արմանադգիվեցՍարգսյանի «Քաղաքացի իչ-

Անտոնյանը սնթժանւո կոզմիցբերման ենթարկվելիսիրեն Սարբգօյանի

խոն

որի ՀետնանջովսերժանտՄարգիս Թափածաբեց, գլխարկըՍույն Սարգսյանի

սերժանչդ ՍազգիսՍարգայանի գլխից Ընկնելով՝ գլորվեց ձորբ: Այն գնելու մեր ճիգերը արդյունքներչտվեցին»/83/: Թեն լեյտենանտ է, որ այստեղ դործ չկա, Բայց Համոզված Հակոշեյանր է ենթարկվելկարգին: Հարկադրված ոչ Թե շրծեջն է ծնթակա իրաԱյստեղ այչ միայն Փրստ օրենբի» է ձեվում կանությանը, այդ էրականությունը: Քն փաստը,ոչ Թե նրկբի տնտեսությունն փրեեց ամենօրյա ջանքովՀարատացհոզ մարդիկեն կարերի, այլ աչխաւտոաւնքիը օւուն վոարված,

Ոչ

,

.

,

«Եմ

տալի»:

Մոն քննիչը Քաղցած է, թաղջից «Գիտեին, Հո բղգակի վում է րեսգի անչարմար Հաջի, զյ"ւդից փախավ չոազքցին Թաքուն» են:

որ

անճատականություն, նրանսրա զդա:

:.

տելի է Նույնը

ունենում

ի

,

նա

դատարանում, բայց

անգամբիչ է ճմեղադրյալները»: Այտեղ,է այս

ասն

արան, ինչ վերագվում է թամաչայի. րաաաաքքցիեծրի, սկզբում դածԷմի թանի Հողի նային,Հեւոր ներսինեքրը ՀոՀոթ Գռծոացին, ում

ծան

զգացողություն են ամեն

Դատախազն այնպեսէր ծաղրում, ներ թ ափվեցին: բասերենիր այոմտնում Պազլինճն լինելու գյուղացի ոի մարդ ուղգակի գետինն էր ոլես էր ՔԸՔիումն են են

հերենց Համար: Դատարան բարչ տվել մարդկանց,ովքեր օրնիբուն եղել նս ննրկա լինել դատի, առավել Հետ, նստել, պարա նրանք չեն կարող Հոռի ոշն իրենց Հեւ կապ չունի: Պավլնի զոյիույթն ուղղված է անգործ ամբոխի է «այխարծի դեմ, ոի անելիք չունի ն ծիծաղում ու տանք: չաբն գուբ թ «Հիմա էղ ինչու եբ ՀոՀղՂում, մաիգկանց գործ չունե՞ք: Դե գնացեք ամննքդ Հեր գործին: Ռա՛դ նզեք, չան որդու ա-

ունննում

մեծ

Բը

ն

ԴՎ

դրսից Հնտաքրք-

միասե

վրա.

Քարին չձասկացող»

Հապա

139:: բապ-սարաոգնի»/ տարվածէ մջուժմով Ֆաղրելու արգվում է թամաչա ւարքելու,մարդկանց

է սլաչմուղ ունել անգամգյուղի հախագածըփորձում ԶԱ վերֆին դատավորթ: օրենքով չէ, այլ ոէղղակի բայց դա էլ Համագդյուղացիներին, պաջտպանություն ն

անչեթեթության մերժում «իմ խոր Համոցմամի այս դատը Համակերպված 41417: Իսկ նախագածնիրականումչգիտի, Թե որքան տարբեր ծրբեք դայտւսվորբ ճնկարծեցյալ ճշմարտությանուղիների. փշականության է, էությամբ սխալ դոռոն թե վազվոց մլ չի կարող Համաձայնել այն մտբին, նա դատաա րդարացնի է Հնաիավորինս սլետք իբ ռլատասխահով Հակառակը` անչելթելթ է, բայց Հետնապես ն իր դոլությունի: Գասոաախուսնն վարությունի, է, որ պարապ-սարապ Հատաքրքրասերները այն Էականն էլ կարնոր չէ: դա Հետամուտ նախագաձի«աքսիոմատիկ պարզապեսծՇոնդան ճշմարտությանը ճչմարտության» վրա: Դատավորիդիրքը, իրավունքներըՀնարավորություն սխալ դատ է»

«Ռրպեօօրենքից չլինել ու Խան անկապ մտքնի արյոածախոհլ. ե, քաղաքադե, որվես կանգնաձմեկը, որպեսդաախազ ոչ այնքան Քմ կարծիքով անորոչ նախադաձի չարժումը էե, Ցի,-Նա եռւյնությամբ կրկնեց նստծցինչպես նախագասլա Էն:-Ու դասռախազը րանց տեղի պայժաննձրը են

տայիս ազատ

Հեռու

ոճ պառոկերաջումենՀը մբանդամից՝

միիսվայբից Աբչոյիինֆորմացիան, ճրեույթների մասինեղած անիմ ՐԸ: «Լեյտքնա՛ն» Հակոբյան, ապացուցի անշ 1:. իտննան աոհւ: Գե Ֆա անմիչականորձն կապված է օրենքիդաչտում երա գրաված Հրածանցն Հեդ: Այն ամբապեգելու Հառմար, Հարկէ ապացուցել անապացուցելին` Դրահով իսկ արդարացնելով էր` չեյտննան յոննանտի անձթաժելթությունը: Թող հոլորն կմնան, որ «Այլեւ «րեք ՀՆարողն է իջ Հեաբածին պատախան Օրձնքըվեր է ամեն քնչից» /89/: Հետնապես ամեն կարգիանչեթեթություն փարձլիէ արդարացնել` ելնելովդրա պածանջներից: Հարցաքննության ձեթարկված ֆորս Հովիվներն փրծեցլայնաս, ուժ, տութ, են Գեգնում օրենքի «արծցի»ւթյամբ Թառովզինված տ ոմ է / սլեռական ավելին`որպեսմարդ,որպես նում

բ

նետածի7 պես: /111: Բոլորըծիծողնցին՝բացիանտառաժեչցիներից» Դ

Ց

բեռր երբ

"

,

ւ,

դատավորին,դրա ծամաի էլ չարձագանք չծասվացան Գյուղացիները խոսքը. պածապանի ծիենթի պին,մնացածներըծիծաղեցին,թեն չճասկացան

նրանքպետք է 4եռք առնեինմարդկանցն դրան ճառան: Բայց Մմաթեոսյուիրար են ւսնցնում: հը սրանովչի ավարտումտեսարանը:«Մեղադրչալներե» չծիծաղզեցին»: մերոնք «Հապա ինչու՞ ելթեծաղրեց Ծաղրե՞ց իրենց դատավորը:

«Նշաապրանքը»չծասկացանայդ Հոչ Խորչրդային է. օրենքի, խՔրականում Ազնարկը թափանցիկ էր»չեխական Հետ, դա հան օտար են, կապչունեն այգ հրականությահ օշիննքըդործադրողն ոչ այնքան մարդու իրավունքը պաչուանելու միջոց է, որքան մեղադրանքներ ինչպես օրենքր, բեկուղ հ վաւո, ծլթենգործադրվի ծիմնավորող միջոց: Քեայց Հարկն է, ապա կծառայի իր նպատակին:Աակայնպարզվումէ, որ ոչ օբենքն ամեն ինչ: ՀչաԵ պայմանավորում է մեղավորե ռչ էլ գատավորթ:Ժամանակն մարդկանց սարակականկյանբի բոլոր բնագավառներում «տարեցե՛ աշխատանքից,ե՛ դրա արդյունքից,ե՛ օրենքից: «-Դու մե դավոր ԹԵ չի: ավոր չես: Թի՛վբ ինչպե ՔԵ չե: -Օրչնակինչպե"սչ-ժոտաց Քանի որ Հծիծաղեցին, նակում է ծազիի

դերկենարոնացումը

դատավորը, -Քիզը

«

5)

-Առուժ

հմ,

մամանակչի: էլի, ժամանակի

ասես կմեղադրի: -Ախարբացատրիր,է, Հենց այնպես,օղում ով -եռ էլ էղ եմ ասում, էլի, Թի՛վրԹիվ չի» /142:: էլ ուր մեց ամեն մաբգիսիվիա անգամանտառամեջյիներըՀուծուսգին ն խելացի ապաՀովմարդիկ: ինչից Հասկացողն օրենքի դործադրբող գործընթացը Ի վերչո՝ մաթնոսյաննօրենքիԷ մարդու տարանջատման ,

ծզրափակումէ (արեր Հեռնությամբ, որտել «տարմանաստիճանիբացարասում են, ժակ բնույ ունի: «Լավը միայն այդ չէ, ոչխարներիդեռլբիկ Հետո, է. գուցե հղել բայց էբեելը` չե Հայտեաիերիվել: Անտառաժեջ ոչ մի գողություն չի Հայտնաբերվել,այնպեսոր` չի եղել» 437: մեկ անդամ առնչվելուը Շեւոո գյուղի Համաիլիովին բավական Օրձնջին այնքանլավ: ու հթն ինչ-որ Հի Համոզվելու, ոի ինչքան Հեռու այդ օրենքից, անտաոամեֆղին դչխի ճարը տեսել է, նա փորձել է ապրել բան է տեղի ունեցել, առանց«կարգր պաձուլ» Հասարակականմարմինների: Ի վերչո ինչի է Հանգեցնում նրնույթների պարգացման հերթինըեթացունեցավ որե կերպ ողբերգական ձ ետանջներ Երկրի Համար պլարզառլնա ՓԸ: վերածակվողգյուղացիության ձոսթըդեղի քաղաք: Դա կերության մի ոբակից մյուսին անցնելու 4զտում էր: Դա նչանակումձր գաբավորավանդույթմշակույթի, մարգկայինորակեեների,մարդկայինփոլճարբարնրությունների, բի կորուստ: Գյուզացին` իթ աչխատանթով, սովորույթով,բնավորությումբ,որ փբրե տեսակ անցել էր երկար դժվարինճանապարծ,փաստորենկտրվեց այն միջավայրից.որտեղ ձնավորվել էբ ն ներառվեցքաղաբային միջավայր, Ֆու կորցրեցժողովրդականկենսավործովամբարվածը ն ոչինչ Ճեռթչբերեց: Քաղաքայինմիֆավայրում,մչակութայինկյանքիններառվելու նիա մգտումբ միայնմեխանիկական, արՀեստական բնույթ ստացավ: բան էր, իչի գլուխ էչը: Հյուրնր են լինում իր եա ընկերներից ավելուկով ճաչը բրդում է, զդալբ թայած ուտում դլուխկախ... էլ (եղեր Հտր կարտոլէ ուտում ու սառը փուրխմում: Ու կարտոլիկողՎրան Փեն դաչնամուր: Անտաղդամիֆից ծկոզի տանում ցույց է տալիս. «Ըրեամքն առա: Թեկնթնկացին ուղեցին՝ Մի ջիչ թանկ ա, բայց դենբրեխանցն Խանցե ոո ոյ: Ի նչի ուբիչինն ուհննա, իմոնք չունենան»: իՀարկե,Պավլենքաղաք չգնաց, որ մչակույթ որոներ ե կա Հարատացձն ներու ցուցարերելէ երաժչտական լսողություն», «Ղջինը թան կարող եհք ասել«ՀՎանհապարծդ դեպի մեծ բնբարի,Մարգո, բ»: հսկգյուղն իր Հազարամյա գոյության ընթացքումորնք մեկի մոտ երաժչտականլսողություն չի Փայտնեասբերել: է` նրանք չատ են եղել, չբացածայավածլսողությամբ մաճակնու փոցաըձեռքներին: Է բաներ կամ փոխել որեէ երդի 117 Հ1իով Հայտնի բաներ, բանի որ դրանքբոայի, էնչը արժերչի ունեցել, պարզառլես է «իվ որեն ծթգիմի քառատող, ասա դրա Համար. այգ ղանըջան փոխելուզորություն ն կամ զգացել նն միայն այդքանի անչրաժեչտությունը: նրանցից11 մէկր նպատակադրված ձեով հրաժշտուու

աւան(1: Քաղաքի

ԱՐ այն: «Աքում Հո Վ

Հավանական

ԲԱ Արո ԲԱՆՆ) տ աաա այծն բեն», ամանակի ուքյունը, «վ մոռացվել էթե բներ,8. Ա

ցանկություն չի դբ«նորել:ելքնփոխել է ինչ-որ թյուն գրե, կամ ատեղծելու բան,ասա զգացել է դիտ կարիթը,եթե ածվել է այս կամ այն ծրգը, ուրեմՖ զգացել են մարդիկ: հրականումայդալնս է ստեղծվել ու

դրաանչրաժեչթտությունն բանաձյումությունը: ժողովրդական

գյուղացիությանզանգվածայինչարժը դեպի թաղզաբ ծանր Հետեանքներ

Հետագա ճակատագրիվբա: ունեցավ Հենց ժողովրդականաանդծագոթծության ժողովիդից: Ռրթանէլ տարաբնույթ Ժենրով Քանածյուսությունն օտատրվեց պածել, Դրանք ատտեղծագործությունը» արձնեստական փորձեին«ժողովրդական կ անտեղիֆանքեր էին: իսկ թաղաքում իր փոթր Հայրենիքըկորցրածմարդն օտարվածէր Խոի Հոնւ սլատրաստ նոր միֆավայրում, Հիայստեզ՝ միջավայրիպ մշակույթից: հիր գեմ, որոլնսղբ անցյալի սլայթարել Խղատակուվ Հարմարվելու գեբանորեն կյանքը: դարձներ ոուսնելի աւանց Քեզ դժվարքէապրում, քնումք, արթիչխա՛ն, քաղաքն «ԻՀա-րկե, Գնա՛, նանուժ՝ Իշխանն էվչու՞չեկավ: իչխա՛ն,քաղաքիՀրապարակումկանգՀովվականչ սուլնարթնացիի պատուճանից հիր չվչվացրու: Գիչերեերն /144:չով ուղեկցիրոանդանոց Քչվող ծուռըՖ Կարձլիէ ասել, Իսկէ՞նչսկզբունքով են ստեղծվում բնավորություննենրը: ծագումնաբանական մեթողբ ընկալման երձույթների որ մաթնոսյահական բնույթ ունի: նա ամենուր ն ամեն տեղ փնտրումէ եղելությունների ակունքը, են Հետ: իսկ դրանիցձեռացածհրեույթները սովորաբարՀամեմատվում սկզբի է ժշտապես Քաղաքակրթությանանզորությունը գրողին Հարկադրում գնալ գեպի սկիզբը,դարավորավանդույթներիօրրանը անցնելիքՃանասարծե անխաթար,կանխադեսելիդարծնելու Ճամար: Ամչնամեծ վնասբ մարդկային տեսակի, ձեռքի մչակույթի կորուստնՏ: Այս տեսանկյունով է ձնավորվում վիպակի ներքին տրամաիանությունը: Աաթնոսյանը նպատակադիրկերպով ըեգգծում է այն դաղափարը,որ մարդը նա ե երկար դարերի կատարվում ժամանակային ընթացքի ժե) գտնվողարժեքե, է կործանաիար լինել կարող րօր Ընդ միֆաժտությունը ընթացբում: ոբումդ̀ նն ծրոտ պատժարգու Համար: Բնությունը, կինցազբմարդուն Հեավորում Հին Թիֆլիսաբնակ Հղի է փոանգենբով. կերիտուրում», Հեռացումբ դրանից ապրելու ակնկալի» լավ Հայր ՕՀաննեսը տնտառամեջցի ԱվետիքՄինասյանի իր տեսակիկործանումը. դրանով էլ կանխորոչելով քով լքեց Անտառամեջը` «կատաղած» օգաւչու ձին ագրեսիվ քաղաթակրթության կբոգըԱ̀լեքսանը, նքանց 4եռքեբարձչրացնելու` «կռանում էին Հերչին «ղակբ ՕՇաննեսի ցեզի. չաներ, որ նոր արչնստը քա բջ Թափթփվումէր մնուածիպես...» Աստված մածիանքՀարուցեր Շողալործություննկատմամբ:«Անտառամեիր կխոովեր անտառամեջցուց...»:Եք բոլորը չուռ գային դեպի աստզերը,ֆրվորը էլսեր բուրո՞՞ւմբ'.կչտացած Հողի տնքոցը, մեղվապածրչրոներ ննկտարածազկվի զլիներ «մբ անՀամ, անՀաՀժ, անվերֆանՀամ աչխարծ»: ն Այլ (նրոլ` նթե Հողի աշխատավորնօտարվի ծենդավայրից Հապլճծոլոտեղի Համատեքատուժ, բեն «ինտնգիվի»քազաբակրթությանհվաճումների այնոլեսէլ մարդկային կունենաինչես անձատականորակներիարժեզրկում, ու

ու

ու

-Ինչթան:

«2

աղավաղում, ինչի վերջնականաոումով կթուլացնի ժողովրդի կենսափորձի

Հարավա երու Նրանցիցոչ ոք չի «րոչել Այս տեսանկյունով են ներկայացվում մարդիկ: է ուժերը: Մարտեղաբաչխել դառնալ. Համայնքն ինքն կամ Հովիվ նախադաձ է: ոյի պարտականություն գիկ պայտոններըչեն ընդունել որպեսհբավունք, կենդանիՀավաքական մարմին, աշխատանքի, ամբողջական, Համայնքը՝ ոիպես տարբերճակատներումառաջադրել կյանքիբարդություններիՀազթաձարման է մարդկանց,ովբերկարովէբն լուծել այս կամ այն խնդիրը: Այս ՀամինդՀանութ ջանքը միտվածէ միայն մի բանի՝սնփական մարդկացին տեսակի,Համայնքային կճնուսմեերիպաշպանմանը,որտեղբացառվում են ամեն կարգի անբանները,այստեղ մարդիկաշխատումեն արնաձադից մինչե նրանցաչխարծաճանաչմութե ըեկնելբ: Բայզ տես, որ եբնույթների ընկալման, ման Հիմջում ընկած է Է բերում Ճամբնդորնէ վերջոձեռւթ այնպիսի սկզբունք, արժեք,ինչը կաբելիէ ձնեակերբպել որպեսաչխարծի, ծանուրօրինաչափության մարդկայինբնականգոյակցությանայնսլիսիձե, որտեղանՀրաժեչտությունը էլանձրաժեչ» չէ: բարդություն չէ, իսկ բարդությունն եման առնչվում է էպիկուրյան բնկակեցության ակզբունքը որոչակիորեն ..-. Ամբողջբնականը Հեչ» է ձեոքբերվում, փն դոսդարկությու» լումներինեբ... դժվարությամբ»": Անտառամեջցիները ո՛չ իչխանության ն.ո՛չ էլ Հարստության են ձգտում: Նրանքբախտավորնեն այնքանով, որքանով Հեռու են ն աինծրֆանկությունը կայացնող դոծանում են իրենց եաժին ւսյս արաժներից Հասած կյանթով: Ռվքերավելորգ ֆերմեռանդությամը իչխանություն են րան նեցնում (լեյտենանտ շածի ակնկալիքովզողանումմնն ԳառարաՀակոբյան/ք կականունեցվածքը/Սառուկյանի արժանանումեն զամածրանթի ծաղրի: չե կարելիԱնտառամեջ Այսուչանդերժ «դբօի» այխարՀին ծակադրել փերոՀիչյալ որակների ծկատառւումով վարգացմանբնդԴրանք երնույթների Հանուր ոլորտում մասնավոր բնույք ունեն: Մաթեոսյանական Համապարփակ սդխաիծնիր ինքնակագոյությամբ Հակադրվումէ ջաղաքբակբթության ռազիոնալիստական նկրտումներին: Այստեղ տիդենդժվարէ ենրթինՀակասությունը տեզակայելորոշակի ժամանակիմեջ, այն ծամբնչՀանուրի բնույթ ունի: Սաթեոսյանական խոսքնայս մակարդակում այլնս չի ուղված Համայնականտնտեսվարման սկզբունքներիդեմ, Հարցադրումները կապվածհն բաղզաՔակրքության բերած նոր որակներին,դրանք ատեղծում են նոր կացություն, ու

գրեթեանելանելի իրավիճակ, որուեղ բեույթ կորուստներն անեղառնալի

ունեն:

Բոլորը նստաձ

շի

չամարբինեն Ավագի

աւրասում,ի վերջո պարզվում է,

«Հաշվապաձականաշխարճի»սարթած թատրոննավելորդ ժամավաճառու-

Ավագր«Հաշվել» է: Քյ"չն ծր:Աորգավն»

մանո

վագ:

1բօՅԷոք ԴՎ

1 ԽՏՈԲԲՃՈՒԸ

(ծած,

Լ,

1255. «բ.

21.

ներ են, ամենամանըերըօբորողի երեխաներեն: Նրանք չեն Հաչվում ինչպես Խնամջին Հանմնված իրենցտարիքը, այնպես էլ իրենց ինչքան կար կորուստչի հղել, գումարննք` կստացվիեղածը: «Անասնակերը. Հնմել նք: Մեղրըմի անլամ քամեցինք, մի անգամ էլ քամեցինք, էլի նքամնինքչ̀քամեցինք,թող մեղուն կուչտլինի, մի բան էլ ավելանա»/617: նման Անտառամեֆցիները վերաբերմունք ծն գրսնորում ն ամենօրյա,

անաժնագլխաքանակ

Հարաբերությունների երանցիցոչ ոք Հաշիվը աչխատանքային Էնքացքում, ուֆնե Գբ" ժամանակր որածող չէ, թանիոր ճրենց գործն չունեն: ու

Մաթնույանին բքրվածօրինակները բիչ

են

թվում:

Նա

սռեզձում է մի նբ

առում են այնպես, աոկեի, եբ բներոչում է ուց գյուղի: Մարդին Ինչոլն» են հն Լ22 ուղում քնչպես ապինլ նախնինճիի այստեղ նրանք ապրում այնպես, մարդկային վեցությունը չի տարանջատված դրաւփմաստից:

տասը չունչ ունի` տատբ, որդին ու ձարսի,ինչպնս հ տասնմեԸնտանիքի միզ քսանչինը տարեկանբքոռների: Առավոտյան, տատիըբացի, աշխատանքի են նն ելեումբոլորի:Քբիկունը վերաղգառնում բոլորր: Դ: տատն է ղեկավարում երեց ընտանիքը, ոչ էլ որդին: «Արեն է ղեկավարում նրանց այխատանքը, ամպերը,գեմթինքսվող քամու ճառնությաՖ չափը» /6է՛չ Հյուսիսից բարձրացող կեցությանփմաստեունեցվածքըչէ, Հայիվբ։ այլ հնբբ կեցությունը: Այստեղչքա ձաչվարկ, չկա Թվաբանություն: «ՄԵ ուբիչբանէլ վա այդ ընչ դարձնում տանիքում»: ԲացտեքստովՀեղինակի նրատառումը ենթադրելի

եբեույթի առւաթկայակուն այդ դոյությունե

Դե.մարդկանը միջավայրում: կեն. «Տատն ասում է. «Հավերը

Ցալբ ժուբօրինակ ձնով փմաստավորող միջոցն է:

եմ դիել»: Ջի ասում այսքան ձու թխսի տակեմ դրել, այեբան ճուտ է եկել, այսքանից` չեն ասում «այսինչ լործիը այսքաոչ»: Տենցիները նբ արեցի», միայն ասում հե... ոչինչ: էլ չծն ասում: եթե ծոգնաձ են`Քնում են, եթե Հոգնած չճն`ոչլուսում են: Ա չնանը երանց մառանները լբությունից տրաքում են: երանցսանը կողեր չկա. Հասնողբ վերցնում է, ինչես Հասչ-

թուխս դուրս

նողնաչխառոել էֆ»/627:

է

ու

ցուղումներիարանքում:

են, մյուսեծիի Հարյուր տարեկան դյուզի հինխաչենՀաչվում»:ԾՄերունիները

Գյուղընման է այս բնտանիթին:Աշխատելիս` չոայլ, ձախսելիս` անփույթ անտարբեր՝ իրենց արածի նկատմամբն ուրիչ մարդկանցՀետ ծարարերվելիս: Նրանքապրելու այլ 4ն. չզիտծն: Ուրիչներնայդ մարդկանցարարքները

Հսչվարկների, տնտեսությունը անքերի չնորձիվ խարխղվարգավործլու (եջ դարերիընթացքում ձեռք բերվածը:Այե, ինչ ԱվագիՀաժար կյանք էր, ամին մարդիկվերածեցինչաղ կշի, խեզգեցին տեսակԹվերի,պլանների ու

Ինչքանոր գրած 4»: չրիկննարոնը Հաշվապածբ,ՀալվապածներիմբնիրաԳյուղիՀաշվապլածը, Հ 2 Բի" -նբ, բոլորը դիեն, ոթ Հովիվ «ԱվագՀովչաննիսյանը խնամում Հարյուր Հինչ զգլուխչխար, ն միայնինքն Ավազ Հորեղբայրը չզիտծ. Թե քանի ոչխար է ումՀումինքի» /60/: Մո ղարձիանայիչէ, քանի որ Հոաբերում -

|

երբեմեչավություն, ծրբեմն էլ վատությունեե որակում:«Գյուղը Խուլ Լ այդ թահի որ նրբանդ չ ի Հետաքըքըրում իրենց ապրաձ կյանջի ն. որակումներին», դրա մասին։պատկեբացուժների միջն եղածՀարաբերությունը: հնչու՞: ՈթովՀետն սրառկծրացուժները նույնականեն իրենցիշկ գոյակցությանը:

փա

Բայցածա քաղաքի, մասնավորապես օբննթիՀետ չփվելի: ի

Ա է դոո-

Դո ե դբա մասին ճակասությունը: կյանքի ձնետվորվող պատկերացումների

է պարտադրում է: ժամանակը եղած Հակադրությունն

քազաբակրթու-

«ձ8ութբերումները»,առաջինՀերքին`«Հաշվարկը»,«մաթեմատիկան». րար զրճնթը զիրամեչ, կա տնածսավարման միջն

«գիտությունը»: Այդ Հաշվարվը

ե՛ ուէլիա

է

1՛

ինչը պարզապես կերպարը»բնութագրելիս, մարդկանց «բարբոյուկան թվերի թագավորության անծնախ ռեղավորել է: Մարգ-անչձառոին

աբաուի դ անով մեջն :

չափելնրա արժանիքները: է Հակադրում Վավենինե երվադՄառուկյանին: Մառուկյաննէ նրնույթներինընթացքտվողը: բանկիաշխատակից Շրջանային

ՆՀ»հե

ուղղուխյամբ,բոյ ավելացնելու Նա՛թեն ոչինչ չի արել երկրիՀարստությունն է, Զավենըպիտիչնոբոի Գարզվում փնքնէ տնօրինումայդ Հարստությունը: քէ,ոբ կնիքիքաՀամոզված Հազարլինի այս մարգուց, քանի որ նառուկյանը ե նման էլ ձաղձլելէ: դեր է, չէ չտամպը փաստաքուղթն հաքը բույլ չթամպի ճ են Հակադրված չածի» մ արգի « բնական» Միմյանց «պետության պածող, Հեռացածբյուրոկրատը թվերի թագավորուէր իսկ նախնականՖկարազգրից քյան տերը: նր: ապրած կյանքի, մղած ֆանքերիչարանում փաստեր հն ու ժամանակինկատարածՖպետավոնմէչխաւոռԹմճբ, պարբտականությունների կյանջը` վախվորածու նան ինքն իրենից գողացված, Այլ զե (ծեշագրություն: տան ցանկապատն ոչինչ չի ստեղծումուրիչի Համար,երանպատակը սեփական

ամուր պագելն է, ինքը քող լավ ապրի,մնացածը իրենք դիտեն. «Աչխարտված նրա դործ չունես, Եվ Քանի ամ Հասարակությանը վերացավ»: Հավասար4 զրոյի, ուստի ն բավականաչավմեծ է նրա վախըվաղվա օդուտթ այեպես օրվաՀանդեպ: նրանմաններըդծուծ մարդիկեն ինչպես չրջապատվի, էլ հրննք իրենցՀամար:Լիարժեք, վատած ապրելուփոխարեն գոյավոբվելէ մի զլիի նոր ձություն, որ չանումէ իրեեովչասել իրականությունը: Սառուկյանի ենղմիտ «փիլիսոփայության», նկած Հազիվրար առանց փոթերի փֆոբբության, մեջ մաիդտեսնում էր իբ չնչինությունը: վարագույրների Ֆախնական տարինրակումՍառուկյանի` հրնույթները «մա Վիպակի է այլ օրինակովես Հիմնավորել մատիկացնելուՖ ժղումըդրողին Հարվադրել Հառարրեթացի» ծիծաղելիության լավիիրականումոչինչ չասող չափբ Հաչհիկիում Հարյուրքսան միլիոն ոչխար կա. չչմեցուցի՞՛չ վարկի: Թթվ...»:Ամո՛թէ, ամոթ. Հաչվելը Քե՞չէ` վարմանքնէլ դնում են կողքին: Շչփոբրություն, ոի Շողի, լոիթով ու լայնումեցուցի՛չ փոքրություն: Այնպիսի այդ չուտյլությունը բաժանում են վանդակենրի. թյամբ դարսվող-տարածվող այստեղկոտեմն է, այստեղսամիթ,գե՞նը պաՀիրդնչիկդ, ժի թավիր սամիքիկին, վարունգիկիե: Սարգառտծոյ սա ճրկի՞ր մ, թե մակե»: նեղմիտ«փիլիսոփայությանը» Հակադրվում է Զավեն Սառուվյանական փերֆինիս Հայացքիըոյեության Քոչարյանը, մեջ է բացածայավումփողացվաձկյանքով աղբող «երկի սիիոֆ» ոբ բնության բնավորությունը: Զավենը, զավակնէ, մի կերս/է իչնում Ծառուկյանի ատիմաններով:«Մաերէին այգ սԿապոգըրէրն վերպեում», եթե նրկու-երվու կասյթաքեր,իսկ Բջճքը` սանգերի, մեկ-մեկ «այդ արգեն իջնել չէր, այչ սողալ»: Ձավենըեման է իբ սարերին, որտեղ ոչինչ Հնարավորչէ «չափ ու կչռի» մեջ տեղավորել, սրբերն անձնաթ է մակետավորելայնպես, ինչպես դա արծչ է իր պարտեզըծրկրի տեր երվանդ

Հի Հետ

.

«Ավստրալիա

ՀրանտՄաժնոսյան.Օգոստոս, երկան,1967. էջ

107:

Հ» բանները աննա լ աո երո նում «Եվ

Ծոոռունյահը:

ԱԱ

Բնությունը

չռայլ

է,

կոշտունոպիո

գեղեցկությամը

անկանխա-

Հակառակքաղաքակըթության բնրած սխեմաների բանամեքրի: ահբբԴեպիԻբ լեոներըվերժիգ, էլ երասիրտը կարուռի պասծին «լեսծակեց այդ տ, անդունդներով միանգաժիցժերն նայձակնոինն հ զայծավնոր Հանկարժայուծրով, միանգամ Էր Ցող անձրնթվ անճբեով կ չ բ ժամանակիինչ-որ Հատվածումավելի ու ավելի է դժվարա. Աստիճանաբար նում Համարապրելը: ՆրանցՀարկադրում ճն ննթյականլինել մարդու կենդանի ամենօրյաարտթուսմլածանֆին,չափիու կչոին: Մարդըկորզնում է նախնական նչն`

ու

՝

ընկնող

կոշտուվուլ Ն11 2 ՛ ե Նա

ԱԱ առող

արվող

ու

ո.

մէր մբանգամից

նկարագիրը: է նայում «սարի բուի մարգունֆ, որի մեչ անտարբերությամբ Միջավայրն

չկա այն «նուրբ խեղճը», որ արժանիլինի կարեկցանքի: Զարիկը Համոզված է, որ սարից գալիս ամուսինը Հենց այնպեսգետաունի. Հին չէր զիջի, թեն Զավեննարգարանալուփաստարկ մնջջի Գայծառին զայրացնում,իսկ այնուգետամեջցուոտքը ցա վում էր: Հեւոն խոր ցավ է պատճառում թր վերանումէ կարեկցանքն նրան.բարբակում, որոչակինպատա նմանիՀանդեպ:Այսուծնտամեն ինչ կատարվելուէ Հատակ, չան է: կով,որի միակդրդապատճառի Ասա` չէր էչ կարողանում չէր կարողանում Խոսել: Հայծճոյել: ՀԶավենը Միայնլաց էր լինում: Հինգ ամիս է, չեմ լողացել... Ուրիչները քեզանից լավ տուն են պաչում, բնզանիցթիչ չարչարվում նն, ժամանակինէլ լողանում են... գործիդ անունն ինչ է՝ անասնապած...»': մարդու Հանդեպ դառնում է ֆաղաբակբրթուԳործապաջչա վերաբերմունքը թյան առաֆնաձերթձեռբբերումն ու արատը» այն դառնումԵ Ճամամարգդկային

կնոջ ճախատինքը

-

-

Հճիվանդություն: Հարգ ծանբուէ, որ ուռեղծաղործֆության մեչ,նախնականտարբքրակում,

է Թողել գիոզի գուրս տարբնրակվում վերջնական Զավենը, առանձինՀատվածներ, քէն բնավորությանտրամարանություննամբողֆության մեֆպածպանված է: / Վերջնական տարբնրակում կիճատմանՀետնանքովչփոթ է առաֆացել ն Հատընտիրի ա ռաջին 120-121էջերը առաջին Հառոռրի Համեմատիր երկերի Հատորի454-թղ էջը «Օգոստոսի»93-իգ էջի Հետ/: ՆախագաՀրե Զավննի ն քայլաբամիջն եղաձ խոսակցություննավանդականպատկերացումների

թյան ուժը կրում է

կիբթ առլրելու պաձանջֆի Հակադրությունե է, որտել նոր ձեւավորվածծասաբակարգըդրոնորում է խիբնույթր: է նոր ժամանակիդատավորի դերը, որ ակամայից ստանձնում Ձուվնեն Ճեռքբերումննրիկրողն ծ, ապագայի «կանխատեսողը»,իկ գա մռայլ 8, ն մնավորվելիք է, որտեղ Շաղտլխութ,դա ձեւավորված Հասարակությունն մոոաեթանավելուէ «սթափ միտքն գիտությունը», կարդը,ճամբնդՀանուր դարունու սխեման: էբ մբ" վերցրեցում-որ դերի.«Սավենը չի"Թվեց- ե՞ւ- առա ձգվելով ու

1Նույն տեղը, ղը.էջ

109:

:

մեքենային փողոցնեմ

ես մարդ եմ, որ

Հետիոտնին` մայթը, Հատկացնում,

ՀամարսաՀմանում Խմ Հետիոտնիծամարանցընելուտեզ եմ գֆում, մեքենայի ռտուգանք, չափն անցնես` Թույլատրելի արագությանչափ. «ծիտդուրա՝ ես կարգնԼ 27 Հավա սազալաւում Հասկացա՞ր, զանք-ծ" արխիվԼ 22պածում, էմ դումաբում-բաժանում, Հառկաառվորեցնումի սարեցնումեմ, Հասկացա՞ր, է, Հասկանումհս, Շաչվելսովորիր»: Հաչվով ջա՞ր-.Ամեն թնչ ենթակաէ Հավասարեցման, Հարթեցվում են բոլոր խոչ ու խութերը, դրահք դառնում են Վնույնը», փեչնիրականումայդպես չէ ն չի էլ աԲոզ լենել: Գրողինանչանդատացնող գմրակախնդիրը մնում է մարդը: Ջէ՞որՀոէ ունենում մարդու մրնդձանուր ստանդարտացումնաղետալիՓրտնեանքներ ետ ներաչխարձիվիա: կորցնումէ որակներ,ղառնում գիմազուրկ ու անիուն ոչ անձատականություն, վանլակ երեույթ, որը ֆունկցիոննր ոբ պարփակվում չ իր մեի,դառնում Խատապեր Հավենկատ: է: էու փոխկոտ, վերափոխվել Գեներալը Հոդերանորեն սլաչտոնի վթա դողացող մեկր, որ սիրովէ Հիչում մանկությունը, Ղյուղը,Համագյուղացիներին,իշկ դրանիցդուրս ծբչելու որեէ բան չունի: Մինչդեռ ֆու գծեերալնայլ էր լինելու: Մարդկային որակները,ումն Հմայքը ճռանլու էին փլծլու այն անձուկու մդլոտածամբարտակները, որոնք են մարդու մանրացնում, գոյությունը: «Ուսաշմանափակումը, գեներալի Միտքբգ̀եներալի,սիրտը` ծիծաղը` գեներալի: ե՛Ֆ էբ լինելու: Ռ՞ 4 Վետեղգեներալ: Որ դններալ է՝ կարծում «բ քս իսկավա՞նգեներալ է» /122Հասարակության «մաթհմատիկական» Հիմնավորումների ողջ անձեթնԷուիկուննակնձայտէ դատավարության ընթացքում: հթ, ծաչվապա՞ «Հաշվասլած գ... Ձեզ Հետ գլուխ դնել չի լինի, մէդաղլ հբ Հավաքում, պատվոգիր եջ Հավաքում, ծք Հավաքում ու կենսագրություն Հ... դառնումտեր... եբ, Հաչվասրա -Դու բատ էությա՛ն խոսիր, առում էր դատավորը: էչ դուք եջ, եի, թազաբթացի -ՄիԾառուկյան ձիր ծղզած-չեդատավոր, զածն էլ ըստ էության է, ուիիչ ոչինչ... ԱչիարՀը չինել ծք ՀաչվապածուԹյուն» /141՛: ՔաղաքիՀետ ունեցածչփումն անչետնանքչանցավ:Դրալավն այնքան Բրչ էր, իոկ վատն այնքան չատ,որ Համեմատության եզը իսկ չկար: Լավն այն Հնարավորէ` մի օրում ձրաղաքավարքացել» Ավագր էի իչլանին ձր ներառածնոիաբանությունները. ԴՈՑ / տռնյա՞՛ն... Կանգնիր, բան ասեմ, քա՞դաթացի մեղադրյալֆ ոու-

ու

Նեղմի»

Էչ(ր

լ

ու

արժեզրկում

պես:

ո

դեներալի,

Հաչվապած -

.

«6 26: ոն աի", Արադործում փառապաչար

ու

7142). ն

. վազի բնոր

ավելի եռվանդակալից են, թան կարող են թվալ ոբ երկրիՀամարՀարստություն Անտոնյանը, ավունքչունի, օրենքը մեջբացառապեսմեղադիժացինի նրկրի է առանցիրավունթի: ֆաղաքաջին մեղագրչուլ Քորը

Հ"

ՄեէՖ

Ին

Մեղազբյալ աչիՀայացքի: ՀՐէր Բանի, ճ

:

Նույն տեղը, եջ 93-94:

ու

ու

ո՛չ իչխանք: ո՛չԱվագի,

հսկ վնասները... այնքան

չատ

նե, որ

դարձանգյուղի ճակատագրական

Ասես Հիվանդություն ասեց դնպի վատը փոխվել: օրինակ, Համար:Փավչքե,

էր, թն առողֆ է: էլի առաչֆվաուժին էր, մի ժեռքով ազի ուներ, Թեն ասում դետնից կլբեր, բայց աղ չէր չալակուժ: Հ«Դրա Համարաչխօր Լ "պարկր տալիս,-ասումէր» /142): ԴազլենՀանկարծՀասկացելէր, «բ կյանքը, «շիոաշխատել,այնքանել տանքըխիստ օրոչակիՀաշիվն է, է ինչպես ապրելէ մենր գտնել: Այդպեսէլ եղավ,մի օի Հիչտչէ: Հարկէ առավել«Հարմարավետ» քաղաքք տեզափոխվեց փակեցՀաշիվներըոչլարի Շեն ընտանիքով քեչ-ոբ կերպ ներթառիանցելին Ժամանակիձեռքինրումեհրե զուր: եթե մարդի չլոաուռումմ փի քի.քանիտր դրա անձիաժեչտությունը «կրբումէ քար, ասպա վերջում մարդն աթաթում է, քանի եի պարտավորէ այդ անել: կատարածիծանդեպ. մարդը Շեռագել է ինչպես Այլիսչկա սրտացավությունը նա սկսել է այնպես Էլ բնականկեցությունից, սրդյունքիը, ապրել աչխատանքի ու միայնդրա մասինստեղձվածպատկերացումներով օրենքներով,վերջին Հաչվով`Հաչվարկներովու Հիմնավորված«գիտական»պածանջներով: «Վատն էլ կա. այնտեղ, Հնռու Անտառամեջ, մեղրը մի քամելով վերչահում է: Երկրորդթամբ չեն քամում, մնացածը,ինչպես ցուցվում ե, բոզնում են մեղվին ձմեռվա ուտելիք, որ էլ չատ է, հայց փեթակները ես՝ են: մեկ-մեկ Հանգչում Բացում մեզբ կա, սովից չի Հանգել: Ձավում քո` ասում է տնզը ցուրտ չի եղել, փքթակնանջքնրչունի... Հիվանչերմաչաին որ Տայնա` ԸԴ Հիվանդությունչկա: ԲայցՀանգելէ: Մեղվանոջին դությունը` ու

ա

անտաոամեջֆ-

ընկալումներում

լ

ՀԵլնանքիլուրջ սրաչար ունի այն իմատոով,ոի բաղաքաԱվազիխոսքը երկրի ցուն տրվածորակումներնաիէեսնականեն, նրանչբոնող: Դւաառողները հե, Հենվում աչխարծի մինչդեռ իիենց վրա դիտուննիհե էրավականստեհիեին անարժեքեն դարձնում կյանքը, բայց անիմաստ,անծա բըչ "իոնք ենը Ջոն.

.

պածանջվածից

կգա»2144: Ֆման կինԱյլես չկա Աթոոկի ՀարստությունՆէրչնելողմեղվանոցը: են սամնիկործանիաննախադրյալներն Գուցե ակիճայտ անչաղթածարելի: ու

է ինչ-որ կեբպփրկել ստեղծվածկացությունը, Հազիվ թե: եվ դա Հնարավո՞ր

այն պատճառով,որ ավանդականորեն Հարուստ, ժամանակովճչտված ծոռղի աչխատանքն դրա Հանդեպ որոչակիվերաբերմունքունեցող աչխոատավոբը Հեչ ապրելու Հույսով քաղաք է գնում`Թեկուզ ն այն պայմանով,ոի նոի նախանձելիչի լինեիրադրությանմեջ նրա գրավածդիրքը երբեք ել լավ ու

ու

լու:

ել

նեջ խոսում այն մասին, որ նոր միֆավայրնարդեն ահչրամեյչտ է նրան` ինչ-որ կերպ մոռանալու անցյալը, իսկ Իչխանը` չէ, այլնս նոր սկիզբ չի դառնալու: նա լավագույն դեպքում մարդկայինիր «տեսակի» կործանման ականատեսը կարող է լինել: ենորոչչ առավելաղյես Ազանատեաի կոզմիցներկայացվող պոասոումն ն «Մերսարերի...» վրա: Հ եռո ակնարկին, այս ձեր «ԱՀնիձորից» տարածվեց Բայցերկի կառույցըմիայնդրանովչի Հարումվերոչիչյալ ժանրին,ինչը միաէ դեպքերիու գործող սնձանցճշգրտության:կարեորդեր ժամանակ ձղոոում

ուհի

ն

պատմումէ որին ուղղվածէ խոսքը: Մւթեոսյոանը Հասցեատերը,

չատ

պատումն անխուսափելիոէ սլատճառը,ոբ Հեղբնակային Հանդամանքն երա առնում Համողմունքները, զրուցակցի բնե «Նկատի»4 մտածողությունը, ամեն ինչ: Ամելին Սաթնոսյանր այնպես է կառուխուքն այչխարձայացքը, Ճաջում, ոի ասելիքիդառնում է այդ ներփակայխարձիցդեպի դուրս հայոզ Այնբանժամանակ,Քանի դեռ խոսքը չի առնչվում նոթձրեույթներին, ժաջջ:

եերթիեՀագասուարտածայտություն այն Հանդարտ է, ներդաչն գոյության

այս չեիտնի Գատումի թյուններիցդրեթե զերծ: Խոսքնստանում է մի հոր որակ: Հերոս «րքանուվ պածպանվումէ սկզբից մինչն վերջ այնքանով, Մաթնույանի էն քում Հանդարտ պատումը ԲայցՀեղինակային իրենց: ները Հավատարիմ

ինչ

ամեն

ու

"Բ այն պատճառով, չարազրանք միատոն չէ դառնում

ԸՆԴԳՐՎ"Ղ,

Համագ-

պատումը,ներկային անցյալի ֆրագմենտաը գրողիմտածգացումը է ինչոլես փիենից բումները կառուցում է այնպես,որ Վաոմություննակավում այնպեսէլ նրանցիցզամՀերունքրիջ:

Հէզինակիջ, " երա չ Բո Հաճախ ընդձանխոսջն տնջատով, գալիս Հանդես Հիլինակը է դեպքնառհլիքիընդշանուր տրամադրությունը, րացնողբնույքով դառնում պաճողգերակա բե զարգացման տրամաբանությունը մրչոց: Գրոդի Հայացքը է է այն ինչի մասին իմաստավորում:ամենը, միաժամանակ

ոթ

խոռք գնում:

երբ անչրաժելտություն կա խոսելու այս կամ այն Հերոսի մասին, ապա պատումըզարգանում կամ պատմվում է տվյալ բնավորության կողմից: Այս

է դառնում տվյալ ձեբոսի մասին պատմուպարագայումնպատակածարմար Բոէք չի (եզրոլ» բմանալ կրա մաին պատքոզը

ն-.

մարդկանցաչխարչների միջն: Երկիրը, «զիտակից» ոը

այո

քոնթ, ԱԱ Մ Գ Այս

։ռաթանֆատված է քնն-

ու է գործ սարքոզների,դատվողննրի դատողնձըըմիֆե,գրողնիմաստավորում ամեն մթն ւ էնչ տեսանելի բարձունքից», ոթտեղից ոչ Թե «սնփական Դ մի ոլորտ է, այլ «զլատմողի չե աշխատավորն պատմողը: Վծրֆինիս լեոոբը ոչ այնքանդեպքՏրը դնաէ, որքան դրանցմասինպատմող: Հատողու իմաստավորող ու

ներառված Հասկանալի, բարձունքից»: որտեղ ու

Այս ուրիչներին: Թողենլով չէ մեկնաբանում` Հեղինակը Փռոմող 6 եդնել երկիրը տարաբաժաէ ա

նրան Հնարավորություն աալիս Հանգամանքը իրենց «ամեն էլ: Միամիտներին նող էրկու աչխարծնքրին

ինչ Հասկանալու», «ամեն Բնականէ, որ կեցվածքիՀամար: իմանալու» ինչ բրհեց Խելոբնէրին՝ տարբեր բնույթ ունի: ծանդեպ նրանց Հեզնանըը միանգամայն Հեղինակային Հարվածքաղաքակրթության Հեգնվում են իրենց ուժին վստաճ` Միամիտները ամեն ինչ իմանալու, ներին գիմակայելու ձշմարտություննե«սթափ մտածողությանը», Ճրացարձակ» գիտությանն Հումորն Հանդեսը Հավատընծայելու Առաֆինների ճամար: բինանվերապած են ավանդական կործանման որակների ժպիտը պայմանավորված Քախծախառը ամեն կարգի իշկ դրսի,երկիի օբեեքենրիՀանդեպՀեգնանքն զգացողության,

Համառության, ջաղաքակիրթները`

ու

ու

բացարսեփավան զժացությանը մարդկանց` Հարցերը լուծել «կարողանալու»,

Հեռ: Էնքնավատա ձակՀավատ են Այս մոտեցմամբ կերտվումբնավորությունները:իրականումծրկուտե նն էլ սխալվումեն իրենց պատ կերացումներիաչխարչում` նրանք պարտվելու պարտվելու իսկ բաքաղաքակրթությունը ՓաղաքակրքությանՀարվածներից, հնչուն, Հեւո ունեկած բախումից, բանի որ ւացիոնալ լուծումներն ւս ծրնույթներն ամբողջությամբ: կարող մեո է առնում, ն ամբողջ աչխարձրձեռ է առնում ոի աչխարծին Իչխանը,

անաոեղի ձության բնձայելու

Սանամեւն Գե անք ՖերծՆրան, բար վյալ ԱԱեճ ազումեն-ԲԵ»Հորական ԷՀարջաջինունյան Հորգավորն որի» Արար» աԱ» ապրումներիՀոբը գալիսիր իսկ բնավորության«չբֆագծից» ե" հորնո ուժի Կ ե ւ մյու հորա Հատով », աեր» աը, չարունակվումՀեղինակային խուբում: " Հ մ մ Գ» Այսուչանդերմ չի բացաճայտումՄաթնույանի կերպարաստեզծման նիրջում» ւք ՛ իո ՔԱ եր "7 աջ. նրան Տարարորվելի՝ եա» նտեղիու, դազտնիքը:երաՀերոսներընոր ժամանակի առն պարզամիտ մարդիկ Տն Ն : ա Գաել: մ հրու, 1Ե «38 միածտության` «Հովիվների Հանրապետության» տարածքումէլ սնփական ԱՄԱ մոթելմէջ, փավլ՝ թչխարատիրոֆն բմացության ուժով իմաստավորում իրենց դեպքերը: Ր6 է .Այդ ռածշմաննիրում 1չխանբ որ ոխա -

՝

«կզբունքով էն զառուջվածԱվազի,Գավլքի, Հավենի,ԻչխանիկերՆման Խոսքըկառուցելու պարենրը: ձերմիայնմեկնպատակունի`Հաելաենրնայացեն մանորեն բնավորություններ: Խորոտ ցման աաիաումՀերոսնե, բը,

դուրս

-

ո

ձն

Մ

,

Մոր

ն

Աունը,

քն, է

ո

ք,

ամէն Ի բանք Գգիտեն

ու Լ":

իեչ` չ է՛

ու

ու

ն, ե՛ ամենմեկի նն մեկի պապի կիր բնավորբությու կմ ամեն մեկի` ու ձեռ առեեաշխարբչին իրենց կյանքիթազջրությունն զգալու կարոզությունե

ամեն

,

Աշխաոոմլու փարոգությունը, Հ անը, "Հաջ", ԵրզիԷջ ախարծբ: Հովիվների Փծանրբասլետուակայի ԲԵԼԻՆ բնայացնել ա

Բո

չթրգգաջում

.

ք

այչ

հն

ե՛

Ձյունը բնական(եեսաժնի մեչ, ռիոչակիշրեն է Գրողի` Ֆյուռառմահավփակում Քր չաբաղիմանազատ բնքացբը. քանի որ երանց միամռությունն «ամեն ինչ խմանալու պայմաններում» անդամ բացառում է «ամենագիտությունը», ՀեզինակայինՀեղնանքն այս դեպրում ոիոչակիհաշման է գծում «,իամիա» ն

ման

ն Հ

պատ

սա

աե

Հարցը

Պ4

ր

ճւ Ս չի դիտում որս կատարվածը ն ԻՐ չրֆապատիմարդտազիականսխալ,հեչը կարող է չատ բանփոխել պետք է կանցկյանքում: Առայժմ,ռրթան Հնարավորէ, իրեն ն ընեկնբներին

էճարկն,լավ բան չի

տեսնում,

բայց

պածնլ «րենքից, իոկ նրբ այղ դառնում է անչնար, քանի որ արզքն է կատարել«օրենքի պածանջը»ն ոչ կենդանի մարդու, փորՀարկաղրբված Հեռու ում

է

արա զուսանավել, խորամանկությումբ

ֆան

«ճշդիատորեն վեթականգ-

նել» դեպքիմանրամասները, որան նրաՀամարկարնորվումէ ոչ ն ոչխարի րից պարզ լեցուն կյանքը, Հփաստըջ,այլ պրեզայեվ ապոհզիայով մորթելու է դառնում, որ ոչխար մորթելը ոչ Թի նպատակ է, սրած դանակ Լ ոչխարի պարզածվից, այլ աիարողությունէ: ու

«0

-Ձէ՞՛ մի:

ԼեյտենանտՀակոբյաննայգպեո էլ չի Հասկանալու, Թե մինչն «ճակա-խոսբիցէր երեում: տագրականպածըՖՋավեն-Դուքսնինչ է արտասանել:Իչխանիկյանքի, հրա -ր՞ւԺ լոոսքիցէի ծրմւոււմ, չի լելենանտի՞: խ ուքը, ոի մբայն առնչվում օբերի,Հիչողության մեչ կա Զավենիտպավորիչ Շատ տակետակն նան ազգային ցավիցֆնէ: ձեւքբնրումներին, այն մ չակույթի -Վեյտենանոի: ՀամաշխարՀային -Ո՞վէ շակետակը,լեյտենանտ՞ր: ված վերապրում է՝ ուրիչի բնրանով: իչխանիընկալմանմեչ, իՀարկե, չկա էլ, Քե շնց խոսք թաչել: «Չիմազսա այդ գիտակցումը:երանգրավուժ է Ընկերոջսուղավորիչարտասանությունը տանումէ ն այլ Խորթերի,դա իրաէեչոննանտ՞ի: -1՞վքաչնեց. ժիայն: Բայըածա Հերոսք«նեսիվությունբՖ Շատ քաղաքավարի է, որ նայում նս` բննիչ չի, բայց ոբ «Լեյտննանտոր: իմացության Հետ: «Նա Հայչոյեց սաշմանափակ պեսկալված է ե լերտենատի ոնսնում ես, որ բնեիչ էլ Լ, մի բան էլ ավելի» ածո այսոլենե՞ս...Ֆ/93՛: վերֆացնում եք Իմ ազգը... խեզդեցի:Թեֆլիսու՞մ, փուքուծիծուղը /96/: է, Ֆման ոբ բան ա սել Համոզված չե կաբելի Թիֆլիսի մասին, չէ՞ իչխանը Այս երկխոսությունը միայն իչխանիե Ավագիբնավորությանալրստաոր ինքը Հաճախէ լինում այդ բաղաքում,ինչպես որ ՀալեպումՀաճախեն եղել տտածն ձլ ն Հայտությունը չէ: Որ իրենք գողություն նն արել ու Լեյոննանտի Շայնիի իիծնը աչխատանքովՇարստագինել այն, ինչի կարելի է նույնն ասել ն Թիֆլիսի պարագայում: Բայց ինչպես Հալծոլում սեփականազգի արժագործի 4: ձարդեն փակված» որ Քոս նորություն չէ, Ավագը Համար պարզ Հաէ Ավագի ավելորդ... է լինելու, դա այնքանանտեղի խասպաատվությունի վիիավոխնլուՀամար«Թլպատված չանչ կոկորդից րբոնեառիթով գատ է առօրյա խոսակցությաննման, իսկ լեյտենանտի չու ն. խեղդելու անդիմադրելիմղում կա, այնպեսէլ նման անչՀրաժեչտության՝ մար այս լուիի սովորական են որ իբննց ամիզգացողություննունի ծերոսըն Թիֆլիսիպարագայում: իշխանի«միամիտ» սպառնալիքն ճարկությամբ խոսք գուրս բաչելն փեչ նան բեությանը Հաղորգակցվելուամեն պածի, վարանոտխուքբ միայեարձանագրում է, չի մեկնաբանում: խորաաշխատանքի, Հոզնության, նա տրվածնրա Իչխանըկորջբելէ Հենասյուները, չի կարոզորնք կերո ղիմադարձել, խոսքուզբույցիկողքին:Հետեասլեսե իչխանիսլատասխանենիին հն ուղղՀե. որովչետն այօ ամեձեը ոչ այնքանդիմացինինինչ-որ բան ասելուն կապչունի իրականության անչայտության դեժ Հարդ-գնածատականեերը օրենքի րպես մաթառումնանդունդիվրա կախված հրաո̀ վիճակէ, որիցդութս գալը միայն ծրաչված,որքանչելոննանտիանդորր ավելորդփանբերին, այդ չեյտենանտները,իրենց Քի կարողէ լինել: իսկայդ ՀրաչքըկյանքեԼ, իրականությունը, ավելորդ ֆերմեռանլդությանը: Դրանթ` որածոլանի որ թմառստ ժամանակավորու անտեղի բովանդակություն է ստանում Հարցաբննությամի իչխանի՝էբնույթներիգեղեցկությունն զդաանօրինականպաճանջներով, էն: Մնալու են իրենք, ժնալու է լու, այն յուբովի վայելելումեջ: բանձը Էն, որ Հանկարծակիէլ անչետանալու Դուրսեկավ սենյակից,ն ինչպեսգիչեիը Հանկարծակի չեն անչանգստացնիանբարձնաստ լուրերը: ՔԲենիԱվագը:նիանմաղաչավփ բռնկվող արեք լույսի տակ, աչխարբձճր եկտաբագրվեց նրա առաջ, անջայտությունից դուրս լոչի սպառնալիքը նրա Համար ավելի Քիչ կարեորություն ունի, Քան Հարնանի գացող իչխանի աչքում գնալով պարզվեցգյուղը, լանի գարձան ձայները, այգին մած մոզին: Գույները գոմբ գլխին դեղին դդումներով,լարից կախվածտաթդեղի կարմիԲնավորությանամբոռղացումըկատարվում4 Հեղինակայինիոուքի, նան բով, աջազազիկանչով ու էլի զոոցով... Սա արդեն իր աչխարեն է, իչխանե Ավագիզերորարն ԱյսուՇանդերժ էր իոկ կողմից արված դատողություններով: Հեւ» է, իբ մնա են ուրախ ֆր, նա «ծաստատ ծամոզված իր ինքն զերավանցապես ձր, որ խոիոված ունի կարնոր յուրաձատկություն: կերել: Ընդամենթ Խ"ր այլ Հարցերին. Քերի, ապրումների, նա Հարցերձ տալիս ու պատասխանում ձամաթ Հարձանը աչխարձր գետիբնթացբ4` Համաչափու խործը» չի լսում կամ չի ուզում լսել դիմացինիխոսքը, Քանի որ դտածպատասխանն կյանքն ԽոբՀուրդսոլլու ցանկություն չունի, իսկ նորից գլուղխորձուրդ կանչել, ավենիցճիչտն է: երբՀարկ հղավ «Գեա ը որպես օրենրիպածշապան, քոնրա մեջ չի առափացնում իմ ոչխարիխուցն է կիւատատ, կատարաձուին Հանժեարարեց. այե վախը, ինչ ու նը չի (իսատ...». դրանովմեկ անգամնս ընդգծելով հրական աչխատավոիչխաֆր: Ավագին Հաֆողություններե անձափխոությունները Հազակնուտ, իրականում անգործմարդկանցտարբերությունը, որ սարերում իրենը բադիմացինի ն. "չ էլ բոլ"րից չավ Գիտի կարգադրոզի անգործվարքագիծը:Բայցդե "վ ով` ն անՀաչողություններով: կյանքէ, ու այե Հ ապի լ մարդավայել: նրա պածանջըտեղ Հասցնողիվիճակը: Հարկ գնալկատարածէ ասում Էն այգ լնյոծնանաը,որ եկել է ոչ Է էի ԲՐ ես ի՞նչ է ուզում է խելք սովորեցնել, ուի Հիվանգ կին է, նորից կարող ուղարկել: անծյու մեձանում պաճանջեե լու իր պ Է-, ) թով,օրենքիկետերնՀիչելով ու՞մ, Հաիռի՞, Հողենըկա, ոչ էլ տրաբացնողին: կարդաղրողին Խորամանկությամբ. «ԳյուղումԻլխանընրանչավ բաներչասաց. եմ, սապողներսֆանբացելեն» /98/: Նբա Համար Հռտակ է ստեղծվածկացու-Առում է նք արել: թյունը: Հրամայողնիի գործն է անում. նա ժամանակչունի ն կամ չի ուզում -Մոնքչգի նթ: միջն. Հասկանալիրերի կացությունը: Այս պարագայումնրա ն ատրաքացնողի Հաշիվ ունեցած մասին էականտարբերություն չկա: քայց որ կաբնորժ՝ այխարձի -Դեառոիհյինչ: ու

ու

ու

ու

ու

՝

«ան»: փագի

Հաաա էՐ

Ավագին

ու

ասա`

է Կորի ԹՄՆ Արան Քանի գաի ԱՐ կաա հո

լ

ալ Հաչողություններով մ Գրո ճառն ից. ու

գողություն

'

Ավագը

Համարծց

«Թարքն

ճ2

Ավագբչի տարվողում, գի, որ իբ ասելուց, իր խոոպատկերացումներն նա Քեջ ոչինչ կոմ գրեթե"չինչ չի փովվէլո:. միայնսբձանագրումէ փառի, եվ դա պետք է ոչ այնքան միդուրս բերվածհզրածշանդգումի: կենսափորձից նա

ամենն անՀրաժեչտ իրադրուառօրյա չավայրին,որքանԱվագին,նրանայգ ն թյան մեչ (ողմնորոչվելու ոչ ավելին: Ու թեն մեծ Ավագնիրեն բաժին Հասած կյանքն ապրում է ձառի պես: է, եղածը, որ բայց բացառված աչխարՀըտեսնելու Հնարը նրա Համարգրեն մասն րմէր գոնն դրա մի փոքր բավական էլ չէր, լիուլի Անտառամեչիկեռն Հարստությունըվայելելու Հաբոչխեելու, կյանքի արժեքը:ֆնրմությունը նրա երջանկությունըՀէնվում է ժրակամար: նրանպնտքչեն պատրանքներ, նրանդարձնումէ բնության, բնակահության վրա: Ապրելուպածանջմունքը կյանջում, Խա իբ գոյությամբ ավելի նք բարունակությունըՀասաբակական է Նբա կենսաեր, վերարնրմունթըդիմարական գարժնումայզ միջավայրը: է, սեվական անմի Հանդես: կյանթեապրելու Համար Հանզեպնույնն ինչ ցենի ենբդաշնակություն է պետջ: Ապրելկյանքը նչանակում է վայելել այն, քո Հասարակությանունեցվածքը, չափաշխատանքով Հարստացեել կաբողության չանիլ որնք բան, որ չես ցանկանա,որ ուրիչներն աննե քո Հանդեպ: այդ կյանկյանքը չի նշանակումուժերի դերչարումով«նախապատրաստվել» ֆին. «Զանգը տվել է, ոյ տղա, էս ծրեխեքինբիչ նստեցրու, մեղք են» /9Ջ: Հետաքրքիրէ, Թե Ավագնինչ վերաբերմունքէ ունի լնյտննանտի Հանչե: եթեմնացածըդիմացինիմեչ տեսնում էին Հարցաքննողին,ապա Ավագր երամեջ տեսնում է «կարգինմարդուն»,որ 4եացնումէր, Թե Հարցաբննիչէ: նույնիսկկարեկցանքկա. «երեիքո դործնէգ է: Դե ասա` ասեմ» /1007: Բայցքանիոր իրականերեույթներըբիչ էն Հնտաջըբրում լէյտննանտին,

նն

ու

Ապրել

լավ իմանալով, ոի ունենալն է:

այս

իրադրությանմեչ կարեորըպաչտոնավորբարեկամ

Մեղադբվողներից միայն Ավագնէ զինաթափումլեյտննանաին,թանի որ Ֆրավարմունքի մեֆքննության ընթացքնինչ-որ կերպկարգավորելու,արագացնելու կամ դանդազեցնելումիտումչկա: նա պաչտպածվելուցանկություն չունի, էթե խալ է թույլ տվել, պատրաստ է պատասխանտայ, իսկ թրականում Համոզված4, որ այս ամենե ավելորդէ: Մորգիկ Հանֆնե լուրջ չրի չեն իրեն չեն իրենցպածանչների էե որ Համոզված ոզված լո-րձ էն, չարաչար սխաղվումեն. նրանք նրջանիկ բ անգիտության միջ են, լուք գնացողէք, մենք մնացող: եի բնավոոն այլ որակէ արտա ծայտված Քոչարյանի «Միամտության» նրան բուիյան ության միջ:մեի: երան դժվարէ Հասկանալը զուտ այն պատճառով, որ ամենից լով է պլատկերացնում սռնղծվածկացությունը:նրաՀետաքրքրությունների ՛ էրչանակնավելիլայն է. բան մնացածներին: Զավենիգյուզի մոավորականության էչն է, խաղացելէ ակումբում, դերասան է, կարող է առանձին Հատվածներ աբտասա-

մեջ ուէթ

քն,

դժ

Զավեն

ննրկայացուց

թան Սա Համայխարծային դասականներից: լբացուցիչ Հոջնբանական ոռւավել

լություն է տալիսնրանն դժվարություն` Քննիչին,ով Հասարակական գիրջով ՐՔ ավելի բարձր է, թան այտ ոչխաի պածողը,իսկ իրականումկաշկանդվումէ

Ոաս .- ո. ԸՂանանու«գի Ն աԱՆԱ ՛. ՛գ...Ը."էմտուլթյու մ ւռ ած:ոքի ել ր մեկին, "Ի աէ ւէ Հոմ ԲԷ 'ի/ է դնում (էյյոքոէուի Հասկանում է իճակի մեջ խոսքը, զանում ինչի մասին Ի՞՛ «Հառսրակ գող» 8, ե.»

մր,

նե

Զավինի

« մա

այնհուձե

:

Բ"

՛

մզ

ո

'

Ը,

է ամեն

ե

բ

որք

ո

Է.

:

ոռ

-

ծանը

ոթ իր առչն նատածը գերառանէ, կապկող:Բայցկյանքն այնառաջ տանել: Տեղիէ նախրատրան է ե՞նչ... ՕրենքիպաճապաբանաստեղծությանվերՓանի որ բքոի ձիշոծ միշ «Շունն կատուն»... Վավենի է արտասանել իոկ չգիտե, առաջարկում քա իր զայրույթի Հանում Եզ է տիրոչը»: «երկրի Հունից բրքիը Հոմեբական ծիծաղելիորենսիրելի են: իսկ ձրբ մեջ ժիծաղելի է. «Ոչինչ, բթամիաները բութ նն լինում ն ձավակնոռ այդ արդեն արժանիէ սոոհլության» 21067: Հաատելություննամքն դատարկբաղի Բայց Ճավենիընկալումներում ֆ է ծրեխայիբանձր ճար գոյություն չունի: Ավելին`թմ Գ» չ ոչ էլ նկատմամբ, չի 1Գ"-մ ոչ ծե: եվ մեֆ անՀչանդատությունը Զավենի արքնացած նն որի վերջոճիչտնիրենք այս ավեառչն: Ախրինչու եզի է տալիօիրականՀիմնավորումների փս՝ քո աշխատանքը, «Դու Ռնացը, ք» ոչքո քո տարերը, չանքերը. լորդ է 71137: Սա ննրքին արտածայտում Ը, քո Գետամջը» տրամադրությամբ Հիմնականուղղվածությունը:Ջէ՞ որ այն մարդիկ,ովքեր աանդծագործության հրենց լեն ճանաչում, չդիտեն իրենց կենփորձում են Հարգ սածշմահելՖ, միջն գոյություն ունցոզ ֆազը, իրենց սարերը,իրենց գյուղերը, մարդկանց մեծ ժաբնույթը, չդիտեն իրենց աշխարՀը,որտեղ փֆոխծճարարերությունների

նանին, վերջինսՀամոզվածէ, տեղ է հոմ ՎՐ" է «յն է, որ դվոր արուտտ Ք

որ

չորը Փոաորի «յրրորո անդ Պավենը դարմանի, համ .1 Տոմ ոակիր» աք Բ ուրիչ ռ չը "գէր զո

անու

ու

ընտանիքի խանատվություն

անում Բայց «առվի:

ԻՐ

որոնք ապրելու բնական գործողություններ,գեպքեր ու իրադարձություններ, ծեն անբնդունելի լինել: կյանքը են կարող տեսանկյունից գոյաձճներ օիննքի անկրկնելիբովանդակությամբանձնա է քնթարկել «րենբին: Ավելի Հարուատ, որոնք Հանդամանքները, ճիչտ` այդ օրենքը չի արտացոլումայն կասեըն ու

ու

կան

մնչ: իրականության երամակըԳիտամէջըգողացել է: է Անտառամեջի

Քի՞չ

պատաձել, որ

Հենց այեպես,4նուքիԳե որոչել է Հարհանդյութեժ պաճին ձիերը ն մասին. չէ՞ որ ալխատանքի

է ուզածի պես ն Բաննցրել

«իճ

է տէ այդ ատնդյակ պածել

՞

Իսկմա՞րդ... իրական տիրոջնեն պետք:Եմ դա պատածումէ չատ անգամներ: Համոզվել` փ րականում մեկ անգամ: ուզեցին գողացանմիայն Գճտամեջցիք Գավլեն վլքնլա՞վՀՆՎ ՀԵ4վորէ, որիժասինայդքանխոսում են: ունի: Եթե Հաստատակամություն Մո.այն Պավլենէ, ճոր լնուսն ուժ չարթնացնեն,չի արթնանա,էթն չասեն թեիր, չի բնի, որ ասաց չեմ ծխում՝ օժիտովամուսնացրեց չծխնը: նա մեն մենակ,առանց որեվ մեկի օգնության մնաց մենակ: Այնումորը, զոՀվածչորս եղբայրներիկանանց,չուքով թաղեց լա՞վ

ու

ամուսնացրեցինթն իբեն: Գավլենչատ երեխաներունեցավ, հսկ երբ չէին կարողանում վերականգնել դլխաքանակը,նրան ֆերմա ուղարկեցին: մեք, ն մեկն է նրանցից, ովքեր օամոզվածեն իրենց հիավացիության Պավլեն ետե

զինելումտադրությունչունեն,

Հինգ տարիբանակումպորտ է մաշել, նա ոչ «բէ էէ Իճդրկ »անչանքի իր բաժնիցմի պատառ, թեկուզ մի դղալ վերցնքլ: Նա ապրել է տառապանքը, Հիմաիր «ուրախությանբաժնի» վրա է ն եռրից տանջանքՀամտեսնլուցանկություն չունի: Ինքն է դրել դյուղխորՀրդիպատերի, իր անունն է գրվածճակատիբարին է ոչ լեոենանտի, իբ հրկիրն տունն :՝ փր կարդ կանոնով:«Սա Անտառամեչն է, ձեր այդ Հարէ, Փավյեի ցՑաքնեություններըտարեք մեր տուն»: է. բնկալումն է, երա«բացարմակ միամիտ»վարթաղդծի ԳՓավլծի ձինույթեա ունիիր արգաթացումը, ներիճչմարիտՀիժնավորումի: ձրկրիՀանդեպ նրա` ունեցած ծառայությունների դիմագաժտացածե Քեչ է, ոբ «Ռռազի այնքուն ոչԽարների»սաիքած չե կաբող սրատմուլյունը արածինւ Հավամարակչուծը ներա դրա գիմացոչինչ չատացածր գողությամբ փեյոննանաի փոխարինելու ճիգերով: ախդարամիոկեցվածքունի, Հետեասեսն Հիմետվորումների 12:22 Չավլեն մեջ ճիչտ է, ապա գլոբալ առումռվ նա Էնթակաէ «էնքի չերիչիանությանը, Հետնապեսնրա փատտարկումնեիը դառնում են «անտեղի»: Լեյտենանտը բոաբոյապեսպարավումէ, նա այստեցանելիքչուննը, ուստի ն փախավգյուղից: սա

ու

՝

ասում ձին. «ՄԵ՞զինչու էս ՀարցՀարցնումէր, ժեզադրյալներն Դատավորը Շոճոում Հո հում, մենք էր այո միամիտ չենք»: իսն ղածլինը մեղագրյա՞լ մարգկանցվիա: բացաիրտ այնպեսէր ծիծաղում, գածլիճնայնպեսէր ձիծաղում, ոբ «եվ դատախազն անտաաամեջցի չինելուց: Մարդոչնչանում էր: Սարդմիայն էր մարդամաչում է ղել, որ կյանքից ես այսքան ետ եմ « Աստված իմ, այդ ինչպե՞ս էրմրմնջում Ի՞նչ կա ծիծաղելու, որ մենք չենք ձասկանում»/139:: մնացել: նման ձնր տարածվում է բոլոր Հերոսների Հեղինակայինմեկնաբանման ու

վբա:

Հաջորդող «Արֆբ», «Մեր սարերին...» «Թախիծ»,«ՇՆքՐբ», «Մջբամիւշ են ռի աղպագրվել «Օդոստոսֆժողովածուի պատմվածքները, պատմություն»

տարբերակներ»:Առամեջ, գրողը Համարումէ «մեկ Հղացմանսպլատումային չէն էրկուսը ննբառվել են «ԱՀնիձոր»ակնարկում, մյուսն այլ վերնագրով «Լեռներսթողեցի վերնում», Հրապարակվելչ 1962-ին: Արանցվերաբերյալ բաժիններում: Մնում է դիտարկումներարդեն եղել ձն` Համապատասխան

չ «Մեր վերչոո՞րն սարերում...» եկող Բնավորությունների «Միամիտ Հանդես ոլառոմությունըՖ: ասե «ածղզֆման դեթակասկզբունքը: է Խզրափակում այս պատմվածքով Գոռղը, ոլատումը Փատածական չք, որ Մաթեոսյանն հմաստայինն կառուցելով ոչ սյուժետային ծավալումներիՀիմքի վրա, դրանովիսկ Հեոթ է բերում հիոՀայրենիբնալիջը: Օտաթման դործընթացը,որ առլիումէ Հասաբակությունը` նան գյուղբ ունենում չակիազատություն: չլՔայ Հեղինակային այս ազատությունը է դրամատիկվերֆաբան: ծանր, կավայրըլքելով, սաշմանավփակվուժ է դնբպարասանցծման մարդիկ ոլորտում: նախնյացտարիներիիանթով աատնդծածից, քող սերունդն է Հեռանում Խոսքը, ռի Հաճախ Մաթեոսյանի բենությունը իր վրա է առնում Հերոսի ապթումնեչ մոռանալով ժամանակի փնտրումեն առլրելու Գետ պայմաններ՝ Բի ընթացքը,իշկ առանձինդեպքերումէլ այս կամ այն Հնիոսի օակագրության բռնած կենսամեերիմասին: եկել է բնականիե պրագմատիզմի տրամադբություննեիըչարունակվումեն Հեղինակային խոսքում, սածվանավակված ժամանակը,ոբ դրսեորվում է մարդկայինծողերանությանմնի: Մալթնոոյաէ Հոգեբանական դրոշակի վողմեորոչվածությամբ` դ» բնավորության ղեր աճրունդների միջե. հղած կապի մեֆփորում է տրամաբանություն տությունն է ԱՀա Հոգեբանական անկեղծությունը: միչոցովէ ստեղծվումՀարստությունը,ոի այս չիֆադծում ինչպես նել: Երկար Համառ աչխահանքի այնալնւ էլ պաոմող է անխաթարգոյբնթացի: Մաթնռայանըք Հեղինակը չենկարողօնփականաշխարԳի՝ ինքնանպատակ չէ ե Ճախապայմանե իլ Հորիզոն երկրի ծատարածքում դարձավ է նրենց Վրիումը, ոբ որսացել ամենակարնոր ճանատադբական իժացությամբ, կննսավորժով գիտակցելամեն ինչ»: Քանի որ միամտությունը իմացությանամենածամաբ: բուստ պաշարիդեպքում անգամ Հրացառում» է ամին էնչ Հառկանարու, Հայաստանի տնտեսություննավելի եմանվում էր ասբական,արնհլյան բնը: զերիչխանությունը: տիպին,որինբնորոչ էր իթչխանության-սնվզականության դարձնում է 192227 բռնագրավում» Հողերի վարչական թվականների ընքացքում դարնոի կարգով յ" հաաա ն է՛ն ններնսպասվածարդյունքը չտվեցին: Հարեան երկրներում Վրաստանում ծրնույթենրըմքկհա ո ՔԷ Տ"ամորիլրացուցիչ ուժ է Հաղորդում ազաղարնեբնկերից էրկրորդում Ագբբճիանում, առաջինում իչխաններից, աաԱԱ րեց բոնադիավված Հողերն իրենց կուլտուրայով դյուղատնտնոսկանբարձր «միամիտվարքահրեույթների Ընկալման գիծըկամ ր իա2Ը ճամայն ճիչտէ արուսծայտումի նկնեդեցուձեռքում էր արժեք ունեին: ՀայաստանումՀողի զարգացման բնավան ընքա դրի «թափ», «Հրենքինհեթակա» ն. արդյունավետչէր օգտագործվում":Ամեն պարագայում կենտրոնացած գիտակցությունն Հ շխարձբեկալումը դառնում է դատարկու անտեղի էի հչխանուՀրաշանգավորված սաիականտիպի տնտեսություն էր, որտեղ մարդր սնփականված Ի

պարզամ-

ու

Արար:

Հորի"

ու

մբվող

ԳԱ Ւոակովցու կերպարաստեզծման Բայ» «1գրունթը եի Հայր պատմողՀեղինակի 7"

հորին

ր

ում

ԱՆ

ու

Հարառո, յխաջ

ամար բ ԲԱՏԷ կապ չուհի րականության Հեւոչ ր» Պոր Հետո Հոռծռոցի վրա դրսինները " Հանի ձին: կեպի լ զ Հոգի մտան: «Ամբոզչ Ղյուզից չկար մեկը, աոմ Խելթըգլի Բ մ բան Աիդա է, Հեղինակային դիտարկումն

գերազանցակլես

սա

ուա

որը

ն անտառամնիցու

Հե 4

որ

ինսվա յի ջի«միամիտՖբնկալումնքրի է: Հնտեանքն որ

այս

ն նման է խործրդային ժամանակիտնտեսվարճմանը, բայց Բանն է, հի է այն առկա դրանց միջե եղած տարբերությունը: չառանդակա-

բյան կողմից: մա

նությունի Հոկտեմբերից Հեռ սկսեցգոյատեել ոչ այնքաննախկինավանկապիտալիՀանդես դրոնորդակարգով,որքանժողովրդի`Համալխարծային են Հել, մարդիկլուձում եե վող ագրեսիայով: կապերը նախկինների կբվում են բնորոչ միանգամայն բնույթի խնզիրենր:Մերժվում կապիտալիզմիե

այլ

14. Գրիղզոբյոն, Քաղեի,ե., 2009, էջ 185:

«6

Նիկոլն այտն. էկելայգին Հաթտե.«3 ար Հ. Հ ած"վանդույթները :«8կծ, ո տավո կիոԱԱէին նորերին: Գոյությանտրամաբանությունն

մասնավորսեփականությունը,չուկան, իրավականպեաւտիիբոււտները տությունը, քաղաքացիականազատությունները: ՀեզափոխությունիցՀետո սնփականություն մառնավորսնփականությունըոչնչացվեց: Համըբնդչանուր զարգացած տնտեսություն, ինդուստրիալ ձնավորելու Հախը անչրաժեչտէին ւոնտիլ: ավանդական նոի Հառաբակակա՛ն մարզգվային անչատականացված ն ն այլե: «Հանրբայնացվեց» մարդբ` Տեղի տնսվարմանձվերի տարրալուծում կենսամեերից ունեցավծամբնդՀանուրօտարում,մարդըկոզվեցավանդական է վերածվեց զարդացման օեյեկտի':«Մփամշ պատմությունն»սկավումք օ8ֆականատիրոջըուրզուրանքովստեզծվածտնտեսությաննկարագիությամբ: պոստ, որի մեֆ ձոված քար հնամվածայգի, գոմեչենի, մարդածշասակ կամ կախվածցախ չկա: Ամճնալավգոմն այստեղէ` կարմիրտանիքով. կաղնեչատակ չոր: ՖՏետեսությունը պառավկնո աղածով ձեռքի տակ է: Անցյալի զրկանքները,հվաստացուժները,գաղտագողի ռերը, Հառարկության քամածբանջքը,որդու Հայագքիծանրությունը ամեն ինչ ներկաէ այս ապածուվՀարսպության մեջ: Ռրգինմեծացավ առանցՎայր ատելություն ուներ Հարնան ԱքոյիՀանդեպ,բանի որ մոր ն դրկիցի«րդու մէչն եղած կապրվիրավորված էճքնասիրություն ունեջողիկյանք էր պարտադրումնրան: Բայցայգ ամենը Հր "րդու ՝

բոլոր

ոծրն

աֆկապերը: Թոռը, որ

Ա

Ը

ա

,

աախնում

ու«ոզ

Ա

«նեցած

կՀիմնավորեր

ու

օրորոցիկողքին. «Տնանես մարդէ դառնալու, թե...»: Ե ք է օլ ձավբանակից,սկսվել ձր նոր ժամանակ, բծերը բոլորի ՀամարՀավասարեր ուժեղները միննույն պաչում էին չափիջ չատ, ԴԱՐԸ Հողավտորները բենբը պաչում ի ի վեց Հա7 է մոկ Հանա տառին աղելին»պետությանն

Է» աու«ԱՐ»

ւ

լինել»., բայց է`

՝

-

Լ

Գնալով պակաՀեչ, «էջ սերունդներիառջեէբ: տնտեսության, ունեցած ԲԻ ւ Էոնատվության Հ րունղ Առաջացել դժվա ւթ Հա 1/1անվանում` Թոռբ Համռզվածէ, Ֆ սե

ոի

ապագա

պատաս-

ումի:

արտ: աշխատելու,իսկ տեսությունն էլ բեռ Շախված գոմեչենրի դիորեգունիչ փողիմի էչ վեց Բոր եքո Գ աո Թոռր «գիտեր», լավ կյանը սկսվում, այգին էլ որ

է:

գնեց, ոթ

աժը

հիմ չին

որ

"

տրբակտո ԷՐ

մատ

դումար

է

նն

փողո

ու

կասկաֆելի

.

լ

տն-

ոա-

մասն

է

1 Բ. Շ.

ԱՇՏՈՑՑ. 105560:

ագո

ովի:

նա

ուժել բառեր էր

-

Համար: «եբ արածք զնածատելու Հիչատակր ՇճաաՇոծց, ԽԷ

1992, ՈՔ.34.

է, այլ ինչ-որ բան ստեղձելն ոչ թէ բարիքարարելը, Նոատակք Հարությանը:

աճագինփող կլինի, դարն է. «Տրակտորից փողիկուտակումը:Սա տեխնիկայի Փֆեոիչիղմբ Սա է, սկիզբն ռուռարման ապրանքային կասչբենք»: Համբնդծանուր է փողի ֆետիչիզմով` այստեղիցիխող բոլոր Հնտնանքներով: փոխարինվում ն

բանի ոբ Հողեբանեւթյամբ, Ր

ա

:

ու

ու

՛,

րտինքովատեղծաՀամարլավ ոմանքիրենց ծը երանլավ ավրելու Հնարավորությունչի տալիս, են ստնդծում Հարկ, բաՄարդկային Ճ աշվին: ուրիչնների կենսապայմաններ ն գրա կյանքի է ընթացքից: զարդացման բոյականությունը տարանջատվում միջն դնալով խորանումէ անդունդը: Խութն մասինծղած պատվերացումննրի ու զէպքերումմիայն գործը միանգամայնտարբնը օլորտներեն, որ բացառիկ կարողծն չփմանեզրերունենալ: Այլես անցյալ է դառնումայն սերունդը, որի

ձե, ուբեփե է, ոի փչացնում ձե նՆախագածը ոլետթ բավ4 բնեութաղրում «նոթ ժամանակի Հերոսի» ն անցյալոււէ սիրովու ծրկարամըա աշխատանքով ձաղած միջն. եղծված վիորը «Է» փ "չխ: Այգինգո կ Տրիաոթյան աւիրուծին:նա այքետ «չիդչ չունի, անելը այս ե Ի արաանաւն

ՔԸ

ու

փոխվում է Մարդը

պետթչէ, եթե թյացնում

. բանէ Աաաա արխարգում չունի: գերեզմանոցում հում, անր, Տաիա Փնարուժ Հանջուցյալին, երա

ու

ու

տ

որ հոաաքյուն իը: ՋէՐ Է"ԿԱ ԹԱրաիթ:

ու

գու

ու

ոթեռսյանն «անկությամբ, երը չեզե Մարդու Հարությունը:

շրավ-

որը

արդեն «զատել» Հեչտ Տատիմածտվավարտվումէր ժի ողջ կագը կտրումէ ե Հողդերանորեն: Թոռան Համար մի այնպիսի«փաստարկ»էր պետք, որբ մեկ եռ սնվական ճշմարտությունն անցյալի ողֆ անչարանգամ Համարությունը:«Սերըծախել է. նրան«իրել է, բայց ցույը է տվել,08 ԷՐԴԻ մոր Ր է սիրում: Մանը պառավ էր»: է ներ, Քին դրդաակնչայտ հրնույթները պայմանավորում միոյն ատճառներով: Լիչտ չէ մարդկանց ժիռնարկումներըպայմանավորել Շատ ավելի խոբնեն պատճառնրանցբարոյական նկարագրով: կյանքով կա ձեռնարկուժներիարմատը,իսկ ղա լավ, արժանապատիվ քն մարդկանց քէթկրորդական է: կողքին ապրելու ցանկություն-մղումն Սրա բարությունն Խելքն Հիմարությունի. կությունն եզությունը, որակ է` մեջ եղած այո մզումն ավելի գոյաբանական ամեն կարգի գաղափարասռպիելու է որ վեր բնազգի վկայություն, ապածով անգամ ֆիանք,ովքեր պայքարելեն մասնավորսեփաիրենց անության դեմ, տանը եղել են լավ տնտնսատերեր,որքան կարողացել ունեցվածքթ: ՈմանքՀարստացելեն գողությամբ, ՏաբԼավ արել բոլորն են ցանկանում: աշխատանքով: (յուսներն էլ՝ չարբքաչ են: բերությունը դրանՀասնելու ձներն բաուղղադիծ չէ: երնույթննրը չարժող պատճառի Քայ մաթեոսյանե էբ ապածովված իրեն Այրին Համարում չի ճղլւմւ ում ասելիքը: ցածայտումը Հարանադրսի Հետ Խեքն չփումը ցրում է պատրանքը: մեկբ դյուղում: Բնայց տան խեղճությունը: ցուն տուն է եկել, պառավի ծանկարձ զգաց սեփական նրա մբ ստեզծվող չի ղարձնում, մինչդեռ ապ կյանքն ապածով ստեղծվողՀացը Հացը երա կյանքն Դժվարությամբ ՀաՀ մոքով մարգկանց սրտով խարբդախված պիտիդարձեեը: Առաջանում նն ապրելու ծեչտ ն. եպատակաչ փնտրում զանում աարբակութուն: նրանբ ծն կեղծ, գրանջ հլ չեն առաֆադրում Հարվարձեծր, որ ժամանակավոր

մամանակաչրֆան,

Բոտբակ էս լինելու: իսկէթ այնքանուժ, կամք կորովունես, ենրքին զայրույթ անարդարության, այրիացածմոբ ճակատագրիանդե, ասա հիիտասարղդ աչխատանջովկարողես ստեղծելավելին:«Բարակէիր դարՀեելու,չէ՞, քնոի... հսկ հա լավություն կանեմ.թունլ Հեացելէ` կքանդվի,որ քանդվի Հատան «ես գոմ է»: մեցերիմ դուս: Չոր, տախտակած, որդին չվերադարձավ: Վատնիավմից Մինչե ճակատգնալը: դանդննցորԼ,

են

ու

ու

բ

ուղղված

սերունդներիմիջն զարգացնելնէ: Հակառակղդքպբումլուծվում աՀեչն է աալրեչլուձնը, անցյալի Գքտ

ու

Կրնար Արման"ՄՔ ո: ԱՐԵ Բար ԱքԿԱ

չափելու

կպաՀենք»:

ոն

Խոշքը ձր ծ

դործ

էր:

արդար

ԱռչՀատականն Հասարակական ը՝ փոխկապակցված իրողություններ

ու

«Առաջինգիրը 1957ից առաջսլի

«եթե նային:

նատիրթերթ կարդա: ՀՏ՞, էա էս պետությունը տարեկանումԽելք մի Հինգ մոի որեւգիտեմ,այտա", դու ինձ քառասուն

լիներ: Շարնցին շարվածքըԹա«Մեք ծեք,մեր ռարերը»վիպակիՀետ տպագրվելուէլի ն. «նանա իչխանուշու կամուրֆը»: 2003-ին «Հայացքերնանից» ամսագրում Հրապարակվեց մի Հատված,իսկ 2006-ին`առանձինգրքով: Քառւառուն տա-

լեչին

ու

չես, 3167: փՓեցին...»

է պետք, Արտալ,դու

/1077/: սովորեցրու»

արդյունքում Փակասկարնոր Հանգամանք չէր դաղափարախուռշթյան արդարացզրկանքներն բոլոր մտածողությունը. ձեավորած մարդ-անչատի են իբակամծ առաքելություն Հանուն իրենք ապագայի, լուսավոր էին վում որ եթե նկարիունննանք, ոլասոմուՀամար: «ռռլոր ճնչվածների» ացնում դրան գումարածնան ննրքին փոանգը» մեջմեծ էր ն դրսի ագրեսիայի թյան նույնիսկ անխուսափելի տնտեսականդժվարությունները օւրեմն Թչնաժին,

տպագրվածերկն ուշացումով մտավրական չրջանառության մեջ՞: ջանք էգործադրեցայն լույս այխարծ ՀաԳրողըՀետագայումառանմեակի առում է, ոթ օկզբում Սմակուտն իրեն ներկայանումձր նելու:Մաթեոսյանն

Ին

կասի փողը քո նաղյհո,այտա, սհտությունը ձՃեռբին պետության

Հետո

ի24Հբբե աչխարձ, «յլ օովորականլրոնային Գյուղ,փուիօրինակ գբախոո, ոբե աստիճանաբար տեշի է թաղլիս այստեղներթափանցող ուժերի աւե: մլ կերպ «Տրնույթների լարգացման նեիջինտիամարանությունն ակնձայտէրե պիտիլինեին: ֆունեի այն ուժը, ինչը բնորոչ է զիողի աշոհդծաղործուլա հս պլեռք կերսրորբը, Հասարակարդի Թշնամի Ստեղծվելէր սոցիալիզմին Թյանե ընդգանիապես»":եթն կատարմամբ այն կապվում ձի գրականության է. ինչ-որ կերպ վրիպումներն սխալներն ներթինբազմաթիվ էր գիմակայելու դասական ավանդներին, ապա բովանդակությամբ ես թեց մոտ գլութս ձբկրիՀ̀ամակարգային արդարացնելու Համար/Ճես ներեղություն, քխքանիան, նման գործի չանորդիները տպագրությունն անտեղի Ինչուսիմուլյանհտ մեբբ-.. պա տով «վի...Քեյ ամերիկացիների ոչ

ընդՀանրացումների

ու.

ԲաաՆ ԱԱՐԻ

ախոմուգաղափար Փասարակարգի ուր Անարովաորման մԱ Թծրեսծրկի ծրկրորգ աան Արիփոնովյուծը: «1.4517 8 լել, «նյութը է» երԵ անար դրաա Պն առավե առգումը էր բավակակատարվել քաչավ: արա ՀեԻՎ աք

Էք

|

ո

կրողներնէին ն անմիջական Սա քը, այն, ինչ գրվում էր Թերթերում:

աար

ան գիա են

բություն,ռչ լ ժամանակ կար: 3"սակավում1915-20-ականներից նե Հասնում 2 ՝ բե մինչն2960-ականԴի

ելու

ոչ ջո

րի «կիզբբ ամբողջազնելով աղքատությանտեսանելիուրվականը: Եթե սկզինական փուլում, հրբ նոր էին դրվուժ լավ ՀԱԴ Այլի էր մաջառումների Հաջորդետտոլներում: ւ. ֆ Հասարակության կողմիցոբոչված պաչանցմունքնե։ Ի էր անՀաւի պածանջմունքներին: սա

Հագոլնումների Հա Հիշ Տանն «(արմա Պամապատամխանքցվում Ճաան միջն գոյությու չպիտիունենայինառանձնակի տարբերություններ, Ջ

ավառարւսկչո՞ումը էր առանցլուրջ ճնչումենիի,դրանք արդեն վատարվելու անցած ձտապէին ՛ Համայնացում, մասնավոր բ ս սաճմանաե, ն սնփականության էան ։

7 ՀԻ: ազոամնես ի դլե 7, իգենԱթ այ որ տիվում էր մաիդուն, մինիմում, գ աեմաի յու էր - Հասաիակության է. դաչինքի անչատիմիջն մտն ղծվող : Հ Հիմքը ձվոզ դաչբնքի եո ան ամեն քաղաքականությունն մեկի Համարառաջադրում Դրո ԳԲ տարբե, կր մոաբր ի ձլքը. Հասարակության մբ մազըբ Համանկերպվումէր ստելծված իրավիճակին, բնդունում էր վերնից պարտադրվոլ պածանջմունբեն, ունքներիչափր ե ապրում էր

ր Հ Հառրանը: Օգ-՞ "մելի Հաագա լեո մուծուդ

բա իո

Նո

ԿՅԱՆ ՀՎ.

"Ր

ր պաակինկնրի բղարարո

ան

4"

Նան իիագուծ»Արարա" Գեիրորյան,ու 4 փավանըՓոխկապակցված իրողությունն էի, կամուրջը, «Օգոատաս», երնան, 2008:

"

Հասարա

Հանգեսթ Հայագիտական «Հայկազծան Ք,

3Վ. ԳԲՐԳորյան, փդորյան,ՄՄաթնոյանի

Նիւ,

Տ

Հ.

ԼՔ, էչ 121164:

սաքզծադործության զարգացմանչրիանները,

նա Մ. աթնույանական ծրնան,2006, էջ 153-164: Ընթերցումներ, Ա

չեն

բա

Դ

Ե.

Հբ՞...Ֆ 7:

կառուցում,

դաղզավփարախոսության չարքերում ասւաֆին ո աե» ծոլների Հավատումէին կուսակցությաանվերապածորնն

։ ոմունիպմ

'

նտ

ժամանակինբնորոչ երեույք ծր:

էթե կոմունիստը, ղեկավարը, մբ ժամանակ տնտեսության Զարմայբը` 3 իր նմանենրի ճոոհղծած միջավաշբի ունի հր գամ կասկածուռ վերաբերմունք ենե վամ որ դոբծերբվատ է, դա չի նշանակում, ալա միննույն Հանդեպ, մի աշխաիծի կյանքը, գաղափարըսխալ է: ելթեայստեղչի սանղծվելայդ լով են: Սա է պատճաուր, Հառտատ. կա, ինչի մասինձրազել անկյունում, մի տեզ ֆովի իրականությունից,մխրճվումէ պատմավեպերի ռր նա, Հիասթաղիված ն անցյալու աղինՀայտնարնրելու մեչ, այնտեղ իր Համար ճշմարտություն ուղեղի ծալքէրի ինչ-որ անկյունում ժամանակ լու Համար: Բայց միենույն նն Հիչողությունն թոջուն Հույր: դուցն ինչ-որ տեղ ժամանակծնվում

է`

առ

ծնու՞ն "ւ եգ ք

առմլ

ելե

ան-

ու

Բազարքը՝ :

ինչը դիտվումէր որովնսախծաՀարատանալը: Քանիռր չէր քաֆալերվում ն էի աղքաստուոչ բոարձրաժայե, Խրախուսվում վասարությանՀիմք, ուտի մերաչթության մժնոԹ Համերաչի էր ստեղծում թյունը: «ՀավասարազթատությունըՖ» մի մեկ ուժ, ժ, ն զարգացավ որի ակտիայլ լորտ: Բայջսրանզուգածկո առաջ էկավ մնջ ձնավորվեցայն Հառարակության Երկրիապագան: վությունից էր կավոված փորձեցինքնու ամեն Հաղթաչարելով, կարգի դժվարություններ խավը,որն :

որի

.

Րլին աեզ-այե կրոն, ոն Կանանչ

Ա:ՋԻՎԻՎՐԼ

Իորկու Համարձորկությունն Հարստության, «

Դ

մա.

ր արո

մես

Է,

այն

ու"

ունեցվածքի ունեին, ճարպկությունն ճետնիցինկած, պատրաստ էին ամեն կարգիՀանցագործության: ոմանց միլիցիա դառնում բայց ք չեր էրն Արտաչ չատ էի զոււո ծողներանորեն, են են դրանք ամաչում ոմանք է բռնում, ոմանք Հանդիպում փակ ածյֆերի, 8` էն անազնիվ մեռնում ա զնիվ» «Ու վասառրեն չարա բ ան չարդել: այդպես էլ 188/: Սա մտքով Հառձրոսկություն խար մարդկանը Հոգերանությամբ դախվաձ ու

է

ու

րորերմ:

ապա բնական է, պածանչջները, մարդկանց չե գոճացնում պետությունը ճանապարծով: Մինչդրանքց̀անկացած փոբ4են բավարարել օբ նրանքպիտի Բում էր, ոի նժարը կթեբվի Հօգուտ իրենց: ղեւ Համակեիսվողննրին

է: ծքէ

Զարմայրը, հան Ոսկանը Համոզված էին, որ Հարատությունն արձամարչ կդառնանանդգերաՀողեերի թիմը գնալով կչատանաեիրենց կողմնակիցները : Ըստ է էրեույթին / անել»/ է, ի նչ կարոզ մի Արտաչն պինդ զանցելի «Հիմքը Նժան վբա, որոնք ղզրկանբմաբգկանց նրանք Հույսր դրել էին նան Անդրեասի միջով էին անցել, նրանցբաժին Հասած ների բեռով, սովի ու կորֆանումների է, հի այս մուտեարգե էր թվում: /Հետաքրբիր Քիչը պարզապես քՔիկնայքն Է եհ մտածող թաղաբական սլատմարան ցումներըխիթ բնռրոչ ֆրբանսբական

Գ. Մաբլիի տեսությանը:

քիչ տարածք էի Մարգունմտածելու,վերլուծելու բավականաչափ

Հատ-

կացված,այե միայն պիտի նպաստերիրուվիճակնավելի Հուզականորենբնկոմեի եղած կապր, Այս դեպքումանծառեին. Հասարակության չելու Համար: վրա /ճբոլորսմի Հայի ենք», ստեղծում 4 վ«որ Հենվում էբ աղքատության ոբ որեէ խոչինդոտ, Թեգուց ե ռպաչար այն իմաստով» տածության լրացուցիչ է միչե կարդի, անկարող թուլացնել մարդու ն միֆավայրի ՀամաշխարՀային Հանուն ուրիչների,գանուն եղածկապերը:Շատ աչխաոնլ ն. թիչ օգոս գործել` մբանովէ իմաստավոբվում իչխանության վէրինէչելոնեերը Հասարակության: Հոր`ԱնդրոյիՀպլաիտությունը. դռներինձառած պասսանու «ես Անդրոն լինեմ,Ցորենչինի թո տանըռո՞վ էինի,ձոբաբույր, չՀաու

Փառավբ բոց հղավ, չաց ծղավ, գիոտատֆ: Անդրոն էլ Համարյա ոլխուրտրտում դետցկայնրը: Գնացկալերը, մյուս Հարյուր կիլոն էլ տարավ: Այնտծզիջմի

հտ ոլարկըտարավջրաղաց,տաիավֆբազաց` բերեց: Ասաց. «կերեք, հրծվինբ ես չան, աչքս Հատ ընկած է, բայց թենիս վրասեն... չու... Հիտլերի... Ֆ: Վերջապես կարնոիի ոչ այնքան նյութական, որքան Հոգնոր Հարսրությունն է, մարդիկ չունեն Հարստություն,բայց Փախուստճոգի ունեն, նիանը մարասեր նն, բարեկամասեր,պատրաուր հե միմյանց օգնելու: Մե խոսքով Հարուստներաչխար:ձունեն: Այնպեսռր նրանք ավելին են, բան մյուսները` Հարուստները, բան աչխարջիաղաձովվածմարդիկ:ԻՀարկեայս մեավորված, պարտադրված մոայեությունըթիչ է ասել,Թե սխալէր, այն ճակատագրական էի հրկիի լաբգացման,ավելի ճիչ«` գոչաովման ճանապարթծին: ԳրողըՀեգ»

նում

Ե վերացականությունը, մեծապետական ինջնագովությունը, Հեմնազուրկ

Հումանիզմը,որ «կյանք Ե առնելու»բազում զբկանքների գնով: Արգծլվածն առավել քաղջը է: Արտաչը լավ ապրելու Հույսով թոցեուժ էր պատաչած ճամփվոիգի, լ՛եզճի, անպաչտպանի վերջինունեցվածքը,նորերն այս առումովավելիդաժանհն ագրեսիվ,նրանքտառր զենքով,բռնությամբ նն կողուլտում միայնականցորդին:Անցելէ բավականին ժամանակ` քառորդ դար, երբ Արտաչը ժանգակալած ժամացույցներ էր դողանում, Հիմաէլ ճանապաիծի նլուղզակները չոր ժամացույցեն գողանում: Գիալովերբեք էլ չի Քանի որ դարձել, է մարդկանց փոխվել մորքագիֆը` նրանք Բո ոգ, էն ան դարձել զութ, դաժան: ու

ու

ԹԱՑԱի

ու

թյունն Հասարակու Հերրավորությունը, մ9

Փաղաքում, Մարդինկենտրոնացել էն

ւնա

չեչելումաթութ դազախցում,

էլ չկա: Բայցայս ամենըբերում է անչարկի կուտակումների,չա այն կենբարիք օտեղծձեն,կրթվեն, մի ոբի վրա պետբ է աչխասոնն, ասվրան օդ

ռարածքը,

մարդին անցանգե իրենը ներքին Հեաբավորությունները: Խուքովէրացնեն է մնացել, որ կազեն վեր, բիչ ա ռանձնատեեր՝ չնոն ի Հիմնել օկաեցին առեիը,

Քարաքարը:

բաժնումԱրտաչըմի կերպ կարողագավկնոջ հրավունբները կրթության /«ինչո՞վ կարող եմ օգնել, սիրելիս,-ձեւթնիըտարածումէր բաժպաչապանել են բուշավարտ: բոլորն են աշխատանք ուղում» /90՛,միաբնի վարիչը,-բոլորն նե այխատանքի աղառում: գիկ «երթի կանգնած` ղուրս դաղլու ելբեկուզ ե անցողիկ, Իսկ ո՞րնէ աւտեղծված իրավիճակից, չի կաԵթե պետությունը վբա, աչք փակել Խաբդախությունների ՔԸ: Առայմմ ապա թող իրենք իրենմարդկանցպաճանջմունքները, բողանուժբազարարել

չուծել այդ խնեկարողանան թեկուզ ե ժամանակավորապես Ցիը զոզանադրով, էս է ապրում» փափախով պետությունըչգիտի՞,որ Արտաչը դերը «կարծում Հարուուռ առա կապրեն եթե լավ բերացավ, /107/:Ֆետեսության զարդացումը Ամթն պարագայումկպածբոլորը: էլի վատացավԿաղքատ կապրեի բոլորը, Ն

ոկզբունքը: ՀՀավասաթության» դրանվի

ձաՄինչդեռմարդիներբնք էլ փրենցկարողություններով որակներով նման ձեռնաթվասարչեն ծեվում, Հետնաբարնույնաչոոի չեն կաբող ապրել, ռբ մարբքԵվ քանի չին ձախողման: օնգբից նեեթ դատավլարաված կումեերն ու

«իրական» Հիմբեր տանելկիցությանոչ Հավասարության դրույթը`«Ոչ քն ջիտանջոթյ գիտակցությանմեֆ, ուրեմն ելակետային կարողէր Շավաէ գլոակջությունը»., որոչուժ կյանքը, այլ կյանքն որոչում լինել: ճանապարծ սարության Հասնելու լավագույն էի այն սրղքունմեջ տիրապետող փիլիսոփայության Մինչեմարքսիզմը մեֆ որոչիչ գերը պատկանումէ գիտակցությանը: Փը,չ որ Գառաբակության ե

սիզմը կախողէր

"ԱՆ է

գիտակկեցությանառաֆնայնության, ՀՐՏԻՑայս պատկերացումը` դարձնելովելակետային:եվ ցության` ածանցյալբնույթի մասինգաղափարը Հետադայումանդադարկրկնում էին, Թե որքանէլ մարքսիստտեսաբանները ճիշտ է մբայն «ՀիմնականՀարցի» Հակադրումըբ կյանքիկողմերիբացարձակ կորպնում է իր Հակադրումը չրանակներում, իսկ դրանից դուիս բացարձակ «Տնտեսուչէր փոխվում: է` էությունը հինոեւյթի իմառտտը, միննույն դրանից ն. Բայց կվիրասիոխվիգիտակցությունը»: թյունը, կեցությունի վերափոխենք, քննությունն իսկ ցույց էբ տալիս ծբեույխի կյանքի առօրյա Հանգամանքների ներքին Հակասությունը, ամեն ինչ Համաձարթելու պանկությունըկարող է տանում: այնպիսի ուղիների առջե կահգնեցնել, որոնք միոյն փակուղիէին ն ճգՀիմա Հետ բերել էր այս կարեորգաղավիարը ԱրտաչըՌուսաստանիցիր քում էր այն «իրականություն ղարժնել»: «Հիմա ասում ես Ձծրչիլը: չէ"...Ջէրչիլեկեչու Է պրեղիդենո:Ձէ՛, է փողունի Ռւրեմե մի՛ իաիժրբացրու, տերդ բնչու՞: Ոբովշետե.

Սարքսիզմը

ու-

ճեջուքյունը,

յաչտոնը: չ գիտակցությունը, պրեզիդենտի այսինքն այսինքն փողը,որոչում

չեմ: եւ.ջրինակ, ինչու՞ պրեզիդենտ

չեմ, որովչեւոն փող չուննմ: Պրեզիդնետ

ս Փֆ. Ընտիրերկեր երեջ Հատորով,Հ. 1Կ.Մարֆս Էնգելա,

Լ, ե., 1972,

էջ

19:

Սբանի՞ց ինչ բանվորչեմ. ոբովՀեւոնբանվորչլինելու փող իրէնչու՞ խելք էլ կունենաս» /87/: նթե փող հկավ, ունեմ...

դուրո

նու,

որ

ուննենաս`

նրա որակները,իոկ Մի կողմ է դրվում մարդկայինանծատականությունը, ճանաչ են, որով մարդն ինքնածաստատման արժեքներ դրանք անփոխարինելի ե մեջ: Մինչդեռ ե / է ժա"էք է տեղր Հասարակությանմեչ: Սիեչդ անտեսվում զլարՀովգտնումԺՄ ն ոչ Հակառակի: ն. Հողեոր արժեքներ ական որն ստեղծում է նյուլք սոցիալիզմի»պարագայում, Իչարկն,Արտալըճիչ» է «զորանոցային 4լ հլակնոը սհփխական ծեթակաչեն,էե վոոսելիս քենարկման երբ դողմաները չաչն է: Այս ամենինգումարվումէ ն խիա ոբոչակիուժը` ֆինանսի տնաքով: եթ: կեցություննածանցողէ, իսկ դիտակցություննածանցյալ, Արտաչը չատ Հաճախ կարողԷէապացուցել այն քնֆերի օրինակով, ոբ սարթում է իչխանի ն իր փողերով: Քանիոր սեզանիտերն ինքն է չինում, սնղանակիցեերը` ,

չարժում նն դլուխները իրենիցխելացի,լսում նն նրան ու Համաձայնողաբար ասում են. է ասել»: «Լե՛նինըչի ասել, Մա՛րքսն կամ չեն էլ առարկում: Միայն են, պետք որ վարքն արդարացնել: Իոն այս ամենը կարողանաիր Աշտաչին էթէ մում է իրպեռնէրիՀետ, ուրեմն մեծերինՀիչելու Հարկ չի տեսնում, ամեն ինչն էլ Հինգ մատիպեսպարզ է՝ Փեվումէնք, ապրուժ էնք, վաղվաօրը ժերըչէ, մարդրծազիկչէ, որ ամքն գարունծաղկի: Մաթնոսյանի նրբիիՀումորբ Հակաղարժզմա է արտածչայաոոումի. ավեէ, որ Արչի Նխոն ընկալումըՀենցիմացության Հայւո մ, որն ավեսրարաած րածություններ է գործում: նա Հասարակության բացթողումները,վրիսլումները ծառայեցնում է իր չաՀերին, ն դրանից դո« է: Ավելին`արդարացնում է սեփականչածատակություններըն փորձում միջավայրիՀամարՀանդես դալ որսլեսլավադույն օրինակ: Հետաքիքրումնն մարդու ինչպեսգիտակցության, այնպես Մաթնեոսյանին էլ բարոյականընկալումներումկառտարվով տեղաչաիժերի: Այստեղ մրիսլումներըբավականաչափ չատ հե, ելե չառնեքա̀ղաղակող: Մարդկային հաիոյաիրենով է պայմանավորում վանությունե Հասարակական կյանքը, մարդկային

փոխչարարբերությունների բնույթր:

Իսկո՞րնէ գրողի Համարբարոյականության չափանիչը:նանա: ԻչլանուՀու կառուցած ութմարյուրաւմկտ Այն Հիշեցնում է, թն որտեղի՞ց կամուրֆբ: ուր է ծասել մարդըն կամ որքանխորն է անկումը:Դեպբերը վկայում են, որ ինքնախաբեությամբ անչնարէ նոր կամուրջկառուցելը,ինչը պիտիիրար ժոմարդկանցՀոգինեիը: փեցններ երբեմնի վատածությունն սերբ տեղի ծե տվել ու

մարդկայինկրքերի առֆն,մաիդըչփոթվածԷ ն ոլորված, նրանթվում է` ուր որ է զգասեքնրաննլի ապագային,բայց պարզվումէ, որ գրանիցիրեն սած ու անդունդներ են բաժանում: Հ ժամանակը բովանդակավորվում

բարոյականությամբ, մարդու քվ: նս կառուցումէ, ձնավորում, գեղեցկացնում է աշխաբծնայնպեսե. այն ձնով,ինչով որ լեցուն է հր սիրտն Հողին:Հանրությունը Սեծատն առղլբում են իրենց ուժերի ծաղկման չիչանն այն չեպքում, ծիբ մարդկայինՀողում ն Հասարակությանմիջ տիրում են ներդաչնակությունն ՀավասարակչդուՔյունը: հոկ քբբբառն է իչլեում, կորուստներն անխուսափելինն: Խեա»

ու

յ,

ու

եռբ կառուցվող կամուրֆբ քանդվեց,այն կործանվելուէր դեղիբացակայության դեպքում, երբ դետում անգամ ֆուր չէր

ՀԷնույնիսկ ինի: «Դեռ

կառուցվելիս էլ ծրեում էր, որ կքանդվի. մեկ աչխատում էին, մեկ չէն աչխտում. մեկ նյարդային էին, մեկ քարի պես անտարբեր.աչխատում էին չատ

/121՛անշավասարՖ

Աժեն սերունդ Հոգում Համակչոհլ է առաքինությունն

ու

միսոքնու Համար:

արաոոի,

րԱփառուցոլ փորը Բ6գիրը /Հ բա վագ» ի սկի ունֆոժրի ) էին մեր նախնիխաղաղ իր

բոտ

որր

ոդ

ճե

թ

լբդսչն,

կառուցելիս

Ը ւ երը. Հին քամուրչը երանք աշխատել նն Հետեողավանործն նպատակամետ ուժով: նրանքբարձըբարոյականությանտեր էին ն չէրն կաբոզ խաբել իրենց Հետնորդներին:Այդ պատճառովէլ (ամուրֆ կապեցին այնպիսիփոտածությամբ, որ սերունդներնազագայի Հանդեպվախչունենադիսեործցին ոգու այնպիսի(որով, ոբ ութծարյուրամյա կամուրմէն:Ափելին էբ դորձավ չափոանիչ,որին պետքէ 4զաքին սերունդները: է ննբկան`մարդկայինկամբիթուլությամբ, կրքիԱնդյալինՀակադգրվում բին գերի, մանբ դծուծ խառնամբոխով,եբ կոիցբծլ է դիմադիծն խիղճը: է, որ կառուցածը լինելու էբ անկայուն ու թույլ, ինչպես Հեղեղի չեԲնական չից դոզացող, Հեղեղի թափից խորտակվողկամուրչի: մարդու մեջ արտաձայտվում է բնազդների կրթերի Բեռւթյունը ձնով, դերակա հր բնույթով անձչաորոնց նպատակն ռնսակը պլածպանելն է, դրանք տականհն ն. Հիմնականումդրսնորվում են ինքնասիրությանմիջոցով: մա արժանապատվության գիտակցումն է, որ առնչվում է անչատի սեփական Հնաթավորություններիգնաչատմանը: եթե այս բնդունակությունների զգացումի անչատվիմեջ կայուն է, առրս Վեութէ բներումբարոյականՀարադու» Քյշն նչահակություն: վարքագմթ.նոսրանըվիպակի ՀիմնականՀերոսներից մեկիԻ̀շխանի տեսնում բական դրգապատծարղ է ինջնասիրությունը՝ ձումկարեոր, արժաամ. գիտակցումով: ծնունդով իՐկ Ցեղիբբաոձաղատվության Իչխանը կբողեԷ: երաղայբույթն վախնեդրության ուղղված էր «սեվ, սշնլխուտ բահող, անասնականկեցվածքի, ժամանակին անդիմազիր ինքնաձուխթողնված կեցության դեմ:ԲեգոլիբետրածՀարսնացունավելինման էր անասունի, ռիի ծանրլսողի աչխարծըչէին կարողքափանցելՀելեն նք, մտածոգություն, դժվարությունն Նման նուրբ բաներ: մա դուր վ մնորգու տեսակնէ, որ անուն անգամ անչատականությունից չունի, հա չի կարողլինել մեղավորկամ անմեղ, նա ծնգել է ու պիտի ապբի` առանց ինքնությունըչիֆապատին պարտադրելու,նա |'Ֆգիրչունի իրականացնելու, զանիոր նրա ՀամարԽնդիր դեյությունչունի:մա ծայ դղթականության մեջ մուրօրինակԴանիչա է /Տոլաւտհյի Հերոսը ՛։ ԱյսուՀանդծրժ այս բնավորությունն իր գործունեությամբդառնում է օչ այնքանորոշակիժամանակի,Հոդերանությանարտաձայտություն, որքւոն չատ ավելիլայե խոր ծինույթի կրող, որն այլես վեր է այդ ամենից: Խոսքըվեբանչաականա̀զգայինինջնասիրության,արժանապատվության մաին է: Իչիսանը ցավով է Հիշում տասնինըթվի` խառը տար ընկերոչը, ընդաու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

"-

ու

ա

Թուրքուճայ կշ», էզած լինենք» մարդ անգամ մի գոնք ղաչտպանեեք. կոիվ կա. գնանք Ղարսը է գոնե մի անդամարժանապրատվուքյուն /79:: Այ» պաճանջը նչանակում ազգայինինքնաշիամբողջությամբ ընթացքն Հետագա Վառոմության Ճքնալ: նա կոիվ էլ չմսամ, բայֆ չոնոավ: բության մասին է, որ իչխուննայդպեսէլ ի՞նչ թուրմարդկությունէլ չոնսավ: «Գնացինք,այտա, ՇասանքԱչէր-ռլոլ. /80" մարդկություն» Փուծայ, ի՞նչ կոիվ, ի՞նչ Թուրքը տեղիէ վել ընչաքազցությանը: պաձնատր` է զինվորական Թալանում ժողովուրդը մոէլ, իշկ չի դեռ քաղաք է, "փ չէ է` չալակում ոտնատակէ տալիսամեն ինչ. ով կարողանում Ամբոխը ծն քարչ ծանը եղավ էլ դա փերձումէ կացել մի օւրիչր, կարողանում` է կատարյալոզբերգույած: լիս: Իսկքաղաքից զուրս իչխաննականատծան են իրար,իսկ մի զինվորական կախվումէ սրա-նրափեչից. Մարդինտրորում անում, ամոթ է, Հայբենի՞՛քը: նք Հայեր, ինչ է «եղբայրներ, լինում. չաց եղբայբներ, Հայ եղեք...» /80՛։

իության է ենթարկվել,դարձելառավելճկուն, փոփոխունակ,գիտակցությանը, մարմտիՀիմքն է կամ անչատիներաշմտքինՀաճախենթակա,Հառսարսմլական

աչխաբձում Եբ երկու ամսվածանոթին:«Ասաց«իչխան,

խարՀիՀիճքը:

ու-

ու

բնազդր ինքնապաշտպանական

Մաթեոսյանը

տա-

Թու-րթը...

ես է ազգային առնչվում պածանջ-խնդրոնքը արժանաՁինվորականի նտ չի գիմումամբոխի ոիակ է ի տարներքին ինչբ Խղճին, պատվությանը: բնույթ ունի, ն թե ինչպես կողքինները «ամոթի»,ոբ արտաքին բքթություն ամոնման վարքագծին:Բայցբանի ոի ոչ ոբ չունի այդ կարողեն վերաբերվել ն արժանապատվությունը, ուրեմն ան Հէղեզին դիմակայելը «նտնաբար թը.

Համարում է ղինվորականը

ավելորդ: նա

ք լինում: ինքնասպան

Դա ակնչայտ է իչխաունի ն գիտակցությունը: Թվում է՝ բնազդի կարիջն ապագանի օրինակով`աչխատելո՛ւ,աոքղծելո՛ւ, կուտավելո՛ւ, ուժեղանալո՛ւ, յի մեջ ապաճով կյանք ունենալու անձագուրգ կիրքը պայմանավորված է ինքբնույթով, որ գարկադրում ձաղլածպանման բնազգիտնական անձանգիտտ մ մոքիՀանկարծֆածաս փայլատակում,գործեական կեցվածք, փետրտութների մէչ 8լքծր գնելու վարքագիծն այլն' ծրնույթները դիտում է ժամանակիմեֆ,ն. դա նորություն չէ է, որ բնադդննիի կրքերի 4նով, կարող են ժամանակի Համար: Փարզվում նիա մ միանգամայնայլ արդյունքի Հասցնել, եթե դրանք չեն զսպվում բանականության կումից: Տվյալ պարագայում մարդկայինինքնասիրությունը վերածվել է ետասիբության, որտծհղայլես անգատիէն. Հասսարակության միջե եղած կապերըլուծված նեյ հ մարգն քը ն միջավայրիչաձերիմիջե բնտրություն կատարհլու չունի, քանի ոբ չկա ճասարբակական չագ, կա միայն անձնակամաաչրություն ֆբ գողանալու,լուրացնելու անձազութղցանկությունը: եսասիրություննԱրտաչին միջավայրիփոխծարարերությանօրինակով մզանդամայն տարբեր ձենը է ընդունում: նքն ԻչխանիալխատասիրություՀեիւրո պաչակ էի, իոխարինում Ֆի գրեթե առասպելականէր / աչխատանքից Հետ ձբ աչխդեկին, եցան Հավառարբանում էր ն այլն / ապա Արտաշըոչինչ նա չի ստեղծում: գողանում է ամեն օր, նրան չի Հետաքրբրում,Թե մետցած մարդիկ12. գործով են զրաղված.«Մենք կովթին ձայն չենք ձեր պալատների Հանում, դուք էլ մեզանիցգործ չուննք»: Խաղալիքների խանութում օրը տասը ռուբլով աչխատելն էլ նրան մեռ էր տալիս: Բայցպարցվումէ, որ ճանդիստ ապրելուկոզմեակիցներըբավականինչատ ծե: ֆոաոնսա Իչխանուծու կվամբֆին Հավաքված լուսանկարիչներնիրարձնութիցմարդկանցնն խլխլուժ: Արոաչը է, որ միակ4են այդոլեսՀեչ ապրելնէ: Ձուլողները,քարձատնեՀամոզված աղացողներըչեն ապրում, աշլատում են: Սմանքաչխատում են, ՐԸ:ֆեմեն» օմանք աղիում: ես:քմծիծաղով է Հիչում իչխոանին: «Տնաչեննիչի պոչը 4ե-

:

մեչ անաԻշխանիվտանգներով ապածովկյանքովապրածտարիների են օրինակները: արժանասչատվության սելիորենբիչ դառոն էր «կարտոլի երկրորդ գործով»: Օրինակեերից առաֆինը ԲՐԻգ«դրի էր, եր թբրատեց ցինվորին, օրինակի1919 թվին ԴսեղնածանջածԱնդրանիկն մուռր`առֆնը փլվեց: Անդրանիվերջինսբաշբչել էր մեկիՀաիսին:«Բերեցին /81/: չատկանչական է Հրամանատարի կանգնա՛,կանգնա՛ծ» եր`ուոբի՞, չուն, վրա,այսինքն երկար տւսրիներուսնկից կռված զինվորից ուղքի՛ պաչանջբը` ինքնասիրուԱնդրանիկի ընդունել մածր: Միաժամանակ արժանապատվորեն թյունը թույլ չի տալիս դետինբեկածինքրատել: եվ վերջապեսհրբորդ օբիճուռւում տղան,որիատամները նակրնրա մեծ թոռն Է` Արուսյակի զայրույթից են, երբ լաումմ Աբտաչի Թոոն արժանապատիվ կողմնակիցն ռինմեռավ»: անունը: ապրելու Իչխանիուղզամտութթունի հրա սերնդի մեջ հեռիպայմաններում արտո է ն եման բանէ ակնկալումմիֆաղվայրից: Հայտվելէ որպես խարդավանքի,բռնության, անքբանության,կարճ`մարդկավարՄնացածպարազանքրում, այդ թվում ե եռբ կյանք կառուցողների յին ստոր բարոյականորակներիամբողչություն: Ոսկանըչի ներում իրեն այն ընաղդիցծնվածինքնասիրությունը:նա Քողծի մէչ չկա ինջնապաշպանման բանիՀամար,որ թույլ է տվել ժանտախտըքառասուն տարեկանդառնա, աքավրա: անէիմն ինքնաղատագության զայրանումէ Զարմայրիթ̀երթ կարգացողի Ճասուն աղչիկ փչազնի: Քառասուն խանութ թալանի: Գյուղացու Հարյուք Հետեում է, ոի ինքնասիրությունունենալ, նչանակում է ոչ միայն արժանավոր ն պաչել իր Փառառուն խուրֆինՀղի: Սորըծեծելովդուրս զի: երեխային տնիցկորցնի» դաստիարակել կարգաբեանրունդ տեսակը, այլե կարողանալ /124/։ կյանքը: Հշասարակական Հաշվով ինքնասիրությունը լիարժեքորեն Վերֆին րել Այլես չեն գործում ավանչական գթանքապլայմամիչոցով: ԱյնՀասարակությանանդաժներիմիջն կահրացվում է միջավայրի Հարարբերությունները: ն ավորվածչեն սեփական «Համբնդծանուրբարեկեցության աող օղակէ արժանապատվության գիտակցությամբ առաջնորդվող ՀամարՀիմք»: ու Հետեապես Հեղի է ունենում աղետՀասարակության մեֆ այն իմաստով,ոի ինջնապածպանմաթ մարդկանցով: բնազդը,ոբ կենսաթանական ձոզերախաանչատի որպես անչիաժեչո» ծ վերջո միավորի Հարժեքայնության» անկումն ("Լջ փոփոսոցիալ-պասմական ընթացքում ու

՝

կան եվոլլ"ւցիոցի,

զարգացման

.

՝

է 2բում

խորացմանը.«Սափրվեջին, Հիվանդության նույն օրգանիզմի միլիցիոներ:Արտաշ գող բանվոր, էրար դիրեկտոր Հազան,խառնվեցին այլ

ճս`

ու

ու

ջոկվէր»794"

կառույցը. երեկվաերեխանարդենինժենախկինՀինրաբխին Խալխովեց մարգկանջ,կոժբիճեր է ու ցուցումննր է տալիս Հիսուն-վաթնունտարեկան դեռ մի ամուսնացած ղա, դարովքսանչինց տարեկան դիրեկտոր ծավի սոի տասնութամյա Հարբած Դերյան տրակտորի աղջիկներիցամաչող, իսկ որդին չրիանայինկոմիուի թարտուղար դարձավ: ու

ՀԵՀեո

տ

ռն,

ն

դարձրեց բնավորու-

Հակադիր,ուղղագիծ ճակասություն գոյություն ունի: Բայց գադավփարների, ոգու ոլորտում կատարվող աչխատանքներն էլ արդյունավետ չեն կարող լիոի այս Հարցերովզրազվողնեինուզղակիանբարոյական նել այն մարդիննն: Քենելու է ՀառաԴնոյանՀարբող տրակտորիստիորդին քարտուղարը, վարքը, իսպիրենը քենողներ չ(ան, օչ ոբ իիավուհք

պատճառով,

ի

որի Ե հիանա աա

մեմ

մեա ն

մախ

միջն գնալով խորացավ օտարումը: Վերեում ննըքնենրի մեջ` լայձությամբՎերենքըի Անան թրոմՀե րավության իրենց մասին` նրանք ստեղծել հն պայմաններլավ ապրելուն »

առաքին

մի,

,

ոթ

արար

Քյոն խորբով:Ու քթքենա դժվարությամբէի Հաչտվում խղճի Հիչեցումներին, ու

կուրսի Հռչակված Իթկեցությունն Բրո, Հոմակիգաը: Հիրացումշուը, է/ ժիչն միանգամայն հափավոր, բական առաջնայինը գործելակերպի ն

տեղի վերջոգիտակցությունը Ժամազոյատենը: կարողերկար Հասարակությունըչի պեց կրքերին: են ուններ փորում որոնեք վոաբոզ մարզիկ: առանձին Ֆափավոր Հաֆողություն էն ուժեղանալ ուրիչնձրիՀաշվին: Կրքնրի լարումը,որ վերչ չունի, Հաճախէ

էության մեֆ ի Հետագա ածրունդննրի աոսրա նման

մատուցվումորպեսխելբի արտածձայտություն: վազուղէ սկսվել: Հոու արասոսվոիումի ՀեզելնասմբողֆուՄարդկային

բազածայտեց այն: փյամբ

կապ »նանելէր տալիսայդ մինատեերի պրասոերի ցեմենտը. «Վարարումբ

ու կնյազ ՍԻ էր Հայտնաբերում 1912-իՆ կառուցված կլնկարակայանի ամառանոցիմիջն, որ քաղաքիցներքե էր, գետի վրա, Հիմնասյուները գնտի կառուցող ինժնգլուխդ Հրորել էր տռլիո էլեկտրակայանը մեֆ: Վարաբումը Հանդնալ. Ֆրի գնրեղմածաբարի -Է-, ախպնըֆան, դու էլ մաքուր մարդ չքա... Լակել ես կեյազ նիվոլի ծե... վբ ծր մբ ՎԻձբ-.. կոնֆի,փանֆի... ղու նա տվելկրէՏ: հոկդեմենտբ ու

գետի էեոբել մինչնփաղաքջ Հասնելի, այնտեղ, ննրքեներում, վ»գոնեերիը 41227. բա...» Մեծ կամուրիբ, Մարդկային անբարզոչաւկահությունը թանիոբ կործանեց ծ.

այն չէի կառուցվում օգտագործելու,առավելնշ ապադայիսհրունըների Համար: Այն Հարմար առիթ էր` Հսկայական միչոցննիիյուրացնելու, բնչաքազցությունը ոբոչ չափով մեղմելու Համարյոթ անդամ ավելի ձր այն ճմռթված թուղթն է, որի վրա ծախսվեցին: միջոցներ Նախատնսվածն «իտի փեվեչե Թելը՝էնչքան որ ուզում են: Ինչո է՞»դիտի գուրս գալ անձլանելիէրբտգրբությունից: Ձւ՞ ոբ կամուրիը

Նախատնավածից

ժարգկանց

մչճչե Վլրվելն արգէնբուլ էր 1վել Հոգինէրում: Քանի շր տնաքսությանմէջ Հալխադումնէրն ակնձայտէին, այդ ամէնն Ըեգունէլի գարճնէլու Համարպետություն դիմուժ էր քրկրբ ջազաբացու գիաավյությանը:եքք դա չարվեր,աս» փլուզումնավելիչուտ էր լինելու: Այոուծանդեր4, այլ աչխատանբներն արդ յունավետչէին այն սրատճառով, թր «գազազարականկուրսը» չէր Հիմնավորվում իրականությանմեջ Եած / իրականում չեզած/Ճեռթբներումներով: եթե փննջաղայինպաճանջմունբներն անջգաժչեն բավարարվում, դժվար է դրանք փոխաբինելգաղափարներիՀաՀազարգոՎ:էնչբ ԹՎ-Ժ է "տակ: Փրկությունը, թեկուզ ն ժամա-

ինքեան

մտածում

հն

դիրքեր ունենալու Գամար: Իսկ ենրբքնում գտնստեզծվածկացուվողներնավելի չատ էն, նրանց մի մասն է Համակերպրվում իրենց կնեցաղն ամեն գնով կարգավորելու վարքագիծ թյանը,մնացածներն էն դրսնորում: իսկ լավ ապրելու չափի սածշմանը ոչ ոք չի կարողառել, նքն «զոր» այն որ ոչում է անչատբ: եղբործանրխոսքհրին Աբաչք մանավանդ մասն է սլաթգապես չնչին է այն, ինչի Հասել ինքը, Հանգիստ, քանի որ Խանում ի այնամենի,ինչին ոբ Հասելէ զոկ Գողին: ոիոնք կեպասոննՀասախանքուՀարկի,չառ հն այն Խախապայմահների, թյան առողջացմանը: Աչխատասիրություն,դաւռական Համակաիգի կայաջում /հչխասնը Հիչում է «կարտոլի գործով» բրիգադիրի դատը, իսկ թոռանը խորՀուրդ է տալիս դատավոր դառնալ, մտածվածջաղաբքաչինություն, պածանջմունքների բավարարում ն այլն: Բայը այս ամենի մեֆ ամենակաթնոր խնդիրը կապվածԷ մարդկայինգիտակցության Հետ, որն առնչվում է բարո-

մեջ ամուր Հասարակության

ռր առաքինությունը, Ամենակարնոր յական արժեծառմասկարդի վերափոխմանը:

չ կրքերի էնչըտեղի տանձաձարումը, ինջնազսպումն մարդբ: ունենա պիտի Լ 22 Հետնանքով :

չէ

ունեցել, «բարենպաստսլայմանենըի»

են: աղետալի Հեռնանքներ

դրանքբեդլայեվել

է խոսումբարոյածողդհիանական վրիլումնեբոց տեքոտով Մաթեոսյանը իի մասին,քնչԸ սկիցբի: դԵմարձավ ("րծանման ն չնմ ամսում: Մարդ: ատում, Ռսկա «մա՛րդ

«-ես -Ու բ է այդ

մարդը:

«եթե մեծ կամուրջի աչխղեկը ցեմենտը չծախեր թեզ նա՛կյիներ այդ չկորցննիր, մարդր,ելթն դու ցեմենտը չառնեիր դու՛ կլինեիր: Ու Վովային բարնչեցուն չծեծեիր, չդողանայիր: եթե ձս խմելիս չլինեի ես կլինեի այդ մարը: -Բեչջ նա ծախելէ, հս առել 8ժ էժան գնով, գու խմում ես: -Ջոլիշ"ի(իներ: լ

՝

ու

ու

է: «Եղել -Զբ՞ Վի՛ -

յ

-

«ի՛ լի-նքը:

-Ի, Խչել է: Ամքեթը մի ան ծախում, մի բան առնում են, ամենքըմի բան նն: ես օիինակկոնյակ եմ խմում: Զգնա՞նք խմելու: «Ախա՛լձն խմում» /125,126՛:

խմում

չ

«րինակով՝ ՀասարակությունըՀիվանդէ: եվ գա ներկայացվածԱրտաշի են առողջություՓ այքայել նբկարտարիների չկայի» կյանքը Թափառումները,

Տը.

էր. ուռքրն առաֆեկածէին, ուսերի «եբ» գործքը ենրաընկած

ու

կրծքի

նքա վիա նմոթված էր արանքումխոր փոսծիէին: Արդուկածվերնաչոռդիկը մատները Քեթն դողում մազմզուռ էին: Ցրվածայտոսկրերի երնում: Բարակ, տակ փոս էին ենկել այտերը»: Հասարակությունի Հարկ Լ, ոբ ալա մեր,բանիմաց, առողջ ֆաղաՓազիներունենա, իսկ այստեղ,երի չկա, բացակայումէ չափավորությունն ամեն ինչում, անծչնար է իսկական չէ, ոբ մարդուգոյությունը: Պոսոածական Մաթեոսյանը Վվային` գրողին, դուրս է բներումայդ միֆավայրից:Վովան լքում է տունը: նրագրածի վեպչէր լինելու, այլ լինելու էբ Հայշոյանք ԱելՔարտուղար տղային, Ոսկանին, պապի դգերեղմանին, բոյին, զոկին, Անդրոյի Ծմակուտում,մոր ամուսնուն, զոկիլածիրակլակոտին, Արտաչին: Հորաբրոչը` Տասնյոթտարեկանինրա ջղերը չէին տանի Արտաչիպես բեռը ե ծորաթրոի, ճ Ոսկանը պեսբեռբ: հոկական մարդու ամար այս միչազայրումեղ չկա: Այս հզրածանգումն ամենատարբեր պիտիաբտաձայտվի Հետազո ատեզծաձեհբով Մաթեոսյանի դործությանմեֆ: Աչխարծըչի կարոզկատարելագործվել, եթե մարգնիր մեջ չդի չարի բեազդներըկամ չկարողանա ծազթածարելինքն իրեն: քայց մի՞թեգրականությանմեջ չկան օրինակներ,որոնցում խոսվել է բացթողումների, վրիպումների մասին: կան: Մակայն Սաթեոսչանի ԻՀարկե՛ վիպակըբնույթով միանգամայնայլ էբ: Եթեառանժիներկերում թերություններըչկելու ֆանքերիժեֆորոչակիՀույս կար, տպա Մաթեոսյանը վիակով ներկայացնումէր այնպիսիՀիվանդ միֆավայը, որտեղ թերություններն օրգանականբնույթ ունեին, դրա վերափոխումը ոչ այնքանդժվարէր, որքան

անծչնարին:

Վիպակի կառուցվածքը Գրողբժզտում է Հասարակական կյանբիլայն պատկերի:Այստեղէլ նրան Հետաքբբրում է ծրնույթների ծադումը, գրանց պարդացմանընթացը: Միկանց ՀակադրվողՔնավորությունները ոչ այնքան սոցիալական,որքան դոյաբանականչարժառիննր ունեն: Այս տեսանկյունով միայն կարնհլիէ դիտել Հակառակ դեպքում այն կդառնա«ավելորգ»:Հաղթումեն, չարուհչխանին, ձակվում են երանք, ովքեր ուժեղ են, ովքերարաղ են կողժնորոչվում,ովքեր որոչումներընդունելու Համարձակությունն ունեն, ովքերպատասխանատ վուհ դրանց թյուն ծն զգում աբրարջների Հետնանքների Համար: Նա նյութի աչշխարծում գործող, բնազանցականը մերժող անծառոն է, որ պրագմատիկէ ն չի սիրում նբանց,ովքերտարված են վերազական դաղափարու չին իրենցտեսածին ներով, փորձին,իմացությանը:հսկ սեփական բարոյական է այն, ինչ անում կամ դործում է Իչխանը: վերին» դիտ մասին

վստաշում

մտածելու ծարդը չունի, քանի որ կյանքն է պարտադրումապրելու ձեր Հարկէ պատրաստ լինել դիմակայելումարտածրավերներին:

ն

նարնորէ ինթնուրույնության որ կապվումէ տռեղծազործության ծարցի, բովաեղավությանը:Սա. Հոգեբանականխեզր է, օր դառնում է Հառալրակությունն առողջացնելու,իսկ դրա բացակայությանդնոլբում այն թուլացեելու, ի

վերո կործանելու հախապայման:Հողնրանական եր մեջ որոանկախությունն չակի Համարմակությունէ պարունակում: Մաթնոսյանը Համողվածէ, եի այն ր Հայտ է գալիս մարդու ծննդիցի վեր: Բայց եթե պետությունը մարդու ձեռ բից վերցնումէ Խրաերեխային կյանքը կարդավորեդաստիարակելու, աշխատանքը, լու, մտածելու,նախաձեսւնությունը, ապա զնալովքչանում է ուժեղ մարդկանց Թիվը,«վեր որոչ«ւմներ կար«զ էին ընդունել: Մարդնիրեն զդում է անչատավանություն, էրբ Հանգամանքների բեբումով, բայց սհիական ցանկությամբ, վեր է բարձրանումընդունվածկարդից: Դա նկատելիէ, ծրի անշատը է որոչակիընտրություն կատաՀարկադրված ինչու. նա ուրիչննիի փոխարենիր վբա է վերցնում պատասխանատվությունը: Իչխանըպատրաստ է մերձավորներիբախտրբտնօրինել, հա պառուսսխւթՊատու է զդում Զարմայրի,այրիացածքրոջ ն ընդգանթապեսԴնեոյանտոծմի

ճակատադրի մարդկանց Համար:

Արտաշի «զարագանայլ է, նա ուրիլի Համար չի վտանգիկյանքը, լավագույն դեպքում վզասավորիայս (ամ այն Հարցը`օեփականնասիրությունը,

Հեղինակությունն Հետնապեսն չի կարող զգալ ամիառպնդելու նլատակով, դյանքի ուրախությունը: տարբերՀատվածների ժամանակի էլ տնսանելի է զարնում Համադրումն

է՛ ժամանակածոդգերանական այն սածմանագիֆը, ոբ բաժանումէ Իչի/անին ե՛ ճետնորդեերի կիտներից, ց: նրանք ռուսրբնթ մարզիկեն, որակապես ֆիննառանձնանում է անչատականորակներիկայունությամբ,իսկ Սուսների են ու փոփոխական անկանխատեսելի:Դրանքբացածայտվում են կյանթք սածմանագծային, բախումայինիրադրություններում: մաժնաովորադյեա առա-

Իշխանը վերադարձել է կնոջ Հետ: Պատերազմ է, ավեն տեղից չքավորույուն է Թափվում.«ճառ չկար, չաքար չկար, Հաց չկար: «ՓեսայինՀաղզարաո մոտ: Խոսքկար, թե «ոանծլէին, է քույրը՝ որբեր գրկին, ծվարելէր Վարմայրի ճրան էլ վերցնումեն բանակ:Ռւ. մորից,թաղաքիցբարձրացավ Իչխանը՝կեռ)

Հետ /437: նինխայի Ամեն ինչ խառնվելէ, թվում է` գլորվել է անդունդը: Հույսի որեէ շողք, որե նչույլ չկա... իչխանը Հայտեվումէ բույնը թողածբազերպես,որպեսդի Բրերիխաթարված վարդավորթ ազատությամբ ոիոչումինթացքը: Ներջին ներ կայացնելու կարողության արդյունքում ձնավորվում է նախածարձան ու

օւ

Նա կծնտրոնաընումէ աջչատականությունը:

ող ներուժի,

ճարպկությունը,

Հմտությունը, մաքիսրբությունը,որսեսցի կարգիըերի ստեղծվածկացությու-

նբ,ինչն իրեն բոլորովին չի բավարարում: մյ է Զարմայրի վերաբերմունքնայս ամենին ն մասնավորաբար քրոֆ ետ ավելի չուտ, ողբերգությանը: թան թերես թույբը կարողացելէ Համակեթպվել ուտեղծված կացությաննայն Համոզմամբ, որ ինքն անզոր է ներազդել

առանձնակիատելություն ունի մյուս «խմբերի» Հանդեպ: Այստեզիդողերը Դազախէիե Հասցնում Հարեանենրիծոտերը,այնտելինները այստեղ էին բե-

ՀԱԱ "ա կացությունը ստփղծված : ԲՆ, դ աարիեբար աա ի. Հաղթածարել է Հեռւանաը նախընտրել այլ ստեղծվածհրավիճակին, ԸնթազքիՎր":Ինչ արեր դեպթեբի Հրո ԱԱ

աց էլ Համակերպվել հալվե

ւ

միվավայբիցվ վտանգավոր չ

ու-

ալե

Իչխանն բում Գո ՂաՋ8գակիցեորից գողացված աա ն.որառվիա այատեղի էր որ վելենլ էէ րո լրիվ«րո եդը ւՆ Ե Սմավ» "չիարը Սմավուտ», Սմազուաի ոչխարն էր «եերիով-րանով վ: այ

էինմեւրկապված Հանուն այն Հեռ «իրի ԼՈ հլխանը Գանք փոր իրադ- ռլ Հին էը երանցն որքանո ավեզալում աոաաաոանի

այդ

լած

Տոունն

"ր

ր

նրան մզուո:էր իբ ՉԸ

«6 բ նական» / մանասատվության արժանա,

պաշտարա-

Հոն չրթունքներըսեղմեց. մե ո աին: «ԱԻ ՐՀ"Համ Ա անունը -ե,վանսի չովեցի,- չփթվեց ԷՐԵՑ եարի: «անը` չե "Ը`

ռւ

Հոբ Սելաաի վՀ

աձունը

,

էովեգի-բ

՞

.

բույրը:

Է

ք

5է

«ՐՐ»

գնաց»: Հբացանն Կ:երդի ձանեջ աախտակ վեց «Բի ՆՆ, Հատոր , էր իմաստով, կորուստըբարոյական

ւՀ

Ի"

աեւ

է

Քթ

ապա եթե անՀնար փոխծատուցելքրո) նույնիսկ չածքց: Մինչ այդ գոժեչի երես չտեսածդյուհյութապեսՍմակուտր գրողն այն կարծֆիբին վեր Իչխանիտարած դոմեչեերով՝Այսուծանդերժ ԹեԻ, տեսակնինքնակա գոյությունէ` ձերբազատվածսոցիալական նչ ր անկախ է այլ կարգիֆոխներգործությ"Լ Հայրեց:Բայց անչատիե Հասարակության ուժ նս է Ի Ալստեղ ան, ար մե Թե միջավա ե է ձնավորում դիանից Հետկաղես երա անկախությունըպայմանավորվածէ ինչպես բնությունից ստացած ոբակեհ-

Թուրթերի

ոիրոբ

տուն

է գալու:

Հեղինակությունը Հայրենականի ժամանակգրկում է գյուզի սոն«Գոմեր վեցին. րաոիվն էլ ունեցվածքը: վեցին,արուտատեղեր ճոռ» ԱՑ. էթ թելչոա էր. ոչխարիմէֆ զիլանգություն բե. Տարո ծերժամանակմեծ արգ Խլավ. այնպեսռի Ղազախմնհածոչխարի մնաց: Բայցոր առհս մեր ֆեիմային մի իան հղած չինի-չէ, էղ

աեսուիյան «ՏԵՅԸ կավ,Շեր

Լ իա

, լո.

առաատազը

ԿԳ

զա

ր աժոեմր րաի

աշանջելու. ոչխարը

ու

"

ուրեմն

Համոզված էի, Թե ձմքուային արոտիբերված Հարեսսննճիի ոչխարը կփախչի մաղածլի.Դաչսալածյի,Քաչբենդ: Խոռբի, վերջինս բքի տակ ծիծաղեց: Չարզվումէ Ֆրա գողուձրբ Հառավ իչխանին, Թյուհը էությամբ սրամիտ ու նան իր ձամարարդարացվուծէ եղել: Իչխանը Հոտիվաճառել Համոզմամբ,որ այն Հեւ ինիելը մեծ ֆանբերչի

հղել:հանքուրբերնէլ

թեք

Բ

յ

բեբր

էր

ունի՞ ծեծով վիճակի Հացցեբկոլն իրավունք մաչամերմ Կնյազ մարդուն ոչ վիրավորելու, ո՛չ մեղթի, ո՛չ խաբնության ընդուԶարմայրը

Ֆելու, չէ քակ չէ,

ռր նրա

«անխելթությունն» է, Հ Հասկանալը: ակ կնյա4 Տ է էությամբազնվական չէ, այլ «վորական Հ Հարբեցող, շրի ժառանգած կոչումն ավելի է ֆանրացնումվիճակը: Իչխանընախընարում

ոլիղր նիկ

Հանցանքն բ

չ5է,

ջ մեղջն այն

«բ

78 :

,

Բ

ուչ

անջ կարծ ունեցող վեշերուռ, հախածարձակ բնավորություն մբչա- 1Իծխաներիի, Հրե բարակում Աճել կար ածաթյաւնաւրիը: փեքնուրուն, իսկ նրանք, ովբեր այդպիսինչեն,ուբեմն Դեւոյան գեն,Էրենը ր

:

Գրո

սա

ու

աո Բան ԲԱՆՆքյան

բով, այնպեսէլ միֆավայրով,որսոհղգործում է: է, ցեղակիցներըբնականաբար ԻշխանըԴնոյան տոձմի եներկայացուցիչն նրան են գիմում այս կամ այն ծարպով.հա պարտավորէ լինել ուժեղ, Հմժմումո, ՀերոսիՀամարբիչ է: Իչխանը սրատեսու անպարաելի:Քայց Մաթնսսյանի է մոտակա երամուռ են գաղիս «Հեղինակավոր» Խմբի,ուստի Ֆերկայագուցիչն սա

նրանեն դիմումճարբՀատած չարգիկ: գյուղերից, Հեռավոր կշբոտատերը մուտ, «դողերը գեալու փոխարեն կոբստիձետնից Դազախ գալի»էր փչխանի ճ

էջի, Հ Հացը պատվովմրի մարդ էս, միսն միբան արա արուն նրեխեքի» /45: Այս ոլորտում էլ տեղն չ("բվէ» զիրբը պածնլու Համարմարդը Վիտի լինի խելացի, ուժեղ ու սկզբունքային: Հոգեբանական Հիմնավոբումները, են մեն այլ ոի ձնավոբում են բնավորությանինջնությունը, է, է թանի որ միջաՀարկադրված դիմակայելու Իշխանն Հանդամանթով:

Քեղշանաչ իոնի աար

են

գու

ու

ՑԵՂ

բոտ

Զարմայբի պատմությունիջ պարզվում է,

է վել:

ոճի

որոր գւեր ի

րագր

Մ

Խախիճ» «մարդկային

ու

ե

չեն:

Բառն որոց Է ոգրունու Հարայրին Հասած աշխատանքը, դվոր

բյան

մասինխոսելը, նրա մեչ ավործլ է կարծրատիպերի Թազա, մտՔի ճկունությունիցզուրկ մարդուն, որ միչտ դրսից եկող ուժի կարիքն ունի: Մանգաղբ ձեռքին կանգնել է իչխանըեղբոր կողքին ու թվում է՝ արտաքուստ Հանգիստէ: Իշխանըդիտմամբէ ծայրագեղացնում եղբորն ուղղված որակումտա ները, որանազիցույց Հառաբակականաստինանասանդուղքիվերեում մասում գտնվողՆեճոլիե դբա ուռորին ծղողի Կոարբերությունը»: Այ«ինքն՝ չ 1»Ը ՀՐՈՅ ի Բ / ունր:Ը բ ժ ոոնՖ 7 ամէՀե նի որել կապ չունի, մարդու գոլատեմանընթացքըուժեղի բարոյակաճ ուխյան ընքաջք է: ՍնյազՆիկոլըզարտավորէր ծեծիՀետնանքներըՀաչվի առնել, իսկ էթե դա չի արել, ապա մեղավորնինքն է ն ոչ վրեժի ծողրավով լնցուն Խչխանը:

այն, ձեչձեւավոր չքա

աթո

ականութ Բով նութ,

այո

։

աամանագորված չորԿԱ

Ե ին ԽԸ թիա մՆԻ Նար աակ ԱՆ լով, էրնույքին որոշակի բբավունքներ ԱՆԱ

ոչ

է

-. 4 աան» ԳԱ արան Մն» է ՉԸ եչ

էլ վճարելէր բատրակին կյանքով ծեծելու Համար»

յազ»

նի

«Հզայիննոպան,բնրանի փրփուրը, լայնացածբիբերիԹԻԹոոցը չէր անցեր քր հշխանը մոտ, ե Հետո մինչե երեկո, Հոգնածբարձրացավ Զարմայրի րեր մինչե Հ ոնի7 փախչ Լը:

Տ ռթԱժհարի: էրեր ԱԱ աան, արամԵՔԻՒ բոց լինի` գլուխ Հրայան չի խելքը Կագրան, դանակլինի` թեզանիցանկախբացում ար էՀ

պ

չ

ՐԴ Բայց տարիա

Հասնում:

է

"

գեռ.չմթածած, ձեռքդ կրակումէ, բայց

Այստեցէ,

ԱԱ թադ: է ղակ. նր

որ

նս,

/49:

մտնում»

մանգազովդ̀ժվարէ, մարդու գլուխ չի

Հատարբերվումէն եզբայրեքրը:Հաստատակամությունը

Հանր

-

«ալ

-

է

ոմ փոր

արե

է մոտենում էրեույթներինկամ տվյալ իրադրությանը: ատքզծագործորեն առանձնանում է Հէնց այս որակովմ̀տածողությանՀետնողականուիչխանն միչոցներով փյամբ, նպատակինոչ ստանդարտ, անառվոր ծմաուՖա

ԱՏՐաաԻ: ղոր Բրա 185: ոա ԼԸդկա՛կչ,":

Ր"Վ էՀ-Վ

Հետ է մնում

Իշանի

Հասնելու

կարծրատիպէրից

է «րըչթաց անմի Վ մեչ, ԱԼՎ

Հոգնմլ 1 վա ո ա պակի էր ջում, մոռիկուծր Վր"«Ժ. եզ իԻորՎոր դախագածիՀք, փոլոարինումէր աչի" եկ ՆէՔյ"«է էր Իո Դո Ֆե Հե, ՖԽում մելունայնն, ն. ԷԻ". «մկղուղին, անե. էբ զաչագի պեզմ. ին, ինչ անում էր. բայց միջո Հքածշ էր տիկինՍոֆրով.որ մչտուպեսայս կամայն պաշսանյայի4եւթում էի մնում: տուն սարբեջ. տվեցվարձով,ժամանակին ոթսաց չչուկները. այս պեՖոբում չէր խրախուսումմառնավոբին, ատուխյունը ուստիմնաց«մատնաթայ բանճկոձզեերինծավասար ձիմե). տրեխենրը«ադին, ձգէլ«վ: ՎԱզակիՀետագաընթայչն իլբանի սերունդնքրի պատմությունն է: չա» բան առնչվումվ այս ՀմրոսինփաժՃրտբաջավաներկայուիյանը: Իչիանեէ այե չաիածիչը. որի Հնտ գիտակջարար քե անգբտակցարար չաֆէղաձ մա, նն երուԴրեց մէջն Գ բ վային յեն «րակների տարբնրու վում ծե Հետերգեերը: Րէ .

մոռծում

ԻԴ

ւ

ոչ ի:Հա

ձայել:

ՈՅ

4-ՐԸ, Բոբ

,

«չ

է

.

էր«ալի ԸԽոադեգող «եըգաֆնում ոբՀու բԳենի զաչագի ամեն

:

Քաշջ

ԿԻՎԻԳաՆԸ

ԻԼԻ Աա Պաորությու ՀԱԱ րերԸաորագի ԱմամըԷԻ" իԱՆՆ .-

բով

1 `

Ի|

Է:

ակ թվայացնում. այռու անդնրձ գրոզի մատածոգության առարկանմարդիկ էն` էրնեց Հոգքբանությամբ. նփա-

Ի"Հ

այգ էլ

Բլ 4 Դ`"ՎԱ»Ն կալի «րքեջեձրըէ բշ» ՀՔՎբծրէ շանզծում աքաակի / Նա մի մասըՀարմարվումէ սանդձվիած Քարբեֆեցի պատվերինբքբծլ աշիոսբՀբ ԼԸ" "բ "տարվել ոչ Հօգուտ մարդու, : Արտաշ: Այո" 1": նրա ածռավի չ85 խշռտանում:

ՀԻ-Դ. արար ՐԳ: ԵՑ ՀԻԱ ՏԱ Հաաա ՆԱՐ Պ-Ն ԲՐԱոաԻորիՒ է «ժեղ մարգՀորնանեի Քում Եա ԲՐՐՐ աո: Կա, էո ան 4Ր»աՐԻԻ-Եջ .

.-

զ

«Վբձբ Էէ.Յ7 ձեու է Հանելդր«ձորած թուլության ետժամանավին բազագանն Թովավամ ձեթարկվոզավբեր Խմել գարբձրնը Պորատավ: ր փաբ տանել 4 խաբ տարիներիբեկնրոջբ` Սարգոն. ձիՖ արարածի Համար: .

պատշգամբում դյուէլ ասում էի, որ քո ղի ամենալավայգին ոտքերիտակ:«Մաք, ես էն ժաժանակ Դու մեռած /601: կնկա ձիր» Այզապես էլ կար: տունըկինը կանգի: «կյանքը, միայն յ" կյանթը կյանքը երպետք որք է Հանդես դոս գդ որպես բոլիո բափոյ բարոյականության Ժ / ՔԸ: չափանիջ»,- Հավաստում էր նիցչեն:Բարինէ չարը ճիմյանցից Հարկ է տարբերել երահով, թն ինչալես են դրանք ծառայում կյանքին- եթե խուբրեդոտում են, ապա պետք է Հրաժարվել դրանցից: Հարերով ձնավորված քբարոյավան. չափանիչները նոր իրադրության մեջ կորցնում են պատկերացումներն քրենը արժեքը: «Սիրի՛րմերձավորիդ»պատգամը,ֆիլի«ոփայի Համովժաժը, ծնունդ է վախի:Սիբումեն, բանի որ վախենուժեն: հչլանի բնավորության մեջ կարեոր տեղունի«Սիբիր մեբժաղվորիդ» «բաողամիՖիցչհականիմաստավորումը: ԻչլանիՀանել Շարգանքն սեիի նն չի սիրում, Քանի պայմանավոխված վախով: Իշխանը ոբ վախենալու սրատճառ չունի: երա սերը դրանորվումէ մբայնմեկ անգամ` կալված որդու Հե, ոբ Հիմնված է այն կգացողության վրա, թե այս մեկը միանգամայն տարբերէ (ինելու մնացածներից: իչխանըչի սիրում մերժավորներբն, թեն թրիստոնյա է, չի ճիրում իմհղճերին,որոնք չգիտեն`ինչ անել: «Իշխանը խեղճերին չէր սիրում, մանավանդ էքե նա Դեոյանէր լինում» /57/: էլ չուներ Ի, Հայկազնինչ-որ կերպՀորբթաշեր,բայց ի1 էու է, թ իքի նքե ԲԻՆ բեն տխբասըեոքլու, իրեն զապելու երկաթն կամքը: մոմն Ժաժապած Հայկազը սպանումէ գնդի օրամանատարին, քանի որ վերջինսչէի զատասխանն «ո՞վ է» Հարցումին: կՀավաքվեին,Հայկազն Ոսկանին Արտաչին էր վիճակվածնոր ժամանակներում պածել Դեոյան տոՀմի11լինելիության վ իրավունքը: " բ Հեւտխապնսն անկանխատեսելի Իչխանացուներն առավելանկայուն, մարդիկէին, որ նորանոր Հոգեբանական էրե ապրելու: վճրափոխումներ «ՈՌրդիներից դարմավ անսածման բարի երբ թեկուղ ձիսուն գրամ անխնածախսող,երինփն` խմել, անտանելի երթ չի խմել, անխեաաշխատող |

անակի «անու «Ղոզ .Հ է կանացման Ր : ԿՐ 6: Ւոյ«ԴՏ "9." խոչբեդոները ազթճար. պլարծին Հայտնված ոջի ճեութութ ՛

թր

Իլխանի

Հագին: տան որ կանգնածէ ծիկձարկանի ՓույրբՄարդարիտբ, գա

ոչ թե մտքիտրաՀաստատակամությունը չէ,Համոզմունթներում թան ճնած» ականաթյոնե է, ության Հետե»թյ ՝

էբ ձավաբել։ իսկ Հիմա դռներին պտտվում Լ քսան թվերի ոչիանին միջոցներ նրա Հարստությունը, ամուսնու մածից Տիտո, քամեց բնին

ու

ու

Գուցե

Խանի՝

սա

:

ու

ործնց: էնշնասանություն

Մե

Ռսկանը

,

մ.

ե

՝

՛

՝

դատող

որ

/58/:

,

կատաղությունիցլազդ

կգա, նան՝

նում անծան նրանանջծանգատացնում է ամեն Խոցելիէ կյանքիե՛լ վատ խմում է, վառն է տեսնում` խմում է:

զածզլատա՞«բՖ ֆբե՛ն,ծանծա՛'ղ,

Խան Սսկանը

Համարձակէր:

Հարի

բավականաչա բան,քանիորՀողին

ափե" եբեու ան ո թների

ան

:

փոքրիկքաղաքում հզբոի Ուկրաինական

Համուջին

ԹաղելուցՀեւոո իչխանինանցողակիսաառնոց. անս բեղ եանայի կկախեմ»:նրա մեջ խոսում էր Հորինկատմամբուննքած աիչամարչանքն ու ներքինզայրույթը. նա կարող էր եղբորն ազատել բանակից, բայց այղ չէր

արել, ու

Գիմա Ոսկանի ծիչողության մեֆ եղբոր գերեզմանն էր

ու

«ոլոննզը, որի Հնչյունների տակ թաղել էր նրան: 14. Է

ոդոսու

ուաուղ ԷՐ

«մու, ֆատօօսֆոու

1986, «1ք. Քքայրծա,

36.

լեշական

արյան կրողը չէր նեաիչխանի ազատեց: կամարինբանակից քարնջեցին մենակ իրիկունները նչահված Արդեն էր: որ Խ»րք ոչ միայն ալեպատճառով, էր այեվախենում ուրիչ բանձրից էի սղոցում, փայտ դուր» չէր գնում: Միայն յոք Իչխանիստվերից, է չ բառնալուց, առդերից, տասնչինգում պես,ինչնա Հքտ կռվելիս, կանանց տարեկանԱրտաչիբոնած լորտուից,թէրծած մատից, թե առՀասարակկովից՝«շան կոիվ լիննը դա, Վիո«,ցուլի, Թէ Խոզի»: Միայն օթյորի կռիվ էր նայում, դրա մեֆվտանգչկար: ժամերովսիրում էր օղոջաթաչում էր, միայն նայել, ամեն չափսիտախտակ բախումթայած տախտակները ծինսին կւումսարի մ առռոփ Մինչ պ իտի աներ»: կ ոբված ուրիչն թե «չափրաստր չ"ւբ չաղ կային, վախիցմեոավ: իշխանըմքրժում էի բնավորությանայս տեսակը, ուստի սրակումները իստ էին. «Աղոլթածէչ էր տնաքանդրը»նա ի՛բ արյան,ի՛ր տեսակիկողմնակիցն է: Ուրախէ, որ նյարդայինդոզն ու է որ օրնիբուն աշխատումեն լատացնել աղչկան, րենից անցել թրոչն ն ապածով պայմանեն ստեղծումսերունդներիԳամար:«Մարգարի, ՖԽեցածր վյանբում կարողէ ձո չատ սխալԷմ արել,բայը ամենամեծ սխալսփեզ Ակ«փին տալնէր: Զապիի«ված լինեի: ՏալուցՀնտո էլ գոնե երանիցչպի"ի ժառանգ իչխանր ենա ունեք ունենայիրարյունըդուրաէ գցում,չի կոբչում...Ֆ: ու-

չու էբ տվել էչի բեոր ե Թր") տաւեչինզ տարնկածորդուն, որ անտառում Հայ խոր գետ «Լաց եզիր, լոավլոց եզեր. որ բեռը սարթվի... չ""ջ էր (ինում.

Աչոփբ, ԵաԽո-բ...» Համոզվածէ, /60:

մարդու մեչ ժառանգականարյունը որոչում է

որ

ամեն

գնպբիցբիչ անց`նկատելովԶարմայրի շփոթված Հայագբնու հնչ: ՄաՀշացու կտպբթանդելու անզորփորձերը,գառը ծիծաղումէ. «....Վայ խորգնաԲեդոն, Եղիբբ: մեմ անղամ ես ՀիմնաՀեչ առաչ,Խայնլով Ի"՞բ-..»,էձ մեռնելուց «Է-, ճչժուր»ությունը. Զարմայր, Զարմայր,եղծ էո, գու վոբում է օնփավան 8մ ապր"ւստիցմազ «կողը չես. բարնիեցինթեզ կեանկորեկցույց տվողի

չէ»

/69:

քՔոլոբ բարեկամներըպարծենումէին Իչխանով, միայն Արտաչնէր ձեռ Հորի. Ըկապել էր իչի պոչիը տնաչենի»:Արտաչբ Խոր ժամանակների տիպե է, բայց միանգամայնայլ որակի: Փոխվելեն մարդկային Հարարնրու-

առնում

են Խորամանկ Խյունները,փոխվել ենն մարգիկ. Խրանջ Հաչվենդարձել երա մեծ նննդությունից: Ամեն վատ:Իչխանեանդամ վախենում վրԱրտաչից, ու

անգամհրա մասինմտածելիսմիչտ Աբտաչի կողթին տեսնում էր Զարմայրին, ոչ մէկը հչլանի «րավ չէր «Մարգչպետբ է լինի այնքան Բ" 13 Ֆրանջից "ր կով տան, էեթանղառը`որ թբէն»։ ԲայցԱրտալն Հզֆր այնբանէր վատ, էբ էչ սիԻչխանն Հաջին է"4 պատասխանը «րարգ էջ-«Ձէ. անգրագառնում ու

ափսոս չէ՞ Զարմայիի. գնում էմ չան կորին» /72): Մչ «ի էլ ոռկու խանութբ սթրվածգտան:ԱբոշաչԽ անչայտացնլ էբ: Իչ-

այտա,

ա. Ա

Բայցփոխվել էին ժամանա արա ոի ո հութ: պետությաննէր: Հարցի փակեցին.

բաեուքը թալանվել էԲ

չ

1 չէր,

. (որիչի: չ էլ չփախածաչխատոզենրիճոզմիջ: Մարի էլ «կոեջին աեաուր անել արգեննոր ոտաված ապրանքներով: հսկ "չ

էվ օբինակէր» միԱրտաչեն էլ վեէրադաստիարակվածի հրի տարիներանցուն, Հայբը զաիմա«անաուսվ որդուն»: էբ գրկաբաց բեղունել չավայիըպատրաստ չափի մարդասիրության ավելորդ կ արճամտության, Հասարակության պածէր Համարչէր կարող ճչմարիտ ինքն իր Հանցանքիմճջ, անդամիբ Արտաչն վբա: (էնել, նա իը «սկզբունքը» պածողը չէր: Եթե հչխանի օնրունդը տեր էր իբ դողի, ավազակինկարագրին,ապա Արտաշըչուներ այդ ինքնասիրությունը: Դուրմիչը մտել էր նրեսուներեքին գրասննյակ, կորել Սաբրատակցի ու տես, որ Ժակուսբֆիֆը,փախել էր սարերը, զղջացել լաց էր լինում:Բայց Հանձե վել ն ԽերոչՀառավ»Խոբծուրդ տալ երան մանակին իչխանի «խԽելքըբ գություն խնդրել, «ռֆիլն «պանկցխելճին»: Այդպեսէր, դաչաղը, որոչակի ն Հետ» էչ այդ ամենի դիմաց սկզբունքիցելնելով,մարգկանըզրկել է կյանքից վճարելէ կյանքով: են: Հլս սռյլժամանակենը

Համար պարզ է։ որ վեթածսկողության Իշչլխնի միջոցներ են, դարձել ապածճովող զարգացումն այնձներբ, որ Հասաբակության «Ասում Եմ Հիաճանդիչն են է, հր նրա ոտքի տակ էլ ոչխար Լ22 ինչ խոչբնդուռ: է

վեբաոր իրեն իրավունք դար, մորթում»: Ջեավորվումէ բյուրոկրատական օՖ էլ ւեւ պածումօգտվել Հասարակությանունեցվածքից, իսկ արտադրողն ԵՐէդաօ«ղակավարը թալանից: «Շարքայինը օգակավարին, չէ Համրնդճանուր գնում է...»: Հողբաժնին, Ֆախադածը նախագաձին, դիբին,բրիգագիրը` ամբողջ է,որ մարթռիստներն այնուամենացնիվ խորությամբչէին Պարզվում առսվղժվարե մարդասիրությամբ ավանղույթները, արժեռրելՀին աչխարձի Թողնել: խղճին էլ` չառբոնմարդկանց Եռրգվել։իսկ առանձին դեպքերում Գետությանկայացմանառաջին չրֆանումմարդիկջարդեցինկապիտան մասնավորսհվակաչ ոչեչացիինդաչաղներին լիղզմբ, բչեցին Հաբուստներին, հրկիրիփռիոսիինեցին ինչո՞վ... Խատիրական Հաճախէ խոսվում այն մասին,Թե աղճատվեցսոցիալիցմը:Մինչդեռ կես բնորոչում էթ իրավիճակը:«Լավ կյանք էր դար առաջ Մաթեոոյանբճչդգրիտ սկսվում`մի տեղ չդիմացավ,կուռրվեց»,- ասում է Իչխանը։Խոսքը երբեք էլ ընթացքի մասին չէ: Այն իրականումչի էլ եդել, եղած հինույթի աղճատման էին մարգիկ՝Զեավորվեց գա միայն սկիզբն էր այն իդեալների,որոնցձգտում 4ներ էր հնբքնոդրում: նորանոր որ չածադործման սոցիալիզմը», ՑՀղորանոցային է սե«ամենամե: Փիտությունն է կապիտալիստի: էլ ԳՓեռությունն դառնում չէր, որ ռսկուզահութըորոչակիմեկինը քալանած փականատերը: Արտաչի Դա հույնն հոնել տար գողին»: Հաղաղակեր, բողոթեր.Հաոուքում պլաշանջեր, են Հեղեղիպատճառածվնասըալյուրի պազնատէր, ինչպեսոր ակտավորում ձամաԽերին:«Ոչ ոք չի ոռնում ցեխ դարձածալյուրի վրա. ոչ ոբ իրենը չի բում ալյուիիՖ 2787:

ն նրա անունովվերցնումէ Նախապես սլետությունըՀասարակությունից ՀաւդաՀարկչՀամարեցին աչխատանքի միջոցները,բայց դաղափարախուսներն ժիչոջենրը կործն մշակել այն ճանապարծը,որի օգնությամբարտադրության երկբինոր տերերըՀապճեւոիենիրաո"լիտիվնրադարձվեինծանրությանը: ն գործեցինխնդրի առաչին մասը` առկախթողնելովէրկբորդ կարեսըմառը: միջոցներդոծի դնելով, ԱնՀեարէ պետություն բարոյական կայացնել

ի

ոյականությունից,

եց կացությունից միակ ճիշտ ելքն է տտեղծված

ԹԵ էի լինելոՀ փոխարենպիտի Հայծոյեր, ո Համաի:Պորուչիկը արրթոաան միք"ցենրով՝ ԸՆգԻԻպայքարում րաավգան Հանրապես Իյխանըչի «բարոյականություն» մասին դեժ աներ նագանհը «Գիտի սղամարդու աչթին վբակեր: սբտին,Թիկունքով

ՀՔ":

ա

.

բառը:

գործածում

գրա

ու

ոի

Է

Տը. ԲԱ ո արքան ԱՆՆ աար ոոչեն» Թուլություն ԲՐւմ է ւ ԵՑՀարա Արոեր, երա

ն

ն

՛

Հե

պե

աշ

Հիչում Իչխանը

է:

Բայց

ինչոլնս

Նիգչեն

ն

ծ՝

Համ.

՛

սի

Իչխանի գիտակ-

քշակ լո1Ը.

երն

«ազգային

հնարս

Մարդո

ծարգգան Դ աՆ չունեն:

Ֆ

փարքադծում առանձնացնում է Մաքիավելին Մարդկային ն

Արբի որոյ Ըորաֆբը

կարե անք

ու

մնացել եկել նոր մաիդիկ, կյանքի մասին պատկերացումները է ս Քոց ձակվում կողմից` զետության նույնը` Հանրայինսեփականությունը նբա կուտակելու բնույթը, առել մարդու չեն ձրկիրբ կառուցողներընկատի ի

Հայտ

են

են

չրիվոմբ արկշին բուֆետապան չի նլանավում,թն ջոծը ւո ԱՆ, ոԱիԱ Արի Կո» «Հո6 պրոֆեսորի, մինիստրի, ելովկգաս: իբ գործին ծիծաղում մարմար: ար

լա.

է

է,

բար-

-

'

.

նա

է

ն՛

ե՛

է ե՛

ու

ԳՆ ո խաթա Կի րբ -ո ոբ: րՆ».- " ը ա փ "" Հասկացել ՛ մբա ծ Ր.ալ վոր զոկին

ամեն ինչի վրա- Աատիճանաբար մնավորվող ուսումի բ նեթացքըտանու զարգացման է նիանցՀանդեպ, ովքեր երկրի են ու եմանենին Գոդիի ցանկացածուղիով: քթէ րի ծանր ապբու տանքը, աա ափսոսչէ Իչխանը ացել, քիչ կոյանի ինքնաթիռում ռումբ են տեղադրել այե է, որ խիսո ղ զոծվեր: Իչխանըլաց է եղել: ի՞նչ, թե ով է ղեկավարը էնչ է գտնվողիՀամար: Իսկ ու

Յա:

փինդիժելուանցոիճիգերը ձե: միայն ձիծաղելի

ո,աի

բթությունից:

՛

՞

սաշմանագծային իրադրությանմեջ ի Հայտ եկող

իքիիՀաաա Կ

բնա

եկ

նման

աքի

«ոոԱաաա:- Աաաաիի «ովորակ

Հաբուցում:

Ալեքպոլ: իչխանըչի (արոզանումմոռանալբարավ-մարակ, քսան-քսանչինգ տակալվում բեկանպորուչիկիաստիճանով զինվորին, որ էր սրա-նրա փեշից, չբ 1էն":մ. «Եղբայբնե՞-ր, Հանր, իբ» եչ Ին Հ» հազրանի"չնն: Բլում որ

աալ

.

ծառնում ծ

է, Ազնձայտ

|

չարությամբ Իչխանը,չարին Հարկ է պատասխանել

մտածում

ու

տա

է. աավանը ԿԱ

ԱյսպեսԷ

մի բոսլե չԼուշա

սա

Ջարմոյինմանների ճիգ չեն գործադրումՀասկանալու էր Հետեաբար ւ չեն կաբողա քրենց, փանիոբ չեն վոտածում իրճեք նն գաղափարին, Հավատում ավելի նրանք կարծիքըփոխել, պարտադրված է են տեսնե ա իո ԲԸ: անմով չը կարոզ է որքան Հեզնանք են "5 բուսակաԼ Սանջով, ո,չո այնքան շի

ջության մեչ կապակցվումէ ծրնույթննրիընգչանուրընթացքը, նա չի առնչմում սոցիալիզմիաղավարականդոկարինաներին, որտեղմիայն մի սկիզբ երաՀամար կա՝Հեղափոխություն: է: նորԲՐիո կարնոր չէ` 221 Հառարակվաիգ է, որ այն աչխատելու, լավ ապիելուՀեարավոիություն մաիդուն: արին ֆարությամբպառտասխանծլու անծրաժեչտությունընա զգացել է տասնամակենր առաֆ: Դարսը պաշտպանելումոադրությամըբեկնթոջ Շնտ

ո ԱԱաաթ է ԳԱԱ-Ի

ու

:

է

է ԴՋ/ԱրԹԻՎբ, ծրբ որոչվուժ էր երկբի ԼԻդելչլինելու

Հարցը:երաբերածօրինակըմեկ անգամնո փլայում է,

կս բո մեիի», հթե «Ե՛ւ դարժ, Հիամայնի/50՛: որա աչբին» նազանը պիտիդատարկեր օբորվեր՝ ու

Հակառակ առանց մբանգամից, պարմացած նը Հրալու զարմաց Աաիդվայ Իչխանը կանելուէ ամենինչ:

ի

ծտնում

ոլ

երթ աչքին

դուր

ոչ

լաց

Խոսելու, մտորելու ոչ ժամանակ,ոչ ցանկությունունի: նա ձամոզվածէ, որ եւ: է, ոբ լավն մաբթգիկ բնույթով չար են: Անկասկած, չանել բարին սբատարանելը մարդունտարբերումէ (ենդանուց, նրանբնությունի «վեր» է տանում: Ջէ՞

բայը

դուրս

ոչ

իրնեց

ամ

"ո

նրկու կարնոր

զգացումը: զանդվածների վարքագծում:Հանչում: ելքնայդոլես է՝

որակներ սհբականատիբական տենչը արժանապատվության Այս ռրակնեիիկանվնչոլնս անձաւոի, այնոքնս էլ Սձփականատիրական բնազդըգերակչիո դերունի պատվիՀանդեպ: Հախձակման մոտալուտ Թուրքի է բոլորին, ռարթտափը Համակել Դիմադրելու, հրկիբըփրկելու մասինչի մտածում, նրանցՀամավելէ «րանինինչ-որ բան գիլելու, սեփականելու մարմաչը:Ո՞րնէ ելքը ստեղծված մեչ, երի դրվածէ Լինէլ-չլինելու վացությ՛ն Խնչիրը:Սաբ հազելինայստեղ նս Հեռու է կեղծ երընժարինէ դիվածՀա բարոյախուությունից: Հ 82"Ժ8բ,այն չեն չռում արդարությանկամ

մու վաղվա « Գոդինէ այազրվա գուցեն տձրը: Համոբ, թանի ռր փա է ղում Հանկարֆաձառ ուստիԻչխանը նման քաղաքականությամբ ոնչ բանիչես ն Է եջ»: Հ իչխանը վերջում Հասկացավ,որ խաբվածէ Է ոջ մուտ չչուկներին, որ այս իչխանությունըչի

ժին ո

անուս

ու

Քուլուիյոն Հանի: էոբը՝Բո խրախուսում ազորի, ուր կառուցելու անչրաժեչտությունչկա: Իսկ նա

վո քեիշի աը

Հիմա, Ջէ իրեն ժոլորնցրել Չո

.չ

փնո Քո ինք նճրը տեսնելով, Համողզվումէ, Ադարն անարդարության, մասն ստեղծելու էր չարքաչ աշխատանքի զ"«իյուննձրով,զլթասրտությամբ կամդաժանությամբ, միչոցով, վա ..Վ դովաբաձութ,ան (եչդիո Հարկարր ն կամ Ու ն չէր կորած ինչ թեն ուժը մնաց «մատնաքաչ» բաճկոնի մեֆ: խայտառակությամբ,

Հակառակը`

ընդ

Մաթեոսյանավան աԹեռսյանական ՀՀէ, եթոորնա

151 4. 2 1ւ

Թաք, ոլոր

շո,

«1ք. 17, 20.

Խյժաոօու, ԽԼ,

որ

1990, Օք.

՛

20.

Հեռու

է

արդեն

էր,

`

եզբոր

Հետ

Հա-

իջավ բար Հանելու ն ընկավփլվածքիտակ:

Վեակի կրոգ ուչ

բաշ

որ

Համար,բայց ներն ընդարձակելու երա հռանդր կբավականացներ մարում,

|

որ

ո

.

է,

պատասխան ունի,

են:

ամեն

ն այն ծելաներպն նախբնարել յն գործելակերպն է ռրբբ

զանա: Հատակ

մ նրա կյանքը կփրկի կպածպանի

տուն

չառացել

ու

Դնոյանտռծմը ժամանակին: ինչ ընդգրկող:

մասը նվիրվածէ Արտաչի ՏՐ հն նման փոտուխ մանրացելէ: Հիմաոբանք

ամեն

էր, որ ներքն բլուլաժյակամուրֆըչէին նկատում, այն ինքնակա գոյություն խոբուա նկման բարոյական մարդկային փաստելուէր մեջ ֆայողաղջկաճչոցի մթության մեչ, աչքերը Հետո նկարեցինն վանքերը, աստվածամոր հսկ թյունը: մխութ: Քրիստոսի արտասուքը Խաչված ողբացյալների երկրի ծրեկվատիրոջը: Թեն Բարոյականազետըկործանեցն. Զարմայրին` սկսեց պաճելքենու ունենում, չբամանվեցնրանից, բոյ կինը երեխա չէր, նրեխաներին. գրօեփական ո"լածում ինչարնսմարդ չի էրկու ձրեխաներին՝ Թվում ծանր աշխատանքում: գյուղի չվերցըծց 69 բացինրանց4եոբը ոչինչ

Մբ ժամանակ ՎարմայիբՀավատացածէր, որ մի Արտաչնանդամ եթե (թակ դառնա, ոչինչ չի կարող անել, Հիմա նա դարձել է ռնայ ում, երեկվա գողին տա: ձն խնդրում, որ զոկին մերբակալել Հառարակական կյանքում անկումը կատարյալէ:

Հիմքիվրա: Ռ.Քնավորությունները կառուցվածէն Հակագրությունների ն կամքիտերխչխան ֆիզիրապեսթույլ, խորամանկ, ժե, ուղզամի», հրկվաթն կնաչաճ Արտաչ։եթե առաջինըՀարստությունը դիզել է չարքաչ աչիուտանՓոզվ,ապա հրկրորդը՝խարհությամբ, էլան իչխանի կոպտության մեչ ավելի ապա Արտաչի սիրո մեջ` Հաչիվ, եթե Իչխաննիր երեկար, մարդասիրություն

աները Հնռռ պածումէ ն ուրիչի որբին, ապա Արտաչյբ ընդունակ չէ իր մոտ պաճել անգամզավակին,եթ հչխանըչէր սիրում կանանց,ապա Արտաչը ձ, «ը աչխարծը«մարդուկնիկ»է: Հոր մաՀիցՀետո Արտաչը վերադարձավ ընտանիքով:Տան անուններունեին Դուսյա, Վովա, անդամները Իդչկան 1774 ձտարածունչ ու Արտաշիչխանիչը փողկապով կարգին քորոցով: աղայավաիի Հագնված, Այնպիսիչարժուձն. Համալսարանների ռւներ,որ Քզումչբ ֆրանսիական ճլբոֆեսոր է, եկել է վանքերնու կամուրչբ տեսնելու: ժամանակը քաոսայինանտերությամբու կարծեցյալ վնրածակոԱրտաչի չ եռի ծարաբերությունննր, դությամբ նավորել որտեղ«վիողայինՀիմբի» վրա է Հասարակության սոռեղծվում Հիերարխիան: ԶովեԱրտաչիՀամար կարերի բացածայտումարեց: Թեն նա էր սրոտվումտրեստիներկայացուցչիչուրը, գովի էր, առանմինդեպքերումնրանք Հավառարին,իսկ երբ էլ զոնըդառնում էր սիբալիր-Հղարո, ենթկայացուցիչբ` չուրչֆը տեղձեռնածություն | լինում. օլոչը դառնում է /6: ունը ո

Համոզված

Ռուսաստանից

կարգին մարդիկ էր օտեղծում, տղան բժշչկակվանում էր`Հոդատարությունը Բայց նրանք իի արյան կբողբ չէին. տղանՀԵԹատերականում: ազջիկը` էր» Հղիացավ: չաժուսնացած` ռացավՌուսաստան` այնտնը աշխատելու:Աղֆիկը հ՛ ինքն էր կոտրված,ն՛ Թեկ ժողթատրոնումնրան ծափածարումէիե, բայց կյանջը կարգավոՆա տանուլ տվեց ն Հառարակական կյանքում.

Զարմայրի:

օգնություն է Խեղբում: Արտաչից, նպատակովնբեկվա ավազակից` բելու էի կարդում հրանությամբ Պատմավեպեր

դուրս աշխատանքի չեկավ: այլետ նա

մասին: այլեամէյս ժամանակիմարդիէթ, «եավից էր մտածում անցրալի էր Հին ջրերիվրա»: ճոճվում եռ բնկածիրի մտիդկանցՀոդիներում,իրդրսեորումի աղետի,ոբ կատարվեց Բարոյական ՄԵծ կամուրջը քանդվեց: Հեղեղնիր վիաՀէրցրեց ն մեջ: գավ իրականության անկումըկատարյալէ: բարոյականության Մարդկային պաորվակը: ավիրվելու այնքանբազածայոէին

էւԱարովությունը ուժ պճւովող: «Ինչ-որ Մ

"4

Ետ

ու

Գար է, ռր այս վիպակը1203-ին չէր տպագրվի, տեղ չէին թողնում: Այն սողալու էր որ «խուսանավելու» մեզաղդրահքները, Սա կողժե էր: Ամելի կարնոր տեխնիկական Հարցի ժամանակի: հպաստավոր վաղվա«բի հբականում էր կռածել Գրողը կ ողմը: էր դրա բովանդակային է «Տաչ« ռր ներկայացվում աչն որակը: փոխծարարերությունների մարդկային է` միանգադրանք Ճիչ Քենդում», կար կնս դար առա գրվածվիպակում: արժեքունեն, բայց Հայացքի ուղղությունը մայն տարբերգեղարվեստական ելք չի առաջադրում,մարդն միախառնումը չի փոխվել. փոքը Համայնքների իբացնել ներունակուժը, աբարելու, ատեղծելու չի կարողանում բոտ ամենայնի բեռը նրանիցվերցնում է պետությունը, մարդը դառնում է կատարող,նախազուրկ: Անտեսվումեն մարդը, նրա անծատամլան ձեռղնությունից է: Գրողե Մատուցմանձնի առումով վիպակը«մասին» գրականություն է Ք ացակայում է, ցուցադրում: քան պատմում բերանով ավելիչատ Հերոսների Եժկգորիի եզան: քաե զոլեր

տերեր: "իԳետությունը` "ոԿԱ արո րի Տ անում որվա դառնում Հանրության Հ Էնն Հաշվին զառույց, Բ ժոզովրդին,Հակառակը` վերէւ, նջ ը ո ոչէ ազարարկու ցանկությունների չածնրի Արան, փշեր: աթ, դագր Ա արված մարդկային գործոնը: Անչնարէ վեՀակարանութ, ուն մ նժիչականտհրըչչ պետական որակները: ա փականության: ԱՆՀես, Արագիարայերն գաղափարական քարոզներով: Ստեղծվումէէ ավիճակ ԲԱՀ Բադ" ինչպ իյո«նը այնպեսէլ Ճերքնում ո կառավարությունը, ական «եփականատիր: ԼԱՏ Ավա հաաա իւխառր ԱՀ Ահրար է որեէ Նոտավամադիան պարտադրում Հերունեիքարարքնեւ ը- Վերեից Հեչ» է Կամ պատճ ռարանում " »ւնեցվածջ Ան Ան Թ է բնությունից Հերոսներին (ամ Հողեբանությունը: առանձնացնում եր ձղազժակերսվում» չ. բովան ԳառարավկություԱմբող "ը: -. ա ՔԵժՐոմ կամ էլ դրանց բ նչ մեֆ կառ չունի մարդն իրադրության Ցած որակներով:Այս պարագայում ՇԼ. ։. ՍԱՆՔ Համապլատասխանությամբ: չկան: Գիտական ապարաաիանկումբ առաֆ տարբեր ժարդուն է գործում: նրա անչատալվան որակները Թադրելիէ ծն

«յես

է

ի

ն

:

ո

ու

ման

դոր

է

Ը

։

ըն

'

երբ

արտոնյալ

ւ

ր

1 ունի

ծնթադրե

ե

ոչ

պատմություն

այնքան

պատմելը:

ատաչ-

բբ

բ

ն ոզ Հառարակության դարգնում անկումը: Ը Հետաքրքիրէ վիզլակումսիմվոլիկ պատկերՐ Հիլ ՀիլծցնողԴրվագբ կազված Հետ: Նանայի կինոնկարածանման էի Տամբչի վարծլուէին մեկրոպեանոց գործողություն. դա ռթոչակի զգայական չարթ էր: նրանք միաակերների ուլժՀա:

`

ակ

.

են

տանում

կարող չազ չի նլանակում,որ են բարին ն չարը, դրանք դբահորմեջ էության դել մարդու վրա: Մարդկային գործակցությանչնռրծիվ,գրա ազդնցուվում հն օբյեկտիվ Հանգամանքների տրամաբանություն երթին թյամբ մարդր կարող է վեր

Բայց չրֆառփուլերում: .

ոռ

չեն մանքները չեն Հանդամանքները

Վիպակի ավիոխվել:

կարող

չազ-

է մարդուն, առաջնորդվել կենսարանականո՞վ, մարդումանրացման մասինպատմությունէ: Նճրդգործության թին Հակասությունի հթկատում Հոգեբանության,

դիոդի

Հւսենում

է դեպբերիթվարկմամբկամկողմնակիարաիքնեիներկայաց-

ելով, այլ կծրբպ` հի հեր անուղղակիորեն: իչխանի զավակը` Արտաչը, մանակի«Հերոսն» է, դառնում է... խաղալիքներիխանութի աշխատող` ծրը տասր ռուբլի դողոնով: Ավելին`տեղի է ունենում Հասարակությանվերասիբում: մարդբՃարմարվումէ հոր վիճակին/արմայր, Այժմ արդեն նա Ոսկան/: է չելապատին այնպես բենչոլես ռր Ֆոր «բոսբոյակափնթնակաժ արձագանքում Ֆությամբ» առաֆնոիդվողչբիսպատն է արձազանքում նրան:Մեծ աշխարձբ է ՀոյԴուսյայիկերպարովսողոսկում դժվարություններ ապրբոզ միֆավայր` սաբակության ունեյվածթի թամելու որոչակինպատակներով:Երեկվա բնդղիումադիրկեցվածքունեցողներն էլ այսօի եՇպարտ» են, որ Հասավզիակության Խեցվածքըթալանողբարեկամներունեն, նրանըՀամարստեղծվածկացության մէչ այլ էլք զարզապծսգոյություն չունի: Դժվարէ ասել, լն տպագրվելուպարագայում այս երկն ինչ ազդեցունան Քյ"ւն կունենարմերդրականության, գրողի ստնդծագտոխծուՄաթեոսյան թյանվրա Համճնայնդ եսըծիապարակախոսակաւն ներքինայե ոբավբ, որ կար «ԱՀնիժորում», Ըեդարձակ առավել Է Հայտ եկավայտեղ : Հ արցադիբումներով Սա իրականության մասինասվածբաց, ճակատային իոսբ էբ, ոթ զայիացնում Ս ավելիոսում ձրռլաշտռոեական քենադատությանը: էի գրողի Համարձակության, քան գիականկարողություններբ մասին: Մ.բանզամայն ակնձչայոէր, ոբ կյանքի ճանաչողության, բնավորությունների բացածայտմանահատեկյունը դուրս էր բեդունվածձենրիմու կանոններից: Այնքան ծ էր կյանքն ամբոզչության մեֆ տնսնծլու որ գրողիՀգտումթ, դրա կողքիննույնիսկ ճրկրորդաքանէր Թվում քրկրիգաղափարախոսուխյունը մեկնաբանողի դերը մերժող ն ժա-

,

դրա

շետնանքները քննող Հեզինակային դիրջորոչումը:

272առելՄաթնոսյաֆի առաֆին չրչանիառծղծադործությունկարող 7:մասին: ականենրի քեսինոտելեվխած առուաֆին ներկերը գճրազանցատարքեր հայությունը ներ Հելինակի Արոր Հարո Աա գործերում, զղալի է նրա ներկայացրած ..

րի

ա

ձնա-

ն

յԴ

աշխարձի միֆն. տախաձությունը:

Քովանդակային օրն առումով դրանք որոչակի ԱՀ բնաչազությանհն միտուժ: Տ: րի, Փատմվածքնն, Քորը. ակնարկներն վիպակ ուղղված են կյանքի

ածական

մանար նա ստեղծում /

գրականություն:

բնությանզավակնէ: Ապիծլու Համար հրայմաննքի, որոնք ննրազդգում են քր վիա: Այս Խեր-

որ դրանորել է ձեավոի սկ ակնարկում: պայմանները Հասարակական մուաֆին Մոաթենսյանը հն մարդր Են մի ժամանակ մարդ, միաչափմտածոդություն: միաչափ բում գուրս Հոդերանությամբ,ննրաչխարչով ապրել է դաղափարախոսությունից օլորտում ու նան Հակադրվել դրան, ապա հոր պայմաններումձնավորվում է տուսբածվում է զանգվածայինգիտակցությունը: Գաղափարախուությունը

Զարմանալկաիծնլիէ այն դիտողականությանվրա,

մարդկանցդաստիարակող «Բեկե՛ր գործիչներով: միջոցներով, զանգվածային կոմերիտականենի»: կաժ կաբելի է ասելբնկքնբ մէխանիզատորներ, մտաձողությունի,ոբ ոռեղծում է կակյանջում մբաչավփ Հասաիակական ն Եթե սյս է ռւռարման Հիմնախնդիրը: ձեր, բերում մոորմչու ռվաինչիՀեչ"

էր, ծրնույթի Համարվում էր միայն կաՀ շաթցըխատորենդաղզավարայնացվել «Նանա իչխանուծու կապիտալիզմինբնորոչ, ապա 1963-ին Մաթնոսյանի՝ այլ բան նն ասում: միանգամայն մուրֆիՖ վիւվլակում մեկնաբանությունները ունեցվածքիԳանրայնացմամբ Հասարակության մբֆոցննրի, Արտադրության չէն Հազթաշարվում ո՛չ արտագրությանմիչոցենրիու արդյունքների բումը ն ո՛չ էլ մարդու ինքնօտարումը: չ Հ. Մարկուզեի ասու)Քաչած ռեալաժեջ դործում Ատեզծված կացության օտա-

Հառարակականը միմյանցով դիտվում: Հարկ է տնսնել, թե տվյալ են արժանիբաղաբարման: Բայց քանի որ լուծ. պածին,որ ։լածանֆմունքներն են ն Լ 22 դրանք փոխարինվել ված անծատի միջավայրիմիջն Խլած կապերը,

անչատականն կանության «զբունքը,ռիսւեղ ու

պայմանավորված իրողություններ

են

կամ կամ սլիտի ե նոր

գործումէ զութ անձատական եվեն, կան պա: վեն, գործում փոխարի Եթե ընդունված ն անընդունելիմիջոցներով: պա-

ծանջմունըների բավարարումը

ՄՈՆՈ ռացիոնալիստական 4,Ա ն Ար ցանը մարյա թագանցելը մարգը: Հակառակը` 38 լ Գրոլի խարեն

զոտ

են ունենալբարոյական, մաենույթ:Հետնաբար՝ ինտելեկտուալ գրանքկարող Բե անձատականովի: մեջէ: Առաջնորդվել Հասաբակականո՞վ, գը եհրկինտթանքի կտուժիՀետաքրթբումեն միջավայրումկատարվողփուիոմաթեոսյանիե էն որոնք նթազդում մաբբուէությոն վիտ: Իուրյունները,

ն

մարդկային

է Հակասություններիբն-

մարգըկարող է Շակադրվելոչ Թե այն պատճառով,որ կենսաբանական Թաժբը: է, ոի Հասարակությանմեջ է ապրում: ուէ, այլ ոբ անծատականություն էակ նե լինել, կհնսաիանական բեմն միշտ չէ, որ անձատականձգտումներըկարող

Խորէթով սրերով ն

.

առանխդարտացման գեժ: Մաթեոսյանը, Հասաբ ակավանանտեսանենկատելով 1 ձրնույթեերը,Հեցնելով բացթողուժեն ՊՐոՂՑմիկնաբանման: Սաթե զրավանություն էր մանում որոշակի պատասխաննքրով: Ն ՏԻՒ"" ԱՅՆ 18րաչխարձի (Եորխորատենրը, չէ, դտ չէր նշանակում, որ անտեսվում էր անձատիազատության, երա իրազունքների Քո աշտպանությանն ւլաշուզ Էյ չր միտված:Այսուծանդերմ կարողենք ասել, ոի Մաթնոայս չբիսնում ծանրանում է կյանքում ք ՀԱ հնածԽնդիրներիվրա: չէ, ճի Գրողնակնարկով է մտնում

հրականությանմեջ ավելի բարդ թե բարոյականով...

զսպում էր անառակզավակին,ապազ խառ մի ժամանակՀաժայնքը Ի սհփական Քբ ՂՈՎ չ ՍԻՐ Հիշմնոլ Հասարակուքյան մք գրաւ ոչ Է: կարիքը,ազմ Հ Համոզվածծե, որ տիբապ Այստեղ ընդձանուրի մասին մտածողները 4ները բացակայում էն: ոլ) Էրագրությանը, իրականումվերածավողության վբա, չի կարբեբարի կամեցեղության դնել մարդկանցգիտակցության, ամեայլ բուֆնտապանը, 1: երկրի«ձն աչխատազորը չի, չի, քարտուղարը նօրյա գողության մասնակիցը: օռար մանե ինեքեօտարՔայց այս ամենը, ոի Շասարակությունից մարդու են ման կարնոր նախադրյալներհն, երկրոխղական թվում զաղավարախոծուքյան պարտադրանքիկողքին: Այն Հիմքում առհչվում է միաչափմտածողուն արդար րավ կեԲյանն այն փմաստով,որ բոլորի ՀամարՀավասաթապնս ն Գաղափար: միտք, Ց"«Քյունը պիտի ապաչովեր միաչափփոածոզություն,

արը չկան արի '

Հույսը

|

էր: դարչՀնելն կառավարելի Հասարակությունը Նպատակը

Կարնորն էաուաֆնային, թե մեաներիան: այն չէ`գիտակց»ությո՞ւնն Խեդիրն

ձեավորումէ զանգվածայինգիւտակցուայն է, օր նման ջաղաբականությունը մտածողություն: Ստեղծվումէ պարաղոքթյուն, մշակույթ,ստանղարտացված օտարմանմասին է: Այս գնպքում մարխոսքը Փաղաքական սալ իրավիճակ. ն մեչ առկա 4 խորացումը: Սարդզանց փոխձարարծրության դու պետության է այլնթալանում մասնակցում երկրի չի ոչ միայն կառավարմանը մասը զգայի չ

դրոչ դարձրած: գազափարախոսությունը ՀանրայինՀարստությունը`

է ամբոդջացչն ձգտում Ցանկացած ճրեույթսռածշմանավփակ Ինչնիցե:

ւոյնպես Հասարակական կյանքին, վերաբերումէ էնչոլես բնությանը, ն ձգտում է մեջ է Հոսքի ընդշանուր էլ անՀատին:Այս ամենը ներառված ծրնույթը ձզտում է ինքնակա գոյության: Սաչմանափվակ ինքնակայացման, ոչ թն իբ, այլ ուրիչների կատարծլադործման Բայց այն ձգտում է բարելավման: գտնվում է իր Հաշվինապրելու 4գաղբյուրը Հաշվին: Զարի Հաղթածարման չոումի Հիմքում: ինչ վերաբերում է Արտաչիբնույթին, ապա այն բացառացես է ինչն էլ գբողինՀնարավորությունէ ԸԵՀԵոել քսասիլրսկան սպառողական, անկատար չալ: Հանցապործը դառնումէ Հասարակության այլ եզրածանգման մնալու խե օրենքների,նորմերիռեալ դրբ«նորումը:հակեքե դժվար է մարդ գիրը («Եթե Մեծ կամուր)ի ալխղնկըցեմենտը չծախերբեղ` նա՛ կլիներ այդ դո՛ւ կլինեիր...եթն նս խմելիս չլիներ՝ ես կյիմարդը,եթե ցեմենտըգառնեիր` ն վե,վելի "ւ փ /128/ է բացվու մ նեի այդ մարդի» Հանցագործիախորժակն բ ավելի ման, գա

ու

նման է: Պլանի կառաբումըգերաղդույնհպատակէ: Տնտեսավարման

դատություն որ ողֆ կառույցը Հաշվարկ» ռազիոնալ Հեիմեջ «չէ կարող»«աչ չինել,փանի ամենն է կէն-

ատնղծում արչնստական ների արդյունքԷ, իոկ իրականումայդ արֆինչէր տեսնի, որովծեոոն. ի պաշտոնն, աչխատեր սամներ:«ելն մեղվապածն ծե տվել դեմքի ցանց, ֆա մթղվաբույծէ, պածակչէ, իրեն միայն ծխարար (չրֆանցեր, կանգնի, չայի ավ չէր Համար: Արքը տվել կրակելու չեն Հբացան չբիանակեեր չէի որով ՐՔը ձեւն. Փորը կթաֆնր, փեթակները մեղվանոց, կմտներ ժեղվաժաժանակին գանի:Լիքը չրչանավներչէր դոնի, որովՀքտնմեղվապածը 2Ռ՛: /ՍՕութոս, ուղղած չէր լինի Դեւի սարալանջերըՖ» պարսերն ոէ մտնում ոբոչակի Հարցադբումներով էի Սաթեոսյանըգրականություն ու

բեղդրկեց Գասարակական նրա Հայացքն առտոիճանաբար պատասխանենրով: աղաղակողբացթողում տեսավ այն ո լորոննրով:Գրողը կյանքը ամենատարբեր Կյանքիմեռյալ կեննորմեր: կյանքի էին որպես պարտադրված ները. որոնք

փորձեցին ընգլալնելով սածմանները, սաձները, ՀամընդծանուրՀարձակմամբ Հանդեսդալ որպես անխախտճշմարտություններ: գիօղի ՎերջինՀաչվով «ռացիոնալկեցությունից» ձնված խնդիրներին նն Բայց մի՞թե դա կողմից տրվում է ՀատանդարՀակաղբթվում երկերովՄաթնոսյանը է: Ջէ՞ որ 1960-ականների էին առաֆին փորձում բայց ողջ կյանքը, որոնքչէին ընդգրկում տացմանը»,

ռացիոնալ պատասխաններ: պատասխան

արել: չ գ1րը գատարոլ դեմ էի Հաչվարկին, որ լավաղույն դեպքում եթ Մաթեոսյանը Սեզբիտ /«Մեծ գողությունը քեղ Համարմեծ բան է, փոքը ն ոչ թե կյանքը ներջին արձամաիրգձում կարող գողությունն ընթացքով: ակնՀայտը էբ կարգավորել ճս, ապա մնում մի կյանքը վերաճանապարծձ. ղա ձասարակական Համար մշակել է նղատակածարմար ա Մարդն ինքնապաչտպանության ամեն մասինէ, որ ուղղորգում ւ ինչնա կառուցելու ուղինչ Հրաժարվել արգիարտոնություններից, բացառուտեսանելի չեն:Խուքըբնազդի 4նծը, ռիոնք քյոչն չպիտիարվիորե մեկին: Առավելչականը կյանջի արարածներին: կենդանական,այնպես էլ բանական : ն ոչ թե կաժ ատնղծելը Հառարակական շրգանիզմն առողջացնելու այչ ճանասրախծ գոյություն է Հորինելը էության մեջԹափանցելն կերսրարներ են ն չունի, արտոնություններնուժեղացնում ոմանը թուլացնում Հասարաառավելխոի լայն կյանքի Աստիճանաբար գրողիանցումէ կատարում է ն արաիփող, ւ կականշիգանիզմը:Քայց Մաթեոռսյանը չէ, որ նման ձնով Հարցը արարած մարդի է ՔԷ գիտակցելը, Մէ բան ձանաչողության: բարոյախոս լուծի /«Ասում ձմ ամոթ է, այ իչխան,ասում է ժամանակչունեմ» ն խուսափի Հետնաբար՝ ներկայացնելը: բոլորովինայլ բան է նրա կայացման Ընթացքը ե ԹռաչադրածձՀարցից: Զարը մչտապեսկա ն կլինի: Դիանբ զապելու մեխա1860-ականների երկրորդ կեսի /արեռնաձբեր»/ 1970-ականներիերկերն նիցմներ են պետքե ոչ թե բարոյախոսական Սա ճանաչողության են վերընթաց թեմաներովդասեր: Զարմայրին երենըորակովաարբերվում նախոջլներից: հչխանի,Ուզանի Արտաշի միչն մլվող պայքարըմ̀տքերի տարափի4նով, չունի: որն չունի որն ավար» 18է. ֆույնիսկ առանմինպածերինԹվում է, որ ճիշտը Արտաշնէ` ապաչովված են բավականաչափ արադորեն:Իսկ կատարվում Որակական անցումները ռուն, Շարօտությունն այլն: Ինչո՞ւ : Ֆա է Սաթնոսյանե ոհ ո է ուսցիոնաայս ամենըներկայագաժեն աինորն այն ո սկսել անե, տա, Ջույց Թե երեույթը մչտապեսներկա իչգտնվելու երկիրն «Աստված հրկեքումչէ, է Քում:Ռբզեազի Սուպաիզունակմոտեցումկլիներվիպակի աբարողի, կոզթին: Առտված մարդու մեֆ է», «Աստծուն ինքն Լ ստեղծելնե ոչ թծ Աստծուցինքը պարագայում: ստեղծվել»/Զիույըննը,4Ճ/: է, որ չարը սբպես երնեույթ,իր մեջ ներբին մեծ լիցք, Ճամոզված էն Քրիստոնեական դաղափարաԳրողը Այս ըմբոնումները պայմանավորված ուժ ունի ն մարդկային Հասարակությունը վերակառուցելու, ինքնապածովությանՀասնելու գաղափարնաստվածային ամենակարեոր Խոսությամբ, որտեղ իմաստով:Հակառակպարագայում անչնար է ՀասկանալՈսկանին Արտաչի բնույթներիմիասնություննէ: ԵՎինչպես Դոստոնսկին,այնպեսէլ մաթեռոժիչն տեղիունեցածխոսակցությունն Հարչինի» մասին. Թալանով նա իր տուէ մարդուն, օյանն այս միտանությանմեֆ կարբնորում եր դարգրելէ անխոցելի: ելքը ձասարակական կյանքը վերակառուցելնէ, Միակ Հեւ կդա, ն երա անունն է մաիդասատված: սն ապաճով,ձարուստ դարձնելըՀանրությանամեն անդամիՀամար: Առտվածամաիղ «Մենքենք, մեր սարձրը»նս Հիմթում կեցությանռաղիոնալ Վերի քնեա-

չ"-Քա

ու

ու

ու

՞

Հարատաջնուղի

ավարտ

մ Տարինրը: աար: այտարով է,

|

-

| |

դրանում է տարբերությունը»: Մաբդաստված, էՔրիստոսի որ էնչքան աղուռ երաուոփորժըբ ՑույցՀսոալիս, ՀՂոստոնակու ՞

մեձ վերըմարդումեֆ,այնքան գրում է Հեարավորությունը»-

է Հոգեկան Հավասարակչնության սոն կոնան Հ. Էդոյանը:Դուտոնսկու Հանճարը մաթդու

ջայբայմանՇիմքերըն ռչ թն սոցիալական": մէջ փնտրումէ Շեգերանական Աստծուն է, նրա անկրկնելի որակնեՀայտնաբերելն Խեդիրըմարդու մեջ տալը, իր ակունքներին իրեն ճանաչել դարձնելըզուտ ինքն բբ ցուցադրելը, բարոյականիմաստով:Հարկէ տեսանելիդարձնելնրաժել հղածինչպես ուժբ, ՝

այնպես էլ

խնդիրն Համարմարդկությանառաֆընթացի Բայցբանի որ Մաթեշսյանի ավելիբարոյականբնույթ ունի, քան մաքի, իմացությանկառտարելադործման,

Հետնարարնրա դբականություննավելիմարդկայինբարոյականնկարագրինծ ուղղված: ելքիչնոխդնառաջնորդվումէ բանականությամբ,ազա ամեն ինչ նա իր բարեկեցությանը,բարոյականնկարագրիկատարելապտի նպատակամղի գործմանը:Բայցհրականությունն այլ է, թանի որ ադաձությունն փառասիվտանգավոր է, նիի սեփական բությունը կարող են կուրացնել նրան: Առավել մու", ձագում է մենծ ազգերի ս"վարտադրքլու Տչմարտությունը ցանկությունը փոկարդյունքը ինչպես սեփականժողովրղի,այեղես էլ այլ ԵրկրներիՀամար դառնում է կործանարար:Ֆաչիզմըոչինչ լավ բան չի կարող տալ մարդկությանր, որ բռնությունը ոչ միչավ բան չի խոստանումսերունդներին: Է Հուսածատությունից, բնկոինեիից վերաՏԵ

ԱԻՆ ուրք

ա

/նս,

եւան

չող

Հովա

լուրջ գբա մաթե ույանական

չէ:

իբ

ամեն

ու

չկարողացա... Եվ,բոս» քբեույթին, փախավգեպի Փրկված րված մարդկություն, պեյզաժ,գյուղական աշխա-

14: 22ԽաՇարժա Ե., 2009, էջ ավասարակչոություն, ԱԻՀ ւՆ

Դ

ւ

ւի ծն լ

երկՀաչվին բնդլայնելը ճիշտ չէ ն այյն, աղա 60-ականների մեկնաբանենման Հարցադրումները, որոնք տբաժարանորեն ճջ զբողիՀամարերկբոինն վամղառնում «Հասկանալի»,բացակայում

գաի «նած

Փաղաջի բորդ

159:

էին տալիս,Թէ ինչպես

վիչարունուկվող ասլա Ֆան գրանցտրամադրությամբ եթեակնարկնքրը, դորատեղծված օրենքներով» «տրամարանության պակներն պասոմվածքները վերցնծլ,ն ոջ ոք չի կարողչբծերեն, ալատեղխոճբըչի կարողառարկություն մարդիկ չոլ գրողի Հայացքիուղղությունը.Հոլը օտարվումէ աշխատավորից, պազանչվմունքները, տարրական մարդու լուծվել աշխատանքի արդյունթից,չեն

ձի, ոթ քրրնչ գրծլու եմ այնքանչատացավ, որ եթ, որ մեզ Ճույնպեսաղետէ

զարոգացա՞ Բէչէ մարդ ԵԷ

ջույց

ացքով:

Նքէ" ա.ՀԱՑ րափում «բԻ Արան"ւ փործաեվեց, Փազարը »պասում: Զգիտնմ՝ .

ստանդար»ձների,

արմոն-

Բը

՞

-

Մյստեղ

ու

իելչ իմաստավորեազանությանը` Այս մտաճոգությունիցէ ծնվել Արթոր ում

Այր

տեպը, ՎԸ. Հ 15Ի

տեսնելը

այն սխեմաների թվորի մեչ գնել, բանի որ դրանք «դրսից» իրականկյանեն: եվ այս ամենը ոչինչ է կյանթի Քին պարտադրված պայմանականություններ Համեմատուխյամբ: նրա ինթացքի բնականկենսաժեձրի, եթմընդՀանուրառմամբ մնակերպենք,ապա կարողէնք ասել, շր առաչին ուղղված էին կյանքիբնականկենսաձեւի չթչանի ստեղծադործություններն մինչդեռանչբաժեչոէր ներկայացնելՇենց պայտցլանությանը, իրավունջների ընչնեթարկվող հր օանդարտ,անշտապ,ոբեֆ պայմանականության

կաակարանը ավանը

թո"ՀարիՀԱ

Տոր

Աաաա մանրա ղեմ: ՎերջինՀաչվով ւացիոնալիզմի

ապեր, ու

«արքա

Քն

3Նույխ'

Կա կու

պատճառածնտնանքաւյ

ՑրՐՎՆ փաղարակոքո Քյան Հիչում է կտակաբանային փմաստությունննր, բերում օրինակներ: Բայ «րինակէ բերում հրեույթեերի խորբը թափանեն ցելու մտադրությամբ:Նատերին թվում է, թե առաքյալները կանխատեսել ապագան,իսկ իրականումԽրանջբարբառելեն ճշմարտությունը ն ցույց տվել մարգու գրսնոբող վարքագծիաղետալի Հետնանջներն մեջ: ապագայի

:

պոետիկանակնձայտործն նախ` «Սաթնոսյանիստեղծագործության ժաՀղացումներին՝ Համատինզերական խոսքի է աստվածաչնչյան առնչվում ամեն ինչ` ծրնույթէ մանակայինՀամընդծանուրՀոսքում այն ընդգրվում կապերիբացանայտժար, ների իմաստի տեսնելով զլատճառածնտնանքային էրկնրում դժվար է ՀարՄալթնույանի մեջ: էբնույթներիՀամբնդ Հանրության

Հեզնանքըկյանջի առաքյալ- առաիին 4Իս բլում Վոագարադի է Բար աշն Րա չրվանիպատմվածքներնվիզլակեերը աավենրու

Լ.

միկ»

չությունները:

ածմտեները: Հեղինակիվլայությամբ աչխարձի ճաղծումէն մաթեոսյանավան առաջքաշվածՀարցերըկան գտեչէ ասելիբը, Հ«ԱՀՖիձորում» գեռերիտառարգ` են, ապա նույեր չեն կյանն ույնն Բայցնքե թեման,խնդիբները «Տաշքենդում»: ընթացթը,էրնույքներն արդեն եղածի Հայտնաբերման Քի ճանաչողությունը,

թողք, երով զանգեն, աշաունք, թանք թՀաաաՄաթնոսյանը ԳրողըՖկատք բնչալնս ԻեՀոաեաւկ ԻՎԸ չ

ժամին է, որ գիԹնմայի,գյուղական կյանքի, «փրկվածմարդկության» են կարեոբթ 4ննրին: Այս դիտողությունները կեցությանբնական ակունքներին, ծաազդակներընչտելու, այդ աշյխարծչի ներքին գրողիաւռեղծագործության Աստ Համյուբ,բայը սբանովչեն ավարտվում ընթացքը Հասկանալու վալման ն միջնգոյություն ունեցող առեոտնդծադործության Սաքնեոսյանի

միայնղրանց սածմաննեթում»": սոնանել ավարտըկամզմատոոը ցադրումների մեջ թափանանմեկնելի հրնույթնենրի Խոսբրկյանքի բարդությունների, է վերարերում: է ությունն թմբոնելուն զգալուն, պելուն, դրանց արդենսածմաառա թաչվածՀարցադրումներն չրխոնիերկիբում Աւաջին

ու

397:

որպես սոցիալ իբ Փաղաքական աշխատանքը, գյուղացու կարեորվեց տանք, 267: կարՖ/Զբույցներ, Հարց` որոչաքոոսքըբ չի վերաբերում, ուղզվածությանը Հայագքի Հարցը միայն մոտ է

վածաչեչը

ծանապարչին: բեքանալու թոլությունըա̀ռաֆ

աք

»

ու

գյուղի

ե., 2006, Մաթեճսյանական ընթերցումներ,

էջ 156:

ինտուիցիային.Մաթեոսյագաղափարը, նին այսուծեւոայնքանէլ չի Հետաբրքրումտեջստիցվերացարկված ընթացքնամբողչությամբ: կարեորվումէ տեքստիկայացման ձգտում է տարբծրվել մնացածներից,նան ինքն իրենից, Մաթեոսյանը որովծետն այլես ծամոզված է, որ այն վրիպումները,վնրակառուցումները, են «անսխալ Հաշվարկների» միֆոցով մտքի, բանականության որբ արվում արդյունքում Համածավալպարտություններեն նախապատրաստում:Նա Խոբչում է մթից, էնչբ պիտիապլածովն մարդկության ազատությունն

տեղըզիջում Է ռացիոնալիզմը դական:Գրոզական

"է

երչանկությունը: մեչ արձադրականության, փիլիսոփայության ԻՀարկե, Համաշխարչային Ճագրվել ծն նման տծղաչարժերը: Լ. Շիստովն Ինծանքոււթյուն է

մեծանում

ն կինբկեգորի ՀաԳոռտոնակու

զգացումը,ծոգինավելիբարձր են դամում մաթից երանք ե՛ կիձրկեգորը կամբանականությունից: ե՛վԴոստոնսկին, բքում հն Հեղե-

յադքենրի միֆե:

գնաց դեպիՀոբը ն Սոկրատից դեպի Աբբածամն այնբանի Համար,ոի Հեգելը Սոկրատը նրանիցզլաՀանչում էին սբ բանականությանՀանդես, բակԽա այշխարձումամենիցավելի ատում էի միտքի: Նույնը անում էր Կինբկեդգորի Վէրչինս ձր միտքը, «ձիկվորյակը» Դոստոնակին: ոարչամարձում «փիլիսոփան. Ճակվումէր դեպի ներիաստծուն» ճավաւոր,գեպի «Աբբաչամի Աստվածը, ն

՝

ե Քսածակի Աստվածը Յակովի Աստվածը:

Սաքեոսյանն ՄԱ Հարցազրույցներում, Հիչում է ն՛ ԴոսՀովածներում ե՛ մասնավորասես տոնսկուն, եթ: Դոստոնակու ՀորիԳիրքը: Հանգեպզապված վերաբերմունքունի, նրան գրավում է միայն զր»ղի`տեքստիցվերացարկված գաղափարը,առա բոլորովին այլ է Հորի ԳրբիմասինՀիչատակումը:«Հորֆ առակրնորիցկգիեի,էսօր Հոիիվիճակումծնբ: Ջէ, Հոբիուսկբ նոբիցչէք զիի, նորիցզթարգմաննի»/ես, 321/: Այս գիտաբկումը խիստկարնորէ: Հոբի Գիրջն անձանջատացնում գրողին այն պատճառով, ոի այնտեղիրադրությունը Հիէ չէջնում է մերներկան.«Բոլորս Հոբիվիճակումենք»: Նա բարձրէ գնաչատում Ջարենցին, 4 ն. ՀոբիԳիրթը, առանժնացնում ինչո՞ւ: Քաջի որ Մաթնոսյանին էն դբրավում էրեույթենրիբաջածայոման,դրանցներկայացման նծրթիեձեերը, կանքե ըմբռնելու, Հասկանալու ներջին աղգակները: եվ այստեղ է, որ Հոբի Գիրթիտարբերվումէ մյու զրջերիջ: չեն գետաբրիթբում Մաթնոսյանին դբանում եղած են Թեմաները, որոնք տարածված ե գրականության Համաշխարծայ ժէ): Բանն այն է, որ ինչպեսԴոստոնսկուն, կիճբկեգորին,

կապ գոյություն ունի:եվ ոբ առտվածային ճշմարտությունը ռաՀետեանքային տառապանքառանցորեվ պատճառի: առում քն, որ Հոբը ճիչ» չէ: Վերջինսփորձումէ հրանց աչբերով աճանել,որպեսդի կարողանագտնել իր սխալը հրեույթնեիը ն չտկել այն: Ի վերջո Հոբը չի կաբողանում բացաՀայտել մեղքը, Հետնապես բարնկամներիռացիոնալ Հիմնավոբումեերը փլվում են: երանք առաֆնորդվում են Հայտնի կատեգորիաներով,իսկ Հոբը ցանկանում է իրականությունն այնպես,ինչոլեսոր այն կա:եթեբարեկամները խոսումեն չարի բենդունել Թույլ էԼ

«ա

երեքբարծկամներնէլ

է լուծել, ապա ինչնանձրաժեչտ որպեսխնդրի, մասին`

Է չաՀոբը մաջառուժ

եա սատասխահը Է ապրել: դետ, ինչն փորձարկվում բի գաղւոնիքի անծրաժեչոո Աստծուն է էբ վբա, որպեսզիճանաչի այն: ուղղվածնբա աղոթի Հոիդում է ությունից ն ոչ Թն մտքից: օրտիջ, եթե մինչ Աստծուն ՀաղորդակցվելըՀորի Համար կյանքն անիմաստէր, ապա ծաղորդակցվելուց Փետո նա առնչվում է «իեչ-ոբ բանի, որ չարունակ»չի բացածայտումչաիի գաղտնիքը: «Հեա վում է Հավերժ»: Տիամաբանությունը ազատվում է ինքն իր վրա կենտբոնանալուցն ինքնեարդարացումից»:Աղզանա ընդունում | նյանջն այնպես,ինչտագրվելովսեփականկապանջնծերից` տալիս է, ե Աշտված պէս որ կա: Այն ամենը,ինչ ունենք,բարիքէ: Աստված է: Եթե երա գերցնում Հոբիկյանքնարգենփժւտուռ ունի: բնգղիմախուները ազա չարիխնդիրը ջննելիս տալիսէն ինտելեկտուալպատասխաններ, Հոբի

Համարեման

է այդ պատասխաններ գոյությունչունեն:նա մաքառում

զլա-

աառխաններն ուոանալու Համար": վբա, որովծեւոնգրա պատ գիտակցաբարծանրացանքՀոբի Գոքի Մենջ տտնդծաճառը ՄաթնույանիՀիչատակումըչէ, ն ոչ էլ Գրքին Մաթնոսյանի գործության առնչությունները: Խոսքնավելի կապվածէ երնույթների բնկալման ծամընդՀչանուի, տիեղերականչսոիերի ծասնող զգացողություն-մերնաԴոսբանությունների, Հայացքի ուղղության Հետ: է. Շեստովի վկայությաժբ՝ են: Փոնակուոտեղֆազգործությունները Հորի Գրքի վարիացիաներն Մաթնո-

սյանիստեղծագործության չնք գտնի, մեջ նման թեմաներիարծարծումներ քանիոր նա կյանքից է գալիս ն ոչ թե ասքնքՍուրբԳրքիցկամՀամաքրիաառննական գաղափարից. ոճիրինանխուսազնլիորենպիտի Հետնիպատիժը, իենչոչես է Դոստոնօկին: որ Համոզված եվ այս սխեմայիմեջ էլ կարելիէ գնալ դեմ է նման ամենատարբեր «գիորձությունների»: մաթնռոսյանը

սածշմանավա-չ

ՀՑ, է մքե» թ արորոմար Հոգին միտքը:Այստեղ զգացմունջը, «Մի օրբնակինրեմ. Հայ թրիմտոնյայի, Հայ գիողի իմ ցանկությամբմաբ-

այանինտվյալ պարագայում դբավելէ ե ոչ Ի«ջ էչ դնում «անչատական մտածողի Հորիմասին,ոի կյանքըՀասկանալու նպատակով մերժում է կամ չի ընդունում իրեն պատու Հասած ողբերգության

սպլասճառների բազածշայտման ռացիոնալ պատսախաններքեղիվազնառւաֆաբկում ւ աղոթել Ատձուն,ենա կլսի-Քաղդատը Համողված է, որ Հոիբ,եթե տառասլում է, աա փնչ-որբան արել է, ե դա Աստծու պատասխաննէ նրան: եթե Խոռաովանի, ամեն էնչ լավ ինի: ե Աստծու մոզվածէ, ռի մարդու զոխծուննության

«Բ.ոբօ«ոլ ՓոօԸօփւու»,

ԻԼ.2004,սւ1,Հոթ.151.

ՀաՍոփարբ պլասիժեքրի մբչն պատճա-

'

ությանը,

քանի

որ

այն ՛

ամբողջությամ) աաա

ազաՀայտում ,

իի " կյանքը`

բազ»

դասպանը,ածա մաիդ սպանելով,իբեն է սպանել, ն ֆիզիկական,մարմնավոր նբա մածշն ուղղակի ժամանակիխնդիր է: Պետքձ, որ մարմնովթայքայված, տվուր, խեղճուկրակ մէկը լիներ: նույնիսկ փորմինչի, (յանք չունի, ազանի էիե չունի:եվ սատկացնելու Հր պատկերը: կարիքէլ չկա:Այդպես Գնացել ձ վինժՀանելու Հիժեն 4: ես,դեռղքերից տեսելՀին,ոի տկար ողորմելի ուֆ. է: Մարդ. աւն Լո հուն ԱՃչե՞, նա ապրո՞ւմ չ էր փաթսու ԲԴՉԸ "Վ բի իրենՀարջրիինչի, ՎՐ »" ւմ էր: Միբույն լուծը,ապա ասաց` բա սատկելա՞:Փարզվեց, ու

տա

Հա

առլա-

,

տե՛ս Քզճքի Բօթ ս Խոայոֆ Խքոօժ,85ԱԱՅԼ6 Աճ Մանբամեռան ՊՏՒՈՄ

,ԽԼ,2002.

- չէ

կան ՄաթնոսյաԱյ. առումով իշարկն որակականտարբերություններ գրեթե Ֆույնն են, ինչ տեսնում չի ճրկերիմիջն, թեն արֆարծվածթեմաները ձնջ ծրկբորդ ն նրբորդ չրֆաններումմարդու ն բնության ծտարում, կյանջի կենդանիէ. մեոյսչ ձների Հակադրություն, տնտեսվարմանաղետաբերքաղա

տղահր Համար տղամարդու էբ կամբով, Խորատակաղիված, աասոկճլ, ն ձ Այդ քո պար-

իր Համար չարունակում ապրել: սավոր էի զգալ, ոչ Թե բրիշտոնյայիցանկությունըդէրագրեիմեկին, «վ «յլ է ապրում: Լավ, ճիչտ դաստիարակության կյանքով ն. այլ ցանկություններով հարի ն չար ուժերի հնբճակություն, անսպասելի, քնքնատիպ այդ ես վբա: բուլանություն, երըկառուցել դէպքում պետք է իմանայի,իմ «զլանն իմացության նս մոաձում բացածայՀայացքմեր դատմությանը,պատաննկանտարիքիծոգներանության էի չի կաԴա բն4 այլ իորթերի կտաներ, թան այն ղքպթում,որ ն այլն: Թեմաները Հայտնի են, Հայտնի չէ դրանը կայացման, բացատում ես սպանում» /Զրույցդու ինքդ բեղ բելի սպանել,որովչետնմարգսպանելով Հայտմանընթացքը: եվ Հենց սրանովէլ այս գործերըտարբերվումեն նախորդ 27/ծր, չրիանիերկերից: է ոչ միայն մեղավորը, պատժվում Հոբի ԳիրբըՎԼայումէ, ոբ սվկատժվում նն է միոյն ոյառրակենրը Մաթեոչեն,ոբ պայմանավորում Այսուձանդերժ է է, ՄաթեոսյաՃա, այլն:Բայց ով մարդասեր չ էն ավելի կասրված չարաղինքնատիպությունը: Սրանք «յանի գրականության է այս Գրքի Հիմբում: որ դրված նին գրավում է չատ ավելի կարնորխնդիր, Հետ, ինչը նս կարնոր է, բայց ամբողֆըչէ: մատուցման4Լի բանքի կնրպի, է անծայէ, դեպի է: կույր որ մխրճվոչմ Ծակիչը ճանաչման ընթացք կյանքը ե ն Խոսքնաչխարծայացքայինընկալումների մասին է, որ դրողին դարձեում է տություն, այն կարողէ ԳառնելՀուզված ոսկուն» կամէլ չՀասնել, դժվար է նրա Հայագբի ուղղու դրանով էլ պայմանավորվում ինջեատիոլ,անկրկնելի, է ասել` նպատակինՀասնելու անարարծինավելի միջն է վոռաֆնորդուժ, ն փիլիսոփայությունը: մեկնաբանելու,ընկալելու թյունը, հրեույթները է ոչ թե «Ճանաչումբընթգթ թւ՞ ինտուիցիան,բնազդը: Գրականություն եմ դրում. որովծեւոն.Թումանյանն Տոլատոյր գրե՞չեն. հրեի «Ինչո՞ւ բաչխում» /ես, ՀԵ" ճանաչվածի ծմ որ նրանքայնչեն դրել ու այն պատճառով, Թե` այո, բայց չատ ավելի գրում Մաքնոսյանըկյանքն ինկալում ն վերապրումէ ամբողջության,ճամաԳ: Սա Վ. կարնորդիտարկումէ: Նախ՝ անպեսչեն գրել» /ինդգծումեն իմե է չափումների մեֆ: Այստեղխոսջն անխուսավելիորենառնչվում տինջնրական է իր ծաժարարվետոի երառանժնացնում զազա ծանդիսացող մաթնույանն է քեչպես բարի, այնպեսէլ չաբ մարդնանց:Եվ որքան էլ ցանկանար, որ իբ ն ոի այն բնակեցված չատ կողժերով իրեն կու Հոեծաբով մեծություններին, ծբկրորգ` այս գրողննիը տաք, իննը արնոտ բարբի Լ իներ աչխարծձր էն, Հակառակպարագայուժհրանցչէր «իլի ե երբորդա̀նառարկելի բազա միննույն է` դա անծեարինկլիներ: Որովծեոնկյանքըլույսն մարգկանցով, են այնպեսչեն Գրել: այն չեն գրել Մել Համենայնդեալա Հեզինակությունները ստվերբկրում է էր մեֆ, ավելին` չույսն ստվերնառկա յուրաքանչյուրի

սպաննլէ մարզկությունով

բարեպաչտ արդարամիոը,

ու

-

ու

ու

ու

ու

ու

իրացուամենրընկալելը, ե. բոլ"բովինայլ բոն է այդ ամենըգեղարվեստական էլ գեում է էրեույթներիՀայտնաբերման, դրանցճանաչմբ: Եվ Սաթեոսյանն ման ճանապզարչով: Եթե առաֆիեչրիանիերկերում ժամանակըթեն կտեգչի առնում դեպթերիավարտիցՀետո, այսուչանդերժայն չունի Համբեղծշանուր, ամեն ինչ ըբիդդիկողբնույթ. ինչ տեսնում ենք 7՛Ատականների երկերում, որտեզ ոչատումիառանգթումառանձինմարդիկչեն, այլ ՀամբնդՀանրության մեֆ ամենինչ է ժամանակի կյանքը:Այստեղէ, որ կարեորվում դտնվող Խեղիրը,

է դրա մեջ ն ոչ քէ տարածության: տնդակվայվում Ավելիորոչակի` վերջինս հիկբորդականէ ժամանակիկողթին այն իմաստով, որ երնեույթներն իրենց

ուննն անջյալում, պատմությունն չարուհակությունը ծնթագրելի ներկայում, է է ապագայում:Ամեն ինչ Ֆնթառված է Համբեղչանութ Հողիում:Գրականուէ ճանաչմանընթաջքբ, Քոնը դառնում ապա եան գեղարվնապակոան որասովընր

ահգակայված տարածությանմեֆ: Հարցադրումները,որ դբողնառաֆէ թաչում Երկրորդչրֆանինրկերում, այլ բնույթ ունեն: եթե առաֆինում որոչակի, արամարբանոբեն մեկնարանելի խնդիրներկան, ուր խոսքի առանցքը կյանչը սածմանափակոց,միօբինակաացման ձենրի գեմ է ուղղված, ապա ճԱատկանների կեսերիցգիդի գերխնդիր է դարմճումիրականկյանքի Հազքաչարումբ:Այս Հերոսներնայլես ինտելեկչեն, նրանք մաքառումեն, որպեսզի սւսախան իրենը եռուն աբձառանք տվողներ

Հուղոզ Հարցերի պատասխանները:

ն այս մատնանչվողառնչություններիՀաիցի: Հարկէ ցույց տաղ մոոթնոսյանի առումով, ինչե էլ գրողներիմիջն եղածտարբերությունները` աչխարծայացքի կրազածայտի մաթլոսյանական աչխարձիյուրածռռոկությունները: Այս մեծերի Հանդեւվ Սաթն.ոսյանախ` ԹումանյանիռւՏոլատոլի միասին: նը խոր ակնածանքունի: Մի առիքով ասում է, որ ինքը Թումանյանիխոսքի է: «նա չկարողացավփրկել իր ժողովրգին,բայց Փրկվածկեսին ծավատավորն 2327:ԳՓատածական ել ՄԱգլուխգործոցների շժտծց ծղորությամբՖ» /Ապիտակ, մեծ չէ, որ մաթեոսյանի գործերումՀանդեսմ բաղլիս բանաստեղծը: հախանմասինխոսելիսառում էր. «ել Հետո՝ եւ տառասլագին Տոլատոյի ձում էմ փրադարժությունները չչտապեցնելու, բնջիրները առաջչանցնելու, Հետ չմնալու երա կարբեղությամի կողմ չանցնելու, բայց հ սհփականՄոբիջ շատ գնալու,գնալու` նի, Հեւո չետյելու,այչ անընդ ծանի,թոր, անինդչատ առաֆ... Միով բանիվ պատումի վարպետությանը, նբա անընդջատությաննու

/ես, ամիողջականությանը»

2227:

Իրարկողքի դնելով այս մեծերին` բեղդծում էր նրանցբնղմաթեոսյանն

ծրեույթներն ձանրությունը, '

ընկալելու, դեպքերն արժեորելու ճայացքիլայիմաստությունը: ե՛ Հեսրավոր ծամարմեսթղու Ե՛Վ երֆանկությունը Թումանյանի, Տոլատոյի

քությունն

ու

է անծա

ձ. աշխարծիմիչ

պայմանենրում: 4ճուք բերվողԽերդաչնակության

10է

լայն աչխթարչբ,ոիին առնչվում է անշատր, այնքան Հզոր է կյանքիսերը, ռր Հանում է այս տիտաննեզգացողությունը, եթջանկության ՓառյակներումԹեռածֆոզ` է Հիչել թումանյանական բի էության մեջ. Քավացան պատկերացումներն արԹ ումանյանի Հանուրի կյանքով ապբելու մղումները: են «մեկի բոլորի երֆանմասինկապված երջանկությունը դար ձասարակարդի գրում է Ա. եղիազարյանը: Հանգամանքովջսսրայմանավործլու կությամբ ն. Ա.Գ.Քոչաբովբ «Գատերաղմ Խաղաղություն»երկի կարնոր խեդիրննրից Հաղթածարումի ն սեսածմանափակության մեկըՀամաիումէ անձաոականի «ես»-ն լցնելու մղումբ: Այս անսածմանությամբ ամբողջ աչխարչի փոոկան հա է կառույցը (անխորոչող ՏոլժւռոՀամարում վեպի սլայմանշ: Հանգամանքը միջու վայրից յի ուռեղծածայխարձում չարը, ողբերգականըՀենվումէ մարդու` կացությանվրա: Հեռանալու, առանձնանալու օրենքիխախտումըկառլվումէ մարդկանցմիֆե.գոյություն Քարոյական ՀողեոռրկապերիխզմանՀետ", ինչը մծկ անդամես վլայումէ միջաունեցող մասբն:Այս հցիածանգումըկարեոր է երկու վայբի Հետ լինելու «բամայականի Դո, է ունի Համար: կարելի ասել, աչխարծայացբայինեչանակություն մրծերի Աաթնոսյանիպարագայում:Սա ավելիարնելյան փիլիսոփայությանըՀատուկ մռտնջում է, ոի Հակադրվումէ արնմտյանճմարգրմենակ» է ծվրուքականօկզ/«խումչար»/ներկայացնող բունքին: ՄաթնոսյանիՀերոսուձին Արեմուտքր Անտոնիոնիի իրավունքը պալտպանելուՀամարՀիչում է Տոլատոյի ԻվանԻլյիգրողի նպատակն ոչ մեկի ձաամար չեն, ոի մեռնում է մենակ:Բայդ էլ հսասեր, վերջին վայբկյանները ենրբկայացնելն է: էրբբեիցե չանչանգատացուծ մարդու Միայն անտարբերէ, քանի որ խոսքըծսասնրի,ինքն իրենովապրողիմասին է: նա Հասկանումէ իբ ապրածկյանքիողջ անչեթեթությունը: Առաջին ծ որդուն կնոջ մասին,ն առւաֆին անդամ նա մտածում անգամ նրա «ես-ը ն միանալովմյուսներինը̀նդլայնում է իր չի տարանջատվումմնացածներից սածմանները:Մոտավորապես նույնն էն Թումանյանի ընկալումները կյանքի ն մածվան փոխծարարերության մասին,բայց շատ ավելի ընդգրկուն՝զուտ փիլիսոփայական առումով: «Մարդչի անշետանում, չի ոչնչանում. մարդբ է այգ մեծ չությանը, վերագառնումէ դեպի Ֆա, որից ն դուրո է հկել...»՛: Ս" տիպիկարեւելյանմտածողություն է: մածն բնկալումէ որպես Եթե Արեժուտթը ապա Արելթը վեբէ,ավարտ, Հագբամէ)տեսնում է Հառեումինոթսկիզբ:Հնդկական պատկերացումների մաձայն՝ մածն էլ «Դառ» է: Մաթերսյանի ենկալումներնայս իմաստովէվբոպականհ արեծլյան պաւոկերացումնեիի միաժուլումեն: ԱնՀատական դյանՔը մերջավորէ, ու գա սարսափելիէ, սա արնմտյանմրածողություն է, բայը տեսնում է երնույթի ներթինիմաստր:Մարդն դբոզը իրականումչի մեռնում,

Ռրջանմեծ է

ու

ձուլվում

փոխանցվելով գալիս է, ե բնդշանրասվես կատարծլագործվելով, տիեզերքում "չենչ չէ փերաջել/Զրույցներ, Հաղթաձարումէ 34:Այսկերոլ Սաթնոսյանը

ԱԱ

գար

լոռեցին..., թրՀանճարեղ երոտառագար րյանն թա

Ե., 2009, էջ 14։

Գ

ԳԱ.Եղիազարյանի նչված է) 61: աշխատությունը,

է մամաՀվանղեմ միայնակկանգնածմարդու խնդիրը,մարդը Հադթաձճարում կապ չունի միստիՀարց է ն բացարձակապես Հը: Սա ավելիգոյաբանական պատկերացում նձրիՃեսո:մաթեույաննամեն ինչին նայում է սթաղի կական է մարդկային մարմնի ե ՀոԱնմաչության խնդիրն էլ տեսնում ծայացբթով՝ տնական մգտումի ժեջ: Այս իմաստով անձատը չի գու կատարելագործման նա իր մեջ կենտրոնացնում է սելիականճակատագրիատնրի, գառնումմբայն անցյալի սերունդների ողորումները, երանց արյունը, ապրելու, կայանալու, ավելիկատարյալն լավը լինելու ողին:Ս մբանգամայնտարառաջանալու, ե՛ տոլստոյականմածր Հաղթածարելու բնկալումբեր է ե՛ թումանյանական, մա ընդծանրապես այլ է լարձնում անձատիննեթկայացնելու,նրա ներից: Հասկանալուխնդիրը: Բեռը այլ է դարձնումվերջին Հաշվով ն էությունը կառույցը:Դա Է պատճառը,որ խստհիննկարնորվումէ մաիդկասրառումի մին տեսակըՀասկանալու խնդիրը: Այդ պատճառովէլ ծագումնաբանական մեթոդը դառնում է մարդկային քությունի մեծ ժամանակիմեջ բացածայտեչու անձրաժեչտություն: Սա մի ճանապարՀէ, որ պատումըիսպառ ձերբազաՀ ծան տում Սիմոնիտեսակըմնացող է վերացականպայմանականությունից: օանղծոզտեսակն է, Ռոստոմըողֆություն է ցանկանումՀայկիբնտանիքին,որ քանի «բ այդ «քսակի գյուղը լցնի էր աշխասթասնր խոնարծզավակներով, է. է ներկայումչոորունականցյալիժիֆ էղած կոյսջումն արդենամբադրված ն ոչ է ներսիցբացածայտելու Ռ -րեմն խնդիր դառնումէրեույթը վողտիպով: ճւսնապարծը,որ փպածանջեր փապերըտնսնելու մոնքաւռի կբեույթի աբուսքին ե՛ ն՛ Տոլչստոէ ի նչը Թումանյանին, կառուցմանմիանգամայն բնոիեչ այլուղի, ժեն,որոնընախընարումեն ինչ-որ բանպատմելու ն. դրա արդյունքում ինչ-որ վերջին Շաչվովնրանք 14-թղ դարի ռհալիստա» իսնիՀասնելուտարբերակը: կան4ճոբրերումներովառաջնորդվողդբողներ են: Մաթնոսյանըտեքստի ինտենսիվ նզահակր նախրետրումէ էքստենսիվ ձղանակից` ծավալվելու փոխարեն«նհրռից դիտելու» մղում, դիտակցության ապրումների,մարդկայիններաչխարծըթափանցողճանապարծ:նա չի կրկնել է բազմից»: Հորինելֆաբույա`ինչ-որ բան ասելու նպատակով,ն մարդուգոյությունը, նրա ի Հայտ գալն այս աչխարձումունի միանգամայն ու

սա

ու

ու

զղացողությունչափումներ զգացողություն:Սովորականի, ամճնօրչայի են ներն մռռրումներն Հետաբրքբության դառնում Մաթեռոյանի առարկան, մարդնինչպես կաբող է ապինլ ժամանակի ծուքի, ե տյդ հիենը չրնդմիֆվող ինթացբիմեֆինչ է դդում նա: Սա արդեն անկելծության,մարդու էությանը այլ

ու

ոԷ

մեկ այլ մուռեհալու

ուղի է, որ պաթտադրումէ պատումիկայացմանինտենսիվ եղանակ,դեոլի խորքերը գնալու անխուսափելիություն:Սա Է պատճառը,որ գթողի Համար աըտաջինՇանդամանքներըչեն ձեավորում մարդկայինտեսա» կը, պատերազմկլինի, Թե Հեղափոխություն բանք իրականումչեն փոխում են մարդմարդուն:երա ունեցած անչատական բնույթով,

ոա

ԻԼ

ա

1:12

այմանավարված «րակները ոո.

ե կաաակԻ աինն ոչ ԲԱ ագաա Ան ԼՔԻ աակ Կո զեմ ային

'

կարոզ

սա

դառնում

են

ին

վա

ասել

Թումանյանի,

չս

վավ

հրունք,

Երեմ երկար Մաթեւոսյանի դժվար է սլախագայում բնավոբության ռանց:

Ար»յի, Հիմնականգիծն առանձնացնելը, կամմյուօիբնավորության Սրմոնր

մառին է, որ ազգաՓանիր խոսբը նրանցկոզմից կյանքի ղդացողության նան Հիչողություններից այնպեսէլ աչխարծչից, է արտաբին ինչպե» վում ամբոլիանում Խորքնրից: Այս ամենիարդյունքում աֆՀատականննրաչթխաբծի պատումներումՀերո«ների է կենդանի մարդր. թեն դժվար է մաթեոսյունի ու

ոբ ութե աչբի բնկեող ռրակ, Փանի Հատկանիչով որոչակի մեֆառանմեացեել ուզէ, չի կարող միսոչավի, ռի քիբեք մասին ժաբդոե աժբողիական երեույքի`

խոբաաշխատասիրության, ղաղիծլինել: եթէ ոոքնք Հավատարմության, մանկության,սիրո կոմ էլ ատելությանմաին, ասրա դրանք որեէ կերպ չեն այս կամ այն Հերոսիներաչխարձը.երա էությունը: Միամտություն ապառում է կարծե. թե Ավետիջըմբայն բարի է, իսկ Իչխանըչ̀ար: նրանք կննդաՖր բնավորություններեն, ոբ ամբողջացնումեն ամձնատարբնրորակներ ն. Հենց դրանով էլ մարդ են ն ոչ թե նախասրեսծրագրվածհլթով ստեղծված ոի դրանք ԼէՆէե Գրողըչի ընտրումայնպիսիիբադրությունենր, կներպարեծր: ն այլն: Հետաքրքիրն անչոլաինլին կյանջի ԷՖՀեռաջբջիր։ դրաժատիկ է: ընթէրցողինփոխանցելն Թաջջը,կյանքիզգացողությունն ԱրմիկՄնացականյանն էլ իր ապրածկենսագրությաժբ, Սաթեուրանի պաչտպանում Հույզերով ապրումներով է միֆովայրիՀՔ» մբառքնլինելու բ Հակադրություն Արեմուտթի: աբելյուն մչակույթինբնորոչ սկզբունջը` Տոլստոյը Համողված է, որ մարդկային կապերի ողբնրդականությունը է այն սխալ Շայացթով,բաո որի մարդին «անական ծաբապայմանավորված ու

ու

որպես ձաճույթի, բավականության առարկա»: փոխարինելով զգայականով,մթագնում է անՀատի միութը, ինչր Հոգեկանը 4 տղամարգուե կեր) ծախաբերեւթյունեերըծառկանալու բՆբարգացնում

բերությունները դիտումեն

Դաթին»ւթյունն զապվածությունը միայն կարող :

էն ելք աւաալթնլ է" է, ոբ Թումանյանի մաբգուն: Հետաբթրթիր Հրգիչը «Հոաղաբան ԲԼԻ"ՎԵ» պաշպանվածՀատվածներից մէնում չէ դիմանումգայթակղությանը,Համբուբում է գքրեցվուչուն ու կորցնում ամէն բան: «Բայց. աքս, էք ինժ Համբուրծս. կկորցնեսայնջան րան...»: Այլեռ»Հնարավորչէ Հետ բերել այն, ինչ ու

մոտ էր մի ժամահավայնեքտն Ր այս պածանիր,"Ի գեում

ու

Հասանելի: Զապվածության, առաթինության

բնեորոչէ Տոլսաոյը, Թումանյանը, ե՛

է

Մալթն»-

«յանիՀԵրոսնէրին:Մաթոսյանծերոռր,Փազլաճարէլովառօրեականհյութի գիժագրություեր,մերժումէ ՀյուրանոցիՀամարննխում բարչ եկող դեզեցկուՀուն: երա Համարամուրպատվանդան էն դարքրիցեկոլ ժազովիգիկննռափ-շ4ը: Զաղվածությունն առաքինությունը գոյբնթացիզարեռր Ֆախոաղդայմանեձրձե: ԱգՃՀայաէ Մաթեռշյանը Գեմոկրատիզմբ: Այս առումով նտ 8ՐեՆ «լաբտական է Համարում Ձարձեջիե:եվ մբանդամայն Հեռու է Տալասայից. վերին» ագայավանվէբարնրմունթուծի կյանքի, առանմինՀերուները՝ է գա էս Ֆվատնլ է Մաքնոսյածը: Այս իմաստովՖա բՀարկն ավելի մա է ' ու

Շանգ իղ.

ԼՏես

Լէեկովինշվածաչթաթությունը,էֆ 80:

Ե-, 1983. Հ. Հրապարակումներ, Ուշա. ժՆառիրությաւններ

2: Թումխելան,

ե.

3. Էֆ 151:

Թումանյանին,բայց գերազանցումէ նրան (յանքի լուսանքքում գտնվողի վարպետությամբ: «8.սաչմաններնանչամեմատ ընդլայնելու ներաշխարծի եմ ճչմարի» վերծանողիլինել նրա՛նց ճակատազիի,ովքեր անշատազում

կանությունէն, բայց կորուստների նվաճումներիամփոփագիրճե ւեթնում որես անդեմ-անանուն-անցավսոսկական միավոր,մեծ ողինիգություններում ամբոխ են կրքվում» միայնՀամիՓոնեն ն մաւոգրողների աեզոր գործերում ու

/6::

Հայացքն ամեն ինչ Հավասարաչափընդգրկող «Հայացք Մաթեւոսյանական կյանքուժ գոյություն ունեցող Հասարակական կարեոգոյություն չունի էրնույթները բացաձծայտելու աստիճանասանդղակ բության իմաստով:Դրանքբոլորն են կարեոր,քանի որ կյանքի դրօնորման որոչակիԺներ էն ն իրենց նչանակությամբչեն զիջում մեկը մյուսին: Գոմեչը շրպեսբնության զոյութկան4ե, դրոնոբում, նույնքան կարեոը է, որքան մարդբ:Ամեն ինչն է կարեհոր,եթե ստացելէ դոյության իրավունք: է, օրտնղ Հեղինակի Համար

Սա միայն Առտվածաչնչից ցանկության արդյունք չէ, Սիմոնինընտրելու մարդկայինայդ տիպինբացածայտելու ներքին մղում: Մա ավելի կապվածէ գրականուգրողիաչխարՀայացքայինբնկալումնծրին, ինչը ժաթնոսյանական թյան էությունն է: նթե Թումանյանը,Տոլոտոյըմարդու մեջ Հիմնականումտեսնում են նրա անչատական որակները,ապա Մաթնոսյանը զնում է մարդկանց «Փլիտավորը, օր Հոգու խորքում մեջընդ բացաձայտելու ճանաուլարծով: 4ժէեք բոլորս չատ նման ենք: Այնխորքերում,որ դո. չեն գարչել կերպարային, է գնալ ռի իրքնցդեո չեն դրանորել:Ել էմ խութն այն մասինէ, որ իք ես հա ազնվականչէմ «Եռ ծը: քին չեմ, թ չեմ, Համընդծանուրը, որբթայի հո ծեվել եմ գյուղում, բայց իմ մեջ տեսնում եմ Աննա Կարննինային: Գրական Դոս այե , Ինչ էմ մասին Հաջողություննայնչ, ճի Հասնում է ճշմարտությանը: է: Աչխարչում չառ չէ այդպիսի գրականությունը,բայց այդ գրականությունը այն է, ինչ իմ մասին է ն ուբիչ Հասցեատերչունի» /նռ.164/: Սա չի նշանաէ անչատականորակները, սա քշանակումձ. ոբ թ: դրողն անտեսում կում, նման են իրար,նն մարդիկՀողու խորքում խոսքը գնում է Հակագիր անդամ են միմյանց իրենց է դավանանք ունեցուների մատին,միննույն նրանքեման Խորբիմէչ: «Ել այդ Խ»րթը բոլորից բ«ր4ր է: Սիինակթ̀վում 4, Քն քրիստոձղզտումեն միմյանց ոչնչացնել, բայց նքությունն մազմեղականուխյունը րենից բարծժր ինչ-ոբ հույն ձղտումն է, նույն աստվածորոնումը, Խորբում բան ստեղծելուն ստեղծածիմեջլինելու 4գտումը» /եւ, 164/: Սա է պատճամաս ունեն ռր, որ դրողիՀերոսներնանխուսավիելիորեն իրնեցմեֆ ըբեթերցողից ն նն այնքան ճանաչելի իրենց Հույզերով, զգացողությամբ,մտորումներով, կյանքն զգալու կարողությամբ: Քայց այս Հանգամանջնայլ է դարձնում ն. ընդգշանուրը մաթեոսյանական պատումի փիլիսոփայականուղղվածությունի` բազածայտել, նչանակում Է պաշտպանելբոլորի իրավունքը: «Բոլորնէլ պիտի ապրեն»: Սա միանգամայն նոր այխարծրնկալում է, որ չկա նախորդ մեծերի էրենբում,որը վերֆինՀաշվով ստեղծում է պատումիկառուցման նոր ընթացք, ու վոնդականոհալիատականից վատըկարողէն Համատեղվել

Հանուրը

ԴՏպի

ռութ

ու

տարբեր` լոովն

մեկբնավորության մեջ: Այս անխու գեմոկիառսվզմի, ոի դիսնոթում է :

գրողը

Հերունեիի Հան-

պատումիկառուցման ննրքին տիամաբանուԻ, լորանում, ծավալվումէմարդու մեֆ տիեզերք կա, այն բացածայտելու

քյան մեջ: Ամննասովորական անծայտությունից նրանց դուրս Համարձակություն նան ուժ է Հարկավոր` ապրում նն Հերոսներըդերազանցառղես Ցորզծլու Համար: Բայց Սաթնոսյանի չնե խեզիը դնում՝դրան ծասառանց Հատուկ նպատակի,նրանքիրճեց առֆն, մտածելով: նելու տարսոռնսակմեխանիզմներ Հո մեր ՈԶ ոչ ոք չի կարողասել, թե ինչ է լինելու վաղը /«ԱչխարչՀթ Այս ուզելով չի, Փամ էլ էգուցվա լավուվատըէաշի մենք ինչ հեր ֆոկում»՛: Հաստառուն ծիմք այն բանի Համար, որ չեն է դառնում գրոմՔը ձլավետային Հերոոներինղատակները,թանի որ դրանը չկան: Իսկ ճթե կան, արդարանում Հանեն մի նոր ապա դրանք երնույթ չեն դառնում,ոիպեսզիբնավորությանը անտպասելիմի ճյչմարբացաձայտնեն Հանկարծակի ճանասլարծ,նրա Համար են նույնը, նրանց տություն, որ կփոխի նրանց կյանքը: Այդ մարդիկ ժնում կյանքում ոչինչ կամ գրեթե ոչինչ չի փոխվում:Հերոսի նպատակինՀասեն իրաՃելը կամ երկի ավարտըԹումանյանին ՏոլստոյիՀամարդառնում Համարիրադարձուկերտածբնավորությունների գարժություն:Մաթեույանի թյուններ գոյություն չունեն: Այդպիսիքնթե կան, առա դրանք ներառված էն կյանքի ՀամբնդշանուրՀոսքի մեչ: Մեռնում է Մաթնոսյանի ամենասիթելի Հերոսներիցմեկր, ն հրա մաշն անդամչի դառնում իրադարձություն, դնեք, կյանքը չարունակուժէ իի Հանդարտ,անչրջելի ընթացքը: եթե իրադարձուԲյուն է, ապա այդոլիսինկարելիէ Համարելնրանցգոյությունն այս լուսավոր ու

.

,

հն Հառնում է հրվանտիչ մարդնի վերջո Հաղթաձարում է դժբախտությունը նս, քէն գիտակցումէ, որ մարդակերգազան մարդը Թումանյանը կության: ե այնպեսՀամեզվածէ, ոի այսուծանդերձհա դեռ երկարայսպես կմնա,բայց Հասնելուէ իդեալինկամ Մարդուն, այս ճանապարծնէլ անչրֆելի է: նան. Թումանյանից, բանի որ նրա տաիիերվումէ Տռլոտոյից, Մաթնոսյանը մեջ չկա այդ վատածությունբ: Սարդու ճանապարծնանչրֆելի չէ: Պարզվում է, քան Քրիստոնեությանպատվիբանները է, ոբ կյանքը չատ ավելի Հարո ծածկում կյանքը: ոբչտ դաստիարակության ամբողջությամբ չեն կամ դրանք դեպքում, ասում Էէգրողը, ինքն այլ խորթերի կգնար, «քան այն դեպթում, ոթ ես մտածում մարդ սսլանելովդու ինքլ քեզ էլ` չի կաբելիսռրանել,որովվծեամ. Ճա: Սա ամբողֆությամբ հս սպանում» Հակադիրպատկերացում /Զրույցներ, ՄոթեշսյանիՀամար է երեույթներին,ինչ կար նախորդմեծերիպարագայում: չարնաշխարծիկառույցիմեջ սուրստանցիոեալբնույթ ունի: եվ նրա ստեղծած է Հայ ավանդական զիականությունն էլ իբ ողի բովանդակությամբՇակադգիր գբականությանը:կյանքըոչ Թն այն է, ինչպես որ մենք ենք պատկերացնում բնույթով «բարի աչխարծը», այլ ինչպես որ այն կա: Իսկ աշխարձր առանց դառնության, տառապանքիղզոյություն չունի: Եթե Տոլստոյին Թումանյանի նպատակ, ապա պարագայումառանցքըբարին է, որը դառնում է պարզապես. ուժեր են, դրանք Աախնոսյանի պարադայումբարին չարը Գավատարարժեք ու

`

հերթինչ՝ դառնություններովլեզուն աշչխարբծում: Այստեղ դոբծողությունը է ծակադբություն նախորդների արտաքին ծավալումեերի: Թերեսդա Հսլատու

Ճ էպիկական Թումանյանին ժանիիսառեղճառը,որ Տոչստոյին ծաֆոզվում

հոկ այն դեպքերում,ծրր մաքեույանը սկսում է Հերոսի ծագործությունները: բերանով ներկայուցնել փրաղարձություններ, Խոսքումսառումէ գերակչուծը : էպիկականիտարը /«Տախըբ»՛. Այս տարինրությունենրըխիստկարեորեն Մաթեոսյանքն ճիչ ընկալելու Հոսմար,բայց ամբողջըչեն: ՈրովշետետարբերություննեիիՀիմբում նրանց` են տարբեր: այխարծայացքայիննչանակություն ունեցող կոասոնեգորիաներն է, Հավատացյալ նույնը` Տոլստոյր Թումանյանը: երանջՀավատում են այն ոբ է առաֆնորգելու դեպիլույսր: զորավոր ուժին, մարդկությանն երանքժա մանակիՀետընթաց այս իմաստով չեն տքանում, կ չատ բան պայմանավորվում 4 ապագայով:Գործողությունը որոչակի պատճառածետնեանքային կասչերք չնորՀչիվէ ծավալվում:Մաթնոսյանը ներկանչէ փոխաբինի ապաղայով:Դրա Համա էլ նրա հրկերում չկա աւզագա ժամանակը: ՆրաՀամարկարնորըռեալ ն գոյություն ունեցողներկանԷ: եւս ենրկանչի փոխարինի անգյալով: Այս ասում է, առումով գրողն ուղղակի որ ինթբ Թերաչավատությամբ է Խատյում անցգյալինն վստաչությամբ ներկային: ՏոլստոյիՀամար չարը սուբատանցիոնալ բնույթ չունի, այն չունի ինքմուս բարին ոչ միայն Հազթում է. նութույն, անկախգոյություն... Գոլատոյի Էլ է նթաե, անպայմանՀաղթելու չաբլին, մարգ մերձավորին ւատճաունյով չարիջ, ծնեցինքն է տառապում, Քանիոբ Հեչ»չի Հասկանումկյանքի փժաս-

ու

նա դիտում ձ ոչ միայն պատմության Եփ հրկու ճշմարտություններ ամեն ժամանակի, այնպես ֆլ առանձինմարդու Համատարած, ինչ ընդգրկող կյանքըշվի սովորական վիաճազատագրում, կյանքի մեֆ:Գասոմությունը, ծեն ն է ստվերի բ արու լ ույսի Հերքագայումներ ոչ ԵԷ համույթ տի, չարի, կաուղդված ընթացք: «եվ 1915-ին եղած ջարչուրբելիսերերը, պատարադները,ծամվածՀացը, են:

սա

ու

չաղվածսերմի, ծնվածերեխաները,Հյուսված հիգերը: եվ ամենազարմանալին.դարձյալկանաչեցինարտեր,արտիու ծովի խաղ եղավ,դարձյալ կակաչը կարմիր էր, ն զանգակծիծազ կար մեր կանաչ մաբ գծերիվրա: եվ Վարպետընատնցգածին ն խործեց զարծուբելիդաժանու մա «ատմությանմեչ: Իսկ գեղեցիկ աչիարծի բանը» 246: անդիմաղրծլի ասում է, Հերոսներըմիայն Ք: Բակունցի բՖնավորություննք՞րը: մաթեոսյանն Հետեում է դառնու»բին Քաղցբութ մչ անգամճաչակումեն կյանքի յունի, Քունը: «Եվ ականլյանաշխարչիայս բոլոր բնակիչներիճակատինգրած է.

968/: ճաշակելով ճաջակեցիվսակավմի մեղը ե ածա մթուանիցեմ» /նեչիտաւկ, Սա վեբարբերուժ է ե Սոլթնեույանի փորձեցկամքից անՀնրուներին:Մարիամը կախ,ինչ-որ պաչի երջանիկլինել, ե դրա Համարիդաժահորենծեծվեց, Արմիձը ցնացքում իրեն հինակայում է Փարբցինարժանի երիտասարդ,բայց թիչ անց նվաստացած ամննասութ է մինչն Հոդու թորբը, ԱրմիկՄնացականյանն միաջեունի, նախանմումեն երան, հսկ վերջում նա զզվում է այն միչավայրից: ուր Հայտնվել է, Թեվիկըմի պաչ միայնզգաց կեռ դեղեցկությունն ՀմայՔԸ, բայց Հաֆորգ իբրե մարդ,ոչեչացվածէ զգում իրեն, նույնի կարոզ սլաձին՝ ու

հեջասելՇուչանի, Ռոստոմիմյուսների մառին: Հակաղիր բնավորությունեիեբնույթեների, Հոգեբանության, մաղկային ու

որնէ կերպչէ բե բացածայտումը բբ ե՛

գիտակցությանվրա եթանցմեջ ի Հայտբերելով արժեթայբնայչ Համականչ կարդ,ինքնության միանդամայհ չափորոչիչներ,ինչր որ տարբերվում է `

1՛ կառուցվածքի,

քրկեՄաթեոսյանի միակենտրոն, դառնում

ի մատով երկկենտրոն ծե, երջին փելիշոփայական

առկայությունը Ֆրա գործերում: այստեղիցէլ՝ «երկու ճչմարտությունների» միազիծ ու ճավասարաչավփ : է: Պատմությունը «Շառերնչ «բինակը Լավաղույն հս Հաշ ընթացք չունի, դրա Համար էլ «օզապիդկյանքը կրկնում զարգացման մնում է, է, նույն վազքը ջող, անծաջող, նույն բանն է` նույն ատտարտր :որգում Տն Գ/: Վ. | մարդըկարող Ռւրիժն իմն Հավերժորենկրկնվում» /ընդգծումջերն չ չլինմլ ե ավելին,բան նախորդը,ամեն մեկի կյանքը բոֆկում է` մեկի «ո Հազիվ եչմաթբե- | | ուժեր, չատ բուն Ըեդդրկոզ» մյւռի ոբաթագայում բազայում ' է երնույթների բնեկալմանմեկ այլ մեջ աբտածայոված էէ: Բայց ձեակերպման կարնորնախասլայման: անչարժությանմասինէ: Սա արնելյան փիլիսովաԽոսքըՀարարերական ` ի Հակադրություն Արեմուսթի, ոի գնում բնորո) կանխադրույթ յությանը էլ որոչակիէ` «Ժարգը է միայնառաջ, ուր ոչինչ չի կրկնվում,իսկ նպատավն ուբ վիոխնլիր ճակատագիրը» գՀաղթի»։ Մարդըչի կարող արմատականորքն Դրավկայությունը դեոհաառաֆինծավամնացթէ կյանքն ամբողջությամբ: է-ն վիպակնէբ` «Նանա իչխանուծու կամուրջը»:Իսկ Հնտաղայում գրողն այդ մերենաներբեմն կարողանում է միոյն ուգզակիասում էր. «....Գետական մի բիչ խանգարել ն կարծում է կյանքին տրամաբանություն ու ընթացք է Է

.

-

՝

տալիս ինքը...»է: Արենլյանավանդականփիլիսոփայություննառանմնակիկարնորություն

այլ

Արեմուտքի ն պատկնրաջու երից: Սաքնոսյանիառնչություններինանցնելը ասենք,որ Մինչն Ֆոլքների

Փամածար-

միշքը փորձումձր ռուսական գրականագիտական 1980-ականների թել միութենականգրողներին,նրանց դիտել միասնականճանապարծիվրա: Ա. Զվերնք Բայցդրանքմիայն փորձերէին, առաֆնությունըպաչելու ճիգեր: մեջ Համոզվածէր, որ 20րդ դարի արվեստիաչխարերեկալման ջլխավորը ուղղակի մասնակցային կողմից ապրվածդարաչրֆանների «ողջ մարդկության ինչես ԼԴ էն ս ատմական բմբոնումի, տիամարբանության զգացումն Ֆրանց այսօրվամթնոլորտին երկրագնդի վբա»: անտեսանելի նեիկայությունն եիանց` ն Հատարբակու/մարդ Համատեքատում՝ արծարծման խնդիրենրի Տարաբնույ խելիր ներե այյն/ թյուն, բնություն ն.ջազաքակրթություն,բարոյական իճարկե, Հարջագրուժեքրին: էր բարոյափիլիոոփայական առաջնությունը վնրապածվում ԱյոտեզգրողնեընազլավինումԷն սեփականժողովրդիդարավորկենտավորբերած անջյալ, իշկ նախորդների ժեն: Այն, ինչ էրեկ թվում Հր անվերադարձ են փակուղուց դուր դառնում ժամանակներում Ֆոր ավելոիղ մի բան, դասերն են դալու էլք: նրանցառաֆքաչած մոդելները«ոչ միայն ֆիջ ռում ժամանահն ն գաղափարներաչխարծի իրենց մեջ կրում կակիցիրականությունը,բայց իմն են-Վ.Գ«: Կյանքը կորցրել ճանապարչների վերափոխման մասին»/բնդգծ. է ծրբեմնիներդաչնակությունըպանելովմիայն ՀավերժականՀերթագայումը ամուսն ն անան, ձմռան ն գարնան,օրվան գիչնրվա: Այսպես, ԲելովիԻվան է սեմի պածի բացածայտում դործա/ վճռական («Արվորական Աֆրիկանովիչը չի ձլ լինելու»: Գրեթենույն կերպ8 փականճշմարտությունը.«Վծրչ չս Է մտածում Վ.Ռասպուտինի ձարկէ եչել, ոբ Դարյան Մատյոբային»:: /«Հրաժեչտ են մարզ-անչառիսոցիալական ելնում այս երկու գրողներնէլ դնրազանցավպես Ոչ ճիշտբաղաքականուվարջագծից: Հարարերություններով պայմանավորված Խախտվումէ տաիդգացման բյան արդյունքում մարդիկլքում ծն բնակատեղին, են: կանխոբոչված Այստեղհղբածանդգումննիի բնական ընթացքը: ակնչայտ մակարդակում այս Բայցանգամ երնույթնեիի իմաստավորման ծնե ռուսական մտածողությանն Հայոց գրականությաններքին տաբբերու-

չի տալիո մարդու առարկայականգործունեությանը, Հավաստելով,որ ատեղծագործականավտիվությունը,ոի մարդկայինինքնություն ձիմքն է, զաիգաու ճում է միայններքին,Հոգնորոլորտում: Աչխարծի վերափոխման մզումներին Խա ծակադրում Հ րաժաէ Հայեցողական «անդործություեր»,դործֆողությունից բումը: իՀարկե,առաչինՀայացքիցկարողէ թվալ, ոը բավականաքուվ ինքէ: նուրույնություն չունեցող անՀչատականության գործունեության Հետնահցք Մինչդեռամեն ինչ այնքան էլ միանչանակ չէ: Բանն այն է, ոբ մարդու առաիԷ որոչակի կայականգործուննությունը արդյունքի Հասցենլ, երբ այդ մարող դորձունեության Համարի Հայտկգանորոչակիպայմաններ,ն արդյունքում էլ անՀչատրկկարողանա Հասնել ինչ-ինչ սոցիալական առումով ձեռբբերումնեՀ, որ «վերչ չկա», ճ Հեխոսը ծամողված ԵԹԵ Բելովի Քյունները: Հրամցրելէ կրկարաժամկես, բի: Բայցպատմությունը տնականչրջաֆուլ է նրա էպիկական Հանդարտությունը,ապա ձայ գրողի տվյալ ձլ են սկսվում որոնցընթացքում անչնար վերափոխուժները» այդ Հնարավորությունները Սուչեղ ԳալշոյանիՀերոսիՀամարչբջապտույտը խիա»Հարաբերադեպքում իլնում են նվազագույնի,մարդը ներվակվումէ իր աչխարձում,Հեռանում 1, մեֆ արչունըչորո Խոչբեդուկան քանի որ ժամանակիանսածմանության է. Հասարակական գոիծունհությունից,Հետեարար կյանքը փոխելու նախնաՔեռի Թոէ նէր «անօրենները դ ավչկազժակերպեն «Նանա Հաղիածարելու, մ իայնլքե Հոկան Հավատքից /Զարմայր, իչխանուծու կամուրֆը»/:Արեմոյան այս մակարդակում դրականբեկալման Ի"սիկիարյան դեմ»: Այսուծանդերժ գնրանության կրողի բացառիկ դեպքերումկնախընտրիայո կարդավիճակը, է ապիված կնեսագրիուենթակա նն խոսքե ստիամաբանությանը, որ նրան ա ռավելապես չոչավփելի, բ րական քանի պետք: Գատածական արդյունջներ էլ նս մարգկային մա քյան, եզբածանգմանը, տ եսակի, Ֆ րաբնույթի մարդնային մեծ չէ Հեղկալանփիլիսոփայության մէջ անընդծարտ կրկնվող այն միտը, Թե Հեռանում հն աննկատելիորեն: կճջությանսոցիալականոլորտներինառնչվող խնդիր Հարդիկ ԱյդպիսինԷ Մաթնոսյասա

այստեղից

Հր,

ալիարձից

նի Օշանը:երա` ալխարծիցՀեռանալնայնքան աննկատէ, իսկ նրա մասին Հիչողություննեըն այնքանիմաստավոր ապրողներիՀամարանՀրաժեշտ: այս ամենըչէր կարողիր ազդեցությունըչթողնել մարգ-

է

`

1 ՀԷԼՕԲԵԼՔ

ուք»,

ու

Հիանոս Մանուսյան,երկեր ,Հ. 2, երեւան,1985, էֆ 160: Այշուծնամ, էջերըկելվնե տողում:

-

3:

ԽԼ, 1980,

ԷԼ

9, ՇՐք.233.

Ճ., ՄՈՍԵ6ՇԼՑ6ՒՌԱՈՒՆ

ոբօյեւ, հԼ., 1983, «ք. հրո «0Բքճածոււօտ Վ. Գրիգորյան, Մուչեղ Գալչոյան,«Վան Աբյան»,երեան,1995, էչ 125:

2 Եճուը Լ.

148.

ծում

մքֆ,իկ կության

ընկալումնքհիրգորաչխարծայագքային Հղացումները, մաթեոսյանական նե

թա երկերիՀիմքում դրտինդնրականչափումներում: Հետնարաաբ՝

ու

չափումներով,անընդծատ ընկալված «խեման:Համաոինըեիական կանորենտիեզեիքըմիտվածէ կենդանության,Հոգնորվելու ներքին մղումին: ըմբռնումներնիրենց պաԱյս առումով գրողի ասբոյափիլիսոփայական են նչանավոր ներկաՀամեմաատելի Համաչխարձային դրականության բադծոմվ ացուցիչների ընդդրկումներին:Խուքը վերաբերումէ Աոլբներին,որբիստեղծաքննադատությունը ստնզծագործության միչն գործության ն. Սաթեոսյանի է տեսել: Այս ծբվու մեծերինկարելիէ Համեմատել որոշակիԸնգծանրություններ ռռվեչի:եթե Համարմակ մեչ ե ոչինչ միայն«անինըտիկելին վփոր4ի բեդգրկելու» է Հիմբ կարող Համեմատության Համար ծառայել: դա էլ. փՀչարկե, «Ֆոլջնեիի ազդեցության մասին,ինչքան էլ դա չոյիչ Սվար, կտրականապեսխոսք լինել չի կարողֆ,- ասում էր գրողը: եթե դրա մասին խոսելը այդքան պարտադիր է, ապա առաչինզերթին պետքէ խոսել մեր ժողովիդական լեզվի բանաստելձության մասին, աղա Տարենցի,Քակունջի, Մածարբու, գրող չեն կարող ստեղծել: Սածյանի ազդեցություններից:: Ազդեցությունները Հետ «Ոմանքմեր գրերի իբրՁենհույնատիպդժվարության/ինՎ այղ տիտանի ԵԺ նույն «մերի» մեջ ղեճլու ՀամարնեբողությունԽնգրուժ/ սռնղծվոզ ոմանք կերպարնեիի այխարչի քարտերի վրաբացականույն բնակավայրումբեաու

տնա

ռուս

'

,

նույն փայբերուժ նշանցգործերը միաժամանակ ծավալելու, արդեն կեջնելու, պոռորաստիկերպաիիերկից հբկ փոխադրելուՀամարբֆ Այս /Նույն տեդը/:

գրողը, միայն արտաբինՀատկանիչների Հիման վրա արված ըբնութադրումներեն: Դրանքվկայում են, որ հրկու գրողների միին հղած ընդչանրությունների կամ տարբերությունների Հարցի քնեվել 4 մակերեսորեն:Բենադատները արծարծել հե ավելի տեխնիկական բնույթի Հարցեր,քան էական,բովանդակային խնդիրներ: նրանցգուցե թվաՋել է, Թե նժան մոտեցմամբ շաչեկանվիճակեն ստեղծում խործրդային գրողի Համար,ինչի կարիքըՄաթեոսյանը բնավչուներ: Բայցչի կարելի չնկատել

սո-

ու

1 Հ.

Մաթեոսյան, Գրական աչխարծիՀրճվանջն

ու

ՈւիլյամՖոլջներ, Արջը,Երեան,1992, էջ

ՀԳ. Ա», Ըադանքը,

43:

Հ- 5, 1979:

մնում

նա

կամք ն. ունի իր ընտրության Համարձակություն:Աչա իժ պատկերացումը Համարմեղենլու քաֆություն էլ կարծում էմ, որ մարդը կՀաղթի»: Եվ այդ պատճառով Հենց մարդումասին: Ախրամ ֆենոմենը» կարեր է նրա Համար: «դիմակայության բն

«Սաիչնունի ազատ սլայմանջերում. կայության ե

Հանրասնս`

ուժին...չեւ Հաղքի Հնարբներով, բնականաղեր մարմնավորող «ռարրբական ջա Համոզվածք, որ գբոէ Հաղքել բացածայտ քաջությամբ»: նրահկարելի փախդկաէ ապրայմաններում ցի զամար կարնորվում «մարդկայինկեցության

պրոբլեմներըչեն, եվ բանըՀասավուկավան յին պայքարիսատմությունը: սբւոիբախումները» մարդկային 5:

այլ

Հաղորդակցումէ բազմաթիվդրօեորումներբ մաքեոսյանըկեցություն երա` մարդու ծանդեպ ունեցած վերաբերմուն չափումներին: տիեզերական բնույթ ունի`մարդկային անկոտրում Քը ոչ Թե տարինիակված,Հիացական բնությանը Հաղթելումդումիառումով, կամբի,

այլ

բեության ընդճանուրի,

Համատեքստումմարդուն տնդակայող, ամեն ինչի վրա Հավասարաչասի «Այդ չ, Քունպասոմություն: բածվող Հայացգք,որն վելի ներՀայեցողություն տոա-

մում Հմանն իՀնարբավորությունների նան անօիգանական ինչես օրգանական, դա

իժ

արզ է, որ Ֆոլքնեիի Հակադիումէ մարդուն բնությունը,Մաթեոոլորում: ՄաբդըբնությանՀա» ոյաննամեն ինչ դիտարկումէ միասնական է, ջան պատճառ:նա միայն սեՀետեանք մաձավալընթացքումավելի չուտ ձամարկզանփականդեիի մեծացնելու կամիր իսկ աչքում կարնոր երեալու մեծ բնո առնել` դեպթերիընթացքնուղղորդելու կամ ավելի կանարուսնրին էն կատարվում «իրականումմարգբ հնչ-որ իան կանխորոչելունպատակով: բնությանը,բան ոչ թէ կատարում»: նա իր գոյությամբավելիչատ է կապլված կատարվող սեփականհիրաչխարչումմ քվում է, ձնտհապես նրա ղումները, մե. դալավփարներով, ամենատարբեր անդաչարժերը գնաձատել,փմաստավորել ես կ արծիքիդիմացի» անփական առւավել ձալնտական քաղաքականությամբ, միայն նին պարտադրելու,ասզբելուԿճիչտԳե» սովորեցնելուճանհապարծով, Դա կլինի ընթացքը: բ նական զարգացման կխաթարնն մամանակավորապես Նաղոլեոն,թե Հիտլեր: Մանելոնացի,

զառվածվերաբնրվունքը Մաթնոսյանի աւնղծագործությանՀանՖոլքների գքպ: Ազդեցության մասինխոսբ չի կարողլինել, բանի որ նրանքբացարձակապես տարբեր գրողներ են` տարբերաչխարբծայացթներով, կյանքի մառին ունեցած ընկալումեերովու կյանքիզգացողությամբ: ունի, այն

էն

էր Հաղքանակին, տալիս է, նախապեսչծավատոալով : Լջ ոի այս ամենի ֆոլինեԱկՆՀայտ քը մեջ մբել"Վ պարտությունը») նախապես մարդու հիավունքի գերակառուցվումէ բացառապես բյանկոսմողոնիայում

կռիվը, որ բնությանը,

աչխարձի վբա»:

ե

Համար ծողբ սուբստանցիոնալնչանակություն Փոլքների

դուրս

պայթեցված այսօր չղթայից:Մաբդու ն բնության Հարարներություններն են բնության ա նգութ մերկ 4իռւթերովմարտի բոնվել Մի ժամանակմարդիկ անրունդՀետագա Այդ Հաղթանակը չի ամրագրվել Հեռ նի վերչո ծաղզթել: նա Ֆեոտում է մնում ոթ է մարտածրավեիը, մեկ ճլջ` «Մարդուն եհրի կողմից:

«ներսից» սկզբունքը նս, որքան որ եմ տարածելող բում էր, փորձել

որ առանմնացեում էր Թվարկումները,

վորականտարածքչէ, Հին է, Հավանաբարբնույթով անճանաչելի է: Ամբողջ չեչավորընում է նրա խորթերը: «Հիմագերանը Համարյալիիվ փչիվել էր, ապաքինվումէբ անչավատալի արագությամբ` կրքոտ տեսանելի Հրաժաբումով վերադառնումէր դեւի Հոլի, որից ծառն էր աճկլ1: Սարգին, ովթեի սերտաճածեն այգ օրգանիզժին,ներկալվածէն Համալխարծայիններդաշնա-

փառը Հողի Նետ,

այդ էն:

ունի:Քնականի,: նչանակություն բնույթովգոյաքոմնական չարժառիթը 4 զարգացման լ կանխորոչում քը ոլորտն ենթագիտակցականի ներկայությամի է Հավերժական վճրագարմիպարզունակ Այստեղբացակայում Ընթացքը ված

ովբեր կորպրելեն Խրանք,

'.

' ՝

էչ 149: .1Գ.Բելայայի նչված աշխատությունը, 16Է ՌփլյամՓոլքննր,Արչը, էչ 3 նույն տեղը, էչ 174: 4 «Եօոքօօե: /ոօքույքու», 1980, 8.12, օք. 208-209.

ու

ւօ

Այա էլակետըմ̀արդու մեֆ եզածբնության գերակայությամբ,բավակաէ գարձեում գործունեությանչրջանակը մարդ-անեատի աածմանավակ Տաչաղի տիեզերաբանական էլ Սոթնոայանըտաիինրում է ղուտ Այստեղ փմատոով:

յն

ոիի Համարմարդու «միայնակ էր մեծ Ֆախորդից` ւսնձամումաիւմ չմ Ֆոյբներից. 4այնն» աչխարծում միակ արժեջն է, որ «մարդու փրկությունը Թաքնված է նրա մնջ որպես անչատականություն, որ ետ ինջն իրբննովինքնաբավ միացհության նշանակություն ունի ն ոչ բնավ որպեսԳասարակության անդամ»/: Անշատականության քարոզիչը մշտապեսմնաց որպես ձպարտ ամերի է գրողականծոչակի մասինե: կացի, որ վաղուց ձր Համոզված Հառտկանչական մածում Հետ ունեցածպբույցըՎ̀երֆինս է որպես Սարոյանի Մքնեույանի ամձրիկացիգրող, "բ ծՇչուռւ էբ տալու աչխարձրջ:նժան կեցվածքըբնորոչ է ն բայը ոչ երբերմՄաքնեույանին, որ այս ամենի Հանդեպդոպված Ֆոլքներին, Հեղնանք ունը: նա ծրինք չափից ավելի ծանր բեռ իր ուսերին չբ վերցնում: այնքան ծարուստ է, ռի դրա դեմ աիվածդրականթեկուղ ն նչանաչՑյանքն կալի զործերնանգամ չնչին փորժերեն: ԴԵ նթն այդպես է, կյանքի անընդգրվելի"ւթյան առջն կանգնածզբողբ դառնում է ոչ Թե կյանքի, բնության, բաեմ մաքառողմարտի, /1 տարեգիր, օբ Բբ տածղծագորղաքակրթությւոն մաթ ձրեույթ,որի ծուքյունը դիտումւ որսդես փբականության անբաժանելի թողածազդեցությունն այնքանէ, ինչքան որ չ՝ ո՛չ ավել, ո՛չ պակաս: հեջըՀէ կարող չգրել, ընթերցողնէլ չի կարողչկարդալ,ազստեղչի կարող սլաիտաղբանք լինել: Սա դեպի Համբնդշանուրեերդաչնակությանմիտվողաչխարձէ, ու որ մարդուն տնում է ինքնաչայնցման ճանապարծով նրան դարձնում մեծ ճանոսգարծձի ուղեկից: Այստեղ է, քանի որ էլ ահգերադանցելի ուժեզ ի ինչպեսնրամիտքը,այնպեսէլ արյունը՝կյանքի տարերքը:Այո թներն անկասելիեն դարձնումնրոսջղուտ արձակի ինքնակա, որեէ պայմանականու-

ֆաբուլա, եղծոււ

՝

'

ե

Մաթեոսյանն

թյունչՀանդուրժող Ղոյությունը: ԱՀՆՀայտեն Ֆոլքներիե Մաքնոսյանի աչխարծայացթայբն տարբերու-

զարնորումէ մարդու մեջ էղած ընդՇանուրը: ԱՆԱՆ ԱԸ: Մալքնոսյանը Գամարմիտվում է Հոգնորվելու, անկենդանիցկնեդաՀէ 17ՐՔԸ րոանի «Ա ոլքների Համար էնչ կլանվում ւ Հողից, Հակառակ ամեն

դառնալու,

:

տանը, որտեղ էլ նրան սպանում են:

առկա դեպքերն սպանություններն դրեթե նույնչարվածությամբ Թոմաս մազիիննի կործանարար Աբիսողոմ» վեպում: «Աբիսողոմ, /1936թ./ սիմվոլ: 2 որոլեռ Հատուցման արդյունքը ձբո ճարավե կարինրիայի առումով Գելուծումների ավելի տպավորիչ դնզարվեստական Թերենս Հ ւողանսպանում իր առաջին Տառնչոխսամյա տաքրքիրէ «Աշջը» /1942թ./: ոեէ եղջերուին,գեռածասիդառնում տղամարդ: Երադաստիարակությունը Սեմը:Տարիներ մ Է ունենում բնության մեջ: Մեռնում է նրա լավ բարեկամը` Հետո նա վերադառնում է այս վայրերը: Մի ժամանակնրանթվում Տր, Թե անցնում անտառն անսաչման է, այսօր չէ, Հիմաերկաթուղին այդպես արդեն հն

ու

էն Քյունները:Ջու փիլիսուիայական քրենցմեջ նեբժուլում առումով նրանք Արեմուտթըն Արեհլբը: Մեն Համոզված է,մյուռը` անծատապաչ դեմոկրա» բառի ուղղակի բմաստով, որ մարդու ծիֆանկությունը ննիդաչնակ բնության, միջավայրիմեջ է տնանում: Փոլբներն ընդգծում է մարդումեջ անձատականր,

ենթացք է: Սարզըմոքառում է բնության դեմ,

ծրկերին: արվեստաղնտի ակնձայտորակեքրը,որոնքբնորոչ ծայչմոսծչիբի ներկայացնելու թներնթր դաղափարները ԱկեՀայտէ, ոբ Ֆոլ Լ22 Հաճախ որոնք ավարտվում ամություններ, ԺԷ զրու ժարատ ն՛ «Շառաչ էւ Դա ակնձայտ է կոմ ոպանություններով: նասպանությամբ ցասում»/1929թ./վեպում, ուր ներկայացնումէ Հարավայինարիատոկրատվիեաի անկումը, ն՛ «Լույսն օգոստոսին» /1932թ./վեպում, ուր բացաչայտվում դաժանություն, եե գրողի մեթոդոլոգիային բեռրոչոբակների գաղտնիքներ, ծեված տառասգանքն արյան միախոունումից Հանցադործություններ, կրքեր, սյուժեի միչոլարվածէ ապաճում ԸնթերցողիՀետաքբքբությունը այլն:Գրողե ուի ն օպիտի երակներում կերպարէ, քանի ողբերգական Քրիսքմասր ցով: են մղվում է դեպի սները, բայց նրան մերժում տկիարյուն ունի: ՔԲնազդով Հետ, ոբի մ հչան,մելք է դոիծելկոկեսիդերասանի Մոռյիբ ոիպեսսպիտակի: Հացեում է ճանապարծին Նիանցփախուստի արյուն կա: նեգրի երակներում մոր բակ մի քանիամիսՀետո ծնվածերեխային սպանում սիրեկանին, Հայրը, են Հինգ տարի որդեգրում Տղային մածից Հետո տնդավորումորբանոպում: նեղՀետո, ընտանիքիՀայրը իմանալու, որ «րդին կպվնլ է անբարոյական աթոռով սպանում տղան Հետ. է Վեճի ժամանակ նրան: Հետասլնդում բուճու աոնում ւ Ձեֆերսոնում, կանգ է ի ամա ստանի: փախչում Քրիոթմասը երան: ե որպեսզի Հչոգեկարողանա Հաղթաճարել որտեղիրեն զգում է Խվաստացած, կապվում Քերդեկին:Վերջինս է կանանկումը,բոնարարբումՀարնանուգուն` է երեխաունենալ. բայց դրա Հնարավորությունը է ՀճրոսվՀետն ցանկանում Հետո նորից նն Հանդիպում: Կնոջ ձեռքի զենքը չի կբաչունի: Առժամանակ սպանումէ նրան: Մեկչաբաթ անց նրան 4երկուժ, Քրիոթմաօըդաժանորնն փախչում1, պածվումծոդեռրավանի բակալումեն, դատարանիճանապարծին են մեծ

Է

Համար մարգ Մաքնեոսյանի

ն

ու

է անտառիսրտով:

մասինեղած հոաղգրությյոն Նույնը կարող ենք ասել Մնոուփոների մյ. նքրգաչնությանը: Բոն իեգգրավան Հարո րբեր խնդիիներ /1959թ.: առաքաղդրում «ՔաղաքՖ/1952Թ-, գրողներին: /1940թ7, սին/«Գյուղակ» դրված նրանցատեղծագործու-ՖոլքներիՀերոսները տարօրինակ Հարավցիննր նրանք բացածայտվում ունր ո" իջալմոշնումները Փիլքոոփայական բնույթ սյուժեներիծավալմանճանապարծով:Մարինչպիսի՞ն բնույթի կիիմինալ«լեղեկաիվ մ ՀՐ

Մ

ամենը միաեգա-

Ս

ծն,

էրկերը`հիպեսորպեգ ղարվնեոտական Ֆո,բժի Հանամբողջություններ: Դրանց էրջը ու ունեն:

1 ԷԼ ՃՇ

«Առանձնատուն»

քն

զամանալիֆեննությունըմեղ Հեռու ԵԼ, Փօղերածբ, ՈՅֆեճռ,

4. ՈժԵՐԾՅ,

10ծքոտ առ

էն

կտաներ: Բայցփֆորժենք առանմնաջնել

1976, «էք, 82. թոռյբեւ

ՇԱԼ/, ԻԼ, 2003,«Հք.

մ/ա--

.

383.

:

:

Վր

ուժերը,այռսուձանդերմ մթին,Հաճախանչամկանալի դու մեջ բացածայտելով նա Նորնլյան մբրէ, ինչը կրկնեց Համոզվածէ, որ բարինՀաղթելու Ֆոլթները

ստանալիս: ֆանոկն Լ

Ոոշուծոի ՇԱՆ

օ

ողծքո1ֆ,

1.

2, ԻԼ, 1982, 61ք. 191-192.

|

'

Մենք դիտմամբ վերապատմեցինքառանմին երկերի սյուժեն, որպեսգի կտրուկփերժումիր է. ափերիկացումիջն պարզ լինի, Թե ինչու է Մաթեոսյանը հղած«րնդձանբություններ»գտնելուփորձերը: ոչ միայնկառուցում Ֆոլքները է բազմածավալաջուժն՝ իր ՀերոսներինՀասկանալու,դքարթերի մեջ տեսնելու է արդյունքը Համաի, այլն երան անչանգուսացեում ՝ նչ-որ բանիՀասնելու,

(3

րրա: չ ւէ: ըա որբիՀերունտրի "բ Կորուստներ, Անապառո, է 489 Զիկչերի Իկեր,Ավան, բաժանել վածքները ոի կույնն Մաթեոր թեչ մ գոտի Այն կողմում: ւ ինիմ վերաէրենց ՀիոգնրորԴ սյանն Մլքե դրամայինը: «Զեզոբ դուռիՖ սյանի լ Բոլ Հանդեպ: ըույթների կայ ված պածել չեզոք դիտորդի ա վ թի Ըմեերի «ֆազի փորգավի եթե մի դեպքում խոսքը վերաբերու իյՊեն, դեպքը խերով: Մինկույն

մաթնոսյանը«Տաչբենգում»: `

Ձե-

է,

բ

է

են

ճառով,որ նրաՀամարանինդունելիեն կյանքի գեղարվեստական ապայմանակահության հնլթարկելումղումները:Սաթեոսյանին չի Հնտաքրքբում սյուժեն, նրա : ն որեփնպատակի չենէլ Հասնում,նրանք զգում ծն մլնքը ձերուները ապրում սռվորական,առօրձական ընթացքիմեֆ: Գատումի ավարտիցՓիետոնրա ծերուդրաման/: հերը չեն Հանդում մի ՖորԽցրածանգման, ոչինչ չի փոխվումնրանցվլնթում, ամեն ինչ չարուհակվում է սովորական ինթացթով: Բայը էլ այն կարեոր ռիակըչէ, որով տարբնրվումնն այս երկու մեծնրի հւռհղծագործությունները: «մասինգրականություն»է, հնա պառոմումէ ինչ-որ Փուքների գրականությունը նման մարդկան, մասին, Մաթեույանը գործերգրել է միայն ստեղծագործա» նա կան կյանքիառաջինչիֆանում: եինույթները, մարդկանց,օրգանականն մ ոչ օրգանական ախարձիդիտումչ «Հեծրսից»: Խոր արդենմիանգամայն 4 հրվույթները մոտեցում ներկայացն էլու, բմաստով բազաձայտելու, ընկալելու ե ֆոչքներյանսզաումային տրամագծոխնհն Հակադիր կերպին: 22 ըեդճշանուր աւմամբ ձնակերպենք սեթ աելիքը,աւա Ֆոլքեերյոան աշխարծըգերազանցապես մրոքիուժով արարվածաչխարձէ, մաթեոսյանիեր` գրողական միջոցովերնույքները ինտութցիայի ԽերսիցՀայելու. մղում: 4 միմյանցՀեւ Գամեմատել Կարելի պարդե» վեպր ն դեռես «Զինվորական թանդծագործական ճանապարչի ակզիինգրված «Վներադարձթ պատմվածքը՝ սա

տեսնելու Համար ույն տարբերություններ, ոբ ունեն այս Հեղթնակները գրելն միննույն խնդրիՀանդեպ:Ամճրիկացի Դոնալգ Մեխոնը բրիտանական բանակբ սա է, վերադառնում է տուն՝ առողֆությունը կորցրած,տառապելովկու-

րությունից գիտակցության կորստից: է նիա ՀախՄիջավայբն անտարբեր ու

դեպ, իսկ Հարսնացուն դավաճանելէ երան, է անդառնալիկորուստների դիմացնրա ստացածպարգեր: ժամանակն ամեն ճեչ մոռացնելկտա:«Ամենատխուրըսիրո մեֆ է, Ճո, դա այն է, որ ոչ միայնսերը Հավերժչի 4գվում, բայը ն Հաղեկան ցավն է չուտով մոռացվում»,-ասում Է ոո ճունորականը: իՀարկե ֆավալիէ. բայց կողքիցարվածդիտարկումէ: սա

Մաթնոսյանի Հովսեփը վերադառնում է պատերազմից: Վէրադարձի, ԶԵԿու

ու

Մաթեոսյանի

Լ

ապված է մեր ւււ. : իա /«Զարդը» բի»Հակադրբությանը ոը «Ը ի մամանակաչրջան 'մեզ Գափար մին նկարագրի» Մազեր գոտի» Էւ Մ» /«Ջեզոք Է տհր մարդկա ռին տարբնրՀայացքների յ

`

Հերոսը: Այսուչանդերձ ձրկու մեֆ արվեստագետների միջե. կարելիէ ցույց շոլ որոչակի որ բնույթով առնչություն, ն «անխնիկական» է: «Շառաչ ցասում» վեպումմիննույն ծինույթի մասինպատմվումէ չորս տարիծիտեսանլյուն-

ո

ե

է

զոք

գործողության նպատակը: Նա կարող է տօոտվածաչեչյան ոյուժեն նորովի իմասաավորել: Սաթեոսյանընման բան իրբննթույլ չի տա Հենց թեկուզ այն պատ-

գանիլինել», կյանքիգեղեցկությունը, խաղաղությունն զգալու ներքին Շըճվանքը նրան դուրա է բԲնխում տառապանքի ծովից ծաղորդումէկեցության խաղաղձեծրին: Կնոջ մեզանչումնեիը ոչինչեն այն կործանումների այդ ամենիցդուրս բծնելու ննիքինզգացողության որ ունի կողբին,

ներկայացնում

գա-

ազգա-

մա-

Ջա

ա

նե բ

Հետ

|

Մո»

ամեն

էրկրորդ

,

ե մեռյալը Կենդանին

|

'

Առօրեականի դրաման

ա.

Ասացինք,որ Սաթեոսյանըգրականնախափորձեիր չի կարնորել: Առաչն ատեղծագործությունը, որտեղե՛ պատանեկան անփոզժությունը րար,ե՛ անիր,«Հովսծվը վերադարձավ բանակից»վատժվածքնէ, «իի վրա երկար աշխատել:Այո, ինչոլեսն Հաջորլ`«ԹռուցիկՀամբույրներ» պլաոումի պա-

' ։

-

տճիազմական թեմայով են գրվածն կարնորհն ոչ միայն որոլես Հարկադրչալ լռությունից Հետո տպագրված գործեր: Սբանբ մահույման առումով նոր խոսք նե՛: եթե նախորդ գործերում ակեծայտէ գրողի միտումի`ոբոչակի դաղափաբ արտածայտելուՀամար,ն դա կարողէր լինել վերնագիրկամ վերջաբան,ապա այստեղիրականությունը դժվար է Խցզկել առաջադիրմտածղացմանԷծ Աեի մեֆ, էրնույթներիիմաստավորումնամբողֆականէ, ն Հեղինակը կարիք չի տարբերծլուստներ ունեցել սյուժեւույին տբամաղդիության ծավաՀավադրել, լումբ կատարվումէ ինքն էրեն, ձյութը կառուցվումէ բազաուագեսներքին ապրումներիտարածման ճանապարծով: նույնիսկ«ԱՀնիձորը», Հաոր կարելիէ առաֆինչրֆոնի բարձրակետը մարել, դրվել է որոչակի միտումով,քեչը չենք կարողաւել «Վերադարձի» մասին: Սա գրողի առաջինգործն է, որ գրվել է «Հանուն արվեստի, որպեսզի այն ճետռ դառնա «Հանուն կյանքիՖ: Այստեղգործում է գեղարվեստական

բանթով, քանի որ

դա մարզկային Հոգիներիպատմություն է: Յիչտ է` ազանոիացանորձն կյանքիցծր զալիս, բայց նյութի կայացմանընթացքը ԳրողիՀամարդարձորվումէ նյութի կայացման եյաո ոչ ասելիթը:«1` Սա ինքն Ինթ իրեն վերաստեզծող, միմլանցՀարադրվողզ է: Բնության,կենցաղային պատկերները խիտ տեսանելի «յացքն ամեն օբյեկտիվի է ընդգրկում ինչ առաիճչգրտությամբ գույները, ստվերները, առաֆինն հիկրորդպլանում գտնվող

ԷՐ" 1Ի ԳՐ Բոր ԲԷ. /. ԻՆ տելեվությունը:կարեոր է: գրովարար ԱսաՆարա: Շուտովեկավ հրա ն րՆի: թուղՔո ացիջն մինը,նրեխան, Փամին փչեց աղյուսով չինված 1ԱնոոիԲոշնաՎ էի սիրում: եվ նիան չուղանեցի, ունը:չէի,մտքովիրեն Քոր» Քով Համաձայն լիներ: Իրվերադարձն էի Այդ «պանված ՝

"

է

ձա

,

միանան

«Եռ

որ նա

չատ-չատ

մտ»

Հ. շ:

«Նանա

11բ, 28:

Այս Հրատարակության էչծրը ննչվեն տողում:

էր` գրողիԽՏթաչխարծում հս փողսուբյեկտնէլ

էի»:

Անցյալիմասին Հիչողությունն այնքան պարզ է որ գրա վերաստեզծումը ցուքադրուէ ժամանակայինտեականության արտածայտվում Հիչողությամբ են ունենում Հոերանական Դա է, ուր հղի ճանապարՀ ինքնաձայեցման մով: ը դառնա կաՀերոսի«նույնացումըՖ Եմ որպեզի Հեղինակի տեղաշարժեր: մուսքն սկսելով երբոիկ կեմբով ե անցյալ պլառոումի Մաթեռսյանը, տարյալ, ժամանակով,այնուծեւն խոսքը չարունակեւմէ ներկայով, այն դարձնում է ժուռ, առավել Հառանելի: հա կռրիճ տղա էր, Հովսեփը կատաղածՀովատակիվրա բանակ գնաց, նա Հետո եկավ «սն թուղթը»: կինըԷ̀մման, սննրի մն անցամ գեղեցիկծի, տանն ընդունում էր ֆինբաժՀետո երկուսուկեստարհկանդստերըթաղելուց Էմ ժմաՖ Լոց երբ վերֆինսվատխոսբեր ձր առել,անզորությունից նի տեսուչին: նա գար, էլի.՝ Ա՛լ, «Դու եկա՞վ... եկավ,Եթե սպասիր, էլթն Հովահփը էր եղել. »: է ծարուռ» սեղմ փբադարձությունների, այնքան գա՛... Սյս նախաբանն էլեէջումնհրով, որ թվում է, թե Հեճակատագրծրի մարդկայինողբերգական վրա: Այս զինակը(նորոնանալու է Հէնց կնոջ ապրումներիբացածայտման է: Հովսեփի վնբագարձե ամէնիմեջ, իՀարկե,կաբնորը վերֆազելէ, մի տնսակ խաղազություն է իջել, այլնս չկա Փատնբազմը ն հն նախկինլարվածությունը,մարդիկդարձել Հանդարտ, գուցե անտարբծր: են Ամռան եթե անդուրեկան, վերին օրերը մեղժ 45-ի աչնան սկիզբնէ: կանայքգյուղի է ու կանգնած: գամ կալ կալսիչ չկա, թվում է՝ օգում մզեղ ւրա Շնձում նն վերջինւժթմոի, այդ միալաիանհդորչորեր են թԹոչումի փոռռոցով է՛ ալարկոտ ուստի թռչունների թուի չքի,ե՛ ժեբուրյան մծջ Հոգնություն կար, օդի, ն՛ անտա, է լուռ ապլատող մի կտորարտիմիջից զուներից դատարկված Հանգատի ցանկությունէր ծորում: Հեռվում մեգիմեջ ձուլվող գնացքնադեն ծլնախկինտագնապըչէր Հարուցուժ,եկոզնարդենեկել էր, բայց անընդ սպասեցին: լացող ազբյուրի նման Հույսը չէր կտրվում.այս անգամէլ կանայք մեծացավ,ու ծիր նրան կարող հրեացողանծանոթնաստիճանաբար Հեռվում էին ճանաչել,նստեցծխելու: են ակնչայտ երնույթների Համաղրումները դառնում Մաքեռսյանի՝ այչ պածին Թե ոբ չգիտն, ոչ զգացումներիծավալմանորոչակի«պլաուզաներ». Հովահֆը, ոչ ոք չի կարող ասել, թն ինչ տառապանքի գԵՀԵէնչ է մտածում բնօրրանՀասնելն այդ է նի միջով անցել,ն ինչ աիժե նըս Համար Հայրենի տնականլռությունն զգալը: Իսկ Հեռւվումշ̀պրտվածքարից էոչ եկած էրանայքցին, մեկը ֆղբտացմ,ի նման սակվածկանայք... Վախվորած

Ֆէրկային

`

Հատ

ու

տնանուժ...

, Գմովետական 2006-ին սուղագիվեց իչխանուչ րա Աաաաէա -ա, որդվելովՀեղինակի ֆանկությամբ/Զբույց1962, Հայաստան»,

այդ

ու

ձան

բեղբորբ:

Ժե

անդամմոքով,

է ն ուղղակիորենվկայում է նյութե 22: մա կարեորէնքնախոատովանություն միտումի մասին. «Գոռրիացածայտ վեբաստեղծելու

ու

բնավորությունենրի կայացման բեթացքն ինչ-որՀունիմեջդնելուպարտադ-

գազն Լանան աակ Հորթ Իրն

չի երէն ն Խրեչլ սոսբեկան, սուսսնծինգ տուն էի գնում»/Զրույցներ, գարվյալ ճանապարծով ոբ

ու

պայմանականություն:Գրողըորնէ կերպկաչկանդվածչէ դեպքծրի կամ

«յլ

1յ5

Հր: ես, իմ վերբադարժե վերադարձն

լ

-

,էւԱ

:

Ա

ւռ

Ընդառա

Կրա դեռամ ոգիՀերա, կին, չկարողանաչով Ֆե,

չիննլն

ու

ուսա

ողած

մա

Հեռ-

անդամոչ մեկին, մի սն դում,չճանաչելով ուսերինդեպիարտնէր դնում, ու վիցնայել նրանց:Ու էրբ ձեռքերիկանանցը

մյուսինռչ

էլ7 լ

լլ6

հան

Հարցերտաղ,

էր փոբբ-իեչ չունչ աոնծլ ձաբելի լաց է անում»: հսկ Էմման նրա թնի տակլաց ու

«Էմման ու՛ր 4,

առաց:

է,էրչինում: ի՞եչ ի է գերազանցապես , աւռումի Հնտագա ժամանակի ծավալվում բնեթացքը

զարմամաթեորայանը ավելիեն նեղանում: ծավալումեերն մեֆ.Տարածական է մարդկային Հողերանության փերատհղձել խաչիճշգրտությամբզգացել դրանքնման են ծովի ալիթնեիի, որ ծավալվում ն տարածվում են երջ: Հուու Հո ոն, որո սկիզբը ռ. պատմությունը նն ոչ էլ վերջ ու

Աո ԱրոՈՐԸ:

որը Աաաա աոՆԵՆ եղել: Տատումիերկրորդ -

Կեռջկյանքում

նն այդ զղվումի ժեղջնբ Գոջեկանիրաբածայլած առզրումնեէներելկարողանալու

մհառն

ն

տառապանքըգնրազանցումէ ֆիզիկականին: էլ Հովխեփիբար«րական

Ե գիտծ, Թե ինչ է դիկանջը, ն միայն այն ճաչակած մարդը ինքը չաց է ներելու, կարեկցելու. «եվՀովսեփի ոռնաց: նեա բնեգունակ կկարողանա, ե պես կարապի դային ինչպգվելով, մեռնող ոլթ անմխիթար, եղավերեխայի եղավ մինչե վերֆ որ մի բան ֆարդելու անՀողթաչարելի ցանկությամբ: Լաց

ւ. ով, Թէ

ոչ

մինչնՔեելը»/38/:

ւռ Հե Բա աղխարձի արԵՌաա Եոկված վայրագությունննրից ււ

չարն Դ

աշխարծի

չռել

ֆյա այնքանՀիժնավոր աղոեզությունեերից,

Տ

ու

բալ

ե,"

Թւ

:

յ"

լ

յւ

ուզական,

Հոդեկան

ապիու

իի

մեջ

դաչտ,

է

ոի

այնքան

աար Աե

դումը: որի". անկարծ մտքում կենդանացանապատերաղմ| ազմի ստկերեն,

նքը,

դդոր մ

մեն

ում

ինչ ն

ԱՆԷ

որ

Շ

ամենքին՝բոլորիցբամ

-

:

Սա բառ ձ հրում,

ո Բո ն «ՎԻՏ եե հա դեռ տեսնելու, թնած Ը Ֆ չոԷ, դոոք Հովսեփին լաճն էլ. է Ն մեզբթերը.

նրանց

ռուն

48: զտում /25::

Է

ԳՀյթէզ Ե

վարն էլ գյուղին

կյանքեէլ չաբուՀառավ,

փ. բրդե է ֆուֆայկանե Հագին կանդնել էր այգում, էր» /35: Ամեն բո թոքերին, իոկ այգում տերնաթորի Ի ն ե, տունը տեր ունի, ինչ լավն է կյանջը ինչքան լափ է, որ : եռ ն առավոտվաանխաթարլույսը: աաիում ըմբոչխնում կես էջի ռածմաններումներկայացվող«Թռուցիկ ՀամՀաջորդ` մեկ առում» ե՛ տրամադրության ն՛ Հոգե դր ի ՛ հրա անության, ճռրատմվածքը բույրներս» է վերադառգնում պառոծրազմիը Է Այստեղէլ խոսք նախորդին: զնելուց Հրճվանքիմասին, որ ասին, դյուղի` կորցրածը Հանկարծակի է ազվում անեզր

Հ ով» ր փարա"

«Վիրուս

-

ա

ձ

առավոտ

Բորգի

ու

"

բորունագում ար

14: Քչվառուիյան րա

Գորան

Տ ԱՐՈՐ

աըախադասությունչարժում է, գործողություն: է". 1, հրբ զատԳոր ուրալաունյուն անգեոխարինլի ՐԵ գյույի Համար սեղանին գ, անգամ.նոր Ց(ողի

ԻՐ "ՐԴԻՆՑՐԸ՝

«3Հորագառնում մի ձիլ" զարագե 1 «իմնույն զու (իլոյանոց բանկայով մեղրը, արոեվում պառմում վեչէր նայում, նրանքլսում էին, թե բնչ Հացը: ոթ րի ոչ բաղարձածները Սոզդոկիմամին: էն մ

Անն

եե

շան

մարն

ու

են

ՀՆԱՐԸ ակ ո ենջ ՝

Համեմատում

է է: ոն էգյուղ ե . "էեց Վ կարհոր ԻՐ զավակ է, "ի «բ.

:

է, «ո:

`

հզոր,

աարսափբ-.. Բայցպատերազմն այգ ամէնիցբացի գարու: է, վոճգի11չ խրված կացին:Այդքանվործանումներինակամա տան այս խաղաղության. ասեա ոչինչ ասնակիցը լինել ու նան ականատեսը պատածել.ուղղակի Հրաչքի պես մի բան է, ծերիկա, պածճղզանվել է տունը: մճն ինչ այեքան լուո էր, որ թվում էր, թն լսում է սարդի կանգառը ոստայ: նան.տենդային ին, աշխատանքը: Աո յստեզ տառապանքը պարպվելուՀնարչունի, այն պարզապես ապրելու, |Խչ-"բկերսլտանելուպարտադրանք Է:

զջ

Հովսե

Ակումբիցգյուղով եկան

Հայրենի օջախն ամբոզացնող անտրոչելի միավորներ են, որոնք զոյատեել նն մեծագույն ֆանթերիչեորձիվ: Աշխաիծիկեսի չափած Հովսնփի սապոդնետանմենու կապ չունին այս խաղաղ անկյունի Հետ՝ աբածֆեւոի, կարմբող ո

տ

Հովսեփն

ինչու

ո

Համարձակ անզիչում: 2 ընթացքըչի սազմանափակում վերապրումի ժապատումի մանակայինտեականությամբ: Գրողնստեղծում է ն դրանը միալխառնելով Հէրոի աարուժներիեւԿարլի,է ռանլ, որ: այա դմոլքում էչ ակեծայտերնույթները` արդենչուն դարժածերբեմնի Փոփթոթը անկքասլաարբ, ածինաթաւի ապրող այզին, չեերկվածբիվը, ձիձեռնակիբունը, կոճգը` կացնով մի կերպ տաչտչած, լցվում են Հոգնոր բովանդակությամբ: Դրանք

ԲԸ

չէ

է

Հ իշունմ էին էին,որ «Դածլիճում /

ու

Մելթեշաանը

ոչ

ու

են անցյալում տեղի ուննցած իրադար բովանդակությունը պայմանավորված էն մո ե աշխատանքիցծնված րդկային ջերմության, հիհեք սիրո, բո, մարդկային մություններով, Հունության, կյանքի բերկրանքիարտածայտություն են: Անա մատտավերելսէրը, ոլա տատստչկա, չէ կարոզ1իրծլայնոլիսի բան,որբ դօւուարացեի մարդուն: Այդքան սանքների,զբկանքների,նվաստացումեերի, անդառնալիորեն կորցրածհրջան(ությունը տնականդժբախաոթյամըվեխարինաձ,ժամանակիցՇոդնածկինը աա իրով ա աոան արարը հրֆանկությանը: Կորցրածն անսպասելիորենգտած կնռչ ներաչխարչում ծեված զայրույթը, ամեն ղնով «Հովսելիինունճնալու» մղումը նրան դարձնում

ձե

եքն

ժաւիան

ն

Քայց բեչու՞է բարձր: ամուր,որքոան

է ցավ աոա: ԱԱ 6. է, Հար ահակա- Հ. ամաաաարի ՀՈգավան՝ Քի մո Ան, այնպիսի ո»-թ, Ար»Հ Աաաա աէ տնականությունն ում: տվյալ պածը: Վերֆինիս ՒՐա գերազանցում ԱԼԱՆ բազմիցս Հովան ոաեքը

իր պատմուի

աան անձրեւ կրած որան: խոլը ի, այս նած Աաոոզոն ժետիել

իսկ «երեխայիծամար իրեն Փասադրամատիկվիճակչէ: ՁԼ՞ որ պակաս կորցնելը» լիք կարտոֆիլի բաժինը այլնս նրա Հայիի բանակայինչէր: «Ու նս ափսոսում էի, որ իմ Հայրը ճակատում գյուղում բոլորնծլ (իսաքաղըվիճակումին` չէ» /36:: իսկ Թե՞"չ: Մայրըլաէ ընտանիքիզեկավարը, անկախայն բանից՝ վերադարե՞լ աժուցնու նամակի Ճավոուռ մի կեր վերծիչել տառերը, բելէր ձՀիչողությունը, ավելացնումէի «փան,իան, ֆան: Ընդունիրթռուցիկ Դա նչաՀամբույրները»: ույբներա»: ի՞նչ էր նչանակում այո «թուուցիկ ր

Համընդձճանութէ, Թչվառությունը

հրակզանում

'

«Վ ամա«Վ

լլ9

էլ8

ներսից նկոլ ալամադրություննքրը:վամ րարածալած թշվառությունից բացի նան մի ` հազում էր, բե կա մի ուրիչ, այս Համատարած գու գիալեկաիկան՝ են փրավիոաուամենայնիվսաշմանագծային որոնք կարող «Վերադարժձն» աչխարձը,որտեզկանայնպիսիբառեր, | քեսյց ապրումները: այլ,գրագիտության Հռւք ք, ինչի պատճաայն,ինչ որեէ մեկը մինչ այգ չի զգացել չի արտածայառել, արտածայտել ճակումՀայտնվածմարդկանցառիթւմ մաքառումների Համաչխարգային 4` ոիպես բնական դոյբրնթացնաղավաղզող տել:քաց այդ ամենին Հաղորդակցվելուֆանջնրըսբաֆովէլ ավարտվումհն: որ պատհրազժն մեծ լիցք ոնի, բայց է կաաւա այնսպնա : Մաթեույանն Հեյոո, ծբբառւացավոր ինչը դրբամատիզմի կոլչոնոհսունուն մանելէիե հւզում, Տարիներ էրնույթ, է եա նրան զրվել փաստը, Հանէ այս լրացուցիչ դառնում ավելորդ գրեթե լրջորեն . ռուցել խոսքը, որ հայց երբ իմանում էին, ոբ գրագետ չէ, չվարբումէին, ' է զալ, գարկ դուրս ամուսնուն. Համ ունեցող որտեղից տեղի պարոնրուզմբ: կարգին «Թի ինչու՞հկար... դբրագիտացելէի, էր Հողում մարդկային դիմանում է. Համ էլ այնպես, Գեռու, լավն էիր... Թռուցիկ Համբույրներս»...Ֆ 2377: Հնարավորէ, քիչ կորուստներով, դա նրաՖՀաջողվելէ: | որքան են խուլ տոները, ոբ արձաՀավասարաչափ, գրավում նախանչող | կարելի է ասել, որ «ԱՀնիձորիցՖՀետո դրողի վերադարձրբ Մաթենոսյանիե հե սովորաԵՎ սիա կողբին` Խնթաչխարծում: ծավալումներունենային, այսուծան- : պաւուվածքները,որքան էլ տարածական բնավորությունների գանքվում մնում անտղասելբությունը, ի սպասվածի էր գրոզի` ներա անսովորը,աւօրեականի դրամատիզմը, դերժ պատումիՀիմքբ չիոաբծի գուստ «ինարթովերտիվ» կանի : ե Գավաոլուդումիէներգիան այլն:Խութի, օբվաանկրկնելիությունի վեբարտագբման օկջբունքը,երբ.անժի,նրա"կերտած բֆավորուվյունների աւլբվող հ երկրորդական են չկան գլխավոր հրի Հմտությունը, ապրումները,գոբծողությունը Հիմնականումպայմանավորվում եր` Հեղիտնղաբաչիելու սարուչաի ամբողջական նակբ ներաչխարչի հեաղարձություններով ու դործողությամի, նիա հինակադիանք փոչորնէչ կարնոր են, ահի ոբ պատումն պատկերներ. յության` ամեն ինչ իբ մեջ ներառողբովանդակությամբ ու գիդապատնառնիմարմինէ: Դա է պատճառը, որ «Բնռնաձիեր»վիպակի մառծրը Մաթեոսյագրական որոնք որպես միասնական բով: Գրողիներաչխարծի,ննբծոգնկանգործոններնէն /Հիչողություն, մտքեր/ բ դարձրել է առանձին պատմվածքներ, բայց առանձին-առանՀիմնականումդետերմինավորումայդ բնավերությունների վարթը: Այս Հան. ամբողչավանմարմին, գրողինչէն բավարարձլ, ամքատ, գամանքըՀնարավորություն է տալիս Հեղինակինիրական ժամանակի,պածի ձին դարձել են ավարտունգործեր: Սակայնկա թերես ավելի լուրջ պատճառ` ամբողջն առանվիեՀատվածենրի բաժանելուՀամար: Աշհքանմեծ, Հզոի մեջ տեղակայելայնպիսի«ժամանակ»,որն իր բովանդակությամբ,Հետեապես ն նչանակությամբ որ Մաթոսյանըչի է ֆիզիկականին: է կյանջիխ̀իստորոչակիծրնույթների զգացողությունը, բազմիցսգերազանցում Հետեապես գրոամբոզպազավփարն Հաժար նախբնորելի ի բ նյութը ծավալել զի Փամարթ գերակախեդիրը առոկներկայիիմաստավորումը եղած չէ, բանք որ խոցանկացել : ուժեղ ոո, է արյամբ կենդանի, ս չեւոք անխաթար, է Նրան նչանակում Հի ուղիով սելդրո մասին, չելանցյալը, կեցության անինդՇատությունը, ացնելու այս պարագայումժիայն Հնհարավոր է Հասկանալ տրովող կյանքը ն ռչ դրանից արտածվողդաղափարը: կննսականնյութին ներկան,որահղանցովորն թոն ։ արդյունք, անկանխաոնսելինկայմանավորված ծավատարիմմնալու դիողի անքը ովել է ավելի նշանակալի անցյալով: դ ազափարը: մեծ օտարման Մաթեոսյանը պածի մեջ խտացնումէ Ժամանակ, այն դառնում ե էնչմարդունբնության մեջ օրավուրընդարձակվող Հիշում Լ որ 104էչանոց պեսներկայի, այժ առիթով «Բեռնաձինր» վէՄաթեոսյանն այնպեսէլ ապագայի եվ եթե զուտ սյոււմնտրոճելի բաղադրիչը: Շասնում է Փեի զարգացմանառումով գործողությունը Է ավարտակետին, պակիցառանձնացրել Հատվածներ,դրանցիցդուր» է գրէլ պատմվածքներ ապա /«Օգոստոս», «Նժույդս, նժույգ», «Նարին լամբիկը», ընդՀանուրառմամեՄաթնոսյանի այս գործերն արդեն թողնում են «անավար«Ալխո»,«կայարան», ն է ասել, որ Էդ 104 ֆը նույնությամբ գործ տության»տպավորություն:Ձիչտկլիներայն անվանելՃանընդձառություն», «Մեսրոպը»: « կարելի սյգ թվում հի աղետ Քանիհի բբողի է չեչին բան դուրս մնաց: Դուրսմնացայն գլխավորկապը` սիոածողությանը բնորոչ«անավարտությունը» գարձավ, դառնում այլնս բեռբոչ էրնեույթ: Այն պաՀի,անցողիկիմեջ Հաղորդակցվումէ կեջուէ սպառնումմեզ, որովչետներկրիՀետ մէր կապերըկորցրելենք: Ասֆալտը քյան տնական,աչխարծիանվերչանալիության փովելէ մէր ներբանների ծրկբիՃայներիմիջե» /ես, 500-5017: ԵԹՅուղղազգացողությանը: է դարձել է, որ վերատպելու կիորենայս գլխավորխնդիրըդուրս է մնացել, ապա առանցքային դեպքում գործը վնրնագրելու է մասնաբաժինը հյանջբբնական րադարձֆ. դու: Որովչետեայն ավելի Խրնույթբ էական չավ է աբտածայատում ոչ Թե գրողինանձանհգատացնող Բրերի կացությունը, այլ մերադարձոլ մարդու Հոգեվիճակը: Հունիմեջ ներկայացնելու ներքին մղումը: եվ դրա մեֆ էլ են «Բեռնաձիեր» բացածայտվում փորձություններով անցած անծառիմարդկայինորակները: մաթնոսյաննառաջին գիրբր վերնագրելէ «Օդոսատոսջ՝ ամռոճն մասին նա դիմակայում է ինչպես Համանուն կյանքի ուչ Խոսքը օրինակով: ֆիզիկական,այնսլես էլ բարոյական Հարվածներին: չարքի պատմվածքի մո մլայն Հովսեփի է: Գրքի Հիմնական Հերոսներն իրենց կյանքն ապրած,ազդեն «վաստակած Հաղթանակըչէ, դա մարդու Հաղթանակնէ, Հնտնապես «փերադարժ» բնորոչումն ավելի ճիշտ է արտածայտում ասելիքի բովանդա» ծանգատին» անցնելու տարիքումեե, ինչին րանք այդպես էլ չեն Հասնելու: Հ ամենալավգործը, է Էր առաֆիե որիցգոծ «Օգոստոսը» պրոզբՀամարում ար ո տապե աչխատանըը է էղել/ես, Տ0Ց: Մ6բ դրականության թն աի ի մեջ ամառվա «տարել» էր անասելին, անչոչաաթնոսյանին Ի փբադրու» զդալու. ախգկային դործ է, որտեղամեն ինչ բնավորություն, ձողուձենրգիան անկորուստՔոթին փոլխանցեներկայացնող բացառիկ են: կոաՀելիչեն միչրանց Հերթադաչու ճանապարչով: Գրողինանկասկածանչանգաթացնում ձի մարդկայինՀոթյուն, Հինքնաուեղծվում» բնապատկեր է.

ու

։

ու

'

ու

«Ար Անկարող

շուծը:

ոո

'

ու

(20

ոիհնք նույնքան Հիչողություններին, ոիթան տոթին ծառերից տտվերխնդիող առվակը:.. ձի: Թաժրա- : առանձնացնում է «կենսական ավիչի Հորգությունը»: զյանը պատմվածբում | Գրողը չի նախընտրելսյուժնն՝ դրա վրա նրնույթններըկենդանացնելումմեջ Հոսող ժամանակը,ոբ ծավալվումէ ։ տումով, այլ վերցրել է առօբնակվանի լույսի սլես, երբ չկան չավ տարածվող Հավասափա ուղղություններով տոսբբեր : գուիպատնեչողառարկաներ,ամեն ինչի մրա Հեցինակի՝Հավասարաչափ, | գուրանքովլեցուն Հայացքնէ: Հնտո սա նոր պլատումային «Մեր սարերից...» չի պայմանավորել Միայն փորձբ: Գրաորակը: Այն չարունակումէ «Վերադարձի»կերպարասածեղծման դառնում է Սաթեոսյանի Համար տանող ուղին նծրաշխարձը կան Հերոսի Անդրոն չատ բան վերձիչում է ներքինխոսքը միջոցով մծնախոսությունը: է: Աւանձին է ալիս վերապրել այն,ինչ զանկանում որ Հնարավորություն է մբի ծավալմանընթացքը.նբանՀաճելի է Հիչել դեպթերումդանդաղեցնում

որ մողտծաարանենիր,

Համադրվում նն

|

իրականհհ,

|

ինչեր ծվ երկրորդ` Երկխոսության Հիմքում, զրբվազենըը: կյանջիառանձին կենտրոնում Հուրիչե» է, բանի որ «եսիՖ Հեդիծիկխոսության բախոոինյան փոխում է պլատումիննրնակն է, իսկ Հ«ուրիչըՖ»՝ Հերուը:մա ընդծշանըապես

.

քին կառույցը, «ներսից» դիտվող Հայացքն է վնրաստեղծումմիֆավայբնու կյանքի Համաչափզարկողռիթմերը: ԱնդրոյիՀայացքով նն իմաստավորվում կատարվողդեպքերը: շիֆապատում ՀեղինակիՀերոսի ներքին խոսքի միչոցով ընչլայնում է բնավորության Գրողը«Միամիտպատմության»մեչ նկատված ծերաչխթաիծի պաձի կապվածէրիտասարդկնոջ գոյատեմաններքինբնազդաննհչմարծլի է Հիմեականը: բեավորությանմեջ, դարձնում իրի Հեւ, այատել, Անդբոյի է, մաիզդու ծավալումի ծրկբորդական խնդիրի ԽեթաչիխաիԳորբծոզության սածշմաններն ընդլայնելու հոլատակնէ: Հետնապես Հի, ներքին ապրումննեիի աբաբթից,զ "իծողությունից չի արտածվումՀոդերանականայս կամ այն պա Հի, Հակառակը` մախդուէության մեջ ծավալվողապրումներն ու Հույզերն են դառնում արարքներիկամ արտաբերվողխոսքի շիմնական դիդապատնառ: երքին ապրումների Հուբն ընդմիջարկվում է արնի տապիցՀոգնած, ալարվուր օրվամեջ տարածվողդեպքերով: են ճիչ» այնպիսիճանապար ԱնձիՀամար ազթուժենրթն անցնում ձ, քնչ«լիքն ռր անցնում է արդեն որոշակիգարձածմիսքբ, երբ այն դառնում է Թեւ կարն, ալսուծանդերմ առզբումներն անցնում ծն անջասկանախոսք: միության«ստադիաՖ.Անդրոյի ներաչխաիծումարթնացածաղամարդկային նրա միսոբն ասոցացնումեն այլ հրեույթի կամ անձնաՋգացողությունները

ռաճմանները: |

վորությանՀետ:

Դճոնա պառռումիսկղբում Հիչում է Աչաննին:Սարգնալու Համարթեն պատրվակէ դարձնում փայտըվերչացածլինելու Հանգամանքը, այսուշանու դերմ նպատակըկնոչր ձանդիպելնէ: ժամանակի տարածության ՀեռաԱշխենինդարմեում է անՀչիաժեչտ,ցանկալի: Հե ռվիցԱշխենն' վորությունն

22. «Սովետական Հայաստան»,

03.

վածներգիրքը, Ե., 1975, էֆ 155-160:

68. տես

նանե

Գրական դիմանկաբենը, Գող-

տունը պաձելու նպավարքագիծունեցող ընտանիքիանդամ: Այ» մակարդակում նրա տակամետ սոցիալականծն. «Ուբիչն իրենը Հավաբել, տարել, բացառապես պածանջեերը է գողանում, իսկ գզել է դռանը, Հիմի էլ "ւրիշչեջ է գողանում, կոլխոզից /146/: Իսկ Աչրբոյիորպես տղամարդու, ներբին ֆնա՞՛ծ...Ֆ» էչի ականջում գոյաբանականարմատնեերան առնչում են բնության զգացողությունները մեծ է ունենալու ներքին բնաղդր: կնոջն տղամարդու բին: Քավականաչավփ ճանապարծինկարնեորում մաքեոսյանըկերպարի էությունը բազցածայտենլու ոլորտից դուքս լողաայեպեսէլ անգիտակցականի է ինչպես գլիտակցականի, բնազդայինմղումները: ԲայցԱնդրոյիմիտքը «զավում է ոչ ցող մտքերն չուրի որտել ֆրանտթվածբեորոչումները խրոտ որոմիայնկին-արաբքածի քե` զուտ ֆիզիկականզգացողության առումով չեկի, առարկայական /«ժաԼ»/: ԳիուլինՀետաքթրթրումէ ն ժաժահակԱչիներաղցրանում մանակից «ժամանակը»: Հերոսի բընլշանուիապրումայինփոնը, որ չգնում է Անդրբոյի հն մեջ իրեն Ներաչխարծումալիքվում արժագանքվում հրականության ն այն, ինչ Հերոսը է որոնց պուգածեռվում Հոյոնիապրում-պատվերները, է, բայց չի Հավատում, ԿֆչգիտեՀոգեբանորեն»: միայնհնթադրում Հեռվումեբեացող անծանոթկինը Անդրոյիմտքումասոցացվումէ ուրիչ, այնբոտ երեույթին ավելի տպավորիչմեկի Հետ: եվ ինչոլես գիտակցականի, ի Հայտ է գալիս Խարազգացումը՝ պէսէլ ապրումներիոլորտում նախապես որոչակի: սկզբումմշուչու, անընկալելի «չբոնվող», ապա աստիճանաբար նայեց երա կարմիածերեսին,Հետո ուրեմն աչբերին, Աշխենըքնած «Ինքը ձի ու, ազնվությամբ,Քնաֆ՝իրենբոլորովիննման չէր, կարֆեսուրիչ լիներ» Է ավելի որպեսկին ն ոչ որպե ձողսաշատ ազգում

ու

սա

ու

ու

ու

:

ու

/146/: Այստեղարդեն Հետ

են մղվել ներաչխարծիցհլնող մջուչուռ զդազողուԹյուննեիի,Հույվերհն ապրումնեիր դարձել են որոչակի: հակերբ անցնում Է պածը,էլբ Աչխենընույնն է` կովարբար պաչանջկոտ,այս «սոցիալակրոն մակաիդակում»Անդիոնհրա Հետ նույնիսկ Համաձայնէ: «Այշխարչըդժվար է, իսկ ինջը իրոք չատ է քնած»: Արդենապրել է երիտասարդական տարիները, էոկ Գիքորինմանները մչտապես«ժամանակավորկարգով»չաճավեւտգործի են նեղել: վաղըկուղղվի, ն իսկապես Թվացելէ` անարդարբան է տեղըունեցել` էկ եա կպչումէ մեկ յն գործի:ու այո«ուղղվում»Հ. Հանում ճե Փործֆից, րեսգլոբվումԵն շբերը, թէ էնչջան աննկատ չես էլ Հասկանում, Գիքորը մնում է աասջել գառեում է Թոչակառու՝ էբ վաստակիՀամար, Աքդբոյին սռնինն Հուսալ, Լն ա ժամանակավոր բան է: մեջ է Խերառվում Հերոսի ներաչխարծիծֆավալումների Աստիճանաբար Քանի երիտասարդէր. կյանքիանցողիկության դաղափաիագացողությունը: դրա մասինմսուսծելու անչարժեչտությունկարծեսթն չկար. կյանջն առջնում էր, ուժը` տեղին: Ամուսնությանառաֆինամսին Հասկացավ,որ ԱչխենիՀետ ապրելչի ինի լնգվի պատճառով մինչն օրս էլ ապրում է լավի կարոտով: ու

ու

ու

ու

փեսայի աղջկա Փե: Վերֆերս դուրս արեցկնոջը, նրեկոյածվերադաիմավ գեռթոռներն էլ գրկներին:Իր մեֆ դեռեախլրտումէր այն Հույսը, բե կյանքը է, իսկ կանայք չատ: փրկար ու

'

ու

գեպի բնազդը» ոբ միայն մարդուն Հատուկ երեույթ փացառւապես բոցառապեսՀողդերանական էր Հակվել բաջածայտումի բնավորության Աճղրբոյի է է մասին ձիչոԴժվար ներկայացենլկյանքիչարժումը, ոչ մի պածի կանգ չառնոզ ընԺ

:

Հերոսը ոչ Թե տարված անցյալի մե) վերականգնելուճիգերու, մանրամառնությունների դրանք ղություններով, Հիչոզության մասին է: Բնեաապրվածի Խ ոսքն խնդրով. այլ չատ ավելի լուրը բացի կանաբարայս ոլորտումդժվար է այլ Հիմնավորկռվան Հայտնաբերքլը` դեղի գիոավձնթագիտակցականից ուռանմին դեպքերում` Հողնեբանականից, ԱնդրոյինՀամակածահբազգացողություններից` ենող անիմքունելի զոականը է անցյալին: Հաղորդակցում միտքը նրա զգացողությունը վարարվածության

Էնույե ունի, քանի որ

այգ

`

Բայցբ՞եչ չ

է այն, բեչ առաֆին երա ժեֆ վերակեեղանանում Հիչում Հերոսի,

Նա ՀերթինՀետաբբքր" «իւն է առաջացնումսեփականանձի Հանդքալ: չէք

դեր պիտիխաղացած լիինքը ծրկրորդական օիտեղ Հեչէոյն Իրադրությունը, անելու ոխոչումբ: Լս մեկ անգամ նս պրոբ արդարացներ դուրս կնոֆը Խեր:

մեկը տարիներառավ, իրեն,ՀնուվիցՀեռու արնաչարնրեսներովաղֆիկներից էլ Ընկերը Մոարոիթան «գնածատել» էր էր, արդեն մեֆ ծիի ծառայության Հետ «ինքի նայեց Հիաժարվեցգնալ, ինքը միսաին աղջիկների տինը,Փամոզեց ն ուզեց, ն ամաչեց»/147): Բայցչէ՞ որ դա առաֆին Հերթինզայմամյուռին լըջությւմբ ն ոչ ժամանականդկացնեհավորվածէր նրբա զգացողությունների Ու տեզական տարիներիՀեռվից «վեծհրուտությունը» լու ցանկություններով: գոտին բրեզենտէր, իր փորձումէ պաշտպանել«Հիմնավոր»պատճառներով. Հետո էլ սապուլներնէին մեծ... Սաթնոսլանըլավ է զգում, որ բնավորության նման ինքնավերլուծուու

ու

բնականթվալ: ՄամամաԹյունի Հանկարծկարող է մեկ բնավորության նակ գրողն իրականությունը չի կարող սաձմանափակել Հետեապեսանձրաժելս:նն ն. կյանքից եկող ազդակ» զգացողություններով, Անչբոյի ներաշչիա ծում:Ապբումներ,ոբ տարբեր(էբպ հՆ արձաղանքվում միաձյուսվում են օգոստոսյան չոգը, չարթաչ աշխատանքով պասվերներին միայն սեփական կյանքըխնամքովդատովորումարդիկն կամ ապրողները, կյանքինբնո դարձածները: Այս սլաբագայումէլ Անդրոյի «ուբեռնաժին բիչի» ն եչ Հեղինակիխոսթն է լուսավորում, բմաստավորումմիջավայբը: այն աղբյուրը, Անդրոնդառնում է ինչպեսիրականությանիմաստավորման դոների իացողբ: Այստեղանձնար պես լ սեփականհերաչխարձիփակարանի է խուն Հողերանականվերապրումիոչ բնականընկալումներիմասին, բանի Հայացքն ուղղվածէ չատ ավելի նուրբ խնդիրների:Դրանչ որ Մաթնուսյանի «չբոնվու», ծաճավխ մոքի ու զգացումներիՀանդարտ Հորիզոնչունեցող օվկիանիմեչ չնրեացող, բայց խիստկարեորէն: Այստեզարդենգեզարվեւսուուժով միանդամայն նոր մակարդակում գրողը լոսում է կաբհոիի տական միֆոցը սհասին չխոսելովդրա մասին:Ընդ որում էթե նման գեղարվեստական Հառոուկ է սյուժետային ծավալումներունեցող Համայխարծայինդրականության չատ երկերի,ապա մաթնուցյանական պատումիբացառապեսնհրաչխարբնույթ ունի, որտեղմարդու դործելակերպը,նրա վարՀային-Հունրանական Վ ու Քագիննառեչվում են գոյաբանական խնդիրներին: Այնքան«անրբմիոռնելի» Հանչոչափելի»նն աահլիքիսզատնճառները, որ թվում է՝ աննչան երկվության պարագայում իսկբնականկենսաձեր«կարողէր փուլ գալ» ն խոսքնէլ կարող ինքնանպատակն ոչ

`

ու

ու

չէ:

դոիծելակերվի, քացբը:Համրեդձանուր Հոսքի մնֆ դժվարէ գտնել մարդու են, ն դա բնական չ ատ դրանքբավականին չարժառիթները, նրա վարքագձի

ազլա կարմորում է գլխավորն չի տարանջատում, է: Բայցեթն Մաթեոսյանը է որտեղակնչայտ դառնում, որ գլխովորն այնուամենայռւ.հբկրորդականի, եի/ մարդու մեջ է, նրա ներայչխարծիԽորչենրում:Սարդուներաչխարծիցեկող են դառնում կենսականՀակումների Հիմքը, ինչով ել ։զայմանավորգեդիոներն սոցիալական, իսկ երկրորդական Գրդապատճառները է վում նրա վաթբագիծը, են մտայինթուլության կամանՀաունեն ն կամէլ կապված բնույթ կենցաղային Հեւոչ գործունեության տիմեխանիկական բնիոոգքիմեջ է առնվում ն նանը հր տադնավՀանղդար»ը Գործողության ամեն ինչ կարողէ վտանդի ենթարկվել ու խերով:նրամտասլատկերննրում 1 բոն է` տեղիունեցով, ինքը ոչ կարող է տեսնելն ոչ էլ դրա դեմն առենլ, |

ուատին չտապումԷ կանխելդրանք: եման արհից Հալվող օրվա մնջ գետը նետվածքարի աղժուկի Հանդարսո, ն կնոֆ։ Եթե աղջկածիձաղնինչ-որ կերպ զալովում է ծիծաղ աղջկա, ապա ռավի Համար Հասկանալիէր, ապա «մեկր դարձյալդրնգալենծիծաղեց:Եվ ծիծաղ չէր, (նոֆ ծիծաղէր»: ազջիկ-երեխայի Հոսթի մեջ լողացող Եիծադգր դառնումէ ձրեույթների Համբնդգանուր `

է զռյարանական արմա երնույթ, ր մարդունՀաղորդակցում անփոխարինելի է` միննույն կարդալ, Խրաոներ ներին:Որքանէլ նանըփորձի«դասեր»կամ նորարտաքուստ Փաղաքավարական կյանքնառաջ է գնում ճբ օրենքնքիով, ծիծաղն մեիբբիչ բանով(աբող են հնբազդելաչ ընթացքիվրան երկրորդ` պատմե թե է կանացի չությանը: զուտ երանգներով ս գայթանլիչ առնչվում ամեն ինչ, ապա է բացածայտվում Հ այացքով վածքումԱնդրոյիտ̀ղամաիդու են մարդլողացող գրգիռներըցուցադրում նղծջիկ «եռից գեղի տղամարդը կայինլոյաձնիքմյուս թեր, որտեղ ակնձայտէ դառնում կանացիսնազվիաուու»Քունը: Հովեկներիթումբն է` երկու աղֆիկ,Համարյախակ երեխա,վիթխարի կանանցխումբ է, որ Հիճվում ֆածչելկեիկ, չորրորդն աղջիկներիմայրն է, սա

չ ոչ այնքան իր

որքանծիլխոասարզգացողությամբ, անդիմաղրելիության

չեն, չունեն ենքնություն, տյնդությամբ: Սրանքանձատականություններ դարձնելերանցչոյությունը` պիսիորակներ,որոնք կարոզ էին փմատոավոր ճանաչելի» բացառությամբ սեփականէրիտասարգություն-գեղեցկությունը գարժնելը, իսկ չրֆոզատի ուչագրբությունըդեպի «քաղաքակրթված»կնոչը Խուլ ծիծաղնէ, ինչը նանին չէր կարող Հատաք դարձնելուճանապարծը ու

գուի դալ:

ԱնդրոյիՀիչողությանմնջ պատմությունը,կապված(անացիվարքիՀետ, կնոջ դենսալւաերանտանում է ոչ թե ժամանակիխորքը, այլ ընդծանրապես ժամանակ /«Փարսկաստան մի ՔԷ ոլորտը: եթե զգազողությունենրի նական է տանում մոտ առա դուր էկած էր իր զինվորներին, Թադուծին որտեղ...3/ գլխատելտալիս, որ լուրը չտարածվեր,ազա Հիմաչատ բան է փֆոիվվել, Բարին ժառինմտածելու«կարիպառկածվիթխարին պատվի ինքնասիրության ու

զրողն է, որ ամեն կերպ բարոյականության նոր ժամանակնքրի Հը» չո«քի, / բբականում մարմինը/ կաչկանդոզ օրենջներն է քր էսն էությունը փչրում մթուացության,Համբնդչանուրի մեջ տաիթալուծվելու ճամար- «Ակարգը` ռում են` վիքխարինմարդաթող է, ասում են դպրոցիվարիչր խոսք է գցել նա կաթնեսթե դեմ չի այստեղ մի տարովաչխատելու» /150::երան"արտակա ճւ էլթեՀամաձայնվել : է այստեղմմ նությունից զերծ, «ազատ» կյանք է եք: տարով աշխատելուն,ապա նպատակըերբնթ էլ գՎրոցի մակարգակըբարձնրազգացողությունննրի մեջ կինք բնազչէ: Անդչրոյի Հիչողության, բսգնելի տո մճրկլ արնոտօիվա ն մարմմեֆբոլորին ամառային մղումներով, դային Շնտնորդն նի ցուցադրությամբ դառնում է իր ՀայտնիԹե անշայտ նախորդի այն տարբերությամբ,որ լուբբ տարածելուՀարցնայլնո չի անչանդատացնում Հարցն կ հրան, քանի որ նա անչատականություն չէ, Հետնապես պատվի վարզավպսգոյություն չունի: Եվ ազա տղամարգու«թաքուն զգացոզություններին ազդակտվող բոչխարչիկ ուժը»' Հում է Անդրոյինդեպիգետա: երեի Թե այնքան էլ ամոթչէր լինի Էֆնել 4Իրը,բանք որ 4բուն կարելիէբ տեղվոխ անել, պարանն էչ կաբել էի խճճվածչլինել: Սաթնոսյանը պատումայինդաշտ է բնրում վարիչի Սարդոյին, որտծզ Քս վճռականըկանացիական բնազդով առաջնորդվողփառասիրության ցուջադբումն է: նա իրեն, իր արտաքինը Հանդիսագիելուց բացի այլ նպատակ չունի. «Թանձրխալաթի փեչր ծածկում-բացումէր ծունկը, ծածկում-րացում 4բծունկը: ի մքջ ձրկփեղլկվեց չուր առավ ֆրծորից»: Հեսոո Բ ժեութնր փոնջերինկանգնածօպասեց «մի բիչ մնաց ու դարձյալլայնացա՞-վ,երկփեղկվեցխալաթիմեջ կրկինՀավաբվեց»: ի տարբերություն երակչիոը,ամուսնու «վիքխարիմարդաթողի»,չատ է` պայմանավորված ունեցած Հածաիակականդիրբով:Հաճախէ Հնչում «վարիչ կինի» բնոթոչումբ: Դե եթե իրեն խնամող,ինքն իրեն խնայողկեոջ տեսակնէ /« Դեչող է, ասում ձն ձեր սիրտնէլ լավ չի աշխատում»/ ու իր Հանշատականությունն»էլ իմաւտավորում Ռուբեն. վորում էՀ օդոստոսիաղվես ազվ «րենի դիրջով, իսկ վերջինս էլ կնոջը տեսելու փոլխարեն ուրիչին է «խոսբ գցել», ապա պարզ է, Թե որքան խախուտ էն այգ ընտանիքիՀիմթերը: Փար է, Ան գի՞յի Մ էրներումն ԲԷ: Ր1»՞բ բոերու սռապասոլ բանք /«Թե դուք ի --՞ բ մեորվն գասատու հք»): «զը Գ ոռեգնլու

ժեջջինէ կապելխոտիդեզնու ճամփու դրել: Սշբում Հե4վորըՍարիամբ մեաեթմինչ-որ պածիուղեր կապերնուսերից Շանել,բնռր ճանապարծինէր լու:Այլ ելք չկ, պին է պետք: Հան Հողանուսներինէ ծանրացած,չարքաչ ինքն է: պատասխանատուն ապրելու կյանքով ւամուիրականությունընրան զրկել է սոցիալականդիրքից, Մարիամի չվերադարժավ,իսկ ինքն բնդամեերքսան տարեկանէր: նա են կյանքիդառնությունները, ծանը աշխատանքըժաչել Մարիամին, չունի

նա

"Լ

պատերազմից սինը

/«չռր Հաղցրած ժող այնբարնմասնությունենրը

ԱյսուՀանդերճկյանքի ՀոգանքիցՀաշմված Մարիամբկին է բնություէլ Հետաքրքբում է նրա կոթյան ձիջ ատացածորակներով,ն Մաթեոսյանին Մարիամը լավ է Հասկանում, բացաչայտումը: մեչ էղած բնական ազդակների սեփական գոյությունը լիարժնք իրացնել,արդարացնել կարող էր ուժերը ոբ միայնայն դեպքում, երբ ինքն ամուսինկունենար,այդ դեպքում կղառնաի Հասաթակության լիարժեքանդամ:Սա է նրու՝ԱեղրոյիկնոջՀանդեպդրսնորվոլ Հեռակազանգի 7«Ջէ-, բո կնկա պես»/պատճառը:Բոլոր,ապածովեքրն էբէնց«լին տեր ունքն, իսկ ինքը մենակէ, անտերն մենակէլ Հարկաղբված է լուծել ամեն տեսակխնդիրներա̀ղջիկներինամուսնաջնելուց մինչն սարից իծ պայմաչասիուվ դրդապատճառների չալակովԽոտ ԲեբելըՍ̀ոցիալական են առաջնորդկարգով բնդունված նավորված կենցուղայինսովորույթներով է պետք, առաց Անդրոն,-Մարիամ,կովն ինչի՞դ փելումղումով. «ՍՄարիամ....ինչո՞ւ ես կով պածում, Մարիամ:Սախիր,գնա մարդի: Գնա աղֆկաղ Հետ

ու

'

ու

ու

ավելին

ա կա.

օգոստոսի

որ

-

,

"ռ

հնչո՞ւ

Մարիաժ: Քանի՞ չարչարում,

ես բեղ անգամ ես փեսիդտանն ապրքբ, ապբծլու, /1587: Հիմար» " ննրազդող աոցիսղական Ե ւէ ցիալակ մոներազդող ակայն ե գրողի Համար բնավորությանվրա

սա

«Րր րովան փաաաոով Նանա ՇԵՐ ու ապածը աավորունյուն «լոլ փափուկ Սանը Հոր, էն աար ա. » առւգանքչնն " իւ նում «զոթում ԻիոոգբումՀանգատանալու, վա-

մենօրյա,

աշխատանք:

տա-

Խալաք:

ինչ ունի 4որում Հայտե-

է ւս մեն կարգի նրանԳրկել «առավելուվածմարդաթողը: Հասարակությունը է ոգատթաչի, որի Համար բեռնաձիուՀ̀ կ յանքը նրանվերածել քյուններից», `. չրնդՀատվող է, Համար պայքարը կռիվ Հաջի գոյության առզբելը

են, թեն կարեոր: նրանՀետաքբքրումեն ներջին ավվեէրըերկրորդական Ր ՐԸ "Ր4Ի«ՐԴ ԵոՆ դաստ, փմիդառեում են անը դրգապատճառենիը, իսկ դրանք տնականորեն մնաանելի Հոգեբանական ծուք: Ակնձայտ, անցՇերթագայող տուզիուժենրի են թերարժեքու Թույլ. որ կնոֆըդարձնում պատկերներն չոլրժառիթները, իրենց տեղր զիջում ծն առավելՀիմնավոր, «աննկատելի» արծամարծված, լիարժեքկին է իր մզումեեննրջինպատճառների,ն աստեղ արդենՄարիամը բով ցանկություններով: Այս մակարդակում գրողնթր Հերոսներիասելիքը ու

ու

՝

նրանք ունեն: որպես կին, փորձում է դարձնում է օ«լիիվ չասվող խոսբ»: մարիամբ՝ ոք. մել արճք Հասկանալնրան, Անդրոն՝ որպես տղամարդ,փորձում լինել, հոց ար կացված չճրմությունն ռն եէ ՀԻՆ ԹըԱնան զ:4ը: խավոտվաթադույիների զովուուղղված արտաձայտությունները «ԿՎայմանավոի"2 ֆ մ կինը ՄԱրոԻՆ ձետեաապես երանց՝ միմյանց մոռացվածանկյուն բերում ված նրանցէությունից ճգող դործոններոփ: ՐՏ" «րաշիոարծի (2 8իակ: է մարդու` որպեսկենդանիարարածի անջանդատացեում գքտի որ կրցեր"- 4առե Սաթեոսյանին ռարոր գ ժվարըն թաց մակերես է Էն դժար դծվող ՀաՀասուն կամ Ֆրա տեական Անդրոն կայացման ընթացքը «ծՀուունությունր»: Ն եջ են

այլ

բելիո«թյուեր նՀա

Հաս-

,

ծ

Ր

,

ջ

Ը

է

ամբ,

նն

,

ճ

նակնԲառն լով: ունձեա Մաթնույանն արեոտ օրվա մեջ բացում է արան է

Բ

«

կտ

ե., Արձաղզաձքող անտառը,

էն

առո

աչ

«րարիանը Գրիգորյան, ԳարույբՍեկ, 1 Ս.

ու

1998, էջ 233:

է մարզէ, այնպիսինէ, բնչպիսինոր կա ե այս առումով հա ամենակայունն անչաորցնո՛ղը, այստեղ` գյուղում Լ» 8Ր տե "ողըէԷՊՐ9Ն» դբ մնացողը:քայցմարդըո̀րպես իր

ԱԱ Աթո,ԱՆ, աան,աա: ավելի աթնր, օգոստոսյան

տանանություն, Հա

աձի

Հաջո,

ամեն

ռապրումներով,

ա.

Հասուն

ին

խոճերով, ներբին

որ

ու.

թաղցը

ու

էլ

ք ոչ քա

այ հրավոթոորի Ծանադք մէո Փոր " բւշու բաջառիկ 7 Ն 1 վածի Գո. Գեր ոէրաաա հիւ .1 2 Քրամայր ա արակու աարի աաքոտ ։

է դարձ-

Ե՛վ չարժման Թվում է` ամեն նում տանր, ն լոռնողմեղուն, ե՛ գյուղականպատկերները: մնծ Հոսանթի մեֆ մեկ ուրիչի էնչ նույնն է, «չինչ էլ չի փոխվում,բայց այդ Մենակ անպաչտպան է դիաման: դ իմագինի դառնում ՀամարՀասկանալի ն է է կին, որ բանող անասունիՀամառությամբ Հաց ստեղծում զրկված ապրեոնէ «Նրա խիզքը: արթնացում պաՀանչներից.Արդրոյիմեջ լու առօրեական է, խիզճը` «իրշ»:: Անդրոն,որ ոչ ժամանակուներ բը խղճի չարունակությունն մեջ ձն:

`

Քվոկո յի,

ա Աա

կայրույքը: ատճառն

ծահասություննե

անբնանկանությունն Բորոո

նն իրարամերժ եժ Բրո:ին է,

մի մասինդարձրելէ բեոմարդկանց Ժամանակն Հասարակությունը «բենքներին,իսկ մի չդՐված է գ րված ենթակա միջավայրի ճաճի, վերջին» ն զոհում մասն 4լ իբ «ճշմարտությունն» է սպլարտադրում այդ միջավայրին է են Հետեապես կյանքով, ազլբում անբանական ապրելուՀեչտ 4նծրբ: Սբանք ու

Գրա,

ու

են: աւոհչի Համար Աճդրոյի

է բերում ն Աչխնեին,որը միջավայէ նախորդ կանանցից,բայց որպես տարբերվում բում իր զբազեցրածտեղով Հեռու եթն Մարիամիպարագայում սնափառությունից: իրեն բնորոչ չէ կին է Հասարակության վ երգրել ապածովությունը, բետանեկան բախտընրանից «դավում է բախտի լիարժեքանդամլինելու իրավունքը,աղա Աչխնեը լիովին

պատումոյին դաչտ Սաթնոոյանի

ԱԱ: Տո աաաաիրւ

նրանտբ» անր բնձնոած Հանրության բացառաՀ Աչխենն ըջկալումչ ռթպլես վածիրավունքներն ապաձովությունն որակներիարդյունք կամ Գենց որակ:Հետեւապես պես տիփիական մարդկային ունեցած նրա վերաբերմունքն գված Հանդեպ կանանց բնույ ունի:Քանի որ նհա «ընտանիքիկին» է, ապա դա ինքնին մեձ արժեջ 4, բայց ղա ոչ քն անհշատական հիակ է, այլ միջավայրիկողմիցնրանւոիված կարգավիճակ: ն

ու

«....ոկի մատանինանցրթեցմատը,- ինբըիայդոլես ընտանիքի կինէ,ու

այդգանս մաքրասեր,այլաես առաջավոր, ու

այդգոլեսճյչտապած,այդպես այդպես ազնիվ: Լեոնի առաջ» 716է/:

վարիչ

ու

դեղեցիկ՝ կանգն

ու

հը ֆեր մայի

վարքազիֆղբսեորել: իրականումերբանկատն ողածուն չի, կոպիտէ զաժան: նա տաՇ իտ Ըիներէընկերուու՝ Մարիամը կգնաաղբյուրը ջրի, Նրանք «իրար լուռ /Ք են բրելբերելու»: Այս Հասկանումեն ե Հասկանում են, որ Հնմվորիչուրը 4կանայք 1Կ

այլ

Ծմակուտիվիպասքը,Ե., 1988, Էչ Աղաբեկյան,

ու

72:

նման կերպարաստեղծման սկզբունքը՝բնավորությանբացածայտումը ներբբնխոսբը միջոցով, որտեղ գիտակցության Հոռքը առնում է միաժաԱյն տրամաբա» շարունակվում է «Ալխոյում»: Հոդու պատմություն, մանակ չ նախորդ պատմվածքի: Գիքորն ժին է Անգբոյի չարունակությունն Ֆազան ցորեն բերելու Համար: ուզումՂազախի ավելի ԺեԵծ Հատված,թեն գրոզի Հայացքնընդգրկում է կյանքի Այաոծլ է ախորդԿատումի կաբետրԽնդիրնքրից մեկը օտաբմանՀարցը»ղառնում է միայն Ախոլի4իու մասին չէ, «ոլ Հայի,դգոյուքյան վճռական: Փոոմվածքը կենշաձենրի,ռբիցՀեռացէլէ մարգը: բնական Տեխեիկայի օգնությամբ ստեղծվող Հացի կորցնում է արժեքը, կնցության նախորդ ձենրը դառնում են ավելորդ կամ անընդունելի:Աղարտվումէ դիմացինին Հաղորդակցվելումչակույթը, լուծվում են ն ընտանիքիանչաժեե» հի միջն դոյություն ունեցոզ մրուվերը: ավանդալան առանցքում Ալխոնէ` թասն տարիներիբեռնաձինե նհրա Փատումի աղվես Գիքորը: կատարվող Քրադարմություններաշխարձում երանց ին ու ծիչշողություն-երազանքներըդառնում են կյանքը բնականկենսաձեւիԲի Մն պածքլու ճիգերիարդյունք: Մարդը խորանում է առողֆ լարված «Հխատանքիջց, մինչդեոմիայննման գործելակերպն նրանառնչում ողջ կենՊոնական զգացողությանը: աչխարձին,բնությանը Հաղորդակջվելու է, Հիտնապնա ցանկացածիրադբուկյանքըԳիքորիՀամարաշխատանք թյան մծջ գործնականէ, Հաչվենկատ: երբաո̀խպեստարիքն առածի, մի ժա-

117"

ու

ու

Հեզու յան,

ու-

ԱյշպեսՀամբերատար, այսպեսծոգածու երբանհկատ Աչխեեր վածի ձեի. բնտանիջիկինը,մանավանըՀայ կինը «չէ արտաքին բարեկրթության կարող

գոլը: արժերչբեկեի, Մարիամի «ԴոլիԱ

արՀամարծական

ընդ

ոսկի ժամացույցի: կապեց

ար

"-

,

ցանկանումէ տպավորությունգործել այն տղամարդուվբա. որն իրեն չի

ույթ:

ահփական

4"

աոջն. բնազդի կանացիական եղի տվեց Մարիամի տրափադրություն,

եվդա ֆրանՀափողվումէ: նկատում: ստանում Հիչոզությանմեջ օիվա պատկերներն Անդբոյի

Աշխենը ձիրեք վախվորածանցնելու նա րչ կարող է պսպել Հոգում եռացող խանդի ենէ ա է պաՀել արտաքին4եքնրք,որպեսի էլ անտնզյակ մ ն. իբ ւ մ ֆ: էչ ոք չպետք է կասկածի բարձի լինի չ6լինելու ուշադրության,ծոգածության,Ֆրալավ անփոխարինելի ի ի" աեղադրեցծորակիտավ, Մարիամին ալ»վ (քար ժի Հող գլխաչորը ճանքց (ողմ տարավ,որ միանչամից ոի փունջը Փոքր չլենի ու բռրոջ բոլ"ը ""ղ"րը որ չոլառտուվի ու կրծքերին, փորին, մեջքին, քամակին...» /1627: խվեջ ուսերին, ա է` գայրույքից եռացող, սեփականիրավունքներըպաչտհրական Աչխաննն կեցվածքով: պաննլու նպատակամետ Հուլնբանության մեջ տեղի է ունեցել բեկում, մարդն օտարբմարդկային վել է ինքն իրէնից, նրա Հությունը նիկփեղկվելէ բնականօրակենրիե Հաղաֆորում է պլաճել բակության կողմից պարտադիվոզնորմերիմիֆե: Մարզը Խառ գարեառուիյան, Հոդածության ի իրականում կրողը սոալու վինժը, ե չէ: բ ան «լեք մ. ե անդից ծեված զայրույթին ճադգուրդ Հասարակության մեջ սեփականվարկիապածշովվածությունի: «Հեռ ջուր լմեցրեց ԱչխենըՄարիամին, իր սանիըտվեց մացերը սանն թելու, կապեցՖրագլխաչորը դույլերն ինքը վերցրեց, որովծետնՄարիամբ ութի վրա գժվար էր մնում» /162/:

խեղիրներըմիանգամայնՇասկանալիեն, րայց առօրեական

8ն

ու

. `

.

է

(28

աՀաճությունն

այժժ Թոչակառուի մանակ տնտեսությանղեկավարի,

ու

Շհդ-

կեգվածթը: ոչ գոբծեական ֆնաո է Հարուցում նեանթե ու Հանդատացող կանայք: ափին տավ ֆրի կերպ Հոբումարեի Ֆույն հն յամբ. ԻՎացյոոլ լցնել անկարող լցնել օօրն րն իիրենց րենց թվացյալ գոյությամբ, անբանննրը, անկարող դրանք`այդ անբանները, նն ամեն մեկն իր լանքով, իր աչխաորեէ բան: երանցից ոի չեն ստեղծում ֆանի Բոյց դա չկար: եվ կյանքը: տանջովինչոր կերպ պիտի Հեչտւցներ դժվար ու ֆրի, չբ չաշխատող թվաց` իղզութ» «Հանգած ոլյս ամենը Գիքորին նման: Մինչդնո«Է արնի արտ չունքցող տակին փռված ձառբ, փե զբա փտող լիներ մարզերիմեչ, ազչիկներիմոր դիրքը էշկավան տակըպիտիբաժանված մթու Հավաբնին, Հանդիտանձ Հավաքծին, բուրգ լվացողիէր, «զէիկները զիտի պիտի կանգներդեղի տակու վլրիաիին

Անդիոյի

ու

յ

արը

աղացի ո"-

անքը, ԲՆձոր իյաՆոր Հոգան ինչ-որ կերպԹեթնացնելնընտանիքիանդամԳիջորիՀամար Բո

տաի

եքէ

զող

:

"շ:Ֆ

ղեկավարի,Հոգաաքաշի՝Համար,ուրա երթ սարտթն է, ն դա գմրդաստանի նման ծիծաղեխություն էր լինելու, ապա ՀովեկազչիկներիՀամար նրանցՀայրը Գրա կարիքը չունեն, որ նրանք լի է: Գուցեայն պատճառով, առիթէլ չուծիծաղելու Հետեոպես ավելարդէ մոռ Հավաջելը,իսկվինխարին է վերագրել կաբելի մի նի, թանի որ ամուսին չուհի. նր Հառաչանիր

պածանչը

ու

գեսջում

մեկայլ գմոլքում`իրենվիճակվածբովով: Գիբորի «անչասկացազությանը», պաճանչը մնում է չար ունակող Գիթշբի«րե քրկմտանք Սանս վերարբէրմունք է տարհջմալը, ուստի ն մնում է, ոբին արժանանում «աչխարչը փչացել բարդացելէ»: ԵԹԵմի ժամաէ դառը եզրաձանգումը. որոչակի, ապա Հիմալուծվել են նախկինկապերը: ճակամեն ինչ պարզ էր

որոչնց. չ է՛ չի թոչում «Գիբթորը

թաղաք,դանակըժեուքին Հարբածկոչերգում ու Շայձոյում են, վեկ առավոտյանլովում է, ում խանութի պ աՀծակին յատեղզոծըզոծճ մորթել փողո Շար թէՔ Հաբեան թթելեն» 2179: Այատեց դոց է ս եփականուէ, Հասարակական որ Հակում կատարողն պարտականությունը մարդկանցմեջ, որ Այնքանէ Հծչտ ապրելումարմաջնարմատավորվել մարդկայինկյանքի վրա: Սա թիչ է առել, թե ձեռք Են բարձրացնում ջրանք ոմեն օիի ծանըարած, տնականաշխտատանքիը բորի Համար:հբ ժերժելիէ Գլ, ՀոգնածԳիքորիմեջ բարձրացողզայրույթը տեղի է տալիս: Ավելի լով է մնալ էլ ժամանակի,էբ կեցության Հնի մեջ ու չդառնալ մարդկային օրավուր կուտակվոզծովի անչայտության անդունդում կորչող մեկը, որ ոչ սկիզբ ունի, ոչ էլ անցած կյանքի մասին Հետագա սնրունդներիՀամարպածածծիչողություն:

գիշերըդռանդ կաղաբ.

թյունը:

Մ. նդեու

»թ

ր քն:

բեն մ ւք «աք, չան եր չյա հեռ ե.» թ, րապ հանրա

Գ. ռո

ամար

անտա

գնրեւսմանողում

եղածներն

ենը

նկարագ-

ի

նրանքկենդանիգոյություններ էն, ուսողիլավ է մածից Հետո էլ «ռածել» տարվակյանք է` Գիջ»բնականկապերը.« Մբ տառը-տտսնձինգ ժարգգային, Ադամի,Աովկանաչգերեզմանոցում Ծմակուտ,կթաղվիՄմակուտի Բը կապրի 71797. գ Սաշա է կողքին» չի, քեռի,պապ մարդկային ծոհոկ այուոնզ ձնավորվումեն նոր Հարաբնեիություններ,

իթորի, Լադոյ

գի մեջ դժվար է ածել, դուցե ն ունենալ անկրկնելիորակներու նան. տվյալ կարեռրտեղ ն դիրք: Գրասենյաանչասվի` Հառաիակությանու Հենցիր Համարի ու գի, ակումբի խանութի դոննըինայնքան մարգ էր կուտակված,որ «չէր ձաժովքեր»: կացվում,թե նրանցմեջ կարնորներնովքեր կլինեն,Հովիվ-ժովիվեերն տէէ 4եավորվածասոիճանակարգը, միայնէրեն«վերապաչված խախտված է , որտեղ թուլանում, Հասարակություն զը» կորցրածմարդկանցով ամբողֆացող ինչպեսիր, այնպեսէլ միֆաապա ն. բացակայումէ ւատասխանաավությունն էն ա մակեցության ավանդափ լվում վայրիառֆե: Այ» պարագայում իսսլառ. ու ՇարգանջըդիմացինիՀանդեպիրենց կան4եերը.ինքնավերաձակողությունն տեղըզիջում էն ամենաթողությաննու ցինիզժին:«Քաղաքի պես մեծ դյուղ է, չդիտենով ում աղջիկնէ, ով ում տզանէ ու իրարիցչնն ամաչում» /160՛: անընդ փնտրողմուքի ծաԲԳ Հատ « պատասխաններ ԳիքորինհրաչխարՀում, Բորչրոոբ Ք. Ի" փոլվոզընթացքի մեջ ի Հայտ է գալիս մարդկանցկյանքը, կենցաղը խարխլքլուն միտվածմեկ այլ անաբդարություն:Այն Համայնքը, որ ծույլ էի, ոչ կարգէն աշխատում էր, ռչ էլ մաածում /Գիբորըսրանցլով է փորձել.պատրազմի ժամանակ կարտոլը խաչում ուտուժ էին, չէր լինում, սպասումէին, որ լ էնի, ՀիմաՀայտնվելէ ապրելու բարենսրաստ պայ մաններըմեֆ: ՀեԵմում, անրաժեշտ ջանք է չատ է: Արոմեք Հաղն էլ բովականաչավ կոմբոռյնն չեն ղորֆաղբում, բայց Հացի տեր են: Սա անճասկանալիէ ԳիքորիՀամար, ՀԱԱՄԱԽ Եւ» փնչ-որտեղխաբհությունկա, ոչ ոբ զլխք չի ընկնում: Առաջ տա աբ ոչ էլ ոչ Հենց տասը փութ բոանկա. «Ա՛յտա,Ստեղծված ժեչ անարդարու տազլնապողի կացության ասաց Գիքորը,-Սիմոն,չաչխատողբչատանում է, կարծնսլե Հայը պիտիԹէչություն աներ, բայց ապրուստը Հեչտանումէ, չէս զար ժանո՞ւմ» /180/-

ազարատասխան:

ու

ու

նորն ու անչասկանալին,դարձելծն անպատասխանատու ու մերձավորնծրիառչնիրենք իբենց ձան Այս ամենը` ավանդականկապերիլուծումը, դրանց արժեզրկումն ավանում,"րաեղիցԳիքորըՀաջ է բերքլու:՝ փելակնձայտէ «գյուղաքաղաք» Այստեղնախագածըչի գոռգոռում, քանի «բ գա տնավարությունէ: Քեն ՀՖմել գիտեն,Բայց Քիչ 4 պատա ձում,ոի Հնեմեն:«Սրանք Տջամարդիկ կամփոքրգչուղերի տնավարառատություչունեն բաղովզիկարգուկանոնը մաիգկանցայս մջումբ ՓամածՀեչ» Հեեբ «Հայտնաբերելու» Խթ»:Ապրելու ն բանքէ Հարուցում Գիջորիմէչ. սրանց«ֆարրիկայքոլես մի բան» է պետք են. հարչի գարեջրիկրակ: եթէ առայժմ սրանքչկան, ցբաղմունբիձենըգտել են խազում: Երբոանձրեն սկսվում է, հարգին տանում ԷՆ ներա,խաղը չարունազում են ավելի ապաձովտեղում, մինչդեւ Սմակուտում«անմրեն ակռում Հ փչացող խոտի տագնապով»:Այստեղ մարդու ն բնույան կապն ամուր 1, մարդիկփնտրումծն

առա-

իոկ գյուղաքաղաքում ամեն քայլափոխի մարդր խուսափում է բնությունից: ապեսապրելը ԳիքորիՀամար անսպասելիու անտեղիբան կլիներ, Քանի«բ է մարդու միչե եդած կապերը զա ձակագիր Մաբդգկանց բեական գոյբեթացին: Իարիչլիել են, սրվել են Հակասությունները,ղրանք Հաճախվերաճումեն բոաաան է էկել: ("ՐԸ ն մարգը Իո-մչ: էնչ եար չու են դառհում սովոԹշնամական ուժերբ:Տեղի ունեցող արտառոց նինույթները բականբան, որ կարեկջանթու ցավ չեն առաֆացնումմարգկանցմեէ-

Ա,

Ամեն

Միջ

(էրածվել

սա

`

,

Դրանց սորտերը

ու

կվերցնեիր: դեպքում` փութ կարող էիր, ֆվիրձլու ցորենը նվիրել ո՛չ ավել, ո՛չ պակաս: էր` Տասը ցորենն փութ ցործնի արժեքը

(31

արդյունքում:

է,երբ կարնորն փո» առրբել,Հեռախոսովիրար Հուչել են»: Սա մի ժամնձնակ Հացնառհղծվումէ դժվար աշխատանքի Հացն Իսկ չե, այլ գրանից դուրս ստացվածարդյունքը: Գիքորինայլ բան չի աչխատանքը կչամկանա: փրական ա րժեքը դրա դարբձողը Հով Հացի տեր չումխում, եթե ոչ գովել նման վարբոագիծր. անծրաժեչտությունը «Կնցցես...կնցջես»:Բայց սա ՀամաՀնմում, ուրեմն ն կով պածելու այսօր կոժբայենէ Սա ներքուստ զայրացնում տարածողբերգության սկիղին է, Համբեդճանուրօտարմանճանապարծը:նրբ էլ ճարի: «լանիրն նի, անտեցիՀոգս է, յուղն ապա ճարել, պանիրը մարդը վնբածվում է սպառողի, իինն վերջնականապեսսածմանագզատումէ է յուղն "իոչել է Գրթորին:եթե գյուղում ապրովը ն դրանովավելի ծանրացնում տիեզերական գոյընթացից:կյանքընրա Համարկորցնում է բնական,կենդանի նա խուսավումէ աշխատանքից իր նման էրեույթների Հետաքրքրությունը,իրականնչանակությունը: Այն կարողանում դույների նան, որ մարդը չի վիճակը:Բայցտա նչանակումէ աժե ԱԷ է ունձնալ, Հմայքից, ինչ պկրածլում է սէգական Հաճույքի, գայքովզրլչրամ հախամեռնույուն ՀԱ, մոբ. 4րիակեր զության «բչեկտի:նրանսրվածչէ արեի լույսը որսլեսբարձրագույնպարգն մնում անկաղմակծրոլ է որսլես մանընրա Հիչողությանմքջ ժամանակ առաքած լինելու զգացողությունն է զիտակցությունը: երա Համախլույսը ավառսում պատերազմի «Փեթի չան տղա»: եվ մի պած նույնիսկ Գաննը, ոբ է: երեխայիկապույտ աչքերի սառը փայլը Դիքորին դուր վապածըի լույսն նեղությունից Ղրանց ինչի ։ «գրանց վրա փչացրածկարտոֆիլը», : չեկավ: դարձածնիմոնըՀեգներ Գիքորի պա կոմբայնավար» էսօր Հատրավաորիատ, Քաղաքակրթությունընոր սերնդին պարգենլ է տեխնիկա/ «Դպրոցում է «Կո՞վնինչի» տոՀա, լավ է, բայց միտքը տրակտորիննէ»/, առայժմ ձնուքի է Օտարումը լա՞վ քորում: գրա արդյունքից: ՄարդըՀեռանում Է աշխատանքից, հան Հացի աբաիէ չլապտերն մյ սերեգին ոթ թ անի ծասակակիցեերի մոտոցիկլետը: ձետաքբրբվրա: Հաբարերությունների էն ընտանեկան Անոովոր Է բում ինչպես չե արադությունը, աննպատակ բերում: թտապողականությունը, փարգը, մառնակցություն ժան անդամները ընտանիքի Ընթացթին «Հիերաիխին դաչտիճարթ «ղագող ընթացքը` Խավարում ն ճանապխարձով ժուռոցիկլետի վբարհղած Հարաբերությունը, էն մեֆ Հոր որդումիջն. Լապատնրը առաջ: փփ»ղ է «քրունդը, տեխնիկային ապավինած, անկարող գնալ դեպի ելքը, ագրնաիվության է ակնձայտ տվել տեղի աատինանակարգը» մոռանա էչ ճոր խոսփառ կենդանի խավարից այխորնս ձքի է բնության ա փակցությունը: Գիչճձրվա էնչպես Գիքորի, անտարբեր հրեխան վառող-Շանգցնող կախվածուՀտունդաիձի»Ճանագչարծը որոչակիորենկապվումէ ձիու,հրա մաքառումնեֆտծսածսերունդը ՀացիՀրճվանքը ատեղծվող Քե Հանդեպ:Դժվար նա ծագի ՀարցնբընդՀետ են, բի ՀամողվածԷ, որ Շսմատիեզերբական ւնսկիղը ու անվերջ Սաթեոոյանը ուրիչ Նրամղումներն խյուն չի զգում ավագենրից: ու չարժումի մեջ մարդու չ: մղումներն ինչքանէլ վերերկրայինլինեն, միննույն է` Ցլուծվածէ Համարել), Հիմակաբնորն Հանթապես նա կանգնած իրենց է դժվար Հաց արարելու անշրաժեչտությանաոջե: Եվ այդ առահկան՝իրենք Համար: «-Ջէ, սովորությունէ: իմոնքէդպես դուրս է ոչ թե անկենդանին,այլ կենդանիբնությանը: /Որֆելությունը վերապածված Լավ չի առաջ Գիքորը: ջան էլ է արագրնթաց շշմեցնող տեխնիկայի օլացքը, միննույն է` անչնար ԱՊՀ ինժանից Հաց չեն ուզում: չ չրիանցելելքի դուռը, է կեցության ընական ձենրը: Աարդկուոր տանում ա: թյաննուղղոթղելու է բնությունը, որ Հանդես է զալիս միու կեբպարով գործերը»/181/: Դն ուղում են, բայց դե իրեեքգիուն՝իրենց ոսում, «լաիայսօր արձամարձված է չի անպաչտգլան:ձամածավալ չարժումի՝անսկիզբ երեխան է էականը: կարհորում մչտապես Մոթեոսյանը նվեր) գոյության, մարդկայինչերմ յոդ բերելու զակամ ստոր Հարարկրությունների, լույսի Ջ ուր անջատում: է միացնում, ճնռքի լապանըն զապես աա: բնազդով խավարբ ծնիթաղայությաւն, տառազլանքով օտեզծվողՀազի անծողության, նոր ոծրունդնբոտ երնույթին Հանջնէլ մնում է «գի մեչ:Ի՞նչէ վարբի,մոակեղծ չփերթկեջվածքը չաչխատելով Հեհրիպառասխանատվությոն հորերի անպատասխանատու զգումէ ն չի կարողչՎԴալ ավաղրների նման ու է Հողնել Հոգության ապա նա, անտնրության խառնափնթոր քաոսի մեջ անգոյության անդունզզվել, էլթնչասենք լավ ապբելու 4դտումը: Ուրեմն անսանձ, չվնրածակվող, դից մնում բանով է որնէ Մաթնոսյանը դուրս կորզում ներդաչն կենդանի բնության գոյաձները` է սեփական նրան կենսաժեից, որքան Հեարագրանքդարձնելովծավալվողքառաիսաճմաններըզսպող Հենասյուներ: ն արգեն ծնրացող ներթին զդացողությունները Հետնեապես Հայրերի Զարմանալի կլինձը, նթե նորերնԱլխոյինվեբաբերվեին որպես կենդանու բացառելով վիճակում` վոր է ոլածէլ աբքուն Ն Ընտանիրի օչ փոխադրամիջոցի: «Ա, է ստացվում: 1, է դեն Սիմոնը ի պատասխան Բայց 4ի էլի»,-ասում է՞նչ կանոնները: Փքաղազքավարության» «կոնֆլիկԳիքորի՝ արժեզրկումն Ալխոյի վերքը լվանալու Համար չուի տաքացնելուլթնդրանք-պաՀեայնացումը, կապերի միջն ծղած անգամների Համակիեն ընտանիքում Ճնավորված Հանչի:«Քաղաքարնավ» Աիմոնի Համար ձին վաղուց է դուր եկել «շրջանատային»մթնոլորտը Հիժն ի վերչրչում ս տեղծվել նան ընտանիքինպատավը: Չէ՞ որ ընտանիքն այն այլես գործընկերչէ, դժվար է անդամ Հքռու, խուլ դլ"«ՂիՑ ցության կանոնները, ու Հասած ՀացիՀամարայուոծղ «Հավասար դիտել, Գիթորին իրենն էլ ո՞՛Էր մնաց իրեն ապածով բով զգու:Եթե Հայրերն որդիները է, ռր երեխանայնտեղ են ապրել առանց փոխադարճ փն: Հասսկ է, որ զգում էն, Գիքորի Համար Ալխոնմիավ, բ ացառիկընկերն կարող Հոգծրանորենմիմյանցիցանկախ մեծ ու կանում է ամեն 222 Նա կենդանի է է բնության այք Համար ունի: կամուրջ ամբող մ արդապա էնչի՞ պարտավորության, Հեռաու կության սած«Քննությանը միջե, Է որ Հույսը դբել դիտակցարար ի րեն կա. տեխնիկայի վ բա մեչ ինքնաղածություն պատասխանի Սիմոնի Նման ճանառպար-

Էն

Սիմոնը

ու

ու

աիասոավորի

կապմագերպչ, (հանարար -

ու

ու

Հանչը-

պեսք»:

ու

ի

-

բածվում փոբրի,

ու

ու

«ինեքնաչաժտատումն»

-

ու

-

ուզո՞ւմ:

ու

-

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

«բարոյականությունե»

ու

ու

ու

ռուն յունից»,

ու

ծաղրականէ թաղաքակրէ աչխարճից: Գիքորիպատասխանը մանազառում

ի Հասպեին,ոբ երջանիկմոլորության Հզփացածի ժեռքբերումներով փության կարիքը Հուածության 4ի էյ տրակտոր չէ»: ԵԹԷտրակտորը մեչ 1. «Իճշաիկն, մարդբ: | վիրավոր ինչպես կարիքը. դրա կարող է ն չունենալ, ապա 4ին ունի է դարայսօր որ մեխոանիզասոոր Համարավ է, որ երեկվագյուղացին, Գիջոբի Սա նան. Հոգեբանական ունի, նչանակություն 4էլ, դա այլես չի Հասկանա նորին ԼՊ ամբողֆությամբ իսսյառ ժնրբազառսովելու կենցաղից էճ «ՀետամեացՖ ոչածոիրավունքը ճշմարտության Արմոնիչղումբ նոր կենսաձնի առպլավինելու ճանապարծով ճիգերի դործֆադբրման զի վարմունքէ: երան այլես չի գրավում ՍիմոնիՀամարՀան այլնս Շաց չէ, այն ճանապարձը: Հացատտեդծելու գժվար : հսը սպառողի Հողեբանություն դարձել է սրանք, ինչի կարձլիէ վաճառել: բնակեցության մարդկային Այն, ինչ է փոզը: նպատակի դառնում ունեցողի է մի:

:

`

է ապիելու դերակաՀիմք, վերածվում Համարնպատակ կանբնթատբի նպատակի: վերածվումէ գերագույն Իսկ միջոցըժփվողը/ ֆոոի/Հացըժ, Հասած, արե կերած ԳլթորըՍմակուտիցՂաղախեկել է Հացի,արնի տակ : է, բոյը «ղէ ու ալյուր Համ Փետականի ունի: բույր ցորենիառանձնածչատուկ Հնժողեքրին՝ ցորենէ, ալյուր է»: ԳիքորինՀաց է պեռջ, իսկ կոժբայնով 1աչ՞մ այատեղէ Հասել բնուգյուզիկ Սա է նրանը տարբերությունը:Գիքորբթ փո՛ղ: է, քամածսխածուն է, Խնժոր վարունգ: Հավ ձ, պանիր թյան բարիքներով` նման բանա լավ է Հասկանում, որ Հացը միայե ԱՀա՛ ինչն է կարեորիբ, բայց կան այն երկէ պետք,Բեն փող վերցնելչի կարելի, բրքննրովփոխարինաբար մասին: «Գիքորն Հաց ունեցողների Համար,ինչը չես ասի է Գիքորի բորգական էլ է ինրել։ ն. ծիծաղեց,մի տասներկուփթի, նթանք էլ ծիծաղեառաց, որ փֆոզ վոն Հարյուր»: է պետք,հրկուս ջին. «եբեթ տոննա ստացել ենջ, ինչեճրի՞ս է բնրածբշրիջԱլխոյր է էրկրորգական ոբ փող էլ բրել, Գիքորը եթե երկների կողթին,ապա նրանցՀամարնպատակըՀենց զա է, իսկբարիջը` բորդական:Եքե Գիթորիծիծազը, փողիցակնարկելի»,ընկալվումէ ոբալիս ուղղված նրբամիտՀեգնանք, անկարձորբկարեոր դարձնելումիֆավայրին արտա շայատյուձիծազըփողունննալու դոծության ապա Հայը վաճաունզեների են Ի է, պատթաստ Ֆբանք ոի է այչթան Հացը: ենթաղբվում թյուն է: Ֆչնեերի՞Ֆ Հացիմնացածմասը նս: վաճառել տուանց դժվարության է է կենդանի նեղացեում ոբ զուդաշեռվում կյանջին, աշխարծը, ԱԿկենգան ե մեւյաղ ձենրի Կկյանթի կենդանի ս աշմանները: կ ենսաձեերի մարգուբնական էլ կառուցվում է պատումը: Հակաղրությամբ նոր տիպ, որ կերտում է բնավորության բացարձակապես Սաթնեոսյանը կամ դրսից կառավարվող երնույթենրի, ենթակա չէ գաղափարախոսության ու

ու

ու

չթե դրանբ զան, ապա կեզե

էն

ն

էն պայմանավորված բնավրությանմբչո--

Խճլոթի բաժանելբավի վաոի, կով:Իվ այս մակարդակումմարդկանց էս գրականի բաջասականի, ե է, թանի սխալ առավել չաբէ, բ ար": Հէժարի, չավ ու կարողէ գիսնորելբեավորության ոբ մարդր միայնառանձինսպաշնրին ու

ու

ու

Գ

վատկողմերը: 1898-ի«րարում Տոլաառյըգրում է. «ինչ լամ ԽՍինէրգրել գելարվեաորտեզպարզսրս: ցույց տրվեր մաթդու Գասու- | ստնեվծագործություն, տափան

աղե,որ հությունը,

ետ

մեն նույնն է, մեկ չար, մել Հրեչտակ,մեկ իմառուն,

գոյություն»: Հիմար,մեկ ուժեղ, մեկ է Մաթնույաայս դրույթըծրակետային Մարդումասին աոոլատոյական Վերածննդի մեձ չէ: սա ռուս Հայտնագործությունը գրողի Թեն եի Համար, ու. անուժ

«Զարմանալիորեն բնոբոչումէր մարդուն. Սոնտենը բոլորող դարաչրջանը էսկ է մարդը»: ԼԶ Հավերժ սուտանվող

անկայուն, իակապես նայե, տնական, բացաչրեդմիջվող ԱղվեսԳիթորիԳոդու դիալեկոիկան` որ կարող ճանապարծով, Համաղրման է տարաբնույթ վիճակների Հայլտվում Դա ժամանակիմեջ նող որոշահն միմյանց կում էլ Հակադրիվել: չարունակել ժամանավէ «տարինր Հոգեվիճակային եչ Հառվածէ, որտեղմարդն անցնում երնում է մարդը` Իրենբնոմիայն մեջ էլ միջո, դրանցամբողֆության նների» սիրու ատածլությամբ, մտածողությամբ, Հոդեբանությամբ, բռչապրումներով, ամե՛ն ինչով: Մրսրդկային իր ունեցած չպատկերացուժներով, մասին առպբելու ճղժվար» Է բնականաբար, սնկագունությունը, ենույթի այս Հոսունությունը, մեջ է, վերջթական Նա Հոդեվիճակների ընկալվումմարդու կողմից: Հարաշարժ Հառնելն դրան մինչ Հետամուտ: քայց իր նպատակներին արդյունքում` անձրաժեչտություհիբ մեֆ ոբոչումհերկայացնելու մեֆ անգամ, բյա պածերի Հոդեբանական Հակաղիր վիճակների, է նթ չկա,մարդեանցնում իրարամերժ ու

առօ-

մեֆով: մլումների է կյաններկայացնում բնույթի«Ճանաչումբ» Սաղթեոսյանը մարդկային «Քսան տարի մուռ 4իու միֆոջով. կննդանու` կանգնած Քին,բնությաննավելի նիանցցենաների ու-նրանցբնոր, քսանտաիի ծղավաճա կրում է մարդկանց բն այն որասոճաոչ բանչի Հասկանում տակխործումէ նրանց մասին,բայց /166:: չեն» ռով, ոբ Վի է, այլ որ նրանքկայուն առեղծողի,սնփական տեսակի` որոչակի մարգկային Գրողինպատակբ է:

առւաֆմղողի մասին ապրուստիմասին Հոգացոզի, դրանովփոկ կյանքն որեէ մեկին ապացուցելուկարիքն էլ Գիջորըողջ էությամբ, գործելակերպով լինի, որ այն դառնա ունեցվածքըիտի սեփականը չունի, թե Հարատությունը, էնչզես կպաչտպանվի միայն այդ դեպքումՀառարակականը ծամարակական, նա չի զլացել: Տնոքմեջ էլ ածելու ֆանքերի չարկն 1: Քեյ ընդծանուրի ն հր չածր փետրում էբ բնդծանուրի էր էլ բեռնաձի սությունը ղեկավարելիս բնազդը: Նա չար մէջ` Հիմքում ունենալով սեփականտեսակըպաչտպանկլու վտանգիդեպքում էբ տունը սլածելու է կուչ ն. ապաձով,իսկ Հանվարծաճառ Համար: էլ գործի կդնի ամեն միչոց դրանիցի-ուսավել"ւ Հոդսից ու չա ճակատգնալու տղայինազատեց ժ ամանակ Ցատնրացմի գոյընթացըժամանակիՀոսքում Սեփոսկան բունակեց աղրել նախկին Հանգով: զրկումէ կեղծ փառաԳիքորին անխաթարպածելուիրականզգացողությունը նա տեսնում է հոր ձնավորվոզ էնչը ռիրությամբ ապրելու մտածոգությունից, ակնձչայտէ. փառամիբուսարագոյումկեղծիքն Վերջին գյուղաքաղաքում: այլ դրանիցարտածվող չէ, աչխատանքը կրոբնորն թյունր կբոզի արտիքում այսօր կոմբայնս, նրեկվա գյուղացին հր հսասիրական փառաժոլությունը. ՝

ԼՈ. ԷԼ 1ռոշոօտ, ՌծոՒ. Շօճբ. Շ0Վ.

7. 53.

օթ.

չընդմիչվողչարժումի մեչ ոչինչ

նավարէ, զարնորըոչ թն այն է, որ ՍիմոնըՀացունի, այլ որ երեք տոննա ուն, «Էնչնքրի՞«է «նո»: Որպես իսկականձիատծբ՝ լավ է Հասկանումբռնած գործի գժվարություը: Սմակուտից Ղազախ գեպի ետ` բնոնվածմին կարողէ անդամալույծ դառնալ, Գիքորըներքուստդեմէ սեփական Հին Ղազախի ճանապարծին ֆարգկուն: Բայցմի կարնորխնդիր էլ կա. «եֆականըչի կարելի բարձել՝ինչքան ուզում քս, այլ այնքան, որքան կտանի:իսկ դա Հաջի գինըգիտակցողԳիքորի Համարձեռնտու չի, իր ուզած ինոր բարձելու բոլոր հպաստավոր ժիֆոցները Հարկէ նկատիառնել, ու այդ ամենիգլխավոր նախապայմանը... Ալխոնէ: Ո.

Հանուր, ամեն տեզ ե. ամենուր կատարվող

/89 Անդբոյին. «երքսթո՛ւյլչան տղա, լթ օր իմ ֆութը լավ դիտես, ինչո՞ւ էս տալիս: Հլա սբա թամբիննայիր,ախար4ին քո ի՞նչ բանն է» /163:: Փիքորիբնավորության ծավալումնքրըկատարվումեն ինչպես Բյունների, այնսլեսէլ առարկայական միջավայրից ստացած ողավոբություններիցծնվողտարաբնույթ ասոցիացիաների

չդնի՞: Գուջե Սիմոննասի, Թե նրկու պարկըբավականէ, Բայց չի միջնածակը ասում` ժլատ չերնալու Համար: «Ջին բնոն ընդունեց ու ակվեց», քառանչնց չատ Հետո, երբ պնդացրելէր Շակնրիկապերը: ուռնափոՏասներկուուկես փութ բեռր մի մարմինէր Հիու Հետ. զգույչ ճանապար բռնեց գյուղից «բ:Ձինմաք խով Ալխոնճավ դռնից Հանող ռում էր բեռան մազվանդեժ։ ծեվախըպարզ Հասկացնելտվել, որ արդեն Հաղթաձարելու Զառիվերը ու բացելէ, որ կոչտ լոամբիցչեբերըմբժռում են, լսեց, ծիր «ութերի ։տնքոցր» Հիշեցառավոււվաուրախ ավռոբուսը, թանիոր նրանք այս Փոգսը քաչողը Ճքամուինրած ծիծաղի չէին, Հայչոյնց: Դրանքոչինչ չատեղծող,արտդգրնթաց,

ու

: |

ու

չե. ամեն ինչ ունի իբ անկրկնելիտեղը: Միայն մարդուն կարող երկրորդական ամեն ինչ ընթանում է սեփականկամքով, մինչդեւ ինությունն է թվալ, Թե ձներով, ե. դրանցիցմեկն էլ մարդնէ. է իր բազմակերպ ապրում չք Հն«Էրիկվո:դիմ, գյուղից կես ժամվա:վբա, ճանապարՀր կննդանացավ: արտի կարմիր քարը դարձավ ձած արտերումխուլ թոռոցով աղեղվեց լորը, 4իաոգեպի4բն կարճլիկ քայլերով4գվեց կննտածաչեց կարմբրչուն, քն» /177: օմերի պես չար սրանց չները բը: Սրանց Գիքորինվերադարձնումնե ինջնությաՀետագա իրադարժչությունները :

օւ

ու

Դա չնցուն ճանապարծըծսղուսնկից» քանիոբ ոյս ամենենզդում գիտակցում է Գիթորբի, տաուապանքով ուստի Այխոյին անփֆա- նբ, ինքնիրեն: Ալխոյին է վերջ չունի: է, որ թվում կան անխաղդճությունիը գործադրումն Կլաշտպանելու ելքը Անդրոյի` միչումբ որոլեսիսկական Ճիատի- Քաշարելու Բեռան դա իրեն:Գուքն դողի, փոխանցվեց զգաց ձիու Բ"), Հառտատակամ ծանրությունից բնույթեէր լինելու.«Ել որպեսիսկականչիատեր` Հայծոու

ու

Հիչոզ»ւ-

միջոցով: Բեռւթյուն պատկերները '

որոչակի«զլաուզանքր»են ՀերոսիներաչխարՀային ծավալումների միշբինակությունը Հաղթածարելու Համար: իրեն զդում է բնության Գիքորն մեջ,բնուՔյ«ն Հէտ: Ովըույսը չբացված ճանապարչի ընկել, նա չի կարողզգալ ու

ճանաչել լուսաբացի Խործրդավորությունը: աղբյուրը «կնչուսի

խոխովաց առտղարույլի մեֆ, բլուրն անցան, Հքտռ "

ոչ այն Էէսատանա նապաստակ, Անսպատելին, անճանաչելիիՀետ

,

(17427:

իտա աւո Տ ՆժսոյիԱրչակին այստեղիցգտան, իսկ մուգ

նավանդոր

ամեն

ինչ ունի

մոլ

ա-

արո, ճբ

կարմիրզամբիկըՀինգ ։

Հիբովական էր եղել: ոոհսնող ն

«Հանդիպումը»

տա

Ը անց 7

հոներբ ճանապարծը դառնում է ապածով Հանգիու»,Խաղաղվումէ նա քե ձացն Հլ ոչխարի պանրով ավ Գճքորը, սաուն աղբյուրի փուռ,

ու

ու

արածնտըճզմելու էր: Մ Հավք ֆորտացթփուտներում, Հետո վիու թայլեին ու ձին, Հետո Թպրիտագ Աբաճե, Աբաձծետր խաղազվեց: Ը կորեց-ան կորքց-անցավ ոչ այ Է Հգայլ, ոչ

այն է

ու...

պիա»անցողիկեն: ուտում-խմում է, աղիում է ծեչտ կյանքով,ինչից Հեռու մնաց եթե որդին Հեշտ Հայիբ, դուցն թե նա «ապրում» է Հոր չապրածՀեռվից գեղեցիկ ուժէձե տալ իր կարողանա է: Մարդը պիտի կյանքը, բայզ դա ինչ ապրելու րոն է ուղում: քնաց րի ներածինչափով, որպեսզիՇնտո վերցնելայն, ինչ մասինէ, իեչի մ սխելու յոշրացնելու, վերցնել»., տվյալդնպքում խոսքը միայն եե. ախար են: Հ...Բնոյց երկրի ա վելացնողն Հեռնանքներըծանը Դթանք բեուն էս պետությունն էլ մեղք է, չէ՞. չորս կողմից` չեջ աչխատումն. ուռում եբ: Լ ԱՀա,Հնձվորնաղիյուիի գլխին գերանդի եվ արյունեթ սիլտորումի: Քահն մեջները նստել եք եկել չում, կանայքաղբյուրի տակԽոտ դիզումն-եղա՞վ. ու

| :

ու

|

»

: չորա տարվա «

էր գնում», վաղն էլ ցործերտանըկլինքր, նա կունենարմի պաշար, մի քանի Թախվաաղպածով ապրուստ ուննեալու պատրանքը է գարձնում բարի, նա ձիու Հանդեպ դառնում է բարյացակամ. «Լավ ու

երան

ավելի

Հանգատացա բ: ֆնացինք»:

Սաթնոսյանը պատումի չի դարձնումմիատոն, ընթացքը սովորականի մեչ

բացածայտումէ անսովոինու

անսպասելին՝ Ինչպեսռթ Հանդարտ նթացո ծանկարծ ախագանում, իսկ Քիչ անց անցնում եթէ դեւղյթերն արագանումէն, միննույն չ՝ դրանքդուրս չեն դալիս

լ

/189/: տա՞՛չի«ԿոուչիՖ

թն ինչի Համար որ աչխարծէր եկել, չծաիրեն բաժին Հասած չարքայ կյանքը: եվ թանի որ ռավ դիան: է գականխազգում զգում է ող) էությամբ, բնազդով առղրելուՀրամայականն նա անցյալիՀիչատակիջ դժվարությունները:Գիքորը մեծ ժամանակիՀետ է, ների կրողն Է ու ճան ապագայիվտանգընյարդերովզգացողը: Փ«րձությունն է մնալու այս մի կապված է նրա տեսակիճամար,որովճեւտե իրական մշտապես կերագրոլայստեղ չափով բավարար ԱՃ Ճողինյոր այդպիսէլ չի կարողանալու

Գիքորըերինք չի

մոածում,

նա ապրում է

անդորրության գելարվեւԱաաա որի «իմի տքբույթից: մբ աշխար: որտեղ ինչ փոխ Ցած ք լնցուն, մարմինէ, որտեղցանկացածձայն, թուվ, թր ճանապարծ, «Վբողին: աղբյուրի բլթոց կամ լորի Թոիչք միասնաբար ի՞նչ նհրջին զաիդացումէ ապրում ԳիքորիբնավորուԱյշուՀանգերժ ստեղծում. գետն է

:

Դա

ու

աու

յ

դա

ամէն

բար, նե

բնության անսկիզբու անվերջ,Հավերժ փովոխվոզ պ աակերը:եվ այդ Համբնդ-

՛

|

ընդծանուրի անձնական չածասիրությունն Խյունը: հնչո՞վ է Հիմնավորվում

բի սերնդի Համարկարկն գեքո,

լ

ՀիմբնանչՀասթե Հառարակության սելումբ:ԻՀոթկե, չծոզգելուՖերջին չջաշին է Հետ Այդ է Համայնքային կյանքը: միասնությունն է, որնիր Խմանի առտեղծում այնինչպես բնության, դ իմակայել է, որպեսզիմարզիկարողանա անծրաժեչտ ի

ՄԱՆԻ

|

ո

|

.

լ:

է,

.

։

ընթացքն

ու

ժնում

4Ի ժամանակսաբիՎմնոանոց-

ա Տլնբում էլ մեղքեր ձղել: Գատերագմի

լ

կով էր սատկել,ինքը գոռգոռում էր կթվերուծու վիա,իսկ վերջինսՏի։| ծաղումէր ն սոաղեում Մարցգյուղի բարբառով.«Պիրիլդեմ... Կիրիլ դեմ ու եմ առի Դեմ, որ թզանից պիրել.Քեզ կուսակցությունիցՀանիլ դեն... -Հիմաբ| Հմր, թ. Բրաուն աեր անան Հիա լ ամուսնուց, վերջինէրեխան ունի` տասնմեկտարեկան,ն ծիծաղելով ասում | է Գքբշրին. Որ չն ժամանակ «զիրելէի` Հիմա տառնծինդտարձկանկարդին .

նո

փամավ վատավ՝ -

տղամարդ կլիներ:Քեզ ձլ կուսակջությունիըչու ,ողովրդին մէծ կշանքին՝ «գու» կլիներ»/1Թ1՛: նՏ ատնոնժաֆ Հումորի իՀարկե գալու որոչակի«ելք» չաէ, իսկ իրականում մաածքլակերոլն խնդիրըկապվածէ Հենց ԼՂընգՇանութի ճէ չ վել ե Համար Հերի պսչտպանությանը: Անօրինական երեխանվթվորուճու Հաշվով կարեորէր, քանի որ եա միջավայրիՀամարաչխատող չու ն րանից Հետո նոր Հավելյալ չաճբ, որ կատանար մբչավայրը:Այգ 8եոչ`

ԷԱՒ

ոբոչաւ

ո

է

ու

չ""Է

ն

դա

բացառապեսսեփական արՀավիրջներին: գիտակցում: Այստեղմարդկանըմտածոգությունները եթ թիչ տալն Հողից նիեխաներիք կանկությամբ, Հեչւոապրելու Այս ամենըխիստ Հառարակական ատանալը,սեփականմաիմնիխնամքն ձեշտասիրությունը: բ անակ աշխարչն անդամ նորիրադրությանմեֆ է, մարդը, կենդանական անբնական Դի ն :

Ներում Բ

Հ

ա

աֆ

սպլարակողմից պարտադրվող «մա էլ պատմնության գայում այն Հողը, օրի վրա ապրու մէ Գիքորը, նրան չի կերակրում: . ի ան չ բնությունը լուծ Տր բոլոր Հարցերը, ապա Հազէ փթ Ս լուծում է ինջնապալտ ՔԱՎ աՖՀրաժեչտություն զգացվէր: Համայնքը ՀԸ ն են չաչերը: երա է, միջավայրի Համբնկնում որ Գիջորի գեր: եժ այստեղ ավե սէվական ունեցվածքն է ովքեր էրենց նրանց դեժ, ուղղված զայրույթն (անելու,դրանովիսկ ճամայնքը,պետություննուժելագպիելուփոխարենկամ ինչպես Անդրոնն կամ կերպով Շարա աժանալը, չէն կարեորում նորատակաղիի են մյուսների աւռնղծածբարիքը: Այս Համատեքսյուրազնում էչ պարզապես իրեն տում, Թ թեն Աշխենն շթ հրեն վիրավորում է, այսուծանդերմ Գիքորնանդգաժմոերան, բանի որ նրանթվաց, Թե Աշխենըպաչտպահում է ֆՓումչի Հայձոյում քանի որ նա ստեղծելու, արարելու,ուհեցվածքը Հարատացեկհրեն Գիքորին, Ֆան: : հոռմնանիցե կիցն ինչպեսինքը լու կող ստանում ձեն ախձրաժեչտ ԵԵւ Սիմոնի երեխանչի դաստիարակություն, «ՐդենՀ̀ենրիկը,ՀոգսաքաշկյանքըԹեքԼացնողը չի, ուրեժն վաղվաօրն այ| «չինչ Հչի ստեղծում Ը քան էլ լվ չէ էրնում: Եմ թմրած մեջքով վիքխարին տ | Աճ է է, նրա վերաբերմունքը պարզէ էո ԱռչրոյիԱչխենն ստքղծում ապա ինքնին ճ՛ մեկի, ճ՛ սուսի Հանդեպ: Եթե Հարարձրեք երեխաէ ծնել ու նրանց վրա մի ծուռ տեղ չկա, տունը մաքուր Է, «էթէ չի էլ ձլու հիրում է. նա կին սիրվում, ՔԸ է, իոն լբբերը լինում էն Հատուկ տնսակի», ապա այստեղ էլ վեբաբծրմուն Բոբ"բ | ' նդամայն միանգամայն Հատակէ, ն Գիքորը կարեորում է իր տեսակիչարունակության նան նման Ինդիրն ընդգանուրի չածր պածճելը:Հարցադրման չ բարոյականության առումով արտաուոյը իբաղդիության մեի անգամ: փորում էՆ մեղմե : չէ դրողբ «մեղմացուցիչ Քոմ» Քո»Մ գու Ր դեպքՀանցանա է նույնը: ճակը,բայց եզրաձանգումը | Էն

ՀԱ»

երեխաունենալն էբ.այիթժնոր օղուտբՖ

աաՏանում կառոի աթ» Փանայոք» ՀԱԱա կությա «րէ չա ապո եթթ չա նաւը այով, մոածողությունն Հոգեբանությունը չի զգում չի նոր ժամանակի ,

Ամեն

ու

«մեծ

Աք Նանա

ԷԸ:

աՐ,:Ի

| ։

ՆՏ

|

ու

ապա

Հեղու,

ծն

ու

չատ

ու

հն ժ կորցնումեն սեփականկոչումը, աղճատվումկությամբ: բանք կորցնում ծանրությունից

գժվաճանապարճի Տարիների չ կենսամնբ: բնական քրծեց Հոգնած առեղծված Համակերավել դժվար անասելիորեն Գիքորին րությունից տաբումութ չկայտուծաններից կացությանը-«Առողֆարանների ու

անարդարացի էր դալիս:Ասում յուն փափկություն ու

աե

քնեցնում ճամ ե ամիի

էն

արիա

ամթ

են

/190/:

է

այնտելկերակրումեն

Ա,Սա

օիի

ծինդ

ն վիճակ է մարդու ն անբնական

առեչվում է մտապատկնրներում կուչ քնելը Գիբորի Համարընդծշանրողես, նեց քնել, Եմակ ին Հիչնց Գիշեք քնել, որն ուզեց թյանը. «Գիբորն միայն աիմաճշվան զգացողությանը: ու ծրկա՞ր քնել նաչ գերեզմանոցը,ուղեց մեռնել ԱյաՀեռացող, օտարվող աշխարձինՀակադրվումէ Գիքորը ապրելու հան Հմայքը, ներքինէնէրՈ՞րնէ նրա:ուժն սեփականճշմարտությամբ: Մո դիան,որ անսպառելի է դարձնում այս բնավորությունը:Մաթեռայանի էմ ն մուժԳԳիքորնէ, ֆ Մ «նոդֆված է ի կողմում է ված ծայրաթն բշդԳ չարքում կերտած Սմակզուտի

ան

փո՞՛

/150:: նրկար:..» ւ

ու

կերպարների աչխարբծում ֆիզեկական քերի, գործնական, ուզբ՝Առաչինը Մոսր «յումում աչխարծումդոյավորվողը: մողրող մարդնէ, Ցրկրորգըմետաֆիզիկակաղ ծայ մարդն է: կենտիենում մաքեոսյանիուչաղրբության

եման բնավորու

մեջ չի օատնղծվել: անչայտություԳրողն Քյուն երբնիցե Հաշ գիականության զգացողության կծնտավորմի, անփական ի բացառապես

Եջ«1Ք"Ր Ա" Բո

Վ՝

Կերպարումաչբի է զարնում Գիջորի ժլատությունը,ոբ ծնվում է վազվա Հացով ապաօրվաՀանդեպ մատնելը է: 1Բ նրա «բ Հիմնականմտտածոգությունն բ ձմեռ Հովելն ու վատաՀաբար ում 1: այլ նպաեվ խիստկարնոր Հայրսնփականտան անվտանգությունը ճոմապարձինպատրաստ է ոտնաչարելինչոլես գիմա-

տունը Սեփական անվոտածությունից: ունեցած »

իրավունմակի Բրագանագման Աչխննի,«յնզքո էլ լայն առումովՀառափազաւրյան սեվփականե . ՑԲՔ/Անդչրգի, ձին, քանի Անդրոյիցվերցնում է խորամանկությամբ Քը:

նա

ոի

ազոտ է կբարձեր«զած չոփ: Եվ երկրորդ` որպեսիսկականձիատքը, չատ էլ լավ Հասկանում է, Մաթեոսյանը չի ասում որպիս սեփականատեր, ջանքով, նրան չի է գյուղացու ոի ստեղծվում որ տնահաությանկարտոֆիլը, Դա է, ծթե ղդա իսկ այնուամենայնիվ խաբեություն Վատկանում: քացածայտ է, ուրեմն ն իրենն է, տեոնաությանդաչտից կոլեկտիվիսխիականությունն կարտոֆիլըանելը «գողություն» չի: Նա գողանումէ, ջանի որ սեփականըչի Համարում:եթե պետությունն ամեն ինչ վերցրելէ իր ձեոջը, իսկ ԳիքորնայՒՇ դերըլավ չե կատարում: սօը Հազիխնդիր ունի, ուրեժն պեւոությունն ու

ձամար Հացի ն Գիջորի

կյանքի

ձե, բայց խոսքն առողջ Հավասարարիժեք

կյանքի

Է

դրա

Փրոինքով սռեղծվածի մասին է: ԽորՀրդանիչի՝ գերագույն

աշխարՀիբեռն իրենը ուսերին առած Գիքորին ընտրությամբ բնական քն ճանապարծչունեն անցնելիքն անտեսվում մլիոյին: Այդ ծրիտասարդները մնալու էենայստեղլեռան Նրանք կողմից: Այխոյի սւվյալդեպքում` բնության, ծն «Ժամանակի բնությանտերը»,իսկ Համոզմամբ, լթեիրենք այն առրուտում են: երանքբարիքներիսպառող ժամանավավոիներ իրականում է մարդկային Հոդու բնթացեոսքի ուժը պայմանավորված Սանոսյանի «Գրականությունն ծուկչինիՀամոզմամբ՝ Հետնողականջանքով: Փե մարդկային Հոգիների կյանքն է, հրբնք ոչ գաղափարեքըը, այնուամենայնիվ . անգամամենաբարի բարոյական

այլի

ու

արարվածըչէ, այն արդյունք իսկ գա միայն մարդու ամենօրյաաշխատանքով մարդու Հողի գործակցության: Առանց էչ նան արնի, արբդաբամիտ անժբնեի, Հազթածարելուզղացողության ազետննըը Հրճվանջի անապասելի արարման անչնար է ունենալ անաբատՀաց, որ վնիիինճայվով Գիքորի Համար օոգնոր մաստ է ատանում, իսկ պատկառանքն մերը կորցիած մարդիկ դառնում | ճն բնության փարիքըմուրացնող արաբածնեի.Հացը նրանց Համարիայլնա է` Համար: Բայց բնավորության այլ նպատակների այն ապրանք Ֆզատակչէ, է կյանքի, բնության ներքին զգացոզությամբ, ներքին ուժը պայմանավորված Հաս միա-ամեն ինչ արգադանքթվուժ է երա ներաչխաիձում, անասելի Հոգումծավալվող անրբեղՀամարի Հաղթաձարելու «քմաՀաճությունը» Բնության է, ռի բեռնագիու ՄՐ.Բախտինը, Խոսելով մարդկայինՀոու մասին, մեջ ապբումների պաիխզվում ոլորտում: է պնտք: բան. կամք դ արմանալի Բայց ռություն ասում է, թե այե դառնում է գեղագիտական այսուանչանակալինինույթ այն սրայմաէ ապբելուչարբքաչ ձնեերից, կյանքովապրած մարդր եթե դժլոձում են ռդիումնեիի` մաբրազատված «անլուծելի հով, որ դրանումքանձմրանում մենայնիվավելիդժբախ»չէ, քան Հեռուներումերջանկությունփնտրողմար Հայտնվածկինը մտային խառնուրդիցՖ, դւս «խտացվածՀողին ք»': մրածետում Ցաինն, այո վայրերը չբածֆ Դը:Տարիներառա քան Գ. Է դժվար, ան իինն ւսվելի, ՓոռոումբԳիքորըն Ալխոյի«խտացվածՀոգու» արձաղանբնէ աչխարժառՀ նն վերջինիս ոիր: եթե տրված քան Գիք դժչոՀ իրենց կյանքից ավելի, | մկուսներն Հին: Ամեն ինչ ընդդրկված ՀամընդՀանուր,տնականՀոսքի մեջ. «Մառախունծրջին աղա դոՀությունը, Շաց սւռեղծելու ամենշրյա աշխատանքով մի արֆ օա. զր, սարերիվերուվարումները, Աչխենիկռիվը, մի մեծ անտառում ապրում է իբ կյանքը, ապա մյուսները այդ էլ չունեն: Եթե Գիքոբը պարզապես մ անտառովմեկ այղ արջի աը: Առողջարանների Խնամվածծառուղիներում բանուվելով: ինչ-ռր պայջարումեն այղ. կյանքիդեմ`դրանից «Տափաստանը» չի ճկվաց: Սարերի մի ալիք Հով խփեց Ալխոյին Գիքորին,գնացմոլորվեԳիքորի ճամփորդությունը Հիչեցնում է Ա. ՁԶեխովի | նան Եթե «Փաավխարսթ: շուրչը: Առողջարանների մութ ւլասկիզբ լու չունայի գունծրին, Հավաքաթարի ավելի զուտ ձեի առումով, որ ունի ճանապարՀի եղանատռւանմնանում է քոտենսիվ տուծաններից տաբություն փափկությունէր գալիս»/190՛: պատկերման է երնույթեերի փոաստանն» Համբնդծանուր որոմասին,ինչը վերածում է «ռսաճմանների» զգացողության ծավալումները Գիքորի պրադմատիկ հպոսոակը առուժով դժվարխոսել տարածական կով. | ն է ծնում, պատումը առօինականիցդուրս փիլիսութայական դոբների այստեղդժվար է աղա մտորում մաթնռոսյանական չակիէպիկական Հանդաբտություն | ծական Գիթորիապրումներիմնջ անտեսել ամենաէականը` երկրային չարքաչ | զարգանումէ ինտենսիվեղանակով:Գրոզը ներթափանցումէ երնույթների վյանջի անցողիկության, դրա կարիճատնության մասին մտորումների: Դրանք խորթը,նա կողթիցդիտելու կամինչ-որ բանի մասինպատմելու,մարդկանց առկայծում են նրա ենբադիտակցության չերտերում, քանի որ գիտակցական միտումչունքի:Առանձինռեպլիկներովկամլռությամբ նկարթաղըելու կենդաե՛ ։ են: Իսկայգպիաինեն բոլորը մակարդակում կյանքն առնչվում է տնականզրկանքների,չբնդմիջող այխաճամփորդներ նացնումէ բոլոր նրանց, ովքեր ե՛ ե՛ կենսակերպով ա պրելու պարփնտրող տանքի, ամենօրյա կյանք Սիժոնը, մաքառումենրի, բեռնամիու Հեչտ ե՛ : ե՛ կինը լքած Ադամը, »ռաղբանքին: տարիներ ռւսֆբնտանիքը անՀող երիտասարդները, կարճատնության զգացողությունն առնչվում է մածվան վոանձ՛ Աչխենը,վերջապեսԳիքորն կյանթի Սրանցիցամեն մեկն այս ճանաԱյխոն: ձեն թեն գին: Հեննես ապրբումննիի մեջ բավականա ջատ Հանգամանքների պարՀից էշենցբնկալումներով, ոոսրբեր հր ակնկալիքն ունի,երանք մաքորում կյանքիցզիկվածմարդկանց մի ժասինՀիչողությունները: են Դրանց : անցնել: Հատված ճանառլարձի ինչ-որ Հարկադրված միասին հակբացատում, երիտասարդ սերունդն է` անչող անչոգա, մի՛ օրով, | սը բնռնաձինրեն, մյուս դ ժամովառրող սերունդը, որ չի տեսնում, չի զդում բնությունը, միանգամից . վկան ճամփորդըբնությունն Քայցայս ամենինզուգածեռճանապարծի 1բ խոյացող«արը, ճանապարծիդժվարությունը, Հացի արարման Հրճվանքը: է մարդկայինանցողիկ ճակատագէ, որ մչտառկագոյությամբականատեսն դթանք առավելություն ունեն Հռդնհած Այսուծանդներմ ճամփորդիՀանդեպ,եզա. բերի: նրանըեբիաաաարգությունն է: նրանցից քող ուժն «իշխում» է ամեն ինչի վրա ԳիքորիՀոգին սնվում է արնով ու անձրնով,լուսաբացի մաքրությամբ էկ էրականուժ ուժի, ուրախության պուցաղդրումները ժաձելության, Գիքորի բույրով,,շուչներով երգով ու կանաչ Խուտի գիչերվա ա՛Հով, Թռչունների էն, թանի որ արդարացված ե այն զաղչնե իրական,ստեղծարարաչխաու դժվարությամբ անթռուով մեկ լցված արչի աճով, ճանապարծի չ նրանցուր ախ հրթըԱչխ ի ոյի Գիքոր, դժվարությամբ Հետնապեսծաց նծիքին դոձությամբ, առլրելու , Քաչարելու ոյսուծանգերմ դրանքչարքաչ իրականարածետի ճամփորդ- `" ուցենալուՀրճվանքով: րբ չնն: Բնությունն բետրելէ ոչ միայնգործնական,Հետեողական ուժերին, կաչ ձր,անտառների լուսացել «եվերի Հորանջնց աչքերը պարզվեցին ձցին բիչ խոտձարքում մի մեղբածաղկի երիցուկները, բարձր ձաչ 1 ճոթ հն ՅՇՈՇՈ ՀՈՍՑՇԸԱՕՐՌ 180ք466180, ԽԼ., Է979, ՇԼք.102. ՅԵՑ է |

ու

ու

ու

ու

.

բացելու

պատկերացուժները»: կարգի

ո՛չ

ու

նն

է

|

ու

ու

ու

Ղազախում պաշակը, Սմակուտի դաշտերի ու

վ

մասը` բեռ:

ու

յ

կազարուի արան

ԱՐԲ թԱԱՐԻ:

Լանազար Ի /

ու

ու

:

"Լ

ու

ու

`

ու

0.ԾԳոքօա Ան րարը

Հիա

լ40

|

(41

0. ՄիմոնայտիԱրեգ արձակագիրԴժումի ԱբուխայիԲլռունց,ֆիդո չունը, ն կչԳ. առաֆնատելէր բչամեղուն ծաղիկը ճոճվում էր... ե անի«կունյալիսի վնրչին ճանապարծորդությունը»վեպում" րր ֆչոնը կչաց մոչաչավը,լռությունը տասը Ճնի հախչեցին սարյակները, Բիմ Սն ականջ», Ի. կայաֆուտդինովի«Բարձրակարգարյուն» «Սպիտակ փայտվորիկը: Թմբկածարեց հբկերումնկատելի է կննդանականաշխարձիննրկայացուիչննրի մոիգ: Թժբկածողրմեհումբ, մեֆ,փայտփորիկի աուք դիին անտառ. ազֆամուղջի «Խոլոտոմեր»,Չեխովի միտումը,բնչը տեսնում ենք ն Տոլատոլի կայնացման : սլես դարանեջին,մոտեցան, դարօրորվեցինկոճղերը, արֆիԹէ նապառտակի `

կապույտանտառում

Տրոնպոլակու

Է

ձան

կոճղ

սովեր, Էտ

ու

/19)/: մտեացինՖ

ԲՏություննայլազանՀնծրով` Հաիաչարժգոյությամբ, ծաղիկներովէն ձայներովգատկանչում ձառնրով,միջասոնծրի թռչուններիԹոիչթով ու

ւսնտարբեր է մարդկաայս ամենովՀանդերժ՝ Բայց Հանդեղ: կյանքի կաբճատե, յին ճակատադրերի, գնցումնեէ ներդաշնակության, առանց խազաղ, մարդունկոչում բնությունը ձայներն թուչունների բե (յանքի: Բացատումռառր, անոթի, ձոգնածաղբյուրը: աան ձայնեաղբյուիների կանչող թռիչքի վոււոցը,արագեռիՀոտը, ճանաաՀի, արջի անանսանելի ներկա դրանում բը, անտառիզովությունն ծնվող ազողությունը՝ անՀչանգտտությունն: արի ննթադրվե ոն:

դոյբնթացը,եի ձենդծճատվող ազանդական, Բեության

|

ու

ու

ու

:

«իր «շտ ՀԱԱ աԸաման անսպառելի

րոտՏԱՏ

նման»

ձե

Հանդեսեկող կնեղանիներից: նախ` գրողն արդեն 1900ականների կնսերից մերժելէր «մասին գրականությունը»,ինչե իր լիակատար իրավունքներիմեֆ խորՀրդայինգրականությանմեի: Վերոծիչյալզորֆեբում էբ 197Ա-ականների

կենդանիներըգերազանցապեսդառնում են ուսումնասիրություն օբյեկ», մաթնուսյանիպասոմվածթումԱլխոն Հանդես է գալիս որգես սուբյեկտ մարդկայիննույթ չունի.Կա ձի է՛ն չատ կողմերեվՇայԸնկալումի աչխարձի է կապող ազույց կագրվուժէ մարդկանց:Բնությունը մարդկանցաչխթարձին է կերպարով ցույց Այխոյին Ճ 4իու տալիս:Հետնապլես Ալխոն,ռի ճանապաիծ Համարոչ թն գրականծնարանք է,. այլ գեղաՀանդեսբերելբ Մաթնոսյանի ընկալումներիծամակարգիտականսկզիունք, նրա բարոյափիլիսոփայական չ 1960-197 Աականների դում կարնոի օղակ: Այս թմաստով բացառիկ «Ալխոն» խործրդայինգրականությանմե): Միմյանցեն միաճյուսվածանտրոպոմորնե անիմիստական ավանդույթնեՓիատական «նաշտանկա/ /ճԽոլստոմեր», ն եե կաՀերոս. բը: մաթեոսյանը4իուն դլարձեումէ լիարժեք գործող հման է Բոզ 4ի մտածել,բայ իրականում այսաքոչից իոլոր բող է մարդու ՀԵանանքեքրով: ԱԲՈ ԵՂ:

չբՀոդնբանական ժէրթ Հանդարտ,լռակյաց,մերթ անչանգիատ` ու : իրեն, զովությամբ ինչպես դառիվերինծաջորդող օարերը՝ ֆաղարձերեվ մխովողիրենցբնույթով: ազատությանը վ առանձնանում է դժվարությամբ,մաքառումԲնությաներանդապնակում մ Ա ներով,Շնտապես ն Հոգնությամբիմաստափորվող լ են հն անծաժմ տիղմ գնու Հեւ ուր էրերն լարում, տափարակից, չի ներքերց` ակունքը. բնությունը մարդուն | մաքուր աղբյուրննրի տված իհ. ն է վերն՝դեպի սառն ն Նե ջ ժաման Ջ՛ կեջության,առողջգղոնթաի |. Արել գանչումէ գելի ԷՐՏն` նրանկոչելովբնական : չ մարդկանց, քաինքնէլ Համար,բոյ Հաղթած միու մաբազմաթիվ ծությանը: Խոսքը նիա չեն զգում,չեն գնածարոում "վքերչեն Հասկանում, վախճան անտարբերությունից, սինէ, ռըն անպատասխանատու առավելությունների գեղեցերհույթի անփոլոարինելի որպեսանընդգրկելի ունենում: Մարդիկ Թերարժեքության Ֆրա ՛ճնտ, չատ եէ: ԻնքնաՀաստատման էսկ նրանբ,ովբծիզլում են բնության չունչը, ապրում : կուքնունը, մղումը, որ արտա մտածողությամբ,քան նրանք, ավելի հիկարակյացեն, առող) իրենց Հոգով տակերթիմէջ, վերջինՀաշվովդառնում է անիմաստ:Մէբենանչու. է զալիս ն ոմքեր երջանկությունըփնտրումհն բնությունից դուրս, քազաքննրիփոչոտ վերացարկայստեղսիատումիը կրգաքյա արկղումխեղդվումէ 4ին: Թերենս էտ ընդունել անատապիցխեզդվող փողոցներում:Բնությունըպատրաստ է երթը, էնջնաաստատվեֆ զաղավարնէ կարեոր:Մարզկության արադընթաց ճ ամեեօրյա երականչին աչխատանքով մոն ռակ որդիներին,ովքեր կարձագանքեն որեէ չի Խա իբ է չաբունակելճանապաղծը, Վ"փֆայեակ մարդնանկարող բարիք կարարեն: Ն. երկարացվում լ քո աւզածով է դարձնումհ. եեռումն . գրանորումն արկեցության չ ավանդական ւ եժանիկարիքնունի, Հետեապես աշխատանքով ' է, աթեոայանի Ալխոն մարդկային ինչպես սորառելով, ու ի էր: էնչ» վտանգում Գո է ջա մեն իլնէրինյանջը,իսկ չալխատելով միայն մեչ: նրա ապրելու է երթի աբագրնթաց ժամանակիներկայությունն ւ գեղեցկությունը,այլ տառապանքըոչ Թե սեփականուժի ցուցադրումնէ եա այխարձի Բ բեռըկբողն է այգ բեռից գոյությաե միան նախապայմանը: գձի վրա. Հովաոակիտրոխելիք ճշմարիտապրելու ԽալաԱլխոնՀացե արաիոլնԷ առողջ, չխուսափողր: կասկյանքը փոատակունեցողի ուանկիցը:Նա կենդանիբնություննե ն դրանիցՀեռացած ՝

ԳիքորնԽո-| ճանապարՀը: ու

աԱ

ու

ի

.

ճանապլարճորդների

Հոգնել

Բնությունը

:

'

«նաչտանկա» հրկերում: մաթեոսյանիԱլխոն սկզբից նք տարբերվում է վերոՀիչյալ գործերում

ու

ու

:

ու

ու

նանտարա րաԱ ամու ծրԲորա ֆավերիաի՝արցուլթենրում

: '

:

:

|

|

ողբերգական պատճառով մարդկանց ունեն, Փավորիտը չուզգացողություն աննպաՔաջ, արագրն ծայսվում

ու

տառապանքը կենդանու Դեպքերը Հանգեցնի: լավ բանի մղումով, ի

մի

ուշ

ԲԱՆ նո

Աաաա ԱդիՀարա Բրի. ՝

Աննա գորով, ւ

՛

Անումե"

ա :

անու մարի

հաաա աան

ԱՅՔԻՏ:

ու

ու

:

,

.

ու

լ

ու

ուղեկիցը: միակվատածելի մարդկանց խավարի մեջ Հայտնված անճացտության ԻՀարկե,պատմվածքըբացառիկ է Ալխոյի՝որպեսլիարժեք գործող Հե- Գ. ւ. 1971, 1419յոնռ աքար». բուի բնույթի բացաձայմամբ: Սաթնոսյանի «Ալխոն»տարբքրվումէ խոր

4 «ՅԻՅԵԿՈՈ»,

1974, հ. 8, 4. ոահղծվածնմանատիպդործերից: 1970-ականներին գայինգրականության «Սքյրոճճ հճքօրօ8», 1974, էԼ 4.

(42

ծովի մեջ Հայտնվածմարդու գոյատնման անձուսության տիեզերքի Ավելին` է: բնությունն Հույսըկենդանի վերջին հիկբում էր նիկնքի կաթնալույսը «Երբ Գիթոբն ՍիմոնըԽեան,

լուռ

ու

էին անչչուկ, ատտղերնմոլորակները մւաբմրում փոլոր արանքում, ճնձած արտերիվրա, ցածի-ցածր, առտտդեիր, ընկնող էին վայր մոխթանում

՝

ու

ու

ող

| ֆղբիդներըերգում էին մոխրացողաստղերիէրգը, էրեխաների 4իու լոն | տակ աղերն ձիու «ոչի մեջ: եվ օրորվում էիե կաթնալույսի ատվերներին արձանումէր մի անչար,մի իմաստուն,թախծոտ ծիծաղելիլույս Ֆլիիդնեիի ձբգովխառր» /186՛: մասին է, մոխրացող աստղնիի, չափումների ԽուքըՀամատիեզերական ո.

ու

Հոլովույթում Ալխոն վիճակների փոփոխվող անընդմեջ մռլոբակների մաբմբող Հավատարիմ բնական կեցությանը մնալուԽոիծիդառեումէ մաիդկության` է Հայտնված տանելու իր Հետնից բոլորմեչ. | խավարում դանիչ:Այդ լույսն

չորյալենրին Դա անչար ճանապարծէ, քանի որ բնական ծ, գա խմաստուն ճանապարՀէ, քանի որ փորված է ժողովրդիխոչեմությամբ, զա քախֆոտ : կոզմից, ճանապարձ է, քանիոր մոշւացվածէ կամմոռացվում է սերունդների է մարդկանցուղքի տակ ու նրանք չնն նկաձ, թանի ռի բեկված դա ձիծաղելի տում ե ոի կարնոր է` այդ լույսի ծղրիդներիերգով խառե է: Այս ամներ, որ մեծ է ժամանակիմեֆ, սպասում է իր Հոգնած ճամփորդին, Հավասարակչովել նրան, ով չի թախտում Համբնդծանուր երթի ններդաչնակությունը, առանց որեվ բան տալու չի վերցնում ոչինչ ն ապրում է հրեն բաժին Հասած կյանքը: Վե ունի, ինչ ածսնում ենք ՁեԳատումըքանի որ ճանապարձորդական նան. իի, Բունինիքրկեբում, Հնարավորությունէ տալիս խոսքնընդարձածն Ղազախ նույն գնում` Սմակուտից կծլ. Գիքորն Ալլոն ճանասրարծ հտ: է անսարաններով, մարդկան- | ճանապարչով` Այս բնթացթըլի բնության ձայներով, տրամադրու տարինի բնակավայրերով, գույներով, ցով, Հոռերով, ապրած կյանքի, ' թյամբ, Հիչողություններով, որ կապվածեն ինչպեսԳիքորի այնպես էլ բնության այս կամ այն առանձինպատկերիՀրո: Այստեղոչինչ , Հենց այնպեսչի վերաստեղեվում,բնությունը դառնում է ազգակ ապրումնեբի, վնրՀուչերի, թաբուն ուրախության ն. կամ էլ տխրությանՀամար: Քայցմաթեոսյանականձեռքբերումը մեր գրականությանմեջ կապվում է ինչպեսանձատիներաչխարծձի ի. ընդլայնման,նրա Հոգու դիալեկտիկան ցույց դնելու, այնալեսէլ բնությանառարկայական դելարվա- | պատկերեքրով Հետ: Սա բնապատկեր ։ է ոչ Թե բանաստեղծատականաչխարձիՀաղզեցնելու : Էն կան տրամադրությանմեֆոուզած, այչ չարժուն, ոբով Հիանում մարդին: է կենդանիբնությունն է, ռի ֆիզիկականչոչաղի հլիության աստվնահիենրկա մուրաքանչյուի պաճիե,ինչն էլ իբ երթին դառնում է ապրումենրի, կզացո: ղությունների, վերծուչերի, Հույզերի փոփոխության ազդակ: Ուրեմն խոս`

ու

ու

|

|

գիտակցությամբգեղեցկությունն ընկալելու մասին չէ, այլ օրգանական զգացողությունենրի, որ իթ դաչտիմեֆ է առում ինչպես ակնձայտ-տնսանելի-

Քբ

մեկնաբանելին, այնչչես էլ

այդ

ամենի ծամադրժամբ օանգծված անտեսանելի-

անբմբոնելին,որ կոչվում է Հայրենիք:ԽոսթըԳիքորին ձիու՝ Ալխոյիմոսին ։ : էէ, այլ բնությանն.Գիջորի. բնությանն. Աշխոյի, Հայբենիթի մարդու, կարճ` երանց մաքառումների աղամորչին նման է էր սարերին, լեռմասին: Այստեղ ու

տւս-

ու

ու

ու

ճէ

ծմակիխԽորությանն սառնությանի, աղբյութների մարգագիտիեների նային Հանկարֆակի չբջաղար4ձերին ճանապարձի ծեվածվախին, անձայտությունիը ապրելու Հետեողական Հազ ջանքին, աբարբելու դրա անծայտությանթ, ֆոն Թեթեությանը: ռապանք-Հունությանն

-

Հեւո հնթու իրենցլնոներին ծմակներին, նբանբ Հէն («Վի են նւ Հոգեբանական ոչ Հավասարակչիովիճակպարտադրում ոը մարդուն անսածման մարդու Գուղինանդորբող, չկան տարածություններ` ֆեր.այստեղ մթին ծառուտների չավիվումէ լեռների Խոբությամբ, այքտեղտարածությունը «ՀարԳիքորը ձանապարծի չըջադարձերով: անսպասելի խավարիազով Քանի որ Հացի ճանաչ Խոիբին, է Հաղորդակցվելու երնույթների կադրված» աածմոոնն Է, ն լա բավականաչաւի նեղ է, դրա Համար էչ առան ձ4երկրի պարծը ապրողների է զգում «մեր» ե «նթանց»` Հաիթավայրում եկի սրությամբ Թեն կարճ միֆոցուժ Եա էությամբ կապվածէ Սվակուտին: տարբերությունը: իրեն վատ է զգում: Հարկէ չուսո վերադառնալ, Հայտնվումէ Հարթավայիում, կամբՓոտերը միանգամայն այլ են. «Փայտե ուր մաիդիկ, սարերը, գույները, Հոտ 1907: ԵրկրիեԵնգությունի եկավ» Սմակուտի յակն էլ անցան` ախագետից ու Գիքորին,որ զուսպ է ու ուրիչժլատ է դարձնում ն մարդուն` նեղախըտ Գիքորնէ «չափր կո/Աչխոն Իսկ Ալիոյիպարագայում ներիձեւր չափավոր: Համեսա, չափավորապրելու է Հենց պղաիտադրված թուստիֆ պայմանավորված կյանքովապինլիինորոչ է Հայի զամար: Առկետակած Հանդգամանքով: է, ոի այս ամենից Հետո խԽուք պիտիգնար ն ծայ կնոջ բնավոՔետկան ւ Ալխոյիմեջ ամծնակարնոիորակենրից մեկը բնության Գիքորի նման են

դդացողություննէ-

ու

առօրեական բությանըբնորոչ որակներիմառին, թանի որ գրողը մշտապես բեռո վքերկյանքում ՀարցերըՀամադրումէ տնականժամանակին:երանք, ն. չարունակությունունեն, հսկ են նամինր են, այս Հողի վրա մնացողներն հն մղվում Համակեցության նրանք, ովքեր բեռ նն այս կյանքի վիա, դուրս ցանկացածձնից: Զարեն,լուռ մտածում առաջ ՔառանցՀարարբ` Տարիննր-տասնամյակներ Հասած բախտրթիչ էր Համաէր այստեղից փախչելումասին,իրեն բաժին ամեն լավ կյանբի անգամմի նոր երբեույթի,նոր բում: Հետաքիքբությունն ն ի վերչո «տարելով նրան հում է Հանդեպնրան Հեռւաց բնականկենչաժնից «Թիֆլիս տան իր իսկ արմատներիցինդչատում է երա չարունակությունը. Փառայողդարձավ» տարիներիՀեռվից Հիշում է ԳիքոըըՀերի մասե Տու«եվ դառբ մորբքելիսեի Թողածծարաիմասին մեկ էչ Հիչում է ճանապարծին` հրա ՏոչԵրանՖայեց` նայեց երան: վիզը կոտրելով, Հպարտությամբ ոչխարի Զարեն» Փէն,հեղ տաբատով մի աղջիկՀբ ծնկել նայում էր ցայտող արյանը: ամեն ինչով ճետաքըթը/193/: Մա` եղ տաբատովն արյանչիթէն Հետնողե Հնացած է իբ իսկբնույթից` բավականչափ վողտեսակն4, որ Հոգեբանորեն Նա պատրաստ է է՛լ ավելի «ահսակից»: կնոջըՀատուկզգայուն կարեկից որ Հետաքթրթրությունների Քանի Հետնից գնալու, ռուի զգացողություններիի են Հոդին երա Այնմիչոքն ուրիչներով: դուրս է, դբազված ակունքն փրենից գեդերելը ջան նեղ նն սեփականՀոգու սածմանները,որ այնատնհը աղքատ նրաՀամարչատ ձանձրալիէ ու տխուր: ձեՁարեիտեսակների «անդուաղիեքան ակնչայտ է Գիքորի Առավել ու

ու

ոէ

ու

ու

ու

լ

Խմքնսրյա, սովորականաշխատանքնէ, դիտե, ոբ կյանքն Գիքորը լիությունը»: ա պրծլու գաղտնիքը: կյանքնառ«րկաէ պաՀվածապածճով մեջ Հենց րա ոբ ամենօրյա բովանդակավորել կան բնույթ ունի ն Հարկ է այն իմաստավորել, ամ հրա բ անի է տունը պանելու մեի, ֆանքերի Գիքորը Հետնողական գործով: ու չի ծավատում Հրաշքների . Հանկարծաձճաս փոածոզությունը առարկայական դրան: ֆի էլ սպասում : Հակաղիվում են արեն, արաք» այակենսափիլիսովայությանը Գիքորի արյանչիթը զենող աղջիկը : սոուվ Եկողկամակորբերանովքինը,հեղ տարատով աշխատանքիձանձրույնա, ով չի կարող տանել սովորականի,Հնտնողական նրանք տննդորնն նա, բնականընթացքին: ով չի Համակնրպվումկյանքի թբ, նն այն ճանապարչծով, է Հիսկասպասում որտեղ նրանց գնալու գնում կամ ապիում են Հեռւուներիկանչով,"ի ճակատագիրը: նրանջ կան» բախտն | սնում նն անջայտության,ձ վերջ» կործանումների ճանապարով: ։ : եքմ Գիքորիառլբումներիոլորտում միաձյուսվումնն սովորականն ոէ : ծնված ուբագրա տազնապն Հաղթաշարումից դժվարության անկիկնելին, վերժախությունը, խիստանձնականնու Հասաթակականը, մանակայինը,ապա Ալխոյիժամանակըմիֆական բնույթ ունի` դա մաքառող է, որտեղտեղակայված երեույթներն անցառարկաները, բնությանժամանակն են առումով, դոյություն անվերի,ուր Ճատակսածմաններ,ժամանակի կիզի խոիքում սէուական բնազդինգուդածեւ զգացողությունների չունեն:Աչխոյի առարկայանումէ գոյատեմանտառապանքը: ժարդկանց, ' հ սուսրբերուլցյուն

ու

ԱԴԻ

:

ու

պատմականն ու

ու

.

ր. եթե են, Ալիոնկայուն է ովքերանկայուն անքենինչես բնությունը: էն «Շետափիքըու» չաիչաիում նիա սոսկ ձէված,Հոջեւոված մարմինր մարդիկ ու

'

|

Ալխոնորնէ կերպ չի Հակագրվում ծավալվող ՀամբնդՀանուրչարությանն ու անխիդնայչխարչին: Նա տանում է մարդկանց բնոբ ն չի պածշանչումօչինչ: ԲեռեակրիՇամառությամբ պայքարում է ոչ Քե ապրելու Համար, այչ այն պատճառով օր մեռնելը պարզապեսՀետ չե նույնիսկ այդ «իբավունքը» չունի. մարիկ դա քույլ չեն այնքան ամա-Ղ ու քանի տբ մեղթի նակ,ջանիոչծուՏկաբողանա կինլմաիդկության Իճոնեիր: դբանքանսպառԵն,անվերջչն տառապանքը: Ալո"յիՀամարհախբետրելի դառեումմածր վերֆեականասլես Համար: ենոիցազասովելու Սկսված չվերջացող ճանապարծին միայնզրկանքներին ու անտեղի ծՔծ, ոբ ծնվում անկայուն վաորջից:Արտը«մժչ մարդկանց վիրավորանք, նում ձս ծնձում ծեծում հն»: Բայըայս ամենով Հանդերձնա են, չնս մտնում` այխարչին ու մարդկանցնայում Լ «Հբու պես անքնն, Շանդիստ անորոչ է ու տխուր, ապա բխիձով»: Եթե մարդկանցաչխարծն անկանխատեսելի Քյունից» դրդված,

ապա

տա

ու

ու

սարնբնէրննց

ճն մի պած Ալլոոյին Թեթնությամիուսոնությամբ վերաամեն աա

ԱԱՐԻ)է` Ու թումայդքանից ր ոյին զրկանքների,կյանքի

Գոըքլուցը, որլ

Հետո ու

ինչ հր «Ախո

կյանքնԻնչ-որ կերպվարմածատույց կլին, պարտադրված մաչվան նթացթում

աուէորպե թգկյանջբ Բանակեր

`

կո

ապրելը նախբնտրելուՀամար: Նա վայելողներըոչ թամբ են տեսել ն ոչ էլ բեռից Հարվածմեֆք ունեն:

Ի

բուրում էին ճայնոնը վպամրիիկները Ալխոնւելվնցդեղի երամակ, հա թողեց ներին, դուբս թռավ հրամակից, ծաղիկ»: Հովսսոսկը ջություն նկավ, փռեց, տրորքց,կծեց միանգամից:«Եվ պղնմծբաշը ծա.պմագնանալու հսկԱլարեի տակ այդ կանաչ աչխարծում, գնաց դեպի երամակ»: ուրթ, որտեղ բնոֆերն էին ե գնում էր ԳիքորիՀետեիխց խոնռոքի էր ելել գյուղով կայարան տանող նանապարգծի: դյուղ Ջին կորցրել է բնությունից տրված ազատությունը,ն դարձել մաիդու Քարանժավը,իսկ «Ոչ ոթ չի Բել փազրիցանտառը,առւյուծից` բեռնակիրը: ն. մ իանոջում»": արզելավակնցին լայնարձակ դաչտը նրա վերցրին ձչուց նա չի կատարումորեն արարֆ. որով կնեղացներինչ-որ մեկին, նա չի որեէ մեկի ազատությանսաչմանը, բայց Հարկաղիված է տանել մաիգկանցանօրեն արարքների Հնետեանքները:ծվ այս ամենի արդյունքում թ է մաՀը, որ երա առումն այն ել Ցան Ի"3 Ե, բայց մարդիկեն վատ,նրանք Ին ծանթազնում դժվարկյանքը տտ-

ու

ձանելով

ու

ու

Խախտում արծամարծում Ալխոն

է` ուժիՀիմթնՃիշտ բարոյական

կյոնջը, Խալի

ե չարժումը, Հոգուդիալեկչբնդծաովոզ Այբոյիներաչխարբձի Գիքորի

են ինչպես մեկ իրադրությունիցմյուսին անցնելու փկան պայմանավորված ճանապարծով նոր«Թեմաների»Հայտնալելմամբ ղրանց ծավալմամբ,այնառումով այն ՀամրբեդչանուրՀակադրությամբ, պեսէլ զուտ Հողնիանական աչիխատավոի դասի ն անբան միջավայրի միջն: «բն առկա է 7 գոյության մեծ են այդ ճանապարծի ղառնում Գեջորին Հանդիոած մարդիկ ծրթի / ժամանակավորանցորդները, մինչդեռ Այխոն, Գիքորը, նան. Անդրոն դառնում նն գոյության մ8ծ երթի է վատ, առանձին պաչերին, երբ ամեն ինչ անտանելի, մեկնելքաղաքՀ̀եշտ կյանքովապրեորոչում է եռթ թաշել այս ամենից ում : քանի որ «արգվ ՖԽ Հրաժարվում է ւռ է, քանի Ր/ ("ւ ակնկալիքով, բայց Հաջորդ ածին Հր ու

Գիեջոր-Ալխռ

ուղեկիցները: թվում

Գիքորն

ու

ոբ

ո

է,

՛

եթելավ կյանք դոլություն ունի, ապար դա իր կյանքնէնչ

«Եե

մենը

մեմատ

չավ

ոսում

չով

այլ:

ԱԱՀ է

.

,

քբ

ան

Ր. Է

ա

,

Ի

ապադա

Հեռ, բայց

առու

չԷ

է,

ակնկալվողը:

ՀԵԿմներ որեք այլ էլ կյանջը,

Ժ էնքՔ միւյն իայ

որ

կարոզՔմանալ,պատճաոով չենք կյանք չչիոննք է

ձեչպիսին Տոլստոյը:

է

ե

ոդ

է»:բարիթն բարժրադույն :77ժեզ Հասանելի ունեն

էլ ոբ նա ի ճիչ» եման

ասում

Պուղո-Հերոսները: զգացողությունՄաթնեոսյանի են

աշխարՀը գարծեքլ ժությանայղ չալակտաւբներնաչխատանջովփորմում ավելիիմաստավորված լավը, նրանք իրենց մղումների, Հույզերի, մտքերի, չեն, այլ կատարվումէն մշտապես:Ամեն երազանքների օվկիանում ավարաված էնչ ընթացքի մեջ է, քանի որ Մաթնոսյանը մերժում է կյանքիմեռյալ Վեճրի: ու

Խոն» «Ա.

րականության

է: Գատածական մեր Ֆվաճումնեիից բացառիկ չ առացել Համոզված որ (գարին կնեգանություն ռյուժեն էբ, չէ. ՄաՀարին Հբաշքիմիֆոջով:«Միֆաժոնլէ արվեաոիՀրաշքը»:իսկ ԱնդրեյԲիտովըիրեն Ի Ք"լ 1րբանկատությաժբ գրում ք, որ «Ալխոյիննրաչխարձբն տառապանտր

8Ռա ՀՄութո բազար, եարը. թոտ, «Գրական թեւք»

Խ.,1985,61բ.

Հ: 48

1906:

26.

իկ

«Դե զզվեցրիր,էլի, Փո 4ախով,ճախով,ձախով,-ձեռքերս վար բերա3` ուժով»:Սոթնոսյաննէլ թաիինիր տոլստոյական գրված են ապչեցուցիչ, «Իմ Ծմակուտում գոռացինս մարղդիչին»/199: ամենիցչատ մբ իք Ալխոն է: Ավելի վկայում էր, ատեց Գատանու ինքնաշաստաւտման մղումներն այլ ուղիննր են որոնում: Հազ" է: ճիշտայն մարդիկ,որոնցՀոգու ԽռրթումԱլխոն հր բոլոր դբսեորումներով: ու Հեռ վբա է կյանքը ց պլարտությունից իթ Համարչատ բան որոչակիդարձրած թանակենրի ում կ անքիեզ, քանիոր նրանց է անվանել կարելի երանց, Հասակավիցներիցառաջընկածգնում էր, երբ չամուտցիեերն իրբիտասարդը 205/: /ե, կանգուն» արդեն Համալսարանի ատուծւ» ելան «վախեցածանջայտապագայից», «Բեռնաձիեր» չարքում զուտ Փաբույայի ծմակուտցիների ւզաւումվածքը «կայարան» են մաին, որ մի կաձին «դիպլոմային աշխատան ձին ուղարկում չարբադրության Խոսում Անդրոյի դոնծրին չարունակությունը: մովէդառնում«Այխոյբ» ն դասականպատմվածքի է քեխագրվելիջ ավետ փ այլ» ուներ: Հեղինակը ավարտվում արժեք ել չի . չարանումսպասող եղբորորդու Հնտեից: Սրանով ու ունի: Հբարտաչն»էր, որ անբենբարությամբ է Հիչումե՛ վարբբնույթ «զոզարածնՖ զորքայն բընդծանբությունը Գատումի չարքին: առնչությունը ե՛ ջանքերնՔ դնբն ելան, Նան Ֆորից բռնդբամարւը նեիքաչելու չէն, Շորբը: ունի: այղտեսք Բեռնաձին ու նոր բանաստեղծիՀանւէ կորդում ակնարկն մի պատմվածքը, տպագիվածերեք փանի որ լ դուրս բնազդն անչայտությունից Գրոլլական Հետ Հարցազսածման. Սարյանի նծրաչխարձի է կլիտատարդի ինքնատիպ | .դիզմանէրեկոյի բացմանպատիվը,ալխարձաձոչակ պատումն բռավերունյուն, տեսած, նրան ճշչտած Մա մի պաձիսպրդածսխալնուղղելը դարձնում նպատակը բույզումէանուչադրության արդեն կյանթի առումով: ներնբնդլայնելու ն տեր, որ ծնունդով մարդ, ներքինանսպառ. ուժերի Թե աչքում կարնոր ձինիր չրիապատի ան Համառությամբ Հասնող Գիբորըչէ, այլ մեկը, որ չգիտ, ե՛ ակնարկէ գրում, ճ՛ Հակաճառում աչԲթուդասախոսին, է քաղաբատնանսության եթե պետք կբեռնի: էլ ուբախ է դրա Համար: է, միջավայրն Բնոնաժի մ. ուսի վրայով աֆում Հարթ է փչում ուժը Խւզակտա:թով ծոծրակին Բերոարբնի սեփական ցուցադրելու Վերդիներն, բանեցնել՝ Քյունըկարողէ իրավունք որ

ու

ու

կու:

:

։ Մաթնոսյանըպատումն ակսումէ թեքն տոներով, ինչոլես սզասոանու Հաղթաարդենմրոլթեվ ւ՝ չբունվողզսէ սածուն,բոլորԽոչընդութներն կյանքն ԱչխարՀիցեկող աղգակներնծե արիուժի դիտակջմամբ: Հարած անապատ բնազդ ունի: Առարկանացնումներքին մարդուն, որ ընքնածաստատման

ծառտտումի ընեկերոֆը:

այս աստիճանումպատանուծողնրանականնհկարաինքնաճանաչման

չուրջ, է կնթպարաստեղծման կայուն Հատկանիչի գիրնառանցթվում

որ ի մեում է նույնը: էությամբ Դա իսկ Հայտէ դալիս տարբերՀանդամանբեերում, ուզում են աչխարծը է միջավայրիՀանդեպ, ոմքծի պարզամտորեն Հեզնանբն են Հոգեբանական տեզաչարժերիպատճառ: դարձնելիրենցկամեցածիսնս, ճչմարտությունըվերափոխելսհփականՀայհյական երնույթներըդառնում /«....ես են ն՛ մչակութային Հայում ծն տեսանելի, կարդացելէի «Դեկացոզությամը,նրանքիրենց բթամիտ Համարժակությամբ արժեջենրի կառզված Դրանք / Գինոնխանդարնցանամոթ ակնչայտաչխարծը, ն չեն զորում երնույթների խորքին նայել: ե՛ միջավայրում դեպթերի կատարվող միբոնը»/, ն՛ Հասակակցի` ու պատանեկանարթնացող Հպարտությունըառնչում է Հեկարդը խախտելու ՀամարձակուՄաթեւոսյանը Լենայինք, Ապլանդարին ու կարձրատիպերիջ բոսիինտելեկտուալմղումենրին: Միտքնարադըելացէ յպրտեց սրայուսակե գնացկիր"վոխյան/ Ջեմման դպիոցի ճանապարծին նան չրբֆասղատի մարդկանց Հածեռու:Այս«սրընթացճավորը»մարդանց ամանակիվրայով զառնում է կանցիվարորդիՀետ՝ դառնալունիա կինը"ու են դալիս Հետ /Աշռխրականաչ որ ի Հայտ աչքերովԱնածիտըննախերգանքն այն Հողեկանելնէֆների ցեցումների, ազթի, աչբերի արտաձայտության ՀԵտ Հաառատման որոչակիձերի չփվելիս: գրզիռների վկայություններ կոնջիառարկայական, կյանթիկենսական որ միաժամանակ է բնումղումի, ոբ կանխոիռչված տվյալ դեպքում Հուզում են ոչ այհքանթեկուզ ն դրվաՄալթեոայանին են: Բանիոբ «զատանուինքնաչաստատման եթե Գիքորի գայինպատմություննեիի,որքան ինքնավերլուծությունների՝ բյամբ,փչրել է ըեդունվածկարգր/«Սայմունըմենքչենք»,ուրեմն ուսուցիչ ու Հոսում մանրամառնորեն է Հանդարտ /Որապեսդի վարիչին դանդաղ, ուսուցիչժամանակը» Հարգանքըարածելու մռածոկգությամը «կերպարային անփական Հարգենինչպես լսոսելիս, այնպես էլ ճաշելիը,կարդար չնթացքիմեֆ է առնում ամեն ինչ, ասլա պուտանու«կերպարայինժամանակն» ննրն աշակերաները առա) է դնում Հանկարծակի Գերբազատվումէ «անկարգից»,թող գնա ու դառնազխոզաթռիչքներով, իրադրության,տրամադրությունչես, թայլելիո»՛. մասին այլ ընթացք նքրիկտրուկ անցումներով, փոփոխություններով,որ ֆրի դաՀչավեժ փածջ: Բայց պատանուզգացողությունըսնփականարժանիքների բան են Հուշում: Մարդիկալնչեն, ինչ կարողեն թվալ «կյանքի փափկության էն Հիշեցնում: Ամեն ինչ Սաթեոսյանի խիտէ: «Ընտրության» որոնցԹվում է, թե միջավայրիկողմիցԻրենցտրված արձակումՀոգծրանորեն միչից կիսաբնածներին», են սեփական ն են րողը Մարդն ա րժանիքներով: պածին ժարլկայինորակները: պայմանավորված միմյանց բոլավում իրական կեղծ «առավելությունները» Է ե անճատական է իր միջե հղածկաէ նրա միջավայրի առօրնականի Հանկարծ բացածայտում միչավայրի ընթացքըկապում մեջ Հերոսի Հասունացման հ Հասնում ձերի թվաղյալ Ա փոն էուՀբ, ոի ոթղինքաիտաչ ենրդաչնակության օնանկությունի միիւ սղվոզ պայքարով: Հայրըմորածում որակների լ է ակեշայտ թյան դարձնի ո րպեսզի ի շկ միֆճվայրն էլ ֆիզիկական բ իրտուժով ինքնածասճանաչմանը: Գրողն ստեղծում «ինտրիդի». տանը կօղեի, կդաոնա, ամ մափգը, չկա Հերոսի գաղտնիբ, քանի էի ցույց տալիս: ճանադպարձ Այոոծլ էությունը, էքզիուենցիան: Աոստվելու որինթվում էր, թե բնքն աՀա այսպիսինէ, իրականումայլ տեսակ ք՝ ենակոան, | .

`

ու

ու

ու

|

ու

,

Ցերթ», «Գջական

Հ. 21, 1967:

. ընդունվածնորմե վ Հաղթածարնլ «ինդ մարդու տնսակը, որն անկարող քն նրան,«վերն Թոչելը» տարգթանիոր Հողը, ձրվիրըՀգում պարտադրանքը, ջանքովփորձումէ ուղղորդել, Նոր , քսակի գործնէ, որ ճիգ այլ զային ճչմարտությունըդարձե սնվական ոնքաջլին՝ գոյության առար Խր բարձր մարզվան: . չգիվաֆ«րենք: նրանըչնն ներում իրենցից պարտադիր, անթերի մեխ Հնանողական նվաստացնելու Հեռնապեսի՞նչ Հաճույք նրանց ոբ : է հրանց, Քանի մարդկային բնձեռղել աղդՀնարբավորությունն ու

ու

:

|

միֆավայրն

ե ձն բոտ կպատակածարմարության ոչ կարգավորվում Հարաբերությունները ն անբնակաբնականի է բախում Ուստի առաջանում բատ անՀրաժեչտության: միֆն, վերջինսփորձումէ իր «ժքին բերել նրան, Հասարակականի կեղծ ի` |

| |

այդ իմբոստները, մենել:Դբանք` ինքեուբույն ով է իրադթե իրականում Հասկանա, «միաժիտները» ւվիոի Փամածրողները, Թե չէ տեսար չափին»:

ով չի ննթարկվումն ուզում է

ծ

ինչ պայմանավորված ՄԵ երեակայության ա յս ճախբը, որ քրար է միաջանդիմադրելի Հմայքով: նրա քում տարբերժամանակեքրը, մի պածընդՀատվում է, նրբ գնացքիլ"ւտամու«Լակի մոճամոաճեզընքաեվը տիրէրում է ժամբակփոբրիկվայարանը: մն անցկ, իակ դու մնացել եա այռ ձորում մի կանաչ լապանի, մի կարմիր գլխարկ մի զանդ» /203/: Մա բբականությաննուղղակիորենՀաղորդակցվեզգացողությունն է, որ պատումում ակնչայտորեն չի ծավալվում, լու առաֆին է միանգամայն այլ Համատնքատում` իբբն սլատումից վեզարգանում այց ճնպրնթացներն»անցողիկ են, մնացողգաղափար:«Մփծամիտ բացարկված երբ փոքրիկ, արչամարձվածկայարաններն նրանցուղնորեերը,որ իրենց տաղանդը,ումբ ծառայեցնում են մարդվանց կյանքում ժեում են որպես ծնված վերձրկրայինիրականություն,

ամեն

ուր

ու

ու

ու

բեռնամի:

Մինչ այս դիտակցությանըգալը Քառյանըդժվարությամբէ «դուրս լոՀ է դրանցբերել «չրֆավլաստի բությանտերը, Հարկավոր աշխարծից.«իսկ ճամպրուկներին կողովների (ույզումթփառամիրության Է կարիերիզմբ: ղատարկությունն միչավայբի կբացածայովի Հանկարծ : տեր չուներ, որովչետե Հբանտըկապ չուներ նրանց Հետ»: Հեորքանէլ տաճ, այսուծանդերձ տբ մայթին բախումը, Քարը,իՀարկե,տվ արտաքին մբայն լռություն ու թախիծ: Իր ռացած գնացքը փոքիիկ կայարանումթողեց Էլեկոկվոգքին: տառապանքի է ինքնաճանաչման չատ ավելիանցավ թույլ Հրանտ Քառյանըքամածբանքովսիրեց մութ ենի ծուղրուղունց աքաղաղն | կփայլատակի էության ծաղքերում բալարովանցնող Հոսանքի սլես մտքի նբանն ուզեց Փավատալ,որ այդ աչխարձն իրենից այնուամենայնիվ Հեռու է. հ դա ոչ բն փախ ոի մենակ է այդ միջավայրում, այն միսք-զղացողությունը, դա իր աքաղաղը չի, ինչպես ասենք մարդ «խառը փողոցում ուրիչի երեխայի ծավալվողբթության,անձոէ ներչեչում,այլ չԹուլացող անՀանգատություն` գլուխնէ չոյում»: նման սերը ոչ ենրջինկառ է ծնթաղբում, ոչ իրավունք : օվկիանում: գության Քան ոչ էլ պարտականություն, Ղա անցավ անզոգսեր է, ոբ ավելիսիրողին, անդաւէ իը (պն ընւռանիթի որ ջ անի զգում վախ ամեն ինչ Շազքաերիտասարդըչունի, է «Կբվոզին պետք,ճիչ» այե Հրանտին, որ ճամբին ինչ ունի, ամենի Հետ: այս Առանց մարդկանց Ֆերի, ծնողների, Հարազատբնության է եբրա այչ սատճառով Հողսհրին էլ ուչադիբՀ մաշգկանց Համար, է զրկանքին Հարծլի ունենա: է, որեթե ինքը ենթակա մավն այն ապրելնիմաստչէր Նա մտածուժ ն «խեղճկանանց, է զավին: խեղճմայրծրի»մասին,ովքերչէին են իրեն Հարազատ մարդիկ,ովթեր Ն` ապլա առավելխոցելի արձամարձանքին, Հպարտուիյուվարող ունծնալիր էքնրային,ոչ մի բանովչշաճմանափակվոլ «Ինմ պատվանդան էիի ՀամոզվածԷն էրենց զավակիուժին, կարողությանը. եր: ձայացը միքսծղբտանՀիացմունջնինձանով,մեր տաօը երեխայիղարմացած Այս պածից սկսած`մարդիկ, դեպքերը, զգացողություններըդառնում են առաչարկությունը Ախվերգյանի դ ոցենտ Հպարտությունը, էնձ, Հորս թաքուն ավելիչոչափելի ու ակնՀայտ: Սա բնազանցականաչխարձ է` Փիզիկական-ա«Մնա ասպիրանտուրա»: միչանցքում` մտքով «չծաղաչխարձ, ուր ժամանակիՀոսքը դանդաղ ծ կա, ոչ էլ Թերագնածա՞ Ճարկայական Այդ վստաձությանմեչ ոչ չափազանցություն է մետաֆիզիկական ալխարծր՝որպես թաշարվող», այն մերժում ավելին` ա դեկվատ վ, անձրաժել», տում: երիտասարդը Համոզվածէ, որ միֆավայրն անչոչափելի, ապրումների գոյություն չունեցող մի բան: Հերոսիչընդ Հատվող կարող», բարերմունքսլիտիունենա իր Հանդեպ,քանի ջր այլ կերայլինել «չի «նենում, է ազգակվում քնքաջքը, անմիչականորքն ո ր կշրուկ չբֆագարձեր կեղծ չէ, սեփականիրավացիունրա Ֆվասմամբդրօնորվողվատաձությունը քն է, ոբ իրին է միջավայրից: Պարզվում այստեղդրության տերըմիլիցիրներն էլ անձամոգիչլինել չեն կարող: Բայցարդյո՞քդա այզթյան փաստարկներն նա տգետէ է հրավունք անեի անել: էնքվերասրսծել դիտոզությունենը է անսպասելի մ է, Հարկադրված է: Աարգը, եի կայացման ընթացքի ոկես նածավան, հնախանձկոտ ա յն տնսակի անգրագետ փառասեր,վախկոտ "բ ռնվական էության ճանաչմանը, անցումներովՀասնել ճյշմարտուխյանը, որն ուսերին է պաչում քրկիրը:Այլ կերպդ̀ա ցեղի ազնվականտփծրնույթ է ն ոչ արտաջինՆ. Գանդնպ, Հոդերանական է, որ այն բանի դժվարինընթացք ն ու ռակի իչխանություն իրականություբանեցնողի,տգնտի,աչխատավորի կամ բախումիպատկեր: Հանգամանքների ն պատմություն վարգավորողի` բհռնաժիու «տիրոջ» փոխՀարաբնրության դա նը Հերոսի ներաչխարձումստեղծվում է այլ իրականություն, աու Հ: Ատեզծով, բայց չպաչանջու մարդու տնսակըահզի է տվելբթության առջե, մոոհնում Է ձծայրննի դ յուղին ոիքության աչխարօնէ: Այն գնացքի, որով գա ձամբնդձանուր ժաժ անց կա» չալրժումէ, որ իրենովլցնում է ոլ Հասարակականկյանճեպրնթացնէ, ցանկությանլլեպլքումմի քանի եբնան-մոսկվա ։ ժէ: Ամճն ինչ «Հասանելի»՝ լինել, Ֆա մեծ էրկրիքաղաքացինէ: բող է Մոսկվայում ու Ասածու պա» փոխարենը նորերըկորցնել են իրենց նախնյացազնվականնկարագիրը` է, «իբված որ գեզեջիկ Հաչողակին», է նրան` այդ «էրեսառած ազլածով տեզունենալումարառանգնլով Հասարակական կյանքում տաք իր Համարստեղծումէ իրականազդավտիժ՝ կանանցգլխին: երիտասարդն ու

.

ու

ու

ու

ու

ու

լ

`

ու

ու

.

ու

ու

|

ու

|

ու

ու

է51

տերի լինել». էին երկրիՀոդսաքաչն իչխանավորեծրը մաֆր: հրականում է , հր ինչոլնսթաղաքում, Փարզվում երենը կոչումով ն ոչ Թե ցանկությամբ: նպատակՀ անդերադույն Հայտեվելը օղակներում այնպեսէլ այոտեղվերին ն Գուցե մարդու ազնվականտնսակը Հնարավորություններից: կախսէփավան նրան տգետներիթիվը քիչ է է, ժտածել Թէ կարիերիստների, նախապես բայց Հիմաայլես դծկյանքում, ծն հլանակ տռեղծել Հասարակական անզոր է որոշում ամեն ինչ: անի որ բերը փոխվածեն, իչխանությունբանեցնողն Հանդեպ,իչխանավորը նրամէջ ներքին վախ կա առավելխելոքի, կարոզ ուժի անմեականՀէու որտեղ ինքնածաված, դառնում է ազրնոիվ բացի ոչինչ Թվում է` չկա: հոկ խ»ոքը սեփականդիրքն տաջրքրությունից որթանՀնարավորէ, Հեռու պանելունէ Լն, էրենց, ամբառնդելո գիժացինին իրնեց միտված:Ու թեն կուրսիբոլոր ազֆիկներըԲերսարնՄիրզախանյանից ու

:

ու

դողմնառյած,

ռողիթությունը, ավելի կարծ միջավայրիՀամար կբացածայտվի«հփական թողչավէ, Հէռու մնալ նրանից,պատճառներեն պետք նրանճանապաիխծին ու

Շեւո դու կղառՖ,ուղում եռ, դիբ, վկողովնեերիդ նելու Համայի: «Զամպրուկներդ, այր արդենմերժում է: Թերենս տրամաբանական կլիներ ասել դոնն «կողովներդ, ուզում նս, գիր, ճաժպրուկներիդ Հետ դու կգաս»: Մեկըսողալով ճանապարծ է Հարթում, մյուսը երբեք չի կորցնում Հպարտությունը, մեկն առաի է գնում ուրիչննրիօգնությամբ,մյուսը բեռը Համարումէ իրեեր է. դրանիցՀրաժարվեմտաղրությունըչունի: լւ

եբանջիցամեն

մեկնիրէն է

Նման:

Մեկը Հավակնուռ ինքնածովան, .

ու

որնչ մեկինբեռ չդառնալու ներքինմղումով չնցուն: բայց Շաիկագրվածէ պայմտածոգ, իրակաջարել մեկ այլ բթության չեմ: Միլիցիոներիարտաքուստ նում ջմծիծագող դեմքն արդեն էին, բայց ««է դիմացինիիրականարժեքը, «Այսարժանիջներով մարդկային ավելին «պարզել» ընգունակություննքրով բասրփական «կաինոր» մարդ պեստասնջինդմանեթ, Հին էչն է փայանն է փոխել»: Եքճ վերն է գնալու ՔԲեսաբեն կարգիաստիխճանննրով սարակական է. որ քոնի է` Հափողվել»« մնացած չէր լինի: Որթան Հնարավոր Հարկ է ի ցույց նրան լիներ, ճանապարծին եվ դա դրոչի սնս պարզած: բեմասնությունենրը նեղը է ս եփական գիլ դիրքերը, կաբգավորողները, գգելու Համար, Հարցերը գ եծչ ա ռավելությունները` ժավորին Թող զիջել էլ բարօյականությունը այստեղ «գիտի հչանակում, լե որ եթե ոռսգա դա Հասկանա, Գիոլոժ չունի, չի «կավատ ունեցողն | էնքը ոբ երկրիտիրոջ զգագողությունն ու մարդէ, Հակառակըի̀նքն ավելինէ, թան բեռբ չալակած ղրա անչարմալինեին, դարել նն կանացիՀմայքներինգերի` ենթակա,մինչդեռ վերջին լ դիպլոմավորըգոբծ բությունն զղացող ճամփորգը:Այսոծղ տերնինքե է, ուրիչ տեղ էր լինելու:Քայ Հառաիակական ամենայն Հավանականությամբ է վաղուց: Բաղաչունի: սկվել ամենայն Հավանականությամբ աղտոտուժն կյանջի | տուն Շասնելը նա անցնում Քայց իՀարկե այս ամենը կաբող էր ինքնանպատակլքնել, Եթե խոսքը քից «յուղ է զալիսկրթվածծրիոասարդը,մթեչի է Շան. վերաբերեր միայն ուղնորին: մարդկային այ տնակն իր ուժն ստանում Համար նրանից եծրոայդպեսէլ ոչ ոք ղրա չ նվաստացման բավիզներով, | բազատներից, է, է Քառյանը պայքարում սիրելի մարդկանցից: Ստացվում որ է այլ Հարաբերությունների գործում ղություն չի նդրում: Իրականությունը | րո .քյպծս գյուղի, նրա ծրկրի իր ինքնությունը, այնպեսէլ ամառվաչուի մեիընկղմված ունի որ ինչը տարըքըէ այն պատկերացումներից, ռածմանեերում, | առած մարդը: աշխատող մարդկանցինքնությունը պածպանծլուՀամար: Դա մի աչխարծէ, կրողը, աչխարծիբեռն իր ուսերին զոկանջնքր որտեղմարզնիրեն ազատ է զգում է. ամեն մեկնունի մյուսիկարիքը:Տղաների Հետաքրջրումէ երնույթներիկայացման. հեչպեսմիչտ`Մաթնոսյանին Ցքա խոտէ Հնժելու,իսկ Հունձը վերչ չունի, խոաՀնձին է արտՀծաչորդելու գաղափարը: Է էնթացբը, բայց ոչ նրրնք տեքստիցվերացարկված են Ճունմըն ֆանր,մարմինըֆարդողաշխատանքից մնացած զզացողությունը` Հեռվից եկող սուլոցն ուղղակի սպանիչ «...«Այդպեստուլում միան. լ ատ թիստը ե Քրտնածվիզդ»,ծարավից չորացածդառթբերան "ւ ճարտի ԱյնուշետեՀեչողությանմեջ վեբաներքնիններին»: վերնԹռածձները մլուսը Հպարտ

ու

ինջնավստաչություն, Ինբնավատաչությունն

ու

սա

պատասխանատուները

ու

ու

ԻՐ

գամից

կանդգնվումէ

էր:

միջանցքումԲերանի պինը որպեստնսակիկայացմանբեթացքը՝ ՄԽողները այս ամենինՀակբնդղեմուժը` Համ, ալսարանի Մերուժանի` հան մարդկանցՀեռա- | փափուկ մեջքը:

ու

ազնվական աղքատ ունեցածով Հոեիանությամբ, տեղ | ցումից Հետո ձեռնամուխ նն էղել կյանքում զավակիՀամար տաքուկ ամեն Հովեկ նրանցԱստսկսած դործին:Ինննրորդդասարանից ապածովելու Հետ առնչություն ունեցողները, , էին Իժչկականի վածնէր, Հետո աստվածներ ժածուն» ձառան «անչած նրանց Հայրն էլ հսկ Հովիվ էր, մայրը նրանցթաքուն էր ուղարկելու,«ուրիչ լավ բան չունենք», ասքլ է լԹնունննային, չէին խնայի: ն Ֆործլուկին,որ պատրաստ էր տանել ամեն կորդի Այս ամձեր փոխանցվեց ու

օւռորա։ցումու

ծաղիչ միայնՔե Հասներ

`

Մարդկային բնականկեցությանըՀակադրվումէ մեծ, մարդասերաչխարչ ձր,որ մեկ-մեկձեոթ է մեկնում, որ իբբ կարդիբերի աշխարծը,իսկ իրականում աջարտում է ոյն` ոհփականՀավակնություններինինչ-որ կերպ Շադուրղ տա (ու մարմաջով: Վիլսոննուզեց մի լավ բան անել ու Մեծ Հայաստանիքարտեզքաշեց, իակ կենաագիրներընրա արխիվը նայելուց Հետո Հիացան նրա Տրիատոննությամբ, Հիտլերնիբր իրեն կարգի էր բնրել, Հիմա էլ աչխարչն

ուզեցկարգի Բերել,Էնվերըկազմակերպեց ձայոըեղեռեր թանիոբ զինվո«Շաղբվելով-մածունով, կպատավկին:

թափ է տալիս փորիփոչին» /207/: կյանքումտեզե է դտել, տակինէլ ոլետական մեբենաէ, որ ուռքով չթայու որբան Հնարա է Քանի ռր տգետ վախկոտ, ուզած ձեով օգտագործի: լի գրպանեցդիպլոմը,ն աճա պարոքնրով-սողալով

ու

վոր է, պաՀումէ վերեներիՀետ կապը.«Գիշերը չենք ջնել: Թոխյանիաղչկա լ է, որ Մերուժըվախունի «թղթակցի» Հանդեպ. Հան- ' ծնունչն էր»: ԱզնՀչարա

"Է

բականպածեատի բանալիներնիր մոտ: ձին,իրեն նախչեցժարչալի զարդերով: իսկփիլիսոփաների, ձոոմն ավելի նման էր օրենադիրների, բանաստեղծների բարբարոսներիքաղաքի, որ պաճանքեըկարթալենքաղաքը Հծոանրրագն» 8ց տասներեքվերստ հո» ջաչել... Բոնակալների՝ իրենց ճչմարտությունն աչխարչին ճանաչելի դարձնելունպատակն պարտագրանքը սեփական Հքաս»-ի

|

Քացեխը: Ուրեմն՝կարձլի է «կարգի Հրավիրել»դիպլոժավորբն: փողոցների

| ունի, ինչոլեսչինականամենանրկարպարիսպը,որ ուզում է տեղ դնել յոք Աչխարծն իր ըն լ. կարիքը չկա: այա ամենի Մինչդեռ չարքում: Հրաչալիջների են այդ : ն այն միայն բարդացնում ընթացքը: Ինքո ւնի, ուղղորդուները Թացբն ն մեծ ադաձությունը,մարդկային կԽածաստառման կողքին բավականաչափ է իրնեց մթուսցան Քառսում ավարառության խԽաչակիրներն ընչաքաղցությունը. է.

նրանցՀամարբնականէր: ընկալումը, ունի ՄաթնույանիՀերոսը, այս բազմաձե իրականության հն ՀամաչխարձայինպատմուՀամադրվում պատկերները ուր առարկայական խոսում են այն մասին, որ եզրաձանգումենըին, ինքնատիպ թյունից Հանված է: Սռուացված կայարանումՀայտնվածմարդը, մարդնէությամբ Հ«րազմաչավ» կանոննեբարոյականության որ չի կարողանումխաղալ նոր ժամանակնքիի ճն կենոր հրանդարճնուժ բով, իր մեջ կրում է բոլոր Հնարավորությունները, ն ստեղծող, Հոգու սրատմություն մքի դանի,հրբեր որեէ պաՀի

Տիրոջաճյունի ազատագրումը, գլա Խպատակը`

որ

թին վիրավորում է միլիցիոներին/«Դե վերչ տո՛ւր, Հիմար»: բայց

նեցածվերֆին ռուբլիները: նույնն է հ Մծրուժիպարագայում,որ ատելություն ունի «Եղթակցի» «Հիչա չէ երա դդուչավոր, փոոսթբԽայթուն Հանդեպ,ուստի էւ պատածավկան եւս անում... էլ մի կես ժամվագործ ունեմ, կանդենլուենք, Փեզ ճանապարծին հո»: Միմյանցեն Հակադրվածկես ժամվա դորդու կարնորմարգ կուչացնենք, նվաստացնումէ Հատուկ ձը ե կարեոր,բայց «անգործ» մարդը: Միլիցիոննրը նրանք Հնարավորինօ Մերուժը`«թղթակից-ակնարկագրին»: գիզլոմավորին, են Հարթող, սեփական իր ուղին ուժերով նեղացնում բացառապեսանվփական կարգավորելու կյանքը սաշմանները` նրանիցխլելով բեռն իրենը,Համարողի են բնությունից ու օր բնորոչ կարինրիղմբ, րավունքը: Բթությունն են մել թույլ որակներ առացողին, տարածվում կյանքի բոլոր ոլորտներում: կարգ/«իլբվիոնքը՛, Հասարակական կենտրոն/Բերսարբե/, Դա կլինիգիտական մասին է Թե մարդկանը առողջություն զեկավարող/Մանատարմ, ծամայնքը էլ բնույթ մարդ անՀայտ սայդբան պաչտոնե Բնդիրն Բայը /Մերուժ/: մտածող

քիր վճարում

մուռ

առտ-

չընդ Հատվող

մարդ: ինքնակայացող Ֆան Հէ ԱՀա ն մարդկային Մաթերսյանի կառույցը Հոգեբանության բեէ անսովորբնավորություն, որ «ՀեխուՖ չէ ավանդական բԻոսին դարձնում Հեռու է փնմյուսների չափ այդ տհտավկի կարելվույն Մաբդգկային կալմամբ:

ենր

|

ւ առաիկայականի բռի ուժի է նիիանկատի, չունի,ՀարջըԻութիե խԽելոքի, Դա նկող է, ոի միայն կեղեն բնությունից չէ: Հիմքում մասին վերացականի

հախույղ Հայացքից, թանք որ նրանք ոչ Թե կարեորում հն ուբիչների խոսքն են: Խոսիըժամանակի մարդու ազնվաՇՀղկված մեչ, դարերով կարծիջը, այլ իրենք իրենց առն մաքուր, մարդ մնալու կարեոթաղդույն ծզորն.ազդակեեին է: Գուցե մասին տեսակի պայքարի մարդկային կան այդ որակներըկորցրած չէ, որ «ծեիոսներ» դառնան, մարդիկ են, որ փորում մւբեժնապեւոք Խնդիրը: ն կմղվեն գոյության դուրս է, աստիճանաբար որ թույլնին ակզիումթվացել են Հասկանալիրենք իրնեը: ընթացքից,սակայնտեղի է ունեցել Հակառակը,մարդկայինազեիվ, արարող, հրեիիաշչխաիԱյստեղՀանդեսեկող մարդիկ,բացառությամբ Քառւյանի, եա, իՀշարկե, անձիաժեչտ տեսակնինքն է Հայտնվել չուսանդքում՝ էն: Հեռ ախոսավարուծին, Հին Հավատազողներ միլիտէրները, ավելացնող կայաբանապետը, ուժ 1, բայց անձրաժեչտԷ որպնաբնռնաձիե ոչ թն որ պճո կյանքը գավոկար ուղղակի ու

կայարանում Բէ անուղ» բոլորն էլ Արայիկը: գյուղումՍանասարը, էե մթտազիցինմտտՖրաոչ աուաիկայական, գակիձակաղիված Քառյանին, ծոզությանը:

հող ուժ:

է: ՎերՀակամարտությունն բարձրակետր Քառւյան-Սանասար Հատումի

«Խելթի» բե. բարնչողի Հուժորով է փորձում եթե Հեռախոսավարուծին ծխում հս». առնելու, որ էղպես մենմիծ բել մոլոլյալին. «Ինչո՞վես ծխախոտ

միլիցիոները Հեգնանբովլեցուն Հայացջը, նեղմիտ մտածողությունը չի կաբոզ Հասկանալ,Թէ ինչու չիլ եղիչի տղանչմեկնեց մեքննայով,նա անկա- | են լինել ն «ոչ առարկայական»պատ| բող է Հասկանալ,որ դրա Համարկարող | ճառներ: եթե թեզ ճանապրարչին չեն վերցնում, ուրեժն կարնոր մարդ չե: Փառյաննարդեն ճանաչում է միլիցիոներին, վերջինսչէ կարոզ ծականալ . դիմացինինանշեթեթէ չմեկնելու պատճառը,ծետեապեսհրա պատասխանը Ի Քվուժ. «Դատարկ չէր, մածուն էր տանում,- ասացիեսֆ: «առաՀ է Նույնիսկայն պաՀին,երբ կարգիպածապաննզգում սեփական է Հնմից,կայարանումտուն ունի/ու առկածովության վելությունը» /աղզատվել զգացողությունը թույլ է տալիս «հրեակայնլ», միննույն Է` Ֆրա մտաճորԻ ղոնում կենցաղնէ: ինքն այստեղտեր է, անտեղիէ այս Հրեռնակիի»խոսքը, Հոխորտանքներն էլ թմծինաղ են Հարուցում. «Գրղանում մի կոռլեկ փող չկա` ւ փոմբագրությունում է այխատում: Սմակուտեցիչի՝ խմբագրությունից է» 2218: Ծմակուտեցին «չի կարող»խմբագրությունից լինել, նա մեկնեէ երանՑից,«վբքր «րնիբուն Հուն են ահում է իրենցոտքիտակտրորումնն անչարք առաւ

|

փլնսգյուղի տերե Լ, իսկ երականումտերը չէ: մա սովորականիյուրոկրատ իրեն չի վերաբերում: է, շր կարող է «մթռանալ» այն, ինչ անմիֆականորնն նա կարողէ ծազբելգիժաջինին, իրեն չի ընբանի որ այլ Հնարավորություն Նա Համայնքի չածր պլածողն Համար: ն եղը գցելու Ճեռնլեու դիպլոմավորին Սանասարն էությամբ պիտի է, իոկիրականումդիա ներունակուժը մախողբ: ամեն ինչ Հասկացող,ամեն ինչ ընկալող, ամենինՀասնող Էներայն լայնսիրտ, աղնվական մարդը, որն բրավունք պիտիունենար լինելու գյուղի տերը: Իսկ նեղմիտ,թչեանություն բանհջ» ծեռախուացրույըը պարցումէ մանրախնդիր, եզածիրերը: մողմեկին, որին Հետաքրքրումէ Քառյանիճամպրուկներում նման չէ (րեն: Իրերիաջխարծիչի ընդունում Քառյանին,նիան,ով անդամՀերոսի հրնակաչուե լքը չկա Սռելծվումէ անելանելիիրավիճակ. քյան դաշտում: Գույն այս ամենըպատիժ̀ որպքսՀատուցում ինքնագոծ, է զղջալ, նբա Հարկադրված օնափաոՀիչողություն-Հավելումների: Քառղյանի ոլորտիցդուրս են մղում ձրեդծատվող ապրումնեիրՀոգուց գիտակցության այն, ինչ կեղծ է, ոչ իրական.«Շատ բարի, հս պոլիտեխնիկիկարինեիձետ եմ»: Պոկ-բն-ուռ: չեմ «րարել,բայց իմ մտքում պարծեցելեմ, Թե պարել Բայց է: Մի ռա փոխում պաճին տվյալ արդյո՞ք իրերի կացության մեչ որնք բան ու

Լ55

էր, Թե ամենախելոքնէ, ամենաբարին,Հաֆորդ առաջ վոշբնկյան մտածում առաչին Հրեչն է», որ պատրաստ է է, «աշխարձի լ ծ ինքն պոչին է Փաղաքակրթություոանդծել լ ժամանակի ինչ ւյն ատամներ, ենթացքում բացենլ է եր` դաչնամուրը ն այլե- «ես ուզում էմ ր երկաթուղին, Հեռախոսը, ասալոր, ո՞ւ ա նորեն ժանտախտից», ՏՅ, Բայց ինԸնչ անտառից, զ, արմտիքից ար ավ սկսել կյանքն ոկսել ոի մարդիկիրձնց լազոթյաժբ չէն կանխում Հրքչի ծնունդը: բանք անճազորգ են վատով, քան ե՛ վատին: ծն ե՛ չավով: Գուցեն ավելի Հետաքրթբված լավին, ն. դաստիարակությունը: դեր չի խաղում իրադրությանմեջ ջիչ Առեղծված նա

մոածում

|

փ

բայց

ու

բերանիաԱ

աան

«Հես ամերիկյանկինոյի Հե՛րնանիծեմ: Մմակուտի դրաղաիանավարուձու

ւժ:Է պարբերություն Հերն անիծեմ, որ մի զիբիլը մինչն սրարբերություն ապլուչ գլու»

չէր լցնուժ, ուրիչ զիջիլ էէր ալեր» /2247:

մո . ակտիվ, այլ Հար ամոթի զգացողությունը գալի« էր ոչ Թե էր, բան դիպլոմաքէօկ դա ավեչիթղայամոություն վարքագծից, ձակողական արարք: իսկ նրբ ԻՐ առեղծվածկացության մ Ժ մեֆ Ը բուք Բ: Հասուն երիտասարդի Ը"ՐՔ փր, ճ Հում եէ վ Հավատարակչիր վիճակիբնիծլ մոլորյալին, ամեն ինչ փորձու էիլէջիոՆերը Հասկացողին խելոքին,ավելի է սրում մարդկանց աչքերին Խայծլու անկաբության զդացումը: Աթոռինկնս վայրկյան մնալուց Հետո փովեք ծատակին, ճ «դա էլԲ էր», ռռնալու "ւըքանկությունը արդեն մի քիչ դճրասանություն Դ յ ոշ ոՀ ։ Հ է Լաոի նպատավածարմար

պարզ էր

ձան. նան,

ա

որ

ա

-

ու

ԱԱ աը բանել դրանը բ

Վ

չատ

չելաաաաանե,,

ԱԱ

չունենալը... Սուքը տվյալ իրագրությանմէֆ առտված չիր, Հեռախոսավճալր մաԲայց գա չընդունած մարգու «րրա Լոտի ՐԴ" պառկ «ի ԼԸ. Թ. Ք զոր թաքցնող, քան թե բացածայտողմիջոց է: Հետեապեսմարմինը պատճառները նս կաբողէ ստել, բայց Լ միաժամանակ Հենդ այդ սուտը: եա ոչ բացածշայտել Թե լաց է լինում ոտնաձչարվածիրավունքների,

բիոակցած: յունը գելը ննրաշխարչի իրագոր Հառոակիճար

Մչ:

մարդուն ինքնասիրությամբ առան ԷնքնաՀավան-ինքնամեծար Եթ: է է քրկրորդընրանվերածում ժբ: մաքսիմալիատ /կա՛ք..կա՛մ/, Էիրն չարձնում Հավատաջնում ԷԱրի արավ ազասումչ ուրիչներե էիննը դործը:Դաստվիա- անը ի ԱՐԵՆ արարոյ անգործունաիխաիածի, մահանա ձնավորում Հհիոսի ' վարքագիծը: տարբերչերտերնէլ բակության ֆոլողա կի, կամա ի լու կե»: ԴոՐ ՎԻ" կտրուկ ուղղորդումՀոււննան դնկան ապրումների բանք է ապա.

որ

Գրանք

են

անեն

են

այս

ապրումնե

ՂզորՂ

մորուն

աաա Ր

անպումների: ԻԲ: ինչպես Րնչպ անց

է արտաքին ազդակներով,դրանց միչտ, դրանց բնույթր պայմանավորված րությամբ կամիներտությամբ:

:» ջ

Իա արն Աաաա Քառյան,

ծ

ԱԻՆ: 5 ԸԱա

ձրաՀ

եդեցին,

ո

Քր

չ(

ոծել

22.

`

«7 Համար:

հեջն իր ենջե

Լ

կեղծիքը, մա ՐԴԸ

ինքն իրքնից «եփավանթուլությունն ճԸ'

1աժ ու

ի վերջո այն ղուրս է Հանում Հոգուց: Միջավայրը քմձիծաղում է նման Հոգեբանությունունեցողի վրա: Քառյանը : Սջխարչնանճարորդ է ազան աւո ոն "չ «Ք էր Բ: քիան ոա Անա Բ" «Բրո Գուգմու նրան ն ձր ՞չ էն Հերուխձայնը,դրա տոնը, Հեչհերանդի: Ի» աթեոոյանըկարնորում էա էո «ոգերան ժե ինչ-որ Ֆե ն ունի: նն ն նշան Աէ բանակա չանակություն ունի: փակա ւ կէբպ մեղմելուՀամար նա ուզեց, որ Շնրան նորիցմի բան ասեն ն ինջը պաու տասխանի լաիբր տողամարղկային թավ ձայնր»: մասինվկաՎէրչբնպատկերները միայն սոջիալականծանրխնդիրների

'

նտ

է

Հոգու դիալեկտիկաններառում Ր Մարդկային

չրջապատից

լ: թո

քսանութ-երեսուն

տքողելու

այց

։

Աոա 11 Քոլագեքոլրտում Ի խռովքի գի, երու հեչոլն» ԱԱ Հենց ԱՑ ուրի չներին: Պատ

բերանիմեջ: «Սանրէ, ընկէբներ,Հաղթողիբնոր» /224/: այս աշխարծիը Բծ էնչ մարդվային որակ Հեռացավ Ռչոք չիմացավ, ոչ ոք չիմացավ,Թե ինչպես էր դրա Համարոչ մեկի սիրոն էլ չ"այթեց, կայարանիՀամար: սիրտըՔոբտումէ Քոլաղնրան ՀինքնասպանիՖ ի ա, իծարկե, երեակայության մեջ: Բայց փառասիրական եկիտումները Քիչ բանով չխանգարեցին երանառօրյա Հարաբերություններումկողմնորոչաչի վելու: հոկպարտադրվածդրքերիցստացված գիտելիքներըորնէ կապչուննին լ թրականության Հետ: Այլ դաստիարակությանարդյունքն է դիպլոմավորի | «Ջուրը որ չուր է՝ էրկու ժամում Հասել է Քոլադնանճար-անկարությունը: է զբեանքներով նրանառեչում /ություններ չեե: ԵղբորՀե խոսակցությունը բան, իսկ դիպլոմավորըէրկու օրում չի Գասել մմակուտ»: երբ այլես բոլոր նեիսում գոյություն լեցուն փ րականությանը, ինչն ընդանուր բան չուներ | ելքերը փակվածնն, մնում է ապավինելսեփականՀույզերին: երբ ավել էբ նեցողաշխարչի Հետ: երբա երնակայության մեջ բեռբ տանող ձին էլ այլ էր ժէրչինլոսքը /«Տավա՞ր...անասուն... ագծ՞տ...9/ու այլնա«չկար» դիմաղչկա՞ր,որ էս րում»: լինելու. «Էլ 4ի է ամեն կարգիզգացողություններից:. բող կողմը,Հերոսիէությունը պարպվում մարդկայինէության ճանաչմանբարդ Մի պածնույնիսկմբադնումէ գիտակցությունը.իրականությունըդառեում ընթացքէ: Փոփոխականությունը մարդուն բնորոչ ամենակարնորՀատվկուեն Հեռանում Հ անչոչաղիելի, | փրերըկորտնում ԽԵ իրենը Հեր: Դ, ն ձայենրը, թյուննէ: Գրողի սաստիկբնույթ չունիմ̀եկանգամնւ Ինդոչ մի Հերոս ն է սմեն : Թեկուզմի ակնթարթ,անձչիաժեչտ չիիապատիՓմծիծաղ-խղճաճարությումիշտներկայացված: ուբիչ ձե առպբրումնեՀաֆորդ վայրկյանին երանք նից պաշտպանվելու Համար: Բայց թանի ռր այդ վիճակը չէր կարող քրկաբ . րով,խոՀերով, է ինքնի, թեն. էության մեֆ նրանցիցյուրաքանչյուրը «մնում անել, նորից առարկայական-իրական անսք է ստանում միչավայրբ դուռը: է Հետ»: Այդ Հերոսներն նման են «իՐՔ ամենատարբեր ությունեերում Ն Ը ք ԲԲԸ ի,Ըր»ԴրուԲմ պատուծանը,խճուղին, խոնկորը:Գիտակից վիճակում ակնչայտ էր սեփական լ չտան. ծն: Գբոզի Բոց սոհքափրենչ», բայց արտաքին փոփոխությունները Ժ հ ու առաանչեթ ի սկ ՀԸ իապատի վար ունքի ոզֆ հքությ ունը, նպատակն չլ էւ2 տովակնաթնում մ մարդկային Գրուշբ «ոանի, բնույթի փոփոխականությունըէէն ՀերթինԱանասաբին սեփականիրավացիությունըպարտադրելն էր: Բայց ու

ու

`

վամտացու

Ի

`

,

.

ու-

|

Աա

ԱՈ Կանա

չե

լ

առել էր այդքան երեխանԲնչի՞դ2 «-Հայրբիկին

չի, եա ինձ Համարդառնում Հուսաքավփվում ն ոչ մի կերա առոոված-անտսուն-.. աատկված-անասուն, էթ աստված-անամուն, ն ոչ էլ անասուն. մարդ ԷՖ /2267: չէի Հասկանում,որ ոչ աստվածչ ես

անբեդգատՀուսավորվում ե

է: Իրթնչ գործն նա Վազ:4ր՝ էղքան երերանո՞նց պածելու: Ախարիր ի՞նչ գործեէ: Հայրիկն առել էր` հս եմ պաճքչու, ինքն առել էր՝ դե դետ թեզ Համար

-

-.

ԱՀ» որքանընդգրկունկարող ճն լինել մարդկայինՀոգու սածմանները: այնպեսէլ անցումներըբնորոչ են բեչսյեսՔԲաոյանին,

`

-`

կտբուկ Հոգեբանական ԱխոնԴազախիցեռր է եկել: նան ռր արծամարձանք» Հէ գտիր, Սանասարին, ՀԽւախոսավարուծուն, Հիլիվի"ներին, Բաո՞նց ենք անելու, Արայիկ: ե... -

լռությանը: կողիտ Խութից անցնում է փոծիծաղից, ն Մաթնույանըտաիիալուծումէ մարդու նհիւչիոարծը երա վարքոոծի, իբ Համարդուն` կքնդանի չերտերիտակ բազածայտում թոքի, արարջների կասականապրումներով խոծերով: են ննատիեի ունեցելծբհույթի առվորարաիբ Այս կերպարիմասինխոսելիս է Հերոսի«ռտարաայլ վոզմբ,մեկ կարեոիվել դեպքում «առցիալ-բաբոյական»/ թչվաերրորդդեպքում ընդդծվում է սոցիալական ցող, եորթացող տարերքը",

-

դրաման,ովքեր ժերժվածէն բեռնաձրերի ռության մեի Հայտնվածմարդկանցը` ն արինը մճում ա յգ դիտարկումները բաղջր կյանջի կողմից" այլն: ԻՀարկն, հն գբողի վերտածբնավորությունը,պաու դերպ խորությոմբ բացածայտում ասելի առանձինկողմերը,բայց ո՛չ երբեքՀիմնական տումի բովանդակության է սեփական Ղ յուղից, էլ այն չէ, թե Խնդիրը նրբեբ Քառյանը փորթանում Քր: |

ֆե այնպիսիՀեուավորության վիա, բնակվում ջանիոր երանք Հարազատնծրից, ն ծն կուքէլ դյուամար ատեղծում բոբլություններ, որ Փաղաբակիրք փարդու կոնֆետչու է սիում, բայց ռանը դժվարէ, Քանիոթ Արայիկը զումառբելը

մասինսլետքէ մտածել:ՍիանքմիայնարտաքինԽչանենըն Բանն այն են են, որ ռլայմանավորված ավելիխորը,դոչսբանականխնդիրներով: ու ակնարկ պարտված, Հաղթած է, ոի արդենքողաքակրթված, մրցույթներում ու երիտաաւացած ա ռաֆարկ ՀոդվածներիՀեղինակ,ասպիիանտուբայի ների ազ«արդը բեռնաձբ է` դա կլինի քազաքում, թե գյուղում: Խոսքըմարգկային նիվ, եթե չասենք ազնվականանեռակիմասին է, ոթ որքան էլ ցանկանաղուրս վիճակից,չի կարող,քանի որ միչավայրը գալ այդ, միայնիրեն պարտադրված միջակընդունաքաղաքում,թե դյոօղում,նիան դուրս է մզում ատզարեզից` ՀրացառումՖծն Խրո: ՏԵղիէ ունեցել վրիպում, կությունտերկարինրբիստները է նրանց, այլես պատկանում սխալի,ասպարեզն ռի վերածվելէ Համբնդծանուր արտաայս Հարցը ուղղազծորեն լինեին իրադրության տ երը: եթե ովբեր չպիւճի մեր տոծմը»պատումում,աղա «ԿայարաՀայտվելէր գրողի «Սաղբածուննիի էր երնույքի Համբնդգծանուր ոոուկա' բնույթի: Պարտությունն եր» ենրկայացեում է բոլոր ոլորտներում: Քառյանն այլեսչի կարողլեղու զանելճաշվենկատմիորի Հետ դուրս պիտիմղվիքաղցր կյանջից, ջավայրիետ, նա վերջնականապես ն արդենգրավելե գնալ, մտքով Հոլով աղքատներն անչնար է փոխզիֆման ն են վանելու Հեռու է` իրծնջ Քառյանիտնակի տքզը, որքանՀնարավոր նրան ուժ: 9 մք ավարտն լավ բան չի չբիագծիցԱ̀պագան է սլատկանող է կառուցված: Հենցայս մոաձոդությումբ էրականում Լ

չկա ն

դրա

:

ՀԱՅՐՆ Լ ՎառվառաԳրիգորյան, ե.1989, Հանտ Մաթեոսյան,

էջ

36:

2:Մ. Փանույան,ՀիանտՄաթնոսյանիստնդֆադործությունը, ե., 1984, էֆ 64: 8 Կ, Աղաբեկյան,ՀրանտՄաթնոսյան, վիպասբը, Ե., 1888, Էջ 94-95: ԾՄմակուտի

ՐԸնդծանրապես, Արայիկ: /2387: Հայրիկն ասաց Հորեղբորըսառը հրաթենսՖ Ձղիտեմ: է Խնդիրների՝ կենցաղային ոչ թո կասրիոծ Քառյանի մոածճողությունը ծեո, այլ ընդՀանրապես կյանն Հորհդբոի միջն ծագած վիճաբանության Հոբ են անելու երանք, ն եղբոր ապրելու Ի՞նչ դժվարության: քում իր տեսակի,իր չեն Համակերպվումն չեն կաիող ինտեդրվելնոր բարոյականություն ովթեր նրունց բեռն ավելի է ծանրանալու,քանի որ ԷԹ այգ մնավորողմիջավայրին, էչ/ նրանքչեն /«Քո՞ տեղն էդ ինչու է նքղ, պատերա՞զմ ճակատամարթոււմէ -

ու

չաքար

Ինչի՞Համար:

-

նան.փրարերան, կարբիերի Հ՝ Հասարոկուխյունը, Հաղթում,ապա մբննույն առաջ են Հարատացնող,տանուչնէ: բեռնաձիուվբա,որ քյչանթբ Հենվելու նրա` ն պամբիկըՖ զուսոսյուժեիառումով չեն «Հ եժույդս,նժույգս» «Նարինչ են ճեռքբերում Դ րանք ընդծանրություն վառվում «Բեռնաձիեր»վիակին: է, որ արծամարծված մասին բեռնհաձիու մեջ:Խոսքը երթինտրամաբանության կյանքիբեռր: Թեն ՀեղինակինՀուզում է առաջադիր է, բայց ինքն է յունում է Հակադիրծայբացածչայտվում այսունոնդերժոյն լուսավորվում, փեման, են կիողներն արգելափակվում Լից: Եթե«կայարանում»նոր բարոյականության ն նա մնալու է ձննդիցի վճր իրեն վեՔաղյանիմուտքը դեպի բաղցր կյանք, միչավայրըթոյլ առա այստեղնրան Հարազատ քապածվածկարգավիճակում, ն գնա բեռն ուսնրից Հեւնից կյանջի աա, Հեշտ, դուցե դեղեպիկ Հովերի տը

»

չի

ոի

ունեցողը: ցած դննլու մտաղրբություն

Հենոր է վերադարձել: Փորը ՓորեղբայրըԹիֆլիսում ՖՓառայությունից է դարձնում ռուների չունչը, ուրախ, թեն ապրելու ցանկությունընրան ամեն է մեֆ քանման տան, իր բեռն մեկն ուր է "ր շատր այս միվավայրուժ, Համոզվածէ, Թն նման կենմթնոլորտում չում խեղճության,զրկանքների Հերթինքաղաքացուն առաջին սակէրոըոչ այնքանիրեն,որքանմյուսներին, առրա վաղը քապանիր, միս, Ու Հաց, է պետբ: թե իրենք չուծղծեն, չարարբեն են օովամած չինձլու: դաքում ԱՀա այս նծիբին զգացողություննէ, որ երանց դարնում է Հավելին». ու

'

թան Հնռվի Հովեին այստեղբերած փոքր Հօրեղբայրը`

ունի այօփաստարկ Բայցպարզվումէ, որ փոքր Հորեղբայըը ծանրակչիր, Նրա սիրած Համար: խոյս տալու դժվարկյոոնքից տեղիկյանքն արձամարձելու, Հեշտ սյ ա յդքան մի՞թե Բ գյուղում առլբել: «չի վարբողֆ քաղաքումՀ աղջֆիկի նա ւլոթ ա, չի այդ Թույլ նրան քքրանկության Հետեիցգնալը: Միջավայրը Հւռմար:եվ պատումնէլ է այստեղ` ՀամայնքիՀոզսնինչոր կերպթեթնացնելու ու

ընթացքնէ: վերափոխման ՀերոսիՀոգեբանության դրամատիկ

վերափոխումների ընթացՀերոսիՀոււերանական են քոիչքաժն: Մաթնոսյանի Համարնախընտրեֆո: Անցումննըըկատարվում Ե: Այս ապրումներիարտաճայտություն լի է գործողությունը, որ ներձագեկան է մ ասին, նչանակում ԹոլացՀույզերի կամ զգացմունքների լսուել դեպքում նք, խութի ուժը, գրողը տեղ է թողնում ընթերցողիերնակայությանը, առվելին՝ ամեն կերպխուսավիում է ուզվակիորհնարտածայտվելուց:եթե լաց է լինում Հեբոսը,սլա չի ասում, Թե ցավում է սիրտը, նրա լացը պիտիվկայի ննրքին Հետաքրքրումէ Գրողին

է եք, Հովիկինժամանակ

հրեն:

Ա»

ությունը

մթ

չոկելու

տղա

էւ

դանկությունթ

որ

էր անրերով,

ժամանակ

ջէրմությամբ,

անբաժանելի

ազա-

հ

"

չա

քնչպես բոլորը,

ւա

՞

է

չ

Հժտնողական

քոր

,

ամուրէ (ապվածայդ մարդկանց, երանցՀողսերինափինշրյա խնդիրներին,

ու

է,

է

կարող

ու

չլինել բարյացակամ,

կարող

մարդա-

որ

անչնար

ո

ապա

մարող կամ չությանն անչարիրկշամարիդժվարությունից Խուսափել, մանավանդբհոն աւբիչիուռնրինդեն, նա անկարողէ Հիաժարվել էերն էրննից:ե այնքան միֆավայբբ:

րւ ԱՆԸՆա, ե իվ» դեր` Բոր ՀԱԱ ԱԱ ոո Ալբա լինել դաժան

մամամոռ-

հովորապնա

այնպես

նրանցճակատագիրը: ռիոչելու այդ տնսակըչի Մարդկային

այղ

չնրափոխումը: իրականացնել

՝

Համար,սեփականզգացողությունները խնզդելովկարելիէ Բեկո«գ է. Հետապեղլումից, իշկ սիվւսկանխղճի Հետապեզումիլ: ազասովել 4ձայհերի, աիտույտների անՀնարինէ: Առայժմ Խլացել է բնությանկանչերի, է, որ պարզ 4այնը, իր ներքին Քոիչբի Հովի զեզոցի դեմ,չի լսում ինքն իրեն, ունեն: սպանելնավելի ձ իուն երս արարքներն Կացնով դուրս ազդակներ իրենից նրա անմարդ» եղբորդաժանությունն ի ցույց գնելն է, որով պիտիապացուցվեր մահս ինչ-որ բան փոխվումէ նրա մեջ. «- կաչինչես բերել, կային վարմունքը: դե լավ, էլ չեմ ստիպի,- ասաց մեծ ծորեղբերանըփչացրելհս: Կաչին, կայնի ՛

՛

՛

ու

լ

Ն

՛

/323/: իսկ կացինը դարբնիմոտ դու ես մւսննլուՖ (կարելիէ վարէ` ներաչխարգիվրա ներազդելու ճանապարծով ժարզվում ն է մարգու դաժան չեջնել Հոգին: ԵԹԵմիջավայրնայնքան անտարբեր 8. չ անձնական երջանկուերա Հանդեւը նյութաղաշտությամբ կարգավորում Հարկէ դառնալՀամայնքի լիարժեք թյունը, չխելագարվելու Հասհար ուրեմն եվ բանի որ այլես գ երակա դ արձնելով եպլսոոսկ: գոյության անգամը Հաշիվը աիտույտներիծրգրբ» երաՀոգում չկար «ճովի դեղոպը,արբտույտների ճախրը, ու դարձել էր դաժան ու Հաշվենքանի հի նա այլնս չէի սիրում, Հետնապես բայբս,-

գտնվող

չի Բե

ու

ուտոի հա գուրմ կավ է դիմանալմեծ հղբոր պարտադրանքին, սարծր:Նա անկարողէ տանել մեծ եղբոր խոսքի ծանրությունը,որինկյանքը ու խղճի պարտադրբանքին դաժան: Բոռնակալ դիմանալու դարձրելէ Շաջվենկաւտ

ովբե՞ր են նրանք, որ ուզում են ն՛ լավ ապրհլ, ն՛ ծրջանիկլինել: Թող գա՛ Հեգելեցկուծին ու դառնա բեռնաձիերիչիարբժեքանդամը: ռուներում Բայցարդյո՞ք դո տեզիէ ունենալու: Սոցիալական Հարարծրությունները չէ,

ու

Հաշվարկեծրը մավոր» չի":հակ

ճան

՝

ոբ

էուսիկն ունեի Հարչութ է. գգ աղանրծ: "ւքՀարյուր Ա աչխշր, աչխշրն եթե

սիրում

բորն-

ու

է

ոբ

Հե:

րք կա Աչի ՀՄոյրոմ ֆիզիկականցավի առաիԲայցջանի սերիաչերով չեսյել իրականությանը:

Խորա ծաղրաը, ոը «Հւ 1 1 3ւ «ՀիչԱրՆԼ Լաշա արեան Քյոէ, ոի«Ամ «լին: կոչխող, պետությունը պետություն, Թի "ծքւԲիո: Փլիւծրի՞ն, ով. «Տը, երկիրնիրեն վերապածածծբագրեիիիրականացմանմեջ,276 .

-

ԱԱ Ա չի հողերի բույրով:Հովան Ով

ու

՛

46իրն գեռինը, լոլում աջում դաաաիտակ «ւ ե Համարում 18«.Դջածը, Հարկ ."ԷԱյեքան

Վիրավոր ձին Հարկէ սոլանելկացնիբնբքով:Նա չի կարող

աոզրել:Մարդըկթել է Հոգանրի տակու որքանէլ ծրկեքում սավառնի,միննույն է՝ Հարկադրվածէ մնալ այստեղ,գետնի վրա` Հոդսնրիբեոր չալակին: Տղայի մայրիմիայն մի պած ժիֆլիսներում եղած ազջկամեջ իրեն տեսավ ու ցանկաջավ,որ Հովիկըվազը ենթ բաղաք գնա՝սիրաձաղջկաՀետնից, բայց Հափորդածին կանխեցամուսնուն չորբեւնամի է Հոզանանմռունչ ուսերին

է. "բԱո

մ.

ւ րունքը վաքը՝րա Քի

սլաղրառվում

Ն ցավի, Հոծ եմ արեր Հարվածլինել: Այր. փեջ լի Աանավի արատ ամ հագան կամությամբ, աաա Անելանն,

Համարավնչրչապասվի

է Հերոսի վերափոխման ողիծրգական "ՂԵՐԻՑ բ Դր դրամատիկ, ւ Հր քրտինփչրած ձին աց Հովիկի գույնը մնացքլ էր ու այդալոս էլ Մեջ Խղրայրը գործնականէ աԲազամանտալուլլունք6 Գողության մք: է (արվել արտառոց բան չի 4երավոր 4ինրի սովորաբար վարվու այնպես, ինչպես Ւ նհ Հարկ է կյանքը Այս միֆավայրում շարժիչուժբ առվորականՀաշիվն անցածտարիուներ այդ տիամաբրանությամբ: «Վարդանի դասավորել Հինգ Ու Հեթ` ամբիոնից արտասանում է Հովձինը: Էֆջող, /ոթանասուն Հաննես Թումանյանի«Սարոն»: Ի-նչ չի արտասանում...» 13247: կնան. ինք Հողանրնավելի Քիչ են լինելու, բացի այչ չով աչխատողէ, ուրեմն տան արտասանումէ, այլ կերպ ապածովվածէ ն «ծողնոր կողմբ»: ԱՀա այս «ՀիմՀովիկին դարձնելու ճն Հաշվենկառ Գավամաբավել մինչ «յդ Հարկ է Հոգեբանորեն : Կ եխնադքո ոի (անք որո բո՛ «ՔՔՎ գավակը ստեղծում Մաթեոսյանն

,

Ն. Խանում:

կարողանաիլ

բեռեամին:

Հայտդորձնել ձողումնստա

տառապանքիմասին: Սա տրամագծորենՀակադիր է նախորդ պատմվածքում միջոցներին: ՄալթնոսյաՀեխոսիապրումներըբացագայտուգնդարվնատական ճը հրբեք չի կրկնում ինքն ն անչատիվոխձարաբնրության մեջ, անչուջտ, մն է, ոռի Ոչ բոլորդեպթերում չածերը:ՄբնչդեռԹվում Համբնկնում անձառտը: 4 առանձնանաբարդություններ չպիտիլինքին: «Մենք ծառերիես անչար կանգնածէնք ամեն մեկս իբ Համար, յուրաքանչյուրս վերցնում է իր բաժին է լինում, ոի անտառիպեսլռիկ կեցած արեք ն գցում իբ ստվերբ: Այդ ինչպե՞ս աչխարձըդառնում է չնանռոց:Գնում է Թիֆլիս` Թող գնա Թիֆլիս» /314/: Այնֆան մոտ է թվում երֆանկությունր, մնում է պարզազեսմեկնել ձեոքը ն վերցսպասել են Հովիկին, նել այն: Բայցայն անջասանելիէ. գյուղում «ինդ տարիք որ պիտիընդունված կարդի Համաժայն՝ որպեսփոքր որդի, պածի Գնողներին: Խորբումենդիրը Հիմնավորսոցիալականբնույթ ունի:

Միջավայրի

որ

է.

լ61 (60

տալովԳողը,նա թերթեց Հին:Եվ փաքաբաբանակից ձիդ ռուսերեն գալիս էր քայլերով տ ավ, Թենի թուծկաչին ռեր էր բերել, առում էր գրանցիցմեվը/328/: ի», խվա՞ Խվա՞տիտ» տիտ, Խվա՞ է: երե նա այդ պածին զգում կատարյալ պարտությունը Հոգեբանական ն դա ինքն իրնն մերժելու Հխոնողական անկմանխորությունը, է բարոյական գորֆանքերիարդյունք էր, աղա ժամանակնբ վերչո միջավայրիանմիվչական անում է իր գործը: Այլնս այդ միջավայրումապրելը զարձել է ծձակցությամը ընչաքաղց: Ինչքան ատես այլխատում Հետ, Հարմար: նա ծաչվենկատէ Էն է, է, բայց զայրանումէ, երբ կասկածում թե բեն մի կոպեկի չոռի պակաս չեքդ, քչէ՛ գրել. «նխփեմ,գլուխ (մնի քուռակ»: նրակին Լուսիկը դարձավկոլոնտեսությանծրկբորդ նախագած ռայնմնում բիչ սաներն էլ տաս մեդոբ «ճիչ մ ընտանի քան բավՀ կառավարում, ն ժողովենինայնքանլավ է անցընում, որ խոսք կա նրան չրջֆկննտրոն Քը,

աւո.«եվ լնչակերբորենու պես հտ եա

ու

-

ու

ու

23267: տեղավոխթելու»

Հնգնանքն ամբողֆացնումէ փոքր եղբոր պատմությունը: Մաթերայանի Ջնավորվումէ այնպիսիժամանակ,երբ մարդնայլես սերական երչանկության քաղաքականությանժամանակնձ, նրբ վերնուժ տերըչէ: Դա մեծապետական են «կառավարում», որ Քիչ է մեում բետանիթիդ ա յնքան լավ կանզնածներն սանձերըԳանմնձանրան. չէ՞ որ նման դեպքում ապրելեավելի«Հեչո» է: Ճիգ էլ չես գորֆադրի,թող ուրիչները մտածեն քո փոխարեն: Հովիկըքամաձրանքովէ Հիլում անցյալի Վերֆումլիովին վերափոխված խենթությունները. «Են ժամանակդու էլ էիր քուոակ: Ես էլ էի թուռակ» /327: նա լիովին Հարմարվելէ ստեղծված կացուքյանը: Իինջըպատասխանատվու

թյունից լիովին Հրաժարվածմարդ է. կինը ոչ միայն իր. այչ ամբողի գյոեզի կատակում է ղեկավարն է, ե դա Հպարտանալու առիթ է: մենր Խհույնիսկ /ՃՀանուես՝ ղու քո կնկապոցերը Հանիր»,«պողզերըՀանելութ Հիչեցումյերն անցյալ ու ներկակարգավիմակներիտարբերությունն ի ցույց դնելն է: են մի ժամանակՀովիկնէի գլխի աճիր, այսօի կյանքը կարգավորողըկինն է, այնպես որ ամեն բնչ լավ է դասավորվելնրա Համար,կյանջը չարունակվումէ, բեռն էչ էբ ուանհրին չՀ: Բնոնամին Համարժակություն պլառտասմխանատվության չուննցավիրեն պարտադրված չբփագծիցդուրս գալու, դա թույլ չտվեցինինչես աֆկաբող "եա միջավայրը, ձր.Հաղթածաայնալնս էլ սեփական որակները:

թեե եաքում

մմաձջո: Հարկ է «Բեռնաձիծրը» եզբավավում է «Նարինջզամբիկը»սատմվածքը:

երկըդիտել վիպակիընդՀանուր կառույցի մեջ: ՀակառակՀ ջին սլան է մղվելու ակնՀայտն տեսանելինն ոչ թե էականը, որ Հուղում այա

է

ու

Հեղինակին:

վերնագրել 4 «Նարինջ Խոսքը զամբիկը» ե ոչ թե «Այխոն»: Մթեոսյանը մ Քլում Է մսե ժիուֆորտեսակիմասինէ որ չի ֆնում, չի աչխ բայց ՔԸ: Այ" պատմվածքը հերթին տրամաբանությամբ Ն ժի դեպքումբեռնաժինիբ կամբով առպարեզը թողնում է անաբժաններին, ,

,

առում

յ

ՅՆ Աա, զայնլոժ

ովբեի ամեն կերպիրենց Համաիապահովումեն լավ կյանք ապագա, ազա այստեղ արդեն Հասարակություննունի ոչ թե բեռնաձիու,այլ տչխաատծչու ու

կերբառաջնորդող միջավայրում կաիիջը: օտնղծողի Քաղաթային պատրանք ոատավւալած, բեռից բռռծրիցբրքրված, էն ոչ Աչխոն Նարինջպամիիկն

պարբ

մի աչքով վուրաֆած:Նաբինչը Հեռավոր եմնություն չունի մի անդամ է կարնոր դեմք, դարձել կրկեսում Հետ: «Քաչը խուզել էին, պոչը Խուզել ղզամբիկի մամանակսարերում վարդող դեր ծր. Բայց գյուղի ոչ մի ջլուտ չին, կոկել էին Նարինջին»:ճիշ» է` ճի Քիչ էր պարում: Հանչարժումները: Վալս 4բ չէր կարող բանեցնելՖրա մարմնի նա մոռացելէր, չգց եր: Հանկարծքացիներ սմբակ, կարծ ուռքբ չդառնա՞ր էր կորզել նրա զուրս" Հասարակությունը ծիձաղիցթուլացող ոբ 4ի էր, չ"Դ մնան չցենր ժամախաոր էր մեկր, ծաղրածուի նրան պետք բնական որակների, չինված Դա էբականություն է, որտեղ«Հաժերգավարը կի դատարկությունը: Մբջազրքից»՝ կանոնների քաղաքավարության էր թուբթականլոխումից նատած է «Օդուբեռնամին: որի մճֆ ամուր վայրինէ ՀակադրվածՓերուբ, ասելիքի միտումը բացաձայտող տոսՖ տարինրակում ժողովածուիառաֆին տարբծրակից: Հեղինակիդուրս է թողել վերֆնական Հետագայում Հատվածը : էր Թեջից կինս Այդ բ աճկոնիս ձգում «-Աֆձաիմաիէ, նստիր... նանս: նա զարմացած ա չքերով -Դք բավակա՞ն է,- Համարյա թն ճչացի լինէր, բոց ծո Հճնց Շաօյուժ էր ինձ, Հավանականէ` ուղում էր սխալ լսած ե է: եւբավակա ի տատեցի.-կյանքս կեբա՛ք,-ասացի ես դուրբո եկա դածլինից»: վրայով, եվ լոք տալով նրան ուրիչների ու ավելորդ, այսՆարինջզամբիկը։որ սարերումդարձելէր անպետք ձագերի արժանի,որ ար դարձելէ նչանավոր, տեղք̀աղաքիկենտրոնում բարենպաստ մարչում է չոկոլագը,անի որ մարդիկնրան սոլելի չոնքացիր ես բացիովի նրա տռուց «-է՛չ,արժանացրել: ծ չ»/336:: ֆերմանէր քո տեզը, ապրումես: Աղվեսաբուծական Ռի. նախորդպատումներում է Համարել կարելի ձնականորեն «Սկիզբը»

ծանրությունից ատամնաթափ տարիների ջա ու

ու

ու

-

Հո կյո տի փորին,չծնեցիր, "-

է, թեն Սա բոլորովին այլ աչխախծ ղի ունեցածդեպքերիչարուհակություն: Հնեկյանջը գաղափարին, ենթարկվումէ ընդծանութ չաիք ից վերացարկված Լ. Հախոբ էի վումէ նիա՝բնոնաձուվրա: Այդ անսովորությունն իոկ Ֆ. Մելոյանը, այս տեսավ գործում վերդյաննանտեղի մգժգվածություն մի ներ իրաինթացբքիթ քննադատիե, է, Թէ Հարատումի ճակադարձելով

պատճառը, ,

առում 27:

զանության ունեցելէ «Բոր»խորագիրը: Խախապես վիսլակը Հարկ էաոնղծման նկատել,«լբ"ցո» :

ճբ

«որթոգաոքը անվանել Ֆից»խուսափելուՀամար: «ես այդպես էլ ուզում էի հոն Դրուցեի«Մր տպագրվեց ժամանակ «Բեոր»:Բայց այդ Բո իմ ՀամաձայնուԱնաՀի» ռի» վիպակը,ն իմ Թոսրգմանչուծի Սա կարեորՀիչեց»ւմէ: Այս առումով ։աթյամբ անունը փոխեց»/ես, 226/: Դրո Աոգաոտումն իրապես ՛

ՔՔ» բար Բայանդուր "

տեղակայվում Հարքի երթին մոաճգացման

ի՞նչ ապացուցում, Օգոստոս, Սարա Ցի Մաթնոյան: ԱՆԱՆ Հաա թղթ» «Գրական անձրոժեչաություն, կա, ապարութելիջ :

ԱՅՂՐ

3Ֆ.

Մելոյան,եվ

թերթ», 07. 11. 1974:

ն ապաղուցելու

ես

է63

դժ (անգեած կմթյամբքստանըներեն:իսկ աչխարծիաղտծղությունների որ թույլի բացառիկ ռըպեսերաչխովոբարզարության,

դերձ դժվար է «Սկիզրր»տծռնել միայն այս չբֆագծուժ, քանի որ նբնույթն է այլ որակով ընդգրկմամբ,մարդկայինայս տնօշակե կմասաավորված ած հոր, Լ դոսոչ այն պատճառդովոր Հարկա սում է մեղավոր որ է կամ էլ «այլ բնության զսպված չէ աբ"զանում անտարբնիմնալ աչխարձիանցուղարձին` ժամանակավորինչնչառությունից մինչն Հարբած ուղեկիցը, որ ճանապարգձի

աաա ոԲագՈԼւ բոն,

ու-

ու

:

կարգի վեր անձանգատացրել խնդիրներ Գրողին Ե ԷարԱաՊՐն Անի ին "Էոգու աոցյուեը, մ իֆավխայրի ուոեժգուանՀատականությունը խոսքն սաշմանավակությունիը, աչխ

ծե

այչ

են

նե, որ

ամեն

ք. մասնա

երթնցանկանում թեկուզ է վերաբերում: սլաչտպանծչուն թյունից Հարկէ պակասեցնել ապա Հնարավորինս թո ինքնությունը, պածպանել ճամզգալու ներբին կարողությունը Աբայիկին կիորեն կեր է: Ամե՛ն ինչ տանտենլու, վբա: Մարդըղժվարուքո անձատավանության ազդեցությունը միջավայրի չի կարող անտարինձի լինել, պատասխանատվուդարձնում է թնի, իսկ Տերը չարունակելուՀաա

թյուն

չզգալ

Հոր Գար Անին Հերթին

ամե՛ն

Քայլընա այնթանփֆոջըէ,

բանի

որ

ես

օրենքների|ճանուպլարծը է ազատվումշրիապատի

Սուր ար:

ինքն ունի

ներս ում Հերոսին: Այո ամենո աթիք: աչտպանության Հանդերձխ̀ոսքն չ` դերով աչթարձիգեմ կանգնածանպաչտւաներեխայի, "բ ուզում է պանել է` Շեւոճւ մնալ այն ամճեիը, ոեփական փեջնությունի ծիբանՀնաիաեվոի նչ կոպտացնում ու աղարտում է մարդու Հոգին: Հայ գրականության մեյ ծնունդը դրական պայմանականձեւերի ատեզծել բանաստեղծի Համադթմամբ է Դ. Դեմիրճյանը` «Գիրբ ծաղկանցում», մաթնեոսյանը դաժան Հետնողզականությամբ սբտբթրթիռովէ վերակերանլբանաստեղծիձնունդը, ինչը տարբեր է Խախորդից` բնդծշանուիգծերի Համադրության կողթինբազածայտելով թիա որոչակին՝ Հնրբոսի Հոգու ղդիալեկաիկան: Ամբողըպուտումըեերծարյիցոէ այն ուղին, որով անցնումէ ծերութ: գության ճանաաիծով վերատտեղծում Առաջնայինը ոչ այնքան մարգիկնն գեպբճիի,ոիջան դրանց ազձագանքը տղայի ննրաչխարձում: Նրասուբյեկտիվ, անշՀատավան վերապրումՃերբ ոխոչակիորեն բովանդակություն են Հաղորդում աչխարՀինա̀վելացնում կամ պակասեցնումեն ստվերներիսեթ, գունացաիխղդում, Հարուատեն դարմճում անտառիցհկոզ գույներնԲույրծբը, Խա կյանքից ոչինչ չշասկանալուցանկությունը,կասկածն վատածությունը: Լ չի սաշանջում,ապրումԵ բազի է, որ զդում ե ն չի արտաայդ`բանաստեղծ Դրողը

ուսա

աԱ

րկան

քրկի ն ամերիկյան դրող Մելինչերիարդին ԱզնՀայտեն Մաթնոսյանի ղուտ ընդծանրությունենրը դործի«Տարեկանի աբձոում...Ֆ/ Հիշատակված աոնճանա սկզբին գրական առումով: եթե հնարված խնդիրենրի

պարի

«յղ կաբնույթ ունեին, ապատ Հետադայում միայն աիտաքին չությունննիը Լ իմաստավոր:Այսուչանդերձ Խոսքը տեքուռից խորը ավելի պերըդարձան

ԽԷ

այս է վերարծրում: ՄՆաջածպարագաներում գաղափարին վերացարկված բնաալխարծնքի տարբեր գբոլենրնինքնատիպեն, նրանք միանգամայն ճն կնրատել: երգուդեպքումէլ Հերոսը տասնչորսամյադեւավորություններ Այստեղէ, որ անցած անցեհը: ձառն է, ռր Հարկադրված է որոչակի ճանասքարծ միանդամույն հբազանքներով խԽ»Հծերով. Հույզերբով, ուղիները մարդկանցով, ամեն ինչ վնեթբաստեղծում է են: Քոլֆիլդն Հոլդեն տարբեր եթե սելինջերյան է սեփականըմբռնումներին գնածչաթում Հիչում սեփական ցանկությամբ, ընկալումներըբացածայաեՀերոսի առզս մանույանական Համապատասխան, Համատեքուտում,Հնրոսր «չի չրիոնցում» այն, ինչը վում էն իրականության ոբ կաբողէ տծաճ, Հաճելիֆլննել կրա Համար: Վերկանզէ կեզծիթներով լեցուն միջավայրից վնրաստեղծում ու

ու

ու

ու

ու

ու

մարդկանց՝ աշխարծր Հասկանալ-

առում

առղծման այս տրամաբանությունն Հալտվում: Փատումի է ձնավորում այն

մթնոլորտը, որտեղկայանում, Հասունանում է մարդը:Սա գեռածասի«դեպի դուրս չբֆվածՀոգու» ընթացքն է, որ կանլ չի առնում որեէ սլածի,իսկ Հոգու պատմությունը հրբնք ավարտչի ունենում: Սաթնոսյանը նախընտրելէ վիպակի կառուցման«ալխոլական» ուղին` ճ ամվորդությունը,որ միֆոց չատ բանտեանելու,վերագրելու:ԱրայիկըՀանդին. պում է տարբերմարդկանց այդ բելթագթում զգում սովորականիկապրՀամբձգու Հանուրեբնույթներին,նա Երկրի ապազայիանբաժանելի անցյալի, Նիրկայի մասն է, ճի դատապարտված ե 4 ապրելու չատ ԷՐ ձոսմար: ավելի ուրիչների, ասիս եե Հետաբրբրում Հայմարդու ծողու գոյաբանականՀիմնոսյանին մաբ. Քերը. ուր ամբողջուժով խոսում են բնությունիցտրվածանփոխարինելի նան ծանբ մարդկային որակներըբ̀արությունը, Համբերությունն Համաանարդարության,վատի ու ստորության Հանդեպ,բանի որ նրան թում է՝ իբ միջամտությամբկարողէ աշխարի ազավազվածդեմթն էլ ավլի աղավաղել, մարդիկ կարող են էլ ավծլի զայրանալ, աննրբանզայրացած կատմարդիկ էլ աինչի է ավելի խեղճանալ, ստորները վոպտանալ, Խեղճերն ն գա չէն գիտակցի,քանի որ էուդչառնանավքլի տտռբ անմարդկային

այդ

ա-, դ

ու-

ու

խերբին միչումբ:

ու

ու

ու

է

Հեբուր չգի, Թե ինչ է օզում կյանթից, չի Հավատումայն ամճեին, Արայիկն առում էն ծնողներն ուսուցիչները, ապա մաթեոսյանական փաբառնում ուսուցչի էլ դործելակերոլի, սերինէ ինչպեռծնողների,այնպես ու Հասնելու անփական նպտորակին ցավն փազծիողջ ծանրությունը,դիմացինի

է

կնրպումն

Սնլինջերը պատանուկերպարը,որը

դատողությունեքրով ներեխալական մհ բեույթը:ԲՐԱ անբարոյական աղավաղված, իրականության ինթացքը,որին կայացման միջավայրի սյաննստեղծում է անքբարոյականացող է բոլոի «ներկառ նր արքուն խիղճը ներկաէ տասնչորսամյա դեռածասը: ե սնլինիերյան եթե կոդերիմեջ: այդ թվում բնություն հրադրությունիքրում, ինչ նած

|

յունը իրոկանութ, Հնիոսը կարող է ծաղբել, Փամածրել Սոչինջնրյան որոնք կարող կնբպարներ, փականվերաբերմունքիմիֆոցովէլ վերաստեղծել ձե հ Հանդես չգալ Հեբոռր, պածելովչավ կյանքին մաթեոպոանի վիպակում: առնչվումէ դրա ար տաչայտմանչատ որոշակի Հասնելուներքին պատրանքը, Էն բեղր, իս Հենին, Հանդիպումմարգկանը,ովրքր ավելացնում աշիխարգի են նրա խղճին, ապրելը դարձնում դրանքկչռաքարիծանրությամբիֆնում ճանաչման ընթաղքը Կյանքի տառապանք: ձանք թվումչ՝ անչաղզթածարելի ու

ն

»ե-

Լ65

Ճանապարծ:եթե Քոլֆբչդը կարող1 դառնում ե ինջնաճանաչման միաժամանակ նեղանալ աչխարբչից,մարդկանցից, բնկերների վատությունից, ուսուցիչների տգիտությունից, ինչը երան առավելություն է տալիս մնապածներիՀանդես, Հերոսը, տեսնելով մարդկայինթերությունը, իր մեֆ ժեաարս ՄՍաթնոսյանի է վորում ոչ Ձե քամածրանք, այլ տառապանք աշխարծիանկատարության Համար:Աչխարծըլավն ե, մարդիկեՆ վատը,որ թույն են կաթեցնում արնից

ու

`

ապրում են չարության բեռով, ապրում ջերմացողօրվախաղազությանմեջ են »-բիչների բբենցառավելությունը: դա Ճամարելով Հաշվին` մեկ էլ քույրն հն առանձնանում Արայիկը, ն րաեղբայրներն Վեպակում են կայանում բացառապեսճիդնիի դերծայրման ճանամնացածնհրից: Եբանջ է թր Հաշվին ապրելու ձգտումի բարությունը պայմանավորված պարչով: Տղայի մե): Փատանին աշխարՀը Հասկանում փ անմիջականորեն` ինքնա ձայնցոգուԹյոն ճանապարչով,նա չի «իրում մտավարժանջը,երեույթներն ընկալում | նախՀոգով, ապա նսբ մտածողությամբ: ԱմբոզչՔնդիրը տղայիաչխարծայացբային ընկալումներիմեջ է: Աբմիկն Իրեն օտարվածԵ ղգում այն աշխարճից,ոբ Հեավորել,կայացրելեն մեծերը, է: Դա մի աշխոասրծ այնտեղապրելըֆիզիկականկավիաստիճան է, անսւանելի որտեղ գործում են այնպիսիչգրված օրենքներու Հարարերություններ, որոնջ են Հեռու սովորական,մարդկայինտրամաբանությունից: Նրանք սեփական ամեն ինչ ե իրենց կոպիտ, անեթբանկատվարքով պանկությամբեն ստեօրինում են դժվարագնում տզայիկյանքը: ներկայացնումէ մեծերի աչբխարծբ,ուր մուսոթէ ԳրողըՀանդգամանործե գործում գնռածառը,նա մենակէ մենո՛կէ կրելու իր խաչը: քնսյց պարմաոր ազեզէ անբաթեծանցանկացած «է Տ "չ Ք. (ինչը «եսնում էնք Մելինիէրի երու մեջ այլավ է առաչաջնում: նա լավ գիտե,ոի անչեարէ լեուսագել այհ աշխարճից. ուր տքր ու տեզրինություն էն անում մքծծրը: այշխարչիառաչին իսկ բնութաղրումներնառարկայականեն եր` Տջայիգիտակցությանմէչ այն առնչվում է «փարախի»/ «Որովանչամ կատակէ»՛ ու բռնության ուժի Հետ չառ: կեզառտ Հ «Հբ«ջանավորված կլան: Փարախեն ընդգրկում է Հառարակության ամեն կարգիազաոնղությունները, ոբ բարոյական Ճչանակությունունեն Հնավոիեչ 88 տարածունժամանակիմէֆ: Բայցայս ամենն ստանում է Խորիմաստ, աշխարՀինրաՀամարբաջածայավում է ճոր բոնուլան որկնքհրի բով: Իսվ ամենավաինոր Ը"նակն է: Ռղջ պատումի ու

ու

ու

ՀԸ, փաոուջա «խար ամաաոնրնաչմ Փամածրանը ու

,այլ լ

Արայիձի - Փար

որախը

ու

ու

Մ24ՐՒ

արաանայտությունը է այս ոյբ.Քոռում Վ յա Մար» ի Ա

պ

մասին: խարար աակ ՏաաոՔ ԿագուՔի», րԱ անամոթ ր, «Հոգե տաի ԱԵ Ի նարնւով .-աչոի Հէռու է, ԴԻ», ւ է հնթագիաակցորնն, անձի ա 5 որո պ"վ հրա մեչ առփաէ այն մտայնություՔւվու Ֆր, ինջըրանր ոտլիմՇվ չի կարոզերտ լուսավեխ այխթարծի նա

Լ

բայց

առայժմ

Ր

որ

թան `

նր

"։ «ւհեջոզ :

նաժաիի

ան

սեր

ա -չ" մասինուզգաձի

Գ»

ու

էության վրաազգեցություն չունենալ: Թեե

2չէ ասվում,այշուշանգծրմ ճանապարծչին Հանդի-

բույբերն լռության մեֆանորսալի ռությունը, Աւաֆին իսկ կարողությունը: տեսնելու աչիխարձը ընկալումներով չհործված ու

կոպիտ, բացատը տղային, չ մոռ Հավաքող որ պաշարել ղդացողությունր, է, բնությունից Դա որ բնազդ է: յուրօրինակ Հեռու «չածելե բռի, չար աչքից մոուին «քնազգի» է Նրան: Խոսքրբնությանինքնապաշտպանական փոխանցվել Է դրսից ներոր խուսառիում է լոության-ներդաչնակությանը, միտված եւ քանի ոի Լ «թաքցնումե ինջն իբեն ճիջասնոությունից կոսլիտ խուժած չի Գրել ոչ մի թոզ, բայց

է,

օր

»:

է, թեն. կյանջումդքուն տղանծնունդով բանաստեղծ չոչափելի, կարեորեն հույնջան որ բաղքըը, միտքը դիտե, զգացողությամբ չպի11 տեսածը ոբոչում ուստի սիոքում առարկաները, տեսանելի ոիքան Գորգի մարդկանց: կլինեն Հասկանալի տիանվանելայնպիսիբառերով,որոնք անտսուխլռությունը Հարկ մոռի լթուփն չափ Հարք սոհդի,դեղնականաչ է ակնգայտ դարձեծլ կ արող փառի Արտարբերված է Հեդու պածել մեծերից: ուտնակդառնա լուությունը ն արնի այս ներդաչնակ անտաութ գաղտնիքը, չլշել"վ,կտեփոքրերին մեկինասելու, իբր առանց կոխտարածք:Մի դեքում մոռի մեկ այլ դեպքում կգան, մասին Հրացանավորված եղնիկների դեկանան Հիմարություննեի կոխ կբռնեն, կբաղեն,կուտեն, Համարբ Խումբված կգան, Խփելով: դՀոլ դույլնրին կիֆնեն` կիոռնն գյուղ նա ժգտում է դեպի ու

ու

ու

ու

ու

է մեծերի աշխարձից, Տղանամեն կերպ խուսափում են լքերնսբոլորիցչատ անպաջսալան փոքրերիոխարձը, նրանքանմեղ ու

ու

կարիքը: գուրգուրանքի զգում նրա աջակգության, կերպարը,ոի դեռաճասի օ տարվող է միջավայրի ստեղծում Մալթեոսյանն Է իսկ խուսավումէ ծնողներից, ավելի ջատ Խուսափելով մեծերի աշխարՀից, որտեղ մեջ չենք ունեցել նման բնավորություն, մորից: Մեր գրականության է ոչ բն քննվում Հարգը Հայրերի փոխծարաբնրության ձնողներիե երեխաների կենեն

ու

այլ ենրքին՝ Հակասություններողվ, որդիներիմիֆնէղած ավանդական

կտբվածթով: ռազունբանական նն հնթաթԹոաքեված աղգակները պայմանավորող Այստեղվարքագիծը ե

'

ունի

իմաստավորվում մեչ: Ներքին բնազդներն ձն գիտակցություն բնույթ ունեն: եք. նրկրորդավան աւիլներով, բայց վերիիեներ» նն ունեցել ֆոփոխուքյուննապա աթետ(ձրոսի ներաչխարծումանզի բնոնագին չէ, ձշթակա վերադաստիարակման տեսակ, նա սյանիտղանո̀րպես մա իբակասնիականուժերով պիտիՀորթի ճանապարծը: է, որ բացառապես անզաէ քար անտարբերությամբ հություն է, երտեղմիջավայրը է լինելու: Հանողն գեպիլուս աչխարձ տին`երան, ով այդ մարդկանց որեէապ չուընկալմամբ Խնդիրը սելինջերյան օտարման Միֆավայիից

եր,

Բա

«բ

ունի այո «մասնակցություն» գործուն Բժիչկր, մասնավորապես պածմարդիկ` մեբ դուք մերչնորչակալությունը «Մենքմեր կույրըաղիքը ՇՀանեեք, Հարչում. ամեն է, ուր Մա էնչ մեծերի այխարծն գլիֆվրայով անեք Դոջոյանինտաքչ: է անկանխատեսելի: վտանգավոր ծ բնուԽերագդում կարգով վբա առաֆնածերթության նբաներաչխաիծի մասնիկը: Գբոմարդը դառնում է դրա անբաժանելի Բյ"ւնը, որի ափխդյունքում չնեչաէ բնության Հայի ծնունդը, ոբ զգում է բանաստեղծ զբ ենիկայացնում հ վերուստ տագնապները,

Սելինչե

վերաբերվում

լ67

լճ6

Ֆր

Սո Հետ: Այս"ինջն` զնլաիվեստական մ ընթացիր՝ Հարարերությունների հերբնտաննկվան է

եերի:

բեկալումենրի ձիրում ամբողջ Հարցն այն է, որ օտամաթեոսյանական Ամերիկացի դնւածասը Հավատէ բումը կարող է սկսվել ճենց բնտանիքթից: բետանիքինն Ի վերչ" Հարազատների բնձայում առղպածով արիստոկրատ «վերափոխումը»,բեչի անմիֆականլոբծակցությամբէլ տեղի է ունենում ֆա է ովբեր նր Համար Խույժարդկանց կարիքը: արգյունքուժ զգում այե քիոկատելիձին: Հայ գրողնայղ Հավատիչի ինծայում Շոդսերիբեռով ապրող ըբնտանիբին, ու

զգացողություն-

մախդկանցՀանդեպ

պատճառ

անդրռում

գոծ:

է, Թե աշիաիծըչավի կդառնա, հրենք էլ կաղբեն երթիզգացողությաՀավերժական կապվածէ բնության Տղայիթախիծը ապա դրանք ներդործի, եթե նրա ազդել վբա, կարող չի նր:ու ոք որնէ կերպ ռում

ու

հինույթ է, որ ապրում են ինքնակա աոաքինխեղումներ լինելու:Բնությունն ՀաՀիմքում ամեն պածի այլ է: Կերպարատտեղծման դեռւաձասի ու է, չնչում

նա անժիջանունությունը, բայցչկտ զարմանքը, է` ուղղված աչխարծին: յացքն Հնարավորչէ խաբել, փաճի

ավելի ճիչտ` նրանչը կարծքլի, միամտությունը, փորով / հա չունի ոբ ոչ թե ուաֆնորդվումէ առզբած

այդ.

փորձը7, այլ էու-

զդացողություններին:

յոմբ:ԱնՀչետրԷ Համողել երանդեմն գնալու սեփական սաՀմաններընրա Համար

անիրականի Հեշտ է, քանի որ պատասխանն են, կողմնորոշվելը անմիՀետեաբար շրոչակի գա կարոզ Է (իՆ4լ երթին, Ընդ որում` ազդակներին: է դրսի շնակցիա չական զաւզվող մեջ չկա գիտակցությամբ նրա պատասխանի ռեակցիա: չգրանորվող արածետը: «ապածովվ» Համեմատաբար նրանգեպի բնազդը,ոթ կկողմնորոչեր ֆա

ու

այն է, ինչ թվում է: հրականի

մարդաչատ Մերժելով

Ռու

տղան դրա ճանապարծը` խառնափնթոր

մեջ

Խոլբա-

դեպիինքզգացողությունները, սեփական մղվում դեողլի ծության սաչմանները: աշխարծի է իմաստգտնել փորմում լոյն հն, մաիդըբ Իսկայստեղդրանք աքսիոմատիկ Հանգելով մէֆ՝այդ ճանապարծին գոյությանտրամաբանության թոխիծէ ծնում: Հերթինանփարատելի որնիր դիտակցմանը, ճշմարտության կլիներԽոտեխի գեղեցիկ Եթե մարդը չլիներ, տպա աչխարծրտխուր ոթ Հեր մբջամտի ոչ կ քլվեր, թիթեռը դեսուդեն միջովգետըկգնար, սպիտակ նալու վախիցՀետ է

ճնչված Հույ-

զերի իմաստավորմանընթացքն է: Հոգեբանորենբարդությունը կապված է

փոխչշարաբնրության

ու

".

Այգ

ԱՀա չ «բանաս» Տխուր գեղեցիկէչինձը: որն գոյությանը: վնքնակա չնվազ"ն, «յլ ու

գիտավ՝

աշագնա-

թախիծիէրբնք Համատիեզերական աեզծալատանու» է ցավը: մարզիկեն վատը, ե լավն գեղեցիկ, ցող պատճառը: Աչխարծը գործակցությամբ, ծվ քանի որ մարդիներկա է ախարծումէ էբ չսմենօիյոն չոկելը Այո Հակասությունը է, էլ ոչ գեղեցիկ»: տխուր ոչ Հետնապես«Հիմա է միասնասերունդների մեջ, դա դուրս էէ անդամ երնակայության Հնարավոր Ոչ էլ Գիծ էնչ անքո»: կանչանքերիսաՀմաններից,էլ ուր մնաց`անձատի, բանալին,ատ տրվածէ լուծման Հարցերի Բայցեթե մարդունտրվածչէ չատ ցանկություն-մղումի իմաստիմեֆ թափանցելու եբեույթների գաղտնիքների, է առաեն ծառձրըկանգնած, ինչպե՞ս ինչո՞ւ ինչո՞ւ է սրոտվումբազեն, մտածում արածումն չի 4ին, ծրբ ացել ծրկիբը, ո՞ւր էն գնում դնտերը,ի՞նչ | Պատանու Հարցերի մեջ ամբողչ բնուխյունն է : կանգնած այլ ժամերովանչարժ են երեկոներն տխուր, իսկ առաորդորես է: Ո"Բ ծովից են դալիսամպերը, էնչո՞ւ ուղում է բոլոր երնույթերնույ կարգովՀուղ վոտներըուրախ... Նրանձավասարաչափ են թրենցդոյակցուսնի որ դրսնքմիասնական ների լինելիությանիմաստք, սա

ու

ամին պղանծրին

ովորականի Վանմրա.

Դա

է իմաստավոր: ղառհում լայի տխբությոնը ուզում

թանիռր պարոլվում:

է, ոթ մարդկայինբարձրորակներիկրողը Սղինչերը:Մաթնոսյանը Համոզված սնվում է միանգամայն այլ, գուցե ն բարձըոլորտներից, դա ոչ դաստիարոէ: Դա մարդկային«տեկության, օչ էլ ներթինճիգերիարբտածայտություն սավ» է, որ ժամանակի մեֆիբ բնույթը չէ Ձբոզ փոխել:Իրականության մեչ բարոյականու թյունըպածողն առսջ տանողնանծառոն է ն ոչ թե Հասարակու-

ով

սուր

է պարպվել,բայը չի թախիծըչէ, գրսեորածաֆիմաստ Հածիրավի մէֆ է, որ «ռլամ արդու սյառոճառը չունի, իսկ

թանի որ խոսքը կայուն որակներ ունեցողին է վերաբերում, նիան վերափոերբեք էի ելը եթե չասենք անչնարին, ապա դժվարինդործ է: Մայթնոսյանը չրիանցումբարդությունները, նա կաբնորում է այն, ինչից որ խուսափում է

ծետ, որտեղ թում 2 որեէ Խեդիրչպիտի Հերոսի մոր 4` դրանք կան ն Հաճախէլ անչազթածարծլի ծն: Վիորակի լիներ: Փարզվում մտսինԻ ոսելիս դրականագետիերը այս չծրտր պարզապեսանտեսել պատումի ե կամ էչ վերլուծելիսգնացել հն ավանդական ճանապարծով.մայրը չի կաբոզ այնպիսիարարջ Թույլ տալ, որ էրեխային անծարմարությունկամ տածամոտեցումձ: Տղայի ներքին մ..,էՀարձն, ճություն պատճառի: «զարզունակ ապրումներիՀորձանջը,դրանցկտրուկչբֆաղարձերը կաղվածեն մոր Հետ: Մեծերիաչխարծը չունի ոբեէ բան, ռի կարողանաամոջել երա Հողին: ե լուսավորկետերեն Հայտնվում, աոկա դրանք ավիքլու դեռաճասիկյանքն լի այնպատճառով,որ անչասանելի են Փանրաց նրան ե տարիքիբերումով ն թէ սոցիալական առումով: Այդ աչխարծըՀենմեծ չամում 4 նյութականմիջոցներիվբա, մարդկանցՀարարէրությունները հն նրանց գրաված ու Փոփպայմանավորված դիրջով ունհցվածքով: երանջ չգիոէն, շր փոթերընույնքան իրականեն, որթանտեսանելիերնույթնիրը, ոբ չի կարձլիանգամ վատբանէրըմտածել:Են այս աժենընրանք չեն ջում, նչանավումէ չեն կարողՀասկանալ չատ երնույթննր,օբոնք չեն սրամփում վամ մեկնաբանվում:նրչապատի առարկայական մտածողություննամեն ածի Հանադրվումէ տղայի մե տաֆիցիկական մառածողությանը՝ կոպիտմիինմտությամբ հնվաստացնելով, դժվարինթաթ չն հրա կյանթբ: դարձնել է, ոբ Արայիկը չի կաբողանումտաֆել ԱզՃՀայտ

չէ

ն

ռր

մզումների մեջ:

ամբողջությամբ: թյունն Ամբողջվիպակը Արայիկին̀երջին զապված, իսկ Հաճախէլ

տի թախիծ, ձկոգ ձՀքզիստեեցիալ խԽորթերից

Հակված Բայց փախչում աղօրծականությունից,

ալխաիձից«դուրս» է այլ ամենն իրականացել:ՀոլդենըՀեռավակաթզով մրայն կարողէ Հիչել ծնողենրիմասին,ովբնթայդպես էլ վիպակում Շանդես չեն դալիս: ելո Հնրուն ազատ է նրանց մասին դատողություններ անելու այզ

Լ էության

ծնում

'

ո

ոլոր

որ ինքնին ռիոչակիպայմանականություն ճանադլարծով, սէնքրիբացա Հայտման բանաստեղծ,եթե նրանչի անդգանգատացում թյամբ:եվ վերջապեսէլ Ի՞նչ ընթացքի, այլ վերաստեղծում է կյանքրբնական «խաթարում» «Ին է էնթաղբում, փականժողովրդիբախտր. չո՞ւմեբ ծայ ժողովուրդը, երբտափաստաններն գերակախեգիեա չի անտեսում Ռրբովծեւոն. որեէ մանրուք: Ինչո՞ւ: է այն: էին, չի գնացել, ղնացել, գնացե՞լ մինչե ծովի դեմը կտրի, այլ մեացկլ ազա է սովորաբար ընթանում է: Իեչպես տեսնելն է վերջանում բր կյանքնամբողիությանմեջ է այս ձորի մեֆ», թեն այս աչխարչնանսածման է /«...Ռիտե՞զ

եվ սսյք ամենից Հետո կաինոր է ն մարդու աչիխարծըՖ/: է թպրտում, է՞նչէ ուզում մեր սիրտր»: դին.«Ինչո՞ւ

մերով, է ամենորչւո, առվերական բովանգակվավորվում մասմանակը,հրա բնզգալ է նռ կարողանում ինչպես զգացողություններով,

մարդու կյանքը:

ներաչխարձը, երա Հո-

Այս ամենը Համղզգալու,Հասկանալու մղումն էլ մարդուն դարժեում

է ն նույնիսկ բույը ունի /«Կարելի է ձեռքերը առարկայական ն թե ինչպես ծ անֆատծելննրինդնել, կռանալ, դույլի վրա, խլանալ զգալ, մ եջ ԱՀա թե ինչն գրականության ամրագրումմաթեովում ժամանակը»

բացը,

էն

բանաստեղծ:

Տղայի խոսքն առնչվում է նրա ազգային նկարագրին,պասոմությանը, յու կործանումներով: է բյսզում ոբ ծատկանչվում կորուստներով եվ բնազդին, ին ծղացումեերըՀատակործն ը եղղծում բնության ն Հասաէլ նրա այսածնղ

"

այդ ամենը չանատհասնլով առա մաթեոսյանը, որակները: ՀԵւչոդ,ամրագրող Ինույթունեն: որ ժամանակավրես, առանցքը: ա սելիքի դրանքչի դարձնում է առօինական ռր դբօհորվում նա կարեռրում է «կյանքի զգացողությունը»,

կերպով փոխել ըբնղունվածկարգը կամ իրերի դառավորությունը: սարակականկյանքում, ժողովուրդներիպտաւոմությանմեջ դա անխուսափելի են դալիս հրնույթ է: Ամպնբըկիբճբ մանելու իիննց ուղին ունեն, ծովից դուս ն գետնի վեր բարձրանում,դետիցէլ չուր էն վերցնում, ոչ չատ են վերցնում, որ միանգամիցչպայթեն, ոչ էլ բիչ են վնիցնում, որ ծանըլինեն ու քաժին 4-բից չծանի,ամպերըսարնանցնում են գիչձրով,իսկ Հարթության վրա անաէ անապասո, քուրք չոբաննուղղակի գժվում է այս «անարպատը մեուժ

է, միշրինակնու ոչ թե ձառնձրալին չամերի, օրվա մել: Քաջ առ«ինականը

ապրումների այլ զդացողությունների, գրկնվողը4Թ»-յլ Գրողներիկովանըը,

բազմաչերտությունը:

այլատեսակվերաբծթխիադրությունենրում տաիլբեր տղան, Հետնարոար՝ ինոր ամանակների

մնում է էությամբ նույնըժ̀ Հանդերձ, մունքդրսնորելով է Գոզսաքաշ տեր, որ տառապումէ է, դառնում Հայանվում կբոզը:Որտեղէլ ՍՏ վատությունիցչարությունից: եթե փոբմարդկանց կուվտությունից, աիմ մում է չէ Հաֆողվում, ընթացքը»ձթե գա երան դցել»կյանքի «կարգի ե չի էլ տիտնֆում այդ ճանասպարծով զրկանքների գնում է նվաստացումների, նա այդՀամալ. տակ գեժլու վիզը լծի ինքնակամ դերըկամավորստանձնելու, տեսակ: պիսինէ կոչումով ռիպեսմարդկային իր մեջ են առնում ամեն Տղայիամենատնս Հայացքն գղացողությունն ու երնակայությունը: Հաաքբն էնչ, ուր որ Հասնում է սհփական Թախիծեն բներում,նան ինքՀանլլարտ մայնծիինրան Անտառի լռության Հետո անասելիԳա անի որ աչխատանքից զգացողություն, հագոձության ույթ է ամբողչ գյուղի դեմ կանգնելիր բնռը մեոքին: նռ ամեն ինչ ծն: Այստեղ ալխարձը,որտեղմարդիկ Ֆրանմանում է իրերի բույրերիՇաձայների,առարկաների, Հանդարտ ընթաջբիմեֆ է՝ չբնդ ն «վերծանել»է նրա Համար: Գուցե ամեն ինչ իր տեղնունի մադրությամբ, չճա, Հործդրայրնարդեն արեին ի տս է դարձրծլդքրանիմիջումը,ելքնճայնը Հետ է, ն ԽԵզգվում ուղղակի մեչ, է դրա ուրեմն միակսեպը, որ խրված փայի անտախեղդվումէ ե ազան, Հարկ է «դնել, օգնել... Քայցինչպես նախորդ ն ոի տեսարանում,այստեղես կարեոր է վերջավորի անվերջի Համադրումը, թվաց, Արբայիկին մէչ ներքին զգացողությունը:

ու

դարությունից»,ջանի որ ծարավիցծոտըկարողէ կոտորվել: Մերամպերը

ծե բարձրանում բնոնավոբված Եվ Տղայի Համարզաիմանալի է, մերաասրերը: խանձվածտափաստանները «չենվուբողանում թաչել կողուղտել,

Հրուսվում: աաա ի Ա կման հրո եո զարն

ու

ու

ու

Հանկարձածաս զբկվածի զրկվողի ղգաջողությոժը յանի Շերոսը դառնում է անցյալի ու ներկայի կորուստների տերը: Հետնապեսն մեծ ժամանակիՀոգսը ոչ Թե չոքում է Հոգուն, այլ այն կար նախՆիներիծության ժե ն իրեն է փոխանցվել արյամբ.«Տղան տնքաց ու լսեց իր »։ եվ իր Հոր տնքոցը: Ե վ իր ցեղի տնթոցը ոնջոցը: բնավորության զոււտ ազգային չեբտն է: Կռրծանումէէ արղդուն դարձրելեն Հողա չատ, դրա ծանբությանտակ արիներն անգամ`որոլնսկյանքի«կիզբ,չունեն անծոգությունր, Հոգու ճախրանքը:Սրանմիաէ կՀատավան որակը: Նրանանասելիջով ու Ու մտածոգություն Հարու աղբձամարծա« կանվերաբերմունքն իԲ 11դոննրի»Հանդեպ:Ամքն մարդիր Շոգան ու ցավն ունի, նրան խանց է կարեկցանքը, խորթ իսկ տղայի Համար Հողզսէ անգամ Տաղի ոնի, բոռղ թուրքը, որ չգիտի ինչ անի ձարավիցխելագարվողոչխարի ր լ Քաղաբչ,Հեռվից ճնռու չորանին / է բնվցանքն նրա Հանդեպ,ով մննակ է Հոգսէրի "Բ շգե չունի: Հետ ե «գեոլ

ր րովին առած, չ. 1 ոաո «է զբա աա իր րախ», ձեթ», Աաաաջ

ու

ու

Հատվող

յոոԾ

է

Հէ խի խարի Նա ԱՑ յրնբո 2"չհր ջը ո

Հոմինի՝ ԲրԱԱաՐԳ

կլեէֆեքրը, ոբ չընդձատվոզ ժտռրումեր, աբ" պատկերների չարբ ԷՖ ատեղծում,չեն առնում միայնտվյալ Հերոշի չությունը եացաշայտող պատմություն: Գթողըոչ թե ֆինդծասվող ապրում-

'

նչող, էսլոլխան Հասանելի է վյալ ժամանակը, Եթճ դրողներիցչաւտռերին

Իսկ,Հա-

գսուՀանդեր մեթո

որ չատ

սյանը:

որակական տարինրությունները: Բնությանմեֆ անծեսի ւ բռնի բակության

Աա թենքիցիջճջնել, բամել-կոզուղածլ մեի ամպերը»:

որ

|

.

ժամանակին Հաղորդակցվելու

Գաղորնեթագիտակցորեն ինքը կանդնածէ փայտիթաիմ բույրի մե): ե «ծապարտադրում Տղանիբ ներկայությունը դակցվումէ ժամանակներին: բնույք չունի, դա «միֆական Պայինժամանակին»,իսկ դա խրոնոլոգիական այլ ողին: Բայց տնոզությունը, ոչ թե ընթաջքը, է, որ կարեորում մամանակ» ու է միայնանցյաոչ սաբոավելի հույնիակ դժվար այգ ժամանակիմեջ իջնելը ոբ

է

նա

Սլ

ն դրանք վերապրելուՀամաի: ծրանիր ժամանակից զգալու չէ կործանումներն ն վախեցավիջնել այնտեղ: Մառն իր ներկայուժամանակը ՀանեցՀորէղբոր է դեռաձասիժամանակի բացառիկներկայությունն միակ անցյալի թյամբ պաիագայումանմեջ: Իսկանցյալի մեջ բֆնելու ՀամարվախըՀաղթածարելու փամանակը, քանի գամ տղան չի կարող, վատէ զգում չարունակելՀորբեղիոի է աչխատանքով Հորեղբոր ժամանակը,ոի բովանդակավորվել կերտած (տնել չէ կարծլիկամ անչնալր տեստղանգնաց ն Հող քանցիր անվանը, քանի որ անչարմար էր ծառի բնին նան իրենը: դրա կողքին նել Հորեղբորանունը մաԱյռուծանդեր4տղայիգիտակցությանմեջ բնության ճամրնդծանուրթ ժամանակներիՀամաղրությամբ: Դրանջ մանակնամբողջանում է աղռանժին են` ծառային փամանակ, Հիու ժամանակ,դրանցիցյուրաքանչ յուրն տարբեր հա Հասկանումէր, որ ապրում է իր կյանքը: Տղայի4եռւքըծառիբնին էր ամեն է կարող է աեջոովել պածի ժեռքը ժամանակավոր նրա բնին, էր 4եոքըր ն Հետ ծառն է էր Հորեղբոի քր նրա ապբում հենքն ներսում նթանից, առղզբում քանի որ նրան այդ փրավիճակ, իշկ Հիմա ստեղծվելէ տաղզնապալի անունի: Հեուսպնլյում էին «Տ» խարանեերը,որ Հաովելու նչան էին: օին անտառում Քանի որ պատումի կենտրոնում բանաստեղծաղան է, ննթադրելի է, ժամանակը: Բայց որ վիպակումիչխելու է քնարական,բանաստոնցծական է ոչ վերոծչիչյալ «կապով», քանի որ բանաստեղծիմասին պայմանավորված է կարելի է խոսել ն էպիկականժամանակիգործադրմամբ:Խոսքը վերաբերում ու

Աաաա ԱՏՆ

արան

ոթ

ու

ու

ու

աա

ներքինմենախոռուսլատումի արտածայտժան կերպին: մաքեոսյանը ձերուխի

թյամբնախդուրս

է ժլուժ գործողությանե

դրա

մասինասվողպատմության

Այ տարբերոլոբաները միջեէեղաձ ժամանակը: դառնում միասնական: չե Իբ Գրողըձաղթածարում Հերոսի Հեուավո» միջե եղածժամանակային

ու

րությունը`Խոսքիմեջ դերակաորակդարձնելովտնական,չըեդմիֆվոզչար-

Ժումբ:

Բե"ւյքունի ժամանակիմիտկողմանիընթացը: տեսության առաջինարմատականտարբերություՀարարհրականության քբբոլոր նախորդֆիզիկականտեսություններից այն է, որ տարածությունն ժամանակըճանաչվում են որպես մատերիայիչարժման ներքին էլեմենտների Այս Հարցով զբաղվում են աչխարձիտարբերդիտականկննտու

Հառվություն :

բոեներուժ

երկիրի» պոնմում անցյալը «Մեռյալ Էյիուոբ ՋոյսիՀՈւլիսսում»: զիայում, ֆիրՀուում է ներկա,Շերուները միաժամանակգոյություն ունեն ե՛ անցյալում, ե՛ ֆնրկայում:

թյան վերաբհրյալ:եթէ նյուտոնյանֆիզիկան այն բնութագրում էր բացարձակ ծատկանիչենրով անթնդՀատություն,բնթացքի Հավաչմլաչավություն, շարաչափություն, այսուծանդծրմ անչասկանալիէր՝ արդյո՞քունիվերտալ

են փոփոխությունները, մարդիկ Հանդես հն դալիս Անհքնդչատ ինքը ցանվայրերում: Հեզինակիվլայությամբ՝

ու տարբերժամանակներում

ճ տույց կացել

տուզյունն չ ոչ

ու

տալ

ամեն

անիմաակեցության բնչիՀարախնիականությունը,

նեշկրիվրա տառապանքիանփոփոխբնույթը:

էլք»բ քնչում

ե /4 ըենդանիի սաճմանխերը, ներկայի ապագայի միայնանցյալի, ա

"Է

անկննչանիսաշմանները,բանի որ նպատակըՀամբնդձանուրամլությունը,

է մնում է: Անվոֆոլթ միայն մածր: ցույց սուրն աղաիդյունությունը է, ընդդծում ռի ժամանակն տւսրածություննիր «ՈւլիուսումՖ Հ. Ձոյսը սածւմրիկառեգոիիաներեն: Հարածաժամանակոյին ՀամարՇարաբերական նն, է անվանում է թեն զգալի այն, հերթխԽրուր անկայուն ինչ գիտությունն ու

օ«ձբունդների գննետիկականՀիչողություն:

ն մեջ բիչ եվրոպական գրականության թորօրդային 1860-70-ականներին չեն այն ատծղծագործությունները, որտեղ խոսքԷ գնումժամանակի բեույթի, Փանտաաչբա ինրաղմանտարակերպմեծրի մասին": Սրանքդերազանջագնս տիկական բնույթ ունեն: «Հետապնդողը»:Ինչպե՞ս Այս իմաստովՀետաքրքիրէ Խ. կորտասարի բեկալքըվաղվան այո «ածի, այս պածին երեկվաանկայուն սաճմանների: Ձոնի Քարտերնանկրկնելինիաժիչտէ, Թեն բնտելեկտությ մաքսաֆոնածար է: ոի կանոնավորկյանքովէ ապրում, գիրք է գրում Թույլ Բրունոն, առումով Ճոնի՝ընկերոջմասին:Ուժեղ մտքի տեր անչատը Հակագրվածէ թույլ ինտելեկտունեցողին, որ երազող է: Ձոնիին դուրս է Հանում ժամանակից,նրան նհրքաերաժչտությունը չում իր Հոսբիմեջ: «ինժ թվում է՝ ծս ցանկանումէի թոչել առանցօդի": ՋոձիիՀամարժամանակընման է ճամպրուկի, որտեղամեն ինչ կարելիէ լցնել, է: կաժ մետրոյիկայարանառանձին դեպքերում էլ քիչ լցնել: Դա սարսափելի ես ե ն, է: ներըփուղեննքն դա մեր ժամանակն «Բայց գիտեմ,հր կա այլ ժաժա-

ՎիպակումվերջինՀաչվով Սաթնոսյանը նախրնտրումէ ոչ Թե էպիկական, այլ քնարականժամանակը,թանի որ Հաճախակիեն Հերոսներիանցումները պատմություններիցդեպիինջնաբտածայտումը` ներթինխոսքի միջոցով: Սա դառնումէ դրական խոսքիորակականանցումի սածշման: եթեառօրյայում առարկաները,մարդիկտարածությանմեջ գտնվումեն որոչակիՀերլմագայությամբ. ե ժամանակնէլ կարողէ դանդաղելկամ արագանալ,ապա քնարական ժամանակիմեջ անցյալը,ներկան,նան ապագանկարող են արտաչաշ»վել ճնբկայում, մի պածիմեջ: Նույնիսկդժվարէ Համաղրել տղայիներաչխարՀում ապրումների,խոծնրի սաչմանները, քանի որ դու անսածման է` տվինզեբական չափումներից,բազեի թռիչքից, ծառերի գոյության, Հոխեղիորժամանակից,4իու ժամանակներից միեչն ներկանու ապագան:Շոչավիելիններկան լ տարբերժամանակներ: ի չԽ. 4, 1 1. ծեղաչրինցմարդկային չտծյնր ժամանակիուպատկերացուժները

1 Աք Իրոբդ»ւ Բամքորգուբյունը ԱՆՆ

:

Հետաջրթրությունը գրականությանմեֆի Հանդես դիտական ժամանակի որոնումը Համարում Հայտէկավ 20-րգդարի սկզբին:Էյզնեչոեյնըժամանակի դարիՀերոսներիկենտրոնական դիամանջ": էբ «2ՀԱրդ ժամանակի ըեկալմանՀետաբրքիր ձենը ի Հայտ ճկան Ճ. Մ. Էլիուռիպլոն-

ՈՃոոտօտ,Ոբօ6. ոքօբեթոծՇու Փ. Ճառմոոռ Բ

ԱՐ

ս

հճոքնքատե ՕՇո: ՈրծՇքըՑ 0183ՅքՇաթա, Բ

Աքօօժքնույթօ.8քՀում.1181066Ա26,Ը1ք.

ոքօՅ86ՈՇ էէ

8 6-11

ԹԱԹԺԽԱՂՇԵՒ,

9116թ. ԹՉՎԱԾՇՄԵ/. Բ3ԽԹԾՕՏՔ,ԸօբօրԲ 3863ղեւ ԵՇԻՑԿԱ Ի 0քծեք 1. (0քո. Շօոգբո

նՇԼ. ՈԲոռ, ՇՐՔՅՒՌՍԿԼ

5 Նու:

)156ք6:3:օ6,81. 1609:2640, Ա

.

ԼՂ.,

1979,

չ

ք.

«րք. 187.

76.

1. 1, ի1. 1964. օնք. 213. ՇՕ 388Պղ ԿՈճքեճ,Թօ3ԹթՅԼԼՑԱՒՑ

10հԼգռ,,

Շ1ք.430

`

Բ

անչնար է, բայց «Ֆառւային ժամանակըՖչսոր ավելի կամ Հաղորգակջցվելն դրա բնին Հորեղբոր դրած Թիվր` «Անդրանիկ է: առաջ` Տաիիներ չոչագելի

նակ, ն ծս ձգտում նմ Հասկանալ... եթե հս միայն կարողանայիսպրել ինչպես այդ պաՀնրին կամ ինչպես ծրաժչտության մեչ, որտեղ ժամանակընույնպես քո` ինչքան բան կարող է տեղի ունենալ գնում է այլ կբա... Դու Հասկանում այե ժամանակմարդիկկարոզէին ապրելՇազաիանկեսրոնի բելթագզքում... ժամազույցի Հիմարուրար Հաշվող քան ապրումէնք մենքձ̀այելով դամ չասո, բոպեներըՆ վաղվաօինիր»: «ընդունված կարգից դուրս» բնույթը Հասկանալու մղումը ժամանակի` բնորոչ է նե ՄաթնոսյանիՀերոսին: նրա Արայիկի ժամանակայինընկալումչեն, դա միայն ինքնատիպ,Հերոսին Գատուկ վերապրման նծրի պայմանական չէշտադրուժննրն ընթացք է: ՊատումիՀմայքի ոչ այնքան քնարախոծական ե անտառում են, որքան ժամանակի Հերոսն դգբաՍաթեոսյանի բեկալումը: բեչը բնռրոչ չէ նից դուքս ապրում է մեկ այլ. ոչ առվորական չառիուժներով, մետցաձմարզկանց: Այս առումով նբա ապրած ժամանակը խորքով, Հարստությամբ պատկանումէ միմիայն բանաստեղծտղային, իսկ մյուսներին այգ կարողությունը չի տրված: զդալու, տնսնելու Սո փորձում է ծասկանալ տղան: «Կարելի ձը Բայց 11: ժամանակը: ձեռքերը ծնկներինդրած կռանալ բույրի վրա, նայել, խլանալն տեսնել,Բէ ժամանակիմեջ ինչ չչուկով է անչատվումբույրը ն ինչպես է իջնում մոսրն ղույլը...» "236-237: ինչես է թերբատվում է չարժումը է նինույթեերըՀերոսը ոնսնում Մաթնույանըմիածյուսել ն ժամանակի մեջ,չչուկով անջատվումէ բույրը, երանելիէ էֆնող մոս, որ ԹԵէ գույլի մեջ ու թվում է, Թի կճբել են երեսիմի փռվածքը: բթառւվում Տղային Հետաքրբրում են ժամանակային այնպիսի չափումները, որոնք խԽրոնոլոդիական, օրացուցային չունեն, դրանք կոսմիկականչափումո է առաիփացել մտորումներ եե. «Ինչպե նծրի երկիրը, ո՞ւր նն ցնում մտածում ն ձին երբ չի արածում չի չարժվում, այլ ժամերով

լբ

Քառ, 1916թ. խոզ էր պածում մի ամպոտ օր էր» առնչվում է մեր ժողովրդի

Համար ողբնիվականչբջանին. տղան օվախհցավիջնել Հորեղիոր ժամանակի մեֆ ծառն է, որ մեջ»: Այդ ամենի միակ չոշափելի վկան Հերոսի եերկայության

Հաճարենիներա է անցյալի ծիչատակների: Հետեաբար՝ ականառոնան կենդանի Է Համարսովորականձառ չէ: Անցյալիննբկայությամբ Արայիկնիրեն ղգում Այն աճին, ձրբ Թուրքերը սրված Հույզնրով ծանրարբեռ: ավելիՀարուստ ու

սարանել,ՇանճարեՄարո պապիՀորն սարանելեն ն էլի բքաքուներկուսի խուլ... Իսկ նրա ժամանակըչա՞տժամանակէ, նինկանգնածէ հրել լուո ժամանակով: «Եթեի«աճարննու մարդկային 2 Քիչ: 2: եի այե էս չափվում տարբեր չափումներ մամանակէ, ձիուժամանակէ...»: Սրանբմիանգամայն են խանութ, էն տղայիՀամար: երի մաննք դասերը վերիազելեն, թեզ ուղարկել էս ու ես, ո ր կայծկթում է, անցել գետակը, աղֆամուղի Հիմա գնացել եկնչ են թչթչում է, գնում նս ուլը բնրելույ «ժեր ժամանակն ձայներնանցնում էՎ ձին կանգնածէ մի տհսակԻնքնէբ ենթա», էբ ձիու ականջներիվրայով, ժամանակն էլ իր ներսում է, էԼ մոոսծում է» 42417: «ամանակի օուրյնկտիվ է, այն չափվում է տպավորությունհներով: են

ու

ու

ու

|

ակնՀայտորննգնրազանցումէ նրանիցծրկարապրող մամածակն

ժամանակը»:

ն. երկեքում «երբազուբազեն. սավառեողը 1«ի Հայացքիժե 4 առւնվում է` է, վում գեղեցիկ տխուր չգիտեսինչ իմաստ,բայց գեզեցիկ տխուրմի է լինում» /237/:Գեղեցիկ է, թանի որ բազեն Հաղթածարել է ձղողական փմասա ուժը ն ազատ ճախբում է: Ճխուրէ, քանի որ թռչունն ինչ-որ պի երկնքում Հայտնվում է դատարկության մեչ, քանի որ երկիրըպտտվում է Արնիչուրն Քոռչում նրա տակիցՅՍ կմ վայբկյանարադությամբ, ն ժամանակընրա Համար «լ ունի, դատարկությանմեջ ժամանակ գոյություն չափումներ ունի, փ ել բեքացբ ունի բատարկության մեջ. բազեն բնդգշանրաայդ դատարկություն-Ժամանակը, սես թո"անջաղորղդէ դրան:Այս

ջ

ու

.

պարզապես ժամանակը Է" 74 չէ Հ. ԱԱ

ԲԱՆ ամանակը:

Գր"ԹախիծչՀարույել: ԱՆԻՑ յտեվելու

Համարի, այլ

Տաադատ Համզգում ծ

Տղանանջյալին Հաղորդակցվումէ միակիրական,կննդանի,այդ անցյալով գոյացած,սնված,ժամանակըկրողի`ծառի միջոցով:Բնությանմեջ ամեն կննու դանիարարած բույս իր մամանակն ունի. ամեն մեկնապրում է իր կյանքը: Քազեի՝դատարկությանմեջ եղածկաժ չնղած ժամանակիմեչ ժոնե-

են այս

ձիու կյանքում ժամանակնավելի չատ վբա տարածենք...Ֆ: ՏենդրյակովիՀերոսներըհնթագրում են, որ

:

ու

մասբն.« Դուրս է գալիս, է, բան արջինը: Իսկ ելքն մարգկանց

Վ. ՏենդիյակովիՀերուները նս մտածում

բնույք

ձգտող

ՆԷ

է Գյուրֆինք.-այն գոյություն ժամանակգոյություն չունի,- առում Արտաքուստ ունիմեզծամար միույննճիսում»":

Է` լ

որ

էյնչտէյնի

Զեորչինայի

տրակասելիքնավելի«ղի տական պարբագայուժ Բայցնթե Տենդրյակովի իբավան վեէ ձրչեցնում, տատից»վերցվածՀառված առա:Մաքերայանինն Տղաննույնիսկ փոիձով դիտե, չ ներքին յոնաողության: բազբումի արդյունք նա րաձ փորձեցդառնալ «իր Շամի ոի ինքը «տարբեր»է մնացածներից. ն ոչ թն փնտժարմիամիտհկոզ-անցնող»,որ գեռւմ է իրնեց ուլը բերելու Արայիկիանունները: բում է Հաճարհնուբնին Քառանը Անդիանինի«Բառանը է նա այն բացառիկ մեկն է, որ ցավագինկերպով Հազորդակցվում Հետնապես վլային՝ անցյալիդառը ժամանակնիր մեջ ամբարած,անցյալիմիա կենդանի հա Փորեղբոի ծառին:ձղան Հորեղբոր դիրբթովեստեց նե ծառին գրեց անունը, Հետ «Հին ծառային ժամանակիմեջ» էր: Փղանարում էր միանգառխայն այլ նա Հասկացավ, որ է ֆրան չավփումով, Հանկարծլսեց, որ մայրը կանչում անտառում երկարէ մնացել. «Սոր 4այննիր ականչների վրայովանընդճատ արին աա Դար աեոկյան աը կոո առօիսկ երբ վերադարձավ ժամանակով: վական,ոչ ակնձայտ,սովորական ու

աին աակոքր

որ

----ծ.....ՆԱ աո Աաաա

իր անունը Հորեղբորանվան Հետ մնալու է

«ծա-

|

Հ 8ղ. Թռտքուօր,ԸՇօճք.ԸՕԿ., Է0հէ

տզզեր.

Յ»ոռղել

Բ3

Խոբճ. ԽԽԽՇԸ

Ք6ՅՈԵՒՕՈԾ

ՎՇԼԲՇքՂ ուր,ԵԼ, 1988, ԹՇՇԽԵՐ: ոշքշթծքդ ելաւ.

որթանովոր առնչվել է գեղեցկությանը,քակնրիանանտառը,դիմացի գոշ է այնքանով, գյուղբճ̀հախմբոզ Հերոսթ չի կարող ինչ-որ պաչի լինել, ինչպես ուրախուՀժովից: ֆղան էրեույթներն ընկալում է զգացողությունը կարմիր քուքյան է: եթե ուրախությունը կապվածէ «որոչակի փաստերի տնական այն զգացմունքայինխոխիսոզավորությունենրիծավալմանճանապարծով: քյունը, ուրախությունների Հետ, ապա երջանկությունը տեական կամ անբաժանելի Այն, ինչ կատարվում է, դիպված էլ չէ սովորական իմաստով, կյանքի է»: առօրյա ընթացը է, բայց դիա արձագանքըտղայի ներաչխարբծումուղղակի վերապրում զգացողությունը,առա վաղվաօիվա մեչ եթե նա չունի երջանկության փոթորիկէ առակլացնում:Չեն մեկնաբանվում«ղեպթերը», այլ ներկայացվում ն ձե իրականությունից դա անպայմանլինելու է, քանի է ուրախությունը, այդ ածված եկածազդակների«ետնանքներըդեռածասիներաշխաբձիաՀամար այլ զգացողություններ հրա մեջ միանգամայն Հանղդիպումի ոբ Հանկարծակի Հում: է առաֆբերել: Եթեաբեիլույսը Հավասարաչափ տարածվումէ բոլորիվրա, դա չի նչանաէ այն, ինչ անառվորփու Այո հաբ անծանոթ աչխարձր Հարկադրում էլ Հավասարաչափ կում,թե բոլորԵ լցվումեն կենսական ուժով,«են մեկնունի է Տղայի դլուվնն չոլում վիթխարին, որ պառկած մալերին անրեդունելի: ոչ միայնիրեն բնորոչ ժամանակը` իր Հարուռությամբ,այլն իրեն կթծող ցավը, որ անսովորէ մերկությամբ, ի ր մոռր, արնին պարզված նրա քաղած գովում իր ներսում ապրող մածը: ետ չի Շառէ իրեն Հանրությանը: փորձում արարտադիել վիրավորական, է Տջան ոչ այնթան գիտակցում, որքան զգում սեփական ամոթր: Քարենման է կբա` դաստիարակող ի օկզբաննբաջառում վարքադիծե վանում,որ բին պառկածներըկանայք ձին, մայրն էլ կին էր, կոպիտ ու ծանը, անկենդան չարունակվումեն. Փորձությունները տանիքներով,գեղեցիկծե

:

ու

ու

ու

գառնալու հբավունքը:

քարի պես իրասածի ու քնատ ժպիտով,որ Համոզվածէ, Թե ինքը եթե մի բաեիշից վատնէ, ասլա չատերիցլավն է գուցնե խելոք: Արայիկինման խելոք մոլա ունի, ինքն էլ Հոզտաքաչ մայր է: Հրեն որգին` Քղթակիցը, կայարանում սպասում է, Հարկ է փոքրինչտառպ գործի դնել Հպարտանալ,ուբալխա-

աղա ու եթեվիթիչարինՀամաձայնությունունի այսանդ դասավանդելու, ն

ու

ալ իր ունեցածով: Աստիճանարար ներսիցվեր բարձրացող զայրույթը, որ կապվածէ մոր անչողության, ծանր կյանքովպայմանավորված տդեղության, միամիտկուլտության Հեւ, որ կին է, ուբիչները կարող են նուն վատ փոՔով նայն, իսվ մայրը ղա չի Հասկանում կամ թվում է, ռր չի Հասկանում, Քն ծնում: Տղայիմեջ զայրույթ արճամարծանք Ֆղանզդաց, որ ժայրը չի սիբում Հռրեղբորըն բնդծանրապեսՀնարավո՞ր էր ձիու միզաՀոտիմեջ սիրել որնէ մեկին: եվ մարդկանցայս այխարձի աղելությունից խեղճությունից փղայնացավ լացակումեց. ծարձակվեց խլեց թամբր րր մոր մոր Վե Վնոքից: Ծիդով Համառությամբ զայիույնը կապված Հի մոր անտոասրբքեթամբեց4ին:եբրա ու

ու

ու

ու

:

ու

ու

բության,տգիտության, անտեղիՀպարտության, բեքնագոծչության, աշխարՀի Հետ: դաժան չլտիության բողոքեց տղան,-բոչայի պես... առանց գույսլայի-.. Ռչինչ,ամաց մայրը,- ուրիչննրըսոկլորեն ման դաչիսֆ 252" Ձիու վթա մայրն է՝ միամիտու ինբնադոծ, Ճղայիլացը գալիս էր: ԱռաչինՀայացքիցմիայն կարողէ թվալ, Թե Մաթնոսյանը գխուաՀասի նճրքին խոսքի միջոցովակնձայտէ դարձնում ապրումների ներքին ընթացՔԸ: Գբողբ ներկայացնումէ արարքենրը,ձեռնարկումննիը,թայլերի, դեմբի ժեստերը,բնության նրեույթննիը, որոնք տեսանելի քն աիտածայտությունը, է կարոզնն վկայել Հերոսիներքին ապրումներիմասին: Արտաբինից ներքի«Հա՞,-

-

նը գնալու ճանապարծը Սաթնույանը թողնում է ընթերցողին:Այս դեպքում

փոռնլը, մեննա-

ավելի տալավորիչէ ցավիմասինակնարվելի, Քան գթա մասին բանելը ն կամ ցուցադրելը: Տղանուրախ չէ մոր Համար,իր ձեռքերի,կարճտաբատի,միծառեխի,սա18րին պառկածկանանց,մասնավորաբար վիթխարու Համար, որ անպաչտոլան բաց է չրջապատիառջե, ու Տղանիրեն «մերկ ու աղֆին էր զդում»: ԱՀա այս անցողիկպանիմեչ ուրախացնող որեչ բան չկար, ն նա տխուր էր: Բայց ու

որ ածում Ռուրննի դերը անսնում է վարիչությանմեֆ, ֆլանիր ներաչլի ապա կինը, տան պառկած է տղաներիՀայացքի Շիչել ձիաանունի, եթե տղանմաչացել է: Ոչինչ, եԹն «յդ չին Հերթին պիտի Հիչեր, որ Գրիգորյանի ւա տռիներն քնրուչննրը, Հագնվածներն մերկէրը,աժոթխածներն «ան մոռանան կաբնոձքե Հանկարծ մոթենիի,Համեստներն անպարկեչտները, քրենց մեոբթին,ապա տեսանելինզբոչ կսարքեն Բը, իսկ նիկրորդականն ն Հայել սծկՀարձադրի Հետ խիղճը նպի իրենց կվերադարձնի Տղաննրանց փական ությունը: սեփականկամբն այս միջավայրին ու որքանէլ մեփ լինի ցանկությունի` լռությամբ կանգնածէ նրա միննույն է` Փջանիր Հաստատակամ պաիտադինլի, մոնել: նա Փողու սածմանները սեփական դիմացինին ճանապար ծին. թույլ չի մեծերի աչխարձով: է Տղայիլուո թմառտունընթացքը Շարունակվում Տղանավելուկի թերով մոռ պարզեցՇամամ մորաթրոֆի նրանԹվաջ՝ մեջ կանայնպիսիները, է մեկնել... Այս կողի տդեղմարդկանց ձորեղբորն Քո ձավաքած ոիոնըարժե բաժին մժոռիցը: Հասնել արնիցՀունցվողօրվամեֆ ղային ավելի պատկերներն Առարկայական էն զառիթաի մեաքցնումտանը, արմատնէրին:Այստեղ,ամեն թայլափոխի` մոտ Տղավրա մածճակալիտակ,Թե աղբյուրի գլխինթե տանըմ̀ածճակալի Խա նան Ու սերն են, անչանգատուբնչալեսմիչտ՝ իր մ նղբայրներն քույբի: առաՀ

ու

|

ու

ու

ու

ու

ու

տա

ու

ու

ու

ու

ու

փոբրերի Համաի: մառնավորապես փյուննունի պածածբոլորի` ճանաչանմեկնելի գազտնիջների Համար աչխարծն որ նրանց են իրենց ուտելու Հոգարներ ջել ման է, Համար, որ կարող մեծերի ընթացք անտանելի փոյբնյանն չաւել՝«ինչ ենք ուտելու»: Դա փ-եչ չ ռի Մանը, սպասում հն 4եոայնէ, ծրբ «Հայրիկի4եռջը մտել է գրլանը ն ծրեխաներն սրտքարը- «Հայբիկեայգ պաշին Տէ ելենլուն»: իսկ4եռքը դուրս է բնրում ամաչում է...»: րեխաներից Հերութ արում» վբաէ կառուցվածկենտրոնական ՎերֆինՀաչվովհնչի՞

Փոքրերի, թանի

ձ՛ մեծերի, ն՛

ու

1 ՅքյոճՓբօաա,ՈթոՅոճոՒՑ

հ ՉՈՅ,

ԻՆ, 1993, օ1թ.147.

ների չբնգմիջվող Ընթացքը: Դա մտածողությամբ,գիտակցական ճանապարՀո՞վՀաղքածարվողճանապարծէ, Թե սյլ բոն: Ակեչայտէ, որ Մութն ոսյանը չ գիտակցականի այն ծիկիորդական չ ոլորտի, այլ ուղղակի ոչ Բե մեբժում զգայական ոլորտի Համեմատությամբ, դարձնում ննթաղիտակցականի, Քանի ն չառնել այն, ինչե առոր Գամոզված 1, որ գիտակցաբարմարդի կարող Է կա՛ձ զգացուղություններիմեջ: Հետնաբար՝ ոլորտի լխուսակրակվանի, ակնչայսոի Համարդառնում է անջետաքրբթիր, մի տեսականախրոնիզմՀի մաթեսսյանի բոսներիննբաչխարծըբացելու ճանապարծին: Խոսքըմարգկայինխղճիմասինէ, ինչը ԷրիխՖրոմ, Համարումէ ապիեչու արվեստումմեր Հաջողություններին անչաջողություննեերի մառինիմացություն: Բայց այն ավելին է, բան իմացությունը, որ տրվում է վերացականմտածողությամբ: Դրաաղդեցությունը բնութաղիվում է լլացմունքային Հատկու» թյամբ, քանի որ նրա արձագանքըարձագանքնէ մեր ամբողջանձատականումոզչի տրվածդիտակգել, ագա Թյանն ոչ միայն մռթի:իրականում գողավորել այն,ինչ առում է մերխիղճը, որպեսզիառաֆնորդվենք նրանով:Ի վերջո«Խիզճը չ ինքներ» մեջսեփական Ենրգործությունն մեջ:վբա Հնս»-ն

Դ

իրական մերճչմարիր»,

է ուղղվածինքներ» մեղ,այի բանի Համար,որպեսզիապբննքարզչու-

է փոքբըդ̀եռաձասմը, վբրաբծրմունքն

նա

տո

է: Օտարկանանց, անպաշտպան

Ռուբենի, մորաքույր ծուչանի մոր թաքուն-աչկաիախոսակցության, բնկեր Հայացքների/ Հայնված,աչխարծիժեղջն ուսերին մայում հինսպանիչ արծում քանի ր մեծերի աչխ չ ինչ-որ բան «բացածայտել», խանունկարող վախ է Մճձերի վարմունքը է վախի կապվում զգացողությանը: ավելի խութն են զրծնց Հհղիթվում 2 դրանով մեծացնում ներշնչումհրեխային, նրբանցք հարությունը: ն

Ա

ու

եթն մեծերի աչխարծումՀաճախնա չի բարմրաձայնումմտածածի,ապա նան «տիրբոի»,«մեծի» իրավունփոքրերիաչխարչում նա խոխծրդատուի, են, մոտննում միամիտն դեռմաանծանոթ անպաշտպան ովքեր է երանց, ջով է ամեն ինչ, աչխարձիդառնություններին:Ամենատնա եղբայրըկանխազգում այսօրվամիամտության,խեղճության պարզ օր վա մեջ տնւնելով ջրոֆ վազեն, հ աչին վա՛օրը,ն դա ցավ է պատճառումէրեն.«Ասենքթե վիբաշատում ու

Ոչ ոք ձ: երան»՞Վէ տւսնելու Մայրե՞1բ: Օլնաա: Եղի՞չը: ուղղվում

է՛ չի ոյ»

սիրածարվելու քաչվելու է ինքն իր մճչ, իր էլ մնալու է: նելու: Էդալես նա ական) է դնելու ն հրանց ւ Հարսանիքին ուզելու էբ Ինկերուձուն, սիրածն /264/: նից ն Թութ կուլ է տալու, ն բուկն ուռչելու է» ն Ձի կարելիանտեսել այն Հանգամանքը,որ Հղայի միջավայրիմիջն կարնոի պզոոճառւունի:Իլ. հած ներքին Հակադրությունըբավականաչափ նա մշտականՀակասությանմնի չբֆապատի,այլ թվում ճ ծնողնքէ չո՞ւ Տղան ոչ այնքանմիւտվածէ մեծերիաշխարծի բե, մասնավորապեսմոր ձե: նա

ու

ն հավետ,ցարգանանք բազմակողմանիորեն ներդաչնակ...որպեսզիդառնանք իրականումայն, ինչ մենք կանք միայն Հնաիավորություններիմեջ»՛: Արվածզգացողություննեիով Տղանտեսնում է ողջ աչխարձը` Հաբաչւարժ խորություններով, գույներով, բույրերով, մարդկանցով, մնավփոխումենրով, Հեռու մնալու: որքան պազտոզատգեղությամբ ու խեղճությամբ: տառապանք ով,գեղեցկությամբ, ինքնությունը սեփական ներգործությունից նան մոքերի Տղանողֆձությամբ, մարմնիմակերեսովզգում լմում է արտանելու ջանքերին: նրա հպատակը«հվփավան զգացողություններին Հետ աչխարչում Քին աչխարձիցնկողազդակները:Ու նթե ուրիչները Հաճախէն ենթակա սեփական մնալբ: Միայն աչխարձինտեր կանգնքլն է՝ ինքն իր դառնում դիանց րիենցիցդուրո գտեվոզտարատեսակ է Տլան 4եռք բերում լիակատարազատություն:հսկ սուաիկայականաշխարՀ խթանննրին,ապա ծում միֆավայրի տղան,ամբողչությամբ բաց լինելեվոդ դաձավնժ Հեղեզիառջե,առաջինՀերխեզիրի Ճրայիանչատականության,ազատությանճաՀմանէ: ել այս սլայքարի ընթացքում թին լսում է սեփականխղճի ձոնը: ենրի,որքանՀնարավորէ, սածմանափակելն մեռւմ է մեղթի, մեդավորության Տջանբացառիկ է մաթեռոյանի կերտածբնավորությունների ճիմնական ձնաչաւիր պախտությունը վկայող չախքում: Նման Այն Հակադիրէ գինթե նույն տարիքնունելող Հերոսներիկող» զգացումը: պաճերինմիջավայբնիր անմաքուր խիղճը սեփական«աչքից ՔԸՇ «Մեր վազբըՖ ժողովածուն: Հեռու է փոբը-ինչ մեղմելատիղծված կացություխիղճը Հանգիստէ այն առումով, որ Տղայի ածելու գնով փորձում չունի որեվ բան արած չլինելու ներքին զղացողություն, ինչը տնականորեն չի էրականանում, եր կամ չվել դրությունը, ինչն, իՀարկե, ամբողիությամբ չատ են, ր իբենն կամքաոսիէր մատենլուերա Գողեկանաչխարանչանգատացնելու քանի ոի միջավայրումանմաքուր խղճի տեր մարգի բավականին ն ամենամութ» մարդուն,Հարազատին ռլսունանդերմ ղա կապվածէ ոչ քե Հը:Դ. թեն դրամատիկէ այդ աչխարբձը, նիանքչեն խնայում միմյանց,անգամ սեփականմեղքի, այլ ուրիչների մեղքի զգացողության Հետ: Նա առաուասքումէրեեցկոտությամբ տղեղացնումհն աչխարծի: նրանց է ուիիչների անտարբերութկունից, Համար, ում ճր Տղան նրանց բ ովվքն Ի ոչ ԱշխարՀ Ա" բոմ է զգում կուտությունի ց, վատությունից, որ ռուսն Խա օնփականներաչխարծի դժոխջիըմի պած Հեռնարար բրականության քն, թույլ Մեղթէր մայիբ. ոբ անպաշտպան միայնակ: տերն է նույնիսկ այնտեղ,երբ Թվում է այդ տերն ուրիչներն են: հոկ կոպիտ, որ ամուսին չուներ, մեղք էր Մարիամը, դուրս էր եկել որդունճանապարծելու, տդեղ, թռի ուժն անգամնրանքըորեէ րան չելու ցանկություն ունի, թանի որ ե, թան որ չէր կարող մորը Հոզաբ ձոգայր դժվար էր, մեղբ էի Արբմենուծին, 4, որ արդաիազիննա է՝ այս չխոսկանի, պաչտպանել, մեղբ էին անդամ քաղաքացիկանայք, ովքեր անծանոթգյուղում ' ՀԻԱ աաա» արորի է88 կարոզԲղակոլԴոզի գկի, «ՐԱ երա ոած 4 ոչ Թե սնփական,այլ մարգՔանի "ր «իայն դա Տյան լավ» կլիներ, են Աչխարձըչատ էլ ա մբ: կանցանկատարությամբ է զգում դրա սգեղությունն ու անկատարությունը:Երե այդքան երձխաների ն ման Համբնգծանութ րնդծանխուր հվաստտացմար ֆ, ոբ մեծերիայխարծեէ կամ մեծերի արանքումայդ մեկը չլիներ, «ամեն ինչ չատ կարգին ճեր», նչպես որ ամեն ու

ու

։

րամագծորքն

ծակասություններից:

աէ ՀԱԱ Ա տեսանողը: չալ հրա 14 երջին (տութ ու

1ԹԽ ոճ, բ.

226.

մեջ,

ւից,

ա

չխարձի խիզճը Տղան է,

բայը

"Հ

'

որ

վատ վատ

բոլոր բռյոր

լինքը,

տղայի Համար, որոնջ մեձարնրանին Մարտիրոսի ինչ կարգին էր ՍաՀակենց ասես

է նրանքդուրսձկան ծառիտակից չվչվացնելով ոչինչէլ չէին արբել,

Հարկ Համարելին ծաղրել ձիավորված Տղային: փոխվում էյ ոիթմի դառնում է կտրուկ ատում: ընթացքը միանգաժից ու կենտրոնումմի պած Հայտնվում է Ղազարյան արագընթաց:Սանրության Գրողնատեղծումէ մի բնավորություն,ռր ապիումննիով, բնկաՄեսրոպը: ազգային հկարագիրի «ընդդիմություն»` գանումէ յուրածատուվ չումեերով կիողներիՀամար: նո Հակադրվումէ ինթե իբ մեջ կենտրոնացած, աչխարծի բեռն ուսած, աշթարծին բարությամբ հայող Տղային, նա, որ վատ է զգում է, Թե Վինիրենից կարող է վիրավոլձիուն ճիպտէլուց ու Հանկարծմտածում

վել:

ԱրմիկինչՀավաննց,քանի որ ճամփորգըճամփորդինման չէր: ծրբ էր ցեղի տեսակըՀամեմատում է ուրիչի Հետ, ի Հոտ են գալիսթերություննա

Ներո:

Տղանուը,

Բուրթի տղանոի, ոբ «մի բուլնում կՀոսներ կծվատերջ: է, որ դո եզի չէր ունենա, թանի պիտիֆվատծը.ՏղանՇամովված ոի նիա մտածողության մեջ երբեր է չկա պայտոլանվելուբնազդը, թանի որ ինջը ծրբեջ դիմացինինծվատելու միտում ցանկություն չունի: Տղանչունի կյանքի փորձառությունը,ինչ ունի Մեսրոը: ԱՀա այստեղիցէլ Մեսրոպի տնավարիզզվանքն աչխարՀի չար բարուց անտեղյակճամփորդիՀանդեպ, Հարցն էլ այն չէ, որ իր առն գատնվուըվեցերորդում սովորող երեխա է: Թուրքըծման Հիմնավորումներոչ կբերեին ոչ էլ կփորձերարբզարանալ: է այգ թարսությունը, հկ Քեռին անցնում ոբ է այն ճանապարծով, որտեղՀորն էն շպաննլթուրթերը: Ո. թեն չի բարբձրաձայնում այդ մասին,բայց այս ամենըկա նրասողրումներիխորքում: Թարսությունըկապվածէ ն այլ զգացոլություննեիի Հեւ, բանն այն է, որ Տղան ՀանկարծակիՀայտնվածՄեսրոպն անցնում են հրբեմնի ծաղկուն, իսկ այսօր մեռնող այգու միջով. Ավետիքի ֆրբաղազատեղե այսօր ռտատակէ: եթե մի ժամանակգետնի վեր Ճուկը ֆրաղացէր Հասնում, մեզվի գվվոցը 4ոբով մեկ կանդնածէր, պախրանայգի էր մտնում, այսօր այդ ամենը չկա: 4ուղի անդորբ ր լռության, մի տուն լիքը երեխաներիաղմուկի, լացի, խեղճությանմիֆիցմի աՀ գուրս հած տղանարի պայծաոլույսի տակ Գանդիպում է անձոգ Թշվառությունից, ամենօրյախեղճությունից Հեռու, այղ ամենը Հաղլբածարած մարդկանց:Աչխարձը թվում է Թեթեւ ծառից անճիգ կեոչ «գես Իսկիրականումայնտեղ ասեցաւտվող գեղեցիկ: մոր սարքած«ռժոխՓը» դրախտ կարող է թվալ արտաքուստ լուսավոր, իսկ իրականումՀրելավոր իրականության կողքին: են. լուծված են ավանդամիանգամայնայլ ծարաբերություններ Այստեղ կանընտանիքում գոյություն ունեցող կապերը.չկա ոչ միայն Գախգանքնախծանդեպ,ույլե.չկա Հարգանք ընտանիքիանդամներիմիջե: Ստեղծված եիների կացության մեֆ Տղանիրեն զգում է «բռնված»վիճակում: նա տարածություն չունի անցնելիք.որքան չեաբավոր2 Հարկէ չուտ լքել արդեն մեռնող այգին: անսովոր.Բժչկուծին Այստելամեն ինչ նոր է ակնոցավոր բժիչու.

Բ..յջ ինչո՞ւ

ու

ու

ու

բայց չէ՞ Մորշո

թրտհղի՞ց

ու

ու

ու

ու

ծն: Այլ կնո աինջնոլ Հմայթի, կբ միմյանցՀամար ձն, թվում,է` ձրջանիկ ժեջ չուտով կալումչ Թույեր,Քանիռի միճերմակլույսի քաղցրության բժչկուծու Հանդեպ,/«էրբերիկենացըչենք Խմում»/ վեբարերմունքը վավայրի տղայի զդացողությունեերը: է տնեղավիոխուժ այլ Հարքություն միանգամայն բնավորությունէ, Ֆա, որ չաԲժիչկըՀետաքբքիր,մինչ այղ չնկատված Հետ այստեղ է` կարեոր գործով, գիտե ամեն ինչ, նրա մուտեցուընսոանիքի կայարանչ որ շել Եղբչի ոողան գաղտնիք գոյություն չունի.դիտե, Համար եե, գիտե,ռի փոզեր փողերըգողացված եզեկի դիտե,որ ֆամուտեքու գնում, Մքարուլըգնում է ԴոչոյանինՀանդիսլելու, գիտք, որ Մեսբոպիկույր նազիջը ամեն ինչ... Նա Տղայինդուր եր գալիս դուր «Ցաղութիա»են Հանել... Գիսոն որ խոսք չէի փնտրում,կարող էի չէր գալիս: Դուր էր գալիսայե պատճառով, նա «ընթացաՀարցերլուծող ու իր ուզածը Հննց այնպես,կատակովվերցնքլ, էր: նա Տղայինգուր չէր դալիս, խոսքը ճակատինասող անձնավորություն Հիամցնումձր ոիպես Սեծամիջամայրին բանիոր քբ պարտականությունը կեցվածքը նն չասելուՖ խոսքի ազնվական «վերջին լոնչու, գույն նվեր է, օգտվում է բեկերն եզենի է, որ չամուտեցի քանի չուներ:եվ դա բնական նան նրա բեկերնէյ ուրեմն է, որ հռ գոլ է նիասնլանից, փարգրամայհում միշը ինջն էլ է գոլ: նա պատրաստ է Մեսրուլի` Դոչոյանինտարվողպախրայի է վիր««Վոբհլ կարող դրանից բոլորովին էլ վատ չզգալ, վերիապես չանթել էն ապրելու Շնարը հրանց,ովքնը աշխարչի Հոդսր չալակածման գալիս է Մարոյին, ճ գիմում էն էք».մա՞ր գով աշխատանքիմէֆ: «Ինչի գուք ձեռնարկում է. ոի այս նվաստացնելու դա դիմացինինիսպառ ոչնչացնելու, քր աշխատանքըե չեն բռի, անբանմարդիկբոտ արժանվույն գնածատում ու

ու

ու

ու

ու

են զախբայիմիսը Դոչորանին

տանում:

բժչկի ՀանդեոլանխառնՀամակրանքչէ ն ոչ եթմՏղայիվերաբերմունքը այլ է նիան եզեկիփուծարամիանգամայն ա պա կ անխառնատելություն,

բերությունը:

8. ռի բոզ ինչ տափանողու նոր «բարոյականություեր» խ ար«քփական է Համակերովել թալանի մթնոլորտումայնքան խարձության. 1: կ րոզե «կզբոչնքների է, ճիշտ գախություններին, որ Համոզված Թե ապրելու ուժն

Սո ամեն

է

արգանջին «գթառատությանը», ոլարտադրվող Ա

բ»ԱԻ Աաաա

Ատեղծվուժ տեզ

միանգամայն

թյանը,նրանց չաջնում:

չոր Սզիտակ չասլկավոիի

ու

ւթյուն:

նրանցատելու-

որ

էր աիախառնուբ

առա-

ամենն կեր եղիչի տան չո-րֆՇայծոյանքն

Հարմերկձրեխաներիմեջ էր խցկվում, գրա Համար էլ Տղանչպատասխանեց ամեն կերպ որ Հեռու մարդկանցից, մնալ այս է՝ Հարկ է ցին: ՈրքանՀնարավոր խջկվումեն այն աչխարծը, ուի Հասակէ առել ինքը: բարոյապես Ի վերջո այս ամենը վերաճում է բախումի: եթեչամուտեցին ծս թքեց, բայց քո ծնողը... է նվաստացնումդիմացինին«Հետո Հայծոլեց` տղայիվրա չԹքնց ն գնաց աղբյուրի դնմից»/ապա որդին`ավազակսրոպի իր միչ դաղելզզվանքի արծաավազակ թոռը` Լձռնիկը, չի կարողանում նա ծեծում լացը գաղիսէր այն բանի Համար, է Տղային:Վերջինիս մարչանքը. ու

ու

(81

նրանքաշում էին կովի, իսկ ինքը ժամանակչուներ դրա Համար: Այս վիպակնասելիքի,խորքի առումով տարբերվումէ «Բնռնաձիեր» չարՔր գործերից: Ակնչայտէ, որ այն գրվել է Հետագայում: խոսքըմիայն բեռմասինչէ: Վիպակնակեչայտորեն առեչվում է գրողի վերֆինչբֆանի նաձիու Հետ: Վիսլակում, դործքրի,այդ թվում է. «Տախիչ» խոսելով մեծձրիԷ փոքրերի աշխարծներիբախումի, դլոժնցտարբերությունների մաին,ինքնությանորածսրան մին, աչխարծբ լավը դարժեեչու հերբինտառապանքի միսն, Մաթեոցյանր կարնեորումէ իդեալի խնդիրը: մարդը` ոիպեսբանականարպիած, թնրնս բնության մն ամենից ավելի այնպիսի մեկի կարիքն ունի, ոիին կարող է ընմարդ, մասնավորապեսերեխա, աչխարգ է գայիս Ցուրաբանչյուր դօրինակել: ոթոշակիսածմանավակություններով,թնբությամբ ե այլն: Բայցնրա Հոգին ամեն կերպ4գտում է կատարծլության, ինչի վկայությունն է սերը: Վերֆինս նրանտանում է այն ճանապաիրծով, է մարինչը զարգացնում,ամբողիացնում ղուն, Հարստացնումորակներով, ինչի սլակասումէ նրան: Մաբդուկատարե(ագործման կարնոր նախապայմանը կրկնօրինակումնէ, նմանակումը,թնչի օիինակդառնում է սիրելի անձնավորությունը: «ՏախումՖսա կարնորխնդիր է: ծանկանումհնք ասել, որ «Սկիզիի չատ կողմերով նախապատիասահլ է վերին գործի Հանդես գալը: Մաթնոսյանի Հերոսի գոյության դրամատիզմը Հետ: ԵթԹն կապվածե ն իդնալի բացակայության թրականության մեջ եա չի գտնում օրինակ,ապա միննույն է՝ մտապատկերում ունի լավի տենչը, իդեալի ոբ

,առինիր պատկերացումը: Հուժ,

ես այս է առափացել: Բարդ կացություն

ամէնը դտնհլու է մեծերիայխարորոհղ վատնավելիչատ է, քան լավը: է օ«աազմանագծային» Հեւտաքրքրբել իբավիճակումԳայոնՄաթնոսյանին

ված մափդը, որբ ոչ հենել: 4, ոչ ձլ տղամարդ: Տջամարդ գառնալու բնթացթը, որ նրան պիտիդուրս բերի Շնրեխայականջ» վիճակից,Շատվան չվումէ ապրում"Բ բնավորությաննորանալուժավ. Արայիկնայլ ամենն զգում է ոզֆ : անքում ՆԱՅԻ» Ց ի Հայտ եկած նոր երնույթներին 14 ամեեի ԻՋ մետ"ՇԸ օտարված, Հետեաբաինա ինջն իբ միջից պետք է դուրս Գուաիտաաաատ աաա

չնԽա Բագ արո ա աակ

միո աատավոր

ՀԱՆ

ԱԱԿ

ԱԱ

ԱՆՈՒ ԻԷՆՀա նա ան

ու

ե

|

որ կայանումչ որզես ոզաորինՀարկէ ձղտել, մոտենալ, դրանովիսկ «մարդանալ»:ելե սադոծցկամեկը,որինցանկանումէ նմանվել ծռթեղբայինէ, որ Հայծոյողչէ, Հեռեապեսչար չէ. հրեխայիՀամար Արայիկը, է փայտիբույիի մեջՀ̀որեղբորմոտ, արնի տակնստելը: յուսր Հայրն է, որ աշխատումէ օրնիբուն,հո դրա տիդյունըը չնչլիե է ն կամ լ անտնսանելի:Երեխաների լուռ Հայացքիտակ նա խեղճացածէ, գրպանից մարդ, ատե «ւ

էք,է Ը քո, ճանաարոեն պաիճինիղեալիկաբիջունի,

քերնրախոույուն

է ուիիչ լյավեան չլիռփոբրերի Համար: «իոն Քար Հոոքը իրականության մեֆ իդնալի որոնումը դրանով էլ որ

ավարտվի, փարվումմէ, բայը

ասել,

Հանում,

միթե կարողէ ավար ունենալ Հոգու, մարդկային էուբյան կայացմանընթացը: Այատեղ արգենիդեալիչափանիչներըտղայի ձեո-

Է

ջում

նն:

ամեն

չի տալիս:Անկախ դրա Հնարավորությունը Մեծերիաչշխարծը նորմերը: կորզելուբաբորական

խա ինքն է իր միֆից դուրա ինչիտ՝

ճանա-

խոչութութերի,մաչկազերծմարմինը տատասկուտ իրականության

ոչ այնքան ֆիզիկական, որքան է, որի Հիմքում կրողն առսքինության որ քանի առումով, բարոյական Է: Բայց ակեծայտ է ՛ այն, որ այլ առաքինուՀողեոը նթբանկատությունն այն խոչընդոտնենախապայմանդառնում ղլխավոր թյունըպածարանելու են տղայիճանաոդարձին: 72 որոնբ Հանդիղում մամա կապակցուկրվեում է «մամիս, մայրին, երկու անգամ Արայիկը են ե ունեն տագնապնեՇոգու իմառտ բացածայտում Դրանքերկակի

դժվարին է տանելուտառասրանքի պարծով նա

քյունը:

/ֆեչղայի ունեցած պատկերացումների մասին: կնոչ «վրին «իտի լինի մայըը՛,մեկ այլ դհպքում Ֆրա մոր`գյուղացի «ւռհղափոխում»է իրականությունէ. իր փդճալ-պատկերացումները Արայիկն Այխոյի թամբը չայակածկեռ Հեւ: նշ չի ասում, փորձումայն Համադինլ տենում է, Թե ինչպիշին է թե ինչպիսինպիտի լինի մայրը, այլ պարզապես Խո Դա ծերացող, աչիատանքից,երեխաների Հոզսծրիցվոչտացած, սեփական Հետամուտ, ուսերին ձրեխրաների իր պատառսխանատվությունը առողջությանը ի չիֆապատին անտնաող, կ անացի անաոխառությունը թչվառությունն գնող, ցույց գնող անձնավորություն4: է այն ձանդգաՏղայիենրքինզայրույթի մոր Հանդեպպայմանավորված Շետո էր այնպես պարտավոր մանքով,որ վերֆինսայդքան հրեխաբերելուց բաժանելու, որ նրանք կռվելու կարդավորելնրանքմիջն. Հարարբերություննեիի, է ծով աղքատության մեջ: Հնարավոր դ ա ենդիրներ չունենային: Բայց մի՞թե բան: Ինչը որ է ունենալ որեվ անչենւար մճջ Արմիկը գիան,որ «այդքանչլղոների է» ն Հորեղբոր Ս ոատոելն դռանը է, չեն կարող Խժռել` Խլել տղայիեն չլգիները է այս ամքնի անտարբեր /241/: Յիչտչէր լինի ասել, թե մայրը բացարժակապես ած ԿԱ այսքանՀողսերի, օյսքան Հանդեպ:Պարզառլես ել դարու այգ ավելիէ կոչտացելնրա աննբբանկատ Հոգին, պատճառով այնպիսինուրի բաներ,որոնքթվում է` պիտիոր դլար: Դրանք էչ. եր» ծիքի: 23 այե կյանքը:Հետեաբար որ ոլարագծում Հոգսերի չարանում, եոոթ մ եար ձԱեգՔԱ էո «Քանց ու «8 Կրի արուն» երա Հոլի «րել» է մարդել- «մյրը նման էր, է արծջ`օֆ... դա. փոքրիկթոջունը բնից թոչելու բայցայդպես Թ"առում են այդպես է թռչում» /271:: նան չում մարգու ճոգին, կոպտացածմարմինը,«թռչունի դատարկինի Մնացել է ծերացող ՔԸ: Մի դեսբում ղրանք վկայում

հն

ու

պածանչ 2-1 չէԻկրորդակա ,

Ի

«ադաթ

աաա

ու

ոթ ծնունդով բանասէ...»: Տգան, ամիսների մեջ դանդաղ փտում բաներ,որոնք կարող վատ տեղծէ, գիտն բառի արժեքը, վախենումէ մտածել նմանո̀ր

ախզոմզղդուչանա հրնակայության,մոթի չարիբինթոսում իխականանալ: է վասոր մտածել մոր մասին: Տղան է մորը գետիափինՀանդանացերՀովեկներին: Համեմատում Տղան ամաչեց,որ նրանցէլ են կին, մայրնէլ` չ կանացի դեղեցկությանբ. առաջինանդամ Հաղզոբդակցվում Գետափին է, որ դա բոլորովինուրիչ, գեղեցիկ,թաղցր. չլացուցիք,առինքնող աչխարծ

հն

նում

իը

լեցուն իրականությանՀո: Նրանք«վոկապչունիխեղճության,զրկանքներով կորդբխոկվելու չափ լավն էին», իսկ իրականությունը տղեղ էր անտանելի, փոռի նիանց կձում էր, տղաներիծառերի միջից նայում էին, տղայի չալվարը կարմիր փոբի էր... Իօկտղանինբն իր ներսում սիրածարվեց նրան, ով բնիահր անկյուններովժալտումէր թեած կատվիսլես, նա մեոբըմեղմ երկարումէր, մել Հատիկմոռ էր վերցնում, ուտում էր աննկատ,կարծեսչէր ուտում, թանի որ բերանիանկյունենրովանընեչձա է, սռյք էբ: Տղանչունչըպլածել ժոլբռուժ ու

ու

ապածով` Հողա ցավից ազատ, միայն այն կարելի կյանքըթվու Ժ է Հել Բայց այս իրեք վերջ չունեցող ճանապարծր: Թէ Հաղբաձարել է վայելելեչ է մեկ այլ չժւռւմուվ|-այտտեզմիանգամայն Տղոյին գրավում ածող աշխարձծը ծն Հարաբերությունները: ձոր մարդկային աստիմիջն եղած ավանդական է մեծերին փոքրերի Այստեղ խախտված (ողքին է եղեկի մեծ, ուսի կանգնում ճանակարգը:Ֆղան«դառնում» է «Դե, լսում կզանկանաի չանչ. ալն,ինչ ու Հետ ու

ու

ուս

պածանջում միջավայրից

նրա

Իրականում

նն նրանցմիջն հղաձ տածմանները: թամյաերեխային:Ջեջվում մթծե է դառնումփոքբիՀամար օրինակ, ունենում ոչ Թե սարսափելին. տեղիէ նա կյանքի է, է կան որակ: Թչվառություննարսուռ ռի Արայիկը ձւսռանդել ծնուեղով: ԱյդԱրայիկիմեջ տեսնում է իրեն: այլ Հանկարծ եշեկը Հակառակը, ն Հիմա Ցանկապես է մտածում միջավայրը, մարդիկ: Դա ինչ-որ տեղ ներելի է, բայց այդպես կոիցրել է երիեմեինկարագիրը ճանապարծին եւ... մայրը: Նեղության Հ մտածում ճիրաններիցմբայն մի պած ձերբազատված աիէ իրեն Հայտնաբերէլ թղայի մնջ: Արայիկի Համար Ֆանը փորձություն այնսլեսէլ տզան,որ կանգնածէ նրանցառաֆ՝որպեսներքինՀեարավորությունների տեր քանի որ նա օրինակէ դառնալու ինչպես փոքրերի, է սպասվում, չի ոինայլես այեչէ, ինչ մինչ այգ պար մոռըթաղող ծրեխան, երֆանկություն Այո անձնավորություն, է ճանագպարծը նրա բեռը: Համար:Ծանրանում ժեծելի Դա Հանկարծլմում է մորձայնը: ոչ Թե ողնորող,ոչ Թե օգնող, ոչ Թէ աջակջոզ, Ֆրան: խոստանում մինչե չնչաայչ անՀուսությունից անչուսություն տանողմոր`դիմացինին անտաու զլուխի սուզեջ ֆրե մել, Հանեց քծնող, նրանց Նա վերադարձավ Հայտնված էսկ էրենց Իեգճությունը է: Տղային էին Հանկարծակի անչառանելիությունը, ճանապար Հավասատող Ճասյե Նետփայլել էր Հաշիվները Հայտ չինելը: որ ինքն թվում է, Սն այնքան մոտ է երիանկությունը, է Հետ այն որ սլաիզի Ճեութըի, այն կարող մարդկանցոչ միայն սվատճոառւով, լուսավոր ջաղաքակիրթ որ չր վերցնել, բայց դրա է մայրի. «Մինչն ժուռնապատճառով, Հիմնավորում այլ ւսյն ծոգսըբաչողը, է` աշխարՀի անչնարինությունը ությամբ բեռնաժին ծարտտուլիստականըչվերֆացնեսդրանքքեզ աղչիկ չեն տա, լավը չան, ամանդվերցրու, Հետ, վ արքուբարֆ, ոի կասկածելի այլես առնչվել նրանց են նրան. արի»:Այս Խուքը մեկ անվամ ես պիտիվկայի, որ այն իրականությունը,որի գնով պարտադրում ունքն էչ իրբենդ ուղղած տղայիքրկիբն ծն եմ մեչ ապրում իրեք, որն լավ բան չի կարողտալ մարդուն, նրանցՀամարչէ բարի խոսքիդՀաէս արժանիեմ բարի խոսքիդ ն չնործակալ «Աֆցորդ, Է կյանբիգեղեցկությունը,ՖրաՀմայբը:Եվինչքան էլ ցավալի է՝ դրա Հեղինակը է բարիխոոքորի, մար»:ծրկիբըԿաճողնէ որոչելու`Հանդուցյալը արժանի ճ էնե մայբն չսուննը ոչ ուրիչմեկը: մոբ օլնությամբ իրեե նվաստացած է զգում Հուչարձանը Տղան Լ22 իրենը ամոթի կանգնեցնում բկ եզեկները անեծքի, ծն տալու ոչ քւ ուժեղ անկոթբում: հրկբի աերերը, եվ որպեսզիկարողանաապագայի մեֆփրքվելից իժատտտ դիան որ բովանդակություն Հասկանալու, հն քլումաներզարնել,տղանիր մեջ է Շայտնաբերում այն իդեալը, որին ձգտում է էլ, դաստիարակելուարժանածաղկեցնելունն ինչպես երկիրը, այնալես մեջ ա խեզճություն եվատտություն, ինբը:Այդ պատվերի այս ջուրը,որ ոչ մեկինԿլեւոք այդ իրադրու էլ չեն խմելու այդպես Նրանք թյան մեջ չկա մայրը,որ իբեն սլարտադրումէ ամոցիիծռի. «Բեյջլինելու էի. Դրաանդրդիտե ակունքը: չարատավորված չէ, նրանք գիտենմաքութ, Համեղ, ունեն անպայմանլինելու աճած, էր, էրբեք անպայմանլինելու էր-ողան էլ աղան, երանք, ովքեր ացատել, պատմություններ նն անտոուի տխրությունը: պառիթափընե ազֆիկնծրըպառկածէին լինելու գետի մրմունջի մեջ, ե տղան ձն զգում լռությունը, տավիարակի քեր ե տաբատը նրանց: Այս օրգաիրենը, կապույտ Են, իսկ բնությունը` արդուկած էր լինելու, ն չարբունակությունն նրանք բնության նա մի ն ե ումն ու դույլը մաթուրձր լինելու, գա անպայման լինեինքնավստածությունը: ժե) Է տղայի նականամբողջության ո էր անսպասելի,բայց 1":ազ լինելու /258: «ՎԷՂԲԸ, Դէոլի զայի Ժեռթերըկարմիրչէին լինելու» ն կանացի պած դուրս եկավկարիջիճիրաններից չտապ վերադարձավ առկածովությունը:։ սեփական կանրան առժամանակ գեղեցկությունը է ճանապա, ուղեկցում "Ր պար այն այնտեդիցէ սկսվումիր ապ Հռվությունը բնազդով, ը ն հն ծին: Եե գետափին աղզջնակեերի մի կանդգենը մոբ Քիչ ղան գեղեցկությունից ասաց ներկայուէր: Աչխո, «Ձին աւպասում է, թյունից Հոիեղբոր տճաճությանմիախառնված տղանկարոտեջ զգացողություն Եվ այդպեսձիու մոտ կանգնած` Ալի: կա, ապա ճանապարՀի ծանդիպածբուժբույրը Հեժից երբ Հայրը մաքուր սպիտակխալաթով ժեռքին տակձենուն, դանը, Հոր մազոտ դեմջին Հովտի պարզապեսդերուժ է: «Տզայի ամբողջ կյանքում ոչ ոթ նբա Համար այդքան /304: ու / թախտինթեք է ընկած» եղել»: Այստեղզգացողություններն նե, ոչ ոբ որոդեսզի ավելի հմաստավոր Հոգանրիայխարծձր, այխատոնքի, պետք է վերագառնալ երան ճանաբոն այդզլես գուրս չձր կանչել «ողայության կեզեից», այստեղ չէ ն մայրը, չարունակել տեզից կարողանա այնտեղից,մի զած ժիայնընդ նան. Հայրը`մազոտ գեմՆՈՂԻ նքրածավանխոսքովվարողէր խաթարելգեղեջկություերա Համարպարզ էր, որ Հործղրայրը, պարձը: չը վամ էլ «րդու հրաչխարչում Հառնոզգեղեցկության Հմայթի ընթացքը: կարիքըՀաղքաճարծլունազան ժով 4քուբով,չրնդմիֆվողաչխատանջով,

Հեռվից Հեռու

անլամ

եա

չի կարողՀազոբւակցվելլեղեցկությանր, բանի որ

միջավայբը նրան պարտադրածխեղճությունը փորձում է «դարձնել»

անծոռռա-

1 արտույտ

ու

զում

թյուն

ու

ե1

ու

աերունդ: Հավատ

որ

ու

շրԼիլո Կարված (եո 88ր

աղմուկով իֆեկլու Մորու, Հասկանում

ու

ու

- Ք

յ

ու

Քա Կաջոունջի ու

Գո1:7Ի4 չեր

ո

ու

քացբըո

մ բոջթին, իրԷ Այլես

Դ

ու

ու

Հատված

նույեն ահիչու է անքով են իրենք իբնեցից կերտել սիական տեսակի, փնթո:Հարկ է վերադառնալ,քանի որ դա է ճանապարծրչարունակելու կլբի: մա թերես յչարքի միակ ստեղծագործությունն է, որտեղ նպատակադիր կերպով ներկաէ բնությունը իր տարատեսակ պատկերներովու խորթով, գուբ մա հերի աավեիներիխաղով: Մաթեոսյանի Համար փեքնանպատակ չէր կարոզ լինել: Բնությունը ձնավորում է կիա Հերոսներին, մասնավորապես Դա կենդանի է երան նռանմիէ, ոբ Հաղորդակգվում տղային: ներկայություն ֆականորեններազդում ներաչխարՀչի,բնկալումենրի վրա: Բայց Մաթեոսյանի պարագայում ճիչտ չէր լինի խոսել միայն բնապատկերի մասին,թանի որ բեության նկարագրությունը կամ բնության զգացողությունն ընդգրկում է է ձայնի, դրանց պատկերները, Օուռերը, եղանակը` ամնեատարբնրպածերի ու կացության մեչ: Այս է սպլատնճաոր, որ Մաթեոսյանի՝ բնության ընկալումներն ու

ու

զարբտագրելին: միբան էբ» /290: Բնությունը չի ինդունում անկենգանն Փֆոբը ամենամեծ ցանկությանդեպքում անգամ: Հուչարձանի խարի չես նրան անչաղորդ Բնությունն ոչինչ է դեմթբ, ավելի: ռպիիչափ աղարտել բնության է Հիչողություոր մի ծիրանենուչափ անդաժանկարող պաճել է որձաքարին, էս ձառը,- ձիու վբա առաց Հեւ. «Սիբանի չի բնության ոբ ապրուժ աիթանի բերեց տնկեց: Քեռին,- իմ Հեր Ավետիքըմի գարուն Շնողից բերեց, Մեսրուլ ժառ մում Հր է, Թոզ առիֆլտրեց, էայց ձմ Հեր Ավետիքը Փոուղչէր տալիս, անպտուղ է Ավետիքի ոչինչ մաքառումը /290/: եղեկի երեք Հազաիանոց բե» է Հարատացնում բնությունը: խր գոյությամբ կա ձլբանձնուկողքին, որ ֆծրաշւելէ «Բեուհամաքնեոսյանը Հետաղայում «Մեռբոպ»պատմվածքը Հեւ: իծարկե, կարեոէբ «Սկբզբբ»վիճակի դա կատաիվել մեջ,ինչպեռ 4իերի» «Փարաֆանովյան եւ ոչ թշ կապը: Խդածօյուժետային դրանցմիջն. քը նյութն է ու

ու

այդ անչնարէ մասնատել,ինչպես անջնարէ բաժանելկենդանիմարմինը: Հետեալավ ԷԺ կարծի քով,նայվում է նյութի մեջ: Լհնտաժը,այսինքնայդ ոսկե,փռբկարգ պարտադրելու մամանակագիական եւ բեությունն օչարգունակ բեչոլեսգեղանկարի այնքա էլ գույկույյոին առումովւ գեղեցիկ, ալմաստե ասում է Մաթոսյանը /ես, 226: Այս դիտարկումըկարոզ ների անցումենրով, Հարաչարբժ փովոխություններով,լռությամբ, ժայներով, մբերանփֆլացրեցծ,առանց ՔՀարկր, «տարբերակին», կենդանի ներկայությամբ: էնք վերագրել«Բնռնամինր» չարքի փերֆին չի կարողիր մեջ չներառելն Քայըբնապատկերը օզակենին հ վերջո Կարնոին«այդ ոսկե», «այդ ալմաստե»առանձին գրողի աչխարճշայացքային նիինրանգները: Մաքնոսյանի ատհդծա- էզրաշանդման: գործության մտազոդությունննրիցմեկր արդյունաբերության Հաիվածներից էն, ոի կռագելի են դարվեում կյանքի ամբողֆականությունը: է, բայց քեչպես մնացած չարքն ամբողջացնողերկերից ոչնչացող բնությունն է: Վճրֆինս «ՍՄծարոպր» նածշանջումէ սպառողականՀողեամբող, ծն այլ Հետաքիքբել ժչ այան գրողին այնսլես պատմվածքների ալաղրագայում, բանությամբ առաինորդվոզ Հարվածների տակ: «... Ավնտբքի սերունդների ծն սովորականսյուժեի Հնրթագայությամբ Հին իրազացատեղը կարգիխեգիբներ,որոնք դուրս մոտիկ էր, բայց գետի ձայնը չէր լսվում, ջրաղացը կարմեչ մեր Այս պատումը ւ գրականության պայմանավորվող չրջագծից: պամության մեջ էր» (2827:Ձորից դեպքերի ծէ, ֆրով չէր աչխատելփիազացատեղը ինբնատիսլությամբ, դորձերիցէ: Հարցադրումների տանում Բեք լանջով դուրս հկաֆ Հին ճանապարծի բազածայտող նկաբաղզիրբ Հր գեպի Հին ուտիների մեկայլ կոզէ դարձնումձրեույթը այն ակնձայտ մտածողությամբ տակ որ նոսր էին, Բոց ղա ճանապարՀ ծամարձակ չեր. այլ ճին ֆբաղացիփբանցքատն-

Այս անչետացող տնշանկյունով: ընկալման մովմ̀ինչայդ մեզ անձայտ մեֆդժվարէ Հիչել անցյալում ոի իբականության եղածը, է, ինչի վլայում Հվասին ձ եով դրականություն» գառնում է այսօրվաանկումը ուցանող նչամող: «Մէզվի Մատուցման պատումը գվվոցըորով մեկ աչխաՀետագայում «կզբվն. է վաղ կամ ծՇ0ւսկանենրի է, որ այն գրվել ավելի կանգնածէր: Գախրան այգի էր մտնում, 4ուկի դետնի վեր. գքոն ի վԵ-ր...Ֆ: Իսկայսօր մի էզնինի տանքր պատմվածքիվրա արձստաես չէր փոխելու մատուցմանդերակա Համաի Մ ծւրուվըձիու վրա երկու օր Հարվել է: չէ ներսից,Մեսրոպըներքինխոսքով չի լուսավորված Գարզվում4` բնության վրա ունեցած Հարձակումը,որ Համբեդ սկզբունքը: ձրեսրոպը չ Հասունանում Այստեղ կերպարը բնութագրվում ինչկամ ամբողջանում: Դա բՖույք ունի,առաֆին Հերթին բարոյականնշանակություն է ատանում: 1եչ"" քայջինչո» կողմից: ականատնս-Հեղինավի այնպեսէլ պես իայն անտառիբնության է ուրբանիզացիայի միջավայրի, բախում չէ, դա տարբերաչխարմիֆավայրնհրեն Ամբողջ Հեռու է խոսբի միաչնրտությունից: բախումէ,ւուսբբեր Հայագթների Մաթնոսյանը տերմարդկանցբախում: ծողերանոււթյան Տղան ռի վբա է ցուրօրինակ ճակաաւո, նա ստեղծում զդում է բնությունը. բնորոչ իներտ Հոդերահությամբ ապրում է մեֆ ամանակի մեֆ, նա իր աշխատանքով ՔԻ ոթն գործադրած Շատած, կորցրած մարդը: ավյունը ներքին է միաձուլվումդիան: գրոչում է ուժի : ապրել Բնության մեջկաբելի ազնիվաշխատաջնէ. միայն նպատակների փով. Հակառակպարազայում ինությունըդուր» է Հանքլու արտաքինճիգքրի ճիգերիմեջ առնում է ծիծաղելի: նա չի նկատումսեփական արդյունջում նրան մբաձուլվելու մղումները:Մոռացված իրականությանմիֆն եղած անչրպետը: անկյուն է Ֆէրխուդա միայն զոպանակը, ժում ծավալման ներքին Սակայնսա չէ բնավորության քաղաթակրքությունը` այլանդակելով բնապատկերները: է, «անձէթնթ» իրադրությունը պայմանավորված Ավազակ որդին ավազակ Հոր Հիչշատակնանմածացենլու Համա որձաՀանգամանքներով արտաքին այ քանն որպես է, Մդարոպը` որ այն Քորի Հաղարմանի, ր «լելով էրն ալի մնավիլ զատճառունի: վորած ծառ բուն էր», գր է Հրփա են Հորթ: եթե ն նրանց,ովբեր «բզու տզանել անունները: Չ կենդանի է ազգակիցներին Բայ միննույն Հակադրվում Քր մեջ չի ներառի Բնությունը է, ապա առաջինդեպքումդա «անչասկաէ-ի "ւ պարտազբվոլխաբկանքը, գեպքումթշնամանքըՇասկանալի »րջան էլ այն մատուցվիարժանածավատ, գոյություն չունի: «ՀակառուՀակասություն 44141784«մթով: «Սուս էծը Հայտնվեջայնտեզից, ներքին նալի» է: հրականում «րազ ծածկվելէր, ե դա ե., 1990: էկ Հետո գերեզմանատան զծատթարն աջա թվաց. սկզբում պես ձուչարժանձի Վիպակներ, Հրանտ Մաթնոսյան, զբ:

անութ

|.

վերչին :

աչխարձայացքային տարբերուԷյունը»պայմանավորվածէ Հողեբանական,

մա է, որ դառնում է Իսկ Էեչպե՞ս գոյությունունի այդ Աչխաբչը: սյանը: Է առաջնային: Մաթեոսյանը որքան կարնորում է ոչ այնքան օբյեկտի, կաթնոր ժան դերը: Թումանյանիսւլատկերածաչխարձր կար չատերի, իր ռությեկաոի աշխարձը դառնում այդ աչքի առֆն, բայց եթե մի դեպքում մանակակիցեերի Գրչի տակ գոյություն, մեկ այլ դեպքում անտաղանդի ապրող ձր կնեղդանի, անոնում է, կա բոլորի ոբ իրականությունը ենթադրելի ուղղակի էր: Ասվածից ճ է րնձ, կերպ Քն ով ինչ այլ Հարջ «ինքնին Հավասարաչափ, առջե աֆքի

թյոմբ, ինչի Հակաղիրէ ազգակիցներիբնույիին: ստեղծագործությանմեջ ւլրագմաՄաթեոսյանի եթեԳիքորը /«Ալխո»/ ալա Մեսբոպը ապրումներով,ՀոբնազսնցությունիցխորչողանՀարն է նրան գեբանությամըմետաֆիզիկականոլորտներինձգտող անճաւոը:Դժվար Համոզել, որ ննրկայում ՀարարերություններըպիտիկարգավորիՀարնանների Նա զգում է ն դիտե, որ այդ ամնեից վեր գոյություն Հետ օրենքի պաճանչֆով: ունեն օրենբներ, որոնթչեն տեղակայվումինչ-որ ժամանակիկամքաղաքակա հրեն ուզգվածմելաղբանքեերը: հույն մեչ,Հետնապեսանտեղի Ատծլու-

տիկ,

է,

կալումայն:

Խյունը"չ միայնպատմական կենսափորից, այլ անծառականծակատազիից, ապրվածկյանքից է գալիս. անչեար է մոռանալՀոր սպանությունը: Գատումիսկիզեն իսկ ազդաիաիում է ներբին Հակասության մասին: Խոսջեառօշրծականի, առարկայականի, չոչափելիի ե անտեսանելիի,բնազանցականի, ոգու Գակադրության ժասին է: լավ Հայոց պատմություն Ձիապանը գիտեր,դա նշանակում ձր, ոբ ենրկանդիտում էր որսլեսանցյալովվլայմանավորված ճրմւույթ: ուստի ն պատաչէր, "ի Մեսբուզը սարերիմիակմարդնէր, որ զգում եի իր ԳայուլցյուՀավան եբ խ տարբերություն ովբեր գառնարած, մթվոր երանց, ձորթարած, Հեժվոր, խուղզվոիէին, ռբ ցրտերիՀետ Ժորբ Աիավուտ ձինիջնելու, իսկ չոզին զովի Հետ ելնելու էին սարերը: ե՛ անցյալը, ե՛ Ֆերկան, ե՛ ապաՄեսրոբ Շամզգում էր ժամանակի` ջան: ԱՀա այգ ամբողջականկամ բավականաչափ երկար կենսագրությունն ձր պատճառը,որ նրանդարձնում էր զգայուն սրատես: ԲայցՄեսրոպըոչ միայնազգայինգենի կբոզն է, այլն երեույթներն բեկաղլողն մեկնարբանողը: է. "ր անցյալի,Հիանարար ներկայիիմաստավորումն ընթացքը չի վերապաՀում ուրիչներին,ուզում է Հավաւացածլինել, որ պատմության, սեփական ճակատազրիտերեինքն է:

497:

ու

`

ու

ընեկալցուտ անջատական»ոլորանձրիցն դրանով էլ Հակադրնակըկրող մարդկանց,ովքեր «Հայեր» չեն, այլ ուղղակի ու

տեսնում:

:

Ճ

տեղակայվում «կյանքի փիլիսոփայության»չրագծում, ինչին . Սաթնոսյանը: Շոպենչաուծրի աչխաբծը կարծիթով ինչ է, եե է

Գարու գալիս է դեռես կանտից: Բայց "չէ' արոր աֆուը՝ Մեզհաբանությունը չէ հչանավում, Ձե Շուպենչաուծրը չի Ընգունում օբյեկտիվ իրականություչ

ոչ այլ

դա

եր:

ԲՆավանաբար «բյեկտիվ ոնավությունն ԱչխարՀի բնգունում

է

նձ

Սոթնո-

տեսնելու: դեցվածջ նախածարձակ մեջ ճասնկարծ ցեղիպատմության

ուզի,միննույն 4 չավ է

" ՀԵՀզ» Թո մանյանի ե «Շունն օրինակով բանաստեղծին կատվի» զուղաձեռելով ա մ. ր Սա իրականում գիանց չի միֆ Հակասություն ե: մ «րո մճջ անկյունաքարային նշանակություն ո"ցող"յոշանգույց ր Արա զարն է: յեկտիվ աշխարծըմեր սուբյեկտիվընկալումն 4: Ի մենք Քնք, այնպիսինէլ մեր աչխարծնէ» /ես,1257/: ա

ա

դա

2"ՎՐԴԻ" վո 8:Աա ք Կո,

եմահ

ու

բերող ճիգի,այեւվես ինքնադգիտակցության ձչ նինույթենրի

ունհ

Սա

զիկին,եւս մշտապեսծբնույթի մեջ տեսնում է տեականը,գծային ժամանակը ճամադրելովցիկլային, միֆական ժամանակին:Հետնապէա ամքնասովորավան չափումների»,բանի օր առաջմղիչ պատմությունը միտում է «ւոինզերական ուժը ՀամբնդՀանուր է, Գամատիիցերական: դեմ է Մեսրոպիպայքարը վրագմաավկմիֆավայրի ազգակիցենրի հրեույթի դեմ, մեջ տհղավորվոլ ուժերից վեբ, ոբեվ չավի ուղղված,սեփական փինն ինորո, Բոչ Դ լոնաակին է մարդկային ՐՀԼՐ4 ձրից Եկած Դար"բբտ Ը, Գբեթէ անձնարին է: Ինջն իր ժծչ երնույթ» «ավնղերական որն ինքնին Քաչելը, Ք4րէրէը չորս է աչխարծիվատըինչքան էլ որ բեն չունի Հնազանդ, անչար ամփոփված,

|

"ոթ.

նույնը,

ու

Հայե է Մեսրոպը: Մինչն Լեոն ՀաԼոն է Հնարլ»,- Հավատացնում «ՀոԻջ (եք է"աղթզոսյանը 7 Մեսրուլի բերանովակնչայտ է դարձնում ինչպես էճոյի

'

է

ինչ սուբրյեկ-

/Ես, ավելի դառնալուֆ նՆնբկայություն գոյիցդոյ դառնալու, Համար կարնոր մեզ պաիադայում Տվյալ է բերգաոնյան կյանքի պլոոթյկումին: նցոչի Հարաբերում մամանակավորին Հ այն, ոբ Մաթեոսյանը Հարցերը

ու

ի

մնում

կապված մետաֆիզիկան տիեզերական է կյանքիփֆիլիմաթեոսյանական Համար«րամՀետ, ե թե վերջինիս Շուպենգառւերի մուռ: ինչպես սոփայության Համարբնու կամքէջ, ալա Մաթեռոյանի քր» առաիմղիչուժ 1, «ԱշխարՀը հն հիկրի կննդանության, «Ձգտում Էյուհը, ֆուրիջնջում են կենդանությամբ:

ու

չ ժեր

փոփոխվումէ, իսկ իրականումչատ բան այն անբնդծառտ

տիվբնույթ ունի:

|

ու

ոի

ռր է ծաղում,քե փնչ չ հրականությունը, Հաիցը է թվալ, կարող կողմից: անդա տարբերկերպ է ընկալվում մարդկանց

է, ար Քայցէլան այդովես

ամեն փոխվումէ սուբյեկտը, ախարբձիընկալումը, Գնտեապես

ու

|

ամեն

'

եթե

"ւ-

Հայտնվել, Հիչվելու արժանի գեմքնր, ապա դրանք ինջնախանոբնության օրինակներնն. «Գայլ Վաձան: երան՝չարգեց,հկան ֆարդեց «րբել եր: ձլ բիցձկան: եկածինջարդնց`Հալվեցին,Հաշվեցին-Դար«կաստանը ի վերֆո ամքնի արդյունքում երբեմմյա մարդ չէր մետցել»: Գարսկաստանում եչ «քար» վերածվումէ Քաջ Նազարի: նկարագրիմեջ առասպելականչաուրեմն`Մեսբուլն ազգային Այսպես Հէ Հասնում ինքեաէ: Բեյըիշաիկե, փերիծառնող Հերոսացումը բացառում «ԹԵ մերժման. ուրեմն տղամարդ ենք եղել` որ թուրքը Հազարտարիիկներիս քատած դիմացել ենթ:- Պարծենալու բան է,- ասում էր," պիտի պարծննանք» ննջողներեն

ւ

/1942/:

մեջ ուրախանալու առիթ Լառղներնիրենց գործին էին: նրա ասածների ն որ նրանքանցյալիտերըչէին: քոնի էլ տխրում, բայց չէին

չէին տեսնում,

(89

է88

Ուղղակիիրենց չործին էին, ուրախանալու առիթն էլ պեղակիցներիցոմանը վրա էր... Քանի որ լեզուն էության, ոգու գրսնոԹուրքերենլավ չիմապողենըի

նատմենակ է

իրադրությանմեջ: ւնելաննլի նճոայնպես էլ ազգակիցների ուժի, տավանու

դնում Հողերանորեն Մոաթուին ամեն

են

Հարնանի ինչ չեչպես վրա Հրացանովդելու, ինչ-որ է էլ զան. չէր անհշնարին ձրԱուրքերենխոսելը, Համար ուստի Հի, Մեսրուլի բում «բարեկվամուներքուստ վտանգավոր կերպայս կեղծ, արտաքուստ Խաղաղ, կանում, որ նրանք Հայերեն խոսնե: եվ որպեզի վիրավորերերանց, Թուրբ էի դա էլ անձեարիե,ոչ մի բանով«չարՀումար, բայց զբաղմունքի թրբուամսում, իսկ երանք չէին վիրավորվում, Քանի որ հշենեց յունն» 1-1 դարձնելու ճակա» «չկար»:Ջկա՛ր Թշնամի որ կբականում... մի բոանէր, քանի չին զլածում, Խուդումէջն, Թիֆվում: ու մեր Խյուեր չէր: մերոնց նմուշնոչխար գարացվող» չկար, մեջ Հերոսականություն որ Մեսրոպի ազգակիցների ԵՎ ինչպես մէծերեն էլ Մճաբուինսռոոռում էին. «Դե լավ, էլի, 4ենդլ կտրիր»: ռակորդ: մեջ ամբողջության ուժն առօրյա առաքինությունների մա անըմբռնելի, ճակատ.դիմադիություն ցույց նրոնց չտվող, իայց ամենուր ըստ երնույթին ւօնական կ ռիվը անտարբերուուժը բազճակատ ուժ է, ոբ կարողանում ամռանը բոչով «մեր սոունբ դարձնել էը, այնպես էլ Հարնանների է տարածվող է, ամենօԷր:Այն, ինչի Մեսրոպի Համար նպատակ Նրանց պետք չէ ագրբյուրիգուռ սարքել կամ ազաթարերլմաղել, թյանոլորտ տեղափոխելն բիչի տուն»: կորչող, ամքող Հալչող, տակ են ուռքի բրո, թանի որ դիանք տասնամյակներու նույնիսկ Հարյուրամյակառափարել չուգոյություն նման խեդիր բեդՀանրապես անունները գրած տեղացիների երկիրըածելը, նրանցՀամար բնիկենրը,որոնցբվում է, Թե գաճարիՖֆառին երկիրն աթուռավայր Խադ: սլատմելով աահչով-խոսելով, դեռ էրկար հն ժեալու, իսկ նրանք գիրը վրան ծառը «ղոմելենիի Քառսնսկով» 72 նրանցըժորտալով, ականջըիշուլ էրենդ աչքն Համբերատարությամբ` է: իրենցուրթ: երբանցը քաչում էին տալիս դարձնելն նրանք Հիժնավորվելը` ւ որածվելն Համար լավ պայէ, Հանդաթժ:, այուսնըճիդերի արվում է, որ թուրք ցեղի տարածման, բնդչարբձակման գործն ավելիլավ պայմաններ զգում ձն, որ ապիեչու որքան այնքանգիտակցում, մաններատեղծելէ սռզիայլիզմը:Հիմա անչեթեթություն է մտածել, ԹԵ Հնաընկածն իննը բաժին էլ հ ամենից լով լյոանքն չունեն, Համար դռյություն էր միախառնելտարբերժողովուրդներինիրար ստանալ ճնոր» որակ: բտավոր իրքնը տռւնն են Համարում:Համբերում նն, էչ իրինց այնտեղ Նրանցթվաց, Թե տնտեսության,կենցաղի մեջ կատարվածփոփոխություններն է: նրանքուբ որ գնում ն ուժեղ էէ ժիջավայրին Մնացածները են: Մեում է նա, ով Հարմարվում ի վերջո փոփոխություն կմտցնեն ն մարդկանցգիտակցությանմէջ: Բնակամնում են կես ճանապարծին: նարարավելի Հեչտ էր դործ ունենալ տնտեսության,քան զիտակցությանՀետ: Տեգնացերանցուրը, ցուլեր էին կոլում: «Թուրջերը նեկան, ասում էր ձիապանը: Զկային,է, չկային: Քաան ՄեսրոպիՀրացանավորված կողքածանին ոիի պոզերը կչբով- ասում էբ ձիաոլանը երեսուն թին աւռհղծվեցին: Քբքի"ւմ ձր ցեղականին, Սերգեյ Մեբոնովիչ ական սրապոզ մուտ մարգ չկար աւա նրանց Ձենինչու էր, մերը չմեռնի, տառա մբ սոսիում ոնը ժողովուրդդարձան:Մոցիալիղմի զարմանալի ամեն մեկն իր գործինէր: Եվ դա չէր բաժանում. սոջիալի՞ ըմ:Սրանց սոջիալիզմնստեղծեց,չկային, է, չկային, ստեղծքց,թչեց ձլանով-մաճակով-կրակոցով Թողնել Հետաբրքրությունից /1957: կարքլի չի դործը Համար, Արթինիաղիլուր եղբայրաբարչուր խմեք» «բնական»էր Հարնանի բութ պոզեր կեղականը հն եթե Հանռ Համար: կենդանու ցավել եթե քաղաբականՀանգամանքնեիրժողովուրդներին դարձնում դիզված,առւսվել նա Հնարի չարունակվելու չունի կաժ վասար, աղպլա դա չի նշանակում,ՍՔ նրանք ներքին որակներով, նպատակեն- ունի «թույչ» է, ուրեմն «պետք» չէ չի կարող: եթե իրեն պաշտպանէլ բով, կատարելիքաչիոուռանքով,վերջապեսայխարծ հկած իրենը առաբելուչպիտիունենա, «Մի բան սխալէր»: Սխալն չպիտիլիներ: թյամբ դառնալու են Հավասար» ու «նույնի»: այգպես Մեսրոպի ընկալմամբ մեջ չէին կարհրացրել որ իրենց էին, կարող լինել: Ավելին՝նրանցից մեկը սաձմանագիակողքածան բութ պոզերխ ազնվացեզի Հարնեանությամբ էր սրապոզի չժվար ուրեմն որ վերզ ենդացնում փ մյուսիապրելուՀնաբավորությունը, մանավանդ բնազդը» էնքնապաղլ տահական ձիտո էլ Շարչիճս սիրածոժաիարոտավայրերը տրամադրումէ Հարբնանին ապրելը: երեէր լինելու, որ բլուրի Հակաուակ ֆա դնում չ Թշնամու Հանդուժ իբ վբա, բնական արածեցնելուճամարտուզանք վճարել: արնախումի տուլինեին,իսկ ինքն արփաունհոցի է վճարել,ի՞նչ է եզել ոբ. գերբ բ դինվածսպասելիս սչն Հրացանով էլ կասանք, ձր Քշջամուն, " օղանելու նման առանց աքի բարթելու, առանց խղճմտանթի ոք ել կլինի. Հաչտություն էլ, իա էլ ինչի ենք Հարնան»: Հընթացս անցնելիս, ն ա ը Փարեւոնն Հետ», ճանապարծով արոտավայրիխնդբբ չունի, Հարնանիսարերն առանց այն տարիներառաֆ «մեռքի նչպես մեծ նն Հլ բարերախտություն նքաԳամար,խործրդայինիչխանությունը նրանց Հորը: էր Հաննույնիսկ«արձանագրությունկաղմել Մեռրուղիմեջ լեռնացողտռծլությունըոլարպվելու նրան դարձնեՀ ու ու նվաստացումը ծնված Հի, վորել» կարող սորաունալ: անզորությունից Գո կարծակի թծաի մ.միածի, որն , Մճ. ը նման 6զճմւ է Դն-Կիխուռղին, » Հ անատաժ ու է Ազգակիցների բարեձոգությունն ուղղակի խելագարեցնում : լու ձր առավել դրամառի Զ նա չդիտք, վրա, մե խղճմտանքի «Տո` իրն էջ, ե՛րբ,կնկալիրբ մարգչկային բբ եջ, «Ք, օվ չէ ասելե Մճարոպին. թր Հույսը գրել է արդարամտության, ռր կենու մասին իր ունեցած պատկերա7 են դիա թե ռրքան տարինր էրականությունն ն մեր սարերիցՀանել»: Այս անտարբերությունը ենք թԹուբբեիին "՛չ վախը,որբ դրսնարում են աղգակիցենրը: /«Առւաֆարկում ցումները

երանց առիթպետք` Նրան առջե: գության

ու-

առարկա` ժտածոդության ամեն ժամյա

ու

ու

ու

ոչ

ու

Մարոյի մութ: Համար

ու

ու

,

եք նրանք նույնը

ու

ու

«Հորն ԲԱՐ րրաորաատ Դեմ .. Բ,

«Տուգանք

երանք լոլոայ Հնագալորոմնյուծը,

չուննք»

ապանեցին ո

Իո

իրականում

ի" է

ծիարիլի: ու

Լ22 Ֆրա. նույնքանհիմի անտեղի ծիծաղքլի Հաղչ«Հերոսական» մեռեարէ չրֆելսատնդծված կացությունը: Մճարոպը փորձում կուժեերը: երանքթողեցին, ռր Հայծճոյելովմոտենա, աոա խփեցինփունցին որտելզառօրյա Հարցերիլուծումը չի անչարժությունը», «ներկայի է գեոնին: եվ չատ ծիծաղելի էր գոմի դռանն ինկածբիժեն, շիբ որսորդական իսկ դաո կոխիծանարար Խեդիրներին. ապագայիմեջ լուծվելիք վուգորդվում են իրենց ունեցՀրացանի մեչ փամփուչտ կար, փամփուչտիմեջ կոտորակ թե Հանկարձկրահե դիջում ովթհր Հյուրընկալ, Համար, ովքեր կույր գրանց կեր, նրանցիցմեկի դեմքը Հետո ընդամենըչեչոտ կմնար: ծոած Խոյում, Թե երբ Է իրենց անասունը կուչտ արածելու, երբ վածքն վիզը Միայնայսքանով կարող էր Մեսրոպըփոխել ստեղծված կազությունը: նրանիցգութ ծն ակնկալում: Հանդես գքառատեն Հակառակորդի Անտեսանելի, բայց Շորիզոնիցը Հորիզոնտարածվող ՀամածավալՀակառակորպազր, նրբ ձառի չվաջից ճամվոո ՄճաբուլըՀիչում է ճակսռուսգրական քն դին անչանգատացնել ապաղզբել, անդամչկարօզացավ: ծեծեցին,ջուր լգրին գլ/ւզգակի ՂազարիԱվետիքըՀասցրեցհբեխային գութօ ելան երանք, մեծ եին, ուշբի բերեցին, ՀաիՔրենցՀետ նստեցրինծացի,բրենց Հեռու Ճովիսներիցջ ոբ երանցում աղեն եմ, քանի վերջինս Ավետիքի Թոմուսնց եհիված Գմերուկ կաինցին, մեկն էլ Թեի տակդբած ճամփու Բնական մեղդրեցին. «Արյուն Էինուժը հ ոչ գթաօբտությունը: Հարգում Նրանք ուներ: գանք կորցրածցամաքածմարդ ես, կկտրեսկուտեսՖ: երանցկեցվածքն վարմունէ առաֆ: մությունը Հաշմվում բռնության Քը տանտիրոջկեցվածք վարմունք էր: իրենցէլն վերապաչելդուր չեկածին Ավետիկատակելէին, Բայբամն Դազարբի առաֆ Տարիներ արփաուտցի նան ու ծեծելն ե խնամելը, Գյուրասիրելն Հրացանէլ ճամփու դենը: Մքսբուլե ավեչի Հետո գա փետակոլվ էր դարբժել, Քոոնիոր մուտներիխանչալ Հ զգում ծարնաննիրիմոտ «ՀշուրընկալվելուցՖծնո: Հետո... Հանվաստացած կրակոցըպաւոոնց երա Թո-րՔի չտանելը, փոանչալին էր ձճոթը դժվար կար, մաթողբերգական է ատեղծված կացությունը: Մնծելն էլ, ենբելն էլ, Ճոլւատա' ր բ"ւիյունն ել անքլ». ձինիրենք`սարերիտերերըե ոչ հկվորները: էր անխումամաՀիցքիչ առաֆ,երբ կանխազգում անզոր էր ձ բ Բարոյական մեկ անդամնա երա Համար փողճմդարձրել նվաստացումը պիտի բազափրկության Խարիսխ ենիքին մղումով Փրիատոնյայի փելին, Հայտերսեփականցեղակիցների չէր դոյիս պոկ անջե՞ն անջեն իրըթե չաթությունը: Դա Հույսն «կզել ամենավերջին էբՔայջ տանք-կաիեկցանքը: ցեղակիցներիչեն Շասկանումկամ չեն ուզումՀավատալ, Ռւ Քանի որ ամեն ինչ վճռվածքի, հ այդ պաճին որ ով գթասբառումասին խոսելուց»: երեխայի թյուն է ցուցաբհրում ՃՇակառակորդի թայլերը երքՀանդեպ,նա բացառումէ այդ գթասրտուարագացրեց երեխանէի, Ավոռտիքն մտածոգությունը իրապես թյունն իթ Հանդեպ: սարսավիմեֆ ծրկարչոնանելումտադրությամբ: եային այդ անպատմելի Նա

իոկ քաճարել

ու

ու

ձգտումէ

ու

ու

ու

ու

կասես

ու

ու

ու

ու

ու

զեոիջն

ու

ու

-

ինել Գթասիրտ

արման

մարդու, անգամ Հակառակորդի Հետ՝ ՔրիստոնյայիՀուրոցք ՝

Այ» առումովՄքաբոսչի զայբույին ուղղված է իրենց չությամբ կրավորա-

կան կեցվածք ունեցող Քրիստոնյա

են դեմ, որոնք Հարկադրված տեղակիցների

Հարնանություն անելնիանցՀետ, ռվքերՀեռու էն այ Դ բարոյականությունից: Դժվարէ մոռանալ առորաքարչ քծնանքովտուն Հրավիրել անցյալն ու

նրան, օվ չեժից ներս է մտնում` ինչպեսէր տուֆը դա Համարումէ բնական երեույթ,կենսամե: են Հեչով ենբն ՔԸԵն արհլնչ. չյաօր նթանք Ամենից տուղլանք պածանջում,իբր վաղնէլ մենք ենք նրանցից տուանք պածչանչէլու: Դ երինքչի չինելու:Ուղղակի առանցը է ու

աղմուկ-աղաղակի կարելիապրել

չէ՞

մեզ ՀամարանընդՀատ նեղացողաշխարՀումու չկանխազգալ վաղվաօբըոր Հայը սարը սոսկ արուռավայը խոտծարք է դիտում ն ոչ Ճայրբենիբ: ՋԷ՞ որ նրանցթվում է, Թե ժշտաղես եղել են այս նեղ սար ձորերում ե այդպես մինելու է միչ, իսկ հրակաֆումմ դաչար երանցից խլված է, իսկ սարերն էչ ու

ու

ու-

փեչներնարդեն աիուռավայրեն դարբմրել: Ու էճ մի կտրուկ, մի անսպասելի, մի անպատմելի, իրենց չբոնող մի Քոյլ չանեն, ապագան ուղղակի ողբալի կաբող 4 լհնել. «ԱյՔԹիցդ գա էդ Հացը,- Հայչոյում էր ձիապանը,բթիցղ գա էդ էթածղ Հացը որ քու զավակըչի ունհքնալուոր ուտի» /196/:

ե Մեսրոպի իրերիաշխաիծին Հավատացող մետաֆիզիկան մերՀայի ղեմ է ուղղված:Նրան,ով իր ապրածիցդուրս այլ ժամանակ տես» չի նում, նրան,ով Հայրենիթի ու փոխարեն խոտՀարք արոտավայըէ տեսնում: յ

ող

զայրույթն

չեռնացող վախիպատարգունքինրի, քարբագած սարսափից դժբախտության, զգում էր, տարավ,Մճարոպլն

չերեէըով:կջակըչալ ք»-րջը էրեխայինմի կողմ անկախօգնությունէր Հայցումայդ քե մի վատբան է կատարվում կումբից ու

չոբանից: բ

ֆիծաղելով մանք

խոսում, Թնն ոճիր են քրականացրել դեմ էլ չնե ճան «մեֆածոգի»:եթե ոչ միայն դաժանեն, յլ Նրանք սպանհլուն: երեխային երեխանկամքից անկախ օգնության Հույսով ապավինքլէ նրանցիցմեկին, ՏղանԹող (նը չլինի, է հրեխային: ապա վերջինս մբեչե վերֆ պաշտպանելու ինքը քանի որ փափուկկոչիկավորըՀանկարծ կչարահա...ԱյսինբեՀ̀իմա պայմաեն ղայբույթը ներթին Իսկիրականում Հանգիատ է, թեն ժարգ սպանել: պածինչգործեց ինչպես արվեն որ վճռական է այն Հազզամանքով, նավորված ն այդ պատճառով էլ Հեգնանքիէ ընկերը այլ է, զոժին սպանողըինթը չէր, ու «Նա, Խանչալի Հառր կթակել բնկերոջ կողմիցարժանանումմարգասպան լաց մի ժպտողովասաց.- կչաբանա, կոչիկավորին, մարՀայծոյել էի փաղիուկ Ն

ու

են

ու

22087: Լինի»

ծնունմեֆ տեսնում է անչատականության այս իրադրության Աննեինսկին ձն նրանքիրականացնում է էպիկական աչխարձից: Գբ, որ տարանչատվում տա մզում մարդժնալ՛:Զորանըթույլ չի արյանվրեժը, բայց ն. միաժամանակ ունի:Ո՞րնչ Ելթը: եթե Մեսռր էր օգնությանկարիքն ձեռք տալ երեխային, ն մտածում նույն կհրպ ցավում ն Շոր մասին Համար, ա պա է ծոր բուը պավում Սա սլիտի Հասկանա Մեսրույ: Աա բամ ռաֆում սերունդը: Է Համառակորդի

12Քեուաոռ Ո/ոօքճո/քՅ

թյ/օՇոօ8606676Ի68

մբա ուծ,Է..

1988. Շք.169.

ցառապնս անչատականմոտեցում է

ու

ելք: Այստեղից էլ սկսվելու Հր խնդրի

Մեսբուլն էներ, որ սովորել էրե միասին Հասակակիցներէին, քործՀասկացան,որ հրեկվա անչայտությունից հբենք այսօի դաղասիաթակիր-ճան-

ու

ու

բարոյականլուծումը, «նրբ արյունը չի մաքրվում արյամբ, այլ միրով»: ն այնպես բայը առում կրողներ: Համոզմունքեերի է քննադատի, ներծե, ճիչ է` Համադիր, նշմարվում չ Մաթեոսյանիվաղ չեֆանիարձակում, Լեոնն այնպես էլ տերն էր: Ինչպես մնացածներին, բբադրության Բջջի նման բայց չի գառնում զելարվեստականփաստ:Ասենք,որ խնդրի չրվաձքը է քը խրադործումնեղել»: Նա նրանքվում ձր, քե «կյանքը որոչումնեերի «Տահրաղործեր սահզձագզործական կյանքի վերջին չրֆանում` Մաթեույունն Վերֆինիս թաքուն առվխալմամբ էր չըչկոմի Հրաչանգով: ասում գործում ապրում է, թե Մնսբուլն իրեն Համարյա Թե Հայկական խում»: Վ. կամյանովն ոչ այնԼեոնի տակից չին տակ: Սարհորը Ի. Զոչոտուսակին նախագածիխՀանել Խժույդն քաչել նացիոնալիզմի օյուն է Համարում, Համռղվածէ, որ (ՐձժիոՓաղութական ծաջվարկներն էր, ոիքան գ ործունեությունն ն քանտնտեսական պը «կարողազելէ Հանդուրժել, տանել ՀաղթածարեըվրեժիՑանկությունը»: չէին Լճոնի ոի վլատածական նոր մենր» ստեղծելը: Աաննպես Հ«Համակեցության մ. ՔԲիտովը մտացածինէ ծամարում նացիոնաչիստբնոխոչումի, նիա վարամութ գնով ժողովուրդներիբարեկամությունն դուրս դալու ոեվական կաչվից ն Քազիծֆըպայմանավորելով«մենակությամբ, դժբախտություննձրով Հավերֆլամգումները:Վեռնտու ժականձախորդություններով»:: Մ. Փանոսյանն ւյս զիտարկումները իրավամբ պածծլու էրն՛ մեկի, ն. մյուսի Համար: Ներքուստ կացությունը Համարումէ միակողմանին կարնորում է «պատմության դասերի, Հաբազատ Մտեզծված Հոտած կն"չ կ"զբով վիզը ծռած վազողից գիտակցել, որ նիկալի Հաճելիէր ժողովրդի ճակատագրիգիտակցումը»Հերոսի նկարագրիմեջ": Կ. Աղաբեկյաէն տքասկետներիկր«ղեքր: Մեկը«նայիոնալիստ»,մյուսն էլ նրանքդարձել նր, խոսհլով Մեսրոպին Լեռնի մասին, նկատում է, ոի Հերոսներից»չ ժեկնէր էր: Ամէն մեկն իրեն արդարացնումէր չյումի գոյու«փնոնրնացիոնալիստ» հ վրա չի վերցնում Հեղինակայինփիլիսոֆայությունը ի վերջո ուրվադծվում բան երկուսնէչ մինչն վերջ իրենց խ»ճծրի մեջ անկեղծչէին: Ուբիչ մի գոյակերպ, որն «ակամայիցպաձանջումէ Եոցիալ-պատմականպատճառա թյամբ: Նա դրա թաղաբականությունն պետություն կար: ոթ ԼԷնշջեի Բինունքին ասում էր, Լ. է, բանվածություն»ը ՄնացականյաննԹե Հողում անընդկրականացնունէի նե դժվար էր ասել, թե որածղ էր սկսվում Հաստծխացելէ վրեժի անթնդը,բայց էրրբեքչի դարձել կրակ: «Նեսինքն էլ չի Լնոնըն որտեղ ին չանեսոր արի ումբ ծմակիմեջ էր: ձր նբա ուժի: էր ավարտվում: Դրանում Հասկացել,ե էնչութ": էի սաշմանազատելարջի ու ծմակի սաձմանենրը: Դժվար դրեթե նոր Բան չի տեսնում կոստանյանը «Մեսրուլում»-, Մեսրուը չուներ ծմակ, նա չէր սնվում անչոչափելի,բայց ն. խիստ որոչա2 մոտյնությանն է Հակադրվում Հանիթավի մեղադրանք Դանինլյանը՝ կի իրականությունից:Ինքն իր էության միջից եր դուրս կորզում վրիժառուդգիտքլով դբականագնոի լելումննիր՝: Այսբոլոր մոտեցումնքրըթեն կարեոր չուներ:եվ Հիմա, ձրբ կապվածձին 4եուքերը, ոդին,որ արմաւո չեն բացածնայտում հն,սակայն ամբոլջությամբ Կատումի բովանդակությունի: նացիոնալիստի զրացանի նչագատիկնել քերծում եր ողը, Մեսրոպըկարծում էր, ԹԵ «քոն Մեսրոպիողինրգությունըչարունակվում է: Երեան ժամանակչունեցավ կոխկրտումէն տարիսիրսոըմխացելէ Հոր վրեժով» ն Հիմաանարդարացիորեն Հայելու ներսը, իրծնով զբաղվելու: Գյուղի նրանից «խլեց» Հորը, երեխայի մա է նր «վրեժխնլղ» լինում: ազ իրավունքն, ինքնիրեն խղճում լաց էր վախն խեղճությունը: Մեսրուրը պառոմելովէլ մեծացավ:Ու նիր Հիչում էր իության» բարձրակետը: անցյալը, Ճայդ. երեխանայլես կարողությունչէր ունենում պախղճալու այդ բնրանին չկաՄեսրոպը մեձաջավ Հոր սղանությանսլառմությունը ՓիՀոթը»: տարի,ինչբան երբ անցավ քսան բշ"ղացավ մ տաձել այլ մասին,իսկ Մեսրոպը չոեսավ ներսի աշխարՀը,նրա Հայացքն ու զգացողություննեիբ խաների որ անցել էր ՂազարիԱփվետի՝ թուրթին սպանելուցՀնտռ, հրա «ձեռնարկու սածմանավակվեցին գաժան Կրատմությամի, աշխարՀը նրան երնազ միայն ու մբ» ծիծաղելիէր ամեն դրամատիկ,քանի որ այն ավելի ինքնախաբեությունէբ: այդ պատուճանիջ: Միֆավայրն ինչ իմաստավերեց, ուղղորդեց սնվական գոզանայու ծր «րուվն առանց աչքը Թարթելու թուրքի վրա ձր գնալու ֆանկությամբ: իսկ երբ անցանտարիներ,ամքն ինչ` ցավը, ողինրդությունը տարինձը չարունակ Հողին մաշողցավի ելքը գտնելու Հաճույքից: Միչավայրը դրվեցին այլ ժամանակիմեջ ն զապվեցին քաղաքականությամբ: րանիցվերցրել ծր իր անձնական վրեժըլուծելու անչրաժեչտությանզիտակԱստիճանաբար ծավալվեցին որոչակիկերվլարանք ստացան«նացիոէ ծետաղգայում այն մոռացության տաղի, հոկ եթե դա Հեաորպեսզի ցությունր, նայիցմի» Հ«ինտնինացիոնալիցմի» մասին ընկաչումները: նման Տարինքն ավելի որոչակի«իրավոր չչր, ապան ծաղբեր նկրտումները: 18. աատիօ6, 68քԵծքօ8, «Ոոոօքան7րեօՏ 0603բծեր». 1984, ու. 9, օթ. 44. Ո0ո6ք»« տիդարձեծինՄեսրոպի անչեզընթացքը: Դա պաիղապես բորտ, մեոգշոյթտո աօօոթ». 28 ոռքոու 1979 ինքնախարքության ի, 28 ոն ետ, ԱՅՔ 8388». 1967 Ը ատելությունէր` վրեժի Հարավից զուրկ, ոի շարունակությունչեր ունենալու:

«ՌՈ1ԲՔՑՈ/

4 Մ. Փանոսյան, Նա չունի թուրքի եպատակամետ Սաթնոսյանի կնցվածքը, որ վրիժառությունը Համաէջ 192: ատեղծագործությունը, 5 կ. Աղաբեկյան, ու 213: բում է կյանՕմակուտի վիպառքը,էջ պատվիՀարց դրանով չի էլ ծանրաբեռնումՀիչողություեն ծ Է. ՄՆացականյան, Կեցության «կիզբն խործուրգը,«Հայոց լեզու ն գրականություն», Քի: նա գին, որ քչնամին անխուսափելիորենստանալուէ Գատուցումը, ն դա Հետ ոբ չի զորում պրակ3-4, ե., 1984, էջ 50: է: Իսկայստեղ Մեսբոպը մենակ է իր ատելության բնական ռնում չմ. Տոստանյան, 65.09.1970: վբեժի որ միջավայրը երանչէ աֆ գիտակձայարձակի «Գրականթերթ». ցասումի վերածվելու, քանի ճգնաժա՞մը, 8 Կ. Դանիելյան, Հայ արձակիճղնաժամը., թԹԵ՞.... «Գրական թերթ», 20.03.1970: զուտ

մ.

ու

աք

ու

,

յ

է

Մծօրոպի

այս

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ԳԱԱ:Բօօռաթոիթ ։

,

ո

ու

ու

մի

Հոդերանությամբ: Մեսրոպըցեղակցի կողմից ձերբակալվումէ՝ զությամբ որպես Համակնցության4եծրին խորթ տարը: ու

քյու

դությունների,այստեղ ուժեղը կարող է պարտվելթույլի մեծ նենգությունից՝ մեջ Մեսբոպին թվում Այդ անչեթեթ իրադրության էր,թե ինջն է իբ ճակա«նատագրի Հայացքների տերը, իսկ Էնոնին էլ Թե իր ցանկությամբ

թող նրանք ծեծեին,ջարդծին, դա Հասկանադիկլիներ Մեսրոպի

նամբնծրն ու

Համար,թան այսպեսցեղակցիառջե գլիվկոր քայլելը... Բայցնա ժի կարգին առոնլուուժ էլ չուներ, ե ո-վ էր նրա Հայացքիխեթոցեերինուչադրություն մի կտորպարանվեցին սրանց«բաջքամակ»ինդարժնողբ:Դարտեցիները չալվարը կապելու,իսկ ՄեսրոպինպառկեցրինՇողին տքրնացիոնալիստին՝ մյոոսկբերով խոչոր մ ռոլառավ հբա բռաւոակի ոսկորները: «ճավաբել» ԹուիՔի Համաիանտեղիեն ու անշասկանալի«գաղափարականտարաձայնությումննըը»: Հձետնապես արարքը դնաճատվում է որչզես Հասուն մարդուն ոչ վայել բա էսպես հրեխություն կանեն» 22167: «Է-, ա բալամ, վարմունք. ճա եթե տասնամյակներ չարունակ սոռել է Հաբեահներինե դրանով իսկ է Հոգերանորենենթակա դարձելնրանը, ապա Մեսրուվիգոյությունն ադրբեջոնցու ՀամարանՀանգատության տեղիքտվողերնույթ չէ: Եմ աչխարծիծանդհւ այս անտարբերությունը` էնքը Հարհանին, մեացածներինդո՞ւը է դալիս, Թե դուր չի գալիս. իր գործը խանգարո՞ւմ մյուսեն ներին,Թե չի խանգարում, նպատակինՀասնելու միջոցները կաչկանդո՞ւմ ու որեէ մեկին, Թե ոչ... Աչխարչն էլ գա՝ իր դորձին է վրեժն էլ լուծելու մբանգամից,առանց աչքը թարթելու: Ուրիչներինէ թողնելու ճիչտն ու սխալը քննելը, իսկ ինքն իր գործք տերն է, էթե դրո իրականացումնայսօրվամեջ չէ,

ու

Մեսրուլին

է

Էնոնիօժիքը-«Ժոզովրգի թէն«աժի Հավաքեց Լավբենտի Բնրիային օգնում էիր, Հա՞»: եթե նա նիբիրից էր եկել, ապա Լնոնն էլ էկել էր Բեռլինից:նրանքիրենց ուզածի չափով «ծամել» էին իրենց նետվածՀԹազիքբՖ»: Պոռոածական չէ, որ ՄորուըԼնոնի«Հետ վարվումէ այն շարան,վերազարժավ Հեւջն ու

ապա դա

զիս, ինչես

պայթեցրել:փուվել

էր՝ քարծում

նում-իր,

կվարվենբարեկամիՀետ»:

Մճարոպըվրիժառու չէր, նա պատմություն պատմելով մեծացավ չդարձավցավի տերը, նա ցավի կրողն էր, որ ինքն իր աչքում կոխկրաված ու

։

հսկ

փարախում

ինչ, իրականում

չակառակնէ: նրանքխաբված խագծով»է ծն ձն իրենցմոլորությունների մեջ Լ նման սեփականպոչը բոննլ ցանկացոզ իկ երբ պարզվեցինքնախարեությունը, բ Հայտ ծկավ ճնշվածության չանը: զգացողությունը,երանք մեզք էին. չաճնլ օրերիեռանդուն կռիվը փորձում չին վերցնելիրենց ծերունականուսերին: «Խաբվեջմիայնչունը»,- ծեղնում է Մոքեռայանի: ուղի մեջփոաԼնոշեր ղիքէր տապակել: Երբ տարան,չունը դեռ. ծամում քբ: իբականում րանց էր տրված «ԹաղիքըՖ մեկին նացիոնալիզմ, մյուսին ժողովութդների բարեկամություն: Սամեք,դրանից վնաս չկա, միայն Թելոնջ ոչ Հաչոց, ոչ էլ ինչ-ինչ պաչանչներ: էլեկտրակաԼեոնի Մեսրոպին խաբեց,Թե Հայաստաններում-բաներում ոն կլառույի` ի փառս Հայ ժոզովբղդի, բայց տասը տարովՄեորոպին Սիբիր

է

տաջումից, մենության զդայողությունիցծնվածզայրույթբ պիտիոր չրֆապաարթնայներ լեթարգիականբնից, բուլց...չզրաված Հրացանըն՛ ֆարգվեջց, սին ե՛ մի չուն Հաչեց` պայթեց, Քառասուն չներից մբայն մեկը: «եա է ֆրան թվում էր` ռումբ էր դճռնին ու ինքթ Հսկա է, վիթխարի` փլվել է ու անօգնական է, ու ողբերգություն է էէառջն թշնամին աներնույթ է, ու իրեն քար է պետք, քարայր դոջիճի վ պետքփ̀ակվիմնա միր մինչե- կարիճների ժամանակներ,Ագռավուբարձ

ու

կատարվում ամեն

ու

կլինիվաղը:մյուսօրբ է անպայման: երապածանչըչէր ընդունվում ազգակիցների կոզմից, իսկ Լեոնն ընդՀաֆրապես դեմ էր «անցյալի ղարմանը քամուն տալուն»: ելքնթուրքերը ծրեՓով սպանեցին Հոբը, ապա Մեսրոպի պածանջնիրականացնելի» նրակողքին ոչ ոք չկար. Հակառակի` էին չատ: Ե: անզորությունից,նվասխանգարողներն

Հերոսների,բացճակատընդդիմացողներիժամանակը չէ, "րշոնզ վլաբտուկայել» է թոզության, իոկ Հաղքանագը՝ուժը մասին: ԱյստեղՀաղ-

տշխարձիանարդարություններիըվիրավորվածմեկն էր, իսկ հրավունքներով,

էնոնինԹվում էր, Թն ՄնարուինՍիբիրուղարկելով ավելի էր լավացնելու Սանջը:Մեծարերան գովեստներըձրկրիՀասցնինոչինչ չփոխնցինիրերի կաչարունակումէէր ծամել իրեն նետած սուտը. «Անարգության մեֆ,Մծարոպը Գրեզիդիումա կարծ 22 Մոսկվա-կրեժլ, դարության ոտները Փրեդանդառտելյու Սավետա ԷՍԷՍԷՌ,եթ ձանդեիըմեզ վեք, Հբ՞Ֆ/220: Վերխովերվո Սայուզ ծաչ ամճեութ: երնույլթների եր մեքոգին Հավատարիմ Մաքնոսյանն են դ առնում Ռաբանությունը,դրանց փիլիսովայականիմաստավորումը ստանում պատումիառանցքը: Այս մակարդակումներքինՀակամարտութունն

| Գու

72097: որեոոք»

: գոյաբանական,փիլիսոփայականիմաստ, դիանք մամանակիմեջ դնացող, Աս, Մհաբուլնէ` Հիանասոնցձր»,որ կարող է ինքն իր աչքում բարձը փրոդություններ են, որ ենթակաչեն մարդկայինձզտումներին, խորհինալ, չափից ավելի կարեորելթր դերբ, իսկ աչխարծրհող է. աատարբերծավալվող ունեն ե բաղաքական Հանդամանքներովչեն պայմանավորված: ե անձաղորդ ընժացբով փլում Է Քային բնույթ նհրաեհրեակայության օդեղննդղյակները: ամեն Գոյընթացում արարած սնփավլան տեսակը ձղզոիացնելու,ծավաընկած վաթսուն տարհկանբիմինաչխարՀիմեծաղույնանարհերանքսիվայր ելու, ներքին մղումնունի: Ինքնասրաւչոպանական գեղեցկացնելու բնազդր դարության դեմ ինքն Բբ Համար դոյեւթյունունեցող ոչխարի, չան,Փարի տանում էւ է դիմադրությանճանապաիծով:Եվ բ ժողովուրդներին տպավորությունէր անելու, ոչինչ ավելի: տանելու դժբախտություն Մեսբոպիցեղի՝ ներո «անտեսանելի»Հակառակորդնուժեղ նման նրա կարոզենք ասել, որ Դան-կիխոտի է գործունեությունն է, տինըերական անարդարության ղեմ միայնակմնապածմարդնանզորք ոչ Քն իրականության, այլ ծինակայությանՀողի վրա: --ծ---...--եւսմի մամանակիցտեղափոխվելէ մեկ այլ ժամանակ, այլես արգարա1Ս. Հոդվաձներ,դիմանկարներ, Հուչեր, էջ 260: Աղաբաբյան,

աճում

սս

տա-

էՉ0

մամ ինձ մոլորեցնում էր: ԴրաՀամարէլ արչը ուժեղ: աչխատանջի,տնական վանող ուժի առֆն ղեն չպրավտծ:ոքի տերնդ Վավ, ասացիես- է՞ջ: է դուրս զալիս,ով ուժել է` ա՞րջ է: Հետ բիր» ուժի ղեմ մարտնչելուց կոխբռնելուց, այլ ըեբպ` ճիգերիզեռվ, աիջի է ուժեղ է: -Դու մի ՔԻչ խալ ես ասում ճիշչ»նէսպես կլինի.ով արբֆ է Հեռոո Հանգում կարնոր եզրածանդման: Մեսբուգը ուզինւաւմթ» 227: ոխիականծմակպիտի Այոինքն՝ ավարտն ինգձանրացումըվերջին չորս էջե Է: Արչի Սեւ. Գատումի Հարկ է այն չոնսնել «ինքն բացածայտելիս Հնտկապես ճշմարտությունը բոպի մեհամաիխատովդրանից ծնվող խորձրդածություններով, «Աչխոաբթծքը ն կամ էլ դրան բնութագրող ն ուղղորդվող թե դիսից Հատկաէր մեջ» օչ լիքը արբֆ որսորդ է, պիտի Հանդիպեն,պիտիկամ կիակելով պանի, կամ ինչպես որ սովորաբար անում է միջավայրի: «Ով ուժեղ է արջ է»: նիչհերով, իշկ իժ աբֆբկոտոբավիսօրն քած է ղաղլու: Աժբողջ ձվերբոլորելով, կյանքս Աչ կերպՀ̀ատկանիչն արտագայտումէ երնույթի ամբողջականիմաստի, էդ է եղել» /2227: կնչն իրականումկոսչլիտսխալ 4: Հեարավորէ լինել ուժեղ, բայց արֆ չլէնել, է կյանքում զիպվածի դերը առնում եթե խաթարվածՀամակեցական ասվածիողֆ բովանդակուծմակ չունենալ, ինչն էլ չի բացածայտում այսինքն՝ էլ դորձնական միջոցննվճռականՀանգամանք ինքնապաչտապանությունն 4 ճիչոո, է» աեփավան «Ռլ ար ուժեղ հզբածանդգումն թյունը: Հետնաբաբ՝ սողա Հետագա դոյընթացը տհդավոխվում Է այլ ոլոիտ. Իվ չի երականաձնում, ճ . է ու ձմավունեցողն արֆ,ուրեմն ուժեղ: «քած արջ» էն տեւական ւնզիջումպայքարի ոլոր ժո,ոիտեղ Հակառակորդը ոբոԲայցվերջինՀաշվովո՞վ է ճշմարիտ:Լնո՞նը,2 Մեսրոբ: Ավելի նախորդում է Հակադիր սեռին: Այն սիժվոլացնում է նախաճարձակ,ինտուիասում է, է Մեսրուլն մեկի ճշմարտությունն ենդունելի: ո՞ր Հետ, նրանցից չակի` Հակադրվեիտիվուժը, որ ասոցացվումէ անտառի, ծառերի,թռչունների ն ուժեղ է: վերջինս կարնոր սկզբունք ունի, որ չ՝ Հարոր քնոերձմակունի լով տղամարդկային ամուր: անկուտբելի,ռազիոնալ կամքին«Մփո«կիզբին՝ էնոնն արջ է, պիտիՀարմարվես»: Հնետկապես Ֆա մարվողականությունը,«օրենք զգաց, որ ինքր է, Լ բոպն կատաղում պնդանում որ ինքե նրանուտելու, գործունեությունը պաիէ ն ուժեղ: Բայց նրա դավանած սկզիունքնեին է Էրկնքի սարերիՀետ: հրեն չի Հաղթելու է ասոցացվում են` հրինք Հշմարտությունհը ձետնանը: Քաղաքականության ատադրվածորւզես Մեսրոպնանցածվարխխուն տարիների բեթացքում իր Համարբացաձծայէ անձատի բացաբՀամարժեք ճանաչում դտածը չէ: Վլ Գամբնդգանուր Այն տեց մեծաղույն ճշմարտությունը: Արջը ուժեղ է, որովեետն ծմակ է, ծմակիմի մասն Հեւնանքին:Հեոնաթոը՝ ազատ կամթի ընտրության, որոչումների է: «իր մի մասով ծմակը արջ է, դե Հիմա գնա դաիբ, ԹԵ որտեղ է ձմակը ձակաւվես հ արչ է, միննույն է` Մքաէնոնն է զգում իրեն լավ պածին որթան էլ վյալ վերջանում սկսվում արջր: Ուզում էի փախչել`ծառնհրիբռնեցին: Սհչածաօրենքի Հարմաիվել` ճշմարտությունը, եոը չի կարողբեղունել անրեգակցի վր դիտնր արջի մասին մի ժամ ինժ մոլորեցնում էր: ԴրաՀամաթէլ արֆր են պածանջները նկատիունենալով, եթե անդամայդ օրենքները Հակադիր ուժեզ 4» /2237: Հէ դրսից, ազգայինչաշերին: Մեշբոպիճշմարտությունը,ոի պարտադրված ԱրչբԽործրդանչումէ դաժան,պրիմիտիվուժը: Յունգի ենթադրումէ, ու սեփականազաոռ կամքի, մտածոայլ ձնավորվում է ներքին մղումների ոի արջըսիմվոլացնումէ ենթագիտակցականի մութ կողմերը: Արֆըդառնում է դոյակցությանիրավունքը, անաազգային ղության արդյունքում, պաչտպանում չ բնության մութ, անկազմակերոլ ուժի աբտաձայտություն/«Անասուն ծրագրերիմնջ՝ որպես նրա չմտնել անտեսելը չի կարող Հետնազնավոանգն սուեի մեկն էր առանցճասկանալու զալիս էր ցարգի»/:ԲայցՍաթնույանը ստեղծվածկաշ Է Վեակերպում Մեսբուղը Այս ելակնտով մարդկային տեսակ: երնույթնեիր չի ուզվերդում այս տիամաթանությամբ: է. «Ովար) յլ Ասելիքն պայմաններ է: սղեպիաի երան ունենաս: Հետնապեսթույլ ծմակ չունի, ցությունի՝ բնբը է, ուժեղ է: Այսինքն' Լեոնն, սեփական ձմակ պիտի օրինակ,ունի ձն պետք, որտեղ անչատականազրուժննըը, խոծերըկոնվեն,կզորանանմիուժեղ է: Ծմակմիայն ես չունեմ» /223/:

Հատ

ու

|

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու.

ու

Հետնապեսուժը

այնքանարջի, որքանծմակի մեջ է, նրանց դաշինքի: նա ոնվում, ուժ է ստանում իր Համար ստեղծված իսկ ավելի չուտ նա ինքն է ստեղծվել այդ ծմակի Համար նրանթվումէ ինքն է ճակատագրի տերը: նա Հարմարվողնէ: Լեոնը ԼՀաասում է. «Անխելքէ, Հին պոզ չունի՝ կանգնիրառֆեր, եզը քացի բոոլի մասին է, պիւոիհնթարկվես» չունի կանգեիրետեր: Օրծեք /2257: Այս ամենի արդյունքում ատեղծումէ էթիկականինկալումնան ինքնատիպ: թերի մբանգամայն նոր դաչտ ավանդականից տարբեր Միմյանցեն ծակագրիվածՄեսրոպիու Լնոնի ճչմարտությունները: Գրողն զգուչացնում է այն չփոթից, ինչը որ սռովորարար կատարվում է բարոյական այո կամ այն կատեղորիանբնութագրելիս: նա դեմ է ինչ-որ որակն ամբողջի փոխարենգործածելու մտադրությանը.«Առոչաչավը գիտնը արջի մասին ու մի ոչ

ամար ապաստանըկայթանի որ Լենոնի

ծմակից,

ու

Սաթեռսյանն

|

րեի

ՀԼԾՈԾՑ, 1թօամածք, Շոօոգթե

ԷԼ, 1999, օ7ք.

219.

ու

կավայրը անմբֆականգործակցությանարդյունքում:

տածչիջը,խոսքն Այսուչանդեր4գրողբ սթանով չի ռածմտնավակում Այս աստիէ մարդու բարոյականնկարագրին վեիախերում: ըբնդծանրապես ճանում արգեննրանց միջե տարբերությունըվերանումէ, Քանի որ Մքսբույն ու Լնոնն ունին միննույն թերությունը, որ նրանցէ Հարկադրելժամանակը: հա Հիմնավորփոփոխությանէ ենթարկվել,քանի որ եկարադգիիի մաիգկային ու է բարոչապես: Նրանթերկրիքաղաջացին ազգայինխնդիրներիգորփոխվել նման կրում էին աքսոըն ձուն տերըլինելու փոիւարեն սոցիալիզմի չքանշանի ամրողջնվաճումները: Լինելու փոխարէննրանք ունեին նվաճումներ ՀԵՀանվեն,որ փառաբանվեն բոսություն: Իսկ դրանք էլ սլետք են, որ Հքապրորակ մնում է չարված: իեչի արդյունքում այնքանչատ բան մարդիկ, է, Հանդես է գալիս որպես ոբ մարդե միայն Է. կատսիբերի փկայությամբ է: Ուրիչ մեկ այլ ախարող Մարզը սիմվոլներ կենդանի ճռիմվոլային կենդանի»: ու

ու

(99

198 երկբաղեգի վրաիր ն բնությանմիջե Հէ կառուցում կենդանի «սիմվոլային Դա է բնորոչ: ժի վայր»: միայնմարդուն Այստեղարդենդժվար է ասել, Թե ո՞վ է բաբբն`Լնո՞նը, թԹե՞Մեսրոբ: երանքայս մակարդակում պարդապես Հավասաիհն: Նրանցիցոչ ժենինել չի կարելի Համարհլ բարի` իր դործով, նպատակով Հանուրի չածր ճլածող,

երնճույթներիզարգացմանբնականընթացքը պածելու նպատակադիրկեցվածՔով, քանի որ բարին երանք չեն դարձրել նպատակ,այն ավելի չուտ միջոց3 փրենցսնափառությանը ծագուրդ տարու Համար: Լնռերհվաճումները դարվԻնըչքանչան, երկիրըդարգացքեելու, ձզորացննլուփոխարենմեց զարմանքբ՝ փ՞նչ ալխատանքենը ճիգեր է գործադրել,որ այսօր մարդիկ երիանիկապբեն, իսկ Մեսբոն էչ «իբիրներում«ոնցկացթուծ տարիներըդարձրեցչբանչան՝ հի սերունդները նրա մեջ Հայիենասեր-եւսցիոնալիաոիե տնսնեին,իսկ գոբձբ, որ ինքնությունը պածելու, դրա Համարի ծմակ արարբելունէր միտվածլինելու, այդանո էլ մնաց որպես անասանելի հթազանք: «Մեսրոպն»այլ էր լինելու, քան կա: «Ձեռագիր«ՍՄճսբոպս»՝ ղայի Իմ իսկապես Հանդգնությունը,վիրավորելու չափ քայքչեցին ու դնսուգեն ՃՐ: Ամեն պարագայումբնավորության ներքին ընլացքբ: արին...» /Ապիտակ, դբ գեղարվեստափիլիսովայական է: Մքաբոամբողվական ստածղացումն ու

ի

անչձատական երաբնավորություննառնչումէ ժողովրդի ողբերգությունջ

պատմությանփորձին:

ՀամարՀայ մշակույթիգազաքն է: ԳրողըկարնոԻպոսը Մալթնոսյանի բում է Փոքր ՄՀերիճյուղբժ մողդովրդի, ասացողիմիոքը չի զորել առավել ակնչայտ, ուռուցիկ դաիմձնկը այն, ինչը Հանճաիիմիոբը մի անգամկոաձել է: 51: Մբնչանորոչ թչնամի հ իրական «խուսափուկ, պարտություն» Սպիտակ, դեռ կաբնորվել է Դավիթըի̀րականժշնաժի, իրական Հաղթանակ: Մաթնոսյաեի կարծիքով սրանով գրականության բուն ձուբյունից Հնւացավ ճայ միտքը,թեն ակնչայտորնն ՄՀերիվիճակն էբ դեզարվնատավփիլիսոփայական ե՛ վուսակցությունները ու ողչ կրկնվումե՛ խոլոր անձատականությունների, Հայ իրականությանճակատադրերում: Խմբապետ է ՄՀերը`«ավտան Շավարչե Փա), ողբերգականու ծիծաղելի»: Թշնամուանորոչությունը,անրմբոնելիուՔյունի, անտեսանելիությունի է գոյինքացի Չլա՛, պարադոքսայնությունը: չի՛ծինում,բայց Փաղթում է, հրբեմնի խաջճակառ» Հակառակությունը փոխակերպվել է ճաձճի, ռի դուլ է տայիս առանց դիմադրության սռարածվում է անրբեդչատ:Այս միտումովէ ստեղծվել պատմվածքը,որ Հարուստէ ինչպես Հոգերանական, այնպեսէլ փիլիսոփայական չերտերով: Մեսրոպը չե կտրվել նախնականկննսաձննրից,Հետնեապեսիի Համար հլակետւ բետրել«մենք» ե «երանք» դիմելամներր: եա Խեդիբի չի քննում Փնատ-րն «դուտ-ի մակաթղակուժ: Այատեզ Խոսքը երկու տարբեր Հանրույթնեիի, ցեղերի մբջե եղած փոխչվումներին է վնբարբերում: Այդ ընթացքում է, որ ձնավորվելէ հախ «երանք» Հասկացությունը, աոա նոի միայն «մենք»-ը: Զարմանալիորեն«նրանք»-ն աղելի որոչակի է Մեսրուղի Համար, քան ու

ՀԱ-Ա-------1 3. Փքօեա, ՈԳԵԹՅԵՅՈՒԹ

հ ՉԱրտ,

հԼ, 1993, Լք.

6.

«մենք»-ը: ծվ

դա

Հարնանը Հատակորակնքրէ դիսնորել,

այն պատճառով,որ

Համար կողմիցէն պարտադրվել: Այշստել Մեսրոպի նիանց բչվառությունները Մեսնանք ուսնձին կերպարում, չի անչատականացվում Հակառակորդգը

մեֆ Հանդես բուի ընկալումների

ն

գալիս որպեսՀամայնք, ամբաղչություն:

չ Հնրուի Համար Հակառակորդ-Հաբհանը, անորոչ անըմբունհլի որքան Բայց են ու

ձույնքան,Թերնաավելի անչասկանալի տղա,

մեր էս Հայ

ազգը

վայ թն մի

մե՞ծ

ու

սուտ

անրմբունելի

է, - առավ":

ցեղակիցները«Այ

երա էության մեջ4եավոիվել է ռրպես Հակադրություն «Մենթր» «նրանց»: ե Հա-

Է իսկականմարգի ոյն մարգին են, ովքեր «երանք» չեն «Մենքն» Հ, որ մենթեր «մարգիկ» Բոյդպարզվում Հակառակորդը: չեն: գադրություն օո

որ ի Հայտ ք եկել նրանցազդեցության,նրանց Հակաղդրվեիլու Քի գիտակցումը, որ հրանց ազդեցությանը այն բաստով, անորոչ է անբեկաղելի չնործիվ, Հմենք» չիների,բայց մբասնական չենքարկվելուՀամարպիտիոր ամբողջական, մղում չունի տեր կանգնելու է, որ ինքնությանի գա անչաղոբգ,ամորֆ մենք «Ասում էբ աղվանների Հյուրն է հղել, Հազուո ժողովուրդ են, ասում էր, էս ոտասում էր, լքե հերիսռակի ողը նրանց Հողն է, առում էր, հս դարմանումեմ, հոկ թե չկա այդ անենք», էնչու ծն մել թողնում իբնեց Հետ ծաինանություն միաաչուինմն «մարդ» չեն նրանք, ովբհր «մենքի» դաշինքն սոծզծողենըն Ընթացքըդարձել է ձությունը պածողներնէին լինձլու: Չատմության վել բարդ, եղբ Գարկադրվածէ չփման հզրեր ունենալ ինչպես անմիչական Հետ: Այո սլարագայում քՔիբախըոչ արդեն այհոլես էլ մյուսների Հարեանի, Մեարուը Հախկադրհն, «մենը» չեն: բոլոր նրանք,ովքեր միայն«երանք» այլե ուժն Հարնահեչպես արթնացնել ներունակ է մեջ քնած ված ցեղակիցների 1չ, այնոլեսէլ ժնացածնեիիդեմ. ովբեի տնօրինում են ցեղակիցներիապրելու են, որ է վերո Հարկադրում Ժամանակնու Հանգամանքներն պայմանները: նա է ավելբ չատ ուչաղրություն Հրավիրի «մենքի» վրա, որ դառնում ցեզամին կնեսաձեիՀոլերանականմիասնության ունիվերսալ ձե: Բայց«մենթ»-ը տրանսմիասնության, կեցության ձե, ներքուստ թուլացել է մեծապետական էն նան այլ, սլատկահում արդյունքում. ցեզի անգամները ջաղաքականության անդամ, Հլ տվյալ դեպքում կուսակցության ավիլիմեծ ընդՀանրության` ինքնատիպությունն ինքնությունը փոր«բացառում» է մենջի որակական ձեով ձնեավորել«նոր ցեղ»: առաֆ են գնացել,Լեոնը բավականաչափ մյս ուղղությամբ գործերը մեծ ն դիմակայեանգամ է, արտաքին, կուսակցության մարտածրավերները չու Շամարբնդղրկվել է Համրնդչահուր «մենքիՖ մեջ` Փաչիղմըջախջախելու նրանք նհրկուսնէլ իրենց կարողությանչափով ու մղումներով ձպատակով: փրականում ջլատել են ազգային ուին, ինքնությունը, սնորմինի մեկը Համացավըաղզգախեդթրներ մարդկային լուծծյուճանապարով, մյուսը սեփական մինչբարձրագնելումտադրությամբ,իսկ հրականումերկուսնէչ եսասիրական մեկը սռջիաղլիզմի փառասիրությամբ Հարստացբին իրենց կենսաղզրությունը` ՄեկիՀամար մյուսն էլ «իբիբներումանցկացրած նվաճումներով, բայց մյուսի Համաթ նաջիոհաչիզմը, ոլառոնեչէր ինտերհացիոնալիզմբ, փարձբ մք մենի ավելի ինանրնացիոնալիղմն Համար պաչտոննամեն գնով սեփական Ք ավելի բ հնաքընացիոնալիցմն ՛մեզի ու

ու

առաւ

ու

ննչի

տարիներով:

պածելու նպատակէր Հետապնդում,մյուսի Համարնացիոնալիզմընույնչափ «Միայն թ. Լնոնըճււնեղ Հր, ինչքան ԼեոնիՀամարինտերնացիոնալիզմբճախ մոռանում էր նազիոնհողիղմբառը ն բիչ էր նեու դրս փոխոսրեն, էնիեը. մեսրուիըմ ասեր» /219:: նրանքՀամրեդծչանութխնդիրներըբազադապեսսե. փական,անձնականՀնտաքրքրությունննրով պայմանավորեցին: պաւոմվածքնիր ամբողջության մնջ բացաԱյսուշանդերՎ մաթնեոսյանի Հայտում է մեր ազգային նկարագրինխիստբնորոչ Հոզերանականորակնե-

Բեցմեկը: Միանգամայն դիոլուկՀ մաքեոսյանական բնութաղրումը` կապված է Հեւո:Անտեսանելի ծակառավորդ սսնռրոչ, անտեսանելի ծակառակորդի իբականպարտություն,ինչն առկաէ ՓոքբՄՀերիպարաղգայում, նույնը Շավարլի «Խմբապետ փր» այգպեսէ, /Ջաբենց, Շավարչը»/ նույնրՄեռբուզի:

գեռզի պատումում տեսել է ավելին, բան այս դիւռարկումը: Հակառակորդն անտեսանելիէ, քանի որ մենբ չենթ ցանկանում նրան տեսնել: Մեեբ վախենում ենք նրա անունը տաղ, ինչպես մի ժամանակ մարդիկ վախենում էին «օձի» անունը Հնչեցնել, ինչի արդյունքում նրանց ճանապարՀին«Հայտնվելու» էր մարդկանցիցու Աստծուցանիծվածկենդանին: Մենքլուսափում ծեք մեբ Հակառակորդիաչքերիննայելուց, նրանՀանդիպելուց,Հիտնարարե անվանելուց: Մեզթվում է, թե եթե մեր առջն չինք տեսնում նրանց, ուրեմն ե են ԱՀա բացակայում խեգիբները,բանի որ նրանք«չկան»: թե ինչու Սաթեռսյանի Շերոսրչի ցանկանումանվանելՀակառակորդին,առավելնա նրաՇայՀաճախն. Մեսբոսչն փենակիցները: աիտածայովում են Հաթն մերջիններ», անի ֆրան: Մինչդեռ մասբն՝ չիֆանցելով ՃՇակառակոարդին բազաչք ու ուղղակիորեն տեսնելը որոչակի է դարձնելու ինչպեսնրան ճանաչելու,այնպեսէլ ինքներս

բայց

մեզ ճանաչելու խնդիրը:

մետաֆիզիկան, խորչումեն ջ բնազանցությունից: Մեզ թվում

է,

չտեսնելով

քչնամուն,չնկատելովնրան, բացառումենքնրա գոյությունը, ինչն

Մեսըոպիցեղակիցները:

անում

հն

նե դգրանորում«Քիոնաային Ի՞նչուրածատկություններ կառուցվածք

ձիեր» չարքի պատումները: կարողննք ասել, ոի խոսքի կայացմանորակականփոփոխություններն օկսվում են «Վերադարժից», որին առավելապեսբնորոչ է օրյեկտիվպատումի կայացմանընթացքը: Գրողըփորձում է մի կետիցպ̀ատմողիդիրթերից Հայել այն ամենը, ինչ կապվածէ խր Հերոսների, նրանց ճակատագրիՀետ: Այստեղ բնավորություններիարարքներին որե գնածատականչի տրվում: նքբկայաջչուժ է այն,ինչ կաշ:Հերոսների վարքագիծը, արարքներըպիտիվլայեն նրանց ներծոզեկանտառապանքների մասին: Աստիճանաբար փոխվում է մաթնոսյանական պատումիկերը: Զարգացումն առաջ է գեռչմ իւոսբիսուբյեկտիվիզացիայի ճանապարծով: Բայց ոչ ԹԵ վերախնիումէ գնաչատականներին, այլ ԸհդՀանբապես կառույխոսքին, Ցին, մախուղմանձերն: Քանիոի փոխվումէ ինքըս̀ուրյեկտը, դա այլես պառմողը չի, այլ գործող Հերոսը: Շարքում ծղած պատմվածքները կառուցվածթով տարբերվում ծե միմյանռա

|

915:«Օդոստոս»-ն օրյեկտիվ պատումի օրինակ է: Սկան գեսծատականներ,

էլ շետնողականորեն խուսափում Լ իի ճամեի ծամակինլբ կամ Հեղինակն հրմույթներիմասբե Քեչ-րեչ գեաչատականներ Հակակրելի տասչուց,դբանք

կոզնվումեն ընթժերցողին:եույնը կարելի է ասել «Նժույդո, նժույգո», «ետիինչ զամբիկբ»։ «Մեսրոպ»պատմվածքներիմասին: Առաֆիներկուար ներկահն առաֆինլեմքով ն Հայացքի տեսանվյունն էլ «հույեն» է խոսքը չազվում վերաբերումէ դեւաչասության տարիք ունեցուի ընկալումներին, ե գրողի է րենց օեյծկհպատակն է. դեպբերի փրադարձությունների փերծանումն ռՇ

եղբոր եճրբինմուսուասյանբբ, մոր դեֆ,երբ հրբաչանդումները, տիվության

զայբույնը, Հորեղդրոր լացը պիտի վկայեն մի մեձ, անդառնայի դեղեցկության կորստիմառֆե,17 վերջում եաեւՀորեղբոր վերջնականկամ ամբողջականվեբափոխման մասին,ինչն էչ ցավ է առաջացնելու պատմողի Հոդում։ Այդպի«ինէ է «Մեւրուլ» պատմվածքը,որ գերազանցապնա պատվում է ձրիորդդեմքով, այստեղպայմանականպատմողըչի վերածվում ոնալ գեմքի է չի մտնում պատումի աչխարբձը,դա նրնույթնելի ՀանդեպՀիմնականում դրոնորվոզչեզոք Հայացք է: Այս դեպջում բիչ տել չեն դբավում ծրկխոսություններըն ոչ ննբթին խոսքը: Թեե Քիչ, այսուծանդգերձ հինույթները էն Է առաչին գնեմքբով` ներկայացվում որնա դեպքերիմասնակից:Բայց մնում է եղելությանաբձաչի փոխումպատումիօբյեկտիվբնույթը: նարնորը նագրումը,թեն Հասկանալիէ, ոբ գիողին մչտապնսՀուղում է ննթատեքատը, ներքինփիամաբանությունը, որ Փուղղորդում» է Մոսրուղի ճոդերանության, կրամարդկայինտնտակիկայացումը: ԳՓատմվածքը սաշմանագծալյինիրավիճակննրումիսկ /ողզայի Հորն սպածելու տնսարանները/ է «փաստերը»՝ երեխայի Հայացքով ռրձանհագրում չխոոտ

մեջՑույց տալ մեկ ուրիչ երկ, որտեղայեքանառարկայական,այնքան չոչափելք ազդեցիկլինի մածշվան,աննածանջկործանումբսարսափը,որ կա Ուղգակիանչեարինմի բան կլիներ Հոր ապանությանըներկա «Մճսրօպում»: ու

ներաչխարծըմտնելն էրեխոյի

այնտեղիցդուրս գալը: եժ Մաթեոճանապարծից:Միջավայրը երեխային դրեցդեպբերիկննարոնում նրանդարձնելով «Հերոս»: երեխանէլ ժամանակ "նեցավ իր ներոր Հայելու, իրննուվզբաղվելու: Մճարուըդժբախտ է կրկնակի. կորցրել է Հորը ն քրկիորդմ̀իջավայրը նրանդաիմեելով Հերոս, դրանով իսկ տնօրինել չ հրա ճակատագիրը:ՄճարոՎէ Հքռ միվավայրըկարոզէ վարվելայնպես,ինչոլես ուզում գ: Մեսրունիր ճակատագրի, իր կենսագրությանՀեղինակըչե, որ կարողանա իմաստավորել իրեն այս ինավորության աշխարծը: Հետետղլես փիլիսովփայուկայացման Սյունե փշկ «բացառում» էր խոսքի սուբյիկտիվիլացիանսուրյնկտր պատմողնէն ոչ Հերոսը: Շարթումտեղակայվածպատմվածբեերն ընդչանրանումեն ներքին տրամաբանությամբ: Բոչոիպատմվածքներիառանցքում հնոնաձին է, աշչխարծի Հոգսնավելացնողներիկողքին կանգնածէ աչխաբծիՀողսաքաչը: Դա տեսակ Խոր բմոն ուսերին է վերցնում նթե ոչ Հոժարությամբ, ապա իր մճջ Հնաու

սյանն էլ Հմտորեն«խուսափում» է ՝

ու

նան

այդ

մի՛չտ

ա` վերջապ վոբվածանՀաղթաճարելիպարտադրանքով:Նա դառնում է նան առաջընթացին առլածով նպաստելով կյանքը վայելողների դարձնելով ։ ու

թիկունքը: երանց

Այս պատմվածքներիմիջն.ն՛ իմաստային,ե՛ սյուժետային առումով զգաՀամեջ դրանք Մաթեռսյանը 1963-իՀրապարակման առնչությունները,

|

ւե են վիլակի առանձինմասեր: մաբում է ամբողֆական

«Սեիզբո»դորֆերե կատարման «Այխո», «կայարան», իմաստով, անչուջտ, չէ, այլ Շեթոսի: Դրանք «յլ որակ ունեն: Այոնղ մուրյեկտեայլես պատմողբ

գերազանցապեսներքին մենախոսության ճանապարծով ստեղծված երկեր հն, որտեղ թեղլայնվում են Հնրոսներիներաչխարծիսաձմանները` իրենց մքֆ այխարձներից եկող ընդգրկելով Հոգեբանական,մտային, ենթագիտակցական ազդակները: Այս ամենըդառնում է գրական նոր որակ: եթե օբյեկտիվ պոտժվածքի պարագայում կարող հնքզոռել«մասին գրականության» մաին,ապա է մղվում «մասինը»ն մեուժ է բացառապես բնավոայս պարագայումդուրս դաժան ինջնավերլուծությամբ, ծսը` թր ներալխարչով, ք րազեկրով, բության է դաժարգբգրողի Համար Հանդես կարճ բնավորության էբգիստքնցիայով, ռի էնքնակայացմանինթացթի մեջ, չէս դելի «դուրս չրվվոծ ներաչխարծով», կանգ չի առնում որեէ ածի, Հարուստ է անապասելի չբջադարձերով սովոբականի մեջ անկանխատեսելիլուծումներով: ԵԹԵ փորձեն այլ կարգի յուրաձատկություն տեսնեն 1900-ականների Մաքնեոսյանի գրականության մեջ, ապա կարող ենք ասել, որ այղ արձակը գերազանցապեսմիտվածէ արտաքինաշխարՀիգեղեցկության, սովորական աչքի Համար անտեսանելիերնեույթների Հայտնաբեիմանը,որի Ժեջ էլ կայոէ առել, ասենք ճում է մարդըէ̀ր խոծերբով,դիտարկումներովկ. այլի: Դժվար Ալխոյի.Գիքորիառզրումներնեն կարեհոր, լե բնությունը, ճանապարբծի չրեղՀառռվողընթացքը, որտեղ մարդկայինզդացողություններըտնղակայվուժեն անսկիլբ անվերջթվացող երթի մեչ: նույն կերպ«Մենքենք, ժեր սարերի» մեջ մարդնանմիչալան ենթականէ բնության, երակենդանիչարունակությունր: «նրանք դեմբներն արեին են պաՀում»: նրանքչեն ընտրել այդ կյանքը, քյանքն է ընտրել մարդկանց:Խրանք չեն կյանքը դարձրելայնպիսին,ինչպիսին որ այն կա, այլ կյանքն է նրանց դարձրելայնպիսին,ինչպիսին որ նրանք կան: եւ բնության կապնառավելթան զգալի է, քանի որ խոսքը մարդու մարդու ն ֆրա մոր` բնության մասինէ, որ կերակրումէ զավակին: Այստեղժարգիկ է զնածատողներչեն, նրանքեն Հենց այդ աչխարծը,նրանցենչին աշխարծբը «լնոոք,լքե ինչ Էն մտածում իրքնց մասին:նրանքապրում են կյանքն այնպես, դործի է, բողց "չ թ բն «մարինչպես ոի ապրելեն նախածայրեիլ,ամեն մեկըմի գործի է, բոյը դիկ են ընտրում գործը, այլ գործն է ինտրում նրանց»: է. Աննինոկինիր «Դրախտի բեկորները» Հողվածուժ նկատում է, որ ճԺականնենրի Մաթեոսյանի բնորոչ է «տոծշմայինամբողատեղծադորձությանը չությունը» ե ռչ անձատբ: Գյուղն է ընտրում մարդուն այս կամ այն գործի Ֆա պանկազած մեկինկարողէ երկու օր անց դարձնել Համար: «Կուտուղով»: մ Գյուղնայդ կերպփորում է ճշտել,թե ծեռուներիցեկած զավակըֆերժա՞ է Այս Համաչափ դենալու, Հարցնելուոլաչտոնից: կնեղանի միաժամանակ ու

ու

ոչ

ու

է կարգավորումմարդկանց Բայցմյս ապբելաձնը: Հասարակական օրգանիղմն

մեջ Աննինակին փլումի տեսնում

էոլո-

է կարոտ Շոմերույան ենիդաչնակության,

Այս փմաստովՄաթեույանըբավականաչափմուռ Է Ի. Դրուցեին սի ճանդեռը: մոլգովյտնՋուտուրիի տարհգիին,որ ժամանակակիցՀարցերիպատասխաննեԼԶ Այթմտովբ կԵՐԳԻՂ է իմաստուն ծերունիներիլոռսքում,ինչսլես Բը փնտրում մոտ, էնչպես Նոմ. Քելովը վոլոգույան սուսբեց կանանց, ակսակայներիինչոլես դար

է էբ: տատիխկի, մասին: Այսուծանդերձ որ դգթուձի Հարնանների Դումբաձեն,

ետ է կարնոի Հարբտա. կարեոի Աննինակու սրատւսսխանու փշոսքում չէ միայն Ծմակուտ: « նրան այնտեղ դեպի գնալ Սաթենոսյանին Ի՞նչն Հարկաղրում ֆին: է անզորության զդացողությունը»:: Հրումէ բաղաքակըթության ցանկությունը: Քա-ԱՀա թն ռրե է մչտասլես Ամակուտվնիադառնհալու անծատականությունը, է մարդկանց, ոչնչացնում դաթնիր մեջ միախառնում չ Համաայնել Անեբն«կու խլում սպատասխանատվությունը: Դժվար նրանից Մաթեոսյանի անձատականությունփբկերում այն պեդմանի,թն ՇԱականենրի տեսնում է «միայն մարդու Հավիոքնականէպիական ներ չկային, գրողր այլ բանէ, որ Հեւոաներկայություն»: կայինույդ անՀչատականությունները, է անձատական ճակատաղրեչխոսքը գերազանցասնա կենաբոնանում գայում ընդէ անձաատական որակների այսուծանդերձնկատում բէ Վր: Աննինսկին Եթն Խոսքն ընդգանուպատմվածքում: գծվածհնրկայությունր «ՄեսրբուղՖ Համայնքային կենսամներիցանչատականքնանցնելու իէ տարահջատվելու, ն «Տայքննդում»,որ մղումներինէ վերաբերում,ապա այս խնդիրն առկա է կյանքի երրորդշրջանում:«ՄարդուՀավիահնադրվել է ստնդծագործական գրված կան էպիկական ներկայությունն» առկա է ոչ միայն ճՇԱականեերին գործերում, այլ: Ցնականներինն նույնիսկ դրանիցԳեո ԳրվածԿՏախում»: «երա արձակնաճում է ծառի Այս իմաստովթերնեսավելի նճիչտէ Բիտովը: անքբերըի Շողում, քարքարու պես: Մեկանգամարմատակալելով բավական նա վեր է ձգվում ե աղելացնումտարեկանչրչաղծերը` Աճուժ է նույն այդ Հրանտը, ինչպես որ սոճին միչսոսոճի, կամ ընվուղնԻեն բնույթը չի փոխում, այդ արձակը եինառնավետ բնկուզենիք»1:Սբակապես ու հն տածմաններն խորքը` է, ընդգրկման որակընույնն ուրիչ «մաերկրորդ կեսից Մաթնոսյանիղբականություննայլես ՇԱականների ասում է, է. «Լայեքով վերցնելը Հեշտ սին» չէ: Թումանյանն խորությամբ վերցնելնէ դժվար»: Մաթնոսյանըէրնույթները վերցնումէ խորքով «Աչհան արետ,«Ծառեր», «Մեր վազթը»։ «Բաց նիկեջի տակ Հին լեռներ», «Գառիեն, որքան ձը»: Սրանք,պայմանականորենասած, ոչ այնքանբնասրաովկերեեր է բնույթով նույն, սոանու, հի փոսում Հավեիդիժանկաբներ՝ ներձայնցության բնեռում կամուչադրությունը տեսանկյունով ժական ա յլ կյանքիմասին, բայց է մարդկային Ավացուղսիակենեիին:հսկ երարադրիանտնսանելի, անչոչափելի մենախոսություննէ: ԱՀա մարդկային Հոգին տանողամենակարճճանապարծը ն կամ մենախոսուչ եե մենախոսությանը Քե ինչու այղ գործնրը մոտքնում ու

հն: թյուններ

ԻՒ

ԸՕՏՇԼՇԵՍԱ ԽքոՂ

8 քշեմ ծ, Է., 1989, ՇԼք. 173: ն. 2000, էֆ ընթերցումներ, Մաթնոսյանական

1 ՃքԵԾԱԼՇԵՅ8

7լօքուքՅ

160.

Ո

չէ միայն այն առանձնաչատկությունը, չ Բնորոչ արթուն յանի արձակին,քանի խոստովանական դրականությունը առաֆիե սա

ոբ

որ

Հերթին մենախոսությանՃանապարծով, տարածվածերնույթ էր միութենական

փորձերԽոիՀիղային մեջ:եմ որքան էլ քննադատությունը գրականության գրողներինմի չարքում տեսնել, ծամածարթել նրանց միջն հղած ճեկրի էրնելի արբերումյունները, միննույն է` դրանիցքրեույթը չէր փոխվի: Աննինսկին՝

հբոլես բենաղդատ, բացառիկ ունի, ե զգաց այն բացառիկ դի տոզականություն որակի, որ բեռրոչ է արձակին: այն է, ոբ Տարբերությունն ժաթնոսյանական ե՛ ե՛ ե՛ Բեյովի, ե՛ Լիխոնոսովը, Շունչ իՖբ, Վառիլեր, «գյուղագիրննրը»

դոիչուտիեր,

Աբիամովըելնում ձին այն կարնոր գաղավարքց,հր գյուդական աշխարծչիՀմայքբ, Գին ժամանակները պետք է օգնեն ժամանակակից Այս գրողներն ըստ քննեաղդատի` իրականությանը: ժամանակակիցաչխարծի, կրողներ22 ռր հելնում են արգիաչխարծի միուսծողության ժամանակակից ւկան՛

տրամաբանությունից: ունիկալ հրեույթ է, երբ Հ«Մաթեոսյանը աշթարձըխցկված4 Հնախաաոեղծֆ» ժամանակակից էպիկականգիտակցուքյան մեչ: ԱՀա Թե ինլու եման քրձույթբ Անջինակին Համարումէ ՀնարաՀաանջենրից ու

Բոչարովի դիտարկմամբ20-րդ գարում «Եվրուլական դգեղարվեստականավանդույթինփոխարինելուէ դալիս Համաչխարձայինգրականության Տեղին դիտարկում է: եվ Մաթնոսյանիներքին ծղբայբակջություփորժը»/: Հիչած «եւաչէ միայեԱնեինակ»ու եր Հծիչյաղգրողենրի Հետ պայմանավորված լատինաամեԻնչոլծո էպիկականգիտակցության» առկայությամբ: խաստեղծ սովորհցին Փարիզում / Միգել բիկյանզրոգեքրըտարբեր ժամանակներում Գարսիա Մարկես, Խուլիո Գաբրիել Ալե» Կարենտիեր, Առտուրինաս, Անխել ն ուիիչներ / Համար հինն, երահց Մարիո Վարդաս մյոսա կորոոթուսի, էաչդարձավ եվրոզլայի, այլ ոդին, կյանքի Արեմտյան փործը գրականության առվոտինականԱմերիկայիկենսասիորձն ողին, այնպես էլ Մաթեոսյանը մշակույթի ձեռքբերումիեբնլով Մոսկվայում, առնչվելով Համաչխարձային ոչ ազդակներնսռոացավ արարած ֆերքին բին,իի գրականության աշլխարծի մեծ Դա այլ կերզ էլ Ցարող չենել ահփական չէր ճբկրից: ք: Մոսկվայից, այլ գբողիոլարագայում:Բեյը ինչպես Մարկեսի,այնպես Ել Մանոյանը պարաԱբեմտյանեվրոգայում դիականության զարգացմանողջ ընթացքը նրանց` տարավ կաֆկան/ /մասնավորապես պայիանչատապաչտական դիրթորբոչումից մ.

ու

ու

թր դարավորՀայկականՀողի զբան ՀազիվԹե տրամաբանական դեպիՀամաժողովրդականկյանջի Հայտնաբերմաննու խորացմանը: նրանք ռուսական կերպով Աբառեցին այնպիսի մատուցման ենր, որոնք ավելի ամբողջական էն իրականությանՀամար:Ռրովվշետն. պատմությանմասչտարբներն մտաիիեի: ն պատմուՀետնարար իրական կյանքը, ժողովրդական ակնՀայտ գարձրին Ոչ զինվածաչքով անգամ, մի բիչ ձրհակայությամը ՀՖարավորէ Արարահւ»-ի շրջագծում կայացողկամ մաթեոսյանըմերժում էր «օտարված տի գագաթին Նոյի տապանիմնացորդնեիր եչմարծչ... «ԱրեՀեր Փատմությանթյունը: «ես»-ն առանցբ դարձնողծվբոպականարժեքները/«հյումշար, երբ այգ ներկայությունը, որ զգալի է չոչափելիությանաստիճան,Հենց այն անորսալի մարդըկարվուժ էր իրականությունից,Հետնաբար ն պատմությունից: նրան "րակն ձ, «րը Գույների ն իրականությանանհրնակայնլիՀեռազորությամբ էր կենդանի կյանքի լիարյուն ընթացք, Հետնապես բազմակերպ անչրաժեջտ ՀանդերժՍանամյանին դարնում է ամծրիկյանգրողներին եղբայրակից» կրականությունը վերակերտելուճանապարծրդառնում էր որնէ պայմանակաԱնեինակին բքրուժ է այն դիողեերիանուհնեիր,որոնց Հիչել է անտեսող, մեռյածություն չրնդունուլ, ամեն կարգիթարացածսկզբունքներն եեբվուդ Անդերսոն, Գարսիա Ֆոլքներ, Մարկես, իո կորտաս Խուը ար:երանցե ընթացքը Համբնդգճանուր միտվողկյանքի դճպի Հավերժ կենդանություն մաթնոսյանի երկերիմիջե անմիջական կապչկա, բայց «ազգակցություն կատ: է սրաքոիչ խոսք: Մաթեոօյանր, ծառա որեէ մեկր ասւավել քան ջղուտ է տու ճիչ ոյն փզմասոով, Դիտարկումը ոթ պատմության Համզգացողությունը կ ալով կապված անքակտելի ստեղծագործությամբ ժամանակակիցներից, իր Մաթնոսյանի ստեղծագործության անփոխարինելի որավն է: ԵԹԵ«կզբնական չրչանում գրողի գործծրում ծաղումնաբանական մնացժողովրդի կեցությանը,նրա գոյբնթացին:Այս տարածքընրաբոլոր որոմեթողը մի տճաակ ակնՀայտ հայց չ՝ անսկիզբ անվերչ, էր: նա ամեն Իոչի մեջ փորվումիի Ճայտ ասպարեզն խումներիՀայտնագործումների Բերծլնրա անցյալը, սկիզբը, քրեույն՛ տեսնում է ն այն, ինչ որ Քի ծագումը, դա մտադրված մի՛շտորոչակի, մի՛չթկենդանի,քանի որ գրողը ցանկությունէր /ւնաղզիածուների մեր տոճմբ»/, ե՛ է իր կյանքի ինկաայն, Թե ինչպես է այդ իրականությանմեք, ապա Հետագայիհրվերում ծրնույթի՝ կատարվում պատմությանն իրականությանփոխՀառնում է գեղարվեստական լում, Հասկաֆում,արժեորումմիդը՝ Այս երկու թների միասնականդործակԽոսթի ընդերքից, ամեն էնչ Հարաբերությունը ցությունն էլ ստեղծում է մաթեոսյանականարմակիներքին, երբեք չսպառվող է Հավերժությանը: Հախաբերակցվում որպեստտնսակ, Մարգբ` մչտապես«ՀաղՀոգնոր էներգիան: Թաչարում» է ներկանայն իմաստով, որ իր Հողիանությաժը,ապրումներով, Ամեն պարագայում,եթե խոսբ կարող է գնալ ՀամաչխաիՀայինմեծուանդամ ճակատագրով ն չա է Ֆաղվխոիդ հախապատիաատվում մեջ չմամանակի մասին,ապա Հայ ներքիե ազգակցության խյուններիստեղծազործությունների վողմերովմարդկայինտվյալ տեսակըկանխատեսելի է ն ապագայում: Մաթեոայանի պիտի բեղձանբություններ Հայտնարերի գամ ճարն տաիաձության» վրաՄաթնոսյանք գրականագիտությունն Հերոս կանխատձցանկացած ն ե անչատապաչտ Ֆոլքների նիկերի ոչ գ րականության լառբնաամերիկյան «ծլի այնոր, ինչպես «րկար ճանապարծ» անցնելիս:Այստել «Հանկարծ Ե... չճա, որովծեւն մարդրմեծ, անականժամանակի արդյունք է, նրան փոխելու, քննադատություննանտարբերչէր կարող մնալ. կյանքից ավելիչս"վը դաբժնելուոչ կարիջըկս, ոչ էլ Ցանկությունը:Այդ պատճառով էլ Բնականաբար նա մատուցմանինքնատիպությունըծաբէ փենչպես ալառասխանատու եկողդիականությունը, հիճույթեեիի անցյալի, այնպեսէլ ապագայիառաֆ: Նքբկայի,

Մաթնոսյանը՝

"ւ

ու

4.

էինխոսել վաղբճլու Հ

ՃքուճոԸոոտ ՂԱՂծքՅո)/ թ

թյՇեօք

ՀՕ56Ղ6րօմ քուն»,

Է., 1989, Օք. 182.

1 Քօսճթցը /Ճ, ՉաՅՏԵՐօ1ո«Դ շՃԵՅկե, «Էէօռեւը էք»,

1982. ճ. 8, օք. 233.

մ.

նում

Հախվերդյանթ էնչանա «Հբոոն» Սաթնույանի արձակի,

է մեղ» ՇոււվածինՀենց

Մո.

Թոփչյանի«վերադար

Նոու». որ

ներկայա-

է՛2 կեղծ, մոնումինտալ Հերունհրին: ռուսերեն տպագրվել ւ Գուլտոիի», ոնտնդեմ, ծի քանդում է կոլնկարվ է բյուբոկրատիզմի սայքարում 1066-ին/ ն այլն: ԱյթմատովիԹանաքայի կյահքը ժողովրդական ազալառում սությունը, Հերոսէ Ալխո։ Գաղափարայնացված Գուչսարին էլ ոչ է, ոչ Գիքոր, "չ Անդր" կենդանի մարդուն, բերում գրականությունէր Մաթեւոսյանը ներիփոխարեն ն ստանում ոչ թե էիե գոլախանական

Գա Աա ում

ային է

ՍԱ

միացան Գ. Անանյանի, ծիաապաբակումը: Քանավեճին Դարոնյանը, նորից

Թոփչյանը:Ս. Աղաբաբյանը:Գրողիստեղծագործությունըբարձր գնածաՄ. Մելոյանը,Գ. Անանյանը, Ա. Արիատակեսյանը է տեցին Հր. Թամրազյանը, ն. այլք: Կայինբաջածայո /1յո.Թոփչյանը բացասական վերաբերմունք զսսլված Գ. Արչակյանի, ունեցողներ /Վ. Փետբոսյանի, ՀետագայումՀ. Մզրտչյանի' Ստ.

ստփդծառ

ական

Հակասություններն ձրան միջավայրի

երկում: Հոդվածները», էր Այթմատովի էին Հեռանկարային «Հասարակական» թաղաքագրությունը Փառմաբում բնույթ,ինչնաուկա Հէրէիններ» հ միութենականմաՆ1 դժվարամնաոո չէի չելի բ Հակաղդիություն անտարբեր զյուղագրության: արձակիՀանդես Սաթետսլանը ցույց Մաթնոսյանական տվեց, որ դտ սրձեստականբաժանումէ. «Ձկա գյուղզագրությունկամ քազաքագրություն, կա միայն մնոիդկային Հայացքբնությանն աչխաբծիե»3: մտա1960-ականներիերկրորդ կնսից գրականությունըժողովրգական ծողությունը միածյուսում էր արդի Խեդիրներին՝ փիլսոփայականիմաստափորմանննթարկքով մարդկային գոյբնթացր: Այս խեղրի իրագործման մել կարեորէրԱ. Այվազյանի, Է. Ավագյանի, Հր.մաթենոսյանի դերը: «Ժոեսմանաու կակիցգյուղի անցյալի ներկայի, Քաղաքի: պատերազվական խաղազ մ. մասինմի չարք ուչագրավ ժամանակնելի գործեր ա տեղծեցին... ԽանզադյաՄ. է. նի, Ա. Սածինյանը, Գ, 7. Հովածփյանր, Գալչոյանի, Մնացականյանի, ու

ու

ու

ե Ն. Ադղալյանը, մ. Գրիգորյանը Ձանիկյանը, ծՕավաննքրի «կզուրիչներ»": բներին ի Հայտ եկած խոստովանանքային /Ֆ գրականությունը Զեյթունցյան,

կ. Տոնոյան, Ձ. Խալափյան ն Ժ. Չետիոսյան, ոհիրչակիորեն նպաստեց ուիիչեեր/ գրականությանծննդին:Արձակն օկսծցթափանցելհյանբիննրթին

հոր «րանի

ՀԲ

"որը"

Այսուչանդերմ է Մաթնոսյանի անփոխարինելի գերը «բնականմարդուն» Հայտնարբերելու գործում:Դեովս«ԱՀեիճոր» ակնարկովդրողի պայքարումէր կեղծ փաստագրության դեմ, «Բիռնագիերով» ծակադրվումէի Մաթնոսյանը

1Լ,Հախվերոյան Հաա աւագ Ղ: Հ. 1968, Հ. 8, Գ. «Գարուն», 0,

«Ա '

թ

ԱԹԵԼԵ,

ո

գրակա

«/1.

քյոոգ

Հ.

1278,

10.

էյապես

Հաջ

ան, Գինսական խնդիրնքրիառջե, «Սովնտական գրականություն», ՍԻԱՆ

1975, 4. 11, էչ 139:

ֆառուղիներով 6. Պատմության ճամա-

ժամանակի կերտելով Հերուխեիին է, որ Մաքնեոսյանը, Բնական պաե նախընտրում չ ի գրողը թ են պիտիառնչվեր մեր անցյալին, անքատում, ծ այնքանով, Հետաքրքրում ո րթանով նրան Վերջինս մությունը վերաստեղծել: Խոսքըներկայիմասին է այն նպաստումէ մեր նկարագրիբացածայտմանը: նան Մաթեռայանհի վատորկա:ԳՓառմությունը անցյաչիբեռով,ուր լավի Հետ մեծ

բնավորույան» ար Մարա»

ր

անիր աալ անե աչխարԽերաչխարձը, ժամանակակցի է այսօրվա, անձրաժեչտ

դա

ապա

առանձնանում

են

առնչվում են «տարեզմեձ ժամանակիմեզ ոտնղծելով ն

Հատվածներով «անչամադրելիՖ բությանը»` Շոու ԵԷ

՞ ոնկորո

պատկերը:

առիթով:Գրողըփն1965-ին`եղեռնի Հիսնամյակի գրված Աոաջինը տարբեր ն փատտնլիերկայացման պատմական բում իրադարությունների, ծրՀնարավոի է` օրքան մեկն նպատակը Հայեցակնետեր: ժամանակներ որոնք դեպքեր, եզելություններ «զետեղել» մարդկանց, ի

ւե

,

։

է

արՀ ԱՐ: կոչվաի Գյուղագրությանմասին, մալը րա Քոոպյանչ թերթ» «Գրական 13.09.08.

Քր»՛:

էասենեիր: օր» ձ «ՄեծֆամորՖ «Թափանցիկ ձեով Հետաքրքիրեն մատուցման Այ» գորֆերը

է

ու

շ, Ան Խոչնր ճրաֆյան, Քրիտասարդական արձակի մասին, «Սովետական դգրակաԱորաաթ

ու

Համար՝ Ինչնէ: Այս առումով Հբնկալումըբացածայանլու

Ա.,

1968, Հ. 4, Ը. ՃքԽ6էՍ11»,1968, է. 12, ՃՐգ6268Ւ Ը.,

ու

ու

սին է,

Ճանապարձի «Երեանի մասին, աան,ԿրկինԾմակուտտանող ՀԱՅՑ» աշխարը ղառնում Աբձակագրի ` ախար Աիատակույան վ».061168 ություն», Ոռբօւմու Ղթոյաւյու էրը, ա

նե միանում Հինալի ժի ոճ, որի մեջ օրգանապեսիրար «բեկի վությամբ զոմանտիկ սթավությունն ծայրածեզ կուչտավունՀումորը, ԵՇ պոթուն ւոուրեխՀամասիարդկային կոլորիտիվառ.դծերն Հայազգային հրանգները,

ՍերոԳարա

աաաա Ստ. «Բարուն», Թոփչյան, Վերադարձ դեպի Մմակուտ, Մնանյան, Կրկին տանողճանապաիչիմասին, Ծմակուտ », 06.11.68, Սո. Համալսարան ՀԵրն.անի Թոփչյան, դեպի անձավները, Վերադարձ «Գրական թերթ», 23.05.69, Հը-Թամբազ լան,Իսկական դրողի ճանապարՀը, «Սովետական 22.03.68, Ֆ. Մելոյան, Հայաստան», «Գրական Թերթ»,Բեռնաձիեր, 1909,

պատասխանն

Հաժարանչրաժեչտէ ժողովրդիոդին, հրա գծեր Հայտնաբնրելու, նչ-ինչ իսկ «բեղճանուրբնավորություն», գրանով

|

հաա

ոճր «ճայ գրականության Վ. Կոժինովիգրում էր, որ Հի- Մաթեւոսյանի ն նույնիսկ ՀամաշխարՀամամիութենական չ ժամանակակից ն ավելի խորը. կենսական պրոբլեմենրին»,«Իբ ոճական Հայինդրականության մուլ:

ու

կի սաշմահներում

ւ

կերպիմասին դրանըարտածայտման չության, հբեույթների կստեղծեին կուննղծվերբնդծանուր Հա-

տեղեկություններ,ինչի արդյունքում մապարփակ առած, խոս հան պայմանականորեն Հետնադպես, պատկեր, տրամաղիություն: ու

ՀՈքյրոճճ:աբօյ08», Ը., ԷՋ էՕծեռ: 2արձքծոճ

1975,

Է.

8, ՅԹՇԼԵՑ

ՒԼ, Բօքօծեօոգ ըքտերԼԵՑՈՒԾՇոք

քյճաոան 3Լ, 1974, «ոք. 82.

՝

կարող է ծեվել ներկայում, անզյալում,

արված Հոինղբոր մեկ անգամ «դալիքում»: Գրողըվերջի յումԷ չուրի չավ կենդանուն: եվ վերչում՝ արագայում վերլուծում է ձրնույթն ապագայից», կաբ«Հազարի մեֆ արյունս վճանաչեժ,երանՀայտնի դեպքը, Հպարտփնքեախուտովանությունը. դրա զարգացման ընթացքը, Հեւ ասես ն. դրա փմաստավորումը էն ֆես մեծ բան էր յդ դառնում ճանաչելը»: բնղձչանուրպատժությանանձրաժեչտ Բազադրիչ: «ոչինչ չասող», իոկխոբքումառավելքան իմասԽիստառօրեականնն Շարադիանքն կեիզված միջ տարքհգիությանը ամբողջության անՀայտությունից բեորոչ ոճ կանչի, իմաստ արյուն ճակատագրի, մարդկային տավոր` ունի: Ամեն ինչ լնցուն է թախծախաոնժպիտով: Դա կալված է անիմանալի ապագայում էլ որնք Հույս ն անձայտույթյունգնացողերեխայի ոչ միայն Հ մեկ կորուստների Հետ. Մաթնոսյանի անպատժելի Նա էբ բախտի է, ոբ աիյահ կանչով միտված ծիրեք փնթերգողին չի սզածում սոծին ընթացթով: չեէբչնչող զսաներորդ դարաովզբի նա ո ղ) եովում, Այդ դոյություներ էուսոնանում Ցործանումների փրենկանչող աչխարչինՀ ձինույթները չճրմացհող, այլ`իրեն է սոեականժամանակի մեչ: ԳրողիՔախիծր է կապված ժամանակի մսոսՀոգ է սեփականճակատագրի,վաղվտօիվա Համար, նրա Խոչոր անցողիթյոժբ, կության, դրա անդեունալիության զգացողությանը: ԱՀա այս Հանգամանբե է մտասույզ աչքերն ուրիչ են չմաածող աչքերով աչխույմ, ծայձոյող, աչկարա զառճառը, որ գլխավոր երկրորդական գեպքերըպասովում ձն նույն, Հավաժզացող, թիկունքից քարով խփող երեխաներիկողքին: սարաֆափի ձոեներով զգացմունթային ետ բախտիկրողներ ունեցող ժողովուրդների չծչտադրումներով: ժամանակակից արբերճակատագիր երանք տարեգիր4, որ ամեն կերա,լտում է արձանագրել փոնմնուսի չունի, օրվա Հանդեպ սկոածոգություն փաստերը` եյինքայն ժամենը վազվա են,դրանցից 2անակակցիՀույզ, ապրում, Թե Հարյուրավոր է: անբաժանելի տարիներառաջ տեզիունեցած նկարագրից ՀամարմտաՀոգությունըանփական դեպք:մյդ փերինաստիճանի փեղգրբկուն չ Էնորքերի, երա նկաիադրիամբողջացումնէ ռածմաններում ակնչայտ քության, Քանիռր նպատակը ժողովրգի մձրձույթենրի դինը ծարաչարմժ անցողիկությունը, պասոմությունն ուստի Հաջորդ ոսի նդրային» բնույթըա̀նկախայն բաՔառուղիներում, պատմության Թե բեչիժառինէ պաոմվում կամ Խոսվում, նոր դա մե՞Փ հրադարձություն տեսանկյունով: է, է նոր Հայացթի, գեքերիՔացածայտման ձլ արվում 22 փոբբ:Այսուծանդգերձ այս ամենը ներկայի Շարադրանքի է Հեղինակին: բնտբդինթե նույնանում անցողիկությունը, որաոմազան Այստեղ ոզաատմողը Դճոլքի արձանագբումը, տարբերժամանակներում այլ միմիանգամայե է տալիս ենբկայացնել մարդկային Հնարավորություն ննբաչթարՀի, ված4նր նրան «ռռիպաանցողիկությունի դառնում է մեզ Համարբեռիոչ, զարմանալ Բորենմիասնարբաի ատեղծումէն որ անսովոր որոչակիությամի խաղեպ, մեծ ժամանակիճարակա, տնական բնույթը:Մաեոսյանի Համար անցողիկ վանջձրնույթ: է Հավերժական ժամանակը ժամանակը կազ չունի մարդու դաստիարակու Գարղվումէ, ոբ Հայրծնասիրությունը Գրողի Համար որվես «տարեդիի», անձրաժելտ են բնույթ ունի: Հետ: Այն խորքումկենսաբանական զոլոր կարնոր քյան ու նան. գիտակցության անկարնոիփաստերնու դեպքերը,որ դրվում հեն (ոզք այլ գտնել ժամունակնեիր, է` ոչ թե նույնացնել քողթի: միտումը Դրանք կաբոզ Հեղինակային են լինել փնչպեսժողովրդիՀավերժության Են ժամանակից կան ռր վեր սիմվոլըարած Մասիսի, հրնույթներ, այնպես դրանցմիջե եղած ընդՀանրությունը: ծ. պաձիմեջԲնության հն, ապա տեականության ենթոււկաւ է էեթակաչեն զդացոզուլցյունը, փոկեթե այնուամենայնիվ մշակութային ձնոթփոփոխության, բերումներըկա Քարեդարյան ծամահն կծնշաձենիր, որոնք Հիմք տալիսասելու, քէ այնքանով,որքանովկփոփոխվիմարդկայինմարմինը պայմաններին ՔԸ

ես

նան

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ճիջ,

|

վճրապրումների

դառնում

ներկայացնելու ժբջոց:

ու

դեում ձենք ու աչխարծիՀետ Համաբայլ այսքան կռրուստներից, հլնէջումներից Հետո

արում

էնք

մարդավայել:

փաղդաթում է ձբեույթներ, Պատմող-տարեգիրը դառնում հն բացաորոնք ապես Խերկայիպատկերներ:

Իսկպատմող-տաբեգրի նպատակը Հենց տվյալ

ածը, իրադրություննարձանադրելն է, բայց

կան վերապրումի, այլն. պատմական

դա

դառնում է

ոչ

միայնանատա-

իրադրության արձանադըրում:

է տարբեր Տարեգրությունը ե ննթառում Հայացքների անկախ կամ իրարից

պատմությունների ժամանակնեիր: ժողովրդի անցյաղլի, ներկայիկամ ապագա-

մէ մասինընդծանուր «պատկերը» ձեավորվում է իրաիրը

արձանագրմամբ: Սաթնոսյանը

Քով, Թեն

անկախդեորքծերի

բազածայտում է տասնամյա քրնույթնէրը երեխայիՀայացդեպբերիփերբուզրոււմը նում է էրա են ոձր: Արշձանագրվում պատմողի իք երծխան

չի կարողՀասկանալ դրանց էությունը: ինքԿԱՆԵՐ, ի փաժտիարձանագրումն ժանի մաաֆէ: դեպբի,

այլ

Տղայի Հիչողության մեջ տպավորվել է ձորերի նայող մեկ աղֆավուղջֆին կարնոխպած. ցուլին ճիպոտու| Հազիվթե Ջավեցնող էրձթանդիմակա-

մեկն

կերպվելուառումով:

ԱճջտալովՀակակոմունիստ ԳերասիմԱքաֆանյանիորդին Հիվանդաանցավ գիշերը Փարսկաստանից Հայրը կապեցմաուդերը, ցավ Հայրբենախտով. Հես» մարդու կա. է ու ուժեղ ծրկրի սարերը: Այնքան մբաջոն բարձրացավ ննթարկել: Հարձոռր որ կարմիր միլիցիայի ջոկատն անկարող էր նրան իրձն ֆան իր հեկիրն է, նան որ դգացզողությունը, այն թաքստոցը, երեխան, Բայց Հայրենիքը 4եռնունայնվերադառնալը: կարմիրֆոկատինՀարկադգրքցին այն Հայրենիք Է մարդը: առվբում որտեղ չէ, մոարաւծք միայնաշլարձագրբավան Այն չի կարելիփոխարինելոչ մի րաէ դարձելբազում սերունդների ջանքով: էն ծառն է` որ մեր պապերիկողքին ծ Հատուկծաո է. հով,որովՀետն միչհանցկապող Հայրենիքն եղել Հիմամեր կողքինէ»: Քոլոի ժամանակնծիր է ողի օրգանադասւոիարակում ամբողջացնում,կրթում, էր մեչ ժնավորում, ձեծր չհե, այլ գոյակջության ն սոսկ Դրանք աչխարձը: կան ոչ օրգանական սա

«ռա

սա

ու

եր`

ավելիուժեղ առաֆանալու, ինջնակատարելագործվելու, տնականջանք իէ, որտեղամեն Դա կատարելագործվող աշխարծ Համար: լավը դառնալու ե. առսլագային: է փորը նալոնյաց փոխանցում սակ Ֆնրառում ու

ո

«Հավերժորեն հույն լանջերում» Գերասիմբ լտում էր իբ ճասակնենրի ձայներըն այն ժայները,որ նա լռել էի պատմելով: Որդին անցողիկությունն անկայունությունը,վում է` անցողիկչէ կամ նույնն է եա Իր կեցվածքով, Հոդերաչոնսակը՝ էր: Հիվանդացելէր հենքը: Հարբկաղրված էր նռ րից սու «մանե մնաջելմարդկայինմենակ ՏՇասկացված առողջացել մաքառման ուժի դեմ ֆանքով: թուլությամբ, անչավասար Քայց պետք էին ն Արաքսի իջնելուՀամար: նույումբ, անցնելԹավրիզ այս կողմում պետք չեն, երան տարբեր գտնվող սարերի, այս կողմում Սաթնոսյանինտարրեր պատմող-ականատեսներ էր ե ձբ անցյալը: հղելությունների «Հայնցակետեր»են պետք, որպեսզիլրսնցով բազաձայտվի որոչակիտարածքիվրտ ձնավորված Աշխաբծշագթական թ" ժողովուրդը ամեն անեզամ, իեչ-որ բան, իբ Հեպատմելով մի մարմին է սեփականերկրի Հեւո, այսօր այլնս չի ապրում այդ Բաց գրողն ընդծանրությունը: տարածքի կաիովբա. նրա Հոգին կես է արված: Այդ կնանրըՎզտում են միանալա̀մբոգջանաօժանլովներքին Հոզեոր ուժով, ինտելեկաությ փերլուձական րոսներին սածմամաներայով,հայրաչՀեղի, անչտապպլատմելու լու մղումով: մ. ո՛չ նազիոնալիզմ է,ո՛չ ձչ Հայրենասիրություն:Սա նենոարա- ղությամբ,Հանդարտ եման խոսելով,անցողիկի, անկայունի մեջ հական չ՝ ամեն կարգի մասին«սովորականիՖ Ֆազծայինի սչածչանֆ պայմանականություններից վեր: է Մերազաոմություն Հավեիժականը: մեջ է Հայ նվածանլուծելի Հակառությունը /աշլխար- Հայթանաբերում Հագրականչայն տռրածքիվբա ձնավորված Հույների փաղանգը չո դատում ճամբար խփեց, դա երանց ձամար ժողովուրդ,ոին այսօր չունի այդ պես Հեչտ հզավ, մեի կավր դեո թրֆված չեր, մեր ոգին իբ Հետնանքնելբն է թողնում ժչակույթի, պորավարժության աասրածքը/ արժեքներիարարՀոգնոր ն. մեծ ման Փարսօկաստանի ընթացքի վրա: Դու տերե ես այն մի թեզ Հողի, որի Հյուսիսից Հարավ բրոնդր դծո առանձին չին, մենք սրերը կռում էինք Հասենլու Համարընդամնեը չորո ժամ է պետք,ոբ Հարցը կրկնեսնույն լեզվով ոչ մեզ Գամար: վրանըսողքաղ նացու, սրլնձնգանաագրրծչանցիբոստանչուն. «Նե՞ վար, նե՞ յոխ, Հրաժանատարի Գիչերապածնքըը ջիրվա, թեփ, Հալ...»: կբ ձեռքին մի «բարբարոսի»բռնեցին:Հունարենչգիտեր,մի կարգինսողալ ձանձիացավ իր Մոսկվայից, Քր մոռլգայով նաց ռոր Լ Բնելյան Սիբիր,իր Իրկուտիա, չչիաքը,չգիտերդանակբանեցնել:Քաֆ ելչէր, մորթվելիսդալարվեց Ցակուտբա, Հեռավոր ն ե առաֆ: Հայացքնէ մեզ երկու կես Հաղաբամյակ Ֆաց:միւս Ար ԼՔ, Իր մռւրով բբ Սախալին Հույնռրատմիչի արդեն թնի տակ «Սախավերադարձին ճանաչում է ինքն չին» նոթերիգիրքնուներ:Ջոբսժամում վատառվորող անձիի Հորիզոնում պատմության փակ նորօրյատարեգիիի այակերտըլորս վատ, Քոն գերազանցսովորողըչորս գերազանց այդպես թո՛ւյլ, այդոլնս անչավահրեն,իր եսակը: «ԱյսպեսչՀասկացվա՛8, կարողէ ստանալ,բայց չորս ժամը հա տարվա մչուչից ընդտոջ ելավ, ն ես Հարյուր Դեմիրճյան Հազար Հինգ ցիողի հրկու Համար պար` նոթերիգիրք չի կաբողդառնալ: Դերծնիկ Դ6 էքե մարմինն ասա ինմ: եվ իմ անզորությանը, փափուկ դանավին փուխր բազկին տեր ամբողջական չէ, ե դա չառ» է անբնական վերականգնվելու ճիգերնէլ ահչեարինեն, մեկ ձչ ոեռաիՀանկարծ մեր կանգնեցի»/345/: կամքիցանկախ, Սա արգեն Հեղինակի Հայացքով փաստիժամանակակից իմաստավորուգառավորվեցինայնպես,որ աչխաիՀիՀզորներըմեր երկիրը«վեջին մն է: Իսկ մինչ այդ՝ միֆագնալը է «ապագայից»,ամեն ինչ Հայտնի զ: եփ այս «միամիտ, սիրծլի՞, Թո՞ւյլ, պատժվում Հավատավոր» կեցվածքնէլ դարձելէ երբ ժամահակագիիիտվյալ այս ածուի չությունը, է: Գրողնաեզծում է այնպիօի իրադրություն, ներսս լավատեսության Հիմքը: դործնրը Հաշ Նապոլեոնի չի էլ ցանկացելընկակարողճում ձող գնային,Ֆրա ներատակը Է վ երջինս չէր կանգնած, փառոից «նծրբե» Ռուսաստանը չէր, Հնդկաստանի ճանապարծին է ավելին, քան կործանելուէի Սսմանյան էչ զրա իժը, իսկ ՀեղինակայինՀայացքի բացածայտում կայսրությունըե ստեղծելու էր ՀայոցԹագավորունա երեույթներն տեսնում Հեռուն, է յուն, նվիրելու էր իր բանակիզորավար փաստնունի իբ մեջ:Հեղինակը փնջերն Հովակիմ Մուրաւյանին, խոսքը չի կարող սազմանափակել քո կռրսվածՀայրենիքը»: դե, առնչումէ Հավհրժությանը:Սախնոսյանը այդ տեղի չունեցավ, րոդինոյում Հունական փաղանգիդեմ փուխրբազուկ որ որոչակիժամանակիմեջ, թանի ձախողվեցին նապոլեոնի Հարբուխիպատմաղով: գործնրը է դանակունեցող «րատրբբարոսը»նույնն է, ինչ բլրաչավ ցուլի առւջե, ճիպոտը Թվում է ինչքան Հետո է ապրելը.ինչքան կարոզ էինք ետ որ սեփականգոյությունը վաշտպանքլուգամարգծրմարդձնոքին ծրծլխան, ատանալ:ՄինչդնոՀարկ է ուշադիր այլ ուղակի ել վայինճիգ էբ գործադրում, նա ոչ ոքի"չինչ չի պարտադրում, աչքերին: ինքնախարհությամբ ոչ ոք մինչ րա իր ւ անպաչտպան ուժի առե ԻՆԻՐԸչի ստեղծել: սավանող է տանը մնալ փափագում սեփական է Ինջնախարնությունն պառոճաոր, ոբ «էրնի Թե կա բաՂազագիաության Հայազգիմի գայլ, որ աչքը ալքին խաբում է ուրիչ գայլերի Հնակ կանգնած: Հանուն, ասենքԹԲ,իր տարեգրությունչի ն ք, ոթ արվեստագետն իժաստով ավանդական Բնական Անոլիայի երեխայիսես խաբվում Հաիբուվնի գրող-մտաՀասուն մարդու, Հույնպատմադրի, եւո հրեխայի, պԿելիջ»: ներկայացնում: է իրոտարբերՀայնցակետերի Համադրումներով վոբականի Հայացքիռւզգությունը չրջֆում է պամուիմաստավորում Ամեն Սաթեոսյանն փոխելով Բյ տեսանկյունը անդամ պատմողի ղանից գությունները: տարիառաջտեղիունեցածաննչանգիպվածր "Ը՛ոչ այնքան Վիտի ընդգծի հր 4նուքում է սլածուժ «տարեգրության» թելնրը, դրա ներքին տրամարանուանցյալի ներկայիտարբերությունը, որքան ընդՀանրությունը:նման ընդդրկումենրըհպոսռակադիր թյունը,որտեղ դործ ունենք ՀեղինակայինՀայադբիուղղվածությանՀետ: Այն կերպովՋուցոոբրում էն մոեսնում է մնացածառումով ամենից մուրն է ներկային,Սեն ժամանակոյին մեչ Բնության

բոլոր

ու

ու

ու

ու

ա

երբ Անան ԳՐ» րիա

եր

ու

ԱՄ»

ու

ու

ու

ԳԱոՔԱՐԸ

կյութատ,

«Սարի

ոթովճետն

Բայջ

Հքշտությումբ

ւ

աեզբնգմիչտ Աաաա ագիտուիյա

ու

առւաս-

ագիրնան ոգյանը ու

ներից Հեռուն, այդ Գայացբքն ընդգրկում է ն՛ անըյալի, ե՛ ապագան: Այս պլաբաղայում գրողի տոնղծած Հժավանակագրության» մեֆ ինգգրկվածնեիից ոչ մեկը վերջնական չի գիտակցում առումով իր ներկայացրածփաստի, իրադիու-

վանականությունը այլն ավելի Ակնչայտ է, ոի ՀՃեռացումի իդեալը», ե ուղված չէք չայյնմասսաներին: «էլիտար» բնույթ ուներ սաշմանափակ, ն այնպես այս կափբոդ կրոնափիլիսովայական դաղավարները չէին, Բայց վբա հրենց Հ ասարակական գիտակցության չթողնել ազդեցությունը րենց ինչը այլ ձամակարգ,ինքնությանայլ չափանիչեներ, Հետ

ժուրածատկության մասին, ինչը ժամանակիմեջ հի սիակբչփֆոխողարժեքէ: Նպատակն էլ բնականարարժողովիդի ննարագրի առանձին կողմերիբշսցա-

բնորոչ փտակույթին Հոգերանություեր, Այս սքարագայումՀույ ազգային կամ կապվում սոեղասերտորեն ռորավները բնբնուրույնության Հոգեբանական

ե

Այն բացածայտվում է վերջում: Թյոնվերֆնական, իմաստր: Համբնդձանուր Բերվածփաստերը, պատմությունները, ինչպես ե ռարեգրություն-էսսեի բնբելովարժեքային ավարնամբողջացնողՀիչատակումները խոսում էն Հոդերբանական չէ Արհժուտքիե: այնպիսի բնորոշ

Հայոց սչատեն Հին Արեելքի Համառտեքոտում: փիլիսոփայության կայվում են իրադրության

ձայոումնէ:

Ազգայինբնավորության ինքնության խացածայտումըսովորաբար ըն-

այն չրջանները, երը իրավիճակի: մության մեջ Հաճախակի անականժաժմանակաչբջանմ ոսծողության մեֆ Է Քճրցողի Հ անելանելիության ասոցացվում ծվրողլական ստեղծել ավփանիչներին, ուր անհլանելիությունն մերկարնոիվում են մարդուռոցիալականավոիվությունը, կամ սոագանդի է երա նպատակները,ներ, միակ փրկությունը ժնացել փախուստը անհփական ողինրգական Այգ անձչատական որակներըն այլե: պրատասխանասվության չէ»: «որհտք ժումբ, որն այլես այդ աչխթարծին ՀԱասնա Սոնրի»վերջին «Փոքր Արբեելյան ավանդական Հակաղրվումէ Արեմոյան թյունըյուրօրինակձեով է արտածայտվում փիլիսթփայությունը այն ընկալումներին, որոնք կապվածեն մարդու առարկայական այլես չի բնլունում այս Հերոսին: Աչխարչընրա զործունքուճյուղում:Աչխաիծչն ՄՀէբ» Քրանը: Այս պարագայում կարնորվում է «ԵսՖ-ի զարգացումն ն Շեռացումը ժամանակավորապես ինքնության յուրօրինակ կայացումը կարիքըչունի, ն ոչ աչխարձի: Սա «բայն նրբին, Հոգնոր ոլորտում: Աչխարծի է Համար վերափոխման,ղբա վերաձեւման «Ռրժումն» է, աղդ ինքնությունը պածում իր է Հակադրվումէ Ճայհցողական ՄՀերնիրեն դատապարթում գործունեությունը ենթադրումէ մի ներ սկիցբ նոր ժամանակի: Հանդգործությանը», Հիաժանա Միակ բումըգործունեությունից, ելթբ որբ դվերափոխեր չունի: Հեարավորույթյուն քանի որ գործելու աշխաքծի: ճանդործության», նա ԱոաչինՀայացրիցմիայն կարոզէ Թվ, որ խնդիրը կապվածէ եչպեո ինքնիր վությանմեջ ներվակվելը: դուրս է իրականությունից, փախուստն ձլ Համբնլծանուի անձատական, աւեպես կրիճեռի: մաՀնարավորություն հրանգործելու ազգային երբ աչխարծը Հողեկերտվածքի ցածր կգաայն ժամանակ, կարդակի Հեւոխեղիքնավելիբարչ Հ ե կապվածչ այն ձանդահրականուժ էր: այպիսին էությամբ Մբչնադարն մանքներիՀետ, որի մեջ չոյատնում է տվյալանչատըն աժ ազգը: ինքնուժամանակիմոավոիրավիճակստեղծվեց491 Ը-ականներին: նմանատիպ քյան Հառարկայական-ակաիվ» մ. Տերյանի ստեղմոդելը կարողէ ձնավորվելմիայն այնպիսի ապրումներըկենտրոնացան իրարաձալած բականության պայմաններում, որտեղանչատականությունի գալիք օրբ» ձլույթում ն է ուհալՀեսրավորություններ մեջ:Վերջինս«Հայ դրականության ծագործության առանուժ սոցիալական Հոգնոր առումով որոչակիարդյունքների Հասնելու: էր «ՀոգնորՀայաստան»Հոդվածիմեջ առավարկում կենտրոնացնել նա առաջադրում դգիտն տնականժամանակաչրբջաններ, էր, Հոչոտված հիր Հասսարակակվաան այլնս ուժեիր: Արեժայանձայաստանն ն չյան Հ Հզոր ժիչոցի: առցիաղական կյանբում դործուննության գաղափարը որպես դիմակայության Հայաստանի» էթ «Հողեռր ր Ը "1 են դառնում ՊՐՆ" արժեքՀոգեոռր անձշնարին ա պա է վերականգնել, կարելի աչխարձր վերափոխեթենյութական կորուստենիր ման աւ Հնաիավոբությունները: հն: Մեումէ երկո ելք: Դա կամ բունան է ն կամ հերիկորուստներն անդառնալի սաիզապես Հրաժաիումնաչխարծը անըեարինուընկալումներընս «գործունեության վերափոխելու Այո տերյանական գործունեությունիդ: Արդյո՞ք դեպքում մարդե հր ուժերն ուզզում է ոչ Թե իր էությունից դուրս, նա սոցիալական կյանքիցյուրծրինոկ այլ էուՔյան» վկայությունը չեն: իրականում թյան մեջ այնտեղ է նա պածանջէր դնում ողջ նեէր Համարի արձանագրումէր: Նա ուղղակիորեն Հայտնաբերում միֆավայբ նպաստավոր «փալսուստի» կենտրոնացնումուժերը` ինչ-որ կերպ դիմակայելու զուտ ճոդեոր բնագավառում: աշխարձում, Համար: բուժը գործաղրել«Հայեցողական» ակտիվ կննսագիրքորոչմամի ներթին Հանդեսեկող անտատի կամ Տարեդրությունը ուղղվածությամբիմաստավսՄաթեռսյանական բացառիկ դեպքերումէ ծայոտնվում ավելի Հասարակությունը Ցեղի գործունեությունն ժոցիալականառումով բում է լինելությանայս տրամարանությունը: նբա ունեցած աշխարծում ա կտիվությունը է Հոգեոր բնագավառում, ակեծայտ Ճառցիարական տեզապտույտննիի» ավեչատ թերեսաննչանէ: ր բ: բջարակյացբնույթ ունեն, փիլիաովայությունը, Հանդատամարմիններ: մլակույթն ստեղծել են Ղրիմնէ, ծովափը: Ավազինփոված Հազարավոր 1 եվադիմակայության միջոցներ, Մ. են մչակելեֆ «Հնռւսոցման» ե կբ ձում են, մտածում դաչնամուր մասին: մուրբօրինակ փրենցառողջության չափանիչեն անում / /թեքնասպանություն, Հին դերասանուծիները, ե Հասարակական կյանքից գում, դրա Հետ օգտակարչարժումնքր

ղգացողու-

ու

|

Դատմուքյունը

Հ, եե.չ ՏԱ

'

քար,

զրու, մ

սա

ու

Եվբողլական

րարիինազ»-մ: ՐԻՆ է Բոքւքու

արիք դասվածդժբախտություններ, տռագաաաթունն դա. Հուսախաբույու

դրա

Հեւ

թյուններ /Հալեցողական անդործություն/:

|

:

կասլազսլաղզակ եբիտասարոեերը բժշկուծիները: Հաչվապածները, Համեստ, Են ուտում,

տակում էն,

իշկ «Հետեղ մերփոչո՞, սիրուբանում,

մերխեղդեն,մեր

էն: Հին 288 կորած փշատենիներն Հայնբն են բերծլ: իրենքՀիմա այստեղչեն, են Լ12 մնացել:Ոչ տնսքից մի բան, ոչ բուրմունքն չ Ն/մ

հՐո19 փջաոծնինքրն Ր

ազի,

Ափազին փոածմարգիկխոսում են ռուսնրեն, ղազախերեն,մոլդավերեն, ժենէլ մոնարբ դեիմաներնն: Հայերն այտոծղ չեն, աչխարծչի նրանցկարթը չունի, Հետնաբարն

խառհավեթոր երթի մեջ չի լ«վում, չկա Հայերենը: է այնսլիսի առանձնացնում Մաթեւոսյանչտարեդիրն օրինակներ, որոնք այս

ՀայերիՀոգնոր ոլորտում գործադրած օրոնք ազդային ջանքերը, Նկարագիրը, ինքնուրբույնությունը պածպանելուՀիմնականորակներ են, որ վկայում են

ալխարծին որեծ պարտադրանք չեն տանում, աչխարչնէլ վերափոխելու ժիտումը չունեն: Թր:

Եվ Մժաբուլ ոի ասաց` Մաչտոցը, «թող լույս

"բ

գուռը

բում

էե 1915-ի ամւանի Թողելչբ ն

մեծ

չինի» ն նղավ,ն մչեջի լոենկին, երեխուս, չալակելԱռաբելոց մանքի

օրորվում էր դեպիէջմիածին, ե՛ մատծնագիրը, որ կթել էր քարա կապվածաբաչետով չարագբում էր այս փոբրիկ ճանապարեին ու ու

ե՛ մարգիԽշածն չեղածը, ե՛ Կոմիտասը, Թումանյանն ամբողջացնումձն ժողովրդի Հոգնորնկարագիրը: հոկ Հասարակական կյանքում փրական վիճակրկարգավորելու ձախող եկ փորձերըմիայն Խոլճմտանք ծաիրուցում Եմբուգայում թնդանոթ 4ուլող Խեշճ ծրազողի, տղաներիայն Հարյուրավոր տեսքով,ոի մեր կոչող Խմբերի աչխարձիյին փաբմիր Դբ-ոչ«լարզելու Համար սածմահիվբոսչեդաածաթվում էինե ծվ այս ամենից Հետո 1918-ի Բիգունքիջ, ձե՛ ճակատից: «ՀպարբձուԲեյի սերրի, ՝

Բբ,

զորտարագները, ծամվածՀացր, չազվածսերմը,ծնվածհ'րեխանեՀյուսված ձրդնիր»:

արամ

Հաննազարմանալին,

գարմյալկանաչեցինարտերը: 4. դի չշարունակեց Եմ ճանապարծն գոյրեթացի: լի Հողզեորփնքնություննէ,

ԳոյատոմմանՀզոր կովաններից մեկը: «Եվ վարպետը նատքցգածին, ն խորչնց զարծուրծլիդաժան ու անդիմադրելի գեղեցիկ Բանը, էրբեմե մբայն աչխարծի բառեր, որ ադամանդէրն, ոիովծշեւոե ասելով Հիսուն տարում Գազարտարվա ու արն անձրե էլն քերել»/346::

Մանոյանն ակաած խոսակցությունն ավարտված չի Համարել, քանի փաստելով երնույթները,ներկայացնելով ժողովրգին,նրա Շոդճբանությունը, պարզելովմճի նրարագրին բնոբոչ որավնծնիր, Հաֆոիգհասնում խոսակցուլթյաո

նր ճաղոիդումէ մբանգամայն Շո այլ տրամաբանություն: բնականաբար Ցապվում է Գրողի աչխարծայացբային

Ըեկալումներին: օիիՖ մեր «Թափանցիկ նքաիագիրը նճրկայացնող պատում է: Մննքմչաճութային ազգ ծեք, նախբնարում ճեբդրկանքների գնով Հոգեռր արժեքները պլածքլ,քանի ոի փուրգենրն ազգ ։

դրանք մեզ Համարսիրություններ էն: դառնուժ ոչ միայե մշակույթով:

էն

ԲայըժողոԱյսպես:

մէր ազգային բնույթի մասին,առանձնացնում Խոաճլով չէ | ԲվուՓլորճնակին, բաղագրիչ` պետականության զարքոր վերականգնում

: ճրածնունը 1 Շր

ն

Թոժու 11աեծրՓոօքոսօալը, ՂԵրչու Խ0Բեն ԹՕՀՈՅԽՈՅՒԻՔ որօաղէ

ՐՏկՀՃոՕՐԱԿՇՇԵԿՇ

հՇՇՈՇԱՑՈՑԱԱՑ,ԷՒ3ՇՕՈՇԵՑԱԾՈւ

որօծե,

մ 2ո6Ք,

ՀՏԸՇԱԱՑԵՈՇ,

Խ1.,1992,Շ՛ք.

մչակույթի 129-130.

այդ խնդիրներըչլուծվեն առաչիկա երեն Ֆֆբանք ռրզես ազգ ծայերը վարող վերանալ: իլբենցտեսակըածելու օրվել էն ավելի Հեյա լուծելի Խնդրի էրականացմանը՝ տեսակիպածեՀանգամանքչէ սեվփւսկչան են ին:ԻՀարկե,պակասկարեոր են: Առավել Համաի մեզ ւանօթայժեչ» Ֆյործնակուդիտարկումները վրա, որՀեռապատկերի լայն է քսկուրսը պատմական է Մաթնոսլանի ւ փաստըզուգորդվում է անՀատականվերապրումին, քանի որ վերլուայնպիսի միաժուլվում է գեղարբվեատական կուռ չոիամարւսնությունի եե: որակներն բնորոչ Մաթեոորոնք մեր նկարագիիԳիմնական, պատկերների, ժամանակները բոլոր Հեռուծարձայացջը Համընդգրկուն, միասնական սանական Հայի առարկան է ղարձնում ջանիոր նրա ուսումնասիրության ներկայում, մեֆ: Փատմությանսուբյեկտը Հայն է: նույնն է բոլոր ժամանակների տեսակը, նրանՀասկանալու ճամար Մեծ սիթտ, խորաթափանցմիւոք, անկասելի ոդի ն բոլոր արաճետների վրա նրան պետիունեխալ`անցյալի խորքերը մտնելու

Մէծ

փիլիսոփանասում

ապա բնթացթում, կուդարճրի

էր, էթն

Պյց

է. ր

քյան

են ինչես մչակույթով, դառնում Քոց Մաթեոսյանը որակներով: քաղաքական այնպեսէլ պետականությամի,

ճանաչելու Համար: ժողովուրդներնազգ

սվայմանավոիբաղադրիչները վերոծիչյալ ռրակնեկենսաբանական Հերթին` առաֆին Հանգամանքներով,

այառեզկանգ չի առնում,

վածնն

բով:

ն այլ

քանի որ

իմաստափիլիսոփայական «Մեֆամոր»կասեն ժոզովբղի գոյբնթացի

պատմություն չ` գեպբերի մն եղած կապերի այնք:ոն տինցնրաբանական ընկալում»,որոիքան «պատմության բացածարթմամբ, վորումն է:

Դա ոչ

անդ երնույննիի միջե եղաձ առնչություններն անմիջականբնույխ չունեն, Համատնքատից, որգլեսդրանքկտիված հն իրենց առաիկայական-նյութակվան «ռովեզնրական զի կազմեն չատ ավելի լայն, ընդգրկուն՝ կաւվեթըդառնու դարձությունների միջե եղած պատճառաձծետվանքային

աաթման ա

արդյունքում էրեույթներ, որոնբ վերջնական ժամանակով միջնորդավորված ուի չատ բան են Հոնագիրը», կազմում ժողովրդիպատմությանընդծանուր Թե առաջնորդը, գա կլինի չոլովուրդր, կեկնվումքէ,քանի ոբ րտ Հերոսը` բնավորությունունի, Հեռեաբար ն «պատմությանտեջստն» «միասնական» չատ բան պիտիՖորովիբնդօրինակիայն ամենը, հեչ որ անֆխուսախելիորեն Դա պատմություն են չէ, այլ գրա բնույթի բանաթորդները: «գինլ-կերտել» տեքստի» մեջ «րնդծանուի ցաշալտում,ոի հնթադրելիէ դարձնում ապաղդայի միենույնտիամաբանությունը: Համարելմիայն ՀաԱյսուշանդերժչի կարելի այս սոնղծադգործությունը Սա Մաթեւոսյանի ընգՀանուր ոց անցյալի կմաստավորման Հաֆողվածվորժ: է Համընդծադառնում որ Է այն իմաստով, պրոյեկցիան սախղծադործության դրսնորուժը, իսկ նրա առանձիներկերն նուր իրոզություններիպարգացման են: այդ տիեղերբական չափումներիորոշակի,նորովի արտածայտություններն է որ Հայտնում, մեկում ՃեղինակըՀույս Հարցազրույցներից նս ամեն գործ, Մաթեոկարողէ անդրադառնալ«Մեծամորին»: ինչպես սյանիՀամար Հողեշարազատէր: «Մեծամորում» անցյալին դիմելու Համարձակփորձերըպատմություն ընկալումնէ: պատժության չեն: Դա ժամանակակից Հայ մտավորականի օա

Գխոագաո

«Մ.ծթ ազգայինկյանքի ընթացթը,- գբում

է Էդ. Աքայանը,մեզ ճանզնեցբել ծ նրկրնտրանքի առֆն: Մ ծենքՀարկադրվածննը բնտրություն կատարվ

1. Հո/ացքը

միայն Երա դեսի տարբնրժամանակներչբֆլած ընթացքը: ընգգիկել նյութը կա ունի որքանՀեարավորԼ Համակողմանիորնն նպառոսկ

մսն

ե ոչ օրգանականի /սէփականիժ օրգանականըք է նալ /ուբիչբեի, Հետարավոր

ասելիքը:

ճ տի,արդյունավետորեն Հակասականի/ մեույալի չվերացականի, անկենդանո-

2 կոնկրեւն առաիկայականի, Հետնաբար կենդանիի ն մեռւյալի մուխկուն

որն մեկին չատկանողի, «տինզերաքաղաքացիականի/, կննդանիի /կոնկրեիեն միակողմանքի/ միֆե»՛:

Մաթնոսյանական ոլհրտում այս ծրկբետիանքը ծեկալումների դառեուտ է Համապալսիակժ̀ամանակիվեկտորնուղղվում է փնչոլես անցյալի Բորքը, այնպեսէլ ապագան: Հառհարգերակա նչանակություն է ձեռք բնրում ներկան: Մաթնոսյանի մասինմենք գրեթե չծեք մտածում, եթե մտածում ընք, ապա միայն «Ներկայի այն իանի Համար,որպեսզի բիաջածայտծնք, լե ինչպես վառուցենք ապագան: Նեթկան նրբերչի կազմում մեր Խարատակը, ճւ ներկան-մեր անցյալի միջոցներն են, իսկ նպատակի` մ'այեազչազաի: Այսպես, մենքճրրեք չենք ապրում, քայց միայն ակնկալումենք ապրիլ»:

Մաթեռսյանական վերլուծությունների բացառապեսդիտվում են եճրկաոր ձնթագրելի է դարձնում ն ապա-

մի բարձունքից,այն անցյալիարդյունք է, ՛ է

Գրողը, ոիւվնսգի Թեսալայտիվրա պաճր պատմությունը,ատեղծում էայն տարիներժաւախակներ Հականատծս-տարեգիինձրի» պատումներիՀամադր-

մամբ,ինչպես ոի

դա

արվել էր հախորդի՝ օրվա» պարագայում: «Թափանցիկ

տեսնուժ ոի պատմությունը Հեղինակը,

է

էնչպես«ներսից»,

այնպես էլ «դրսիպ», ցավում է, Ճ.ղարտանումէ, Հեգեում է, սմին |221փմառտոավոբում մ «իրքնրց դուրս» քիջակայթում՝ որոչակի Հեռավորությունից: կարքլի Է առնել,որ ամենիցմեծ Համ տնական ժամանակը երանէ պատկանում,սիա

է ն Փտսթեգիր-քնիականի» Մաթնոսյանն տանդձում որի պատկերպարի, ե է անչբֆելի միօրինակ:Նա արձանադրում է գյխավորն վենմն քիկրորդականը, լավն նաճմր, վատի,այդ ամենբ ջերականի ճամար են, ամեն ինչ պատմության Հավասարարժեք նպառտակն է Հետ

մուքնան ժամանակը դառնում ու

ու

ու

արձանադրելն անցախդրանց նշանակությունից: Այս Հանգամանքնստեղծում Հ պատմությանմեջ, նան ներկայում անցո

սրատմությանընկալումը ես ԷրկբնտրանքնքրիպատՄաթեոգյանական

անկենդանորնձնմիակողմանիիմիջն: «Պատմությանեորօրյա վերացականի,

տեքստի» ստեղծումն անցիալի ն ներիեինույթների վերաիմաստավորման ճանապարծովՀնղինակայինսուբյեկտիվ կողմնապածությավբԳակվում է սչեծակասականն կենարդյունավետորեն պի առարկայականն որոչակիե` ու

ու

դանին:

Այս կողմնապած, իրականումօբյեկտիվՀայացքը,որ Հիմնվում է առաբկաների,երնեույթներիգոյության տրամաբանությանվրա, միածլուսվում Է ինքնաձեդնող երնեույթնեիիկողբից դիտելու Հմտությունն Հեգեանքին: Խելքի Հեղինակը մղտում է դարձնել ոչ այնքան անցյալն իմաստավորողմիոց, որբան Հայ էթնուի էությանը բնորոչ որակ: մա դառնում քէմիանգամայն «ներկա» է «իրական»այն պատճառով,որ Հեղինակիկամ Հայ մտավորականը պատմությանամենատարբերխաչմերուկներում: երանանձրաժել է ինքնա էլ կենսագրուՀեչնանքըկ̀ալխարդական չրֆանից:դուրս «գրծնելու,իրէն Բրոնիպարզաչք Հայնլու Համար: կնհսադգրություն մչաԵրկը, ժամահակիանդունդի մեֆ շեվփական կույթ ունեցող ժողովուրդը Կռրուստ պատմություն ունի. մշակութայինբաղմաթիվչեիտեին անխուսափելիեն: երկիրնուղղակի Համարվում է բազ երկնթթ տակԹանգարան,ն դա չատնրին խրախուսանք է թվացել: Ամբողջպատմությունը մարդկային որոչակի բնույթի նրա բեավորուքյան առմությունն է, որն իրականում ֆիզիկականփուլի բնականչաբունակություննէ: «Այսպես, Հայ ժողովուրդր Հայերի տրամադրածկենսաբանական ու

ու

ու

|

գում

Նյութի մչակումն է՝

ըստ

ոին իր Հերթինայդ օկջիունքի,

1937: /Աթայան,

վերչնային նրանցվերբնութննական-Հայքյան է աւզագայում...Ֆ նյութի արտաարուտկերումն

էսսեն անմիչականորքն առֆչվում է ժողովրդիինչոլէս բնուՍաթեռսյանի

զիկության, անդառնալիության թենականկամֆիզինական,այնպեռէլ վերբնութննական-մետա ֆիզիկականն. տպավորություն: Տարհգիր-քերականն այդ ամենն փժատտավորելու Հնարն դրանք մի ժողովրդական Հոգու Դրանցներ/մչակույթի ոլոիտներին: ի բերող զորությունը չունի, քանի որ ԳաճախՀենցինջն է ատեղզծում այդ (լառոմություեն սրոյմանավորված նան ժ ողովրդի ներկան դանակ փոխգործակղությամբ եր: Թերեսնրա ժամանակի մեջ կարելիէ տեղակայելէ առտվածաչնչյան ժաապագան: Հչետնապեսայս մտաիբնի, իրականում միասնականոլորտների մահակը Համաչխարծային ծոՀչեզելիմասին փվայություննիրով: Դրանքկասաստիճանում վերացարկմանբարձը, տինըներարբանական Ցածրտակչառնվեզ,ինքնինդոյուլթյուն սուժնացսիրությունը` ունեցող պատմություններ Են, որ մեկ բննելու դրողի միտումը Հնարավորություն է տալիս նինույթների ե՛ սրաւոանգամ նտ վկայելու են Ջեզիդարավոր մասին: կենսագրության ե՛ ե՛ ու

ու

ն

ու-

նորօրյատարծգրի՝ Հեղինակիժամանակը ներթափանցում է

անցյալի

հրաղարձությունների ոլորտ: Այստեղ Նքրկայի այն միագիծ միակողմանիչէ անցյալից ապագան գնացող: Հաճախքն զէաքնրըներկայացվում Հապագայիցդիտված, թանի որ Հեղինակը նախապես գիտե դբանցզաիգաց1 Էդ. Աթայան, Հոգիե. ազատություն, ե, 2005, էջ 189: Այսուճհտն էջերըկեչզեն ու

ու

տողում: Ե.

ՈՅՕԹրե, ԽՔՇու, ԵԼ, 1965,

ե. 47172,

ճառները, Հնտնանքները, պատմության զարգացման ընթացքը տեսնել տիրույթուժ: Բայցզրանից գեղարփեատական ընդծված պայմանականության բացարձակապես չեն կորցնումիրենց բովանդակությունը: ծղելությունները Գուջնկարծլիէ Մաթնույանին մեզագրելայնբանի Համար,որ նախընտրել գ այնպիսիդեպքերի, փասահիիՀիչատակումը,ոբոնք անձայողությունների վկայությունեն, իսկ Հերոսականություն գրելն չկա: Իարկե, էականի փառռի

չէ,

այլ

դրա

ընկալումը, պատմականանցքերնամբողջության մե) տեսնելու

մեղքըչէ, կարողությունը: Մաքեոսյանի էն

պարտություններիչարանում Քոչ ՎքրֆինՀալվով ստացվածարգյունքն ինքնին վկայում է, Հաղթանակները: Է

մ 4ախողումներն

ավելի

մեն

որ

կշիռ

էն

ունեցքլ:

ՀԼԳասոմության անձիչելի ժամանակներից, առտվածաչելյան ֆրՀեղեղից

հիր առավել որոչակի է դառնում ժողովրդիկննսադրությունն ու թվում է՝ ավելի Հնչտ է ընկալել, Հայտնարերն) դրա տրամաբանությունը, միննույն է` այնտեղից «պատմության ոգի» դուրս կորդելը մնում է բավականաչափդժվաբին խնդիր: ԻՀարկե, մինչ այդ մեր գրականության մեջ նման փորձեր աբեն, վել խոսքը վեբաբձրում4 Զարենցի«Պատմության քառուղիներով պոձայրտածճայտվաֆ մին, արտածմո առուն ինքնածեգլնեան ոո,

1 ԱաաաՑ քւ Եթե

ՐՆ» ո

ջատ

՝

Ն ,. առավել

որոշակիորեն

ավելի փաստարկված: Ձարենցի «ոնմից

վերացարկված գաղափարն

ան ՄաոանիԳա արուննորովի Տ ունեի`

Հհտնանքի միջե. որոչակի Հերթագայություն դա Հայ էթնոսի, նրա լինելիության տրամաբանությունըկռագելու բացառիկ փորմ է: Գատմու Թյան մեջ Հարատկ կրկնվող «որակներից» մեկն ան թյունն է: Բայց այս Հանգամանքըսոսկ կենտրոնախույս ուժի ցանկության Հ առանք ԵՀ նան չէ. դավերազանան շար 3 դա վերացական մե, «ռեփանհան կենսա անչատասլաշտությաւմբ, «սեվական կենսավաիքագծիհոակենաթոնմնեաչնորձիՀաստատման Հավակեությամբ»«Աթայան, ու

մբաբանու-

ոռ

ւ

է ուրիչիՀաման 248՛էորոյմահավորված, քենչբ մերժում

մոն

էրավունբը:

Այս Հանգաման Հե ` չի` կոնկրետանչատապաչտուՔՇԻ անական,Էէ "ՀՀ թյան, ուրիչի Հանդեպունեջած սիրով միջնորդավորված հսասիիության պաՆ Աթայանի կասի եշան Լ: Հետեապես «անչաչթությունը ն փնութագրմամբ բոտ

ինքնացոչաբեթմանանկաբոզությունը, վերջի(էրջո, ճանուն իրհն ն իր այնքան ն սեփականես-ի մոշ ծրկրպագյալընտանիքի,սոզիալականկարճատեսության լուգքի Հեոկանքն են, երբ այլ առումներով բավականաչափոլթավ դատողաբանությամբօփովածժողովուրդը. արտաքինայխարչից պատննչվելով,կորցՏում է այնտել կողժեորոչվելուՀատկությունը» 248: չԱթայան, Ի փերի» Է պայմանավորված անչատապաչոության վերացականությամբ

Համակիանքից, արդարությունից Հստակորեն տարբերելուունակությու-

Հը

նր» /Աթայան,249:

ՔՐՔԵՐ ծ, "Ը «թ "Քանբո է: լ" անդելջտամբԷ "բ" Հուր Համարումէ միանգամայնճիչտ, մեր նկարագրինՀարիրբնութագրում: ՀԵ

«4

է փ իրեր բոա բ ծ, -փ ի թո է. եր) Հարար Փորը Քար ի, ինչն դածնՀշիարՀին » լր" չի Աո» ո իչ Է չիքԲ դառնու ինչն Հաակենիֆնելով, ինչպես Հ չի բարձրանում: -

ո

:

ա

«Մակբեթ

չի դնում վերասլացումների,բայց նան Մագելլանչի դառնում» /նույն տեղը" ձնակերպումի ի Հակադրբություն ԴեմիրճյանիՀեակերոյման մաթնոսյանի «Հայիչալ Իրի

- ԱՐՈ Տրգացումը ճանում, ԳմիչիմաՀարագանը յե ՀՇ ւը, ԵՐՐ Աաաա բանանն»

Հանգաման Գրլար

Հարցերում: Ըեղ ոբում՝ Դեմիրճյանըհս նկատելէ այս Հայի մեֆ կողմնորոչվելու անընդունակությունը: Բայց ՆՐ Բայանի այն զեդումը, 25 մենք տրվելով խորչում ենք գոիծաւպայտհպաւուսկներԳնետապեղդող Հայվարկենիքլջ: անն ել այն է, որ մենք միբում նեք Հաշվարկել կենցաղիմազարդավում, ձած

անան բնդունձլ

աաա

արոշխար ծային

ծիիվային '

բացառագեսանծատական ենքռնեփական, ծետաքրքբություննեչ

մենք

Ք մնում

բի ոլորտում: Եթե մենք շրարքստեսակ,չսիրնինքՀալվարկծը,չՀավատայինք է ճեր» ա ինԵՄ ԴԸ" Ըն նման իբ կանտի անչատը տեսներ, նկատէր Հայերի ործապաշատ(եջ : այո մասնավորապես ճՀանգամանքի առեւտրի բնագավիաղում մաթեւոսյանն նս: հնատելէ այչ պարագաներում ՓոքրըԴավիթըկարծես ԹԵ Հնոթը ոսկուն ն էր տանու ըրակին: Հետնարա կարող ենք ասել, իրերի աշխարծին ԼԱ ոլորտում, մասնավորապեսքաղաքականությանմեֆ, մեզ դարձնումչ եքե ոչ անցոր, որքան դանդաղաչարժ չկողժնորոչվող: Դժվարէ Հավատալմի բանի,ինչը չան կամթվում է, որ չկա: Մինչդեռմետաֆիզիկական արժեքները նթե ոչ ավելի, (աբեր նն, որքան ակնձարտերնույթները / ՏԵ նույնքան,

յութական աշխարձի, հոնած ՀնարավորուխյուՀազիվ վածքը "

ի անքը րզրացականո Հավատը անցությունի: Հեոնողական ո

որ

,

ու

հակ

«Չեզոք դոռվ-ն/:

Ամեն պարագայում մենք խորչում ծնթընազանցությունից /մետաֆիզիորթ Ի 8Րնարաջուցիէ կանքում «2Հանի,ոն. ՀոՎԻՂԸ որու Ց ք հախբնորում որրդագոլնլում անճատավա կայից, ծ ոչ, միննույն է՝ արդյունքում ստացվումէ, չավից ավելի ՀավաԱ Աա տալովիիերի աչխարբծին` Հիմքում ունննալով վերացական անչատապաչտուանապա

«

ումՖ/,

`

որ

Համոզված բնութադրումըբ՝կաղված Հայ Արայանը Սանդծլչտամի Խորչանքի հրականում ճի ր ԲՐ «/89-8ԲՐ

Իդ.

է, որ

ւ

թյանորակները,մենք Հատակորենչձնք կարողանումտարբերակելգլխավորը քազաքականությունըքաղաքականությունխաղալուց, դիիծիվրորդականից, Ժ Հ. / կառավնէ դի ունեցել մասնավորասընս քաղաքականությա Փորոչումը Համակրանքից: ծետեապեսմենք այստեղ գործապաչտ Հայվենկատ :1 " ն ծամայխաիձային ջ արվելով աիխդարբությա արժենքենրի մետաֆիզիկային, չենք,ինչեարատածայտված է Մաթեոսյանի «Մեծամորում»: գործազաչտնպատակներ Հաշվարկիխորչում մենք Հետապեգող նջ: Այն վերապրված ռր առեղծումէ գիողե ամբողջությամբ` պատմությունը, կարեոր Հանգամանքները Կենսականորեն կարոզ ենք քամածրել, Ինչը կապՀիքսոսննրից ժինչն. Վիր»որՀամբարբժումյանի միգամաձությունները, կողմնակիդիտողինկարող է Շիացմունք ամինա ոն, իսկ իրականումդրանից ամեն վածհն Հանչաչվենկատ»ձեռնարկումների Հետ: ԳՓաւոմության մեջ մեկր կարող հեք մեծապեստուժել: Ս

ծ

րետ ՏՈՎ

Հի",

նենգա«Այդ ընդՀանուր դրվածքից արժեքների փոխումը կառուրվում է նրանց ողջ սանդղաչարով մել. բանում է կենչանին ժեռյալից, դլիչավորը ծրկրորդականից, քազաքականությունը ջաղաքականություն խաղալուց ռազմավարությունը մարտավաիխությունից, դիրբոիոչումը

ՄԱբաղարֆի «կրակն տած քաչելու»անցբունքի, այսինքն` դուո վերացական մակարդակում, իր գլխի տերն էու անծատազաչտության

Լ«վորբ:իսկ Համապետական գործերում ր

ԸՕԿ աոա

ԱԹՈ

«Խո

նրանք

նանիր երկրի

թա-

անզոր են իրենց սեփական

4" քրօրՏ02.57

ոսկ,

«Թագավորության» Հանդեպ ունեցած «չափից ավելի

մեծ

«Մնֆամորն»

եվիրվածու-

Քյոչն» դրանորող վարքագծի պատճառով: նրանջ քրվրիռազմավարական վ բեորոչհբեույը: բոչվելուզլացողության բթացումբ դառնում Էսսեն կամ

մեջ գնացող միտումներով, ցուտ փիլիսոփայական ճարթության վբա միմյանց չ Հակադրում կենդանինն ժծռյալի:Համաչխարծային պրոմությունը՝կոբծանումներով,վերելքնքրով, վորԸՀչբնքրոձ, էրն առանձինորակների,Հոդերանությանկրողների պաշպանության անչետացմանպատժություն է: եթե քաղաբակթ-

ժոզուուրգների` ու

:

Հոու աթար Է ԱՐԱՆ լա աաը Սարա արին ԴԷՔ:

՛

ինքնարացածայտումնամբողական է տարբերմշակույթների զարգացմամբու ինքնարտաձծայտմամբ, Հետնաբար որեէ ժո ովրդի անջնտապմամը ա խարձ նման կորցնումփիր Թեզուղ ան տռարն ե ռան ծ ԼԶ մ. ,

/

ՀԱԱ ԻԱանկ ՎոաաաաԷ ԷՆ հ

ուի

Ի

՛

Րր

ա -

Ք

|

մեռցնելու իր ծնաձ դավակին,մարդնիրավունք չունի սպանելու ինքն իրեն, Քանի որ իրեն ինքը չի ատեղծել,-դութ ինչպե՞սկարողացաք մեր քավասվն նոր գիր գրել» չ /«Մեծամոր», Ի՞, ՅՐԼ/: ի յակցության, աշխարծի Լինելիությանհինականտրամաբանությունը է դարձնումայն, ոբ մչակույք արարող, մարդկությանարչալուձնեթադրնլի ոին նենկան նորօրյատիեզերական գաղտնիքներիմեջ մխբճվող,մեձածշոգի պարտդլանոզ ժողովուրդըկարձեսն խնդիրներչպիտի ունենար '

ԲԱ որոր

ին

ախ

ծ.

մա ւուի Բե Վա աոմութ

Բ.

է

շմ"

ռազ

Հրի գերագույն

ՐԱ

:

ա

մ.

ու

Թյունը կերտվում, կատարվումէ բարոյականությունիցդուրս ոլորաում: Փոքր ժողովուրդները չավագույեդեպքում դառնում են Համամա ԱՄԻկային ԳՂգաղզա5 էեէ աշն Քդեանքը «ցնող միչոց, նրանք նպատակչծն: Այս առումով Քվում է աչշխարձընրանց կարիքըչունի: Իսկայն ցեղերը, որոնք իրենց մեչ Հեչունին չաճը արդարությունից,բարդրականությունը պետականությունից նճակոիննտարբերակելուերկընտրանքը, չունեն «այլ հրակ բացի տարածվելու ճ դրանովիսկ ուժեղանալունախնականբնազդից, անբարոյական միջոցներով են իրենց Էագնաց կտբելու, կայացնում րաց ինեց ծրկերը. ռիկիրը. «կումը ՀԱմումբըմերակեց եժույլները ն ն դարձնեայլածիններիըմաբրելու, դեղեցկացեելու իբ երկիրը, ԴՐ Հղռրացեքլու ՋԱՐ ԸՈՀետո, ների Հայրծե լու ճայրծնիքքբ բի ն ՐԴ" երբ իսկ Ժ որդիների ՀամարՖ /368:: աշխարձի խիկոնջին բացվածխորըվերքիցձորացողարյունը կչարժիՔեմալի գութը, ինբնախոստովանանքն ավելիծղածըմեկ անդամնա փատոհլու անկամ Հետ տմարդիվարվեցինք»: ե «Այո--. նբ ու մեծաաչխարծբիր «բարոյակաությամբ», մղումներով, չածերով գույն լաղավիարներիրականացնելու մե՞ Իսկ ե ցանկությամբ:

իրո:

`

մարանի: Խու 181

"ՐԳՔ

անյ ցանկություն ճայերի աժ

մենք ինչ դասեր

կարիքնամենիցչատ ունենք/ կարողանումէ իրեն դուրս դնել պատմությունից, թեն այդ պատմությունը ճենց իր Փայէթերսի մասին է: նԿողթից էրեն ու իբ արարքննրըսլատմությանգրեթե անբդգրկելի տարածությանմեֆ Փայագքըդարձնումէ ոչ «ոյեՀարելու զորությունը ձեղինակային անկողմնակալ ամեե ինչ բելգրնելու, տեսեելուառուժով,որքանիմաստավոր: ջանսրատես կյանքի կննգանիի՝ ինքԱմբողջ Աի «տեղծագործությունը ե է Է. Հեերի, ՝

կ.ո

ոք ո մե" որոչակի

թրթզիեր այի Հակ թ, Ա փացաւ Ճ

ապագայի

ե

Շակադրությու՝

Ա, ան « ի-

առնխար չ

:

անա

ԻԱ չավու .-

Ն: '

«4

ե

ծրումների, ԻՐ

զատմույան,ե ՀՐ

ե՛ անցյա ցյամե

ե՛ մեր

մի որուստների, րի ն՛ առասցյե4 եխԽն : ճ տնխնիկազան առումով զինվածքաղաքավրթությա Ա Դ

ոչ գործնական

առտինանի

իշխում է ամե՛ն ինչի

ենթակայությանը:

ննրկա

նած,

վերացական անձաստապաչոույթյա

ու

չ դառնում ՀաԱչխործըհրբկիր ամենօրյա աչխատանքով՝ արաբումով,

ամի կով,այնե ամծնով, ինչով կայանումէ ժողովրդիՀողնոր ու ֆիզիկականդոյընՔացը:Հետեապեսմեծ գաղափարներինծառայելուց կամ անցյալի անդունդի մեջսուղվելուց առաջ Հարկ է կայացնել օրենս ամբողջականմարներկան` են մեռյալ եթե ա ՀՐ" հս ՀՐչարունակվի,ապա երկրի ԲԻՐ վրա ՏՐ աճելու դոտինե1 « ե, բբեղճ Մեծամոր, եթե մի ժամանակմեծ խեղճ Ձեյվա, Խելճ Էջմիածին»: ՏբկրիցՀնարավորին» փախցրելեն մէծ փոք կտոինեը` եննգությամբկամ էն ուժով,ապա այժմ եղած քչից էլ առանժնացվում «անձեռնամխելի տարտԴրան որոն ծուքյուններՖ: ը Ը Հ զանլարաններ արլ Ր են, «ՐՔ փի փաստննաչխարձում Հ Ր ժողովրդի ժասխն:Աչիճարծը, Քո մեբ Հետաքրքրությունիըմղված, ոմնեածեր ձրձիրըչարձնի թանգարան բաց երկեթի տակ: Այդ ամենի փոխարենՀարկ է էրական բարիք արարել. «Էյ, արտասաՀմանցիներ, Արդիչտինկանչում է խադոզ ուտելու, եկեք խաղող կերեք»: Մեղ մի լաիձրեք արդենվաղուց անցած գնացած առասպել ն մի հայնք ժեր ծրկրին՝ որպես նոյյան ֆրՀեղեղ տծսած 8Իվրի, դրանիցԹեն ժեծանուժ մէր տարիջը,բայց որեէ կէրպ չի մեծանում ու է, տան Շարթումմո առում «Ե Խո, մեր Հեղեզ ԷԻ չի եղե ւն

մին:

Իւ

ու

Հ. :: Հայտնված փառակը աշխարծաաՀոթթու պարչին ժաջովուրդն ե

ճիգով է պածպանելմնացորդները:Աշտացվում է, որ պատմու-

ար»

/նչի

տե-

ն

Ժամանակն վրա` ժամանակի եւո. չ- ի Վոր մ. ՔՔ Ր/, բոխառ Լ. անկրկնելիԷփոքբ ամը դրարագայում բաղա Հ ե Ա արն Ա ՀՆԻ,մբՑիտռոլոր ո որան ո-ի Էր մաաուաաու

ա

ր

է արբեր կատարվում

է, որտեղ զեվքերի իմաստավորումը տովանանք ինչքա է այղ անցյալըժառանգվելմեզ, սանկյուններով, Տը

ըն տարեգրությունը, րոգր տումը, որն որո բոդգրբ կված է Հեղինա» դ Հայիե ու է չ,ամանակիմեչ. ինչն ամենաբնդչանուրն անցյալի, ներկայի ապագայի նորօրյա Բծրյ

ավե,

գնաի,

`

աա աթ

բող ոն

է

ԱՈՂ Հենծ"եռ ՀԱՆՀԱՄԱ ՀՀակասական Բիա: ժվարին վերա ուբարզ,

նո Ր չում

մա /1 կքրլ

Կ

էն ընտրենք

է`

կնեդանիկյանքը: Ով ոշզում

ա

ե

դժվար

ու

Բ

թող իր էրկիրը Թանգարանիվերածի,որ-

նայում նայ նմուչների վրա

մա միռյայ դ մարդիկ մճոյալնմուչնել

չկնվող

Ի

են

ոիսվես իճ

անցած-գնացած, ցած-գնացած,

այլնս այլ

ներկայում չապրող նրնույթների վրա: ապրել ենք, մենք պատմություն ունենք, ե գա ավելիմեր 4նուքիգործն է, քան ուրիչների: Ինչպիսի՞ն է այլ անցյալը, որն ավելիքրկրիքաղաքականկյանքիպատմությունըպիտիլինի, եթե այն օրինակչպիտի ծառայի ներկաների զալիջ սերունդներին,ապա դոնն կչուչբ այն սխալներիմասին,որոնք ճանատադրավան դարձանմեզ Համար: ու

.

այնուամենայնիվ, մենք Բայո,

ու

ու

Մաթնոսյան

թերՀո»

Կ ր Գն ացնում

Հայոց

թան ո աԱաաաք ՀարԷ

մոավորականների

,

փաղանգը,ով-

այն

մել բարաչթյան,խղճի թելադրանքով:Դնո մինչն Մաքիավելին,Հայոց պաս

ժության Հարյուրասկակների ինթացքը ցույց է տվել, ոբ բարեձաճությունն անկեղծությունը չեն կարող քաղաքավանՀաջողությունների Համար վոտաՀեչի ճանապարիծձ լինել, այն երբեք չի դառնա իչխանությունը ունենալու ն ու

Հզորացնելու ուզի:

«Այսինջն թէՀ̀այերի

ունեցել Աբ-

Աբչակթագավորըկատաղությունչէր ջախ, Աղձնիք,Սովիք,նիՀորական, Դառըն,Անձիտ,կորղուք, Գուգարքբազմանուն երկիրը դարժնելբռունցքի լս մի Հայք, Արբչակ մարդաճաճլթագավորքբազուկը գողացել էր չարդելու, կոանելով միայն իի կամբը,բազմազլուխ Տրկրի կուսակալ ավելոիղ գլուխնեիի, ն աշա իչխանների նախիրըիրենը կաբծեց իր աբաձած մարգագետինը, մաճկայների Հնմվորենրիբանակր, նրակների արյան կորովը է. արյանմեջ սաղմիպտույտը իր երակներում...» /961: ես ուղի չէր ե միֆղետականձարարձրուլյուննեԱյն առավել վոտաձելի ախորժակովէին եայում աչխարՀին:«Ա փում,Քբբ Հարհանները՝ գիչառւչային ն պա սլարսիցՇապուծն աստաը, չդթա զարկեցինԱրչակ արքայի պարանոցին, ուռքննրինն ձեւներին նույն չլթայով, վերցրին նրան ն տարան,չոլրածցին Անլժոչն անպատուծան բերդ, որ անվանում են ան ԱնՀուչ իներդ,թանի որ Հավիտյանլուո խավարԷՖ /361 Քայցմի՞Թեչղթայացարկ Արչակըն մոիթազեիձ Վառակզորավարնինչոր բան Հույնցին ժամանակակիցներին նան Հետնորդննրին: Դրանքմիայն հոն պատմագրությունը վախվոբած արձանագրվող ժեռյալփաստեր մեացին: խամբածմտքով,միայնարձանադրումէ, միալնփաստումէ, մբայնվփառաբանում է նրան,ով ստույգ կործանմանէ տարելժողովրդին...Մենք`դարերի փոչին մեր ոտքերին, Նոյի թոռներս, զալիս ենք Հեռվից ն ամեն անզամ,երբ անբարոյականությունն չարը նեղում, ապա նալ անտանելիեն գարձնումմեր գոյության պայմանները,մեզ այնուամենայնիվ պա» թվում է, թե դա պարզապես / է, ու հթե ինչ-որ տածճականություն բանայն չէ, ապա դա չեղում է աչխարծի, բարի- աշխարՀի/ ընդՀանուր կարգից: իչարվծ,ցավալին միայն այն չէ, որ մեր պատմագիրներըճչմարտությունը չին ասել սերուելներին, Հետխախբար նրանց խոսքն ավելի ինքնանպատակ բնույթ ունի: Դարզասգես անդամխացաչք այժ ժողովուրդըքայելէ մածամեն վանաչքերին այնուամենայնիվ չի Հավատացել ոչ այնքանիր կործանմանը, ոիքան դիմացինի հիա դագանարախո անմարդասնի վարբին, էությանը:«երը մենք նրանց մորթում էինք` երանքբաց աչքերով նայում էին մեր աչքերինէ չէին Հավատում, որ մորթում ենք» 3757: Գրողին անծանգստացնումէ մեկ այլ կարնոի բան: Ինչու՞ այդ անմնկմեր ճակատինգրված անչծթեթ պատաՀականությունենլի, անձչասկանալը, ները Հանգեցրինայնպիսիանուղղելիձախողումների, ինչին չՀասան անգամ երանք,ովքեր քաղաքականխաբեությամբ գազանաքարոսկզբունքներով կառուցեցինիրենց երկիրը: «կուշտքնից Հեռ նա կնստիգրելու: Արարատից Բոսֆոր Պոնտական ալի րերից Հարավային անազաստ: Թուրքիայի բաղցր-կծուուժը կլցվի նրա ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ՉՂՐ«ոջով

փառք կտաոֆլոտայն չորանին, ոբ Դո վլոն Շայ-Հույն ատկոտի զագ. մաՀավով ան ոշխարի Հեռ` իր «էբեդի Համար աստծուց նախանշված Հայրենիքից» /374Հո մա մի անդամ նա վկայում է, որ ծրկրիզայացումը ն պատմության զարգացումըկատարվումէ Դրանիցդուրս: կապչունի, ծեզեղներիգեմԽոցելի Իսկէ նչն է ի վերչո մեղ դարմնում պատմության ու զուրկ բզկտված, բեկվոզ: Մեր անգործությունը, նպատակամետ կեցվածքից մեռյալ երկիբբ: անկենդան, ամքնօրյա, ֆանադիրաշխաԱչխարծը հրկիր։Հայրենիք է դառնում միայն մարդիկ` արձեստացորն ՀՆմվորը, ռանջով: Եե Թաղավորը,մաղխարարը, Հարուստ չեն գիտնականն ջիվոիբ չեն ապրում ներկայով, ավելի ուժեց Քինենցերկիրը, նրանք մբայն «ապրում» են իրենց կյանքը, ապա ի՞նչ են նրանք փոխանցում գալիքըն: Իրենց անձատականությունը,խելքը: դեռ չծեված նհերուճրակներիարյունն մաբիսրությունն ծմտությունը, Համամարդկային տաղզանդր,որ դիվում է բնդծանուր հակուժն Հետ խնդիրների, ծնմբախաղնողօվկիանում, ե՞րբ է վերջին ճաչվով աազանդի, իրենց սերունդները բաղելու Վրագառնալու, է՞րբ նախնիների Խ Համամարդվաաչխատանքի պտուղները:Այն ժամանակ,երբ կիրականանա Խման, Սա, իՀարկե,ինքնասպանության է սակայն քաղա չէն գաղափարները... բակիրքեղանակով: աստղագնացՀրթիռի զրա«Լուսաստղմոլորակը, Քաջարանի մոլիբգենը Մեծ այխարչն իրար է անցել. չլինի Թե ԽորՀրդային ճրկիրն իր Հ մեֆ»: թե Հասկացնել, Լուսաստղ Քայյովցանկանում է մնացած տերություններին մոլորակըմիայն իրեն է պատկանում: երանքկարող են վիճարկելէ այն,ինչն քառսումմիառայժմանՀասանելիէ մարդկությանը, մենք այլ խառնափնթոր ճանապարծին ոտբի ֆլ ենջ միայն մեծ գաղափարներն իթականացնելու

Թոջձբը, Հրծվանքի ե

մեե-

նա

4իչր եջ:

Բշ բարոյականությա

ու

ու

ու

դարձնում

ու

ու

ու

ամեն ինչ

գաղափարի,

ու

անտակից կորցնումքնքպատմությանՀեղեղենրից ՀալչոզԵրկիրը,բանի որ Հանուն ծեք երբկան ասբակախմերկամքից սզարզապես լումավոբ ոսլանում ի: ՍաթնոսյանիՀամար փոանդավորը ոչ Թե քաղաքակրթության սրըն«եբբ ասննք, ազգային թաց երթն է, այչ դրա միակողմանիարմատավորումը:

ծն չրջանակիցճղմվում արտամղվում կենսարանական-ցեղայի երնույթների 200:

Այս պարագայում քա4 ընկալվում ձնա բովանդակագբկում, մշակույթի որողիժ զաքակրթությունն իմաստով` իբբն /Շպենգլերյան նացում,ինքնանպատակգազափարայնացում բարոյականանկում, մչակույթի բովանդակազբկում/: կերպարբ, իրականում ստեղծելով տարեգիրբ-բերականի Մաքնոսյանը, Եթե այն դառկում է մերժումէ գիտությանմիակողմանի արմատավորումը: կայացմանը,նթա երկրի նպաստում ուիեմե որնէ չափով չի քնջնանպատակ, Սա էլ Հաջորդ ն ոչ պակաստսրածունմեռյալ գուսին է: ձզորագմանը: բայց մբասստեղծածպայմանական, ւոաինգիր-քերականհի Մալթնռսյանի ականկերպարովի մբ է բերում ինչանս Հայծրի կեցվածքըպամության Հանվատարված4եռնարկումդեպ,այնպես էլ զուտ գիտության բնագավառում ոլորում, Քննելով ուստր ծուն ժամանակի ները:Բայց զբողբ: ծբեույթները ու

/Աքայան, Հոգերանական-ժողովրդայինը..-»

տեսնում

է

այդ

զարգացմանվուն գիտություն

ակնծայտէ դառնում Հայոց տարի, Բնավորությանձեավորման,կայացման փնթացբի, երա`ոյս բնագավառում էս կեղմնորոչվելչկարողանալու Հետնանով ստացված ինքնանպատակարդյունքը, որը չատ բիչ կամ ընդՀանիապես

ի առնչվում բիականությանը: 9. Ֆլորենսկին, խոսելովՀայ ժողովրդիկրած անասելիդժբախտություննեբե ե մչակույթի ասպարեզումունեցածմնութրմրումներիմասին, միաժամանակ վկայում է, Թե գժվար է ցույց տալ մեկ այլ ժոզովրգի,որն այնքան մեծ Փր գործազբածլինի ն այնջանբիչ բան ներդրածՇամաչխար մշակույթի գանձարանը, որքանՀայերը: Նրանքմչակույքը ն պետականությունը վերածնւվու փոխարենտվեցին ավելի Հեչտ լուծելի փրենցտեսակըելածելու Խնդրին: Ամեն պաիագայում մեծւսդույն ճիգերիաթդյունքում ստաղված արդյունքը բավականաչափնվազ է, Լ դա առաֆինչերքին պայմանավորվածէ հրնույին ների Հակադիր ծայրերըմիմլանըՀամադրելու մեր անկարողության Հետ: ժեջ դատաբթկ անվանապաչտության «Տեսության ուռճացումը գործնակահում 249: վերածվում է զույը իրապաչտությանոււճացման» /Աթայան, է՛ ք փճրի" է ե՛ «դատարկաեվանապաչտության», Մաթեույանըտենում դրա արդյունքում ձնավորված «րույբ փբապաչտության» Հնավորմանտեականընթացբը: Դրանքերկուսն էլ ոինէ վերո չեն բմաստավորումներկան,չեն ծառայում դրա զարգացմանը: Մյփջենադաիյան սխոլաստիկայում աախածված ու փիլիսոփայական իրապաչտուուղղությունները` Բշուծը, իրենց արտաձայտությունն են դտել Հայոց մչակույթի պատմության է դրանց երկուդեպքում էլ առանձնացնում Մաթեոսյանը մքֆ, միակոլմանիությունը. «Նրանքմորթեցիներկրբբոլոր արֆաոներնու նրինչները, ոչխարներն այծերը,Վայրիերքնքրը,թրծեցինկաշիներըտար մոխրում բլուր բլուր մաղաղաթարեցինն բջան անմատույցբքարայրա̀ննելու«Հունաց լեզվի քեհա ճարտասանական փականությունը, Հասարա Համեառավելությունները մատությամբ դարգարացվոց կռկորգալխոս ազխազուբխժականԷքցբեկագո

ծային

չան-

անվանապաչաությունն ն

ու

առ

Ի

չեզվի...»/362/:

ասացին:-Մեր երկիրըկլոր ֆե: «ինչճրկիր,ճասարակ,-ասաց Քնիականը: Աու

ընքացքը: որտեղառավել ոն

ւյն

մեռհաիկումներըչարունակվեցինԸ ինքնանպատակ

Հետաղադարերում.

ն քննում էր նրա 4....նատ Քննելով Հասել էր նիկերոն այխարծր ճարտաւսանին ճարտասանության իսկ դուիսբ, Թերությունները, Արարատիտակ,նախճա/364/: վան,մբ Հարդանոցէր վառվում,Հարդանոցում` Հայ իչխանները...» ե իրականության Սբանջ գիտությանՀակադրմանօրինակենրնեն, որոնք

գառնում են ինքնանպատակ, քանի որ մի կողմ է թողնված ժողովրդիինքնուքյ"ւնը: Սա գիտությանմի մակարդակ է, րբ րանով զրաղվողըկարնորում է իրերի "նալ գոյությունը, ե. դժվարանումէ բեղծանրացումներ Հեռնապես կատարքլ: ինչի՞ Համար են այլ եզուների գաղտնիքներիմնջ թափանցելու

-

՞

Հետ

անապատ»/307/:

դառնում է ինքնանպատա Գիտության միակողմանիարմատավորումը գործում: «Արտադիր» ազդեցությունչի անձրաժնլտ կրացվածարդյունքն նան որեէ օտարող աանռարված, քաղաջակրթությունը կերպ չի նպաստում էթն այն չի յուրացվում ոտեղծազարգացմանը, մչակույթի ավյալժողովրդի Այս տարբերԹենիը, եթե դորձում են միմյանցից անկախ, ապա գործարար: էն երկրի կայացմանը: դրանը չեն հպաստում ինքնանպատակ, դառնում են ոբոչակի Հասցմիտյն կարող արդյունջի Դրանցկնիթափանցումննիը էչ կույի բնջնին է, ժողովրգայինն զուրկ հնչ:Քնական ռի Համամարդկոայինից

անբովանդակ: իոկ Համբնդչանուրիցզուրկ ժողոզրդայինը՝

առանձինձեռւքբեարարված պատմության, մշակույթի մաթեոսյանական էն տալիս,որ ելքնխոսենբը ցույը Հանդեւվ դբսնորված ննրիոուսցում բումների է վերաբերում, ապա ժը Համամարդկային խնդիրներինձեւքբերուժներին են, չեն բխում որոնք ժողովր աայնպիսիօրինակներ այկուամինայնիվ դրանք ն այդ չամենթ է ոչ Հետնեապես դառնում կանտարերքի, Հայ թնի չաճնիքց, մնում Է

ու

է որակ, այլ Ք1 մարդկայինտեսսկի վրա դիականառումով ննրազդգող ոբվերաճում բԲեչըչի բանականության` ծրեույթ, դատողաբանական որորհս պեսՀայ էթնոսի, ժողովրդականաչխարծչիառկա որակի: որ ներիափանցված է

վեբպիմեջ:

ՇՇՋԱՑԻԵԲԵ ՈՅոՇո ՓՈՇքՀԻՇԵՈՔ,

Ա6ՂՑԽհատի...

հ, 1992. Շքք.

130.

նրա լույսով: իմաստությամբ, աչխարծի

գիտությունըչի իմառՀասցեադրված Եթէ աչխարՀաքաղաքացիությանը

ունեցող բովանդակուվվամբ, տավորվում որոչակի՝ազգային նպատակներ ն ավելի թոյլ է դարձնում ապա այն ուժեղացնում է առավել ուժեղներին

թույլերին: Ամեն սրարագայում մաչում, մսխում նեք մեր անձարոտմենքկորգհում, ամյա ազգայիհեբ Համրեդծշանուրի, վանռրակների: Եթէ դերագնածատում եթե դերագեածասոում է տարծրքում, բաղա եջ տարրալուծվում քակրթության նե

ազգայինիենց որակներըխցկվում ենք ազգայինի,ապա այլ անծատաւկան թե ինչ է կատաբՀասկանալ, այլես անչնար Է դգալ չիջագծիմեջ, ոբսռենղ վում աչխարծում: Հեո` «հրկնքի» Փաղտմության քառուղիներումմենք Հանախենքմեացզել ոիը ոլակաս աշխատանքը, ւսետիժոռանաչովերկիրը, մեր ամենօրյա, սեսողործ մենք տարված` մղումներով կարեորչէ, քան վերհրկրայինը:Ապագայի Հուսալով, որ սում հեք ներկան երկրի մշտա բբական կենդանի, մաբժինը,մեր իոկ իբականում անձողությամբ միննույն է` այն մեզ ոնելու է մշտապես, ենք երկրից` մեզօտարացնում Մեծ արջի Համաստե«Քուրդը հատել է իլրի գլխին, թրդբ տակ, քարին, ասում ն նստնլու, ոչինչ, ինչ լավ է թն իրեն, չվչվացնելովինքը գությունն է, կյանքի մ տածելփուչ սպասելով է տեդէ գել, կարող կորած ձիու ծրնաղլուն /377-: մասին...»

մբակույթին:

մղումենրը, 8Թծ դրանք որնէ կերպ չեն առեչվում սեփական ՍրանՀակադիր ուղղություն էր միջնադարյան ռնաղլիզմը,ոին ընդունել է ուիվերսայիաների ոռնալգոյությունը ն գտել, որ դրանք նախորդում ին եզակի հրերի գոյությունը: Սա նս արտաՀայտված է քերականիա̀շխարՀնընկալելու

իճարկն, կլոր է. Հին եթե արնի առճշասարակ, ասացին.Առճասարավ,կգանթ արնի Հնտ դարձյալ արնքլջի

թչենք արեմուտք` կգնանք, գուրս

ու

երա Համարքարին գծված ձրկնքի քարտեցը պարզապես Հարմարհատվ. թեղ Վ, նաԻնչ դործ ունի երկնքիՀետ, էլանայստեղ` երկրի վբա, իրական, չատ իրական «մի Հատ պապիրոս» մինչե կորած ձին գտնելու ունենալուց Խնդիրներ կան:Կաինորեայե 4, ոբ նստելու էս է, ւռեղնէչ Հարմար կարող կորածձիուն մարասելով փոածելփուչ կյանքիմասին: հն Մարգիկ մոռանում,իբենըիցօտարում հրկիրը կենդանիմարմին դար4ձչու

ու

նելու մշակույթը: Սարգիկգալիս գոմել

են

եե

Հին

աստղադիտարան ոհանելու, բայց

Եվ որպեսզի այդ անշարմարություննեիր վհխանան,Հին աատղաղիտարանը թանգարանի պիտիվնրածելՀ̀անձնելովՎիկտորՀամբարՃումյանիՀիմնարկին:Գածակը Համողվածէ, որ «թանգարանըմեծ ապագա ունիջֆ: փորձու էն ավելազեել մեռյալ տարածության գուին... Բայց Մարդիկ այս ամենի իրականությունից կտրված որ մի դեպքում գնում Հալացումբներբ», են դարերը Խորքը, մեկ այչ դեպքում` ապագան,որոնքկբականում փոննցմիֆից դուրս են Հանում կննդանիմարմինի, դառնալուծն ինքնանպատակժաեն որպես մանակիմեջ Հիշատակվելու եղելություն կամ անցյալիպատանք: Մինչգեներկան` որպես կենդանի,ամբողֆական մարմին, Հարկ է, որ իմաստեսնում:

թ

վոր հե, բանի ոբ իրենց ներկայությամբ չեն ենպաստումկյանքի կենսունակ ձներիդարգացմանը:ՄԽայունըերկիրնիր դործուն ներկայությամբ, «ներօից է «դրսից Ներս» առվապրող Հայող է, ռբն էությամբ ղուր» ւոարըն անձաղորդգ Հանդեպ: Իրականում նրանք են ամբողջացնումիրենցցեղի դեմքն բող տարրի ու դիմագիծը, Հայող էթնուբ Լինելություն քբնեց ժեջ են «վածում առեխդֆվածաշչեցուն տրամաբանությունը: ՎերֆինՀաշվով նինք Հակառություններով մեն, էն գչխից ոչ Թե ընտրել. այլ ներկայացնում են օրզանականը սեփականը կենդանինն իրենը էությամբ Հակադիր նն ոչ օբգանականին-ուռարբինչմեույալին: նրանքեն Հակասություններով լնցուն ննրկանպածողը, որ գոյատեման է: վճռականհնախապայմանն -

-

«Մ.Խծաժոբում» Ժամանակը

ու

ւտավորվի ինչպես անցյալով, էլ ապադայով,ն. այնպես

Թեանցյալը պետքէ

երեք տաիինի կառույցում կարծլիէ առանձնացենլ Սոեզծֆադործության Հժամանակնքի»:Դրանցիցառաջինը կարնորությամի պատմականկամ տա-

բեդրայինժամանակնէ, որտեղ գրողը, օգտադորնելովմչակույթի նվիրյալների իմաստավորել ներկայովվ̀երջինսքառաճատել,անընդունակ ու այնպիսի ժամանակ,որանկենսունակ,թողած Հիչատակումները, ստեղծում է պատժության դատարկ մեռյալզարձնել` Հանուն անցյալիե Հանուն տեղ արձանադրվողփաստերիներկայացվում են «առանց ՓիմնավորումնեՀամընդծանուր քաղաֆակրթության: Այն ամենը,ինչ չի բխում երձրիզարգացման, իշխաններիդրսնորած բի». այստեղ չկա տրամարանություն Վեռնարկումների, դրա կայացման ոգուց, (մետ որձլեսինքնախարնություն, պատրանք: մանրախնդիր վարքագծի,աչխարձիգիտության մեջխորասուզվելու,աշխարինչ է մեում այս ամինից՝ Իսկապես, ակսածՀիքաույան, Հե դաղտնիքներն ժիչն: Ամեն Բեչդառնում տատվածաչեչյան Փնեհլու մղումների աուծառարավ ֆՀեղեղիառասպելից ԱՆ Համբարվումյանի տեսավետը միգամածությունները: Անլյալիմ̀եզ ավանդված«պաչտոնական» Քրականում է «ինքնանպատակ»: Քեչ բոն, մեր կառույցի ֆիզիկական Հիմքըիրականումքանդվածէ՝ բոյակցուլինի, գրողնօտծգծում եեքարկվումէ Հեգնանքի,ե որպեսզիգա ամբողջական Քիչ տարածքէ մնացել, Դիս Հանդեպ է Հնոթօրյոո տարեգրություն»,ինչը նախորդհղածինշրովի ընթերցումն 2 անտարբնր բարծրժունքնավելի է ժեֆացնում ուտքիտակիՀողը կորցնելուփոանգբ: առավելակնչայտ,իմաստավորված չիչտերով: Այս մոտեցումնի վերջոբացաՍաթնոսյանը երեույթների խորքում է ազգային կարձեորում Հայտում է ոլասթմության«անմտուքյեւնի: եվ ենչպեսՀՐ. Շչեգրինի«Մի բակառոյցի կենՀիմջը կամ շբգանական մարմինը:Էսսեում անդողակի,թվում է ղաքիպատմության» մեջ, այնպեսէլ այստեղդեպքերն առաջ մղելու գերակա տեսանելի,ոչինչ չասող, ոչինչ չպարտադրող, ոչինչ չպածանջող,ոչինչ չկան«իլոջը մնում է խօքը: խատեցող, ժամանակիդ առաջչընկնող, ապաղան չվաղզող,անցյալի մեջ չզնացող, Հայոցհախարախննեիոչինչ չեն անում, նրանք «զզվում» են Մաղավոր այլ իրենց կեցությամբ,մի տեսակ «բացականերկայությամբ» Հայրենի«տունը ունենալուց, ուստի ն ճպաշտոնական»տարնդրությունը չտապում է արժաեն տղաներն երկրիիրականտերերը: անչա անառակցանան «Հայոց Արտաշես սկսհցթաղվել Միայն նագրել, քագավորբը ' վատածարաբ սպլածողը: նրանիցզզվեցին»: նախարարները Բ-քյունննրի մեֆ այն աստիճան, ո ր բոլոր «4 Հուրը գցել, 4եզհմ ասում, վերջրիքու կորեք էատեն դա իրականությունդարձավ,նրանք նրանք մերժեցին իրենցԹագավորին, ա 2Ի8 էշ: մե ՐԴԻՎ ե գալիս: նրանքորմէ ղա էրականություհ քադավորսպլածանջեցին, դարձավ: այլազգի աճ արանոցեերը երանքդանդաղԹեքեցինդեպի խոսափողը: ն կեր չանսացին տիրամեբժուսլթաղիության կոչերին, անմիաբանհությունը, Նբանջ նջան ոչինչչասացին, «Դու մեի քաճանան ոչինչչարեցին, միայն, խմբով, կարճ պլարանոցների Բյուեր չես»: Քիւկանություն դաիձանհ. գանդազընքեցինգեպիխԽոռսավիողը,ն Հյուր էին են ինչծղուտնդլխարկը, Մյուսժամանակը«Հեղինակայիններկան» է, որտեղՀամադրբվում փողկապավորների խումբի. Խոսափողը, ժի տեսակնվբոպարար Թանգարանը, պես առօրծականներկան, որտեղ Հայկավան ներկայի փաստերը, դեպքերը, այնպես էլ նոյի,Հիքսոսները: էին ուռիները, : Հետ Բերովի էին իրենք Քրդի ունեցած երկբնիկ Հայտ եկած վերջին Հատվածում ի երանք մասնավորապես կար /38537: է, եղածխնդիրները,մեր բացածայտուժ ոթ անցյալում խոսությունը լոր իտադիքՖ /օմումր, օտարացնող/ հրեույթներնանցողիկեն, որայխարձին մնացել են նույեր, ե իրականումամեն ինչ կրկեվում է մունքե ու Քոն էլ դրանք գայթակղիչ «առաչադքմ»թվան, միննույն է` ժամանակաձեվ տարբեր,էությամբ գրեթե նույնր: փամանակն բնդՀանո Հեղինակային Հո ֆորդը է, բո" ընդՀանուր Հեղինակային գ գնածատողանան, զ ոչ

ու

Բոազանաչաբ .- Գոռար խանական

լցո"Ղ Արու կարադոցով, կոդակ ԲՐ «է. Ե» Բարի ե,

Բ

«փոցը, ո Ժորան խոսափողը.»

վնրաբերո

Հազաձեն 227 ձեթով է Հվերնիք ւու իՖէնչ ընդունվածձներՀնարավորություն դրված» ձայաջքին: Այատնը Շարադիանբթի ամեն ինչ բեդվրկվոզ, մուսբն, ոի է մեծ ժամանակը, առնչվում է «Հավերժին»՝ ժամանակային տիեզերականչափումնքրին, ի սլատմության որտքզ բամյակներ ամեն ինչ մերափոխող,ամեն ինչ արժնորող: պատճադածենանանթային հթնույթների կապերիփացածայտումթ միջեորդա«յեզես ձլ Փրիոտովոիված է մեծ ժամանակով,Հետլ՛ապես ն. այո մակարդակում այն չի դառեում ինչպեսՀեթանոսների, Հայ ժողովրդի ւվաւոմությունն ՛ Արաամենակարեոի դծպքերի ծենտեողական Խոբծրդանիչենրը չարադրանք, այն ատմության,մարդկային ավելինա̀ստվածաշնչյան բնույթի նյաների, ե / այլն կբող ժողովրդի պատմուբացաձայտմանոլոլրսո է, յուրօրինակ «պատմականանջատ, որտեղ կարնոի բատ լեո, Համայխարծայինփրճեզեղ,Նոյ ծն ոչ թե տանողժողովուրդ են, ե որոչակիդեպքերը, այլ դրանց զարգացման տրամաբանությունը: թյունէ: ՀայերըՔրիստոնեությանլույսն աչխարծձին ն ժամափբողությանմասին է, ռրջան Հետեաուրիա նիստի կրկնությունը»Հեղինակային պատմական զեածատողական այոտեզՀարցադրումըոչ այնքան վերջին Հաջչէ աչխարծայնցողության, հակի մեջ (արող առազկայական իմաստովչլինել նույեր, իսկ ներքին տրաՀանդես ունեցած կեջվածքի, ալխարՀչի է. մեջ այն եույնե մաբանության վովբ̀արոյականության: գրավոր մշակույթը գրողիններ«Մեկը նրանցիցնայեց ՀանգիստԹախիծով,ապա ռատնեց կարկտածաՀայերի պատմությունը,մասնավորապես ենթակաարարբեց գետինը արագացող վազքով դպի Վաղարչապատ՝ ձմայթին է բարոյականության որպես այլասիրության, Թե մուռ է Ներքուստ պետը գրինբըբերում 4... Փչատենու կանգնել է Մովսես որ իր մեջ դարեր խտացնում, Նըա Քերականը, բարձրածասակ չադործություն: ուժ Ճ նայում է թե բո» կլինի, ոթեե գիւշություն պատմաձայրըը Հոււնա՛ծ, արնի մեջ Հաղվելով՝ Հեռանում ունի այն Ճամոզմունքը, որ աչխարծում Հողեած. են բոճանապարծը ելինեցիբանագնացները. ճշմարտություն է սասանել նություն,անկարող եր`բարոյական Սաչտոց հրանելու գնում է Թաղման Թափորը Օչավան.ներքս Մեծ ջաճայանապեաը խիա» Է զայբացէլ, գավազանըգեաձաձիուղին: գիտության երնխփելովգնում է արբթունիք՝ սուղվեցՀամաչխարշային ճղնեց Փարայրում, այ որգի, էս էսռծս չի ենի, է... չոդ այ Արչավ, Քերականը ն ի վեջո Հանգեց մչուչնեիի սոսկ քայլ են փոթում կույբՏիբանը, գաղանիքները մեֆ,քները սոինեդերական հիկրիԹյուրիմբունման Խմոբբ այլաձնությունների ն" բարին կարգադդնեդած իսկ Թումանյանի այեդաղավարին,ռի «տիեզերքի խործուրդը բարի՞ է, երկայնՀասակըպտտվումէ մրափածորքնրականը, ք չ ավ բերի բազմության վրա. «եվ էությունըբոլորից կարող Հ Փասկաբելէ այդպես»: Քարոյականության փոխեմԷ ախտավոր էնչզե՞ս օտար ոչխարը ն Հետ, գազանի որի Հենց առոզֆությունըմեզ ՀամարպատուձառէՖ. ՃԴու մեր ի վերչո դրա մասին խոսել այն ժողովրդը զավակը,ով պատմունայ, զգալ քածանանչնս»: թյան «եղեղների դեմ անպաչտպան բաց թիկունքով,էրեն ամբողֆոչխյմբ Նա ամեն ինչ Այս այսպես է ու կմնա այսպես, հբակաձաջմանը: զռգարեիել4 բարոյականության պաձանջների քանի դեռ բետոնը տասբ կանգուն չերմնա Գառմության պատգամին: տով մինչն վերջին թիզ չի ծանրացել այս ցնորականերկրի կավին: ԵՎի՛նձ «բարության» արել է, որպեսզիՀավատարիմ Բարին աչխոաւտանքով ան4ձանձիր ծետնողական վբա: եվ 4ե՛լ վրա» 438427: դժեգակճանապարծներին ու նման Հույզերն Ինչո՞ւ է էը մեջ մերժելովբոլոի այն մղումները, հզրաձանգումբկբկնուժ ողջ պատումի ներքին տրամադարձրելէ էր Աստվածբ` են պատմասինունեցած աչխարծիֆ Այն կառո որ Մաթեոսյանը որոնքդեմ դնացել Հրսիի՞՛ փանությունի: ճառով, ապրումները, ներկան» «ծավերժական քէտալիս խուն

ամեե

ու

Սաչտոց վարդա- կայանում

ու

ու

դնա-

է անցյալի է, ոի Ներկայում արդեն իրադարձություններով: Ստացվում Հկրկնվողտեքստը» դիտվոււէ է ոչ թե պասոճառ. ապադայի Համար, այլռրբպես Հատում

Հետեանք.դրանջ արդեննախորդսկզբնականժամանակի դեսլբերովկանխորոչ-

են: ված իրադարձություններ ԱռաջինՀայացքից միայն կարելի է ազգայինթնքնության առանձնածատկությունները տեսնել այն ակնծայտփաստերիՀամադրումներիմեջ, ռր կատարում չ Մանոյանը: Բայց գա իայն նրհույթների արտաքին,հրնացող են, էնչիչուրֆ սովորաբար կողմիՀիմեավորումներն գնացել է խոսակցությու-

դ, Անանյան/: Ֆբ/է. Այաբեկյան, Մաթեոսյանը դրանով չէր կարող սածմանավակվել: երա ՀիմԱյստեղ են նավորումները չուիս մճր դրականության, սրաոմությանմեֆընդունված ավանդականպատկերացումների չրֆագծից:Դա ոչ միայն երեույթի` մեր ազգայիննկարադրի «փաստումե» է, այլ դրա վերաիմաատավորումը: Գրողը Հանդեսէ գալիս ինչպես Հայ էթնոսի պատմությաններսում, այնդեսէլ դրանից դուրս,

նա

կարողանումէ տնծրաժեչտ չափով իրենից«օտարել» վատմությու-

Ճըա̀յնառավել ամբողջական տեսնելու նպատակով:

կերացումնքրին: մւայլ, ծիծաղելի, ճաղատ, կուղ,գեղեցիկ, «Սազ,

Խոււտ

անկուռթում, Քու»

դժգո՞՛Շ, անվերջ դժգոձ, ուրախ, անմտությանչալ ուրախբաՀանդիսավոր, մեձ բնտանիքըծիմա ամբողջ հաստեղծեերի բո տոծմը, ծաղբածուներիայդ օծում, Հմայիլի աչխարՀովմեկ արն է փռում, ծիրանիծառ է տնկում,լուսին է դարձրել աղզոթքու| փափկեցնումէ մարդու ժանիքները...աղոտ Հարթբավոայրը են բատ արձեսոներին չկա ն ժարդիկ խմբավորվում է Արարատյան գաչտ,-

372-373: ժի սոյչվերպ..:» խմբավոբման Սա Քրիստոնյա բարու Հիվանդուխյամբ ժողովրդիբանատտեղծական Հանուի մարդկուէ, ոթտեղ Քյամբտառապող ցեղի բնութագիր-ինքնանկարն :

գբսնորվում, րածում, թյան, մեձ իդնալների ձղտող ազգային փնքնությունը վնրածումէ Հեզ պաչտպլանումէ բարին,իր մեջ հղած ավազակին ֆամբեեն դարերիտառասլանքը թոառռար,բանող անասունի, որի մեջքին բարդվում ընտրուկորուստների բնռով ու ակեչայտ կործանումտանողճանասլաիծների ու

թյամբ:

է անում, կանգնածազթով տոսը քոռառծմր»կախաղանի «Բանաստեղեների

նա

սխալմամբբանտ է բնկել թմֆիծազովսպամտումէ, որ թյուրիմացության ծամարԽծրողություն են Խեգրելու, չվոթ ծիծաղովնայում է, 6 Հիմա կՀառհ կանան իրենը ախոալր, դա էլ «մարդկային է, ոչինչ»: Տոյուտոյական` հրնույթեերի ընկալմանփիլիսոփայական այս մեկնակետը նորուլյուն էր 1Գրդ դարի Համաչխարձչային զիականության ապա Համար, այն իրողություն ձի Գայ ժողովրդիողջ պատմության Համար՝ զյուոից ի վեր: Ինչ8 ստացվուսիաշխարի մեֆ է ու անեզբ՝հր գոյության տարակերպ ուղիներով: Մենք անվանխատեանլի արչավիրքներիօվկիանիմվ փնտրու նթ միայն բարին: Հայոց բանաատեղծների տոծմն այս բաիբարոխ աչխարծում չի դանում ճշմարտությանայլ Գե, նա դեռես Համթզված4, որ Աբերսլիտի տաբացնի այս մեղավոր աշխարձիվրա ապրող արդարամիտնեբին, իսկ մնելավորներն իրենց արգար պատիժնհն ստանալու,|ւ ամրեայեձաչանականությամբ Աբնբ նրանց չի ջերմացնելու: այս առիթով կարնոր դիտողություն է Սաթնոսյանն ածել: «Մի «րինակ Բճրեժ. Հայ Քրիստոնիայի,Հայ դրողի իմ ցանկությամբ աճա, մարդասպանը, մարդ սպանելով,իրին է սպանել... Պարզվեց, որ չի սատկել...Այդես պարտավոիէի զգալ, ոչ Թե ՓՐիւտոնյայի վճրագինիմեկին, ովայլ զանլ(ությունը ք: ու

Հայոջ Գրնբի

Հրով

|

է ապիում» ցանկությունեիրով Հէ7/: /Զրույցներ, արու վկայում այն մասին, գրոզի պատկերացումները, քրիստոնյայի այլ

ա

է

որ

աչխարձընկալումն այնքան մոտ նույնն ձե իր ժողովիգիաշխարբգրնկալմանը,ինչը չատ կողմերովհեզ ու սածմանավակ է դարձրել անցնծլիքուղին: նա այլ Խորբերիկաիեղէբ գնալ: Մաթեոսրանի կրթվաձուսնունդէի ւռռւհչ ժողովրդական տաբերթից, ժ տրամ որա ե ությունից, Շնեւոնապես չէր մաբողՔԸ Հողումեչ արտացոլվածժողովոգի երաբնավորության ռլատմույյան, ինչ-որ արոացոլքն կերպ«վնբամչակել» առավել «նձրկայանալի» դարձենլու Համար: Պատմության մեֆգերակաԿկզբունքը պածածժողովուրդը` բանաււոեղծու

Հրովդոզքում չո աաա արարակուիյունը

Ների տումը, չարունակեց էրելմնացած, այլ, Թերես ավելի կարեոր ճչմարտությունների մասին: Քայց դա կա՛բ երա էության մեֆ, սրտի մթին անկյուննիբում կամ ուղեղի ծալքերում, Քանի որ ժի պածի Հանկարծ ճանատագբիական

փայլատակեց նրա ընդդիմադիրկեցվածքը ն «բանաստեղծների Քո բնտանիփակեց Հայոց մեծ բանաստնզծիճանապարչը: Հանկարծածաս բնազգը բռնում է մեն այլ, տրամագծորեն ՀակառակճՃանապարծ, ֆանի որ աչխարձի ուժեղի /ավանգական նան գոյույյան տրամաբանությունը ինկալմամբ՝ չարի/ ՔԸ»

է: երամուն դռանը տրամարտնություն զինվորական դործի մաիդիկփակե«Անչաթուզթ: չեմ Հասկանում, ճանապարծը: Բանաստեղծ-մանաստեղծ

տիր

անցաթուղթ»:

էր աչթաիծի նայելու քո բանաստեղծներիտոչմին` հիալնս Հետնապլես էնչպե՞ս է անչապաղ ազատվել:Բայց ալո ոչխարծի Համար ավելորդ բեռի, որից Հասիկ ածք, թր Քրիբստոսի պատդամնայխարչին տանող ժողովուրդը ճանկարծ փա-

քում էիր

ճանապարձր: բանաստեղծի

չամախոսքըԹումանյանիմասինէ: Վերջինս1921-ի ապստամբության է պատերազմի: Առաջին կանխեր եղբայրասպան Հանրասետության ձակպետք սլարտադրեցինք,որ Իոբծրձեունդովմենթ Հիմքեր ստեղծեցինբ,աչխարծճին ն Հանրապետությանկարգավիճակով ծանդես գայինք էրկրի կազմում դային

թե մարզի:Խոսքըտվյալ պաճին ոչ այնքան Թումանյանի,որքան երեւույթի մաին է' Բարության մարմնավորում Հանդիսացող բանաստեղծըմարդասիբությամբ կարող էր ճայոց պետականությանճանապարծն ավելի բարդացնել: ձետնապեսն «թող սուրբ լինի բանաստեղծներիքո ընտանիքը, որի Հոգնած գործի Ժարդգիկ»: ճանապարծն այստեղ... փակեցինզինվորական ծածապետի բնռրոչ միչ իր ի«կ աչխարբծձին Քանիոր նրանք փորձությանըդիմակայեցին եթե Հարկէ, նան «բարության»դեմ իրենց իշջներով բռրորականությամբ, Հատտատակամությամբ: մաքառումների Համաչխարծային գրականությանմեջբնորոչ օրինակէ ենքոսլիրիՀնրոսներիցմէկը «Հուլիոս կնստրՖ ողբնիգությանմճջ: ճամար ամոթ է իրար «ՔանաստեղզծԱյլ ձ՞նչ նք անում, Ջորավարների Հետ վիճել, Սիրեցեք բրար, ինչպես փայլ է մեզ նման մարդկանը, երկարԷմ ապրել,փորձված եմ Ճեզնից»'Հեռանալ այդԲրուտոսրկոպտորենըբնդչատումէ նրան'պարտադրելով է արձգիոչ տծղից.«նա չի իմանում իր ժամանակը»: երե բանաստեղծը ոչ

ու

վկայելովանփական փորձառությունը, բելմարդկայբե բարյագակամությունը, Համարունին,ինչսայլ աարՔրբուոռաի կոիվներին, «ժամանակ չճատկապնելով» ձեռ է, բանաստեղծը չէ Հասկանում ղեւբերը,իրադրությունը բիցբաց թողնեճնն լւ անխո ւզաիադայում: Շւսպաղման ւաւռիելիությ» աննչումն ՀաՄաթնոսյանք տարեդրի` ծվ որքանէլ Հայոց զբուունու թյանխացառիկ է այն դիտակցությունը,Ժե մարֆիզիկականցավի աստիճանառարկայական հնչ դժվար աններելիությանչափ ամոթ է անցյոչի բարության Հետքերը Հել չկարողանալը, այսուգահդերմ երնույթի դիտումէ ժամանակիտնակաք ծիրիմեջ. պատմությունըչի եգել, պատմությունըկա, զանիոր կա այդ ւպատնրա քո տոծմը»: Եվ որ բանաօածղծի մությունըկերտողը՝«բանաստեղծների է Դեմ նրա ճակաց ոլքի է, ծիածանի Հիվանդությունը տոՀմական Հետնապես փակելուեն կախաղանը, ոին անֆնջելիգրով գրված է, որ «երա ճանապարձբ ն աշխարծումբանասբարբարոս ինքնասպանությունը», եելագարությունը տեղծիծոգի ունեցողի Համար ւվլ ուղիներ չնահ... Քայցայս ամենից Շեռո, այնուամենայնիվ,իբրե բարության մարմեավոբյալ ուժ, ամբողջություն, իբրն մեծաղզույնտոաւսպանքի(րող, բանաստեղծնեբի տոչմը բացառիկ առավելություն ուհի. «եվ իմալած եղիր, որ ամենազգորը փո աստվածությունն է, որովծետն խռաւտովանանքի բառը Հնչում է միայն թո ու

Աշխաիչբ ստնփական շրենքեիին բարոյականությունն ունի, ն դա ուժեղի բարոյականությունն է: ԴրաՀամարէլ Հաղթածբանակի գեներալները Հետ նատում էն պարտվածգեներւսլների Հացի,է քանի որ խնջույքի Համար առտվածությանտաճարներում»: չե բավականացնում զինվորական ու

նաստեղծներին չանսատակծեն անում

նրանք ծրենց բանակի օ«րասոածիկը, բահրին աննաբնորավելորո մլ բանի: ու

)

ձբվեր,ձ»Հեթապիր, Ընտիր

3 ծ. 1954, չչ

269:

ի՞նչառավելություն

Իրապես, սա

լճում այբանի Համարի,

միայն դիմացինի Ցո վա 4 չնչինը, այլ անասունը, այդ թրիջն Հանմարդու Հավասար Հակառակորդը»/

այլ

որ

է: Մ.

էրե

արժանիձբ Համարում լինելու «յդ Դել սեփական 8. Խոստովանանքը միայն աչխարծի Հետ հիկխուությունից ծնվածաղոթք չէ, զա Գայդու Փամարձավություն է, որոք

րա թվաԱՆԱՈք, Հո աան

գնած

ԿԱ

բ տվողներ

ստազոՒ

ՆԱ ուա

կանո

(ա (ԿԷ թո

աաա

ո

Արար ՀԵԶիիաաա ՆԱԿերնել ԱՏԵ Բերան, մռնամդխու

ե2:2 ատ.

ե

Լոմ.

Դ

|. |.

-

է միմյանցՀականիրուժքրի գոյությամբ, ինչն ազա յունը սլայմանավորված է՛ է ե՛ Հասարակության,ն՛ մարդու, ն՛ ժողովուրդննրիփոխՀարաբնրության, աչխաբծիկարգ մարջի մեչ: Հետնապեսրկրագունյն անծիչելի ժամանա մեր` մուէլ «չի Վ պտտվել» ննրից մինչն Հիմա երբնք ՐԲ / ք արդարամիտ բ Ի բարության լ Ե ջու, ն մ բ Բարի բիս չուրչը Խարձն առանջքի չուրի պտտում բոլորի եծրին, ն չարծրին: նրանցիցամեն մեկը պատմականորոչակի պածի որոչակի խնդիրներ է լուծքը՝ իր Համար առանձնացնելովգլխավորը ծրկրորդականի): եր որ չ է զոՀին ն նրա գածճին: Սա արդեն ճշմարտության դբողը «տենղակայծլ» բա«ովը յոզքւթյանը ամճասարմլի,իոկ արոր րԷՑ ու

հիռիկնք 21 ր,

ոն ..

էւ

,

-

-

:

«անարդար» իրթին ,իամաբանությունը ոչ այնքան էսածի Ամբողջ մեր բնվա-

մարդկային նրարագրի դերազանցության զգացողություն աչիրա Հի

ԱԱանարամԱ

ոյոււն,

մով

Հանարդգարբարության»

ոիքան

մեր էությանը, կրողի`

րէն ուրգված Հարցադրումներիկարնորումն է: նԻ Նար

թյ

ճ,«36ԳԱՆ րի«որնա աեր արա ԻՐԵ» շիւ է ության մատեմլայե ուժքե, ինչն էլ. աեէնար Քչնամին ւ. ո"Խանտ ծ, է, Հեղի, ււ վանոնեկրը:«Մոլ ւիւտ աո Պորճագրած (արու Կ ով Հառուղբ տեեոլցլի իրավ կգճրազանցեիը է գտնել արժնջննի, քերը,նիցչենԱՆԸ» Կ, բչինաՆ է աչխարձինՀակադրելը: ՄաթնոսյաՀաչվով կեմտութ Անցյալի փորձի նկարագրությամբ, պատմության

վ«ՎԵռվան ծ

է

։

ա

են որոնք

առում

Ք:1քեղ

7 ուն

ր

առնչվում հն նիցչնականՀղացումներին: նականընկալումներն ակնձչայտորեն ՎճրջինսՀամոցվածէր, որ աշխարՀնինքն իր Համար է, մարգն էլ «բատագծականորենօվկիանոս նետված տաչեղի է նման: Մտածելայն մասին, որ օվկիաքան այդ «վկիանոսըկմտածիայդ տաչեՏար բնչ-որ ավելիՀզոր Քիչ 4 է: եվ քե բնությունն այդքան դէ ճակատագրիժառին,անմտություն մտածում մ ասին,էե պ աշտպանելու ն րան կործանումբց ստեղծածք մասին, իր մաձբ,ոչնչացումըթվում էն ոչինչ չարժեցողնինույթներ այլ ոչինչ չարժեցող Լ1 ձրնույթներիմեջ, Հետնաբաի ինչն է մեղ իրավունք ալիս «բարու» օր եք

մեկը,

զամ

Քայջ քր«կանությունիը ոլորո"ում,Դիլիշիայության ամպարծցը,

Խր աի: անա Համթցված վոր" Ք»ւրք Րողի Հզոր հիվբի է, նիցչենծայքածեղ ԻՀարկե, այսինքն՝մերժել զովավի Խերկանգնեցնել, բռնությունը: Մուույածը մեջ»իթույլ Հկարգուկանոնավորէության (անջա բանաստեղծինյարդը, Համոզվածէ, Թե ատմության զարգալյումբ այեքանով, Հարկադրվածականջալուր կլինի սեփականխղճի ձայնին. «Երբ մենք երանց աք ԲԻ րար աաա կաթից բ ե «ո. : ի: Հ բան աչքերով նայում էին մեր աչքերին չէին Հավամորթում բեքանա վեժպիտի զոտման սազի նշանակա կանություն աի հոր կատի պիտիկարողա բան էյ եվ նչպես տառապանքի բովով անցած նիցչենիր Համարբացածայտել է ո Հ" Մալքնոուենքր, որոնքիրենից աա հեքեքը քնաչա փությ մեծագույն այնպես ճշմարտությունը /իշարկն, էլ Աստվածայեչի օգնությամբ», է որպեսզի կոչ չբֆաՀայեցության Սաքեույաննէ այն բացաձայտում մեղ ծամար: ԱԱ «չայ աղոթորիկ ծով հքծ խորտակոսանծլի

:

ասոոխեմա

-

ծ, որ

ն հա

ռր

Ֆ.

մորի ու

է

ճչմարիտ :

օր

ոլականությա

ն

բաց

տում,

բ այց

ի

ճանապարծով,

նթառի

արո

:

ՀԱ

դուրա

«ր

Հար

ՏԱՔոր

խադարաաոված հրամ ՐՆ

Հարոն ընկալումներիՀամապարփակ Սաթեն ոսյանական ամաթ,

հ՛

այու ԼՈ

ա

ւ

ճյլ

որն

դրանց

էր Ց Հառոար, ովքեր ծառայք ,

բնույթը չոռ ավելի գրո" մատիկերանդավոբումներէ ստանում, բանի որ այստեղ չեչտի դրված է բաբությունը կրողի տառապանքներիփի",ծետնարբաի վերը բերված հանամնումբ չբֆնլ»4 կարելի է ատել,որ մակբեթյանտսուաւանքննին ավելի նավխապատեհ բամտաված բարությունը կրող ուժի ծամար, ապա նոի մբայն չարության նբոզի:Մաթեւոսյանի աւզիած ծեվուժ Է «յն զգագողությունիջ. տոաուագանքը հի ուիիչհհիին վնաս չտված, ուբիչեհրի իախուժների մեջ մնֆածոգիչեզոքուՔյուն պածշածժողովուրղի ծանր է վճաինլնժան վարքագծիՀամար: Սա Շառկանալի է, ն Հայ գրականությունըսովորաբար այս մասինխոսելիս ավելի չատ 1165 ԼԱ6610Բ,166քօ 8 )"16:7ո( 1թ. ՂԵոՀՐ6ԻԾ3: Փ,

1990,էԼ 7, ՅՔ

.

115.

Բսոքօ«աՓօօօփուն էԼուած,

անում,

«Գիտե՞ս ինչ, կյանք է` մի ազեվալիր վում մեղքը քոնն է ն օչ թե փոլորկինը, քանի /372/: է Խարի "

'

ի

Էն:

չ

նեն ահնք

Լ.

Է.

ես`

իա առնել

Հն.

որ նա

այլ

որ

փոթորիկըծովն է: Ո՞ւր

խարիախդ: սխղ...» իրբն ինքեաուկա Մաթնոսյանիժնակերպումը, իՀարկե, բնությունը` ձրեույթ, չի առնչակցում որնէ գերծզոր ուժի, բայց կարետրծ, "բ գրոզը գոյանան ընթացքը չատ կողմերովդուրս է տեսնում ժողովրղիզանկությու««կնկալելանվփոթորիկ նից, երազանքներից:Հիտնաղեսսխա՛լ է, չէ՛ կաբելի մչտաձով,ոչ ոք չի Հողալու քո գոյությանմասին,Հարկէ անակնկալենրին Է ամենօրյա աշխատ սերով,նպատակամետ երեւսառիաստ լինել:Անմտություն

Ինջով

ֆո

պատածականու» գործունմիջոցները տունը,երկիրը կայացնելու

փոխարինելը: լավիակնկալիքով մեչ դաղտնիքների Հա է պատմության, ապադայի` տիեզերական

քյան

խաղով,

ն՛

եթե դրանք չեն Խպառտում չպիտի դառնանինքնանպատակ, ներթափանցելբ 1.4. Տ, 7. ԿՕո ճլնչո մղձ

ՈՀսծո

Ղոք61ղ,«279

եբկլի կայացմանն

ճղորացմանը,Հակառակդեսլքում դրանք վերածվում էն կենդանիմաբթմինը են որ ամեն կեր կասպլանքող մեռյալԳոոիների, ձվտում ընդլայնել իրհնց տարածքը: Մբ դեոլքում մեռյալ մարմին դարձածսբատվությունի, մեկ այլ դեպքում Քաղաքակրթությունը /Շողննդչերյան փմաստով/ հվագեցնում ծն դիմադրողականությունը, սածշմանափակ տարածք ունքցու երկիրը ն կամ ամբում է պատմությունը չմոռանալու, անցյալը վերափոխելուջանհթերի ծւ Համամարդկային Բղեայներինփարած աղավփարների ազդեցության տակ: ի՞նչ է մեուժ: զում է գետնի վեր բարձրացող Այսուծանդեր4, տղաների Հիքսոսներիցդեռես ժառանգությունստացած արյունը հրակներում: Ռվթեբ ծե այս մարդիկ, հի ուղում հն երկիրն ավելի լափ ավելի «Հեղինակավոր» Դրանք,որ ՓՔաղաքակիթության բարիքներիցչլացած, վազում դարձնել: են կամ ետ դեւի պատմության Խորբերըկամէլ ապազան՝ խելագարությունի որպես սածման ունեցող տիեցերք`մոռանալով եր իրական դրա կյանքը` ժբա խարսխվածՀավերժական խնդիրներով: Բոլոբըդնապողներեն, այս ձրկիրբ կննդանքի պածողնիրնիրական տերերն ն անանուն միչջներըգարաղդած, կոդակ,վիզներըկարճ, տաբատներըծեվննրիցվէր քշտած տղերքը: Մաթնոսյանը Հույսը, Հայացքըգարմնում է իր անանուն դուրթ գանվող», «եզրադգծերից ոչնչով աչքի չբնկնոլ բեգբության ձրնույքի` Հայ ԷԹնիկտարբը ներկայացնող ուժի վբա,նրանքեն երկրիիրական տերերը,որ Փճոիմռացված մեջ ճոթտնր»չդարժան բանակների, եիկբների ազ» գերի, պետությունների արանքումպաձեցին իրքեցանձատականությունը: ու

խումբը`

ու

|

ու

տա-

ու

ու

«Մեծամորի» կառուցվածքը

«ՄԵծաժոր» էսսծի փիլիսոփայական ուղղվածությունը կապվում

է «Թա-

փանցիկօրվա»ներքին տրամաբանությանը: նա պատմությամբ Հանդերձավորված «Ճավերժական ներկան» է, այն չի փոփոխվում այնքանով,որբանովչի փոփոխվումմարդն էությամբ, նկարադբով, Շոգեբանությամբ,նան Ճակառագիով:Այս դեղքուժ էլ Աաղթնոսյանե տոնդծում է ժողովրդի տարեդրությունը: Ճիչո է՝ նրախոսքըսկիզբ է առում դարասկզբի ողբծրգության Հիչատակմամբ, ինչը վնրֆինՀալվով մոտ է մէր տանում են Բայց ձետագածավալումները ներկային, «զատմությանխորքեԲը լինելության տրամաբանությունը Հասկանալու նպատակաղրմամբ: Գրողի անկողմնակալ անկեղծություննստեղձումէ երնույթների աժեոբման, դրոոնը դնածատմանՀանդեպՀեգնական,հան աղբնրգական Հայացք: Մաթն.ոսջանական Հեզնանքով լեցուն խոսքն ամենատարբեր իրո» փաստերի, ղությունների Շամադրման ուղիով բացածայտումէ մեր ոլատմության մեջ ի

Հայտեկածերնեույթների ոչ պատածշական ենույթը:Մա Հեղինակային ՀայացՔով բացվող տնականժամանակի մեջ արտածայտվաֆ միտումէ: Թուրք առաջադեմ դրողբ որոչել է գիրք գթել իր ժողովրդիՁԱ-ականնեբին «վարած ազդային-ազատագրական պատնրաղմիմասին»: Իշկ 20-ականներին ներաճաղգայիե-ացատաղրականտ բանակը Շիրակումոչնչաջինց

Հարյուր ձաղար Փայլ:

Ֆբկու

Փատմությունը ոթոչակի մարդկանց ողբերգություն է: Աչխարծով մեն Հայությունը փորում է ինչ-որ երալ բ մի բերել բեկորները, «Ազնի«փռված ծն մէն փրկել է մի ԵՀ սալա: Լուրերկրոն,եի ԱզնիմբՀարազատներըենդանի ն ապրումծն Արգենտինա,Ավստրալիա կամ գուցծ Ռուատատան: Ազնիվենց այգին էր, այգում ֆՐՀոբ վանքիարանքում վանքի եւոեւն էր: ռան տունր րոք Շ.Շ.Բ. եջնան, ԾՏ5.Տ.Ք. Իքետի Այաուղաթկել Տէղզեկություններն կար: 4այն» չարաթաթերթի խմբրագբթությահի»: «Հայրենիքի փողոց-357 վերդյան տպավորիչ են: նորձանումփատոծերը ոճովներկայացվող Հեոդբային ն իբ տանի տեղ ներիբովով անցած ժոլովութդն անքեն, անչար բնույթ ունի առաջ իրականացնողինրի ողինրդություեն է տվել նրանց, ովքեր կես դար են «ոյբերը,դրանց Հետնորդներնեն: Ավելինպ̀արդգնատրվում բազմազավակ հռրոււում, Հետմողականոթեն Հղորացնում, ադրբեանցիները Հայեր չկան, մեջ ծե ամրացնումծն իրնեց մոնսակը:Հայերնզբազված Համաշխարայինքաղատնական դժվարինդորձով,նիանըԽերկայի Հարատացնելու խիստ ոբոչակիՀարցերովզիադվելուժամունակչունեն: առարկայական, Հայոնաիերումնուղի է նչում մճր մետաղաժուլարաննեիի Մեծամորյան եդիպտոսընվաճած Հիքսոսդարում քվագբությունիցառաֆտասնյոթերորդ Հարցում: լուծման հերքառեզծվածք էր լեռնականներիանունը: Համար դժվար ախտասանելի եգիպտացիների եգիպտերենում չկար «յ» կիսածնչյունը, Գետնաբար«Հայք» գրելու փոլոորեն պիտիգրեին «Հաիք»: մաքեոսյաննառաչ է Քաչում «դժվար արտասանելիՖ» Հարցը՝ բառին. «Հայ» էթիկականտերմինինմանության-եույնության ու

բակրթությունը

ու

Հառոատում տեղեկությունները սրամավան Ն2ՎՔրապես, լրացուցիչ քուրմ Մանելթոնն տական ե զի իրավացիությունը: վերը եչվածՀարցադրման ծն

եե Հուիի երկրից, որը դիտնականները Ամեն պարագայում«Հայք» անուՀայկական լեռնաչխարձը: Հասկանում ն Հայաստան պետությանէթնիկականանվանումներն նովերկիր, ժողովուր նրանք եգիպտոսում իրենց մեջ պարունակումնե «Հիքսոսներ» որակումը: ն մ. անչնիեթվականի մինչե թ. ՀիմեեցինՆոր Թագավորություն` մ եֆ: պ ատմության Սոեղծեչի Գետքթողեցին Համամարդկայինմշակույթի կատարելագործեցին այբուբենը:Հիքաոսները Ջինառաջինգաղափարագրային ն. տոմարը այլն: հջիպլտական բիադարմումքի Թոիչթը չի դեզերում ոբատմական Սաթեոսյանական մէֆ, րան Հետաբիթրումեն դեպքերը թյուններիմահրամառնությունների են նչանակության»տծասկետից:Ինչքանով դիանք նպաստել «Հավերժական մարդկային տնսակիկայացմանն Հաիատեմանը: շիի թափը, մարդկությունն ավելի Փաղաքակիրթ Հիքսոսյան մորի ան. դարժեկչումդումները նրանցչփբկեցըն պատմության Հեղեղիբերանն բեկՀոեկավ ոչխարի Ազչա-կոյուելու արբուռ տրորելով նելուց:Արեելքիցարտ Այն իր մեջ ար, ռի իր Հետ մյչակույթ չէր բերելու ն եղաձեէլ չէր ցուրացնելու:

ավանդումէ, լքե «Հիքսոսները» եկել են

ա.

ու

ու

ու

խնզդելուէր քաղաքակրթությանմունկտիկներին: ակտ աղիտակ, /թուբքերեն դարձավսպիտակախոյծրի Ճակատագրական է Բ Քուրթ մեն-օղուզների Հետաղդայում Քոչվոր ցեղախմբի, յո ւն»՝ ոչխոր «իո |

Հայտաւոււն ածլչուկյանթյուրքերի տիրապետությունի . մ աաա Հյուծիչ ԳԱԱ «Ք» երկիր մոլ են ոչ թէ փաղանդների կուռ սպառնալիքով կորզելուճափառարի բո դաշինքը կաժ գնելու քո մեծածոդի չեզոքությունը, այչ ված խուժանիխմբերովեն եկել` (րին, ճարմանդ,կարպետ,4ի խլելու, ար ՀոդեՇելու» /351: Դա ջոչվոր ցեղի` տարածվելու ննրքին դարավոր անձանձիրէրթն էր, որ ոչնչացրեցԲֆիկ սուսիրը՝ ցն.: օեվական Ջ"Ղ ռաչմանեերն ընդլայնելու Հասակհղատակադիմամբ: Չածբձեռքից բաց է թողնված, դիմադիություննանզգամնման չէ դիժաղբության, իսկ գնդեր կազմելու ծրագրերն սկղբից նեք դատապարտված եղել,«բարձախերդէ արվել որեէ Խելք դնելու թո մտփոուքի»: հսկ Ի" տվածները Հաղլուլնեերի Համարկանգնեցնում են իրենց պարտության Հ 1 ունր: «Քո երկրիցԳաղթանակ զարմանալի ձլ չէ, որ տարած ոչ մի Դ. մեծարվել " բ Հաղթակամարով»: Քանիռք կռվողների չէ այն իմաստով,որ Աատծուց իրեն չնորբծված երկիրը տունն է Շամարել եւ զենքի ուժն ել փոխարինել է մտթի, տով: Արդյունքումկորուսռնեին ձեւ անչավիեչի մեծաղույնխոչընդու՝ Ը Դ 4գի գոյակցությունը բնականոնընթացթովառաջտանելու Համար: ն 1915-ին անն Հիքսոսներ կորած երկու Հիչիոն մարզ... Իմ աա-

ԱՐարմ ան

ու

ԱԱԱՒՆաոԲ:

Համար Է մեկ կարնոր խնդիր, ինչը ներկայիս ապրողների բացածայտում Թափք է երկիրը, Այն դեպքը: փ աստը կամ է, պատմական քան ավելի կարնոր թանգարանի: է անցյալի ռեալ գոյությունը, վերածվել կարեորել էըողմից թարիՏված Մաթեոսյանն փմասատմության առաֆ է քաչումահրունդների

ու

ծ.

«Թանջարանվ բաց քրկնքիտավ», Համենայնդեպս օտարներն րն ուդայեւ այդպի ֆեն կոչում մեր

երձիրը:

Աքրասդծս ո՞րնէ Մաթնոսյանի վերաբերմունքր պատմությանՀանդեպ:

ի - էել րք. : աո ձնեավոիվում, պատմվում, մ ո: ա. քննվում,ներկայացվում չ ժամանակի Գատմությունի որատմություն է այնքանո վեորթանովոր

այդ

ան

«տարված,այլ ժամանակային պլանի ենթակա

: 33.Ն Ի Որջան խրա ենի

բածության մեջ: Այս Հանջամանքն խի էլ գրողին Հնարավորութ, անցյալին Հազորդակցվի «անմիջականորձն»: ե բրա ր եյեկտիվ վերապրումիկաժ վնրաբմաստավորման րողական առիկ աո ւ Հանդերձայն մնում է մե ր պատմության ամ բողջական մարժեք ր մեր յուրօբբնակ

ՆՇ

բայ

լո

ոն»էինքինչսլեսմարդկության վության աբչաղույսին, ներկա էինք դաթակրթության աորանի եան ոիԲոՄոԹՅրոր նատնց Արար մ1 Բո ԱՐԴ Քաշում եր չուրը, իոկ արդեն նոր ո ջ

ներկա

ննե

ա

ւյոին:

ա

ք

որդ

բո.

կում չբ իր ճանապարծը, ե Աք լույսե ով ծ քովի մեջ կուլ է տալիս ամեն Մէ՞ք թ շչ"տան պառավ մոխրի մուտ Անիջ կանաչ «Ատռնո

ն թա-

օրի

ԲոնՔՐԸ գողի պես չտարունա-

իթ: անման չձամանակեերում ։

ե,

չո, Կ

, արան

ճանապարծին, էր Արար, Խամում

մտեմանական Վա Բանանի, ԳՐԻՆ, էբ, Թե աո 8 Քեյ անծավատալի ՔրԲոնծլ» զբ: էովրում ձրրեէ Աոիադում ն /352-353): էի ն

ա

է

"րը

Բանն այն է, որ ժողովրդի պատմու թյւմն դրա բեկալմանխեդիրը: տավորման, ձեավորված վ երաբերյալ նբա իմաստության մեինրա մտքի, բանականության,

Դա է, որ իբ կրկնվումԵն բոլոր ժամանակներում:ձրնույթ պատկերացումները մեֆ անգամ: անվերջ խավարի ահակիղք է տփոում ճառագայթներն չնոր, ոի կւ ինքնամփոփ անձազորդ,եթե փմասԲոյց պառոմությունը, ու

ու

այս

տ. Թյում է` ածուխգլխին դամոկլյանսրի

`

(Բան իքրադատունը տհչ

անս կախվածմտանդըդուրճ

ապա

ու

որ

ու

ա

Դա

այլ

չատ

«Ր այն չպիտի բանականությամբ, է մոքով տավորված բաջարձազա : ընկալումը, որավա ւյն է չինի ներկայի:"«Լտանգն տաիանջատված "ատմության Հաղթո իտ Այն բովանդակությունը: է ներկայի որոչում «ՐԻ, փականնակիմաստավորումը /Ճիչտթե սխալ Հավիտյան ընկալումը Համար:դիամության է ապագայի պրոյեկցիա բանականության Հավա- կանխորոչուժԵ դեռքերիՀետաղաընթացբը:

«ա

կայում:

է: Այս բնկալումբ է որեէ մամանակից,այն մի տեսակ արտաժամանակային կքրպարը, ոբ տարեդրի նորօրյա է երնույթներից դուրս դանվող գնավորում

ե

գրա

աճրունդների է արմագանջվում Անցյալիցավանդվածպատմությունն ամեն ինչ բացարձակ ճշմար ու Համար նոինըի է Հիմա մեջ: թվում ձության

ՀայքընԱվարայրումկռվում էին «աձ

ռչ

իմացեալ մաճ վ, մած բժա-

Հասերունդների Հնտսուա Ավարայլրբ նչանարանով: յեալա̀նմածություն» Դա խործրդանիչ՝ ողեկոչման ազգային

մարդարժավՀայրենասիրության է այնքանիրականէ ու անկասկածելի,ռրքան «Հրազդանգետը բխում Սլաանգամ երկու, երկու հա լքից: Սնանա լիճը գտնվում է Գեղամա լեոներում: վեց, երկու անդամչորո ութ, հրկու անդամ Հինդ չորս, երկու անդում երեք՝ ն

տասր...

վզկասլով պիոներական դպրոցաճասակ, ԻՀարկծ, բանաձնումխերը:

են Համողվածէ, որ բնչպես վերն ասվածներն գասձրնանգիր անող երեխան ծրջանիկ ապածովօրվա այնպես էլ վաղվա անառարկելի ճշմարտությունենը, մուտ Քն», Համոզվածէ, որ Հեքիաթներումէղած «դեծրը զգացողությամբ չի բնմնոչ մի փտանլիրեն, իր գոյությանը էն Հերուները,ապա ո՞ւր նրանք: ՄորունԴոր բոյց իրականու ճիչ» Ֆա իր մարդասիրությամբ վրա. ճշմարտության այս Քը չի զորում կասկածնլ է տվելբաիուն ե. անտեսել լեցուն Հեքիաթներովիրական բովանդակություն չարի դեժն առնելու, դրանից չարի: Մինչդեռ Հեքիաթն ստեղծվելէ հրավան ուրեմե այդ չեիիը սուտ չեն կարող ելք գտնելու Հստակ նպատակադրմամբ, են մեր պատմության մեջ: Հերոսների նել, դրանք ամքէնագործուն անչատի է կայացմանը, Հազիվ թե ոաաւռումը Քարացած կրթությո-նը ու-

Աա էն

չնգրո: Ը

«րբ

կրբության կման սխոլասՎճրջինիսարտածայտման կարելիէ ահսնել': ե ոբոչ առնչությունեեր միջն խոսբի ձեի մաթեոսյանական ւ մասինստեղծփաստերի կրականության եթե անչեթեթ է պատմական Քայց նե այդ ապիողը ժամանակն ված Հեբիաթի մեկնաբանություն-րնկայումները:

րո ւ. ՀԵԱ ալիե: աբ բարը ն

եԵւնում

է

Սանոսյանի,

Հնում

մՃՅՐ/ՇոոԽ,ՄՇՈՉՅՏՈԵ, էմ., 2002,

1 Ճոքտույ

է,

67ք.

որ

17.

աննչան,փոնէությամբ ոլայի» իրենց Փառւաբկայականությամբ» ռիոնք չի ցանկանում տեսնել ծրագի արա շարունակությունը, ատմության էե: անփոխարինելի զապես Հիթադա էքակուիծը,ոի մութարումէէ Աաթնոսյանը, 4ճուքէ բերում որոչակի «սառեց փուամչապուծը: մաւզա,Ապա, օրինաչափություն: փոէ: Մնացածը:էրի՞վ է:-Լրի՞Վ:-Է»չ:-Է՞, ուրեմն չկարողացար: Այն բոլոր գեպբերը, իրադարձությունեերը, ֆՐՀեղեղը,ծերացողճանսէս է: հղածն պարծը, խաղողիորթը, ինքնաթյիոր,մեր Հուեոր մաքառումը կարողագա: փջնանատունը, ֆատ էն

սուտ

-

-.

Աբովյանըդեպի լյան ճածատակներ ՝

Զարնջը, ածի մեֆ գեղձին իա ցողը, այն, բնչ րեկալելի է, վկայում են ժամանակի սիինքաըՀոսբի: դրա անդառնալիության, անչրջելիության մա-

ժանրինինորոչ որակ է: Թվարկումները` տաարեղրության կարեորթե պիտի ստեղծենն. ստեղծում են անցողիկության անկաբնոը, տպավորություն: սին:

Լ

'

գ

որ

ձգտումէ լփնելու-

բա ԻՎ. չեղավ չեղավ: Արարատը

-

բատ:

Սա

մաքառման ամենօշիյաթ պատմություն կաԳոոՆերալի Եվ

Էաբ՞եչէ:- Արարատ:

-

Մասիսդնացող, ձիրիանուտով Հեռացող

ամեն

-

-

«

Արարա:

--

խոշվեց

է՞սոլեսլինկ:

Հապագրիր Արա-

մարին ենք մարդ ատտծու, աստծու Վոռամչապուծը,է» /352: է գտնում, դտածղ ուր

գիր է գանում, իի վարդապնտը սպասում`

աչխարծին Շավատացոց Հայր դժվարանումէ նրնեույթը Առարկայական

ճամարտեհանել: ժամանակիմեջ, մուվագայի ազա այսմ ծրթի մեջ գրողը ոչ այնքան իացածշայտում, Փամընդշանուր Ֆմանկերպ էր բնկայում կյանքըն. Հայոց արքան, «էս լո՞ւյս աշխարծի որքան ակնձայտ է դարնում մեր մլատմության մեջ կրկնվողսեշեթեթռո.դեմ աչքերը ածխակոթովբրած», Գեռնաչղթաներիծանրությունիցկուացած բյունների չարանը:Այստեղ ձոր պատմական «ղոխրծիչների» դեիծունեությոն իրանթագավորը, որ պուտպուռիկՀինավելի կարնորեց,բանաչքերիլույսը, դառնում է օրինաչափություն: անմոությունը: Բագը, երկիրը: Բայց քիչ է առնլ, «ր անծեռատնա արարքը ճակատագրական է Համաչգարժավ Տիրանի,նան երկրիՀամար: Դա ի՞նչ էր որ Հետագայիանվերֆանալի «իժան անցուդաի իա: լաս րական ժջումներով Ւ: ԹԻ նք վորում» Ին չարք մու.Ժ:՝ Է որամութ, Դայն մեջվիրբ ումբ անՀչեթեթուտարված ճզոիաը է (էմ ծ Ր ա ԷՖ բ փոխարեն: ՀովիվնեԲնույթ կարոզ հն ունենալ: «Փորձով էյունը,միայնժամանակավոր « ամոթն ՒՐՎԻՐ Վասիլքրկրորգ են ն տալիս Հովվացու իրենց որդիներին: Այո վառում բբ դայլերիդեմ կրակ գինաստիայի ներվայաջուջիե էր: նա Համարի թե ովքեր ռթտեղեն դարանպածել, ովքեր որտեղ կյանքում դժվար Հազարբուլղարներին ր ի է ուուսցել պոասոճատով քբ մականունը: չե փորձ ծանր գործի 1նրան" րակում է տանու որը որպես Վասիլերկրորդ Շայասպան:Վքրֆինս 43607 մեջ` ման ն որապլես ոբ որդուդ...» չուգ պարզիր իր ափիդլ մեջ ադամանդ Փիր, ծղկիր Դ Կ դավաղրաբար բայսրությանը միացրեցՏա, Գարի չհա դբանպիտիմասամբվարձատրվեր Տիրանիցեղը մեծագույնաղետներից հության տարածքը, նրա ն կուրությունը: թաղաթական բայց նախընտրեց ցիցբխող մեծագույնդասերով, նի ԹագավորՍքնեջերիմե իր / բ է երեույթառանհվնացնում թերես ամենաաղեռաբերը: Մութեոսյանն միչբֆանի Հետ, բակԱնք-Շիրակի Մնաց Բ ԹագավորՀովչաննես-Ամյ եչանակությունը բնույթը: Դեքերի ներիթողած Հողեբրանական, անկորնչելի հր պետությունը «տակել» է Վասի

ԼԱՐ ՈՐԴՐԴԱԱ:

Գաւիթ կյուրապազառ իչեն ապագայի դրանքարժնորվում մեջ նա է մեֆ, Քա քանի ոչագ ար բ թ որ դրանք է հիստ կարեոր խանության հր տարածքիցպետությանը կցած զեչեԼ է փշատ Հողերի Քաջ Թազավո դադոր իմասւոաբանական դրանորվող իրենց պրոյեկցիայով: Դրանց /ՀՍՀ, Հ.11, 2917: Գեորգի առաջինին էությա է Խրանով, վորված ոբ այդ գեպքերը մեր ապադայիսերունդների Ը ձրա՝ բ յուզան գական Իրապես ծառայությունկայսրությանը ծ ժան ժատուցած հն Շիմնավորպատճառներ Շեւուսգա գոր 5 ողությու ններիրի ծավալ ՀայերինՀասցված վնասներն չե

տարո Անյան ԿԱՐՆ Հարի ,

'իշԸ

մեջ

Ֆեել Հզոր

`

ու

.

Ա ադավ Բուլղարասպանը 951.5Հմ(1 Հար» Ն ԱՐ Մեթեւ» ո

մեծ

թ

ան

իոն թունԱԱ

նայա

՛

ում:

,

:

«

՛

ա

լինելու Հայոց թագավոր ժանիջավորվում,

Արա թաաարի Թագավերությունը Սո, ԻԼ.., 18 ն" ազրատունին

ՀամարՀավա-

տա

՛

»

էը խանոմ Թեո աաա ՐՏեՑ

թԷյլմո

ույղաւկի Աաաա

:

ունեցել բո"ծրնույթին, ՀԱԲՐ այանվանը, ԱՆԻԻ բական, վերացական Հայաստան մի բան էրկիր էր ԱՆԻ: գաներ բավավանայավի կժթե

մ

է,

պարագայում ինչից լթռ

ցական ամեն

"փա

առնում ար:

է

մէյ.

տեղ է գրավում «բնազանԲՐ իրերի երեն .աշիարՀինծավատացող ար ր ։

ի

ռր

ոյ,

Հայի» / Տ րույցներ, 51/ Ի ԻրԱյո Հանգամանքը դեում է Սաթեոսյանը մէզ ծամարճակատագիավան դարձածիրադա չ Հ այոց գրերի դարի4ության` '

«բամության Հիմքում:

գյուտի

բանըէ Հայոցլնզվի եչշանագրերը, Մաշտոցը դրանք միայն տանր չքե, գրանք ազգային ոզու մտածողության, չության անկրկնելիսիմվոլներէն,

որ

ու

ւ

ԳԱԻ եջ

կուրացման մասին վլալությունները, են ն չեն կարող Հավաստի պատմվածքներ սամբ, միքը փորձում:է դեպքերի Հայ պատմագլաավան զաումական,Հառալրվել»»անօնթեթությունը: ոթայիցչնչել կամ (արգիբերել «իրանյանգործնլակերլի իբբն ՄինչչեղմաթեոսյանիՀամարասված «ավանդություն-պատմվածքը» է: մերպատմությանմեջ «կրկնվող սոնքոռՖ,առավելքան կարնոր Ց,...Բայց ր Թե Պարս Բ եկ պ նճրսհսը պ ուտառւտու Պար ից Ներսես յդ պատմվածքները չին ասում, ւմ թե ե. ունենալ Հայոց ուզեցավ ձին այդ ուներ,որի վրա բոլոիը զարմանումէին, դրա չտալ, այլ գտավ վախեցավ ենրւնսի մասանըչուղեցավ տալն ֆիրանը, նման մի ուրիչ ձի...» /359՛: «Նրա

թաան

դերեվարության

ԱՆԱ

ու

մեծ

մու» ու

մի4ի

մեջ իիաի Հաջորդող իրադարձությունները մախւոսյանականբանոցին, Անցյալի ռտենըին ձեռներին եույե չդրոյով, վերջբին նրան հն տարան, տարհդրության մեջ լծորդվում են ոչ թե պատճառաձետնանքայինկապերի չերհցինԱնդժըչնահպատունանբերդ, ոի անվանում հն հան ԱնՀուչբերդ, բացածայտմամբ: այդ գեռքում ասելիքը չատ ավելի ակնձայտ ու նան ժյաինչան վեց, ն մոիթեցին քանչոբ Շավիտյան լուռ ու խավար է: ԱպաՇապուծի զունակ կլիներ,այլ ավելի լայն,ընդանուրկապերով, հեչը Բ. Ա. Ուտզեեւկին ձայոց Վասակզոիավաթին,որ ՀանդգուղնՄամիկոնյան ծր, մորթբ տիկ ճանեԷ օիժվոլիկ Հարաբերություններ: Այ սարագայում Համարում ւոիեզերաբա- ցին,խոտխցկեցին մորթի մեջ ն նետեցին խավարի մեջ դեպի Արչակը»2362: ու

ցում

ծն

ոչ

Թե ներկան

ն

նախնականդրությունը ակլենական,

ապագան, այչ

կապակգվումեն «Դրանք աղազային: միջնոբդավորվածկաղլերով` նախնական, ինտել-

անցյաչը/միաժամանակե՛ հերկային,ն՛ ոչ քն անմիջականորեն,այլ

բոզ,

ամենաթաւփանցդրության միֆոցով»::

եման բնկալման պարագայում ներկան չի դառնում ապագայի անմիխ-

կան պատճառն

ու

դրա

չարբունակությունը, այն հերթին իմաստով է դառնում

այնպեսՀլ ապագանկանխատեսողքբնույթ: Ռրովչետեեմաշնգոյաձեն Է վերՀայոց թաԻ սլետքէ Հանգի որոչակիության.ի՞նչն է այս ամենինպատակը` գավեիիմերժումը, որովչետն ամեն մի բդեչխ Համոզվածէ, ոի ինքն է եիկիիի կառավարողի,ինքը է. միայնինքը կարող է դառնալ թաղավոր, բայց կհթեթագավորնինքը չէ, ուրեմն չի՞ կարող թագավռր լինել իր արնակիցը, ազգակիցը: Հայոց պետերն ի վերո բանաձնում են խրենցցանկությունը պարսից մեց թագավոր չենք ուղում»: Վռամին. «Ախպեր, ալեսւքչի: մենքլքագավոր իրենց խոսթով ձավատազիական է, ռր Հայոց ձբկրիսոհթերն Սռացվում

հախանչանի: երկրիճակատագիրը Հմինժույգիչավ»անգամչարժեորողՏիրաննէ-ն: Նա կռբգրել են Լ էի է Ցույցդնելուսաագաս էթ տիրոջՂզգաղողու- Թայլեր ոչ ոք չէ մարող սերունդներին: հբականացնում, դբան,ճու անչձթեթությանը թյունը, Հեաւսդւան լավ րանչէր խոստանում: սինէիան Հակադրել:ԵՎորքանէլ ահմիտլինի խրանհց խոսքը,միննույն չ՝ ույն Թվարկում էր Հայոց հչխաններին, դառնումէ իրականություն: ժամանակի տարհգդիիը Համբերությամբ դիա

ովքեր թողեցին իրենը Արչակարբային: նրանցիցամեն մեկն իր «չան» էր Հետապնդում,նրանցից ամծն մեկն իր օչալպուտուրիկ» 4ին պաճելու նպտտակնուններ: Տարեգիրը թվարկումներիմիֆոցովստեղծումէ Համընդչանուր ժամանակի մեջ Հալվոզ, մաշվողերկրի պառտկերը՝ դրանովիսկ ընդգծելով դեպքերի մարդկանց,ենթադրյալդավաճանների ծնթադրյալ ժաՀայբննասերեերի` մեջ չնացող, մանակի մարդկանց ղեսքներիչաունայնությանը միաձուլվող բանը: եմ դայլից խպնեղոչխարի Հով բնազդով իչխաններըլթեցին նրան,ով փրենՀույների ու պարսիկների արանքումկնթել էր Հայոց արքա Արչակ: Մաթնոսյանիկաժ նորօրյա տարհգրի Հայացքն այս տմենն ավելի դրամատիկ տարողունակ է դարձնում, քանի որ խոսքը ոչ այնքան պատմական փաստին,եզելությանն է վերաբերում, որքան մարդկահցա̀յդ ամենի Հանդեպ գրսեորողվերաբերմունքին: Հայերնիբենք իրնեց ժնուքով, իրենց զանաբ, փրենցմղումներով Լ22 ատեղծումանելանելի չարգրությունների

երկրիՀողեոր տճիի սքափության է կոչում երանց. «ԻռկմաչակՄեծ քաշանալապետնասաց.

եր/բ՞նչպեա կարելի է այդ իմ ախտավորոչխարը փոխել առողֆ գապանք Հետ, որի Հնեց առողջությունը մեզ Համարպատուձասէ: փակ նախարարներն առաջին. Դ. ւեր քագանախ չես» /362': Հնարավոր է բիչ Ձե չատ ամբողջականդատողության լեմ հրաալես ճերել. վիճել, մերժել կամինդունել, բայց անշեար է որեէ կեիլ փաստարկներ դիմակայելկսնխակալ անմտությանը, ոքն ի վերջո կորցինլ է ճրնույթների ն ամեն ինչ միջեեղած կապերիվզլացողությունը, պատճառը, Հնետնանընեիի է միայն իր լինելությամբ, իրենով, իր ճշմարտությամբ»: պայմանավորում «....Ձի կարելի չխոստովանել,- ասում է Մ. Շչեդրինը,-որ պատմության մէջիրոք տեղ-տեղՀանդիպումեն, աես, փլվածբներ, որոնըՀանդես մախդկաանայ դաղարնցմինմիտքըկանգ4 առնում` ոչ առանցչփոբքմունքի: կյանքն, հում չ է գործում հը բնականբեքացքըն կազմում Հորձանութ, որբ պտույտ ՔԸ: երն Խհախոթդ է փաստերը, տարեզբի վերաբերմունքն ասպա նույն եղում...» էրկրորդդեպքում նս արձանագրելով «Մի բաղաբի պատմության» ե «Մքծամորիճ միջն որոչակի էէ Շչեղրինի փառտբ՝ գրողը դբունմիաձյուսում ն Շայնրբ դոյություն ունի: Գյուպովցիների ՀապագայիցՖայս ամենինՇոյող Հայացքը,ռիի լի է դգառնությամբ` անտիամարանաինդշանրություն մարդկական,անմիտդորձակցույյուծնի չատ է նման, բայց տարբերեն իրենց Հիմթում, վին աեմտությունիը ծնվածՀեղնահջով:եթե տարհդրի Հայացքը Հանդիսատեսի պատմականժամանակի» ներքին ուղղվածություն մեչ: Ելթեպլուպովցիները Հայացք է, ապ դեպքերի նորօրյաընկալումըթվում է «ականատես տարեդրի» ձրկարճանապարծեն կտրում` իրենց Համարիչխան զանելու նպատակով, Հայացք, որն անտարբերչէ կատարվածի Շանդեպ,այստեղ«պատմականտեբսամեն ր վերջինսկառավարիիրնեց, ապա Հայ նախարարներն ինչ անում են տի» մեջ եղած Հավելումները միայն «ականատեսի»վերաբերմունքիարտաճայփբենց ոչնչացնելու Թագավորին մերժելու, նրան Համար: տությունը չեն, գրանքանմիտ դործելակերպի ձետնանթով մերպատմության ԻնչպեսՇչեգրիենէ ատեզծում«տարհգրի»կնրպար,տարեգրայինտեքատ մեջձեավորվածսիմվոլներեն, որ կրկնվելու են ապագայիմեջ: ձ դրանից դուրս իբ վերաբերմունքովնորովի իմաստավորում,մեկնաբանում է «ԱպապարսիցՇաուծն առաց, ն չղթա զարկեցին ց արթայը:պանույնը անում է Մաթեոսյանը` դեղաիվեստական թեվփւսկան յդ անքստը, միչոց-`

-

-

ու

ու

ու

չութջ

արձանագրում

Աբչա

1 8. 4. 5ՇՈՀՅ

Ա/Մ,ՕՀԽԼՄԾՈՒՆ

ՔՇՐօքէ., ՇՏՎԱԾՈՈւՆ Բշոեւյքու

ԻԼ, 1996, օք.

8.

117.

Հչեգրին,Ընտիրերկեր,Հ.

1, ե., 1951 էչ 171:

ապրելձեր ազատ կամբով ն ինքներդ, ներով.«Եվ որովձնտնգութ չկարոդացութ ուստջ` այաուծնւք կկոչվեք դուք ոչ Թե Հեզ ստրկությունկամելաք, Հիմարենր, ասում է բչխանը, որ կամբնում է իչխել այչ գլուպովցիննր»,գոլովոտյասպներ, մոտ ն րանց «Սւղաբկում ապրելու. ցանկանում բայց չի գնալ ատիկամիտներին, մ Թող նա ձեզ կառավարիՎեր այս գողնորարարին: մեզ մուռ` իմ փոխարեն, տանը, իսկ Ես այստեղիցնրա՛ն էլ։ ձե՛զէլ կաբզաղրությունկանեմ»: այլ է իրավիճակըՀամիանգամայն նույնը, իսկ Արտաքուստ են այն, ինչ Վեռք է բերվել բազում յերի Վարագայում:նրանցկործանում են գտնել մեծագույն չանքերիչնործիվ,իսկ այնուճնտն փորձում անբունդների եկան նրան ստիկացենելու անց, քանի ամ Ֆոր մեր, որն չցանգացան ազատ քանիոր որ րաք էր մոռ մարդկանց, բվանծլու

քբականում

ոլ: բավա Հ

Բայց եթե նախարարնծիըճանաչեցինՇապուծի իչխանությունը,

ապա

ամեն մեկն է, նչանակո՞ւմէ, որ դա Հնտեոզականքաղաքականություն էն մտածել` գուցե ինչ-որ բա՞ն իրեն թադավորտնսնող նախարարները ու

Հայոցքազավոր ունենալնէր, եթե հպատակը Նրանք չունեն Ֆպատակ, նրանցիցոչ ոք չկանգնեց Արչակիկողթին, էլն մտադրությունը պարՀետո սից ՇապուՀինծնթարկվելնէր, ապա նրա ննքակայությանը անցնելուց ապա

ցույգերը:Բայցդա էչ ոչ այնքան առպստամԲնչի ճամար ՀԵ Հիմբռստության» է` ա բություն իռնապետությունիը զատադրվելու,որքան «սխփականգլուխը» պածեչու, իր Համարիապրելու դիտավորություն: Գատմությանմեջ ի Հայտ են գալիս այնպիսիժամանակներ,ծրբ մարգիկ, են նպատակը, ովբեր կոչված էին սատարելու էրկրի կայացմանը, կորցնում Շչեդրինյանդիվուկ ձնեակերպնիանց արարքը դառնում է ինքնանպատակ: Հանուն որոնց ծագել է պայքարը, կորցնում մամբ «սկզբնապատճառները», ձն իրենը հչանակությունը: Քայլերը, որ ավելի են մոտեցնում կործանման անդունդին, Հետադա սքրունգներիմկֆ Հարուջում են «Հպարտության»

զգացողություն:

արարքը թն թնչւլես է ընկալում տարեղիլըՆերսես ճինրականցու Հետո. «...«Քաջ ն բարեընդունելուց Հայերի թագավոր որպես Շապուծին՝ իրենց դեդեՀավաքեց ձայոց նախարարներին բախ Ներսես Ճիճրականցին

ԱՀա

եւ նրանց բոսնչակր կոտորեցին դեմ սվատնրազմմղզեպիե, ն իրենը ամուր տեղերում` ապա, ցիվելով, ինքնադլուխչրջում էին լեռներում գլուխը պլաճելու Համար» /3627: Այսպես ուրեմն այս չտեսնված «քաֆագործությունը»տեղի ունեցավ

բով,«արարը որթի

«եիբ»

թվականին:

ձբկբի բա րենց գործըդեոեսվերջացրածչէին ՀաԲուոձրեույթին

մարում, ուստի ն մորթեցինբոլոր արֆառներն երինինիրը,ոչխարներն ե բլուր» երանց վայրջփոլոի երեները. ՀարկՀամարեցինոչելացնել այձերը, ներովժազաղաթէր ետք, օր թրծեինարնի տակ`մոխրի մեջ. ապան վերից մեջ իֆնելով՝բննեբն Հունաց լեզվի Քեվարիցանմատույց քարանժավի ն որ ինչքան սխալ ծ առավելությունները, բականությունը,ճարտասանական աստծու չունի ն այն մասին, որ լուսինը լույս մարդաբնույթ րենը կարծիքի ատանում է արեգակից... ու

ու

լ

Նույնտեղի,էչ

22:

ու

Ավելի Հեչ էր «ոնսաբանել», կիկնել ուրիչների արածը, ավելի դժվարծր էրկիրըպնտություն դարձնել, իսկ դրա Համար ֆանքչդործադրելը մի սծրենան իրենց թազավորննրն գի գործ չէր. ճրկրի նախարարներն էլն կային, . ԵՏՆին առպաչ ան ովքեր երն է Տ. Հե Հ հկ երանք, չու ին դրած, պատակեհր ռաձար առին անմիջականգործակցությամբ ծրագիր, ազգակիցների գայի մքջ գոյաւոնման թչհամու միջոցով "չնչացվեցին: հսկ Հայ տարբբր, որի «ամար այլնս դժոխՀիչիկիայում: ջում ապրելը գրեթե ղարձավանձնար, կենտրոնացավ Այն պածին, երբ գործնականկեցվածքը չի լքել մարդկանց, նրանք որոչակիՀաջողութան են Հասել, «կիլիկնցի գործարար խելոքները» կարողացան Խանի Հետ, եթե պետք էր, նան ծաղրեցինիրբեեք լեղու գտնել մեծ Մելու իրենց կանանցծոցում էրնեց ու նրանից պարգն ստացան«իրենց Կիլիկիան, /368: իրննց արտճրիցորենը,իրենցապրելու ժամանակը» Քնելու իրավունքը, Ֆան Բայց րառտժուդ. թվում է՝ ապրելը դարձավավելիտանելի Հարմար: թյան մեչ այղ երբ 4 ձղել այնպիսիժամանակ,էրբ Հնարավորէ ապրելառանվ ճիգերիգործադրման:Բատ երնույթին փոանզիՀանդեպբթացած զգացողուդարձրեցհրանց, որովչետնՀիմա էլ անձրաժեչտեր թյունն ավելի «ալարկոտ» Մեծ Մամլութիոսը, այսանգաժ էլ նրանից մուրագ նալ` Հարավ,Եգիոլտոս արժե6 գնալ:կյանքնճշգ հնչեց ("Ը քրենց դոյությանհրավունքը: «....Բայց թանկացավայնքան, որ պիտի մուրացվիՀացի ղես» /3647: «Ժ» Հայ տարեդրիտառազլանքովբույր ու լույս աշխարՀըխցկվելէր նա ու էր կիկերոն ճարտաՀասքլ խամրում էր մագաղաթին, ռի չավ մի տեղ իսկ դրսում, Է ծրուքյունները, սանին քննումէր նրա վարդապետության Հայ իչնին մեկում այրվում Հարդանոցներից տակ նախճավանի Արարատի "բն ի վերուստ ծրձիրը: բռնել էր գաղթիճանապարձը, խանները,ժողովուրդը էր, գալիսէր նոր «անր», որն այլես աշխարչնորՀվածէր նրան, դատարկվում անպտուղիների մեջ մոնելու, ճարսոաձիիմաստության,դավանաբանական քննելու ոչ ժամանակ ոչ էլ մտքի զորությունն փատր սանությունլավն դործնական: ունի: նրա նպատակըչատ Հստակէ ու իբ Թոռների ճամար տեսնում Հազ Էվիա Ձելեբի աշխարձագետն նան էր երկրի պատկերը: գրավորձնով ամրադրում 24 արձանագրված փաստերը, պատմության մեֆէ բներում Մաթեւոսյանը որտեղ է Հայ տարեգրիավանդածժամանակադրությունից, որ առանձնանում մասին, իսկ լուրթ սովորաբարխոսվում է ներքին երկպառակությունեերի գալիք սերունդների Համար պատմությունէ Հորինում, երաչխարծագետը կիր է նկարագրում,այդ ծրկիրն արձանագրում է գրությանՀեովէ թոզ եոլոբն ոչ միայն ուրիԲայըՔնի ոբ մեզիպատմությունը իմանանիրենը անցյալը: չի տունն մշակույթը յուրացնելու ընթացք ձ, այլ նան թալանիպատմուարչավանչի վաբոզ այդ մառին չվկայել:«ԱյսՀաղթական թյուն, Հետեւաբար վաճառվեց: ակչեով Հինգ մի ոչխարը Տի ժամանակմի կովը կես ղուրուչով, Աչբկ-Քաչիբնյբ ՍերդարինՀինգ ստրուկ ն Հինգ ստրկուծի նվեր ուղարկվեց, նվաստիսէլ մի ստրուկ, մի ստրկուծի նվիրեց: Ավարըտարանք Տրապիզունդ ք օգուսով վաճառեցինք» /364/: Հայ տարհդիրը չի կարող գրել իր ցեղի ավարառության, ուրիչի տուեր ու

ու

ու

ու

տա-

ու

ու

ու

ու

ու

|

ուրիչի ոչնչացնելու, բանակները Հակառակորդի Քանդելու, լանելու մասին: ն

ոէ

ե.

ցվա. ՔԵ

թա-

կյապես`թուրք ալխարծագնտի Հայոց տարնգիր-քնրական-աչխարմիջն հղած տարբերությունն ծ: ակնձայտ Հադետի պրառկհրացումնենրի

Հայ

ան Շիրակացու բավականաչափ բաներ ընդգանուր Հասյացքներում տարծելրի չե աոքղծել Հենց Շիբագրողը թեն Թեզձրից, քայած աղաջ դաղափարիննրից, երանչեն Հետաքրքիում է Համաձզավաք տիպար, այլ կերտել կացուկերպարը, երանՀուզում է Հայաջբի, աչխարորոչակիությունը, պատմական փաստերի է արդեն իր Հբնկալմանուղղությունը: Եքն Ակչամբչատ որոչակի խոսում ստեղծում է վատաճարար մասին, երկրի դարձած Համար «սեփականություն»

տտեզծում բրակաՀայաչխարծաղետ-տարհգիրն ապրում Հաէ երկնային օնվում վեր մանանայով նությունից գիտություն ժասիե ձ

ապա Ֆոր պատմություն,

ու

զի Հուչով: եթե Ակչամբչի կարոզ զողլել գայթակղությունը թալանի թափառելով Խոսելով, ապա Հայ մաթեմատիկոս,աշխարձագետՇիրակացին 4իոք բեգիտելիջ մեկնում Տրապիզոն է Հայառտանում,ի վերիո Արնեմտյան բեյու նպատակով: հրբ քարանմաքիչբանականության, ձրողը: բքետելեկտի Հայոց Ինչնիցն, Հունաց լեզ» ձր Ամասիեջու ձավից դուրս ձավ,արդեն Փրոկոիոս վերֆոգբել ՌՈՂԵ /1695, արն աչթարձում լույս ք ննությունը մե քերականության անունն Հեռվում նստած` փորագրում, էր դանակիծայրովիբ չոբանը քարին Հուշն «Հերոսական» ԷՐ, անցածօրքրի 4իավորխումբը երա մեջ արթձրեացող Հավաքեց Հայոց իչիչանեննացրեց`«քաջ ե բարհիար ներսեսԴիճրականցին /դարսիկեերին" կոտորեցին: բիչ...ն «առշասարակբոլորին» փնտրեց դեռնս Առտարծգիր-բնրականը մեկուսացած Աչխարծից ժշուչների ժյուս կողմումԱ̀րագածը, վածաչնչում ՀիչատակվածԱրբաբատը, մեջ բան չէր երեում, 4իավոր խումբն էլ չածսավ«Աղբի-ղաղի»Գլուխները, լիներ...Ֆ: «Այանդյողի»դուման եր կապել. չոգ էր, մի Փա՞սո տառը Հմերուկ ն ի՞նչ արժջ Հակադրությունը կատարյալէ` վերացականությանիրականի, լեռան Հանդեպ Հեուվումիր ինքնությունըխորձրդանչով տարծգիր-քնրարանի ծարավը ձմեդ արձրած, սեփականը ոչխարիՀոռուի դրօեռրողաէրնաչլխարձը մլումի Համեմառությումբ: բուվով կուորելութուրքի անդիմադիր ծուքանի որ դա շչ ղպրտաց լեզուն էր, ոչ Հարցը, չ Հասկացավ Քեբականը է խիճտ չոչար նարեն էր: ԵլքեՎիավորխումբբ իր գոյբնթացը պայմանավորել ածրունդներինէ ավանդել փելի ձեռֆինրումներով,ապա քերականըապրել ու

ու

Իսկբընդձանընդանուրգաղափարներ: ճշմարտություններ, «առծասւարակ» «առծաբայց իմառտարբանել, տտեղծել, փւդեւ կարելի է միայնդիտություն երկիրը1լ"ը ծ, մարդու սարակ» Հնարավորչէ երկիր կայացնել: Առծառարակ ծաղար ձինեգՀւռրյուր է դա ՀասկանալուՀամար սիթտը, արյունը պատում ժամում է Հաշվել...Իսկ երբ դա մի եղել: Է անձշրաժելտ Արփ-Արոլահը տարի ու «ե իմաստությունը, ԽրանությունիցՀալվեց խումբրգովեց Քերականի ու լճեթն գետերք ոչ մեղ Շամժար թողեհելով ՀատավՆոյի սպիտակդաչտում՝ այլ վերուվաիումեերովմբ քիչ տոլիչսծություն, Բի Հովիտների լեոների մեջ» /368/: Հրբի քթկբիամբողջկչորությունի "Ը

ենքեց պատրանքների վբա.միեչբավականությամբ Տարծգիր-քելրոսվանբ է իբակաՀենվում էր ինչը ցեղին ոչհւոք, բացառավպես էբ հրջանկություն դեռ Հաշ ն

ոչ հիադիերի: Այդ երջանկությունն իրենց սերունդների նության վր նրանք, ովքեր առաֆնորդվեցին իրականպաչանջմունջներով: մարսահղձեցին էն կերչվարը, որպնսզի սուբյենկականատնա«մաանակցի ս տեղծում Գրուլն ր մի բնրել պատմությունը: ԱնՀառթատիվվերապրումի չնորձիվ փարթողանա նա դարերի, արծականվերապրումը եան ինքնաքթննության ճանապարծէ: մեֆ ցուն ւ միջով փրկվածարյան կրողնչ, որ փորձումՔԸ Հին վիրքների խա մեր է ր, էնչն Թշնամին բորենի մի անկյունում ֆվարել: Սարգարասլաւթում էր ուզում: «Մեր Հրետանինկանգնել էր այս Մեծամորբլբի տակ, նրան չէբն «գնում ոչ Հիբառռները,ոչ էլ երկիրըզնդած գիտնականները, Հին մազազաթները, ոչ ե ոռնոցով աղերջում էր գեթ Արշաիատյան Փովխոի գոնե Հանրաւզետություն, կեք» /371՛: Հետո թչնամին գովել էր Հայերին, Թե «կարծես թե տղամարդ» ն, բայց այս գովեստը չան մազի Համ է դառնում մարդու բնրանում: Ճճանագոյընթացում վճռականնինքնապալտպանության Համընդծշանուր տ.ա-ուժերի նարառռ աչխարճագրական գործաղրմամի սհւիական ակամետ պարծին Առանց դբա, իրին դոյուերկիր է: դարձնելն աչխաստոււնքով բածքը գործնական անծնարէ ժամանակիմեջ գոյատնել: քյան դէրականախապայմանի, սերունդը: նրանքնախորդների հեկինչո՞վէ զրազվածնոր ժամանակների են: Էլի պրստուն միտջը նրան ոբեք կերպ Հանգիստ Հիտնորդներն արժանավոր չի տալիս,նա խորացել է անցյալի անչատականդունդի մեջ`այնտեղ շնփական ՀամարԿետաքրքիր ներա արմատնի լույս Հասնելուներքին մարմաջով բռնկված: է, մեծ Հեղինակությունէ մարդկության ժամանակներիակունքներումլինելը, եռ պատրաստ է քր կեցության Համարգոնե վազադույն տարածք մեկանդամնս Համոզվելուն կամաչխարծին ցող երկիրըթանգարանի վերածել` Համոզելու,որ ինքն այստեղ եհրկա է առաֆինիսկ օրից:իկ ես ապագա՞ն... առաջընթացէ ապրել Մարդկությունը,բաղաքակբթությունն ձվայականջայլնիով,անցյալըդա հղած,իսկ Հիմա,այո պանինգոյուխյունչուննջողմեկ այլ մամանակ տարածքէ եզել: Այգ անցյալը չի կարողմարդկուիրեն բնորոչ Վեռաքյան Համարտուն Հանդիսանալ,ամեն քաղաքակրթություն անես ղու: Անցյալը 4էրՆ է նում նախորդիՎրա թե կարողէս, նույնը պիտի հիբեք նհաաւռակ չպիտի դառնա, նպատակըներկան է` բբ անկանխատեսելի անչբջնլի, Հետնարարնան անցյալի առասպելները Հերքելու բնույթով: «ՀՇարժիչեերըՀանգցրածվայրէջքի ձկավգերՀզորօդանավը,գնաց, մի թեով դագաթին, ոլտույտ տվեցԴվինի վրաՀատեց առոոդելըԱրարատի չոււսվանի վրայով, Էջմիածեր գմբեթներինքսվելովդնացչանելու բնտու չով, Արտաչաւոի նի կարծրեզրբ այս ցնորականերկիր վբա» 23357: մեփոխարինել է չոչափելի, առարկայական, իրական ռած, այլ Հիմա Համարմիայնմիջոցդարձած ֆառայնցնելանցյալին,բայց ղա թի նպատակ գարնձը` նույնն է, Թե Խերկան է ասել, Թե անչելթնլքություն է: ռու

չՀանդիսաառավել նքրկա՞Տ,

ու

ու

ու

շեղակի

Անանդի ժամանակների

արժեքները դրանք արժեքներով:

ազլացուցելըէ: Ի՞նչ է պետք դնել Հնաքո ինթնությունն գժվարը Մքնք«միայեֆ քաղաքակիրթՀյուրասեր ժողոՀամար դժվար է Հավատալ, որ Հյ"ւբերի վուրգենջ ես զ Բո ի այսօր ժողռվուիգն այս է" ւչսին Ր ե պ ոերի չինի:եմ մբայն Հայացք» «դյութվող ՐԱՆԸ ոն բ Րէ Հ ոչ Հատակներում տարվա

դռանԲանանն ումն Ամենից

Ռւ

արանիՄԱՀ

ու

ԱԷԱՆԵՆՀնի

Հարիի վերադարձել անցյալի ՂԵՐՎԸ` ԱՖ

ում

մհ

նյութթ:

այությամբ՝

Գրո

Հանփական փնքնությանի հր պաչտպանեւ եր տեսակի իրավունջը Ինքն իրեն կան ե արգելբների, ե՛ի վերջո, սեփականխոծշերի չու Համար:ՔեոյցՀետագայում Հանեց դյուզի մասին վկայող բավականայչ արդյունքում դուբո ամիԳատվածնծի՝ասելիքը դարձնելով ավելի չեչտակի: գզրականադիմիութենական ասպարեզ բարձթացրեց մարթնոսյանին հե միտքը: Այդ ծթկիի տական տեղակայվելխործրդային մեկեաբանույթյունները է էս Հասկանալի է: Ա. ղա չածծրի ոլորաշում, ան մ. ։ սավրուն . որաես հու .. ճո ք քրնույք ԷՋ չ «խումարը»` գրավանութը որպես մ միութթնական ծե ինրթում«ռղլոհտականացման» թն արձակիփոբը ձեերը ձեռբթ Այնբնկալումբ, ն միայն Հառգերանողանվեիլուծությունեեգա չի արտաչայտվում ծրաեդներ, նան սոցիալական«ոոռծմարանակահ» ուսումնասիրվող Երնույթի բի մեջ, այլ մ որակնք ճվիպականացումն»է, իսկ մյուս որակը պատմվածքի ռբոչարկելիս, բակները մ, ե, սաշմանափակել հն քննադատի Փոյացքը ներկայացվողհյութի որոչակիորեն անրնդջատկիկնում է, որ «այսօր ոչ թե պոհցիան է վերաբերյալ:ՍՄարչննկոն չ երխուժում արձակ, այլ արձակն է գրավում պոնզիայի տարածքը»/94/. Ք Քիչ : երկում: այց դժվար չեն քնարական պատկերները,որոնք կան Մաթեսայանի ջ քեան թ այոետաէ Համա այնել ույն նդ Թե այդ ար «կի ցուբածատկությու ասնը, Հեւոռ է: Այս մուտեցումի տարիներ ոբոչակիճչգրման ենթարկվեց կանացումն Հեռ վերնագրվեջ «Էեզվիպոեզիան»:Սա ՀայտեիՀարցազրույցը Սաթնոսյանի է հի օիզտանական է : լ եզվի մասին, սլոնզիայի բնորոչում կարելիԽոսել ջով Հաճախէ

ընելու, «մոռանալու»,

ԷԲ թ ՄԱՆԱ»

Եր լեզ մքայ չտ եր, "քի, 2. բ քափ որմնադիր աանիկի ոչ աստեղային նս» չծասցված Ը ԳՆ էնու ար "Գորի Ար օաորպես մբայե Ե «Հիքոոսոի ոն ԲՐ" 1 ավարավե Հայերին որեաթաղրումներով: չափանիշների, : ութանր»ղ ո Է. վեն կենդանի Մա, կ . ի,ական ֆիզիկական-օրգանական

ներկա

առթոնը,

«ալորք անտեսանելի

քարտեզը,

ռր բլուրը,

դասւնան

աւոր...

ւ

ագոր

օգ

է

ո

|

.

աարի

,

«աղար

ուք»

ուրան

ՎԻ

Բ

Հ

:

ու

տում

՛

քոր

է մ.

լողում

ավի,գոմելենիը

Նե

Նո

հ

ԵջԸ էո" Վ է, ծբի մութի

ռղդանե

Լալ Ա

«ոնք

ւէ Վուկ են

ժամա

բի

դաբ

,

բոնում

-

"որ

24. Հետո ՓՇ արտթաղիցը ՏիեզերքիլարվածՀավառարակչուությանը, ր ցլին են մորթել իրենց հրեխաների Համկալների տաճարիդռաեր վորները

Հետնեում էե

ու

/3777:

նն Հայ, երկիրը Հայք» Համարչ-ն նրանըբոլորն քրենը Համարում Մ Ի նչ է մնում մեզ, կարիքչկա ատեղծքյու այն ննչ ե ւն ե, մՄ

ՐԲէվոր թ Հ Գագ

աք

ռ

ւմ

գ-

:

եա-

յուրաքան չյուրի» աոր. չակ: չ եք "ո որձա բ աաատամը

ւ

բ:

ընդդեմ Աբեելբի Արնմուտքն

ՎճբոՀիչյալԻՖդիրը չարունակումէր անչանդատացեելգրողին: Հաչորդ տտա-

Մ:

Հ

այս

ծ

երբ

ք

ապա

րավեց:

ՀԱ

ԳՐոց-

աեդակություն

նո

ու

Բ-Ը էր

մեկնարանություն

:

թռուցիկ ընկալման դեքում: Աչքի առջե մչգյուղի մարդկանց Մաթեոսյանի` մասին,բան աղելիեն քաղաքումապրողների մասինեղած պատմություններն փիակաԳՓբուե աղաքայինկյանքըլուսաբանող գրքերն պատմվածքները: քաղաք դուիս

գալու

մղումը: Բայց սա՝

չուսպես «մարդու թեման» էր: Այս առումով ոէ

անդամ Ամեն Հե փնակի նոր Հերոսը Վեոջ է բերել Հարցերիայնպիսիչբֆանակ,որ չէր կարող ունենալ ո՛չ ինչես նախորդ ո՛չ էչ աարծրումապիող Հովիվը:նորությունն սատանին, տեսանկյունը ոչ թե է Հայացքի կապված էլ այստեղ այնպես պարագաներում, փոխելու, սռյլ տեղաչարժելուծփխոձն, թնչն մաթեռոյաննբետրել է ՀարցեիիմատուցմանՖպատակաճարմաի Սա մելէ որ տւսրբեր աածմանեերը: փիակի է ասելիքի պատճատը, բեդլայնել

Աչ

նությունը

ներկայացնում

է Սագել նաբանություններ

այլ

ն

՛

Հայ,

՛

Հո չ ատկություն

ն

ոչ

ան Թէ արձակի ոլոնումկ

աց

մունմոսին,ամ

քննագատնեռի կողմից:

րական մի

հրիեք չի լինում, եթե խոսոլորմոիցմյուսը տեղափոխվող ռիակ է: Այդպես փորձերն Փի ճչմարիտ դրողի մասին է: Արձակի«րանաստեղծականացման» ասելիքըթարմացնելու ցանկություն կարծլի է դիտել: Վերչին Հաշվով աննտիմենտալիզմըՀազիվ Թե կարողանաընդգրկել այնպիսի ոլորտներ, որոնք դրա է, որ ֆրագմենտալարձակ տրամադրություններիցդուրս են: Ս ավելի չու փորձումէ «անընդդրկելին բեգգրկել»: Այդ սազմանները տարիքից ԲՐՔԸՑ մինչն մարգկաՐԷ ապրուժներից, ռր ՐԻՑ, երիտասարդական ճբ քն՝անչատական բ աշխարբծի փոքր մինգոյբնթացի տատիր"չ տիեզերական չափումները: նորօրյաՀռոմի մասին:եկել են նրանք մեծաբեգրություննէ մեծ աշխարծի` ես Դո- ուղում պետական բարձբաԻշճիթը. փլելուՓո կավե Նկրտումներով հւ Մնում մենակ,քանի ռր քո ցավը, իսկ նրանք դրա կարիքը ձայնել չունեն: եթե բնազդըբեղ հւտ է դարձնելու թո սկիզբը, բո ջո մեջ չի մեռել: չարունակելու ցանկությունը ճանապարծը դրային ոն է ամհե ինչ բեդղզբկող,ամեն ինչ Հավառաիաչափդնաձզասավաչինչ կաբնորող, այն ամենը, ինչը որ կա մարդու մեջն ն աչխարծի բնազդային կայացմանբեթացներքին մղումների թամ իջ ե տարեգթություն Տի մեջ: սկիզբ ավարտ չունեցող Հասարակությունների

Ին

բավականաչա լայն

ա

Իրան»

իչարգ պ ւ արգանացնող, ամեն

Սա

,

կո

տա-

Սա

ա Գողորանուիյա ԻՆոճը խանոոավում ոն5" րարաարարան ոո Աա Աաաա

չ, ոիտնղ,

.

ռուս

՛

Մշքերայանի մեջ: բոնթյան ի աագապանաղան

թնսաննյունով:

ե՛

:

ՔԻ

'

" վերանվանվեց «կենհարող ՀրաԱաաաոի» Հ հախտալեա ուշադրություն Այնրանգ ամբց «Խումճար»: հորից Ժեոալը», հանին սեփականթեմայի սածմաններից Առաֆին Հայացքից անսովոր ումէ

ջիաՄարչծնվոն

էլ Հոու» հրանջոք «Է

մարմնի կրուենրը ոչ ռքի ոչինչ էլ ապացուցելու կարիքը քն այոց Հակասական լի անկանխատես բովանդակավորվում

ները:

ռուս

ւ.

հրա ռր

տնբերը, ինրը,

.-

նախնական

ր

Անն

մ

ռ՞ ւմ

մոածգոռու

դա

ուի:

24 "

տոնական,նթերային տրամադրությունից Հետո վրա է Հասնում խումէարը: «Այղ կեղլտուռՀատակը... մածճակալի տակ բայց դա արթնացումը «դլխապավով», Ճիչտ է, որ տեղի է ունենում կեղտը»: սա չ Հանվում երկի է, ուրնմե գուրս անտեսվում են ունի, իմաստ դլոբալ Համողվածձ, ոբ երամիցդուրս կած Հերոսը ուելիքը: Բննադատը Հիմնական

Համոզվածէ, Մարչենկոն

մ.

որ

/85/: էա հրնույթների ընկալմանգուցենՀուզիչ.բոյը գիՀին «չ Թե «անկարող կանչող ծիտ ճանապարձէ: Ջորիանտառինվերն

օտար «նրա ծասքախ

ոչ

է»

է, միչ» Հասյխհռել» դա նհրա չունի,քանի ոի կարիջթբ վերադառնալ», է: 177Հարցէ՝ Հարկե ոի ռիտեղ անտաուխն այնտեղ, մշտապեսկառաֆնորդի են անտառիորքանովԷ պատր թոռ լսելու երտ ձայնը: Հասարակությունն առաջ են նորբարոյական տանում ամեողֆացնում անծառոները,նրանք ձնեավորում,

միրը

Նան

թկ ոչ

ն

ոչ

թե ամբողջ Հասարակությունը: Հասարակությունն անվստաձելի թե ուր է տե» ուժ անդամ, է նում: Այդ ատճառով է, որ « ու

ու

ու

այ

արի

-

այեպեսէլ ժարբնության մեջ ինչպես տեսակ. է, Լ ուղին Ան է, ինհն կատարելագործման Հնուլթով կենսաբանական Գիմքերը» Հող բանությամբ, Խլարագրովձնավորում չե բնույթով: Բայց ողջ Հասարակության, երբեք էլ ժիասնական ՀԸ,«18-ՐԻՐ, ոով, մարմի, կույր բնազդովլուժում Գ իեքնապալտէ, անՇատական էթիկանպետք Ֆառայիամբողջմաշղկությանը՝ կույր

է նրա կատարելագործմանը: Այդ» առաջընթացին,

որ

նրա բարոյական նղաստելով

նան ԱրմենՄնացականյանը, պիսին է Մաթնոսյանի

օր

Նաար:

արվեսւոր,

նրա կողմբց արարվող

արվեստը,որ

արն այՄՀաա Իան' աի Բավ ինչին Հակադրվում

նպաստելու

է

ամեն

պարա-

որ

գոքոն այն

"

նա

նս

չ

ընդի ցույց դնել «մօլօրության դքմ, որոնք կարող անառակության վշտալի»: Այս դիտարՀատակը», որռոեցդեմ բեությունն «արդար է, վեճ կումննիիբացազայտում են վիպակիբովանդակության առանձին կողմերը ե են ծրկի մասսայականացմանը: Ընդձանուրկարգով ներկայացնելով նպաաւոնը ընդգծել են երեույթները լայն կապերիժնֆ տծսվիպակըգ̀րականագետներն ջ՞. ին մ Ի Հեջին զի Լաք գիտելով երկը լբմաթնույանըմերժում է արնմայան բողջության Ամեջ «Գիչեիի» ֆիլմով, ինչպես է նվաճումները Անտոնիոնիի ջաղաքակրթության մաոնղծված մչաքաղաքականությանւորդյունքում ռուսականմեծապետական ա զավաղվող եբ Հետնանքներով,կինոարտադրությամբ, ճակատադգրեկույթր` եացիատական միտումենրով ն այլե: Ելքը սեփականժողովրդի բարոչակափով, կարելի նությամբ առաջնորդվելնԵ, դա անՀրաժեշտպալար Ե, որինվստաճաբար հե

մշակու,

առաֆինթաղիեն:

Մնռյաչ

:

աոբոզքավան է երանց գործելակերպը, եր: Արախով ակտ խ ԴէՐկենդան պայմանավորված որ

լա

քա-

ամե՛ն ինչ:

Մաթնոսյանըերնույթենրը զաքականությունը, Հողեբանուլնյունը, տնոհում Հիմթջիվրա կայանում, է փոխկապվածության ժե: Կենսաբանական առաջանումեն ուժեղ, կայուն Հույզերը, որ գործունեությանդրդապատճառներ են, ե դա անվանում ենք Հոգի ու նան այն գաղափարները, որ առաջնորդում ու են մարդուն ժողովուրդներին, որ անվանումենք ոդի ն վերջապեսբարոյա Ավելի ուժեղ 4 առաջինը: Սաթեույաննասում ձր, ն մարգու կանությունը: ե Սա ես է, նոր միայն Արարիչը: մեֆառաֆնայիննարարբածե վկայություննէ, ընդ որում առաֆինի ոգու /նան Հոգու/փոխկապվածության

է անձախիստ գորձեականնզատակներիրականացնող, կյանքի կենդանի4եերի ուեթե ՄարչենկոնՀամոզվածէ, որ այդ ՀերոսիԳամարչկա վերադարձ, ն է այն պալարը, ոի բնորոչ Փյութաթանչյուր չկա բարոյականության բեմն /66. բնիկ ծմակուտցու», որպեսզիայն դառնաանձատիզոյության Հիմքը գճրակայությամբ: այդ է ճիչտ Հակառակը, փաստում առա Մաթեոսյանիզրականությունը այս քրկի (գրվել է 1969. գրականությանմեչ Մաթնոսյանի Միութննական նա վիպակի խորքը ն «Խումճարը»: Առանձին Հրապարակումննրում թվում ին/ արձագանքներըկային, իՀարկե, ընդգրկմանոչ այս ծավալով: Մաքսուղ «Հողի» «քաղցի կյանքի» գայթակղության, գնալու փոխարենՀեղինակները իբիածիմբեկովի դիա անունը ՄաթնույանըՀիչատակում է կինոսցենարիատչ է «ասֆալտի» միջն բարոյականինտրության առֆն կանգնած երիտասարդի է մեղվի ոսվում ների «եվ չկար եղբորից լավը» պատմվածքում" խմբում/ են սաձմանմասինդիտարկումներովորոչակիորենսաշմանափակել վիպակի բնազգով» խփվում է Ճալիլին` ընտանիքի մասին, որ «ինքնապաչոպանական ննրըշ:Վ. Կովսկին,բարձրգնածատելովայս երկը, Սաթնույանիտանդծազորդգրավառծլով գեմքի կաչին, վիզը, ուսերը, կուրծքը: եթծԻրրածիմբեկովին յուրացնում է ծությունն ընդՀանրապես,նկատում է, որ նա գեղադիտորքնն վել ծն էրնույթննրի խիստ որոչակի սածմանները կենցաղիխորանիստգծիեն Վ. Ֆենդրյակովին գրավել ոչ միայն այն ոլորտները, որոնք մի ժամանակ ձաղացգքի չրիագիծեանծամեմատ լայն է, որ ժղվում է Հետա, Վ. Նեֆերտիտիի /«Մայբ-մերացու, բով,ապա մաքնոսյանի Աոլոռուխինին («մամագրություն

պածապանը:

ար`

(քեսաբանականի

Ձ. Այքմատովինչ«Ապիտակ չո/«Աչնանվերջին ամիսը», Դբթուցեին Վ. Վ. Բելովին/«Սռվոբական /«Վերջինժամգործ», Ռասպուսռինին գենավ»)/ կետ»/,այլն Համաչխարծայինգրականությանփորձը.խոսքը մամնավորաղլեր տեսնում Հասն

Ի.

ՄաթեոսյանիՀերոսի մեջ վերաբերումէ Ֆոլջներին՝:Լ. Աննինսկին սպառողին», ՏրեֆիլովանՀամոզվածէ, որ մնբկացող է «քաղաքակրթության ուղղված է քաղաքակրքությանայն կոզմերի լիցքն բանավիճող «Խումճարի» | 8.

Քոբոսօծ,ԽնուսՀթօքվօճոտ,

2 Ք. ԿԹԱՅՒՇՑ

3 ք. ԿԹՏՇԵԱՆ Ո 41ԵՂԻ

1սոմ

ԸՇճդոտվնլ ոճղւօ8

Բոքսրօո», «ԼԱքյոոնն

11 «Օբ

1975, Էէ.

թոռա,

«ՄՌո. ՕՏՅՔՏԵԼՈ:,

հլ, |136բՅԱԱ06.1975. «յլբյոոնճ8նքօղօ», ՇԷ4061Ի,

Ոօճճը» 62քեծբօտ, Լ. ԽորօՑՉօ8.

1975, 6. 2.

7980. ԷԼ.

12»ՇԼք. 247.

անչառտականից դուրն, Համամարզկային չափումների:

են եղել ապա նրանք ուշադիր հնչ վերաբերումէ Հայ քննադատներին, մոտծցումներըտարբէրեն, Հանդեպ": Բեականարար ատիզձագործության ելք

1 «ԷԼօթեմք հոքք», 1974,

2 «ԷԼՕում

ու

11,«ւք.265.

հուք», 1973, ու.10.

ե են Ս. Սարինյանը դեղարվեստա/Քննադատությունը 3Վիպակին անդբադարձել Ե., 1973,էջ 1577,Ս. Աղաբաբյանը կանզարգացումը, խործուրդը, /Մաքառ ման արձակի զարգացման Ժամանակակից «Գրական թերբ».18.05.1979 Հ. Մաբգունին

միքանի միտումների ն ՀրանւտՄաթնեոսյանի պոետիկայիմասին, Սովետաչայ Հայ /Ժամանակակից պռեւիկան, ե., 1980/, Դ. Գասպարյանը Գրականության

է կապվածկյաեբի մաճվան Հակադրության Թեմանեին կերսրարներթ` առանգին 1ող4րը` մանտալով ամբողչությամի բացանայայն ձեռք է բնրում հոի իմաստ իրականացնում ֆունկցիաներ:

Հո ուշադրություն առարկաէն դարձել "44 տում

Հաք,

ՀԱԱ, ԳՐԾ»

այս

չին

դրանք

որ

երգի բողանդավուրուշբ:

Հիտ, բայց

Տեղին է պնդումը, ժեն «խումծարի»որոչ բմաստով ծրագրային ստհղդծա»

մեն, ԱԱ

աար Աա, ծ

միայն

ն

4ե

յ

ո կողքին կարեոր է ն այն գիտարկումը,թե թյան» /Սաբինյան,Գասպարյան) զլաչտպանությունը «երկպլանպատումի ծնթատնքատըիրական արժհքների ֆրագեերի է Քփացող «ր4էքնքրիջ, ա

- , ՛

այլ

ու

մտարաբեու, սեորումեեր եմաները Այդ Թեմաները տարաբնույթ դրսնորումներ

ինչպես Հին Ժրմծլքի: ինչպես ճինԱրեն,

են ստանում

այնպեսէլ նոր ժամանակների գրականությանմեջ /0.

զը

Բալզակի«Շագրենի

դիակ» Թ.մ22էոգիներ» համե» է.Տոլստոյի Ի «Կենդանի աո Գոաաամանարար ոա»: ո հնի . աա Ա ի Արե երում ԲԱՀ երթն աաա նե ածի Գրա ուրուն արո այիս Սո ման . կամ Աաաա նին .ԱԱ ՆՆ Նե, 4ջ, Համակար դատավարություն, "՛ «Մածշվան տ եսիլ»-ները: մեջ արլպիսին Զարնեցի դրականության Հե աԱ է արուն Ա ա ալ էր .- լեն Գարա» աան թմականինդիած պոհմում ժամանակը փիլիսոփայորենիմաստավորելունպա-

"Ն թո Հ,

մ

նեն

ծ

առթ

ն

ու

.

ձետական

ուն

-

արի

մեն

նչանակալիությունի

Ր

«Տո

ո

որբին

գ...

ր»

Գողոլի«Մնոած

յ:

1ԺոՔ

ոի"

առ.

ա

անի ողչ ատեղծագործուխյանըե ոչ միայն վերոծիչյալ

:

,

Շասկադ-

ԱԱրԸՄաթնույ աբ ե

Ն.

Ե.

են

:

կուսակցությունների անձեռաանցյալի Քրաղարձությունները՝ 4: Այստեղզեմժանսոքաղաքականությունը, գնագատելու բացառիկ փորմ է ենթարկվում,«ածու աչխարձը»Հանդնա ցիալ-վաոմականիմաստավորման : ված այն Ք մականորեն վգաղա «րպրես դատապարտված անցյալ պրատմազանորին տակիԳեւո

նուռ.

ահս

Հետագայում Մաթնոսյանըխոսում էր վիպակին վերադառնալու անձրաոբ այն տպագրությանընթացքում մասնատել ձե, այնտեղեղել են ն ոչ բարեձան Հատվածներ` կապվածմեր ՀարնանձերիՀետ: մեֆ, Հաֆմանից սկսած, 1Աբղ դարում եվրոպականգրականության Արդեն ընկալումը գաճախէ միտվուժ օբյեկտիվության, է ն աղլամարգկայեացման, ժամանակային րույք անջատիօտարման,մարդու ասոցացվում մոյալեն կայականգործընթացներնիմաստավորվում ապր վում են խիստոր ոչակիոնս այս Հետ: Ձասիածոյում մոթերի,Հույկեիի արարքներիառանհդարտացման ներկան նրան երեում էն փաստերի, բեն:Անջյալը, ժամանակային ոբոչակի թեմանմուրաբնույթ դրսնորուժներ է ունեցել:Հույների Համար կենդանին սածմաններիմեի: Այտեղ էլ ասելիքի Հիմնական ազդակնառարկայական ե այս Մեֆ, մեռյալիգոյությունունեն միննույն ժամանակին. տարածության ախաբծն է, ո"բոչակի 4նավոբում վիզակի Հիմնական ռծեասչությունեերե ներքին սրում ։ նրանց ժնչտության մասին, քանի

դատապար

"

ու

Հանգամանքը

աբամադրությունը:

Հարցադրումների բ աղզմաչերտություննէ պատճառը, որ վիպակը վնրն. մեռյալը»: մա «անընդգրկելին ընդդրնադիվնելէ ն այլ կնիպ՝ «Կենդանին են մարդու ե. 20կելու» ներքին ժղումի վկայություն է, երչոհզխաչամեվում են թգ դարի քաղաքակրթության ձեռքբերումները:Այգ ընթացքում բախվում Համաչխարգայինմյակույթի, պամության մել ավելի ու ավելի չնսանելի դարձողբնականիե անբնականի,կենդանիի մեռյողլիմիջե ծավաղվոլՀաու

կագրությունները: Այս Հակաղրություննարդյո՞ք նործրեույթ է: է ամենատարբեր ոլոր ներ

ո՛չ: Այնընդգրկում ԻՀարվե,

Հոդերանական, բառիոկենցաղային, առցիալական,

ն. հ մաշվան,կյանքի ն մեռյատոավիլիւոփայական այլն: Աննչայտորքն կյանքի

չի

Հակաղիումը գեղարվեստական ինդծանթացման աածշմանադմային, ամենա-

բամբ աստիճաննէ, ինչն առկա է բանածյուսության մն, որտեզ այղ աչխարծէ. ոչ ժամանակայինառումով: Հեում մազր ներն առանմեւանում են տարածական ոչ կեցություն, դրա ռնալությունը նույնքան իրականէր, չէր դիտվում որոլես ծիքանկյանքբ՝: նոր ժամանակներիգրականությունըլայնորեն օգտագործում ե.,19817, Ս. արձակը,

Փանոսյանը /Հրախտ ստեղծագործությունը, Մաթնոսյանի

ե.,1984/, Ա. Եղիազարյանը /Մարդբ ներօից, Ե..1985/,

Կ.

/Հրանտ Աղաբեկյանը

ե. 19884. ե Կ. Դանիելյանը Ծմակումի վիչզասքը, Մաթեւոսյան, ուրիչներ: 11. Տաղանգի ուղղությունը, Սարինյան, «Գրական թերթ»,23.04.1971:

էէ309: 2Մար «ւնու նշված ալխա, լոեր, հԼ., 1965, օ1ք. 444-448.

ուոդքը

Բ: Շքարոաթոաշուռ

ւ

Հ.

չարումը: օտեղծագործության

մեջ /20-րդ «կննգանիին դար/ Սանիտանդծագորձության

ծակադրություննստանում

է

այլ

դատապարտված,մերժվածե է,

իմաստ.

բայց

ն

դա

մեռյալի»

ոչ միայն պատմությանկողմից

բարբարոաու«անժարզկայնությունը,

». ռրոնպ Հատու 4էր ոնու«ոբրոչակի մի ժա մարդիք», որոնց Հ. քյան ծարավը»: Մանըմերժում էր ֆալիզմբ, ոլն Շամարելովմարդկայինցննս ֆաշիզմը Համարումէ աչխարծի լէն «տար, խորթ մի բան: Հ. Համար արզգածահլիիրողություն, որն ընդունակչէ ստեդձելու որնէ լավ բան նա դիտում է որպես պարգացումըխոչինդուող, կա: աիվեսո: Բռնությունը դրանովէլ դատապարտված երնույթ:

Բյ"«1ր, դ ուն

աժանու

թյունը,

թյունը,

ահսանի

«որոշակի

Մաթեւոսյանը

գյանքի մածվան Հակադրությունը գրականությա Համաշխարային Համարընդօանուի թեմա է, այն բացածայտում է ինչպես մարդկության մչա(ույխիընդձանրությունը, այնպես Հլ տարբեթժողովուրղների գրականության ու

առանձնա

Հատկությունները:

ԱյսԹեման,որ նկատված է

սսունում ժյանի եիկերում

մչչ, ՄաթնոՀամաչխարծային գրականության

է եր մաս`

թան ավելիչառ գզորաբանական, ԽԹ-

ցիալ-կատմական կամ էթիկա-փիլիսոփայական:

ն մեռյալի ճակադիություեթե չարհեցյանդյանթի մաշվան, կենդանիի եը շոցիալ -պատմական բնույթ ուներ ն ստեղծվել էր այնպիսիժամանակ,հիր Ւ

դեռ գալու էբ բռնություններն Քն,հոգ լուսավոր ապագան թվում անցյալում կան, օրի: ձր այդ չ,եղել ձովՄաթնոսյանը ապիել լուսավոր երնույթներ որ չատ 1 Ոծջուծգ դ1րծքաՆ7քեւ ֆօոեւոօք:,8շքօիծու,98, օք. 51. Հ մմ

Նույնտելը,

էֆ 53:

հաւա Ր. ԸՕԿ. 8 տյու

ԵԼ 1958.

6. օթ.

5398.

մեռյալ արվեուոի, մեռյալ բարոյատեսության,մեռյալ գաղափար ախոսության, ավելի Հղոր են, քան սոցիալ-բարոյականՀղացումները, բնդունված կարգնու կանության: նիա ներքին մաքառումներն ուղղված էիե Հենց ընդունված օրենբը:Ավելին` լրոթնոսյանըվիպակի վերնագիրը(«կենդանինն մեռյալը»/ Հետագայում խոսքը գուրս գեմ: Այս առումով Սաթնոսյանի կարգի, պայմանականության «Խումչարով», դրանով իսկ ընդգծեց ոչ այնքան երկի փիլիսոփոխարինելով քանի ռր ծամինդձանուր է դալիս որոչավիսլատմականժամանակաչրֆանից, որքան կենտրոնականՀերոսի Հողերանությունը, քբիհ ենթիմաստր, փայական է մարդկանց պայմանավորվածոչ ա զրբած օրենքնեիով, գոյության բելթացքը փլվում է ամեն հնչ, ժնուժ տասարդիվարբքագիծրմեծ աչխարծձում:ծությիբ նրանդ կողմիցընդունված Համակեցության ձնեբով,փֆազաքականույթյամե անձատականորակներով զոյատեմանեծրքինբնազդով: Սանս է մարդը` օրենքներով: Վերջին Հաչվով դրանք են կառիգյուտնրով, այլ. գեշախանական պատահեկանՀառակին է երա գրական Հերուների չարբթում՝ տեղակայվում ճիգեդաթգացմանբնթացբը ե ոչ թն քաղաքական գործիչների կանխորոչում փաստով «փրոււմԲայտ է վերջխավան չանը: ճրիտասարղության ծափորդում բը կամ սածմաններ չունեցող երկրի գծած Հատակմշակութային, ազգային, ե ժեռյալի Շակաղիման ներքին իմաստը ես: է են կեեղանիի ընդզծում ծարն» տնտեսուկանծրագրերի: Գրողինանչանգստացնում բնդձանրապեսմարդը, դ բազի ունի ՃՀարբածուբառբ նչանակությունների տարիներ «Խումչար» այլ նրա քաղաթակիրթ4ենբ բանեցնողը, ոչ թե Քաղաքակրթությունից ավելի կյանքի Հրճվանքն ապրելու զարլախումբ» իմաստը: նոր սթափվող, թյունից է նրա այսօրն պայմանավորում էությունը, ինչը վերջին Հաշվով միջուկը, Հետո ծնված զարթխումը միայն կենցանեիքինզգացողություն-խիախճանքիը երո վարքը: բկ ընդծշանուր առմամբ` վաղը, է, որ ուղեկցվում է սրտխառնոնրնացող իիողությունն ն մեռյալի Հակաղրությունն առկա է ն նվրոպական զայինմակարդակում կենդանիի Վվիլիսոէ ՀամակեզությանՀեծրի ասելիքն առնչվում մինչդեռ ցով կամ զլխիացավով, այխատություններում՝: «Գիսակ» մեֆ,մասնավորապես Բերգորնի փայության է բացաԱյս փիլիսոփայական աոումով վիսլակբ մ իտուժ Կայոնաքնրմանր: դրականության կարեոի ցության ճՀուբի» բացածայյհումի Համաչխարծային է մարդկությանը, ռիին Մ. ձայտումների: Ջ. զարթխումը վերաբերում Հետնեապես էհ ոյս. մեկն այո կարգի գրականությունըբուս, նպատակներից Դա է ապրելու ճշմարիտճանաաիծի: է, «ՇարբածությանՖ է. դիոակցքությանբերդսոթվում Թե գտել Մ Աոլբներ, է ժամանակի ելնում Հի-Մաթնոսյան/ է խումճշարը սկսվող արբնացումի որտխառնոցվլճակ է, օրին Հաֆորգդելու նյան Հասկացություններից` Ինչվերարծրում է անչատի, մարդու ննրաչխարն որքան ֆիզիկական վիճակ այնքան Հոզնրանական, ոչ գլխացավով, Հի, նրա էության բացածայտմանուղիներին, ապա ՍաթնոսյանիՀղացումները Հետո մարդր պիտի գտեի իր բնական է: Խրախճանջ-ինքնախաբնությունից են մոտենում բերգսոնյան «մտածողության Հոսքի» տեսությանը, նույնր կափյաձեր, նա գիտակցաբարպիտիենթարկվի էության ժեֆ ղող, իրենից անենք ասել ե Հասարակականկյանքի վերաբերյալփիլիսոփայիունեցած բոզ է հրբեք էլ չափից ավելիւվատասխան մաթնույանականընկալումներիմասին: «Ս պատկերացումների ռակույթի, կախգոյություն ունեցող օրենքներինապրելու Հեեր ստեղծե Գամակեցակոաւն նատվություն չպիտի վերցնի ուսերին՝ նչվես ն բնության Հիմքում ընկած ք ստեղծագործությունը, ննրչելանքը, բնությունը, քանի Հնարավորչէ թշել, Հեռացնել լու ճանապարձին,որովՀետե. Հանկարծակիությունը,անմիջականմղզումբ.օիպիսայլպիսին`այն կենսական է: որ վերջինս«մի՛չտ նրկա» ինքնաբուխ ակտերիբացություն է...Ֆ.- գրում է կ. Սվասյանը՝ներկայացենու

ու

`

սա

մեկը՛: «Բաց» ե «փակ» չով ճերդսռհյանփիլիսոփայության անկվյունուքարերիը է եմանատիղ Հասարակություններ: Վերձեւսվորում խարոյակահությունը երբ անչաւտըենթակա ջինս ծառայում է ոոցիալականբնազդի պաձչանջներին, է միջավայրի մղումներին, ցանկությանը: «Քացտ բարոյականությանՀամար բնորոչ է անչատականությանազատ, անկաչկանդդրսեոբումը, որ արարում է բարոյական, կիոնական,գեղագիտականարժեքներ:Մաթնոսյանը վիպակում ձեհՀստակորենգույց է տալիս, որ Համակեգությանփոբը ձեերից ընդարձակ բին անցումն իրականումչի ստեղծում «բաց» Հասարակություն,Հետն ողականորեն արարվում է «միակ»Հասարակական կացութաձե, որտեղ առանձինժողովուրդներինպատակներնանգամանտեսվումեն, էլ ուր մնաց անճատի,որ ամեն ինչ անում է կենդանինն մեռյոլը միմյանցիցտարանջատելու Համար:Այդ Շետնողականորենձնավորում է փակտնտեսություն, փակ դգաղամիջավայրը փարախոսություն,փակ արվեստ,բարոյականություն, որ Հոմանիչ է մեռյալ ւոն»

ււ կրոնիերկուաղիլուրները, Բարոյականության «Սարգիս Առթի Բերգստն,

ե., 2001,Մետածֆիզիկայի Ստեղծարար ներածություն, էվոլյուգիա, Խաչենց», «ՍարգիսԽաչենց», 2003: ՀԱ.

կրոնիերկու աղբչութները, Ե., 007 Բերգառե, Բարոյականության ճւ

չջ

9:

Արմենակ կինոսցենարական ՀայացՄնացականյանի կուրսերի ունկեդիր ձ՛ ե՛ են Գեուքբերումնեիի, ջով իմաստավորվում Համաչխարգային մշակույթի ե՛ եբ ապրած մեկ օրը, ժամանակնընդձանրավպես:

է անավարտպատմվածքիՀիչշատակումով. «Արնածապայծաու, պրայծառ:Լուռ կանգնել են ու միտոին հայում ոտնանն: մի բան, արգելվածմի բան անելիս էին եղել, ֆերբունու Թաքուն մեեն ու Եթե խմբի պես: երեխաների լռում: ձայնիվրա չտկվել էին, նայում ու լուն չեզու ունի ն կարողանում է իրենց բաներք մասին իրար իմաց տալ Հասկանալ,եթե կռունկը երամ է կապում ու իր կառավարթաղուձուն գցում Հետ բարկանումէ ճեռացող քուառեր, եթե զամբիկնարածում ու արածելու աստծու ամեն ռակի վրա ն քուռակը Հասկանումէ` ուրեմն այս երկեջի տակ է ինչպես առաջ գնում. լԺփերն արարածունի մարդկայինիր լեզուն: Աֆատուն են, ինքը զնում է Թիճրի է գզում, թփերը դնում հնից: կասլուսոլեռ առֆեն Գորիանտառին: սարիմերկլանֆինգիճի մի Թուփ է մոլել վերե.չ կանչում

կովում Վեպակն

զեկներիհաչում

են

ու

է-, կկանչի,կկանչի կչորանա,քանի մարդն ԵՆ» /94.95/: անտառիդեմբ փակում ու

Սա

ոբ

ու

չաւռացել անասունը

վլայությունն բնության միասնական,մեկ մարժեիներդաչնակության

Ամեն

տեսակ իր գոյությունն արի տակ պածում է մաքառման,տնական ճիգերի գործադրմանճանապարծչով:Ննքբդաչնակության խարարումն սկսվում է մարդու գործակցությամբ.«Ե-, կկանչի, կկանչի կչորանա, ջանի քն»: ոթ մարգն անասունըչասել հե, անտւսուի դեմբ փակում Քավակախաչա թիտտորակումով գրողնընդղծում է մարդկային անչեթեթությունն երջանից անիտությունը. մնտաոին /բնությանը/ Հառցված նրա վնասը ծն Հավասարաչաւիչէ անասունի «գործակցությանը», ապա նրանը մարդու ն անասունրմիջն մեծ է «նույնությունը», որտեղ ընդգծում է ոչ այնքան մարդու կենսաբանական էությունը, որքան անմտությունը: ՎիպակիՀաջորդ կարնոր Հանգույցը, որ պայմանավորում է չարադրանքը ննրքին տրամաբանությունը,մորեխիմասին վկայությունն է` ամսադրում տզագրված ինֆորժացիան: Պարզվում(` մործխն ապրում է մենակեցային ե ժեֆ, դրանք ներքին կառուցվածքով քաղզժացնախրային կննսաժեերի ման նման չեն միմյանց: կապերով մոթեխբհթե Հբոչի Մենակեցային վիճակի դախրային կախարգանքչունի», Հակվածչէ մէրճենալու իր նմանին, խումբ Դառոալու, 1. այդ դեպքում ճա պածպանում է ցեղի գունամնային, Խերբինկառուցվածքի, բաղմագմանհղանակիբոլոր Հատկությունները: նախրային փիճազի մորեխննրըխիտխմբերով ձավաքվում,բեղիկննրով, ուռքերով ու մարմնով անընդգատ քսվում են միմյանց, ե այդ չվիուժները դրդոռումեն բոչի բնազդը: վիճակի մորեխըվերաճումէ նախրայինի,«դույնի ցենղային,տեՄճնակեցային ղային ե անձատական նրանգնքրըվերանում ենյ մորեխրմգանում, նարնջասն դույն է առնումՖ, մուլ. գույնիչհորձիվփճրմությունը ծինդ-ութ աստիճանով բարձրանումէ, ն «այդ ժամանակնախիրըպատրամտ է պոկվելու»: ՄաթեույանըՀասարակական կյանքի վբա է տարածում կենդանական է:

ու

ու

ինջնամեֆար կամի

ու

ու

աշխարծիշիենքները:

չումն

Հ ՍԱ ի

ֆավաստու

աւամենայնիվ, իո կամ» /95/:

7:

չառյիկ.-.Ֆույն ժիֆանցկա, հռ իր ճամտբ,

անիմ,

չհրտաղխո

Ն ւ: այրեկ

Փեայի

ինջնավեերնույթների սկիզբն է: երիտասարդական առարկայական ձեով աղավաղված ռբ որեվ ցուղադրում, երկուստեք ներկայության ուժի, ինքնաբավավյունի Դր«ն»Սեփական է |նչ-ինչ պայմանականություններով: մրատուցվումէ

տամ

Հետ,Թեե. Եք Հակասության մե) է միջավայրի

ամենը դրանք Հիմքեր են Հեգնանքիորոշակիչավաբաժերվ, Համար, որ ի վերչո Հանդումէ կենառավել լուրջ «բնդդիժության» այդ

Ր «ամարծանքի,

առհղծում

հայց

մեռ աձ ձեերի Հակադրության: «Մեղահմ Սածարա, չեն կանգնեցնում... գ նալու Հուշասյուն բաներին արա գլխին «լոմիարեք մեջ իմ բարձրչվատվանդանը իռ-յացնելու եմ կատաղած 197: տա» Այս ծերուի կարմիրսլոմիգոր,Սովյալ երկրով մեկ թող լույս

անիի ե.

բում Ի

կյանքին կենդանի մեույսոլի:

մեջ, ՀամոզվածՀ իրավացիության է, վարբագիծ խռովարարի րբագիծը սկզբունքները, սեփական է պայտպանել դնեով "

ուին ւչատիաստ Հետնապես

որ

Մեծ է Հեգնանջըհորի անձատականությունը: իսկվերջնականարդյունքում` կյանքիկծեզաՀանդեպ,քանի որ սկատեղպարապ բաներին,տվյալ դեպքում

Հուչասյուները այգաեղ չեն կանգնեցնում, Հուչասյուն նիեծր ի (պոմիդոբին/ են, հրոնը ուդղված են մարդ

վկայություն փառաբանության անտեընկալմամբ ռբ Իսկ դբանք Քանի մնում այա ծրիտասաիդների ան, անքծրը: որքան դեմ, դբտ պայքարել է ոչ այնքան ճիգեր են, ուստի ք Համան ազատությունը: մոածնլու . տայանել ահվականանածատականությունն եծրբ

մեռա

ու

է սեփական ծոդնեոր եթե կենդանի առջի անչծատիր, է պարտաղբում մղում արաիելու իվբա,այն ստեղծագործելու, է, քան ինտելեկտի դրսնոբման, վերարդյունք ինտուիցիայի դա ավելի ձեերին:Այս Է կյանքի մեույալ։ առարկայական

ձնհրի կրողն ամենինչում Հենվում

ուժե

ե

ապա

ուտ Շարարերվում ավելի

ջինս

ձնի պատմությունն է ամփոփված ռւասնող-ունկեղբիմեկ օրվա մեջ: Քայը այնքան Հարուստ է ու ենրբին Հակասություններով լեցուն այդ շիի, ոի սոյն է դալիս «մեկ օրվո» ժամանակային դուրս չթջադձիցը: Մանոյանի Համար տաիրեր բաներ են ֆիզիկական ն կենդանի ժամա-

նակները,վերփինիսամննաքնորոյորակը ամբողջականությունն է, անբաժանելիությունը, թիտեղ մչտապեսառկա հե անցյալի ներկայի փոխներթավանԱյն ենթադրումէ առաֆիեՀերթին ազատություն, որն անմժիֆակաՑումները: նորեն առնչվում չ մարզկայինգիտակցությանը, անչատի ներքին մգտումին՝ արոարելու,ստեղծագործելու ներքինմղումով,որ Հենվում է անձեավորության ծողնոր (կարողությունների վրա: Սեփական Հոգեորթինքնաբավուժերիիրաց ման նպատակ հն ՀեւտաենյլումԱրմենՄեացականյանն նրա Հողեկիցը` Իլդաբ ԳուրամիչվիչինԱյս երկուՀերոսների Հայարքըհրնույթների փր բազւ զգում են ամփե փում է «վերից». երանք տեսնում ինչ, Հետվաբարնրանց խոսքում Հեղնանքի կողքին կան ինքնեածելեաեքը` ռիլես երնույթներն ուղզամտորեն իմաստավորողմիջոց: «ես դնազի լվացվելու, ե լթաբուռ էին ասոր ջուրը. վարծատրություն օճառը,կոչտ օրբիչը ե, երք լվացարանիցդուրս եկա, պիրկկրձքերով ազֆինըու

ու

Աակարովըմայրաբաղաք է եկել ՍբբիրիըՀատակնորատակադրՎիկտոր տեղափոխվել Հարկ է հտ

կծկել, է պապը, որ անցել Այն ճանապարծը, մամբ: քաղաքի նեղաձփողը կբավականացնի մոտերքում փայի, Հարմարավետ ավելի դին է, բայց բնակարանի ձրանակապխրճիթի Համար.ինչը փայատիրական ում ե ում Համար է կառուցումե. ծ ինչի Համարէ պետությունը է մհ) ոլետուաններն էնք մենք» /95/: Նա սկպբիցնեք առետրի բ բ

Բ

Վ

թան

Հե: քյան րխտաճականչէ

Մակարովիթաքուն Հիացմունքը դարի ամուսնության Քենելիի ե ՕնասիաիամութՀանդեւլ: եթե Արմներե Էլդարի Համար Ժակլին Համար դաս «փոխչածահրնույթ է, ապա Մակարբովի Հ անբնական ամուսնությունիը Հելոր տիրակալն երկրի է, անծայրտ վեւռ Հաոյտնի նրան զարձրեց առնում Ժակլինը Է Հայտնք անմնավոբություն: առենընչի Հոբ դարի ք- քռտսներորդ անկասկած միայն «Միբան

ությունն

ամուսնություն»

(առածելի:

ու

նե որ ամուսնության իրավադԹադուծունջ, «կանանց դելՖոր աշխարձի մինչն. Համաձայնության գալը ու

բանակցությունները բամային վավերացման կապիտալը» վիթխարի ծն տեւել»71027: փերած«բարոյական ժակլինի

ամիաներ

փոխձատուցվելու է անչափելի նվերներով

ամեւոնալուծության լեպքում Ֆիլմր մատուցմամբցուրածաւոուկէ, այստեղդրեթե Խոսքեր չկան, մաիդսիկեոջը տրվելիք տասնյակ միլիոնավոր գումարներով: Սա արդեն մարդկադեմբի, աչթերի, Խորճիդավոր չչունջների չարբժումների, կայինարարքննրի, մեն Հարարերությունեերի եռր ատի ճ ան է, որտեղլոշծվում են անծասոական որոնք Հաճախ տրամա2 առեչվում Հանդիսատեսն է հրնույթենրի, որակներն մարգեւսնցումէ կատարում նոր`«նախրային Եթե կենսաձեի»: Ի ծուչակ վայելողդեբաւսան-դերաՀամաչխարձային չեն: մեկնաբանելի Հին աչիսբծի Զոն աոնանգում Ժաննա Մորո, էբ»քանիոբ ոբոչակիզգացմունք էր տածում ՀանդիսաԻ Վիտի, Մոնիկա մասորոյանի, Մարչելո «կանանց թաղուչու» Հանյլեպ, տղա ՉԱրդ գարի Ձեն անձանգ ացածէ զարկերը: են բնդծատխփող ատ տեսին փոխանցումմնոնող քաղաքակրթության մութ ճանապարծչնենրով կուտակած Հարառությունն օրինականացնելու խեղմեֆ առանցքայինէ ճիվանդ ֆիլմիմ̀աթնույանականմեկնաբանության կանացի չքեղության Հանդեռղը բով,փոկ«կանանց թքագուծին» ուհնցած անբավ միէկ իրականում ա ա նտաիբեր, առաջ մասին արտաքուստ տարվող խարչի ծարավը են Թե՛ ուղղակի. մարմաջով: Հաղեցնելու չարքը: Այստեղմարդիկ Հիվանդ պատկերների Մարդը որպես Հասարակական կենդանի, կոչված է ավելի փոքը Հանրուիմաստով: թե՛անուղղակի թյան,այլ կերպ տեսակային,բան ՀամընդՀանուր՝ նախըալին Հասարակության է փոխանցում մաբդկանը Հոգնածության, բնթերցողին Մաթեւոսյանն անդամլինելու: Դժվար ք, Հրենանգֆեաիքն մի բան, Թեկուզ ն տաղանդավոր Հոգնոր առումով մեռյալ գոյության ընթացքը: անճառդիուսհրին մեծ, չատ մեծ` Համամարդկային խեղիրեքրդենը ն. ՀազաՀետաջրքրումէն Ֆիլմի Հերոռներեանդամ անուն չունեն- (1էնտոնիոնիին մուլ, հի նա լուծելու է դրանք: Սարդր,հթե անգամ ԱՄՆ-չպրեզիդծետե է՝ մեջ ի Հայտ հկող ըեզոչ այնքան անչատական, ոիբան այլ Հասարակության բր տունը, իր երջանկությունը,իբ Հավատարիմ են կինե ունենալուիրավունքնե վարնրանցարարքների, Հանուր գծերը, որոնք վերֆին Հայվով դառնում հպատակն ունի: Հաճախ նեքագիտակցական ոբ բնույթ դրդապատճառենրը: Հիմնական քագծի կվարտետի տղերքին Սղբտակտուն էին ռարել. եկմալյանե Սոմիտասը ունեն: «Ասում նրանց դուր էր եկել: Տղերքը տեսել էին Քենեդիիե: է Հոգնած, աչջնդեում են իրենց ՄարչելոՄատտրոյանին, կինը Ժաննա Մորոն, աղամարդը` բը կարմիր Ցրված էր... բարձրաձասակ էր մեռնում չատ աշխատած կաժ չութ էր Հիվանդաէր Սպիտակ որ ատնսության, չատ տաղանդավոր Ընկերոջը Հողնում: Հետո ժոռացել տղերքի օքել առողջությունը եռրից էր Հարցրել» մեծ է ատոմայբն սնկի երեում պատուծանից նոցիժաջրամաքուրանկողնում, 102: մա մեծ մեծ ճասարակությանե, առաջնորդն է, հի չափից պետության վբա» կյանքի էի «ֆղային բարկանում ժի Բեչ Մոոնոզղը հնությունը: ավելՀողնում է դուն թե Համոզված է, որ բացառիկ անփոխարինելի « դեռ ձանձրացող ծանոթներին»: դեռսիրող, էբ քայլող» տալիս «ղեռ կին ունեի:Բայցայղ աշխարծիբերոլականությունր թոՀյլ է ալիս աճուրդի սիրո» ծ «կայուն միակ ժ այթքեց բառեր «ՀանդածեինրանըՖ մի ածի ամուսեու Հանել դնլակածարված բարիանունի,ե դա մեծ աշչաարծձը ն տեղն էր անապյատեգ, «ՀառսկաՀեկնկանքը էր ներկա, ամուսինն ոբի կինը, մասին նում» է, ինչը չի Հասկանում փոքր երամի`փֆոքի ծասարակության անդամը. ֆլայնության» աննլակից: Մարչելոնժպգնաց «մածվան ալելոփ Խեղճ ԳոզոսՑավրումյանհը սիրիական անապատների նամակնավրամուղից լոությամբ ընկերոջըն դուրս գնազ՝Դարանակալ տաղանդավոր ենր է գրում Ժակլինին, Թե իր ունեցածըկիավիակահացնի նրա էրնխաննրի մեկի դռան առին կանգնածէր «Էջ անճամար ծիվանդասենյակներից սպասող ՀակառակդեպքումծԻզՀերթ կաշխատի, ապրուստ-ուռումին, Հեբենց բնտաշծխախոտըվառել,օկ մի կին, ոբ Խնդրեց վագրի ե ֆրանկախտի» Հայացթով նիքի Հայի բախտավորընտանիք կլինի...Ֆ: Իռկ մամուլը, որ «մեծ ՀատաբթաՀազարՀինզ Հաեկավ դուր Հր... Սարչելոն այլ իրականումմտադրությունն քության» Գավամարդկային չափանիչներովասբելու կողմնակիցնէ, բնակաիսկ դեսի անկյունում Ժաննան Հիվանդանոցից, բյուր Հիվանդասննյակներով նարարմասոելու է խեզճին.«Է, թեղիփայե՞չ է, Չողոսախպար»: Այդ մամուլի յա ՛ ինում ՀիվանդաչխարՀիՀամար՝ «չի կարող»անվայելորակել ժավլինիե մամ Օնասիսի մաՔայլը, նրանց արարթը զրողենրը կարծում էին, Թե աչխարձի ճաղատ, աղավաղված տեչլակայվումէ ծախրային ձների մեջ: ն ներողամիտժպիտովլսում նրանց, ովքեր այնքան Համակեցության նե ասում ոինիրեն բոն Գարզվումէ, ոը Համաչխարծային Համակնցական երի, բարոլականուե ընթերցողչէին ն իրենց ՀերթիններողամիտժպիտովՀասկացնումծին, ԹԷ թյան մասին ակնարկները բիչ եե, Բոսջ է դնումե մշակութայինՀեռքբերումիրենց մեջ է, իսկ դբբերումիրենցմազինոչինչ ձամանակի բովանդակությունն ների մասին: է... աժ ն մեղքը էէ..: գիրքը Հիմավերապրուկ էլ գրողների չկա, դող այնքան Վրպակեբնդմիջարկվումէ Մբբելանջելո «Գիչերբ» ֆիլմի Անտոնիոնիի Համար պիտիկերպափոխվի.' ապբծլու ույանական մեկնաբանությամբ: մալթն կինոնկարի նվաճել է Վենխոիկի, ՍանՀագուււոին նիա փոչու մի կետ էր փնտրում Մսբչելոյի աղախինը Ճանը եի, Սան-Պառլոյի, Բարսելոնի, Մեխիկոյի, Լոս-Անջելեսի, Աչժիրի. ՄոկՀոլմի, անգիփ տղամարդն էր ցանկության առլասում, մեջ աբթնացող-չարթնացող Մեծ Ոսկի գրագայի կինօփառատոնային միցանակները: տանում էբ: «Գիչերն»արնմոյան Հկրանեերի Անտոնիոնիի միանդամայննռի Համուր արապուտի եզրին Ժաննան սպասում էր: Բանվորական նրեույթ էր: Մենչայգ նժան խորությամբ ուժով չէր ներկայացվելմեձ թամի բանի Համարի,ոթ Հակովում էին «առնսովոր արվա դաքումաղպիոզ մարդուօռարման խնդիրը: Նթանցկռիվը դաժան մռուացժոաւմբ Ժցելէր պարապուտծ: ու

եորմամբ անորեն ենուշիները՝

հԷ

ի

ումնավոր

քախծի,

ու

ու

՝

ու

ու

ու

ու.

ու

ւ

ու

իոն

անկաւ ե.

ո իաերչատ :

ու

Աեբեչ

ու

ու

հակված

մանի քոաձասները բաղաթը բոատների

էր, թանի որ նրանցատելությունը «երկաթե վարագույրի» միչով էլ կանցներ: են, հույն ծն, «ճու մ նիսկ մոեսնում հբար Խայում Թուր իսկ Հարուստների Քաղաքում ,

ւ Ա Ը ջերմությանը խԽառեվի ԱՈ: Քաղաքի ասֆալտը, «բաիձիագլուխխոյի» տագնապընրա դէմ ա սրբվում: առում

ու

սիրում

են,

բայգ

ռր

մե

ւեն

քա

մու

ֆ:

բայց

Քիջ

չէր

Վերջապես տեղ Հասավ Մարչելոն... Նան

լ»

քնչից, «ալարում էին ատել միմյանց ն

Ֆ».

կինը կուչտ էին շնից. Հացից, մորմոքում էին անառիթ թախիծի

նա ՖԵ ֆ գտեր ծննդյանՀրավերջին, վերչինս բնաէ բեր դեզի մաշաջու իր բաժինըդեռ չէր խմել կամգուցե մել էր հ Հլչմա«չկար այս կյանքում»: Մարչքլոյին աչխուժացրելէին աղջկամարմեաձները, թեն Դ անձույս ձեւնաիկում էր. տխուր չէր, քանի որ զով է այրումը Հարուստներըզվարճանում էին, նրանց չէ նում վարար անձզրեիտակ. Հենց Հաղուստեծրովէլ :

իրՀ Է

Աոքոոաոիրէ

Հ-նիո

ժ:

մերի անկաւպաղելկա |

Մարչե

,

յալ

բժ"ո

ւ

թ

դեպիբն

Սարչնլոն բացատիփոսում խառխեցնրա խոսքերն

Լէ

ու

թախիծը, ու

Ս...

ւյց

Թեն կինճ

ու ի/ դիմադրում ի Բայց ամուսինը «էս մ լաբիրինթոսննրումիր չութ, ո ման եռան պատտեը, մեի, որն առաֆացելձր Հարուստի ր Քրտոնն պարոծրը կանաչապատելու

«"որոր ոին առիկ խուզա

լ վ ձր շմ

քառակուսի ոակերիը կենսաձյութերքադենասֆալտի փողոցըՀՐ

'

Գորտ

ՀՐ

էր» /109՛: Հուսածասռխչ ձառի` են փոխանցում լավագույնսՀանդիսատեսին ԱնտոնիոնիիՀերոսները որ

կացության մեջ Հողնությունն սոնղծված Տէ:

Ցան արել

դտ ՖԽօտարված

ու

նում գե

1 աի բի Նանւր լ ֆանր ԿԵԼ» Ե. է ԱՆՆ շր ր ռի

ննե

ՀԱ

Ը

ե1

Հոգու մեռյալ գոյության ընթաց-

ե արդ" 1 եյ"« Ն չունի իղեալ, արան չունի

,

ւն

վգազողությունները

ելած

ուռ ատմար: ալու ունի, ծՀասարուկու,

Խոն

ե

5» «Հ ԳԵՐՀԵԳ

է

ԲԱարան ԿԱՏ ոգու փոխճարաբնկատարվել ած

օա

չ

ե մեի ձե»,

.

Մա --

։

իրենց փովոխությունենը էն ճավատագրական ամուսնու, է իսկ ամուսինն կ որած անդառնտլիորեն որ ինքն բություններում, «չեկաձանդարտությամբ էլ էր Համար, թեն. վերջինս փորձում է օլիմպիական ե ձնացնել, թե է ապրել բնական կյանտել» բարդությունները չարունակումման Լ. արտախնդիրն ինքնօտա ինքն իրենից` Բայց մարդն օտարված է Է եզեր էին Է բայց Հավ ռիրում, չի մերձավորին Մարդը, խպառ բացակայությամբ: են Աֆտոնիոնինավելի Հեռուն է դեում. է է, թէ ւիրել: տացնում չարունակում ծածկում էր ծնկնծըը, բացում ե սլարկելաորեն Հարուստիաղջիկը միամտորեն մ8ծ,

արուն թախիծի մարմինների Պո զաԲշեռաք լրանում հելու մկոկայի դ տավ էմոլոք րար գարում չա

ս.

ամ մը,

ով:

ի

Էոոծ

բեն

Հ

աքոր ֆ 21 ՀրՔաղաքակրիությոն առնավա նայում էր ինջն իր ծեկներին աղջնակիպես չէր ՀասկաՄարչելոյի ն չափից կամ քնած էր կինը, Թէ ինչ կա նայելու: երա մէջ ջա

քում,

Հետ

ու

ն

մեռած

դա

աուճումբկորված-տարված Համարճումբ Հողը մեբծողաչլերտիխ Հետմանթով, էբ: դուրս անբնական կարելէր ինչես մաչկր ՔաչելուցՀետո մերկացածնյարդը: է պայմանավորված գերադանցապես հնքեօտարումը մարդկության Հեւվի տնակը կանգնածէի ահֆաո,անտառիծառերը կանգնածձինմւնե կամ էլ դրանց ազֆբկը/ / Հաբուստի բթության աղավփաղմամբ` զգացմունքների ֆատ, ամեն ինչ կանգնածէր ինքն հի Հաաա, հչ մեկը ոչ ոքի Հեւ չուներ ոչ պատճառով: ւտեսարանննիր/ Հիվանդանոցային սրվածության ծիվանդագին ժի կապվածություն: Սա ճիվանդ Հասարակություն է, որտեղ մարդիկ կարողանում երբանկատորեն Մճեքդիտմամբ բնդարձակկերպովինրեցինք Փիլմի մաթեռսյանական նորմեեն արտաքինձների, վարվեցողության, վերջապես բարոյականության մեկնաբանությունը,թանի որ այն փավականաչաղի կարեոի է ն բնութագրում չուծած Հասարակությունը, ներքիե բի ժին, կապերի սպլածել ռաձճմաններիում չ քսաներորդգարիէթզիչտենցիա օռփայությանը միտվող որ իրականուժչէն ապրում, նրանք կապ նրանք վախենում ծն լխոատովաննլ, ջակ իջ եկու Բի ի ոտեղծածփոացիոմիջավայրիՀետ: Անտոնիտնիի չունեն իլբական ժամանակի, թյունըճիչ» Հասրախալու ամեն ինչըց անՀամար, քանիոր այն ասելիքի կարեոր այլ, է տալիսմիսնգամայխ կալ աշխարծըՀնարավորություն Քարերից մեկն4, ոոյսլեսմշաած՝ Ա յ" նյանբիմեռյալ թեր: ֆիլմն էլ դառնում կախՀայացք դրսնորելկեցությանմեռյալ ձենրի վրա: Ռեժիսորըփորձում է է քննարկմանառարկա,որինպիտիՀակագրվի կենդանիկյանքը ե կամ պիտի տրամադիություններորսալ. տղամարդբ«Հրաժարոբոչակիլավատեսական փորձի Հակոռչրվել,բանի որ առաջինի այնքանՀամբն քանի որ լավ դիտք, որ ճենց ինքը բաէ Խոսակցությունը, վուժ չազունուկծել է ն ծրագրված, ռր «ղժվար է Հավատալ»մեն այլ կենսակերպի գո ՀԷ ցածայտարտածայտիիր զգացմունքները,ամեն ինչ կվնրչանա: Բայցնույնի«կ «Գիչերը» Փիլմի ներթին տրամաբանությունը ղառնում է ջաղաթակըբթությանձման պազմանելուֆանդիրքորոչումը ապացուցումէ Հարաբերությունները «նվաճումների» տրամաբանություն:Թերձսդժվարէր գտնել մեկ այլ մատուցե կողմը»: կությունը դրանում է իրադրությանլավատեսական ման ձե, որ նման Հո որ այն Սա Հազիվ Թե կարելի է լավատեսությունՀամարել, մանավանդ եշ ամեն կերոլփորձում արդու էությու կինն է տ խուր մտծսարանով: ավարտվում բավականաչափ ահփարատթակխիծր: Հետ քննարբվել, Գականալ հրենը ամուսնականկյանքի կորձանէ ամուսնու ներկայացրել, իսկ Սաթնոսյանն Այոտոնիոնին ձլ նկատել է, ոի արտաքին ման պատճառները, տղամարգրչի ինդունում Հանդիպումէ մերժումի, բայց աշխարՀըմարգկայինմեռյալ ներաչխարծի ծ. «Ուղիղ գճերի չոպրոյեկցիան բությ ամբբիոռնըԽեկինքէր միտում է ծաիկ ձեւսրկ տուփի տուփ

1 ՃԱ ՕԻԱՒՇԷՈԼԹԾՃԵԼ ԵՍՐԹԱՆ

ԽԼ, 1986, Ղբ. Լ48.

«ավե

ԱԱ ""2"Բ ԽիՊան բ» ա

անկյունա-

Հաղթարչավն

ան Գն զարժեորնր

ու

-

ա

«նո

ոթՆան

աան Հարթության

-

առ

ու

առ.

յ

փրողությունը

հսկ սայ

ն

ելքը

տճսնում

է

ն բոնի ֆիզիկական մճրձեջման

թեկուղց ե

է: Հեարավո

Անտոնիոնիի, փակուղի է. «Մենք ԳԱԱ էլթ գտնել»: րստ

"11/3

մեֆ:

Բե :

ար

տարումնառկա է ն Հասարակության գրականության միջն: իչն: ԱԱյստեղ Բոր մարդն արդինչկան կամ բացակայումեն կենդանի լ ոգե գրողը: Ընթերցունե ուցում էին «կենդանի գրող տեսնել»,բայց հրականումնրանքմեռյալ նություն Հոբինողներէին: Այղ ճառարակության մեջ կենդանի պաշանիր չկա, ճետնասյեսչկա ն այղ գրականությունըստեղծողը:Սա փից ավելի զիջումներ է կատարել,գոյության մեռյալ ձեհրը Ի ր ու

ո

Սոեջը: տարման ախն

իեդիրներն

ե ընգգրկել է Հասարակական հաա ԱՆԱՆ ՆՆ, (աճա Անտոնիոնիի զարգաառափադրած դրած խ դիրենընհինը մուրօրինակզարգ բումն էն ստանում ֆիլմի քննարկմանընթացքում: Գրողըմ ՍԱՆԻ դարին, ազարավածկյանքիԿարայան զտում է ներկայիմեջ: Բայց նքն թտալացիննման մուտեցմոամ, մամբ խորացնում է չփոթված մարդու տաղզնապ86 բը, առա Մաթնույանը կյանքըչի կարողն պատրաստ չէ վերաժեե լ Մրատ նա էր Անտոնիոնիի»: է» խոսթըոչ թե տեղակայում է փայականընկալումների չբչագծում /«8.ր Է թե մենակ(իներ, ուրբ 4ր թե թոզՀան ակացարան եճինմենակմնար, բԳաքազացարոն, կայարանի այգի ու անս Ֆեր ծ է ուն ով ինչպաչանջով ինչ չե է կվում» յլ Հ Համաչխարձային բազ ակբթության ձեւքբերումննրը, ը Ներառում է ո բ անիականխոսքիՇամատնքոտում: երք լտ է պայմանական վերցրել միջավայր,որտեղ մարդիկանգամ անուն չունեն ն. քովավանաչա մեծ տեզ չ գրավում արծնատականը մեռյալ/ Հոգինե Գոգիների աչխարձում, ապա Մաթնոսյապարագայում նե պարագաչու արվեստիմեջպլայմանականո Արունեն ջոցվու է մինիմուփ: ԱյստծըՀանդեսեն դալիս փրականանուննե մարդիկ: Հեւոնապես են պատասխաններ պետքն ոչ կե վոգություններ: Հարկ պատասխան դանել ոչ մին արբչ այլն Անտոնիոնիի, Համալնան խարձայինքաղաբակիթության ՐԻ կորուստներիգամար:

Աա բ Պոմ բոր

1բ

ո.

ւ

Ն

42 4 (ինե Հւ" ոկ

դածլիճ, խաչմերուկի նոչ եբավունբով ջն Եք

-

:

երե,Հարու Անտոնի

'

մր

ո քովեն

"Դէաար

.«.բ բո ՊՐ արսու

ա

է» է Գրոզի՝Մեռյալ Հատվանիչն, ունի նվ ՆԱՏ

«Կենդանին անցենդանի

ու

ասում

մաոծ-

: բիան ծոդնորվելու ներքին մզում Հաղզթածարի անկենդանի դիմադրությունը, կյանքի կեեդանի4 բազդում են մատերիայիվրա, ինչը ոչ մայն դիմադրությունը Հ րում փոեդանի4ե1Րի 48, այլն առնում է այժ առաֆրնթացիՀամար: կյանքի Հետեապես է դժվար հր բազում անոմալիանէբով, դառնում է առա իշ զամ Եթ: այն մարդուն ծեռացեում է կյանքի Ա ագա եչանակում է, որ նպաստում ո

.

աեթաննաեր ո. Հ առել Քամրնուվյունը ջութ» ի ա. «ճայություն: մ. ենաավան

է մնոյալ 4նծրի, ժեռյալ

կություն չունի: հյռս ՔԸ մասինէ:

արվեստի ւ.

ժամանա

ԵՆ

ան դանի

ձնթիժ ..

Աոա խրա: 1:

«էջ. 152.

որն իրականում չարունա4 արարմանը, «վի,դննղանի մարդկանցլենդանի

ձ

ժամա

ուժը: վանջի Թորվածդեղեցկուծիներն էկրանիկյանքը. խոչուխութերից

ն

ն. չ Հիվանդ քաղաքակրթության ոուշված ե՛ ե՛ ի« Հիմթի վբա: ե՛վ փաբօրերգի, Օգերովայի,

մեճաձոգու՞

այլ

իսկ մնացյալսելումբավարարումը, պածչանջների չուննե,քան զգայական Սյուն տառապանքը, նրանցՀոգար, անծանդատու ձերըԹույլ են կամ երկրորդական: կյանքըհերկաազատ, իսկ է` կյանքիոթոչակիմեծերից ոլայմանական Քունը «ԱՀա թծ ինչ, նրանթ պի" ե լայֆելու առումով ազնիվկեցվածքչէ ճչմարիչ չէ. մչդակած երեխա,սլիտիլինեին ճանքախորչում ոի ծննին Հինգ-Հինգ, առաքող, ւսնկումփայտ դետով ռակ կթվոր, սարում'կարկոււռի Հանքափոր, մաշվեր կոեջննրը, բերանում, ամքերէրհխաների ուրի Հավաքարար-վո-րծջները դեմքբենրը կնճուռտվեր զոռից, դերնդվի ինկներ խոտիբեռան տակ, պորտներե կրակիմոտ: ծածկի Հարյուր:կողմիվրա.ժոլտալուց,որպեսզիանճրնիցքաչվեին սառած 112: ոսկրածուծները» տակ,ե հրակբտաքացներ ի Օզոր" է 0վաՕդերոՈէինոչ մայն միայնԵվա Տ լույսերը, ռին է րբ վառեցին խեղճուկրակ դածլիճի էին «ամաչում նայել ան, այլն դածլիճիբոլոր աղջիկներն կանայք,նրանք որ քննար" դոլանց»: Այնքանժեծ էր էկրանիցստացվածտպավորությունը, խոսբն ասել, կումն սկոծլուց առա չէր կարելիգովնաշիաոււսջինպատածած ին ժամա այնքան ժամանակ, գոնեայնքան 8լ գոնե ակ, ինչ. առն, էլի լռել ձ էչ չէր կաբ Լէ առել, «լար.լի էր բրկրորդն Համվառում, խաչքարը մոմբփակցնում, Հավատացյալը ջանժամանակում է Հեռածար կմառտավոր մյտապես Հեգնանքի բուրում է»: Մաթեոսյանի Հանդիսատեսին, ալոբնուղղված է առաջին Հերթին են, պատակունի: Ծազբի իսկ (էրչին» «Հավատացյալներ» ո րոնք մարդկանց, Տիլմբ գնաՀատողին, ատելու կրոբոՐ բննա ես Համարձակությունն ր Է գ մտածելու, Ք առողվել Վ Ր»ռվ ( խործճելու, ճճաայստեղ պաչտել, է, «իտի որին լությունը չունի, Անտոնիոնինկուռք է ՋԶնավորվում դան: ծելու «կարիքը չկա»: Բայց պարզվումէ, որ մտածողներ նման է Արեմուտթ Արնքլք ճակադրության: որոչակիընդդիմություն,ինչը Սայրածեղուլթյուններ խուել ճշմարտությունից: եվայստեղ արդենդժվար ճանագարծից: են ճշմարիտ ատեղծման արվեստի ծեռացնում նա «ճչմարբէ մասսայականացնողի, արվեստիպլածապյանն Փալոնակին վեր տեր է, ամեն ինչից, «ազգքրից Հայիենիքներից տության»կողմնակիցն վրաւ Սա ծայրածեղության մի թեն է, դրա`իրականության

«վա րականության բամանավակ-

ու

ո

են

Պարզբախվումէն արգելքների: միֆավայրիՀարձակումները ուսանողական մեձ էհ կենդանի դիմադրության մեջ պարտության զումէ, որ ծամաստարբած

սա

բաճկոնով

ու

ու

ու

-

ու

ու

ճշմարտությունը»: Սաճալնյա ունեցածազդմցությունըբիչ է: Այնպես որ ՎիկտորՄակարովին է» խոսէ, ճշժարտությունն Աստվածն Աստված Գանդու«Հշմարտությունն ն ոչ էլ Հասնում է որ ոչ մարդու 4եոթն Փը թվում է այնքան վերացական, անճրաժեչտէ

կար-

Աեբշենիչին, գրող Վիկտոր աչքն է տեսնում: Ֆբան՝ տանող արվեառի»,վերացազան գի արվեստ.«Մենք կողմնակիցենք զազքարի Համար գոյություն ունի ծայնրա զատ: դրանիցներբե ճշմարտությունենրից այլ

ինչ»: Սս՛ ծայբաձեղության է, ինչե անմիջական մասին ճչմարտույյ գործնական չյո չաանժեասկան խոսբե Այստեղ Է Հիտտապնդումչած ակեկալում: նպատակ ն ամեն կզոծեժբոլորին «Ֆրա Համար բենիքը՝ ճաարտության ործնական ու

կուս Թեն է, եե

ոս, թոքը

ու

վեպ է գրել դրա խորագիրն վերաճումէ Համապետականի: Հառությունից է նա է քաղաքականության վերածել արվեստը իսկ վկայում է, որ /«Վերելք»/ տիրանալուՀամաբ »ոբոչ բաների է: մակարովը չաճնի ներկայացնող պետական

2ճ2

եթե պածանջում է Հայրեն եւ դժվա անթ, ատասխաննեի գտնել: ՄԲԻ: ե, ո" ապա կեզծել իրականությունը: չ-որ ուժի դեմ, ապա Ուղղամի»ցիերկ Անատոլի չի 2Զուսեր Հակառակ դարծիջի Մունդվալդ դործին Համախմբվելու է, ՔԷ յգ ուժըմիավորվելու, էլն մարսկանց միջն հղած սիրո կառքն Հզոր անգամ բար չէ, ե ամեն մեը «մերկ ե իսկ Աբեմուտքը՝ դեմ, էր Արեմումոքի ային կիբը զինվում Խրաբդերի չփման» բոպեինանդամմեում է հո կեղենքմեջ, ամարայ Բանն է, որ ամեն ինչ չի վերջանում: այն «օլիինչպե՞ս բոսրանով ՝ ր բելի է միավոբում կոչել ռովոխական գումարը: ջ ք ժոլովիդի մեչ «բնածին զինվորների գերազանարմատավորել» ջանում Քայցինչպես հախորդ ՎիկտորՍակար»ովի, այեւվեսէլ Զուսեիսզարագա- զարի, Նիցչն են ցիումբ: ո կողքի սեղանինհատւսծ երիտասարդները մում դործ ունենք ձրնույթենրի բեկալման մեխանիկական Հէւռ: են ձնեերի առանձինՀատվածերան հիանք էլ կյանքը տարանջատել մարդուն ե Հասարակությունը դիտում ճե որոլնս է կարում առանձինմիավորների դիածեր4ն գուէեչոես էին ժիոջը` «կտրտում ե, ռր մարդկայինինտելեկտըՀետաքրքրության մաբ: են մեռյալ մտբերով:նրանք առարկա ԱԱ իմաստավորում կյանքը նրանք ւռ աղՔի արտաքին, ւռ առարկայական, Հաշվարկելիե վերջին Հաշվով թանի որ «մենջ զայր են, որ ոչնչացնել է պետքմուրացիկննրին, Համողված գաղափարների ջում ենք նրանց չողորմալիս»: րեմն ծինույթներն անգամագատելու վելի Գետ է մեծ տանրության ճանապարգծով են չսյո անբնդգի ու կալելի բեղունելի ն. գնածաել, ինո անելե ոոյլն:ճուսեր, ճճասկանալ» կյանքը,Հետնապես դասերը վաղուց են սնել դոր Բայց պարպ է, որ դերազանցության բեչանս նեՄակարոն անգորեն ընկալել կյանքնամբողջության մեջ,դրա ձամար մչակույնբ ն 19-րդ դարի գերմանական միտքը: Ամբողջ նական էլ առանձնացնումն բացարձակեն դարժձեում ժիառնու կյանքի ռոյս կամ այն դբ«նորուժողովի է՛ էրաժիչտը աչխատումէին գերմանական ձեոա: մբ, նրանք լողում նե երեույթների մակերեսին,մանրացնուսի արժեզիկումէն գաղավարին, ք Հումք ի վերջո Հանչգեցրին ջանքերն քյան Համար. տնական ԱՀա այս ամենին մարդուն: է իրականության, որ արիակյանքի Քի Ընզալ Գեղ ատպապուցել անապացուղնյին, ծակադրվում եկաԼիան պացուց " իսկՀիոլերը աչխարծովմեկ փորձեց ազացուցոք Հ այլ : բացառիկ ճյմարտություն, ոբ ոչ այնքան պայմանավոիված է քաունի: ե փութ կարիքն էգ մարմինն ն ցեղն օանդերագզանցելի» է աշխարծի ր դաքակըթության քամ մաիդու մասին ունեցած դատողումեջենաչխարծչին պարտադրում «ճշմարտության» թյուններով, որքան մարդու Գասարակական ձավի գոյատեման սկզբունքնե Բունակալըցանկանումէր ու տեփավան բ բով, «րոնքչի կարելիմասնատել, քանի որ դրանք մեռյալ ձենր չեն: էր: խելածնղություն իսկ դա անծնարին ել ալխարծը, Հե ծգիպտոսի տելը դիտիմիայն երամըէ ոչ Թե առանձինթոչունը: երամբ են, թե ամաչում առել խոսքում նեյտէ էրենց վերջին մ եթե էն ե հղիսզտուը գաւնելու բնազդբ: ԵրբՑՋրվումէ ձրամը,վերաէե ոերմանա ե Համար,ե որ այդ ամենն ամոթալիխարանէր իրենց բեազդը:Իսկ է ոիոչ բաներ կուլ տալ:

պատրաստ եւս

է

պատրաս

ԱԱ

ն

նան

ու

Անաա քնն

ո

անակու,

աի թ Հ Հոքյան: Բ եինէ բ ջյա 8 թո էէ, Լոն Հանիատ ՝

եյ»Դիւլքում Ն - ԾՆ լ

:

Մեռյալ

-

եիջչեական

բո միանգամա :ո ար Քաղաքացինոր ն -

4», դերմարգու

`

,

ս Հ 4 ած է աեիական ակզբունքնքրը: աս ում Սո" Բ մ» չա .

Հեւքբքրումներով

իո լինե,ու ,, Զառվելը 2 հոթ ունի ձրամբչի »աիբերվում Հասարակությունիցիբեեց Ռուդոլֆ Հեսն իրեն Համարում ճակատին, թորէր թոռների զավակների հոչոնորրի Հետնորդիիը է ֆյուրերի Հավատարիմ է երիանիկ,քանի Բոնարն Հոր կատարել Քոչ"ւ : ցել է չիոքըՀասարակություններ, «կա կվարվեր Հնեարավոպարագայում ծորից սկսելու ծունեությունը է Այչ ին` թություն է թողել, ակայն, դրանցխԽոչորացման ՀամարՖք պարտավոր ԱնՀայտությունիցԷբ ն ություն: անդամի է ի իչ բնազդաբարծնվում է վախը:Սպառնալիքները 24 մովել կուսակցության փաթաթել կախող փ Հասարբակվոււ

պ ակաս

ՍՏ Բ

յունը,

ապա

:

թռ

Բյ ուններին «ննձրինմելմղել մ միավորման՝ վտանգըկանխծլու

են

ՔՐ

Ր

Համար: միավորցանկանում «Ձուրաքանչյուր է անձայյւո դեմ Հզոր սաիսափի լե`

ա

ա

Գ

մ|

նԱԱ ի" բա

որնե

ե

:

:

ենլ», '

ախ ՏԱՂԵՎ ուժա

Հին

արտ

որ

ոչ

որ

Միավորում:

այնպե,ես,

ճ

՞

ր

էն

ու

է Վզին Համարում ներըզատարելիս:Սեփականկարծիքնաչխարձի է նա Հեղինակն կործանումենրի ր իսկ բրականում Է մեանդամայն ի. իրավու ղդամայ իու ու

.

նան

պատճառը:

լինեն մարդկանցռաղ որթանէլ պայմանավորված Բայցպառտնրաղմները, ն գրանց աա ծրար կյանք ունենում, վայսրունան. օրոչակի ունեն չարժառիլթննր մականբնազդով,այսուծանդերմ փյուններնի վերջո կործանվում են: Համեմատաբար երկար կյանք ունենում որ անմիջականորեն ոռնալփոանդր. ձն այն մեջ վճռականըսովն 4` սովամածության , տերությունները, է որոնքժողովուրդներին ՐԴներինն,երեութականանկախություն Հետ: Արդյունաբերությա ության ո նեն չնոբձում, ր .ռւՆԲ չ ինչպեսՀռոմեականկայսիությունը: քայ քանի արդացնում անձրաժեչտէ ք սովե խնդիրը. Գո առկա է թեքնաաչտոպանական այե վերին ծաչվով(լոբծանի կամ ենաղզգը, կարնորմեւտամ. եթե Հնաբավորություն կառույցի, ե լ"լենին. բոյը "է ունեցավբեքնադրանորինչպես ֆոԸ «Սով Հ հառակապակցությունը, չելու: պարագաներում ն կամ մորեխի կազմալուծումը չեղոքացենլումիակսկզբունքը ։ Եր Հուշարձան կանգնեցնելուցանկությունը ամեն է, Ինչըլավագույնս է քայսբապետությու- ԲԱՆ Հայրծնասիրությունն գործադրում է տ ձն Հիչե ՀՈՒՑռումները, որ խժոում ճանասպոարծին կրեաարք նը ՀանձինսՄավարովի: նրադատողությունները ախբային Հայիենասիրության մասն իչ: բացածայտորենվերաճումեն Քաղաքականչանտաժի: Քիչ չէն Հոգու ճաառնալիքը: կապվածէ այս ննիքին մուս Վիղակիներքին տրամաքանությունը ՎՀեկխառոբոէրվավ, Հաւր սբատթաստ կ զոծել ամեն մեկին ն ամեն ինչ: 21 Հալքյանը. ն Բերգսոն, 275: "ի

.

Իրանն

44ւք Բաղոթագան եմա

լ

Հավասի եմա Ան ավի:4 ՀԱԱ ար Համե: ւ կեր» ի» են

առնչվում մթերքների ի

մամը

կրոնիերկու աղբյուրները,էֆ Բարոյականության

:

«-իսկ էնչապե՞ս ՄյՔխայլովիչ. Խղավ,հիվան որ մճի զյուղատետեսությունն կե ապիում. ցանկության աստիճանական անը մբահդամայն կանզարգացում ետ սկսել արդյունարխնրությունից մետալ: է դերազանդում բարեկեցությանը, իսկ Հաճույքն զգալիէ: Շրեղությունը ոբ մեր կարծում ենք,Մնացականյան, գյուղատետեսությունը բանկ է բարեկեզությունիը: վել Մարչելոն` որսլեսքաղաքակրթության կրող, չի Ժեացել» 2145-1467: որպես ապածովվածության,բարեկեցության « ղզֆին Մոնիկան` Հարուստ Սս կեղֆիքէ, որ Հասելէ լետական Նման -ես

էս:

առա-

ու

դու

քաղաքականությանաստիճանի: պարագայում արվեստի գործ ստեղծելումասինխոսքլինել չի կարող,այն վեբածվնլ է ապրանքի խարնության ուղիով միլիրննքըկորզելու մբֆոցի:Այն գաղափարական զենք է, որ պիտիբանեցվիընդդեմ թչնամիների /«Պատծրազմբ չի մերֆապել,պառնասյանձերբոաւրձիությունից Թող չթվա թե երկրայիննեւ բիս աշխարծում խաղազություն է...»/: Այս ամենի կողքին Վաքսբերդգը ն չի անտեսում նյութականի:Պարզվում ե, որ կինոն արդեն արվեստ չէ, «կինոն արդյունարբնրություն է, սիրելի բումենք (ինոյի բանվորներն նաստաելծներ, նենք», անձրաժեյտ է չառ փող ե չեւտ (ինոնկարննր:եվ այս Համբնգգանուր կողոպուտի, խարճությանՀեղեղի առչն կանջնածէ սեփական մարդկային տեսակըպածոլ ԱրմենՄնացականյանը, որ

խնգիուժ էր, թն մեի տան պատասխանատվությունը Փնասկածելով գուցե մեզ Հա»: ՞

տայիք, Բայցմի՞թենախրացոզ Հասարակության գաղափարախու-գրադ8րը, որ պետական ե է անում, դոս կարոզէ Հասկանալ Քաղաքականություն կամ բնդունձլ: Պատածշական չէ, որ նա ուժային կառույցի ննրկայացուցիչ ձ, նրան տիված Հանձնարարականը խիստ Հատակէ: Մետ տերություն մեջի Հայա»եկող բարդությունները՝տարբնր անրամենրի» միջն եղածբնականձո

ն. այն էլ ասություններըկարելիէ «Հազթաձարծլ» ժամանակավորապես Շայ-

բենասիրության միֆոցով, Ինչը«կազմալուծման միտումը չեցորացնող միակ

|

/Բերգաոն/:

«Ազբունքն8» Այ. Հարթության վբա աոավել Հասկանալինն «Հայիենասիիական» բոՆա Համոզված սցենարնեթ մաններով գրելուպածանքը: է, որ ռազմաձայրենառիրբություերպիոի բորբոթվի: Սո. էրականում ոչեչով չի տարբերվումգերմանա ես նացի Հեսի Համոզմունբթից. Բբ երկրիռատիվը,Գարզրպածողեէր անփավանեբկիի գերազանցությունը «Հիմնավորող» մեը, որի Համար «բատեբագմըչե վերջացել, պատերազմը չարուհակվումէ: Վաքսբերգն արվեստչի ոտհղծում, նա քաղաքականություն է անում: եա ու

Հարկադրումէ, քծնում,ազառնում-խաբում-չողոքորթում Հ Արմեն Մնացականյ«նին՝սցենարիցկյանքըդուրս Հանելու ն այն կեղծիքով լցնելու Համար:

կլ, Ժաննան ես, «վագբախտով»բռնկված Հիվանդ կինը, բոլորը մզվում են գեպիՀաճույքը։ իսկ դրանՀասնելումզուժն անընդճատ է: բարեկեցությունից կատաղի մրցավազքումՀաղեցաձզգացումներըբթացնում են մարդուն: ծլի

ձբնույթի դառնում է այնքան նկատելի ն գնբիչխում է մնացած զդացողուցյունների վրա, ապա ղա նչանակում է, որ մորդու ննրաչխարբձումինչ-որ բանայն չէ, իրականում նա Հիվանդ է, ե երանառավել սուր տպավորություններծն պետք "ճնյանքնապրելու» Համար: Այդպիսինեն ֆիլմի անխտիրբոլոր ժաննա Մորոն,Մոնիկա Վիտտիե,Հիվանդանոցում գործողանձինք`Մարչելոն, մեռնողբանաստեզծը,Հիվանդ կինը, ազախինը... Ամեն ինչից (ուչտ զզվածմարդիկմի կերպ, արտաքուստ դնոհաս կարողանումեն պածել վարվեցողությանքաղաքակիրթ ձերը, նրանցբթացածզզացողություններըճշմարիտ են ձույզ երբորՂաչխարծից: ւսկնկաղլում ֆերմություն իսկո՞րնէ ելքը: Ելի նախնական4ներինոչ Թե վերադառնալնէ, այլ Համակծցությաննախնականձների պածպահումը, որի առկայության դեպքում անխուսափելիեն մարդկային Հարաբնրություններիբնական, մարդկային ջերմությունը, ընդունված բարոյական նորմերի ապածովումն ու խստակեցուցան ավերի: երթում փոխվում է մարդկայինՀասարակությանբնույՀամբնդձանուր Թր դա ուղղակիորեն«նրամիցնախրայինվիճակին»անցնելու Հրամայականն է: Բերք«ենդլայնմանՏանապարծով...Հնարավոր չմ փակՀասարակությունից ու

ու

բաց Հառսաթակության, մարդկության»: անջնել Համայնքից` է մի ԽորփակՀասաբեդլայնմանձանապարծովատեղծվում հիրականումր

բավություն,որի նպլատակը դիմայինինբոլոր ոլոլանէրումխժոկլ, ոգեչացնելն է: Այստեղ բնազդը: ռազմական բնազդիկողբինառկաէ գոլարիանակւան հր Համարառանձին,գեղեցիկմի անկյուն ուհի ն Շարցնում է, Թե գնամթեզ Համարէչ մի տեղ գանեհմ: Հ-ես ունեմ, անցել է, բայց տափանծելով ասազի եսչ-իռկաՕիուխովան

էլդարն

-

արդենիրեն ուղղած կլինի: «Տափանված չի լինի, չվախենաս, ձերոնք պինդ եննչ- ասաց նա» 7240: «Խավար (ույս մէնջ Հիմա մեույսղ ծման էր» /136՛: գիմակի է Հայրենի մարգագետինը, նախիրը սռրորել իշժոռւելուի անցել«Եժոատ Բայցինչո՞ւ ի այս կատաղիմոլուցքըդեպի միլիոնները:Մարգկությունը, է` չտխոչութ, միննույն անցած ծրկիրը ապա ժամանակների վորություն անկախ է դեպի Ճարմարավեւոություն ֆաղաքական, "լետական չածերից, մղվում Է կորացածմեիքբ, պինդ քելու բան չկա: «Ձերոնք ու վախքէնայու ծե».-տեսակը չքեղություն, այն ղՂարձել է կարեռրադույն Հոգս: Գեատլով ավելի ու ավելի պածծլուներքինբնազգը ուժեղ է ժողովիղիմեֆ, ն դժվար է նրան մեծ խազի Հոծ նեն սլանում դեպիբարեկեցություն: եր այս ամենր դլոբաղզմությունենը կամՀճավանտյուրայիՖ մեջ ներբաչելը: բալ, ՀամաչխարՀային մակարդակով: մաթեոսյանը «ուդ մոլուցմարդկության Այդխառնափնթորբառսում տարածվելու,անդեմանալուփուսնդգիմյտանա

նեիկայագնումէ ն Անոոնիոնիի Փիլմբմեկնաբանությամբ, որտծղչբեղությունր, բարեկեցությունը, Հաճույքն այնքանչրացուցիչ են ոսւանցքային, որ կապչունեն այն կյանքի Հո, որով ապրում են ԽորՀրդայիներկրիքաղաթացինձրը: Բայց«լարգվում է, որ այլ մղում ները վերչ չունեն ն աստիճանաՔր

ու

պքսՀետնում

է վիճրակիՀերոսին:«եվ իբր թե փոքր էի. չափարներիբանջար

կուտըբարձր էի

հ

արածետըն̀ել, ն իմ դեմն ու դլխավերներկախվածգալիս Հետո իբր ինձ սպանել ու փախչում էին, ու նախիր

ձր մի ածոռծլիանասուն: -

լ

Բարոյականությանն Քերգսոն,

կրոնիերկու աղբյուրների, էջ

266:

ցրիվ եկած փախչող ժողովուրդ ձր, փողոցի պղտոր ազֆամուղչումինձ Խփել ոպանել էր ու Հեռանում էրֆ /208՛: է, իսկ միֆավայբը փոանգապատվերն այլակերպված չէր

չ հի

-

ւ

ն:

ազրեաիզ:

Ա

ամեն հուանդով մզվում ինչ տավփանելու բնազդով միֆավայբն նախրային

անչոատիանաս մարէ առաչ, դժվար է անսնել կայսրությանսրոյրոոթաղաբում հն ու մոլեղնորեն մնեավորում Երանք դաժան Հատակնազատավկը: դասարանեհըի հե իիննց խմբերը: Ատձլությունն է նրանցմճոնարկումներիչարժիչ ուժը, ինքեաշատտաոման մղումբ դրոնոիվումԷ ագրեսիայիձնով: Երկրումծլարմակող խմբերնիրենց Համար Հոգնոր առաջնորդներձն ընտրում, նացիոնալիստական են ընլնրցում, «Թարդմանիչ ունեն, ութերորդ կամպփ»

ն ՆանԵրր: Աա

ձեյու,

Ժողո

խարհլու Հետ,

ն

չատավելի

ՆՆան Ր

ձե: երանցմիասին մի ծրվուսինքրկու տարովձերլսսկալել ք»: Խույիգանենրից եե ՀարգանքովՀ լոոսում Այգ Հատաթակությունը չչուկով փոսում:Այսպես:

մեջ պիտի կարողանան բանել Ֆրանցմասին, ովքեր անդեմացող միբջավայբի որ նրանք այգ անչափաձասները, արմանապատվությունը», իրենը «ազգային

ավար խառնա-

նյանը,խառնածինիներքուստ գիտեն, ճանաչում են միմյանց: Իր երկրում զգացումը, օտար արյունը երակննիում ունեցոգին պետք է օտարվածության ե՛

«ոծ

Աաաա ԱԱ եվա խմիր աեր խառնածբեի «արվեն,

«ճնչեյ»,

ույը

տայ

զւուսրյուն

Հային,

դա

լրացու

«

հնտներ»

կանտունը պածելու ֆանքնրը: ՓատաձՀական չէ, որ ռուսական ազգային Հարաջույցը բնույ ունի, նա չի ցանկանումօտարիտեսնել: գուչկինքաֆրիկյան ծաղումն անջամչի խանգարում,որ նա Համարվիամենամեծ ռուսը: կինքնուսումնասիրողննրիազգայինսլատվանելիությունըկարող է այսոր թնՎիկտորԱստաֆնր ռում, գիող հարկմանառակա վառեալ: Այսոլես, ոուս Հրեա Իյդելժանին նամակում մշակույթը կունենա հր ռութ Հույս է Հայտնում, որ կգա ժամանակ,երբ ռուս

«ընտրողակա

Գուչ«Մլեչդեռ

դառարանջի Նաթան բայց ծագումովպուչկինագետ

«Մայն

է իր հ

փաստարկ

թույլ

Հդած...

պուչկինագետները»:

որոշակիարժեթներդրած, իշկ ՀամաչխարՀայինմչակույթի գանմարանում են որոչում թչեատմուն բնազդով,թան խհանականությամբ իրենց բազումկինոփառատոնների մրզանակակիր ՀայմոԱրտոնիոնին Արեմուսռքում են շերտբան,հնչեայնօր չեն կադուցեն վազըՀկարդգավորելուն անելիքը, դարձած»ընդծանութ արդնե «մարդկության հարքրելուվ անփավանությունը բողանումիրականացնելչափաճառները:«հակքո Անտոնիոնին...»արռուրդի օոնին Մոնիկայի Հիմա էլ գնացել է Արնձլք: «Պատմության ճշմարտությունը, է կյանքը, դրանիցվերցնումէ ինչ-որ միջոցներովստեղծում, անեդամաձատում հզեղն է պատմությանառնին,Համեցեք»/711: տավչի. եւ գոնլ րը է, որ մարդի բանն ճրնացուը Հրամցնում որպես նչմարտություն: Պարզվում ԱյսքանՀել» է տրվում ճշմարտության«բացաճայտումը» Եվրուային: պատկերապրած կենաաժեերի մե), նա մենակ չէ ոչ միայնԱրմեն Մնացականյանի դիտելիքներն անկասելիէ, բանի որ այդ գաղափարները, մոլուցթի Համաշխարձասյին փյչակույցիկենտրոնՀանդիսացողՀոբ փմոլեայլե այստեղ` կրողն է: Մալթնոսյա«ունենալու», իսկ Արնելքը «լինելու» գաղափարների ձաշվովազգություններիայդ խառնարանում բիայի մայրաքաղաքում: նի Շերուի մաքաոումները, բանաձնումները, Եվայի, Վերֆին Վաքարնիգի, Չայոնսկու, որակներունեցող տնսակ- բռլոր մենծ հախիրը ոչնչացնելու,տափանելուէ անջատական փոբբ դրչակների Հետ ունելչած բախումնեիի ներքուստ ԳարաՇիվանդ«րները ն աժ էլ դուր» է չպրտկլու խառնարանից:Հասարակական բէրակցվումեն Արեմուտք-Արնեելք Հակադրության:նրավիպակիՀերոսըլիէ եր ասկունքայն ոչ այնքան ձղտելուէ առոլջացման, վերադառնալու Ղանիզմը կողմնակիցնէ, հսկ մեացչալննրը` ւայդսաւեերթ նելու,կյանքն ռուրրելու: զգդաղու եւսդառելով«օտար» մեսրմինները: է, Հինքնամաքրվել» ներթին,որքանփորձելու Համարէլ Ազգայինինքնագիտակջության, սեփական դեմքը փրկելու, իրական ձայիր էություն մեջՀայտնաբերեբերում»է աչխարծի ամենատարբեր երկրներում` ձգ4եավոիելուՖ կամ այդպիսիններկայանալուխառնածինի իննասիրություն լու փոխարեն: է. Ֆրոմմբ /«Ունենա՞լ, Թե՞(ինել մեջ Հայտնի աշխատության է չրացնելու վիպակում չոումը հս դայիս դրսեորվող ննրթին միտումը: նրան այում բ, իա Արշեմուսոքն իսկ ԱրձելքըՀլինելուՖ գաղադխարնիե «ունենալու, անել, քան նախածարձակ կեցվածքով կանխել դիմացինին: այլ բան չի մնում րի կրողնէ: Արեմուտբն է ալխարձի յուրացմանտեխնիկական իրականացնում Ձափիցավելի չանագրությամբ բոլորին ի տես պիտի ապացուցի,լին ինքը «մակրողն Աբեմուտթիգաղափարները ոիլբունքը,Արնէլբը՝ կրոնաբարոյական: ծետնապեստանտիրոջ է, Հայրենասեր, իրավունքով Քուր»,Հղտարյուն» փժաստավոթո է սաստել Հյուր հն ն. ոչ Քե աա մէժ բում է օրփականփորձով, փորձում հրանջ, այստեղընդամենը այչ այդ ամենիվիտ նայում է որպեռ Հկզոտի կայի: իմղծրիայի «երնանից Համար մի զույդ տրեխ եմ բնրելուԴ̀ուրանիղ Հետ վզիցդ կաՔ եզ եեե «Իեչո ԵԵ նայում, եժ տանը թեզ դուր չեմ գաղիս: հրիտասարդ, եես».- ասում : հս իմ տանը երանգուր չհմ դալիս: բեցե՞ք, Հերոսը կտրուկ Հակադրվում է կյանջի ընկալման Բայցեթե Մաթնոսյանի իմ տանըէս քեզ այղ Հարցըչէի տա: ու արվեստիստեղծման կեղծ մեռյալ 4ներին, ապա Ի՞նչն է պաշտպանում Օ- ներծցե՞՛բ,ինբնիր տանըայդպիսիՀարցչէր տա: Իրտանը: ե ո՞րնէ կյանքը Հասկանալու,իկ այնուծնոն արվեստնստեղծելու նանաչ, մկնիկ.թո տունը: պարծը:Սա առավել կարնորխեդիր է: եվ կարելիէ ասել, որ վիպակըմիակ չ իմ չսնչնորչք սուտ միլիոն ռուբլիների «Սիեռատուդիահերի Հանդես է գալիս ն գիողբ մեջ դերերի, է, որտեղ դեղարվնատական ատեղձադգործությունն ավելի չառ

ու

Մայի

ճեջ

Այդ

ու

ունենալու. գաղափարի: Դրա

ռուս

ու

"քեր

Քաղաքացինքրը:

այն արժեքները ոչ յուրացնում, ոլաջապանոզը աթնելյան Մնացականյանը Եվային:

`

ւ

-.

է...» մռունը, որա՞րց

Ակնձայտէ,

ու

Ո՞ւր

-.

որ

/171:

վերին դիտողությունը կապվածմեռյալ «արվեստ» ատեղԻ

Եվրոպան «ՀայտնաՃշմարտությունը

լ

Հարջծը, Ե., 2002, հեջնության

էջ 44:

նա թեն բացածայտչի դարձնում միտումի, այսուծանբի, նրա մարդկանցՀանդեպգբսեռրածանչափելիջերմությամբ չպասոմվող, : ոխրով Հետեապեսեւ ճչմարիչ» չքարձրաժայեվոզ, դերձ դիա վերաբերյալբննաիկումները ռրոչակիորենուղղորդում են վիպակի սա է կյանքի փոթի Հետնաչ դաչաղրՖ պատմվածթով, բ ացվում ժողովածուն զագացման ներքին ընքացբր: Ս. Աղարբաիխյանը մեֆ ասքային որակ է է: երկի պատումայինեղանակի ե մակետ «Արվեստիկյանք է վերցնում լուծում կյանքի խնդիրներր, Թո՞կանթ է Դա ննրդաչնակության ե միաժամանակմաք ոլգողժություն է ս ումն ն ձրատել": ԵԹԵկյանք չ վերցնում լոՀվերցնում լուֆում արվեսոիհր ենդիբները.-. է: Մաթնոսյանը չատ կցանկանարիր կանաչ Հովիտը բնակեցնել միայն լով ծում կյանքի խեղիրները, ապա ո՞ր ժնաց արվեստագետանծչատը:իսկ եթե դիմացինի«իրալունքի սածովքեր որեէ կերպ չէին խաիխոոի մարգկանցով, իր խնզիրննրըա̀յդ Ղքպչքումուր մնաց ըյանք է վերցնուժ լուծում արվեատի ե քու Հակասական, այն մանները»: Բայցկյանքր ղբսնորմամբ բազմաչերտ 1597: ԵնթաաքըՖ եյւթի զարգացմանինքնուրույն դեմքն ականը նալատավ չ է, բովանդակուիբական կյանքի բապաձայտելը հե կասոուկների մասին այս Հաարքադրումեերը Քոց սեքսով ախվեստի իյունն ամբագրելնէ: նվայինասում իրնեց պատասխահը/Հերբոսի ուղղակի իմաստով չեն ստանում Ամեն հնչ բեության Է սհւիական ւոեսակիպածպանՀ եֆ անճանզգունայած է, հի ճարցի պարզարանմանՀամար անձրաժեչտ կլինի մի մեծ Հոդվածաչար ու նրանցճամար էին ձյութով, «աղպածեվ զրածիմեջ» լըվում կաղզինները դրել՛,արմ անուղղակիորենարվեստիարարմանբնույթի, դրա նպատակների մաքր, ն արն էր խմում, իոկ ամեն բ ացել էր ֆաղկաբաժակենրը են վիպակիոզք Հյուսվածքում: ինչ չավ էր: Մասրենին մառին Հարցերնիրենց լուծումն ստանում Հարոնվածգայլիհրախից փրկված ձին դողումէր: Հանկարծակի պայրույթիը է ակռած Վաքաբերգից Այնմիջավայիր: որտեղ ԳայոնվելՄՆացականյանը, որոծ բլուրներիՀեւոնումհղած ԷՆ ծղբոտոցը մի սվատճառեց ծե ե մտրուվի նեղություն առաֆ քաչում փորձում լուծելբացառապես մինչն ԱրժենՎառլչամովն Հնտռ ամեն ինչ խաղաղ էր: Գառավձին ինքն էր Հողալու եզի չեերին,իսկ Համարմիֆոջէ՝ միլիշններ կուտակեպրակաիկխնդիրներ: կինոնՎաքսբերգի խնդիրը: կյանքնանսածմաձագի դոյատնման չարունակման,իր առտղազարդ չարունակելու քհ ամբապեղվիլու ն պետությանվարածՔաղաքականությունը վատ: տգեղ բայդ ե,տնսածմանորեն Ֆորենգեղեցիկ Եր, ապա չու Համա, փոն Մոսկվայի կինոյի սռւսնը Հավաթված կինոդործիչնե՞րը. Հասան, արդենուչ էր, ձինՀազիվէր կարողանում ուրախանալ մտաու երբ չենրը չկայացած Այս բոչոր «կայացած էսկ առղիրանտեվա Օզերովա՞ջն... Շո չէր «րախւոր էր, վ մաքառել Քուռավիձծելուց: Ռւժերիգերագույն բարում վոթականներնստեղծագործելիսառաֆաղրում են որեէ խնդիր, նրանք «մտքի մի Հունիս»: ինդամենը ա պրեր կարող լինել այնքան դաժան,որ հրա քուռակն տրամաբանությամբ»կանոնակարգում են քառռային իրականությունը, իսկ նւս չէր Հավատումակնբայ պայթեցգայլիականջներում, սա Շերի Հաչոցի ճանապարծէ, որ ւսնհրնույթների արտածայտմանՀեշտ, ճՀաղթաձարվող սանը քաղցած,իբ պաուկներըդամռարկ...Ֆ: Հայտմախորդությանը:«Ձաղերը է, զոր է կյանքը տեսնել բնական ընթացքի մեթ: եվա Օգերովան Համոզված Հեւոռ մի կեիպ կարողացավ փ ախչել,թե չէ ձագնիր որբանալու ու սովից հան կարող է սիրել կամ չսիրել իր Գերոսներին,դա կարնոր որ աիվեստագհտր չէ, կոտոիվելու էին: կարգին արվեստագետները չեն էլ մատնում էրենց սերբ քամ ատելությունը, են նորերը: Նրանքիբննց Մեռնում են սերունդենեքը,հրանց փոխարինում մասին «կարեորը խնդիրնե, էլ չենք խոսումգերխնդրիմասին»:նեկարչուծու են օնփականտնսակիզոյությունը: պատմությունը,որ ենրկայացնում կողմիցգնածատվում կյանքով, մաքառումով չարունակում է Արմենը, Օզերովայի կարելի է Հիչել Չ. Այթժամեջ որպես օրինակ, Խործրդային դրականության է Հենցայս`«ինտելեկտուալ անսանկյուն»վ. ես ծովի հզբով»: Արրունղներ /««Զալիկչուն, ռր վազում ռովի կիրբակին «ԻնչիՀամար,որ սզիտիդրեիր,ինչի դեմ, ինչի կողմ,ինչը ոի իտի առանե պատումի մեռնում, որպեսզի ապրիպատանին: Բայցեթե այստեղինում ե փակեցսչբերբ: Ի՞նչհռ ատռացաղդրում... ֆաղրեիր: Խեդիրի.մղումն իր տաէ, ասլա ակնգայ» Մաթեւոսյանի ն՛ Հապիտակ կ արերը», միտումն ն՛ այդ եվ այդ անցբրածօիը ինձ այնպե՛սդատարկ թվաց բիլիարդը, երկովերնույթը տարածումէ ոչ թե Ճասարակուրողունակն. ոչ Ֆֆավալուն անվերջ խոռակցությունները, ն այդ քառավփեու կոնյակը, ն՛ այդ Անտոնիռկենդանիմարամբողջական, որսլես թյան, այլ ողջ ինութանվրա: Բնությունը` հիե,ե՛ այդ տղաների ասռը խելացիությունը, ն' այդ նկարիչները... աժեն ինչ տեսակը չարունակելու, մին,իր ներբինօրենքներովՀանղեիձ,իր այս կամայն դատարկ,անարույ,անկյանք, փուչ ու Հիմար թվաց, հս ինձնից այնայնքա՛ն /1837: առաջացնելումիտում ունի: եթե ինչ-որ պածի վնասվում է այդ կաչացնելու, զզվեցի» պե՛ս բնությունը վերաԳառեում է այղ ամենիանիմաստությանը, Հփրբոսթ քանի որ այա մչջափալ- «Համբնդճանուր»մարմինը, ապա ժամանակիընթացքում կործանումը դառնաղուէ է դեւլքում վերքը: Հակառակ կանգնում, ա պաքինում բում իրեն Հարազատմարդկանցիցմեկրոչ միայն չբ ցանկանում աժ անկաանխուսափելի:Քայց դժվար է Հաղթել կենդանիմարմնիապրծլու,ինքնակաճշմարիտընթացքը: այլն պարտագ" բող է Հասկանալերեույթներիընկալման գիվածի Հետեանքով մանալու մղումը: Ապաջինվելուէ Հանկարծակի է ոչ իրական,մեռյալ ճահապաիծ, Շիտեապեսզգալի բում է արծեստական, ամեն ինչ ընկնելու է իր Հունի մեֆ: ացած վծրքր, օռաիխվածությունըմիմյանցից. արանքում թափանցիկինչ-որ ու

«ոնսաքանի» ղերով,

ն

"ւ

ու

-

առա-

նրանց

«Մեր

փնչ-որչերտ կաբՖ2165: անկենչան ապակի,

Ստացվում է, ռր ԱբեմուտքըՀավատում է մտբին, բանականությանը, Արեհլքը ճչմարտությանըՀասնելու Համարփորձում է Հաղթաչարել ինտէ-

Հակասությունհերով մարմնի Հաղթումչ կյանքը:ինքնավերականգեվող

լեցուն ներդաչնակությունը:Բնության մեջ տեղի ունեցող դբամաներնանկաՀամբնդշանուրզոյնթացը: աղ-են-խարարել

Հովտիասքը» թերթ»,1978, «Գրական Կսխաչ Աղաբաբյան,

Հ. ճԱ-

ինչ որոշակի է, Հեռու ժուտավորությունից:եթե գիշերը ոզ չէր դնում, Հնձվորեերը կտրում չին էրքք Հաղարերեք Հարյուր մետրգետին,իսկ նրի ցող էր դնում կտրում էին չորս Հազարմետր «Մի հիկու անլամ միս ծդավի չա չավ էբ, իւն մսաջֆուրը չտեսնված: Միայնթե դործատերերըմիսը թաղաքիդենրով էին դնաշատել: «Ամենալավը չուտելով Հեմելը կլիներ, բայց ո՞րնէ դրա լավությունը: Քեզանիցմիս ուզող /2027: չկա,- ասացինք գործատերծրի մթերապետին,- Հա՛ց, պանի'ր» Ի վերջո մտածեցինՀեմել գիչերը`ցողի Հետ. «Հեքիաթի մեջ էր Հնչում ժի տեսակմեր ծիծազը,Հեքիաթիմէֆ ձր բուրում մեր Հացը»: Սա դժվար«տեղծվող Հաց ծր, օրածացըպակասհցրաւծ ստացվումէի ծրեք ուուրբլիՀիսուն կուն: եժ դա դգիչնրըՀն4ելու դիմաց,երբ դժվարէ Հնմվոր եճրիչարքուժ ծեռ մեալբ ն վամ Հանդգատանալը: Սարդբ ոչ թե մտքով, այլ ներքին զգացողությամբ, ինտուիցիայով իրեն Հետ միասնականծրնույթ, ոին իր աչխատանզդում է բնության, Տիեզերքի Քով, սեփական ճիգերի գործադրմամբծավալում է տինպերականգոյության միայն կենդանիկննսաձները.«ԱյդպեսխոտըՀնչտ էր կարվում, գիչնրվա ածժամ քնատ Հավերժության մեջ մենք Հնում էինք, մբ տեսակ, Շամփուր-Գչեռք, Ամեն

|

զաթեծիր,Հարդադող/202ԱՀա.այս ստեղծարար, զժվարաշխատանքով դժվարՀաց ստեղծողկյանքի իրավունքն է ղաշտպանում Մաթեույանի Հերոսը,այն կյանքի, որ ժամանակի

մէջչարունակվելու, գոյատեւելու Հեւսբե Ֆան ներթին ժղլուժն ունի:Քաղաէ անընդ ջակրթության անզորությունը ձարկադրում ծառո, անընդմե) գրողին ու

զնալ ղեպի սկիզբր, ղեպի գյուղ

այնտեղփըկության Հելուստներ» ղտնելու

Հույսով: անր կարծեցյալ ձեռքբերումները

կարծրությամբ Ցուրտ վեդալով մչուչի մն) բարձրանում էր Հդծապի ծամանվրոական ոնկորդակիրություն» միայն արտաքուստ կարող են վկայնլ նվաՀեռուստատեսային ճումների մատին,մի նոր մեծ, անչափելիմեծ ընտանիքկազմելու ձգտումն արդյունքումչի ձեավորելԽոր որակ,բայց կարողացելէ որոչակիորենթուլացնել կամաղարտելՀամակեցության փոջը ն միաժամանակ բնականձեերը: կենդանի կյանքըվերֆնական առումովՀնարավոր չէ ծրագրել,իկ մեջիֆան, որ ստեղծվելէ Հառարակական կյանքըկարգավորելուՀամար,«երբեմն է կարֆումձ կյանքինտրամարանուէ միայն մի բիչ խանգարել կարողանում թյուն ու ընթացք տալիս է ինիր», մինչդքէո«կյանքնընթանում է իր տբամաու

աշտարակը/

բանությամբ» /160՛:

Ինչպես նախոսոընա Հնարավորչէ կանխատեսել,ծրադրել ուպագան, տուր (էլ ճշ անձնարէ ծրագրել արվեստիկայացումը,որ ընթածբ է ն դրան կարելի է Հասնել ն կամ չձասնել: Բանք այն 1, որ արվեստ արարողին սկզբից նեք չեն Հետաքրքբում գործնական նպատակները կամ նյութական չար, Ը ոգնեորության, ննրչնչանքի նհա ներաուղզվումէ ձրնույթների չլածերին ձության մեջ`կյանքն բնկալելով ընքացբթի մեջ, որտեղթովորաբար ամբողջքական բացակայումեն ակնձայտ,տեփոփոխությունների,բանի որ սմեն ճոչ փելի չուտ կապվածք նիիռանելի

բեչորին, բայց փանիիադարձություններին, որոնք տեսանելի ՔենՀուքին, դրանցպատճառներիբացաՀայտումը Հասանելիէ միայնընտրյալներին: «Ռրես Հոգեկան պրոցես ինտուիցիան Հոգեկանի ենթագիտակցական են

կազմավորվածիմացականարդյունքների /մտջերիչ մումրաոմակարդակում / անցումն է ոլո»: պուգորդությունների գիտակցության կերների

Ինտուրտիվընկալման լավագույն «րինակ է նկարչուծու մասին եղած որ Արմենը ներկայացնումէ Օզծրովային: պատմությունը, յուղաներկի Հու», ամուՏաղանդավոր նկարչուծի է, «պինդ աչուն է է, է, ինժեներ: ԱնրեղՀատնկարում քսում է, բռում, ամուսնու սինըլավ ղա ու

կարծիքովնկարն ավարտվածէ, Հիմնականըլավ է ստացվել, բայց ինչ-որ բան այնչէ: Գալիսէ ընկերներից մեկը. «Իդ սեն էդտեղիցբերենք. էդ չուսամուտր ձանձրանում, տերը ելնում է, իսկ երկու խնլագարենչվակե՞ նջ... Ամուսինը գույն են վերցնում... Ամուսինըտուն է գալիս, նկարն բբ դույն են դնում ու կամ անավարտէ, րանք հատած էն թախտին,նա խաղում է նրա ավարտված Հետ, չեն Հասկանումամուանու կատազությունն մազերի ծիծաղումհն: Նրանք «Ամուսնուն նայում նն Հեռու ժի աչլբարձից:Ո՞վէ նա, է՞եչ չփոթմունքը: է ուզում, ի՞նչ է զլատաձել»/182/: ԲայըՀերոսիՀամարայսքան«որոչակի»պրամություննանգամայն ամեեը չէ, ինչը "բ կցանկանարնա փոխանցելդիմացինինկամ ապագա ՀանդիՀամար սառեոին,թանի ոի արվնաոթնյութը, Թեման ճշմարիտարվնստադետի նդիր է, որ ննթագբում ոչ Թե տրված-վերջացած մի բան է, այլ առաջադրված է կայացման մեկ անդամ ճ այլես խոսք, պատկեր, Հույզ չերկրորդվող ընթացք, ե ն սնգամ վերարտագՀաֆորդ. այլն: Այն ծնվում է ոնոիության ւպածին ինլ, պատկերելկամ նձրկայացնել Հնարավորչէ, այն կարող է փոխելբնույքբ ն դիժացինինայլես չփոխանցելանբմբոնելի,անչոլափելի,բայց ակնջայտ հեչբ սրաֆված ձր Գրողիներքաթուն զգացողությունզգացողություն-միտքը, Հոգեկանաչխարծիխորչնրում: երեւույթն մեջԱ̀նա ների, «ոմբողֆության անկարողություննարբգյունՔով լայնությամբ ընկալելու ԵվաՕգնթովայի Քում ասվածըդարնում ոչ կարնոր,«առանցխնդիրլուծող» պատմություն: Մալթնոսյանը Շարցաղրույցներիցմեկում ամբողջացնում է այդ խնդիի պատառխանը.«երի արվեստնարվեստիՀամար է՝ միայն այդ դնսքում է դառնում մարդու Համար /ես, 429: Ամեն դեւլքում խոսքն արվեստիարարման, ծրնույթենրի ընկալման ինտուիտիվ բնույթի մասին է: Այս դեպքում Հնարավոր է խոսել կյանքի ու նան արվեստիկենդանիձեերից: Մարգմիայն կայինբանականությունը, որ որոչակի չավ ու կյուի մեջ է գնում կյանքը, Հարաբերությունննըը, ավելի չատ գործ ունի առարկայական-վերֆավորված, Հետ ձեմեորալ չ միայն այա ոլորտը: Ճեերի Հե. երան Հասանելի նավնա ճանաչողությանչհործիվ Ինտուիտիվ ընկալումը,որ կյանքի անմիջական ե ինտելեկտուլ/ բեգդրկում է կյանքիամբողջություն,ՖրաՀարա(զգայական չարժ,փովովող, նորաջցող Գերի մեջ, Հնարավորությունէ տալիս ոչ միայն ճիտ ճանաչել, զգալ գիտակցելկյանքը, այլն վերակեիտելայն ներքին մա կյանթի ազատ Հոսքի մեջբ̀ացառելով ռացիոոլայմանականությունները: ու

ու

է

ու

տ2

Հոգերանական բառարան, Ե., 1984, եալչաֆյան,

էջ

85:

Համար, ավելի մէծ

Մերդգըբ, ռի ստնզծվել է փոջբ Հասարակությունների մին չիքն էի Հիճվանքով, ուրախությունից սիրտնուղղակի դուրս էր թռչում, ունի եր Հա-բարոյականսվարտավոխվածություն պատասխանա»վություն վագքը նբա մարմնի պածանչն էր ու Թվում էրա̀րագությունը վերջ չուներ, ու ը նդլայնումը կորցնումծ նա կարող էր նույնիսկ գետնից կորզել: ԱՀա այս էության մեֆ չտեղավորվող մայնջի,իր քսակի չբֆանակում:Հասարակության ավելի փոքր տեսակառնում Հասարակության «մյուսը: ելթե Համայեքը` 22 մեկը,22 Հուսադրող։ բացառիկ խոսքր, ինչն անձրաՀրճվանբից էլ ձեունդ է նան ու Հասկացթել պարտադրել ռրոչում սնելիբբվերնում փեքըչի մողեչը ժեշտ է Արտավազդին. «Մենքմիչ միասինկլինենք»: է, ոի այդ ցանկությունը միայնտղայովչի սզայմանավոր- էն, Թե ոիոչողնեերնայստեղ «վերնումչ են, ներքնում եղոդները ծլու-օնադանդ Քաջ սրախզվում են, դարերի աշխատանքովմյչակված, ձեավորված կնենսաձքերը կատարողներ ված, եա որքան դանդաղեցնումէ վազքի. այնքան դանդաղումէն Օտարը: նստոտած չարասյունը եկել կանգէր առուծ, ոչնչանում են. «....Սորլիզապված կանայք թեփ կտան Օռռարին, պարվապհօ ելքի մեկն է, ճանապարծբքարերին ու. անթաիթպաա կարնոր կետերում բեչպես չ, տգվել կարգն ոկատայինները մյուսներըկՇասնեն... ե վերջին արաբկե սակի բոնում մինչն ն քճանչձինդ էին, կարմիազատը սել միջն եղած անչրԱյս աածից սկուսծ՝ Խորանում է տղայի Արտավազդի ձետո Քաբվիցկարգադրելէին սհրմացզուետ են ե էր մեջենննրին: ազրի բարբձվել ԱկնՀայտ նրանց տուրբերությունները, այլնս գժվար է դիմակայել պետր: էի եղելՖ /144ջա չի կարող անազնիվճանաաիդգեն տալ, բայց կարմրաճատն փխառնված-աղզացված-կնրյված «թույլի» բարոյականգերազանցությանը: նաիխ՝ 145/: է Կային Մուխտարովըցավ ապիում «....Թեղին նույն կերպ, ներքին ն պարծով«թեփի տիրանալ»,ծետեապեսետ չի առնայ, առավել եւ` միայնակ, մեռնում է: է, չի՞ լինելու»: Վերանում էլ եւմ խռովել մեկ աոնդոաւմ:չեշոնլուէ երուբուլությունը:Քայց Քանիոբ չբջապատը Ողջբնությունը կենդանի ժարմինէ, մարդկայինբարոյականությունը,որ է Տղայիցե ոչ էլ նրանցմիջն եղաֆֆիզիկական չէ, ոթ Ֆրանառանժնացնում Գամակեցությանձներբ, քե խաթարվում,կորցչատ բանովէ պայմանավորել ուժի տարբերություննէ կաբնոր,մեկի կարողանումէ, վազուժ է, մյուսը չի ձում է նախորդիԳեւ կապր,բնդձծանուրմարմնիմեֆ սողոսկումէ են: եւնելած կարողանում,չի վազում: Սբանբմիայնարտաբինորակներ Արտավաղղ-0նա ձիվանդությունը: է, տաինէությամբ, Շոդերանությամըբ քրիստոնյա ինքնաղոծողությանգնով տեսակն գիմ մաքառող կործանուժների Համբեղգանուր Մնացականյանը ճշմարտությունը պածողն է: իրենք այս պա՛ծինվաղում նե, հ ճանապարծը են. «Քո մեջ միչտ պատմածննիի չէ, որ նրան Հանդիմանում ւշ ոարոածական Հեչտ է, իսկ Հակառակորդխմիի Համոր դժվար է: «նրանցըտեղը Հիմադժվար նա:ԷՖ: միբան ոչնչանում է, բարձրանում են,- չչնիաց նրանքՀիմա կանգնելեն, չեն կարողանում» /435/: Տղանժտածում Է ոչ թե «Հակառակորդի»,այլ իր խմբի մասին, որ վեԳյուղից ստացվածծանրոցըխնժորներիբույրով է լցրել մեծ քաղաքի Հեռու աննյակը: Արմնհ Մնամտածում աղմուկից, կնղորց ու աղատեղություննիրից բադարձիճանապարծը Գեչտչի լինելու, իսկ Արտավազդը էր նան ցականյաննիր աշխաի՝ի մեջ է, այստեղ նրա Համարիառավել ապածով է ու Սաղդաթի խմբի մասին: Նա իր ցավի, նեղությանտերն է, այս առումովիրեն Հարմար:Ջկա այլես Հնրոսի ն միջավայրիմիջն մչտառկաՀակասությունը: ավելի «ապածով» է զգում, բայց դժվարությունը կանջնածէ ն. մրցակիցների ինչպեսԱրմենը, այնպես էլ Էլդար Գուրամիչվիլին,որ "չ Թե խոսքով, այլ տառջն, ինչի «դուրո» է Աբտավազղ-Օտարի Հնաբավորություններիչրջագծիտ, է ոչնչով չի կարող օգնել նրանց ն կամ մարդկայինտծսակըպածոզժարգիկէն, չեն ցանկանում չությամբսճվփական «Խերազդել»դժվար Հաղթածարվոլ ամեն տան Սա բույրերը խառնել մեծ քաղաքիփոտսնգավեի, Հուշնըն Հայինեի ճանապարծիվրացավ է Արտավազդի Հասմաի: են Հայիննի դյուՀամարթանկ էեչ աղզարտող մլթնոլորավն:ՈրջանԱրմենի ԱՀա ուրիչի, անգամ «ախոյանի» մասին մտաշոգվող Օտաիիմնում է Հասած Խնժորիբուչիբ» էն վիացական սածիվիի ն ույնքան մտածում վից մանկ Մ ոսկվա է ճանապարծինմենակ,ընկերը լքում երան,քանի որ էր կամ իրեն Հուն էլգարիՀամար: չ բացված ամենակուլ եվ ինչոլնա Արմեննթիկունքում կատարումն է: ուզումձր Գամոզել,Թե կարեորնառռաֆագրանքի Նման այնպեսէլ նա ֆանքծրը կնոջ գայթակղության մերժում, ճածշճի վտանգավոր երբՀՐՖՎԵՑ, որ դանդաղգալիս էր, որտեղ որ սոնտավ, պավալիորեն Ք"ն գնում ծե, գնապել ովբեր է նրանց ե ծեծուջարդ սարքում էլդարնուղղակի զել էբ նրան.«...Ձյուների մեջ իրենը ձորումբնքն խաչքարն էին գրերի ն ձեն պատրաստ «բարոյական» ամենալողության: Այստեղ նա անզիջում է չէնն չարժվում»/447: է կյանքի պատկերացումների, Նա ճանապարծին պաշտպանելսեփական ուղղակի կյանքի գնով մոլորվածթրիստոնչա Է՝ մերժված մենակ,իսկ վագջի անձատական չնե, մղումեերը միայն Հանդեպ ունեցած սկզբունքները: երա թափիցմի պածճիայնուչքի եկածաչխարծը պիտիձասկանա, որ ճանսողարՇին, են ասլրած էրենց կննսադբուէնչպես Արմենինբ, դրանք պայմանհավորված է ձյուների մեջ կորցրել կամմոռւսցել իր խիղճը... Օաիի միոյն մի լած ուզեց նիանց«աոհսակով»:ինքնասպաչտբարոյականկերպարով, էյամբ,նախնիների Հավատալ,որ գտել է ճշմարիտ բնկերոֆր,նրան, ով ճանառարծինիրեն մենակ իմաստավորված պանական բնազգը վիզակիվերջում դառնումէ միանգամայն չի թողնի: Եթե խմբի ղեկավարըպարտավորվելէր լուծել խնդիրը`բնկերոֆր ե. փոքի Հասարա «մաբդբ բեղգծվում ն որտեղ մեկ ե՛ ձղիածանգում, անդամ դուրս փեբել մարդկանց` մեծերի, մերժմանմթփոքրերի արՀամարՀանքի, ուսնրին դրել է նրա է գության» գաղափարի. թ աղաջակրթությունը ն ու անդամ նոլորտից, դա չատ էր գեզնցիկ մարդկային,քանի որ նա կարնորում էր մեծ, դուցեն անտեղի մարդու կյանքը ավելի ափից մարդկայինչնբմությունը, ապա Սառաթի մի կողմ է դրեց կարեկցանքը, նրան դարձելէ ավելի Շաիմարավետ,Հաճույթենրի չատ, բայց դրանով նա չի դարՀաղթանակէ պնտք, սննհտիմենաալիզմը նրան խանգարելու էր, Հետնապես ու Հլ ավելիէրֆանիկ,քան էր: ոիքան Հնարավորէ, դրանիցպետք էի Շեռու մնալ` սեփականնարատակն ու

-

ու

օտ

ու

ու

ու

պարտականուխյուններ,

4լ՝ Այստեղից ծամար: ինչ պետականքաղաքականութույլ կառավարելու ն նրա միջն: Այստեղից օոցիարական, քաղաքական,միջազգային էլ` մարմջի ուժային կառույցների ներգրամեկնարբանելը, տեսանկյունով գիտնլը, թյան էն»": բնորռչումներն են այդ դատարկության խնչիրները,որոնք աձավոր միաչափ ծավումն «արվեստի» սանդծման ճիգերի մեֆ ն այլն, վկայում լաթեոսյանը, չանտեսելով սոցիալ-քաղաքական Հարգադրումնեսարակություն, «միասնական»Հոգեբանությամբ ու մտածողությամբօժտված բնույթը, բանի որ վերջնական անտքէ Խնդիրների գոյաբանական բիչ կարնոիում Հանրություն ունենալու Հետեողականծրագրերիմսին, ինչն իՀարկն են պայմանավորված դգբանՀարցեիթ Քաղաքական սոցիալական, մ բոչլիի կանխոաանսում-արդյունքում զի 4ճունարկումէ: Ստացված արդյունքը գնրազանցել ցով: միայնբազասականաուումով: ներբ իՀարկե, Ֆոմա Աբվինայի/փիլիշոփաԻնչպեսգոյաբանական/մասնագոբապնս իրենց ակունքները,իբենցերաՎերջինՀաշվովբոլորն են վերադառնաղու բնկալուժներում այնպես էլ աշխարճայագքային մաթնեույանի յությանմեֆ, ՃանապարբրՀձի շչաիունակելումաածոգությունը երանց մլ", եթե փշարկե մասն է, ն առանձին առանձին արարած վլեցության բիդծանուի ցանկացած մեջ չի մեռել: է: ամբողջությունն բոլոր տրարաձների են Հետ կալված դրվագները: կեցությունը բնականաբար տսիբսվեիիչ ՆադյաԿրդիինայի Վիպակում «Ամեն չունչ-արաիածհր կյանքով ապրում է, իսկ բոլոր կյանքնիը միանս Հետո զարքերա մեջ տեղի է ունենայու արթնացումը, խրախճանքից են, դրա Համար էլ աստծու Ճոգսը չի, որ վատեզ մոբի էս «ին ամթծու կյանքն Խումբ թունավորել է էությունը: ուտում /23687: հնք» կյանքն մեկս մյուսի նա մտքով, կանալի բնազդով մղվում է դեպի «օկիզբի»` նախնական,էրկրիս վրա երբեք այնքան ծարավ չի նղէլ Հարստության,պլերճանՄարդկությունը է «յ1Հեռացելիր «(զբից, դեպիընտանիքը... Որքա՛ն բնական կեցությունը, ե ճանապարծննրիով անուղղակի ուղղակի վայելքի, Մարդն Տի, այժմ: որքան մասին մի երկուաժառւվազվզող եբոս աղֆկան, քան,որ Հիչէլոժ էրենդ̀աշտում բավարարմանը: է ցանկությունների «ամննագոծձիկ մղվում իր ամառ գաչտծրումվազել է. չեց խոսում է Ֆրբորգ գեմբով «Մի էրկու Հույզերի գերծաղնցածուՀ զգացմունքների, ապրում ճաՖ /2342: մարդկությունն է միջաքյան տեսական ԻնչըվերջինՀաչվովնիան ուռաաինլ ժամանակաչբվան, Ուրեմն աչխաիչում Հնաթավորէ հրջանիկ ապրել, ե կան մարդիկ. ովջեբ ե. դոյուորեէ կապ միջե վայրից,ինքն իրենից: նրա մտքերի զգացմութների Հոգում են Հեռվում դտնվող ՀարազատիՀամար,«դյուղից խեժոր են ուղարն վերածվում ա նչատականությունը է սեփական իյուն չունի, մարգըկորցնում վել», ն սա այնքան անմիչականու չոչափելի է դարձնում մարդկային միաօՀամակեցությանարձեստաէ լուրո, նության, Հոգածության, երֆանկության զգացողությունը, որ միանդամայն անդեմգոյության, որ փորձում րենից էությունը: ն ն. կան մների մեջ իրացնել սեփական «Հաոսկանալիէր նրա Հոգոցր ամբողչ ցերեկվա ամբողֆգիչերվա այլ 9եդլաքմունքներուվմարդն անկարողէ ստեղծել, աբարելինչԳեեՀագնցած Խր»: Հացն իրականում ոթ բան, առավել նս ստեղծել ճշմարիտարվեստ: Արարվոզ չէ, որ ՀանքարծակիՀայտնված Իլղարնընկերոջ Համար Գատածական սկսած, էբբ կառաջանա Այն պածից Հաց է, որ դվաձում է աչխարչձր: դժվար է աչխարձից գետիափին, տեակիմասին` եզրարուժպատմում առանմնացված մ արդկուիյունը: կկործանվի գրա ավելցուկը /իսկ դա ծրինք չի լիննլու/, տված տուրիստները չեն կարբող մյուռ որտեղ ամբողջ աչթարծձը ոռնատաւկ է նման, իսկ իխոաբեու» Անճիգուժով Գազիարաբոււին ինքնախարհության ն ՀաՄի սենյակՀ՝ երբեք պատուծաններով` աբնելք, արհմումռք առին անցնել: եչսլես մեի պաակնձայտԷ դառնալու, են ծառի հյունըվաղ Թե ուչ բազաձայավելու, ՔուսթՔրեխեքեն, կուորել Սատանի հտ չի բավ:երձխծքըդեւոնեն դենացել: /ճես դյույատնտեսությունը որ մեր ենք, դու կարձում բաղայում կերել խակ պտուղը, մառանում դինինկամա՞ը Քուում է: ճյուղը 4եռքպայմանական խիստ մչակույթի այնպեսէլ Համաչխարծային մնազել»/, Այս բղիլիկ պատկերը,թվում է՝ սլատմվումէ հեչ այնքան ԱրմենիՖի ՛ուՔեիումներում: ռիքան դեմը պատն արած, աշխարծիցթված կնոջ ներմբ ւոյ լիսի ւնկյուն/, Հարկէ առանց վարանքի Հենվել նախնյաց փորձի վրա, անտեսել այն չչուկներով նբա Համարբազվում էր փոբրիկ, տաք, լուսավորմի Հառար. «Մեր կյանքով աղբել է կույրի պես ափլփելխավարում: Ասկեռական նչանակում այգի»: առողիությանը: ոգու է սեփականէության, նշանակում Հետնել Ինչպես Արմենը,այնպես Իլդարիու տոռսվել նս սեփական տունը ըքծ «Գերանդվիոչ մի կոթ դեռ ոչ մի անգամ այսպեսմերկ պինդ ազչկա Հետո դարթխումը»: «ուրախ խրախճանբներից կնոջ Համար տեղի Լ ունենում է այծի տոռուղ նման չի մատուցվել ոչ մի ծնմվորի: Այսպեսինքնաժատուցվում ե՛ ոյծը, հ՛ ուչը, ն՛ հրեծեծ եֆ ուտում պաուկըուլինին, բայց այգ իրիկուն Հբճթումբ, որքանանսպասելիէյ նույնքան էլ ձան, դա Խիիտասարդական սլա/178/: Գերանդին անձրաժեչտության խան» Հնժվորը ձեռքն է առնում վանքովլեցուն մարմիննայդ միջավայրումթունավորելու ոչեսմի բան է: ինջայս անգամ դեպքում ծ, Հիմքը,բայց ծին,գա ծանը աչթատանք գոյության չ Հերքինփեքնապաչտպանական բնազգըերանցժղելու առւսֆին Խաժաբթրումի, Հանկարծ իսկ էթե այգ աչխարչՀում այե չէ «ինքնամատուցվում» Հնժվորին: դէպիիրէնց ծայրենիջը,իրենց«երամները»: կամ «չափը», ապա միջավայրըխստորեն Բանն այն է, ճի անչափխոչորացվածՀասարակական մարմնում«Հոգին ն կրոնի երկու աղբյուրները,ե., 2001, էջ 309: մնում Բարոյականության Բերգսոն, է այն, ինչ հղել է` Հիմա արդենչաոիազանց փոջը՝ասյնլցնելու ն խիստ 2008, ԵրօքաղՓաղօօօֆահը օբ. 219. այնդատաիկությունը,ոբ

՝

թեմաները, ոմնն Քոլեբին պարտադրվող

քու արդ

՝

|

-

ու

ու

`

խախտվում երՀտբամարանությունը»

կացութամեն ստեղծել Է ապինլու պատժում էր մեղավորներին:Ամանդական

ուղիներ: արժանածավատ Հաժողվածէ, Տոլստոյը

մարդիկ անգիտությանմեֆ են, երբ սեռական նւ Հարաբնրություններըդիտարկում են որպես Գաճույքատանալումիջոց: ԼՐ այն է մտածոգությունն ժարդկանց որդունուղղած համակուժ Հայտնում է եջաբարձրանում չունեն:Աստիճանարաի փոչեալենի սին,ովքեր բարոյական սովորական բլիթներ. Հատառսլտուղներ, Հանջմունքներիսանդղակը:Սկզբում Հեծանիվ, ձիեր, այնուծննտն մրգաֆուր, այնհուննոն կանվեսնեի, խաղալիքներ, սեամենաուժեղը` եվ գինի, կանայք: բոլոր Հեչտանքհերից երչի սչանիր, եե, դնում է, սռվորարար ոիով ճանապարծ Դեռ շատ սովորական ուսկանի ն ժամանակին կանգ բոլռր հրիտասարդմարդիկ եթե Քիչ բացառությունեհիով, են իսկականկյանք չատ զենբիչ ծայմվածկաժ չեն առնում, ուրեմն մտնում նե...»: մեռնում՝ միանգամայնՀասկանալի Այս Համատեքատուժ պաիվապես են «Կրեյպերյան պածանջներն զապվասոնատի»Հեղինակի առաքինության, բարձիձր զեաասոում Տոլստոյի ծության մասին: Ի միֆի այլոց Մաթեույանը 11/: այս երկը /Զրույցեեր, ոի

Պ

ձթիկական ոչ այնքան կոչողպածանջը զապվածության Սաթնույանի` Քանի որ այն բխում է բնությունից, փ5բնույթ ունի, որբան գոլաբանական: է չը մարդուն տալիս է այնքան բարիք, ինչն անչրաժետ է ապրելու Համար Ամեն է ծանը ատեղծվում Հնար: ինչ ապրելու չի նախատեսելչռայլությամի (իաչխաւուսնքիմիջոցով: Շքելությունը դառնում է մարդկայինտարատնաակ թնիելարդյունքը: եթե մարդը չի սանձաճարումցանկությունները, ասլա վէբֆին Հաշվով մշտապես մեում է ազքատ, քանի որ դժվարէ գոոնելգրանցբավալբվում է, թե ինքն աղքատ է մյուսներից, բարմանսազմանները:երանմշտա

իրենց նեոչ ստանդար» ապրելածեի:Հարուստներն ծայրաձեզությունների, մեջ, նրանք չէին կարողանումՀանդցնիլ իրենը մարալ էին լողավազանի

իրադնռրանոր տնեկանթատեսելի Նրունց ջերմությունը: Հորդացող միններից ծե արթնացնելու կչտացած զգացողությունննըն բթացած, բություններոչետբ`

Համար:

է ապրել բոտ բնության, է այն մասին, որ անծիաժելչտ Այս անեի խոսում սեեթե մարգը չսաՀմանավփակեց Համաժայն: քրաառաջադրածպաձանջների դառնա անխուտակործանումը օրավուր աճող պածանջների, փական կրքծրի

աչիխաիծինՀերոսներնիրենը ապրելաձեով, մաթեոսյանի փելի:Հետեարար՝ ծն դեպի աչխատառիրություկոչում չավավորությունը, մարդկանց կալմամբ Այս ինքնազապումը: ձը, պարզությունը,մարդկայինբնականկելությունն է վիլակի արտածայտված լավաղույնս ամենովառբելու անչրաժեչտությունը ու

գյուղականկյանքն է, մարդը: Բանի որ երկերը որտեղ այնՀատվածներում, ներկայացվումեն ատնդծադործություններ, առւանմին ժաաբ` որպես Հլմեաքան անչրաժեչտ չենք Համարումղրանցանդբաբաժիններում, Հոապադուսսխան

դառնալ: Այս Համատեքստումանչրաժեչտ է Հիչել Սիմոնինամակըորդուն: տարբեր է Գիքորիե, Բոռյցորբա՞շԽ Դա նոր մամանակներիՀամիոյինամակն թշվառությունըՀարէն դրանցում ներկայացվող մոցիալական պածանչիները: աչխատանքիդիմաց ռր կադրում է ՀամբոյինՀույսր դնել դնռածասիվբա, է, երիտասարդ որերա այլ ժամանակն անգամվարմչի մոռանում,Սիմոնի մեծ մնում ենթակա վոանդների ամեն է Փաղաբում գեպքում ծոր Համար դին ինրած չի բնտեդրբվելու էլ քաղաքակրթության նորօրյաԳիքոր,որ այդապնս բաթռյականությանը կենցաղավարմանն Հարմարավետ նոր, միանգամայն մեծ չինտեգրվեց մարդկությանենորերամին,ինչպես ոխ Թումանյանի Գիքորը չ առանմնագրիել արաւոնամրակում էյ չէ, հի Սբմոնը Եվ ղարմանուչի քաղաբին: (մոռանա զուսպ աոզբնլուպածանֆր երբ մասխդր ներիցաժենափոտանդավորը, ն կորվի Հեչտ կյանքովաառլինլու «խմողներիԳետ գործ չունե, պատրանքին. ու

ու

ծափիոանբավ ինչպես օբ ԺակլինՔենեդինէբ եղածթՀամաիեց Քեչ`Օճասբսի Համարձրազանքէ բուլղարատության կողքին: Ինչպնսոր ծվաՕզերովայի Իգնատեն պու սեկեՀագուստիկարգիթղանցքունենալը, Ինչպեսոբ փիրտոր ոբ ագրի ամոթէ, որ քո այդ Հասակիդկռվի վեճի մեջ բեկենս» /208՛: Սոսկվային, է թիզ իբ աղադա Սիբիրից թիզ տուհը մուսեցնում ճելա փափուկկյանքով ն այրը Քայց ոլո խնդիրի մաթնոսյանիվիպակում նյութական ՀարստությանՀետեից վազելու մոլուցքով: չէ սածշմանափակվում մանկապատաննկան արձակը Գթողըխոսում է մարդկայինՀոռի ցանկությունների առին: ԱնտոնիոնիիՃաբուտոներիաչխարծը ուննցվածքի,չքեղության օվկիանումմոռացել է ապրեեն այն պատմվածքների, մասն որոնք անբաժանելի ազձակի Մաթեւոսյանի չի: կյահքը: Այղ մարդկանցթվացել է, Թե ծարստությանորոչակի չարաքաժին Սա պաուսճամար: նն ընթերցողների տարիբի դրվել մանկապատանեկան ունենալուց Հետո կակսենապրել իրենց ուզածի պես: Բայց դրան Հառսնելուց սկզբին իսկ գրողին Ճեճանապարծի Հականէրեույթ չէ: Սոհղծագործական Հետո մաիդբ չարունակում է նորանոր«բարձունքներ»գրավել: Այդ անընդճանաչելու, Հաամարդկանց տաքիքիելեն դեռածասներիաչխարգը, նրանց` նրի ինչ-որ պաձինառ ծասնում է դանկալի հրեույթին, մեջ մրցապայքարում, յուրածատկություննե Հողդեքանական չը արբում, քանի որ բավականաչափ արագորեն կանալու,հրեույթննրը գնաձատելու ուրախություն առարկային, Համարդրված երեխաների նման Համարել միայն է նն դրանք Միաժամանակ դժվար Հագենումէ, նրաննորանորառարկաներ պետք:Թախիծըզառնումէ պատկերներէ կյանքիլայն նախընարում մշտապես որ դբողը գործեր,քանի որ մարկանց կյանքի ուղեկիցը: Ինչոլեսոր թախծում քր Մարչելոն,ինչպես կայացնել: թախձում էր Հարուստներիթազաքթի կամ Հասարակությունը: Արդյունքում աժնն ինչ մեկ այլ կարնոր Խզրատակադրման ամեն Այսուշանդերձ պատմվածքները է վրջո Հասանելի, մանը, ոչ կարնոր, ի ինչ թվում նբահց 4եուբ է բերում են: լրացու Այդ աշխարծբ,ոթտեղգժվարէ ապրելը: արդյունք իրեն տալիս է այս կամայն դառեում է անիմաստ դատակ: Մճջավայրն մարդկա կենսագրությամբ, իբ օր միջավայրն այն իմաստով, ցիչ դրամատիզմ 1 Մեջբերումը Վ. Լինկովինշված աչխատությունից, էջ 30: -

առ

ու

ու

մին նկարագրով վերափոխվումէ եոր իրականության կամ ոհալության: Մփայն այս պաիագայում կարելի է Մաթնույանիմանկապատանեկան գոիծերի արժե Փը Հասկանալ է. կաւ գնաՀչատելգրանք՝որպես գյուղի մասին գրված ոսւոեղ-

Ի՞նչնՀ, ծազործություններ:

սոմճոթի զգացողությանը,իրենց պարտությամբՀաստատում մարդկասեփական ճշմարիտ բարոյականությունը,պաշտպանումայնպիսի իդնալներ, յին բարձը, են մարդկայինսկզբին`անխաթար որոնքՀնարավորինսնրանը մփուռնեցնում հն պատանյակները,դառնում են սեփական բարձր:Այն զղջումը, որ ապրում առանց որի ամեն ինչ կքվար անտեղի կյանքիանբաժանելիբաղադրիչենրը՝ են այսուսքվական էության անկմանխորությանը՝ անիմաստ,նրանք Հայել ու

երկերում գերիչթող է ավիչավորում է չարքաշ աշխատանքով,որ ոչ սկիզբ, "չ էլ 18րֆոնի, շր մի կէր թույլ է տալիսՀաջի կտորին արժանիլինել, ու եթե չեն գոծանումը առա չեն լ դժգոծում, Հետ այնտեղ պայմանով: մարդին մաբովանգամ չվերագառեալու քանիոթ առրելուձեո ձեւերը, որոնցտիրացելեն ուրիչները, նրանցՀամարգոյություն չունեն: եթե մարդիկ եթե փորենք պատմվածքներըՀամեմատէլ մեր գրականության մեչ չաիունակում են ախժուունչտաննըիրենցբեռն սպրել, ապա գա նչանակում հղածնովելներին,կարող հնք առանձինընդքանրություններգտնել: Առենջ է, ոի բարոյականության, պատվիմասինունեցած պատկերացումների որակներըբնորոչ են ինչպես նրան անկանխատեսելիության ճՀանասասելիության», հն իրենց կամքից անկախդարձնում սեփականկննսակերպիչափանիչ:Բայը եռվելեերին,այնզես էլ դիողի ստեղծադործությանը:Բայց Մաթնոդասական ռորանովչի սաճմանափակվումգրողի երկեիի արժերը: Այդ ենավորությունտարբեիվում են ղրանցից այն իմաստով, ոբ կառուցսյանիպատմվածքները ներք ոչ այնքան տարված են սեփականես-ի փնտրտութով, որքան իիենց մեֆ վածչեն վերոծիչյալ անսպասծլիություննընթերցողին փոխանցելու հպլատանն բացածայտվում դրանք: խտացնում նն ժամանակը:Պատմությունը է վերակերավում բնավորություննեկով, այստեղ կյանքի ձամբնդծանուր ծոսքի մեջ իո: բի մեջ: Պատերազմ է նիր Հեոնանքներովփորմության է ենթարկում մարդկանց: գործերը ճՑառուցվածքադժվար դասակարգել Մաթեոսյանի Հետնաբար՝ Ուժեղենրնառավել Գամառորենեն կառչում իիննը ապրելու սկզրունքենրին, յին յուրաչատկության, քանի որ էականրկյանքե է, այս կամ այն բնավորուԼ22 որոնում: մլուսներեռյլ ուղիներ խյունը,մարդկային տեսակը: ճե մեծերի 1 քենելնրա դճուատի Շարքիսրատմվածքները Հերունծձքի մաին են, սակայն ուղղակիոԹերես նպատակածարմաի Բոն պատնրազմի են նս են ամբողջացնում բեն այլ մասինչի (րոօվում, գրողին ծեւռաքրքբում մարդկայինբնավորուԴրոոնք միջե հղած փոխգարաբերությունների Հարցը: Մաթոսյանըենբկայացնում էղլիշավորը որ կառուցում է մաթեռոյանը: Քյունները: չխոսելով դրա մասին: այեաշթաթծը: Այնպեսոր «րատմվածքենրն ամերիկյանարձակում երեխայի Հոգնրանու1960-ականեերի ավելիմարդկայինբնավորությունների,նէրաչԱյսպես, է միտում: Վան Սկոյկի Տղան /«Արձակուրդից խարծի դիսնորումներեն տարբերխորությամբ նան տարածականծավաքյունն այլ օրինաչափության Հետո» աչխարծումմինակ է, նհա ամենայե լրջությամբ ու անկեղծությամբ լչումնքիեվ: Քահի ռը ուչադրբությանկենտրոնումմարդն է՝ անկախտարիբից ու սեռից, եւոնարարպատումիծավալմաններքինզոաղչանակի դրիայինպատմումէ ճամբարում անցկացրած օրերի մասին: Իսկ ֆարդված, բնավորության ն է մճջ ոչ թե իրադրության կամ բախումի: Այս առումով Մաթնոսյանի Թույլ ճայբն անկարող է Հասկանալ երեխային, հա որեէ պարտավորվածու-» պաաշխաիծնանձամեմագո տանի ճծիոսներե առեչվում են դրողի կերտած մյուս բեավոբություններին՝թյուն չունի զավակի Գարու Հանդեպ,որի գոււեկան երկում Վ. թվաբանություն» զուտ ներքին, բարոյադիիլիսոփայական է Սրիկոնի «Սովորական մեծերիհերաչխարՀից: իմաստավորմանառումով: Մարդն եան են: է փոանգավոր անկանխատեսելիէ վարքագծով,արարքներով,մուսծնլակերպով,կարճ`բնաՄճծերի այխաիձբ սուր ավելի Հարցադրումնեին նա վորությամբ, տպեկայունէ, Հետնարարդժվար է Հասկանալ նրան: Այղպիծիկերեւանի,նրնխայինխարել է ուսուցիչը, որին Հավատացելչ աղվնակը: նեն այնպիսի չՀիմնասին են նե գրողի դեռազաս Հերոսները: Աոիվենինկտրում են ընտանիքից,ետ կործանվում է: Ծնողները կ արող նրանք Վերչինս մնում փորվածարարքներ 4 անչափելիորեն փոթիմի Հույս. դուրն մա՞չրը Թույլ առավ, որի արդյունքում միայնակէ: Վերչում շրջապատի ու նամ իրենք հրձեցՀամարկբացածայտվեն կարող է գալ Հք»ո. Հեթե մայրսչգրի, մի նոր, մինչ այդ անչայտ, գոյություն չունեցող Հասկանա իրեն, իսկ սարթաձփինլին ե ն. Մակկոչսրությամբէ արտաչարոված Օտարման անկախծնվու իրադրությունը, պիտիանեմ»: Խնդիիը անսանկյունով: Հանկարծակի, կամքից բրճեց որ

ն

այդ

ասելիքը: Այստեղամեն բնչ կայանում է

ու

ու

'

ու

ու

է՞:չ

ն. «պատանի աչխարծրեկրալումը արարքը Հանդեցնումեն շբվապատի մաթեույանական ՀերոսներիՀամարանսպրաան(եր«ի,Վոննեզուտիպատժվածթներում:: կարնոր խնդիր էր ինչը է այս պատկերացումներին, լի Հանդուցալուծման:Դա կարողէ Հանկարծակի, Հ ակաղիր տրամագծորեն վերջին պաՀինարմատապես փոխել ըեթերգողի ունեցած որոչակիկարծիքըտվյալ սնձատիմասին/«Մեր ՀԽումչար»վիպակում: Արհմուտքինանչահդգստացնում է մենության խեդիրը՝ դեռաչաս Շերուները է ն՛ մեծերին,ն՛ փոթրերին:Մաթնոսյանի վազը». «Պատիժը», դա վճբարբծրում «Հացը

կարհտիյուիածատկություն են կնրոկարաստեղծման

աբարթենրի գոբծադրման արդյունքում բացածայտվողՀոզերահական որակննիը,որոնք զերծ ծե նկարագրությունից, իսկ Հերուեծրի հերաչխարծձը ներկայացվումէ կյանջի տնականՀումքիմեի: Մմաթեոսյանի Հերոսները,Հաճախկամբից անկախդգործելով այս կամ այն աբաբքը, իրենց դնելով աննլանելի Հոգեկան տարուբերումների մեջ, ինքնախոստովանանքի ճանապարով ուղղակիորեն առնչվում են

բայց ե չեն խորշում իրենց ուսերին լրատառապանքը, կրում են պարտադրված մյդ իրադրության ցուզիչ բեռ վերցնել`մեծերինը թեթեւացնելունպատակով: իգնալը, ոին հեքագիոր այն է քանի մեջ դժվար խոսել օտարմանմասին, Լ Տես

Յոր Ըոօտր Բ. ՈՇշոծ

ԲԱԽ

ՇԸՑքԺԵ

օքաֆեւ ժամ,

ՇՅԱ Ղո Ղեթքաատո ենտ

էօոճղոզ,

Ի1., 963.

ԵՕԷԵՀ1 հ. ՂԺած //1Ծռ «ոսՅձքթդույ, ԻԼ. 1975, Ոքօշոճք 60-Հ ԸՕրե, ԻԼ, հ. Ոքօուօֆոռո//Շօոքօխծկող 8ոճօքյււգիՀհճոէժԹշղո հնատդոօք«

Խլքաւժեւ: 8. 1971.

սոսկցործնմղվումէ երեթան,իր Հայբն է: Մեծերիաչխարձր,որին Խոռնչվում են հիեխաները, բաժանվումնն իրենց բնոն անմոունչ տանող չարքաչներիէ

Առաջիններնանօգնական, բայց մարդկային փխոբերաների: արբժանակատվու-

թյան, պատվիկրողներնեն,

այդ աչխարչն ավելի ճողեշարագատ է երեխային, աժննայն Հավանականությամբ այդ մարդիկկՀասկանանիրեն: Ավելին`նրանջ օբինակեն, որոնց Հարկ է ձղդտել,մուռենայ: Բայց դա եալ անչափելիորեն բաբի, մարդկային, կյանքի բնոր տանող, ոչինչ չպազշանչող,ամեն կարզի Հողմեբից պաշտպանողտունեն է, որին արժանի լինելու Համար պետք է սանձելնձբաչխարծիեսասիրականմղումները,արժանիլինել արարածգազին: Որքանէլ

լեկտիսածմանների, դրանք ցվում

են

բավականաչափնեղ:

դՂժՀետեաբար՝

վարէ մաքի զորությամբ թափանցել երնույթենրի էության մեի:

«Իսկառլես

մտածվածիպիս» /եռ,428): Սա տիպիկ չ Սաթենոայանին: ինորոչորակ է, որ Հատուկ փիլիսոփայությանը աինելյան վերցէ, Հնարավորին» նա ավելի ենթագիտակցականի որ երեույթները գրող Է անդա ննրկայացնում նումէ ամբողջությանժե: եթե (յանբիՀաավածնեչէ, ամեն չ` գրուժ է ամբողջիմասին: Ոչինչսածմանապատված բի, միննույն Ամեն մեֆ: թնչ տրվում է անմիջական ինչ ենրսուզվածէ տնականժամանակի պռատ են

այն դործեիր, որոնք արվել

են

այս ուղին չնորձիվ:Սանդծագործական փետուիցիայի ընրաչման արբգյունքում ՝

եվայիինտելեկտությ պատասխան-պածանչՀիասթասիվելու կերպչի ՀամեմատվելուՀոբ`սաշմաններչճանաչող հերաչխարծիՀե, ոբ չի գարձությունը, նա մտածում կարող էր չավ պատմվածք է, որ Քունինն այս առիթով Ցավի, բարձրաձայնում շուսուասլանքի, Հողնության, սատասխանաւթվության,ենրից, Եթե Մաթեոսյանիձնիոսը մերժում է կյանքի, արվեստիընկալման Հոզանիբենի Համարելուբիականպղացողությանի/«Հացի, «Պատիժը ն, ձԻիմ / դա գդալի ձր դեռես «Մենքեեբ, մեթ ռարբծրբ» ճանոճվարձթ ցիոնալիստակվան գայլը»,«Զեր թվարկությունից առաջ...»Չատասխանատվության բաժինը, վիպակում,ապա իր Համար որոնում է գտնում է մէկ այլ ուզի, որ «րամագռր ունի Հայրը որդու. իսկ որդին էլ Հոթ Հանդեպ,միանգամայնվատաձելիպաէ Հքնց կյանքով,դրա բկ դա ւբայմանավորված չար է միույնությունը ճաղթաձարելու ճանապարգին: ծորենՀակադիրէ հախորդին, ռր Տիբեք ձչ չի ենթարկվում Հեռվից Հեռու առնչվում է մեծերի աչխաբծում այնպիսի տեականությամբ,դրա առաֆփրնթացի բնույթով, Դեռաձասր են ն է բնազդով, են բեուլյունն հրամնառաջնորդվում մարկանց, ովբեր խաբեբաներ իրենը Համար սկզբունք դարձրել Թուչունի տրամաբանությանի: ամեն տի արամիֆոջով, օժան Հ ինքնապաշտպանական բացառիկ բիչներիՀաշվինսուզբելը: չտաարարածներին երանք կերպխուսափում դրանցից` տան այս կյանքի կոբզում սելով ապածողությունտնել մեական Քառսիցդուրս բնության, կենդանի Քին դիպվածներից, մթեոլորսոում: Սան ռայանք ա վարտվածչն աջա կամայն տեսակը: դրանով ծամարումմ սպրատմվածքների են ասա ն դազգո), «քեց այդ կենդահիձեճիի մեջ տեսնել, քւսնիոի նրան Հետաքրքթում ավելիբարդ Հարցեր: կյանքն ամբողջության, ես նա արվեստ,անչնաի է, ն կամ բնչաե՛ս է պատածում,եի լավն եմ, ռրչկես լոշվե է, դու լավն ես, բոլորս լուվն միջոցներովվերակերածլ ցիոնալիստական /4247: միայն տեսականոնակարգելով էլ այն Խնդիրըբրեիեղէ լուծելմասնակիորեն` նեք,փսկվատբան այդուշանդերմ լինում է» ունի, մեֆ բնազդայինբնույթ Օտարման աղբյուրը Հերոռրբփնտրում է իր մեջ: չետնարբար՝ այդ պատվնելի երնույթները: եթն կյանքն ամբողչության են հման բեույք ունենալ: նս է կարող վաձբների մնի մասի կառուցված որպես ինքնախուտովանություն («Մեր Հետեաբարդբա արտածայտմանձենիք կյանքի Վազքը», «Հացը», «Ջեր թվարկությունից առաջ...5/: Հենց այս կացություինտուիցիանբերգսոնյան բնռրոչմամբբխում է անմիիականորնն ե խորքային կյանքը հրա է նր ենքադրում է, որ նրա Հերոսների չունեն սեփական տխրությունը կամ ունակ Հաղթագարել այդ ռլալոնառով բնազդից ուրախությունն ինչ-որ մեկի Հետ կիսելու Հնարը: կյանքիՀանգամանքները ազատ Հոսջի, նականության մեջ: դրսեորումներով, փոփոխությունների փորձ, կյանջի նրանչ, Հնարավորություն էն ավել դիմացինիմնջ ճլմարիտ.ընկերոջը, Հարաէեջնլն կյանքի ՀՆ է, կյանքի անմիջական Ինտուիցիան է գառին տեսնելու, անձչեարասպ: Դա է աոանց որիսրարզապես «գալու,երա ցավե ծողնությունը միելու ուծալկարոպրակտիկ իմասոնություն, հե ամեն ունենում, գություն, բայց չա այնուամենայնիվաեզի չի Հարկադբում քանի ոբ մարդու եբբ Արմեն Մնացականյանին պատճառի,ոի անգամ, ն կամ Անտոնիոնիի մեջ բիչ չէ հատաիրական ֆիլմբ,նրա Արփավան ռոԷմեկնաբանել Հաչվին դիմացինին բնազդը: նեղություն կյանքը այլքերոլ Հասկանալ Հեռու Է ոլնելու պարտադրանքը դառնում է անչազթաՀարելի,իսկ էրբ առավելլսելի փարսախներով որ ը նկալումը, սեփական մեչ գլուխ է բարձրացնում ամեն հնչ օտեղծվում, է խղճի ճայնը, որ նմանվում է աղերսի, սկսում է տարածվելինջնախուստու իրականում էկրաններին ցուցագրվող սրատկերներիը: վանահբքիտնական մաքրագործողխոսբիչընդչատվող էներդիան: ԱյստեչնորՀիվ. արարվումէ ճիգերիդերադույն չարումի ղից էլ գործողությունը վենրապրումով փոխարինելուգրողի ջանքը: Ոչ պակաս «Հուն էի անում, Հ54ի Հեկտարնարժերտասնչորսռուբլի փող, Թոքեր կարոր Գանդամանքեն պատումայինՀանդարտ ոռնը, պատմողիանմբֆական, պրկվումու ետնլիցսՀափնում էր, էլն դալիս, մունջՄեխակը ցա գուրս բերանի հ ժեսոնբայց միտ ընտրվածբառերը, ճնրուների ներաչխարծի, այդանանեղել 2 կանգնում արաբների, եկածին էր ոտքերմ հի քաղաքից գրեթեոուսչում սոնսնում ու չին, որ սատկում այեպիսիկիրառումը, երբ որոնց գորձաղրմամբբաղածիծաղով: Իսկ էի ծիծաղում իբ խԽլթիալքան երեսի մյուս եմ` ուղաթնեում էենԲոր Բոհերհլու այովու բնավորությունը: ԱԱ" ՒՏ " իմ ձանոի Ամեն սբատւհվածք ունի, ասելիքիխորությունն ու առանմնագատկություն Լ22 Հայրենի ծավալմանսամանները, բայցդրանք Հարցերի միասնական երկուա-

ու-

ասելիքը,

ու

ու

ոի, ԱԻՆ,

կաի

ջուր

սարի

աղբյուրից.

դա

«կանչ դաչսոբծ սւոիգվում3 մշռաբնրել «Զուդորդության Լն. Տոլաօրենքով փաչովկԽոլատոմերը, գեղեցկաղեմ սռոյի Սուսվրինի Իջումրբուդը, Ձեխովի դժբախտ կաշտանկան, ՃեկԼոնդոնիՀար

Սպիտակ ժանիքը,Գ. Տրոյեպոլակու սեականվ

անուժ էր, տոնելու չափ ամոթ էր: որ նա չէր ցանկանումՀասկանալ ն ամեն ինչ է կարդալը: Եվ որկարնոր տզայի Համարգիրք որ մեծերնիմանային,թն որքան

դիտմամբչի ցանկանում ապացուցիիր «ճշմարտությունը», մոռյբ գայլը. պնազի են էը: գում խոզերին,որոնցաղմուվըլսելի Դճեոածառը, այնուամենայնիվ, հբենց մեջ կբում զգացմունքներիամբողջականՀամակարգը»: գտնել մարդկային է, հա Հրաժարվում է մեղաննտաել: Քանն էչ այն է, ոթ Մոթնոսյանի որ դււոում չէ որ այն Հացին, է, ինքն արժանի կենդանի Հերոսնձիը` Ախոն,Գոմեչը, դարձնել:

կարմիր4ին Բիմբ,որոնբ, ինչայես Աչխոն Ժռմեչի, Պառավ ու

ու

անտառում

ՈւբիչիՀաշվինապրելըչի (արող մարդունհրջանիկ Փառավ ձին ու Մայրգայլը մախգկայինզգացմունքներիողջ Համակարդիկրողֆիզիկականցավի տռտիճան12-ամյաերեխայիՀամար անտանելիԷ զգալ հերը չնն: Դրանքմարդկայնացված չեն հ վախենում, զայրանում, անչանդատուն է դայիս ատում են տանում, սիրում սեփականվատությունի հ կահդնել Հոբ կողքին, ռր Հեռվից ձիու, գունչի կամ գայլի պես: «Այսինքն, եթե ն կերել է ծառի վրա դեռես չի դիմացել Համար, իսկ վերչին» էլ տղայի միայն կա մետամժորզոց,ապա այս դեպքում ոչ Թե ձիու մարդկայնացումն է, այլ («Զեր թվարկությունից առաֆ...»/: են Վեռք չշասունացածվերջին խԽեժորը Հեղինակի«իացումբ»:: Ուրթչբան է, ոբ նրանքըրեղզանրություններ տարածականառումով գերազանցում է նա«Մեր Վազքը» պատմվածքը Հետ բերում մարդկայինապրումների այնքանով,որքանով որ կենլանի մաբՀեահե, փորձումեն ինն պաչտպանա- խորդին, հախընտրելի մատուցման ձնթ` «ճանապարծորդուխյունի», միններ Խն, ոի զգում են, անչանդատտանում էլ Հանդիսել,ինչն րավորություն է տալիս Հերոսներինտարբերմարդկանց փանմիչոցներ դանել: եվ ոչինչ ավել: Տղայի է Իսկ ս ռառւապանքն երանցմասինխոսելու առիթ դառնում: առանցքում չի անտեսում. Ռչինչ Հովտիբոլոր Մաթոսյանը է՝ խզճի անբեդծատտնքոցով: նին, մասրենին,4ին, նման են իրենք իրենց: Մաթնույանը չի սիրում կամ բահեբմաեղծումԷ ծանիժամանակիպատվերը:Պատնջաղմը Աաթեոսյանն ցառում է Համը, ոչինչ չասող ֆոնը, էլ ուր մնաց կենդանիներին: ռազ զրկանքներով, է են մասին կա զոչվածեների սոմենօրյան Հիչողությունեերով, ԳրողինՀետաքրջրում բնության Հավերժական ձների Հայտնարհրուն պատասխանելու ոլեսինոսելու զինվորի ու մազիտուլցյան դԴառի կարեորմամի, գայլի կամ ձիումաքառումը մը: Հետնեարար անկոզմնակալ Հավասարաչափ պատՀակաղաղերով Խիո» եցվածբով, ուսուցչիպարտադբանքով, Է արժանանում:կյանքը վերաքերմունթի Թեն դաժան է, բայց ապրելու տննչը ամեն ու ինչով: «պարտությամբՖ, կերներով,երեխաներիՀՀաբձակումով» մշտապեսգերակաէ Համբնդծանուր դոյրնթացում: Այս ամենի մեֆ դեռածասի ֆորմությամբ, հեչը չատ ավելի ծանբ է ու Հողին մեկում մաթեոսյանն այս պատվածքի մասին առում Հարցազրույցներից իրնեց Հոգսնրով: մաչող,քւսն մեծհրի աչխարծեն ձ, Թե նրեխայիՀամար է պատմել 28, Հետո արդյունքում տեԶրույցներ, տարբերալխարծներեն, որ Հակադրվող բնավորությունննրը Միմյանց էլ է, ռր ուզածը չի սայվել, ասելիքըկապվածէր լինելու մարդու ն բնուու են զիկանքներով տառապանքով լի ժամանակը: Սյան միջն գնալով ծավալվողանդունդին,բնությունից մարդու «ռարմանը: ամբողջացնում Ամեն մարդ Հծիչումէ իր ցավր, ամեն մարդ մոածում է նախիր մասին: Եթե մտածգացումը չի իրականացել, ապա չէ նչանակում, թե պլատմվածքը չի իր խմբում որպես «Հրամանատար»,չի ցանկանումԱրտավազդին ատացվել:Գրողնսռեղծել է կննդանիկյանքիգոլաժներիդրամատիկպատմուՍագաթր` են տուժելու, աղֆիկեննրը Փմծիծաղումեն տեղը մնացածներն պածել,իզուր էն Սյուն: Թեւ չատ բան պայմանական է, սակայնպատկերները միտում ընդչխնայելովճիվանդ Օտարի վրա, տղաները ծազրում հե, անխղճորեն խոցում՝ Հանրաքումներին ներքին խմաստով կապվումԵն գիողի աչխարթծայացթային օւ ձորն նրանցխեղճությանը: ընկալումներին: նման է վրա Հանկար«Վաղաջում»ճանապարծների Սաթեույանի Օտարը ԳրողինմշտապեսՀետաքբքրում են որոչակի Հարցեր ու խնզիրներ, որՃայացձեռթին, չաղված կապոցը Մխոյին` ո տաբոբիկ ծակի Հայտնված ին. ոքղ ընդծանուր ձնակերպումներըտեղ չունեն: ու Ք"վ, որ ոչ մեկիննեղություն չի տալիս.ոչ մեկից"չինչ չի պածանչում Ֆան. «Հացը» պատմվածքնուղզակիորեն առնչվում է դճռաչասի ՀոդերանուՄոլթնույանիՕտարբ Ամեն ինչի սկիզբը թաքնված մոածոդ Քյաներ,նրա նքրաչխարծիբաացածայտումներին: վածէ ավելի ուրիշների,թանիր ճակատագրով: Հալածվածն ու մերժվածը, տարբծրվումէ բոլորից, այդ Հասարակությունից Հ մարդու ության մքֆ: Տղայիծայրը, մայրը, Հոբեղբայրնիրենը գործին ճն: է. թլում անցյալը վերապրողդեռածասից: Հարկէ սարքէլ քանդվածը,Հավաքելկարտոֆիլը,արեից չորացող խոտը: Տղան ու Սա բոչոիի արձամարբծշանքն ծաղզբնանմռունչ տանող, ինքնամվարուքդպրոցում միայն գերաղանցներ էր ստանում: Աչխարբծը լավն էր գեղեցիկ, է. «Այդպեա միայն նորօրյա Քրիստոսն վող կեջվածքով զոչի պատրաստակամ հայը զբան արանի «իի լինել: Աչխաբծը լավն վատղարձնողըմենք ծեք՝ է թույլ տալիսգովել մասին, ջուրե գան է խոսել իրեն մորբելու թույլ տալիս մճր բնկաղումեենիոհվ նայում էին ԳՐՔԻՆկոլթնածտզավարքագծով: ՄՔՖերը է սպասում իբ ոլոկվելուն հր Համբկամ չՀավանելիրեն, ւզայծայոարնեածաղիկն ժին ու չէին Համարձակվում նրան ուղարկելկորածխոզերըգոնելու: Գոինը /424-: կաժ փրկվելուն» ոտանա. մեծ 1 Վարվառա էր Արտավազդի մենության Ե. 1989, էջ 67: Բանիոբ տղայի մեֆ բավականաչափ Գրիդորյան, ծՀիանտ Սաթնոսյան, Փուսրվածինասել 2 Վ. Փիլոյան, ն ալխոյանմաննիր, էր անձրաժեչտ նրանա̀րծամարծվածին, զգացողություենր, Աչխ» ՎաՄաթնոսյանական արձադանքներ, ու Հուզիչ բան, որ չատ իան իոխերհրա էության մեի: րայի մաբնամոր,2011 էջ 107: կարնոր ու

բնակիչները` ժայուը, կազ-

կանանց

ու

ու

ու

ու

նալիստականբեկալումը Հաղթածշաիելեու միակ ճանապաթծն է, ռի Ընտրումէ ն ծավալում մասնավորապես : 1980-ականնեջի նիկճիում Ս կյանքի բնեկալման, արվեստիաղիարբման բնույթի մասին: Այժմ կյանքի զարգացման ծեռանկարնեիիմասին,վհրֆապեսո՞րնէ ելբի, էնչ է պատգամում մաթնոսյանը: Խոսքըժարդկային անչատականությունն ստանդարտացված,միաչափմոածողությամբառւաֆնորդվողՀասարակությունից փրկքլու մասինէ: ԱրմենՄնացականյանը, էթե լուո է, ապա ներամֆովված է ինքն իր մէջ, էթե Հարձակվումէ, աղա էլէ՛ նույնը, երա նպատակը սեվականանՀառականությունը ժամանակիտավիանող փրկելն է, նա ոչ միայն չէ կաթող ընթացքից ապինչբառ Անտոնիոնիի, այլն չի կարողանգամմտածելնրա նման: գրողը

"

ես: ուսումնասիրե՞չ «-ԴուՆիցշե ես եմ Ոչ,

Թումանյան

ուսումնասիրել» 71607: Խոսբըմիայն ազգայինակունքներինՀարազատմնալուն չի վերաբերում, այլ կյանջի ճանաչողությանսեփականսկզբունքներին վստածելուն: Այն, ինչ ձեռք է բերվածսեփականփոր4ու, չի կարծլի փոխարինելբարձրագոչու Շաճախփզոանգավոի ճանապարծեեր Հանոզ անունենըով, քանի որ այդ ճչմարտությունները ծեվել են առաձին «մարդկայինտեսակի մոքթ զորությամբ: Դժվարէ ուրիչի Հազուառը,որքանէլ ոզնրճաչուք,քեզ վբա առնել,քանի որ այն կարող է խիստ անչարմժար լինել: ինչո՞ւ պետքէ ճշմարտությունը բազաՀայտվիորնք մեկի կողմից,տվյալ գեւլբում`Նիցշեի,ապա ն տարածվի «բոլոր -

Ճշմարտությունը Հասանելի վիւոլիէնի ուրաթանլչյու» ուղղություններով»:

բին իր անձատական,անկրկնելիփորձառության չնուծիվ: ԻրադրությունիՀիչեցնումէ Հռչոտոյի Հներուննիիերկխոսությունը:Անդբեյ Բալկոնսկին զրուցում է ԳինռիՀետ: դա ուսմունքն է- ասավ իչխան Անդրեյը, բայց ոչ քն «Այո, Հերդերի այգ պետք է ինժ Համողի, Հոդիս, այլ կյանքը ե մածր. աճա թե ինչն է Համթզում»:Խլ կերպ՝ինչո՞ւՀէրդգերի տեսությունը մարդկանցՀամար պետք է կ. բեզունելի: լենի արժանագավատ ճչմարտությունըպիտիբացածայտԻնչո՞ւ Վի բշ» Հերգերին ոչ Թե բո» ինձ: Աստիճանաբար էնբոսիանչատական խուքը ներառում է ն Հասարակա կանի, հա խոսում է Հայի, Արացու,Ռուսի մասինն նրանցբնոբոչ որակները ներկայացնումխորը Հողերանության տեիանճատներիմիջոցով: «-Կեր, կեր,- առաց եա,- եղած-չեղածմի գյուղ հս տվել մի ամբողջ ու

Մոոկվա չածել, կեր, կեր: ես խնդրեցի.

-Թոզբոլորն ինձխաբեն, բայց Երկիրըմիայն տարածք չէ,

այլ

մի խաբիր, Հա՞ֆ /151մշակույթ, Հոգեբանություն, ոգի,

դու

պատ-

ամե՛ն մություն,ազգային բնավորություն, անձատականություն, ինչ: Այե

պաշտպանելուներքին բնազդը Գերոսինդարնում է այղ մղումի մեֆ ավելի նա դանակովառանձնացեում Հետեողական:ՎիկտորԻգնատեի ծոցատնատրից էչ Շայեիենեի այբուրհեովէջը. «Կնէրես- առաք ես ծոցաւեհարի տիիոջը- 2 ծածվում հմ, քիխդՔեզ ՓաչիրՖ2230: դուոի:, վնձբես,

ն. խաղաղություն, Հ. 2, Ե., 1975, Է. Ն. Տոլստոյ, Պատերազմ էջ 148:

Համար«Թեւի բարձրաձայնում,բայց դա Հակախոստումըկատարելու է իր Հանձէ/: Քեսյգածա տղանխարմրբամայնել Խոստում Հաղթելու ռակորդին մոռանում 2 էքայսուձանդերժ թեն ոչ ինչե էլ Հեշտությամբ, նառությունը, եղին չեն: որոնք արդարացված մի Հիմնավորումեենր, Նշ բելովՀազար անուններ է դրել զնաճատողական վերաբերմունքով այխարձին մարբգկանը Սաղաթինման կեցվածքչունի, ինքն իր Եւպսոուկի «Մադաթով»... «Օտար», Խեսակե չ` է, էչ Հաղթում է: Վերջինանպուուացամաց տեջե այդ պատճառով զգացմունավելի մյուսը չափից ը նթացքով, անկասելի կամբով անկոտրում ջայինէ, Հետմառղեսհ ոչ այնքան Շետեողական: պես մի բան զգացվեց, սիրո թե փաղաքչանքի Հառյացթում Ո/ւսուպչուճու Հետ չէ, այլ Գալիշ է, Հատ ղայի /խիզճը/ իշկ երբ պարզվեց,որ Արտավազդի նա տփանումէ էի ԷԻ հղբոի տպանո իմ մեջ «կարծես այնոլիսին, մացքի դարձավ վազքը, ՞րմարդկություն լինի նպատակային արագրնթաց էլ Որքան դին»: նակ

ու

ու

ու

ու

ու

աոանց Հասարակության է` մաիդըչի կախողառղպբել բան էլ կարնոի, միննույն ն խիստ սուբյեկտիվ Բեկուղ Հանդեպիր սլաբաքի պատասխանատվության ամն ճանապարչից ճի է իր պատրաստ մեկն Արդյո՞ք վողմնապածության: մի բուռ Թենիան կփոխի ծամար, Թե՞ պածդուրս դալուբ̀եկերոջեօգնելու է Հաճախ: փով,ինչոլեսպասոածնում ու

Խեդիիիչարունակումէ անձանզգատացնել պարտականության Ոբդիների առանձնանում

է Հարգադրումներով: դրողին,այս առումով «Պատիժը»վիպակն է ամեն պարբծէ: Հղկված Այն չարջի գերխիտ ստեղժագործությունն

փ դեռաձառի տեսանվյունով, կատարվում բությունը:եբնույթներիբեկալումը

որեե ռը տարբերվում է մեծերի Հայացբից, դա դեռես կյանջի լաբիբինթոսում Է անարդարությաննու բախումն կերւվ չաղարտվածպատանեկան աշխարձի բայց ստխպծնողասծր, դաժանությանը:նա ությամբ բիչ է աօնլ ազնիվԷ ն սլածենլսնփաամեն ինչ զղալ ոբրտով վաձէ տանելկյանքի ծանբությունի, կանանծատականությունը: Մաքեույաննայստեղձլ իր Հերոսիճամար նախընտրելէ «ճամփորդուու

կյանբը,մարդին,դեպքերն մեջ են փմաստավորվում եբադարժձություննեիի: աղզեիվմարգ բայց բառը, Գրողըոչ մի տեղ չի գործածումճաղզնիվ» մոռա կանց մասին սլատմություն է մի էականտարբերությամբ.նրանքչեն հրանցպաիբծում ազնիվչինելու Համբավիմասին: Որքանէլ Հանգամանքները այս ներվակ այխարձում տաղրել հն անելանելի վիճակներ, այսուծանդնրժ ծե բխել նրանց Հովու չարունակում մարդասիրությունը ազնվությունն անարատությունից,այտեղ է նրանցՀմայքը: ԱռաջինՀերթին Արմիկինը.որի

Խլոնը»:Այդ ըեցբի

ու

օա

ու

է ներքինզգացողությունենրի չուրի Գյուսվող կյանքիընթացքնազդակվում է` դաժան ինքնամաղպատվերն Համապարփակ վիպակը նրա ննրալխարձի լումի Հասնողչեչտերով: Թեն ավարտվելէ, բայց չարունակվումէ տառապանքների, Գաոնրաղզմբ զգացողության,կանանց, Երեխաներիծանր աշխատանքի,չնակեիուստների ամենօրյազիկանքնեձմռան, միջավայրիցՀալածվածփախստականի, Հանջող ու

հի պատկերներով: Ամեն անկյունից աննաձանչ

ու

անթար նայում է խեղճությունը: Հան-

դամանքները 10-12 տարեկան տղային «դարձրել» էն տղամարդ, «ամենայեի դեպս նա իրեն այդպես է զգում, նա Կղարտավոր» է մեծ լինել, մտածելու ե Հ Հչտա'ալել3, գործել«Ժեծի սնա: Դժվարգյաանքը ծրեխաներին ծարկադրբումէ առլրել ուժերի դերադույն լարումով, Հակառակգեպքում անչնար կզառնա անգամմածեովապրելը: ԱրմիկՄնացականոսնի մոռածողությած Ճոսքննին չշատ է, ւոմնն փեչ ՛

են դառնումէ ուչադիության առաիկա, հինույթներե ախժագանքվում Խեբաչեն տեսարանըկամ ապրումը խթան գառնում մեկ այլ իրսԽարչՀում: Դեպքը,

դարձության կամ սլատմության,ն. աչխարՀչնստեղծվում Ե միմլանցից ազգակվող զդացողությունների պաւռկերներով: Զմռան` թրի նս կտրող ցուրտր սողոսկում է թանձր դռան ու չրջանակի նեղության, ցրտի ու Համատարած է Հոր եերկայությանմեչ դգեռագասի Համար մեծագույն բարեբախտություն չաբաթրմի անդա թյուննզգալը, որ տուն ձր դալիս արագ Հեւանուժ բ: եա ռումին երիների ձր, իսկ իրականումԻր Խղճի պատճառով ստասնապետն «գերիներիգերին» էր: Գործողությունը ծավալելու գտնվածկերպըՀնարավորություն է տալիս ոհալ ժամանակիու իրադրությանմեջ Հոոեղակայելթ բավականաչավմեֆ ժամանակու Խաիածություն: Քանի հի նպատակը Հոդու պամության վնրստեզծումն է, ինչը ժամանակիմեջ չի ավարտվում: է, ապակիներիսառցակալածեն, ներսում տաբ է ու Թեւ դրսում ցուրտ է ենթադրվում դո թույլ, անդոի, խԽեղճությանը առլածով: Քեսյց միախառնված ապաձովությանզգացողություն է. չան լափի դույն աղֆամուղջումվառարանի ցոլքերը վախվորածֆերմություն են արձակում,ու ԴՈ դիա Դ գե ՀաՄՐԸ ԳզՐոԻՑ ժեխէ փնտրում: Ամեն ինչ աղայի Համար«կվում է արարքից, գործողությունից: Դրան «իի Հքոն իմաստավորումը: եթե գա, առայժմտարիքիպատճառով,նա չկ կարողանել, ապա ղդա կանիւէեկուբիչը, ոբ Հեղինակություն Հ նրա Տամար: ԱրմիկՄնացականյան անունովզայի 4եռքիցգայլերը խլեցին չանը: այի է, ռի ոապոնը Փոնոթներից այդ շուննինքն էր բնտրելե բեական է մեծ էր գուրգուրանքն ու սէրը նրաՀանդեսը:Բայցտես ոի չափիցավեմի ֆերմեռանդություն ու գենե այդ ձմեռ չանը պալտպանելուցանկությունն այնքան մեծ էր, ոի ժամանակ ու նան Հնախավորություն էչ չկար չառիակչոծլ ռեփական արարբի Հեոնանքները: ծջան դոմից դենն ու պաոավ տանձհնուց դքիսըչանը դեո կնեդանի տնստվ օւ հղավ մի պած, որ ինքը չան ու գայլերի Հետ միասինէին... Գայլերը Հեռանում քին առանձին-առանձին, իսկ չունը չէր վերադառնում:Ֆղանեւ եկավ գեպիմայբը, նա էր վախեցել,եղել էր գայլերի մէջ ենթադրծլիծր մոր գովեստը,բաց խոսքը ծանըէր ու հրբնք չմոռաց» վող: Եթէ ղան ձիմարաբար չի իվերոծշմակ չունըե կփրկվեր: Ու թեն տանը մայբըոբդուն գովեց,բայց դա Կուտ գովեստ էր, իսկական (արծիքը կչտամ-

անտերու-

ժիասնական եզրից: Աչխարձի

ու

լ

ծավալին

ու

.

չ

բանքնէր: մա անգիտակից ե ւհմիբան:ե: Բ,Բայց կարիքն Հբիսլում էր` կամՔից անվախ էՆ հ ավե Հարկադրում հբեխա, յին ավելի ճամանակը արագ ասու եե ալ: նա «պար »-

-

բնդամենըերեխաէր էի նախապեսդիտակցելսխալը: Բայց տավոր» ձր կրում: Հոգում խարանի «լես խոսքը Էն .

նա

ն

մոի

բաց նյարդին կոզտոբքն ՇպՀերոսներնալխարծնզգում Մաթեույանի վելու «նո: գինվորի նման չոբի Հաղդին,պարանը Քրոջ արագ կարմիր ուռ

ռուս

Նա ուղում էր կարծել, Թե Հոր կողթին փոքրթէր. հա կոմ Հետ ն կամ վազքով առաջ էբընկնում,ինչպես փայտի գնալիս տղայիչունն էր անում: Հերթինծոր ՀոդարփոքբՔանիոբ Շողու Խորբում,էության մեֆամուսին նչ թեթնացնելու ներքին անդիմագրելիպածանչկար, ապա այն Հարկ ձր Եթե սողա ծոգու ճշմարտություննփվաի«Համադրել» իրականությանը: ժեջ ՀԷ Հոբ վարմեֆ չեն,իեչպես որ Հակադրության Հակադբության ֆՓագիծը ու կարող է նրանց մծ դս չէ կյանքի ա ռան նշանակում, ֆագիծն էությունը,

տղանվազեցՇոր Շետեից: աբած՝ պանդ ընկերիէ: Քայկ քայլը տղամարդ

ու

կեիծ: տանելի Հակասությունենրից Համարդառնալ ինչպիսին ծրնանցի երանցՀամար դժվարէ առնչվել «լնպիսի մարդկանց, ու խոզն էլ դեո չէր է, ոը ողորմությանպեսդեռ չէր տվել բաճկոնը խաբքբան ու

տարել:

բնորոչ Հիմնական Այսուչանդնիմո՞ինէ տղայի ն Շոր բնավորությանը

Շռրով, բնչո՞ւէ ռկա ներքին,չբարձրաձայնվող ոբակը, ինչո՞ւէ հա Հիացած աննրբանկատ վարբմունչի մոռթ Արմիկը ընդունում բողոքը մոր Հանդեւ:եթե մղելու չի ընդունում ե հիա`Հորն ամեն կերպ պայտոնասիրության է, բանի որ վիրավորվում գայթակղություեր: նրւս կանացիփառասիրությունը կածանովգալիս ու ընկնումէ «բանդիրդեկավարամուսինըմիամիտ-միամիտ ննրիբերանը», մինչդեռ ինքը կարող էր միամիտորեէ մչակիսարնուղարկել

Քր, աղա

՝

սարքելու: նման է Հորի,եա բնազդովու դեռատղան ձությումբ ե Հաս զդում է Հայբը, դեպի աժմբողջությումբ Հասիիմազությամբ: մղվում կանումէ նրա Հոգսը: ներքբնտառապանքը:Գայոնրազմըմուրացկանության դեո, մի իրենց կարողությանչառխով, նբնխանեին էզրինէ ծասցրել մարդկանց, ու սռունն թեն հն գործին, ինչ-որ կերպ սյածելու չարքսոչ բանէլ ավելի,լծվել մասածհակու բերելու փայրոր չ որատմումմ անտաուխը տղանուրախությամբ նա Ջավ հիականարժեքը, Հայիբ գիտեայդ աշխատանքի սին,այմուծանդերձ ն երեխայական մ իամդբած է ապրում ածսնելով չողոայք Թակարգդը` փոքրի 500 ռուբլի վաստակել, տություննու թաքուն Հույսըգ̀այլ բռնել ուի վերջո են մեֆ» դժվարէ «մարդ» ԱՀա այս «որբբվածաղքատության գոմիդուռը

ե, որ Ակնչձայտ

ծուզում նրան: մնալ,բայց այդպիսինէ տղան, այգպիռին1 Հայրը: է մեջ գլիավոր Հերոս-բնավորություն ոտեղծագործության Մոաթնոսյանի հիմարդբ, դրսնորու դառնում կյանքի ճանդեպ ինքնուրույն վերաբերմունք Առաջին զգացումը: տեղ առաջնակարգնշանակությունէ մւռանումսչարտբի ապրելու ճչմարՀայրն Հանդեպ: միջավայրի Հերթինպարտք մերձավորնծրի, :

մարդկանց օդենլու է չաիբոոչ աչխատանքի, որ արտաձայտվում տությունը,

ժողովրդական վարթադծիմեֆ, 4եռջ է բերել նախեիներից` «ատրաստակամ ոդու,

նա ապրելու նպատակա-

ժառանգմանճանապաիծով: ավանդույթների

չի էլ փորձում իմանալ: նբան դուր չեն գալիս «ա՛ֆեոչինչ չոտեղծող, բայց լավ ապրել ցանկացողները:նա իրնն բաժին Հասած ծանբ կյանքի Համար չի մեղազբում ոչ մեկին հ պատրաստ է ինբնակամ բաչծլլուծը: Հայրը նրբանկատորեն չլսելու է տալիս ե կնոջ «խարդավանքը»` լավ ապրելու պածանջ-Հանդիմանությունները, դրանք Հեռու քազաՔից այստեղքափանցածհոր բարոյականիդրսհորուժներ են, որ փորում են

Հարմար ձն

բիո».

չգիտենն

ավանդականչացութաձեր, ուր վեբաձնել

մեկըմյուսիցոչինչչի խնդրում, ոչ մեկի կյանքը չի դառնացնուժ նքն գառնացնում է, ապա միայն իրենը իր ճշմարտությունըդարբնում է սեփականկամքով բազուկների ուժով: Տղայի Համար,անքասվանալիէ աայլապանիվարքագիծը «ե՞ք կար էի ւելդոլետՀեչաությամբ գործըմուլ ուրիչի ե ոդ ուրիչին փիրոսեվոսկան վորելու իրավունք վիրապածել: Չէ՞ր կարձլի թեկուզ մի Վեուքովսամիտաչել 1 սամոտենը կապել ձեռքով ու ու ուղու ատամնեթով: կառավարիչն «Ջղայի ճորտը միայնինթր տղանէր հղել»: Հայրը լավ գիտե որդուն` սեփականարարքների. սեփական պարտջի գիտակցումունեցողին: Թեն Տղայի Հեքն ու ոտնամայնեիրկորչում էին Հոր Հեքի ոտնաձայներիմեջ, սակայնբավ գիտեր, որ որգին ժո տան այս օառնաետ է ժանիքին չգեաց,գալիսէ իբ Հետնից: ճտղան իբ անցյալը ինքը ւողայի նայ ոռանածետքերը ապագանէ», կոխելով, ելնելու է ռառը, ամայի,արնոտ Լեռբ: է է նախապատրաստված, Այսուճանդեր4 աղայիծամարթ փորձություն դրա «Հեղինակն» ենքնէ: են, ԷլԹէսառնաժանիքի անծայԵթեՀանգամանքներն անչաղթածարծլի բածիր ձյան չեբտի տակ դժվարէ գտնելխոտն չալակկապելը,ապա: գա չի նշանակում, ռր տղան պետք Էէպարտություն կրի ե Հոգնոր ոլորաուժ՝իր նեբարոյական նորմերը ոտնատակսոաչու ճանասլաբբոշխարձում ձնավորված Հով: ԱմբողջՀարցե էլ այն է, որ այդ փորժությունըպիտինրա էության մեջ բացածայտիգաղտնի, անտեսանելիու անանցորակները, որոնք միասնական ձե դարնում ու ծողուճշմարտությունն դրսնտրածվարբադիծը: Չրելթի խծլագարությանՀասցնու անծայրածիրսպիտակության, սառնամանիքի մենության 24 տղան փախավ, Քանի բայցֆա տուն էր գալիս: որ Հողու ձր: ուտի դեղի ինքնանվաուռացումը խորքում ամոթանքի փարանն տանողքայլերը դառնում են անարգանքը մեղմող միջոց: նա, որ Հոր կողքով, Հոր Հետեից Քայլելով, գրեթե "չինչ չէր զգում, ու նրան բնչ-որ թներ էին «տանում», դա բարեկամության թն ընկերությանկապիպես մի բան էր, ու Հոթ վերաբերմունքիմեջ ազայի «պնտքականության որոչակի ապացույց» կար, Հանկարծ դեսլի տանող ձահապարձիգնաձատաինքեաչառտատումը կան-նրաչխիքը փչրվում է՝ իրականությանըզարնվելով: «.... Քամինվեզում ձր սառցալուլաների մեջ, ն սառցալուլա էր Թվում սեփականողնաչարը»: ֆրանթաքնվելու նպատակչուներ. պարտվածիիի գոյությունն ի ցույջ դրած, աղչկա կարմիր չորը Հագին, Մեղբատանձու բլուրով իջավ իրենց գուռր: Մեկ առ մեկ, բոլորի դռներից երնում էր կարմիրչորը, Թող ծրնա՛ր.նա իր պարտության կարմիր դրոչակը վրայից էր միայն այն պադզվանքով Հանծլու ոչ

ու

ու

|

ու

ու

ու

ու

ու

ու

չին, երբ ոչ ոք դա այլես չէր տեսնելու: հրենարժանիչՀամարեց տուն ժտնել: սպառնալիքն ու վիրավորանքը, հոր գործի դնելու եվ մորբազմակիխնդրանքը, ցանկությունը, «չի նչ, "չի նչ չեն կարողնրա մեֆթուլացնել ամոթի չնվազող կանգնելդոներ, որ մայրը, եղբայրն քույրը դառնությունը:նա չի հկել եզճանիրեն: նա ինքն է իբ ամոթանքիբեռնակիրը,ն ղա ավելի ծանը է, բան բախոին բեռանիըծնաղանդօռր բերածչալակը, որ անցկացրեցզոմի սրած ու

ու

ու

ու

չ աշնսոեղ, որ Հայրը, «հայրը» Էջբասյբծբույնատեց: Տղոշն Ելել,կանդնել

բիկ

ու

տեսնեն,

որ

ինքը կա, որ ձորից չի Ընկել կամ չի դարձել գայլերի բաժին:

մոածում է նիանցէ ոչ իր մասին: Խան մտածում է Հոր մասին, երա բեռը Տղան մասին, իսկ մոր դիտողությունը /«0ւրիչներիպեսթոլ աֆերիստ Թեթնաջնելու հո պես է Հնչում: վիրավորանքի մեղավոր չեմ»/ուղղակի չինիչչարչարվի,

ֆլան, նրա միտքը, նիծար մեֆքը վաղուց գիտեին, որ ինքն իրննից աննէ նպի գոմի սրած ծվարծլու է ծոր բնուսն տաքության մեֆ: իսկերբիրենՀամոզեց,ոբ սառույցը փակելէ ապակինն քույրն իրեն չի ստեսնում ու, էրնի Թժ, կարելիէր գնալ... Ի վերչո ղան «մոռացավաղջնակինէլ, իրենէլ»: նա անկարոզէր Հաղթածարելիր մարմնիդիժագրությունը: Տղան կովի ե մոզու արանքում,ֆերմությունն աստիճանաբար տեղավորվեց կլանեց նրան: պատումի կառույցը չի կարելի սազմանավակելմիայն ձոր ն ԻՀարկե. կատջայվելու

ու

ոթալեսփոխլրացնող տղայի

ամ Ա մաթնոսյանին

ուժերի

Բանն Հչ այեէ, «րուն որաւոմությամի:

հի

միագիծ ճակատագրեր ննթկայացսաշմանաղուն գրավում է ժամանակըն ոչ Թե օրը, նրան գրավում է ազգային ձելը:Լ Ֆկաբագիրը Հնարավորինսամբողչության մեֆ: Հետնապես այդ նկարադիրըչի կարողլինել միաբնեռ,ամեն մարդ սեֆականմղումներով ու ներաչխարծովէ մոտենում այս աչխարձիկարգուսարջին, ն դժվար4 ակնկալել սազուն ընթացք ու միակամություն: Մաթեոսյանն ծայրարեեռները:Ավելին ընդգրկումէ ազգայիննկարագրի այչ բնձոներըչեն սպառում ամբողֆ«եկարակալը»: Գրողիգրիէը«շարժվում» չ ղջ ամպլիտուղով, է Ցանկացած տիս այգ նթան ձետաքիքբում մարդկային նլարագիրն իր մեջ անմեղի,լավի, վոնժիկոզքինունի ն անմաքուրը,մեղավոԻՐ» վատը, հսեմբ: Եթեչողան է վաշտակումառչթելու. ամենօրյաչարբաչ աչլխատանքով բբավունքը,ն գա կապված գրավածտզի Հանդեպունձջած պատամխանատնա այչ կերպ չը պատվությունդղագողությամբ ու հնքնավերածակումով, Սրացնում կյանքը, ապա Աչոտիկը՝ Հեռավոր ազգականիորդին, քաղաքում գառնում է ինքեօտարվողմարդու տեսակ, ռի տղայի Հոր Հիչողության մեֆ մտաէ որպեսանչասանելի օրինակ,որին պիտիձգտի օբդին: Աշոտիկի ճռում ծում է մեծի պես: Սա Հանդիսավորժողովներում ընմ է բարմրանում,խոսում ձյ արտասանում, սովորեցնում: եման բան անդամ ծայրը չէր կարող, ալդ մտՔի միայնկարելի էր քրտնել ու կարկամել: նա ժորը Հոգնակի է դիմում. «մամա,Թույլ տալի՞սԷք», կարծեսոչ Թէ ժի Հայր ու մք մայր ունի, այլ մի բանի: Օտարման ներնույթչէ, արբձետտաԽնդիրըմիայնբնատհիքումդրահորվող կանԼ22 մռբի դիմելուձեքճբե մեծավարի ւ, ապրել" ուսուցանելու, չբիապաքն

ոէ

ւ

է իր

ու

տի Հասհաիորպես օրինակ դառնալու Հանգամանքը,ապա օտաիմանխնդիրը դառնում է Համբնդչանուր ծրեույթ. իրական, կենդանի կյանքից օտարվիլով Ստեփանը /Հայծրենտարբերակում Աչուտ/,Գերճը,Ալիկ Թոմոյաններըչգնացին հինեց ճեր Հեւոից գեւի չեւներն ու չփախան կտրող սառնամանքքից ամոքա-

բաբ...նրանք մարդկային այլ

առամացյ տեսակ: էն

«դարձել»են

մնացականյաններիարմատից, բայց

էթէ Տյան վյանքի մի բնձոն լ, Աչոտիկըմուռ,

ապա

|

տղայիՀոր ձակալ-

Հակադիրորակներիամբողջություն է մայրը: նրա մէջ թաքուն-աչկաթա փառասիրությունըորգուն դուր չի դալիս: Նա փորձում է ամուագրոնորվող ձուն գայթակղելպաչտոնասիրությամբ, լավ, Շեչտ ապրելու Շեռանկարով,ինչէ Հանդեպոմնւհւունչ անտարբերություն ունիամուսիել:: Մորըկողմ է Հեռու կյահքով` փափուկ, Հարմարավետ կենցաղով առյրելուն, Հեշտ քաղաքներում

աաոա Հեա

դասավորել մարդկանց,աԺ:ովբծձր ՊԼՔորդաո

աֆերիս

(Ո են

իրենըկյո կյանթի րոց քը

Դ

ն Բոցողն բացառել

ամենօ-

բուքյունը երեսնցի աֆերիստն Հ: Մոբ`ռիդու Հանդեպ ունեցած չափից ավելի գուրջուրանըքն անձանդաէ առմաորի ԱռանցԽզճի խայթիՖա ապռրաադրիում մեջ մռեելՎբայի ծլի տությունը հրան դարձրել նն ոչ նիիանկատ,կոպիտ: երան թվում է, ռր որբաճկոնիդիմացպածանչելովխոզը: Հայրըչի կարողառել, թե չի վաճառում, զեռ մայր`ինքը լավ է ճանաչում որդուն, գիտե երա ումեղ ն թույլ կողմերը, խոզը մինչե գարուն հրկխաներիի ուշնլիջ-ազրուտան է, իակ փողին զրա «կարգավորել»ամեն ինչ .Ատեապեսկարող է Է իր չ էչ անպետք: Բայց «ծիչ» մայրավանսիրտըչե յա բաւնկոնն սխալվել: ապրել. «Վլոբող» սովորեցնել Հին Ավելին ղբողբ միմյանց փոխրացառող, միմյանց լրացնող մւսրոյականու- պարզվում է է ն այն էլ ենչոլքո: Եթե հայն անգնբագզանցելի է, որ կարոզ թյուն ունեցջուլեենիի կողբին տհանում է հ բնության երնույթների իրարամերժ բիո Հոգան ինչ-որ կերպ Հաղթածարհլու 4եռեսիկումների մեջ,սոխ տանձենու թնո 1 որակները,դրանք են ստեղծում կյանքի ամբողջականընթացքը: եքա «սողամարդկային»արբժանապատվությունի որդուներաչիարծի, «Գան ասել էր. կյանքի ղայդա կա, Հազար ղայդի կյանք կա, երա եսակնոից: «Ականջըմտած բչփչա՛,թչխչա՛- ուռավ տզանվաչտպանելու ղայդեն էլ էդ է: Քաց,ազատ` աղբյուրը հթգում է, ամր տրաքում է, լեռների քն դիտեսթե մենակ դու նս» /5207: արանքիցբամին փախսէ իեկնում կռացնում ծառերը: դարավոր կաղեինչի կինը, որի կուտությունը ծնվում է որդու «անՀ ոչ նրբանկատ Միամիտ, է կործանվում... » /5217: դեվ տածած օիրուք, իր մեջ ունի կամային այնպիսի Հատկանիչներ, ամաչումԷՐ մբա ծառաչելով որոնք են ինչես բնության մեֆ հե տարբերերեույթներն ինքնադրսնեռրվում՝ բանսպասելի չառնում են ստեղծվածկարությունից դուրս գալու միֆոր: Նա արարող, ցածայտելովիրննց բնույթը, այնպեսել կյանքում տարբքր մարդիկ իրենց ստեղծող, պաչողսվածպանողնէր: Նա Հիչեց ամուսնու ծն կամ մաաղիությու- աշխատանքիդիմաց չտված պարտքի. գնաց խնդրեց-աղաչեց արարքներով բազածայտում սեփական եծրաչշխարծր բերեց խոցը, նը: եթէ մեկբ չաիքաչ ալխատահքով նան պատերազմիավներածություննեւ Դանելանց ծնուրր չարդած այծր բերեց, լվաց ավիրված գոմից բուկը ծակ ւռուն կոիուստների միջովէը Խքղճուկրակ գոյությունը բի,դյուղի 47 զոճշերի վերքերը,այծր արդեն պիտիծնի: է Հասցնում դիչերով,ոթպնսգիառավոտշուտ նորիտ սաբմինը ֆարդող զորայդ կնոջ չնորձիվ «Գոժիսուրա ձով,օֆախիչափ արբելի կնեդանությունը ԽՆ ձին Հասնի, եւս կարող չ ծաղրել ՀեռնանթեերըՀազթածշարվելու բանիոի պատերազմի է մտայ, Դ կարող է ծիծաղել, ճիդերի վ,- նռ կաթող ուրիչների կենձիենագմանչնործիվ, ապա մեկուրիչըբ իբ փախստական4ախորդությունը,առավելագույն է հրո չնորչիվ» 5197: գոմբկենդանի ե դոյությունըֆարունակում է սլաճել անտառնծքում: Թշնամու լեմ բացծոգսհրիտակկքած սոդանտհանում է առօրնականի մաքեոսյանի Այսպես, ճակատկոիվ գնացողը չէ: Փախատականը խայտառակճանապարձչնանցել է ով, աննրբանկատ մեկին, ռբիեջ Առովածէ Ֆուտած: նա ամենօրյաաչխատանք ինքնանվաստացման, ինքնատառապանքի, վախի չընդշատվող տենդով բունկբնտանիբըպառադապանքով աննլանելիիրադրությանմեջ ելքեր է դտնում' փած: Նթա ծղոր կարարինըչի որուռացել,Վայեր կմատնեի Հալածյալի խեզն ՀելուՀամար: գոյությունը: Պատժիչ ֆոատի սարսավիի առջե նա կծկվելու էր որոտը գուՔայցայս ամենըՍաթնույանին Հուզում, անչանդառացնումէ իր Համար Ջեն լսելու ձր միայն իր մեռյալ գոյության մեֆ: Խորովածի նրա կրակըչէր կարեոր խեդրի Համաղատկերում: Ազգայիննկարագրիտարբնը երանգներն բոջկվելու, ծուխը ծր(ինջ չէր խփելու,քանի որ գոյուխյան այդ ձեր, մերժված, ամբողջացնող բնավորությունճակատագրերը ներկայացվում են կործանվողարչամարձված աղզրելաե.էր: Հեռացող գյուղի Համապատկերում: չռայլ, ուրախխմողՄուրադը, ոի ձենց կեւզեսՀայձծոյում Շփերթ, էր հրեետպատերագմյանՀայ գյուղի ներքին կյանքի վերլուծուՉատժվածքը խաների կանանցներկայությամբ,Հրացանովծառի վրայից գրեց վաղխէ, որ մչոադլնս դժվարություններնուսերին է տանում: հյուն-պատմությունն «Ես մւ իա դու մեթ ռր տականին. Քու արձանը... չե՞.. վախեր ալբում չիորումղ մե «կարճ արանք» թվաց, լն լավ է լինքլու, որ փաղացներումմ Հեբբ աշղունի հս: Գուցե ք սրա մեջ մարդ մնալու, ժաիդու վարկիբարձը պածելու ցանէ լինելու, ամբարներիցՀացի Հոտ պիսի դա: Բայց:.. դու չեզավ, տնտեսանա կություն-մղում կաբ: Բայց այս Հ«ասվետականությունը» գործադրում էր փաիժան ձա ականջի եռիձեր նոր զարարնրություններսարոաղդբեց. «եզան ուրիչի կյանքը տնօրինելիս կամ գնաչատելիս: Իսկ երբխոսքի վեիարբեբում էր է է, գնացել կոլխոզ», մեր տնականնյանն էդ եզը մեզանից եռեր Քաուանց րեն` Մուրադին,առլա դատը պարցեց, որ այդոլես չփերթ, չռայլ էր ուրիչների մարգիոը գուլանը յուղել պածնլէ տակիՀարկում, էրկար«իտի օպլառբ, կյանքը դնաչատելիս, իսկ բանտայինձիր օրնեիք վրա լացը դայիս էր»: մեչն կփտի«դարբնորպողպատը»: Հետեւապես բարդությունները,խոչընդոտու

լ

|

իոզծուրդ՝ գրաձանգներովլ

Է

աօ-

Հազար ու

"է

ու

ու

ու

ու

ու

ու

օւ

նեին ավելի մարդկայինգործակցության Հետնանը են: Սաբսավփքլին այե է, ոի Խման խելակորույս դաղափարներփորձում են իրականացնել մեծ, Հզոր երկբներում, այդ Շամողմունքնեին են վերանում ինական կննսաչները, դիանց Հետնանքներնեն նե.պատերազմները: են գնացնլ տղամարդիկ, ամեն ինչ ծանրացել է կանանց,երեՊատերազմ է «յքաք, իսկ գրա խաների ծերերիուսերին: իրնեց ա ուժե ամա ՃԻԳԸ մա

Աբել

ու

Հանձլու չեղած աԱ" ՔոԳարար»

ու

Պապըխոտը Հեժէլ է ողջ ամաոր,թեն

Համար փարդին ձերչին Գոյությունը մչակի մի ժամվա

գործ ո» տեքացել էր. «Անդրանիկ, էջ. Անզորությունից Սբմո-Ն, Ազ»-ֆ... դա

էր

ւր

չեռթ- Ծքբունական արդեն ապառվողուժերն անչնարին ծե դարձրել դոբումէ

խոտը բերելի, ու հա աշխատանքըդրել է թոռների ուսերին: «երհխաներին չարչարծլու դիմաց պապը նրկեքից աստծու պատիժէր սպասել, բայջ կապելէր պինդ ու խնամքուտչայակներ» /518: Նա Հասկանում է Ժնռւնարկման հղ) անմա ային բ ընու ն ե բնական է որ Խռյոււում է: աւոթվածային / ( յին պ պատժի, " Աստծու է, բայց ապրելու բնազդն ավելի ուժեղ քան պատժիճանդեպունեցած նվազության վրա չէր արսոասվել, վախը:Էեուանտակտնքացելու Վոաղոդիկի բանք որ Համարէլ պայմաններնն Հոգնածքաբավաննանաղմուկխոտըբերեցայնպես,որպեազիկովերըգոմում չլաննխոտի մեջ տառի չա՞սո խոտը, բիչ, բ այգ տառապանքը, եր Թե փոբր, պապը բարձել աղզջիկ-թոռներին, լարանը կարել էր նրանցուսերը` ենչքան էլ խոտ էր գրել թոկի ն Հետագան: Են սա տանելի կյանքն է, ապա դժվար չէ պատոկերացնել Պապենական խոսքը վկայում է. «Աղջիկը Հորանցտահր եթե արն տեսավ տեսավ,Լե չէ` ամուսնու տանը նւս կյանը չունի»: Սա չարբաչ աչխատանքով տուն

"

"1178 մեծ գ

տո

է,

ների

ԲԻ է թե տակ:

«ետք»: երանց

Բաներ

-

լն

էոեռլ

Աստվածը

`

`

Ե: գոյաւտոնող աշխար

սլայմաններումառավելակնՀայտեն Անմարդկային

դառհում մարդ-արաբածի ներքին որակները: Արդյո՞քՀնարավորէ մարդ նալ, եթն դրա Համար «զայմաններ փորձությունըմերկացնում է մարդկանց Հողինե-

Աա :

Ըը:

դիմանում

ոչ բոլոր

ԱՆ Հրաժեչտությունը

գրան:

է «րում

ոմանց

միտքն

վերֆին Է ճիգով

ապրելու

րա պանքին է ու ընառաջ 1 րգի Հմտութ իրենց ժին Հասած մյա ութ Հաշվի էն. ռոման,է Հեռածար ձաչվաթններով խուսափել չոնն առայժմ ԻՆ: ապրել դժվարություններից Աստծո / ունն

բ

ՐԸ: «ժան Ք 4 քում դժվարութ,

ուննե

քե

էն

Ի

արդ

ան

Ք

էլ

ու

ջ

ու

թ

տեր Տ

ա

ԲԴ

են

ու

իրենց ապաճով գողացվածկյանքը, ոմանք տվածլույս աշխարծում փակում են իրենց աչջերն մտքով անդամ փորձում են չտեսնել բարձված նինխայինկամ թոռանը, մյուսներըմերժում ին դյուղից բերված խոզիմիսնու յուրացնում են տառապանքով,սիրովստնդծված,աճեցրածՀորի միսը,յու՞ դը, բաքը. պանիրը: Պատեագմը խախարումէ զարգացմանբնականընթացբը, Հոչոտում Համայնքիկենդանիմարմինը,տեդի է ունենում ուժերի վնրադասավորում, հրէու. խաներըմանկություն չեն ունենում, կանայք, երեխաներին ծերերի բանոլ ու

ու

Շամառությամիբ .

կյանջի

բ'Ր9Քբ» բա

մ չ,իննույն

ճիդերի

ու,

լարումով

չ

անձայտություն

բ

է`կենդանիկյանՔԸ Է

Բո

որցում

են

"

է իր Ը ճամփան:

անելու Գոմ

«Աանկականգրականություն» 1866-ինՄոսկվայում

մատենաչարով

է ժողովածուիմնֆ այս պատմվածքը, որ փէրնադրված տպագրված մարնորՀավելում ունի: հավ, ձմռանը»,

ամա «Այբ

մա, որքան այսուչանդերժմեծջ` էչ նբեխայի Հայացքով իմաստավորված, ննրի ՀԵ Տրնույթներն ն Հեռվից էրնույթներնիմաստավորուլ Շայացքէ:: եվ քանի որ այնե չի լմ. տարիննըի մնում Կպատժի» երեխայի չրջանակիմեջ,ուսբնբնա4ձաղկման տաւավլանքի

ռի ն

/

«վչտանալու

Հ

արմ2 իը"Ր Աա,: աՆ«81ոակավա ամբ մանի արան պայմանականություններըորքան էլ դժվարացեեն,խաթարեն ապրելու անաճունի

ծամաբգրողն այլ վերհադիրէ հախբեորել: պատմվածքի Այուռեղդոմում եղած բնակիչները տղոյինը չէին, Խրմւաեցի խաբելրան :

դծոխոզը չէր տուրել ու դեռ չէր խաբել. թն 1942-ինդրամիչի փոխվելու: նրա սապոն ու մեկ կիլոգրամ ԳՐ տվածմի կապփողի դիմացխանութում ժ մի կտոր ԲՄՎ 4չա-

ջար տվեցին '

ամեմարի նրա օոիթիպ,երեխաներից տղայից հիեխաներիՇամար,իշկ այստեղ` խլումէին կիլոգրամյուղ քաղաքի դչուԻսկայդ սպանքբը ղի երեխանմեծանում էր աղբյուրի Ր"Վ աղի սլանրով: է կովընս նրանցը չէր16

ու

՝

ու

զան

տարիներետո չուկայում ածսավ կոպեկարձոզուլնյամբ, գա՛ ոչ աե : Արմենակ տղան եին հնամիայն տասնինը տարեկա մհ զգաց միայն Համբ

"48

զ ՀԱՆԻՐ Ն

մեն

մյ կովիցամեն տարիկորզումէին 75 կգ միս թաղաքիՀամար,որպեսզի այնտեղՍտեփանը, Գերճիկն Աինբ ռւռեին էրենց Հեռու բարեկամ Աբմիլ Մնացականյանին բացատրեին, ե անկախությունն բարեկելջությունը չլինի իրակահանան մյուսներիՀաչվին: ոէ

՝

ու

ու

ե չէր: Աո Այծը նրանօե նրանցն էր, ։ եբբ նրանցը չէր, խոտձարքը նրանցը հան վերջինանդամ Հարկայինտեսուչը գրառնց ողջ եղածի, Հավերին, տղան ոբ այգոմումդյխաիկով ծածկեցայծի աջքճիի, այծի ցուցակ չոռ: Այնպես ձր նրանցնէր: ե նշայտ Մաթոսյանը, է, ոսհյո. ատերազմի ծնետեանքնեն ան եր բեռր կրողի Համար, բնոնաձին է նոր իրադրության որ ինքն աչխարծի րենիցստեղծում, կոփում, կայազեում է մարդկայիներբ անտակառփական

Աւ

:

տառր

1 աան. Բ 2աթար մաթգ լան, րկանթների որ

"

օա

քե աւտանու

ժեջ,

ճակատադրին Հավատարիժ ժնացողիտեսակը:

ամեն չ աչխարձըներկայացնելու անդամ անղաչարժում Մաթմոսյանն է պատմությունը, ոբոչ այնքան նրան Հետաքբքբում դեպքը: մեռանկյունը,

ընկալումը: Այլ կեբզ` պատումիսուրյեկոը: Հետնապեստարիքազզացողություններըլավ են բացածայավումինչպես գործող Շնրուի նձրաչխարծի,աչխարծշրեկալման տիրույթներում, այեպեսէլ

Տ ի

Դո:

Հ.գքրանությունն ու

ձնի ռումով Հեաքրբքիբ մատուցմիոն

են ւս մելիքը երեխան կարող դարձնում հ գործն ու էէ Հչծասկանարլ մտածել այնմեծեր էկաիմոաղիանբքչՀոիդորը պնս,ինչպես իր ներքին զգացողություններն են թելադրում: իսկ այս ամենեն

«տեղծումէ աննչայհ, տեսանելի աշխարծից դուրս

այլ

իրականություն,

որ

29գ

դեռածասիննէ, թերես ավելի դաժանու այխարձիՀեռ Հաչտության չգնացող ինքն է ն ոչ մեծը, հ այդ միիավայրում իրողություն, որտեղ պատուսախանուոուն հախ ուծվեն` առանց մեծերիՈ միջնորդուՊԻ" զրկանքները «զեռ,Էի Հայտ դան էլ չատ թյան, նրանք առլեցուն օրերի օրերիզրկանքներով Պատժվածքներում պատերազմական են` ծանր չնաճանջողքչվառությամբ: են այնպիսիբնավորությունները, ՀոգեՇաբազաւտ ԻՀարկն,Մաթնոսյանին լեզվամտածողությաւնկրողժողովրդականբարոյականության,խղճի, ոբոնք ներն ծն: Այդ դեպբում խոսքթ մարդկայինայնպիսի որակներիմասին է, որոնջ բացարձակարժեք են, դրանք իրենը բնույթով Համամարդկայինեն ն առեչվում են մարդու դարավորկենսափորժբն,նրա Համակեցության բնական ձնեբի արդյունքում 4եավորվածՀոդգերանությանը,մուձողությանըյ, մարլկային՝

րէր:վճւելու: Խնդիրներ

անջ ա

ու

`

:

|

ու

ռրակներին:

ՈւսումնարանըսովորողներիՀամարսենյակ էր վարել, գրել էր վառաԹոշակի«լես միանգամիջ բան,մի երկու գիրկփայտէր տվել,որ ուսանողական /«իմ Դեւ օգոստոսին ձր ղայի տաքացնում «զբծնում գայլը»): բռնկվում, Հաղրվում էին, Թե 140 ռութապրող Համագյուղացին Հայրն նիբովականուժ լով ինչպես է ապրելուերեխան...Քանի ռր պարզ էի, հի այդպես առղրելը ու

ու

:

ջարինէ տանել այդքան խոչընդոտներըՇաղթածարած,մի քանի ժամվամեչ Դա ուղզակի պատանու Հանդեպ դթսնորվող խղճածարությունը: «մեծացած» ոպանիչէր, գրանով «փառտվում» ձր, որ ղան այնչէ, ինչ որ է, իսկ գա վիրա«դիտեր»ավելին, քան մյուսնիէր ու անտանելի:Ինքը«մեծ» էր վթրական ն Հարկադբչուներ ողով մեծացածպատանին բր, Բայց մոքով կնենսափորմ առջե: սբարտաղդլրանքի մեծիխոսքի, նիա վածէր տեղի տալ դասն տալը չէ. նա երբնքէլ իղճաճշարության Տանտիրոջ վերաբերմունքը նա պատանուն իր վերաբերմունքով, ղայի «տեսակն»է: կեցվածիրականում է դժվարկյանքին: նա պիտի պատրաստ լիՓով,խոսքովհախապողորաստում՝ ավելի բարդ խոչընդոտները,ինչպես որ մի ժամանակ ԳազծիՀազթածարելու պետք է մոռանալ եղածը, կյանքը «ձեռնոց» թոշարել է ինջը` զինվորը: Հիմա Հատակնպատակադրմամբ: է այն առաֆանցնելու է նետել. Հարկ վերցնել ուժն արթնացնելու,տղամաիդ մեջ եղած էր էության տղային«գնել Գայլը ե. դառնալուՃամար,իսկ մարդիկ դա չեն Հասկանում, իրենց կարնծկցանք-Հոհն կոտրելդիմագրությանողին, որ տղային նրա մեջ փորձում գատարությամբ դարձնումմ ուրիչ, դարնում է ինքը: ընգգր«Բացերկնքիտակ Հին լնոներ»-ն առանձնանում է տարածական ն Հասուն տարիք ուեն Համարվում մանրապատանեկան կումով:Միմյանց ծարաջքները:երեույթեերի ընկալումը միտում է այլ ընդնեցող Հերոանեըի Այատեղխուքն առանձինմաիդուն կամ սերնդին չի վերաՀանքացումների՝ կործանմանպատինրվում,այն ղոյության որոչակի ձների, կենդանի կյանքի մություն է: Դա մի ժամանակէ, ռր այլն» չի կբկնվելու զրկանջեքըը,վախերը, մարդկային ոպասումենըը,սերերը, կյանքից «տացած Հիասթափությունները, փերմություննու մտածոգությունըմիանլամայնայլ բովանդակությունունեն: Այո ամենը,որ հախորդտարածուն ժամանակիմեջ ամբողֆացածբարոյական էն հորմերու ապրելու մչակույք էրն ձնավորել,փորձության ենթարկվումնոր կննսաձները,մարդ մնալու մչակույքը քաղաձամանակի կողմից: Դարավոր անտեր: Մարդր,ոբ Հաց է քակրթությանկողմից մնում են ու

ու

գրեթն անՀնաբինէր, կիրովականցիներկրորդում էի` կապվի: նրանք,այդ մեծեիբ. նան ուսումնարանի ղեկավարությունը գիտեին, որ չնչին է Թոչակը, Հույսները դրել էին Հթաչքի վրա: «Այդ փայտը բիչ է, բայց ելք չունեին Հրաչն այն էր, որ մենբ ծնվել էինք ապրելու Համար, երհխա էինք ն պիտի ապրեինք»/450՛ Պատմվածքը Հնտաքրքիրէ գործող Հերուի Հողեբանության վերափոխման քմաստով,ինչը Հետագայում նրան դճուժ է առավել ծանր վիճակներիմեչ: է դեպի եպաԵրեխանտանըեղած ուտելիքը ջալակած Ճանապարծզվում մոտ է, մածն Է է` Հ այտնվում այնքան տակը: Հանկարծակի գայլը, թվում մեծ է ճիգը: Բայց դիմակայելու, ներքին վախըՇաղթածարելու անխուսափելի: ֆերմության, արարում, ավանդական սիր»,կարեկցանքի, բարոյականության Քչնջ դրածերծխան, միոյն իր վրա ի նքնաղորացման բառեի մբժնջալով, Հույսը էյ մնում է «բաց երկնքիտակ»անպաշտպան: կ րոզն Համայնքային կէնաամեծրի մոտենա գիտեր, որ գայլը փորում է միամոաջնելիբեն, երեխան այլի վր... մարդկայինավանէ «Հին լեռների»` ոչ այնքանՀետաբիբբրել Սաթեոսյանին Ֆում էր «դանդաղ մած ոբ ՔՆծԸ գայի ու ակիրես ինդ»,Ճճոայլը Փժմոռացավջ», Հարատեության հրող մարդկանց գականբարոյլականությունն կենչաձեքրը կլանչոցովեւո թռավ: Դժվար մաքառումով4երւքբերվածմետրերըերեխայի անխուսավիծլի ղեպի բնույթն անոդաչտոյան դաղավոարը, որքանայգ ամենի էին, երեխանայժմ Համարմեկըհլմիչտ տիվածՀասունացմանաստիճանների է չ վիպակըվերնագրված այդ պատճառով կործանումը գեացողճակատադիրը, կանդնածէր Հակառակորդիտրորածտեղը, նա չտկվել էր, մեծացել Հաղթել, է ոչ քն «Հին լնոնեի բաց երկնքիտակծջչ, այլ ՀԲաց հիկնքի տակՀին լեռներ», տարեկան գյուղացի մարդ էբ»: «Հիմա բռուն բսանչինը զգացո ժամանակիառջն անպաչտպանվածության ոետեզ մոբության` երկնքի Գայլը մինչն Դսեղ, իսկ Դռնդիցէլ մինչն կայարանգայլի Հուչը չԹողծէ «ներքին եկառելի ի սկ է Վերնագրում ակնչայտ: դությունը դառնում խիստ Ցին, որ նա կարողանար ձիչել ցրտածարվածուոքի ցավը, դա Հետո էր պայթնխոսքը»կամ «մենախոսությունը»,քանք որ այն ոչ թե ձրեույթի արտաքին այն ժամանակ,երի մարդկանց չրջապատում մի պած իրեն Հանգիստու լու, է, այլ դրա ներքինբնույթի մատնանչոզմեակերպում:Նծբնկարադրություն դուրգուրված տեսավ: Քին խոսքն անխուսափելիէ այե պարագայում,երբ երեույիր մատուցվումէ է ոռեսը ցրտաձարվածոքի պատճառով,բայց ի վերջո Հաղլթակարելի երա Հարելայն, ձաղքագզարելգայլիՃանդեպունեցածվաիբ։ անձծրաժեչտույթյու- գործողանձի Հայացքով, տնսանկյունով: Հաղորդումէ ռրոչակիպաթոս,ոչ Թէ ՀբԱյս Հանգամանքըխոսքին խղճմտանքձարուցողիի, կարելիէ տնել Թշվառության հից դրգզված խաբել Դա վեբայլ պատումի ներթինբնույթի, ողու բժառտով: պարակախոսական, փաղվամեջ, բայց անձ» ծանրությունն դրա չարունակությանՀեռանկարը ու

ու

չպաշտպանված ու

ու

ու

ու

ու

-

ու

«ակչակոյուն» անչայտությունննրում: նրանքաղաքակրթություն անծչբաժեչչեն գրավում ու ապրելու4եծրն էլ նորով փոխարինելու բերումենըը տությունը չունի: ԵԹԵԹումանյանիչրֆանի Դոեզգյուղում ՀովիվՆքրիմիէին Հույսն էչսադ ծերունիեկող անրուեղչկա, ոմանց տարիքըշե է, Հետեից տասն Հիւոռ մի աթար իանկմտածեն,տա ծինդտարի. ներիվբաէ, կձղենմի ավելի «լավ ձն» չի հսակն երա բան չկա, առոչիելու քուբթիՓամարսիթածելու հրեխաՔենկեվերիխուիֆիններում եզների, Հուռբվերջավորող պատկերացնում, ու չեն ոոհսնում, քանի որ բուննեիը տանում է: ներէն, որ բաց աջբնրովնայում առնում

ե այություն արտածվողտրամաղբության ծոմ, Ֆագրիդ աւզբուփն Ագրե«իվքաղաքջակրբթության առֆե, անպաշտպան դարավոր մչակույթի, ճամակեցական ձեերիերկարամյա կ ալշխաւումնքի արդյուն Հանդիսացող մաիղը: խաթարել է ավանդական կաիգի, ամեն ինչ դարժելէ անբՏատերաղզմը Նիժհց տառապանքըչի զալիս ֆիզիկականծանիաշխատանքից, եսական: այլ

ՀեԲԱՆՆ

ու

ու

4եռ-

է:

ու

կորստի ցավից: նրանցգործի, խոսքի, ուրախության, երգի մեջ լաց կար անսա զման կարոտ՝ ծման ւոխիուՀեռվումմնացածներիՀամար: Իսն անհամ « ԴԼփյունըծեվում էր անպաչտպանվածության, անզոիության դգազումից. ղին, խչլան արտերումթուխ, մերկ տղերքը Հնմբ էին ձլել` նրանը տարելէին ւլառռնր ազմ,դեբմանականանձերի դեւք: սարճրի մերկ Փափուկ Քչել էին պատերազմ, գերմանական տանկերիդեմ: Մերկ այդ երամակիցոչ մի 4բ ետ չեկավ» /8337: Զրբածատանկէրի զեմ անպաչտպանմերկությամբկանգնածտզերջիցմէ ձբկուսը եկան: Եվ ալս ֆանը տխուր ուրախությանմէջ դժվարէր ծծազկ: լ Հյուսվում էր Հաջի«մի լզարիկբույրից», մի Հատիկ Ուբախությունը ու մի (տոր թարաղից, նավթի ճիագից այն Հուչիը, որ պատերազմգնացելէին չավերը, վերադարժելէին լավերե ու չէին դնացելդարժյալլավերը: Պատերաղմից խեղված Հասարակական մարմինըփորձում է բուժել սնփականարնածոր վերքերն ու վերադառնալլինելիության բնական բեթացքին,իսկ դա այնքան էլ Հեշտ չէր, «դիպվածի» ՀեւոնանքենրըվերականգնելուՀամարժամանակէր պետք, դա չէր կարգավորվելու միայն ցանկությամբ ու Հրամաններ»վ: Բայց նախկին կենսաժներիվրա Փաղաքակրթության Համբնդծանուր Հարմակումբ չաբունակվում է: Լուծման նորանորձենի են առաջարկվում, իոկ առայժմ ավանդականը,դարերովմլակվածապրելու մշակույթը փորձում է պատառոտմած ձորձի նմանվող մարմնիմասծբնիրար բնրծլ ապացուցել կենսունաու

անխուսատրամադրությամբ, մելանխոլիկ որոչակի կառույցը՝ Գառտումի

Հ6փելի է դարձնում այդ կենդանի աչխարծը կորցնելու զգացողությունը: են Խոսքն ուղղակի ուրիչի մեջ նճրառւնվում դինակայինՀայացբ-Հույզիրի 4 ոչ այնքան ծրեույքը, միջո,կարհորում ինչպես Մաթեւոսյանն, տղրումկերը: սատմությունը չան լակուռները գողանալու որբանդիա ընկալումը: Հնտնասվես յավինաննկատելիորին Հիչզում է երկու անգամմ̀ի դեպքում,երբ երեխաէ ն Հեոտ, տանում տարինքը ձագերին, քրկրորդանջա փւտակից վրաններըվ ն Վանու փսաի: երկիոսության երբավելիճչգրի» է վերատադրվում թուրքի ուրթը բեաղդովԱսատուրիկանչից Գիչերվամեջ սուզված վախվորած են Հասկանում է արել: Ամենբքն Վանին բան որբ զողությանպեսմի Հասկազավ, գտնվող սարվորին է պետք: զգում, որ Վանու արարքը բոլորին՝այսատհղ եքն Հեռվից մաշակով եկող թուրթի Շանդիպքլու էի մաՀակով զինված Վանուն, ապա դա չէր նչանակում,Թե կոռթվէր լինելու, այդ տեսակ բաները եղել էին«սավեթական»հչխանությունից առաջ: Նիանքարտաքուստ բարեկամենր է ուրար, բայց ննրքումթ բոլորն են, ն դա այդպես էլ Հասկանում բինկալում ամեն պլարագաեն Հասկանում, որ դա այդպեսչէ. նրանք եկել եր մեր օաաբերը, յում մեքսարերըբոլորինը լինել չեն կարող: Ամբողչկանաչամառը մեր սարծմասինխոսելնանտեզիէ իր նրանցօանձենլու դիմացվերցվածչան Թուլաների ունես: նան ամոլ, ելմե մարդ եռ Հարկադբթված մտածելու կարողություն մեջ շչ թե Հարձակողականություն Հչնից մաղ պոկելու» Վանու զործելակերալի կո այլ անսաձման խեղճություն, որ ոչ օկիզբ "«նի, "չ էլ վերչ: Ուբթէ չ"«եչը Հետ ածված հրեչածած, իսկ ամենիցավելիթախտիտակչան բակութների ե Վանու չոբանի թուրք խոսակցությունը: իան լոուժ է «մեր» «նՆրանց»` մաթնոսյանիկեցվածքըմլտապեսռբյեկտիվ զիտողի. ուսումնասիրողի խնդիրըլսածն ամբողջությամբ կեջվածքէ: Տվյաչ դեպքում նրա Հիմխական լինի, գրողն ընթերցողին ամբողֆական պատկերն է , որպեսգի ամբագիելն

ճրաժակները

ու

լ.

ու

.

աալորից,

ու

կությունը:

Այս կենդանի

աժբոզֆական աչխարծը,ոբ փորձությանենթարկվեցպայոնրազմիընթացքում, չարունակվեցՀարձակման ենթարկվել.ո՞ւմ են պետբ Խերինեին չեերը. էաք եկի Հավելորդությունենիը»՝ ունենանք,ոբ քրիսոասարդնեջըտիեզերք նն հայում, ծովիվ դառնալու ցանկություն չունեն: Մեռնում էր «Հովիվների Հանիապետությունեֆ` իբ ձերաջածՀռվիվնքրով դառամյալ չներով, իսկ դա Գլխավոր Սասնագնտին չէր անչանգատացնում: Քաղաքակրթության նվաճումները/անդլիական փորժը/տարածիրայստեղու պբծիրյոժանասունն անց ՀովիվներիՀանկարծ վազբ չլինելու տագնապից: Այս Համրեդգանուր,անմռունչ ընթացողնաչանջի առջե Հառնում է մէկ ուժ: այլ Գամածավալ տավփանող Քչացոզ սմքող ոչխաբապած Հոտեիի, բի մեռեող ձերունի-Փովիվների կողքին գալիս ու Համընթաց գետի նմտն ու

ու

ու

ու

չՖէ-

ու

ու

է թուրքի բոչը՝

ծեսում

Հեովիջ`Գառնաքարի իր թելից շոնացողչանը կարծնսխեղդեցին,

երքկն լջվեց Հազարավորաջերի կճգակածարմամբ, դա «խուլ երկրալարժի» էր նման: ճանասրաբծուի դնոի սարնէ Հոսում Թուրքի խիտ, կեղտոտ, Հոսոր, թվում է՝ դալիս է միչնադարից, է նրա անվերջությունըսնվում, ու.

ու

ու

ու

Հոգնած ուժ

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

Ինչայնս փոխանցումն խոռբի Հնչյունային առանձնածայկությունները: այլ ելաբագայում /«Աչնան արնֆ/ուչադրության կնետրոնումԼ Հերոսների չ

Հայըթուրքերեն ինտոնացիան: միայն խոսբի, այլն արտատասնությունը, այլ կերպ: Պատաձակեիոլ է խոսում, իսկ Թուրքը` Հայերեն մբանգամայն կակ չէ, որ թուրքը փանուն դիտողություն է սանում թուրքերեն չիմանալու, խկ Վանինէլ թոզրքին՝Հայերեն չիմանալու Համար: Բայց արտաձայտման այս Վեբ Հեղինավի` նյութի մատուցման4եերից ժեն է: Թծրես կարեռըէ, պատումնառաջ Մութն ոսյանը, այսպես ասած, «իմացական»Հանգամանիր: ոչ

այլ

ապրումների ուղղության, տանելավ իր ՀերոսիըԸեկալուժների, Հայացթի

ծա-

վալմանճանագլարծով,նրան դարձնում է միջոց` մեկ այլ ճերոսի արտարծրած խոճքը վամ միտքը«փական իմացությանմաղովանցկացնելուցձեո դեպքումխոսքըչներբ գողացած երեխային, նրա բնկաժանե է վերաբերում: մ. գեպքում գծռածասիկողմիցարված«քարգմանությունը» քիչտ չէ, չէ: Մաթնույանի Համար կարեորը ստեղծագործությանմեջ երեխայի ըմբոնումն Է, եիապլատկեիացումի ՀամածավալՇոտն առաֆնորդողթուրքի մասին:

Տլյպ

ո Գ ո Ա

Յ» ադին

ւռ

«բտ աա,ո

ին ԱՆՆ " ՔՐ

7'3:

«ՊՐ

ին. ինի Կութ մեջ մատնելու թուրքի բարյացակամ «խալ ի, մայնոն աաա ասինաար Ժորան չէ: նրա աակ Խորը Հոր»: բ. ոն Հայից ոտ» աան գոյությու «ես Հառա մեր վրչաններին,վրանհերի արանքենրով, թա կեռւմանենի»վ, 8 ի Բագր ոն Ցոձնծրին. «75բրի Հղոջոգուշ»ԼԲ իՏ", թամ լու նախնական մեր վրան,խցկվնցիթախաքտակ: եվ այդ ժամանակՎանինթուրթին ասաց. 14Մ չենրի արժեքը: Գր»«է. "9 է կանգնա աըք լար «ախպեր ընկեր դարձող» վաղն իրական Աախլասբն,իբր թե` բարն: Նրա սլես Հովիվի չի կարողչգնաձատելիսկական բնությանը: է- ասաց Թուրքը: Աշոթ «շխաոոողի արնի անձրնի, զրկանքների ոո

Ր

է

սե

յ

-

«7

"1

նա

նա

ու

մոտ

-

-

ման մսներմդոստում, ման սարե դոստում, բեկամն ես, էս քո իարնկամն եմ, նյա՞այիբչ- ասաց -

Խայծց»:

Ամբողջերկխոսությունը,որ տարվում է

ի՞նչամոթ

Միայն Թուրքը կճասկանահույն

ու

ու

իմ բոռ Վանինէ. բերանը բաք -

դու

ված գորժբեկերոֆը:Նոր

թուրքերենի միաՀայերենի ու

Վանու

նաննած

՞

բերած վեասբ «բաց երկնքի տավ ժամանակեերի այնքան է, ճ Հան ։ ար ծաոա չան չավուոՀ

Վանու Համար

Էէյատություն ները

մենակ

առֆո Էջ .Քաղցած Գայլորի

իրադրության, դեո ավելի ծանր վիճակում Հայտն-

Թլու:

Են

չատ

ոի

իոանումով, Փատակորեն ընդգծվումֆ հելճությունից ծնվածափածրնույթներբ բենում է «պատմականժամանակից Այստեղ էլ Մաթեոսյանը վադ արարջը պաշտպանելուպատրաստակամությունը,երբ ավարտվում էն ես է, ոոհզ ՞բ Դ անՀատական ամբիցիաները, ծ Ց Բբ. «բպատմական Գուրս», Ը մք Հ Ր «Բե ՎԵԲ ամ էն ԴՐՈ" ավե ԳՐՐԺ իժա Ֆ Աաոուփաստարկները աե"2Դթում նի են գող թուրթերը եկան»/ետ են մղվում, մնում սահրհութիպլերը /«ժողովո՞ւրդ, մնում է թուրքին տեառաջարկությունը, կարող էր մարդը,մարդիկ: նրանցՀանդիպումըդոյրեթացիճանապարԳին դադրել այղքան խոսելու Համար: վանինթուրքին իր «բեկերոջը», մեղաղղի ունենալ միկ այլ ժամանակիմեջ ն կամ էլ դա անխուսափելիէ ապագայում: բում է անչասկացողության, իր դրության մեջ մտնելու անընեդչունակությանմա է, իսկ մեաքուտեղծում մարդու տեսակէ, հի տառպալանքով, չարչարանքով Համար: եթե չան լակուտենրըվերցրել է, ապա թուրքի չուեր ոչ Թե չորս, այլ ցածնքիիչտապում են Հախոն, այդ ստեղծածը,նրանց թվում 4` Փաղաքակիառդասունն է ունենալու, Հարյուրը, իսկ երեխայի մռքում մեկը «դառնում» թությունը իրենց տվել է Հեչտ ապրելու բանալին,ինչն ինքեսխարեություն է: ուս է Հաղար: Թուրքը չի Հասկանում,նրան մտաՀողվելուՀարկ չկա, Վանին իրական արժեքներնստեզծվում են ամենօրյաաշխատանքով: է նրտնվիրավորել՝ ծարկադրված «գթյուզ ուղը: մաշակն է կանխորոչելու ժամանակինդիմակայելու գոյրնթացը: Հովիվի Ամեն դեպքում երեխայքՀիչողությանմեջ թուրքը մնում է իբբն «չՀառինչպեսոր դա կանխորոշել ընդլայնել է մուսուլման ցեզի Համարաշխարէ: երա ծագրական տարածքըբավականինտարածուն ժամանավի փեջ /«Մեծամոր»/: է դազվում արտաբերվում, իմաստավորգում է միա հակառայժմ սարհրիդիմացերկու չան լակոտ ձեոք բերելու Վանու պելես մի բան էր: Հեռ Քուրբթի դերեսություննճարպկությունը Հաղթանակի ՏարիներՀեւոռձերոարՀիչում է խոսակցությունն այս անդամարդեն Խոր լեն փոխ փոխում ածանջը՝ « «էրգու օգխար, այսինքն երկուոչխար տուրֆ, տուր», ո"չինչ չինչ չեր պաճանքը՝ օջխար, այսինքներկու ոչխար Լ ճչմարի» բովանդակությամբ:բանն այն է, որ սկզբիցենթ Վանինչէ Թաբցբնդչահութկացության սարասքք, մեջ: ԵԺուրթնէլ չունչը պածածռալատեց քրեխսյի Հիչողությահ ու թն մտածեցին, կանանչծրամը որից ուդ փոխվեց, բոլորնէչ միանգամից ի Ֆ: Իբբ. նշանակում է «Թող Վանքն է, Վ անին մենակ էր, այլես մենակէր չ ավն ԼոյանըԶարիկը: նույնը` «թող պածի» իմաստով:Թուրքը Համոզվածէ, որ ղբանք աչհահըչներ են լինքպածելէր ճրա ամուսինը պատերազմիցչվերադարձավ,երեխանծրին լու, Վանինասում 1, Եթե լավ պաՀի: Թուրքնամաց. «Դու լավ չոբան հս, լավ պետթ: Ուիթը երանց ամուսնացինը: կվպածես»:Վանինամաց. «կովի էս չորս տարում գիլին մի ոչխար չեմ տվել. մի չարադրանքըծավալվում է դեպքերինականաւոեսհրեխայիՇաԽոտումի /54Նն/: գառ չեմ տվել. բնկերս եղել է մի Հին, մի պառավ,մի մաչված Ձամբաիֆ /օցբով, ավելի չուտ՝ ներքին տեսողության, ներաչխարչիվերակերտմանչնորՍա արդեննոր Հարաբերությունէ, օա ճայի ու թուրքի ավանդական Շա» Հվ: նրան աեչանգատացնում, Հուղում հն ամքն ինչ` Թէ՛ մեռած, ԹԵ՛կենդանի կասությանկաժ փոխձչարարերության խնդիրչէ: Սա երեխայիգեներովթուր" տեսնում է ամեն մարգմյանց, լթէ՛ չան լակոտներիճակատագիրը:նա դում Քիր ունեցած վախի իչնամանքով պայմանավորված լուծում չէ: Սա ժամեե ականջ Է գնում իր ներսի ժայներին, դրանքբնության, մարդբով, օրերով, տարիներովարնի անձրնիտակ ծեծված մարդու մարդկային էն են, որ աբձաղանքվում Հոզում ն բնության մեջ: հզճի այներն ձէրաբծրմունքնէ իր նմանին,իր գործընկերոջը:Նա ձնովից Հեռու զգում միՀերոսիվերապրումներիչնործիվ, իմաստավորելով գեղարվեստական գեածատումէ Վանուն, գիտենրակատարածչարքաշ ալխատանքիարժնքըչավայբը, գրողը «փոխում» է իրականությանընկալմանտեսանկյունը: Արգեն «Դու լավ չոբան ե լավ կպածեսֆ»: Վանինծ ուսի,եթե ոչ նրան,ով ամենից կիրթ,արդենգեղեցիկ, մշակույթի գեղելկությունքաղաքակրթության, արգեն ,

լ

ու

սա

ոլոր»

ս

լ

«ԱՏչոչ» աղյու լիչո Լվոոորը

Բադոյին Վո. Հազառակորգ մեզը: Դաավելի Հացու» է ամմեՆո ու

ու

ԻԷ քո«բբ

ու

ու

ու Մարու աաանրոագայտուք քունը. յունը հ զոր «մազան», Հովո"

-

ԲոԲյի», Զարիկը,

ու

ու

ու

ձեչ,երեխան կային

ու

ու

չե դրել, ջանի որ բեությունի նրանց նթանըմե) չարություն որբնությունը ու տունն վ, իսկ տանը մաիդիկ առպածով Հանդիատեն զգում: ու Վանին ոչ միայն մարդկանց, այլ կարնձկցանքը Աբդարաժտությունն են ինչպես բնազդով, առաջֆնորգվում Դրանք պաՀածֆ: Համարունի չների Հոռի ինչն այնպեսէլ Վանու Հանդեպ ունեցած անբեկանելի Հավատարմությաւմբ, անշնար է մեռք բերել այլ ճանապարգով: ժնացած Մաթեույաննստնդծում է ճակառագրիպատմություն:արքչարթի բացածայտվումեն միանդամից կարճ բնուբնավորությունները գործերում «Իտ գայլըՖ պատմվածքում միմյանց տղան,են. /ուսնաոհիի թագրումեերով: ե եե են լավ ճանաչում մ իմյանց «Հայտնաբերվում» Ֆրունք Համար վերֆում, նրանցդնում Է մեկ այլ, ավեչի մարդկային բարձը Հրազտնիքի» ծանելը երեւան Հերոսը Հանկարծակիպարզմեջ: «Մեր վաղթը» պատմվածքի Հարաբերության «նտ էմ մեջ Համար. իսկ վերջինս ել տղայի վում է ուսուցչիՀամար, տեսավ Հերուր վերջում մոր պատանի «Հացը» պատմվածքում էբ Խղբ»ոիի օպանողին», Հեւռո Հանկարծխորությամբ զղաց, որ բնքն արժագլքառատ վերուրնիմոււնքից ն ապա Վանու բնավորությունը դառնում է ճակաայլն, նի չէ կերած ճացին բացածայտումբ: տադրիպատմություն: Այստեղբացակայումէ Հանկարծակի չի կայանումիրակաՎանու բնավորության ծավալում-բացածայտումը չբնդձատայստեղ տնականորեն, ձության Հետ շբախումի» ճանապարձով, սեփական է պածելպլածպանել մաբգկային վող կարգով Վանին չարունակում որակների,բարօլականության սածշմանները: Վանու ժամանակին անուղղակիէ, ե դա ավանդական հոկ բախումն նորիմիջե.է, շա, կարքլիէ ասել,բախումէլ էէ, սրանքառանձին աչխարծներ քն, որ այդպեսէլ չեն Հաղորդակցվում, նրտերչեն Հարօտանում,ուժեղանում մեկըմյուսով, այլ միմյանցՀամարժեում էն որոես ներփակոլորտներ: սա Այն ժամանակ,երբ Վանինմեռնում էր ֆաղաքայինճիվանդանոցի էր: իսկ նորքի ձիրանու տակ գերմանուծինՀյուրասիրվում ոբ մածճակալին, ծառն էլ տերը: այգու ծին մամանակեն վոՀվելուց առաֆ անկել էի Բեռլինում այնքանառաջ էր գնացել, Վանինժամանակիմեջ էր, իրենց ժամանակի մեչ էին ն Զարիկնու Զավենը,ովքնր Վանուն երնանէին բերել: երանցթվում էր մաքուր ձաղնվածպրթոսարերիցու մորերիըՀնուու մաքուր Հիվանդանոցում, են: Ռւատիմնում էր միայն ֆեսորներնու գթության թույրնին ամենակարող Գառ խԽեդրելի: զգումէին,որ ինչ-որ բոն Նրոսնք բնազդով խնդրելը, ոշնրեղդ մեֆ Լիներ, որ «այդ անկարեկցության այն չէ, ու նրանք չատ կցանկանային,

ներին ճասանելի հՔբիւտառարզգը, ոբ մի մամանակչան լողութենր էր գողացել ՎանուՀամար,վերջին անլամ նրան Հանդիպում է քաղաքային Հիվանդանու ում: Ամեն ինչ վերջացածէ Վանու Համար:իսկ Շիվանդանոցիմաբրությունն ննոնային լույսի տակ ֆիկուսի կանաչ տերեներըխնամքով սրբված էրե փայլ էին տայիս: «Բայցայդ փայլը այխուամենայնիվմեռյալ փայլ է»,- 6րիտասարդը մտածեցդրսի գյուղացիներից ն իի միջի գյուղացուց խաբուն: Սա մեռյալ թագավորություն է, որտնը Հույսով ներս է մտել Վանինու այթարծր Թողենլու է վերջնականասնա:ն փինեովսիմվոլացնում փ մի մեծ, որոչակի ԼՂ բնության միջե եղած կապն ան ձրոոժեչորտեղ մարգու ժամանակաչրջան, ռություն է, մարդը արաւ ղականվերբերժունքըչունի բեության, միջավայր Հանդեղ, հա իի կոչումը տեսնում է ամենօրյաաչթատանքիմեջ, ե կյանքն այչ դեր չի պատկերացնում: մանույանի փատնին տարբերվում 4 այն կերպարներից, որոնք աշխատավորներնն, առաֆավորներ,մասնադետներն այլե: Վանու Համար այխանա խի գործր դիտում է տանքը կենսակերպէ, գոյատեմանմիչոց: Ըն ռիումբ ոչ թն անչատական,սհփականբազեկեցության, այչ Համայնքի, բնդշանուրք գոյատեւմաննախապայման:Այս մակարդակումխուքն ավելի կննոաբանական Հակումի մառին ե: Մա ոչ այնքան գիտակցությամբ, որքան ըբնազղովպայմանավորված կիրթ է: Գառռերազմի, առվի,նեղության, կորուստների չղադաԸոզ։ չըեդծատվողժամանավյի գայլին ոչ մի ոչխար չի տվել, քանի մեֆՎանին որ ենղությունը, ապբնլու դժվարությունընրա ժեջ սրբելէ իրեն վատաձված ոգրանքբ եերքինբնազդովսպաչտւվանելու Մեկայլ զուանձրաժենչտությունը: ցե ն ապաճչով ժամանակի մեջ Վանին,նբաչները նման Հետեողականությամբ Վանու ՀազիվՔի իրականացնեին իրենց վժտածված գործը: Այդ աշխատանքը Համար նան սոցիալականապածովուքյանմիջոց է, դա ինքնին Հասկանալի է: Միջավայրը գիտակցում է Վանու անչրաժիչաությունի,ն երա Հողան դժվարությունը Համարում է իրենը,բանի որ նա մնացածնծիիՀողասքայնէ: Քայը եթե կննսաբանականոլորտում Վանինլի տարբերվում մյուսնեբնջ, գորատեման խնդիրը ծառացածէ էկ. ժնացածներիառջն, ազա դրանից դուրս`սոցիալականոլորտում ամեն մարդ դրոնորում է անձաատական յուրածասկությունները: Այստեղմղումների բացառապեսանչատական են` պա մանավորվածձամայնքային կենսաժներովկոոքսոցիալականկառույցով, որի մեֆմուրումեն ժարգիկ: Նրանքունեն իիննպտեղն այդ միջավայրում, բոլորը ՀագիտեեփբենցՎանուն,ոբ անվփոխարբնելի է կատարածաշխատանքով Հայեջն էլ չի կարողանտարբերլինել նրա ճակատագրիՀանդճոլ: Մարդկանց բայը (ինձր իրենցիցՀ̀/"«ղ«ՏԻներից»: են նրանցԹվումէ, ձարաբերույթյուններն վաստակում, Ընտանիքի փողը դժվարությամբ անդամների միջե.եղած փոխծարաբերուՔանիոր նրանք ամեն Դե կա իրենց դժվարություն թյան է նման, ն առաֆին կարնոր ոիակը,ոբ ղրանորվուժէ երանց միֆե,Շաինչ Հապաէլ է: 2 այն հանփողիդա, թնչ ռա նե այլ իրականություն Բայց մերաչխությանշգացումն է: Սազբում-խրատում մեջ: արտադրվածգործի ոնծանգստանում-գովումբռնած, իրականում անկենդանմիՀՇարազաոի պես, քանի ոբ այստեղ չկա օտար, միիսվայիինանչաղորդմարդ: Հարյուր անդամ վատ, անզոր է, նրանց պատկերագրածից դեմ, ու նրա տելեկությունծվ եթն մի պած Վանու Համար«արդելք» էին Ձարիկի ձինխանեիի,ապա անզորէր երբաճակատագրի ֆավայբ:Գրոֆնաորն Վանու ներաչխարծին:Ամենութ միչավայրբՀամար նրանք իրենց գոյությամբ «ւսպացուցում» էին ՀակառաՀարցերըոիհք կերպ չէին Շաղոիդակցվում ոռնում «Բա մնան,ն էին չենըը: Վանու կր. քրեխեքը ո՞րբ ասացինկանայք»:Բարությունը «յդ լռություն էի, իսկ Վանու ներսում, իր լռության մեֆ ձայնըկուլ անխուսափելին, մարդկանցմյուս կարնոր որակնէ, նրանք այլ կերպչեն էլ կարողլինել, թանի դարձավ հսկ ծրբ Զարիկի Համար ակնձայտ ու

ու

սա

|

ու

ն

ու

բ

ու

էրենց մեֆ Համարանասանելի, սնծասկանալի երնեույթներե մարդկանց Հողի, տվեց: «Այդ օտար մարգկանցմեչ եւս իրեն քաղզաբում բրավունթ չէր նմա Հեծելազոբերիե է ձեով Դժվար Հ....Անցած-գնացած առլթելըպագած: 25827: ժուսյիսիր վչտով ովղտորելու ուրիչների դեգուն Հրճվանքը» Հեռավոր 1ՂԻԴոցը Թաթներիտակ գետնի մէչ... ե զքո Հեֆելազորնրի Ամեն չ հրականությունը, գալիք մթու քե ավի սռնրեէ: որքան էլ դաժան ն մեֆ դեռաջն,ոի դիչիրմախաղաղության լուսնիանծասկանադիությունը, այսուծանդիրմ Վանու ջավբ Վանունն է, մնացածների ցավակիցննրեն, դա Համբուրծք քնած բաց աստղերիտակ խթան, ո վ ոի եկավ, ատհսծլ էին նրանք կլինենք ծնթացած Հայիի,կինր,Թե ծրեխաները: գնում է, մեծերբգնում ՀՇյանքը վաֆու բաց ճակաոը: Նրանքայդ տեսել էին ն սկսել էին ոռնալ» /56Ջ:: են, երեխանհըըդալիս են»: ժամանակի անդունդի մեջ խորանալու, ժամանակը Համզգայու Մ Այսպես՝ միակ օտեղծադոիծությունն է, ուր Հեղինակի խուում է Իր աիբելի նրանց դարձրել է տիրոջը«չան նման Հավատարիմ»: բնազդը Հերոսի մածվան մասին: ՀամաչխարՀային մեջ այս խնղիբբ դրականության անտառապածըՀիաՔանիեի Բոբի ձայնի խուսնդարումէր ֆրջապաւին, չատ է ամենաքնորոչ օրինակը Տոլստոյի«Իվանիլյիչի մաՀն» է: արծարծվել Վանու ոռնացող չան աչքերի մեջտեղը: Ու թեն գերեզմանոցիվրա ցանըդինը Ընդ որում «ումՀարում» ուղղուկի Խութ Հ գեում այս երկի մնասքն: ծման չունը ճանաչում էր Հրացանը, բայց չփախավ, մնացայնտեղգ̀երեզմանիվրա: է, ռր Տոլատոյի Համոզված Հերոսը ժիայնակչ մեռնում, որպեսգի ապագուցի, ումով սսքբությամբ եւ բարոյականության անմիջականությամբ: «իրենց Թե ոռրթանճչմարիտ1 Ֆելինինբր ֆիչմի եզրածանգման մեֆ: Մնացականյանը են այնպիսիգրողներիՀերոսներին,ինչՀիչեցնում Մաթնույանի Հ երոսները չի Շամամայնում: Ժէ ոբ խոսքը ծատթեր մարդու մասին է: Տոլստոյր Հերոպիսիքեն էւ Տոչսոյր,ձովչաննեսԹումանյանըկամ Անդրե ԳչատոնովըՖ՛,աոա

չ

ապրած Արան

չԼ

կյանքի ողջ

որի ճշմարտության անչեթեթությունի, մեջ Հերոսն

ատռա-

մեան աայ ան - «ՔՀ» ոմա

Հասարակության»ներկայացուցչի : յունը մեռհող մարդու Հանդքոլտպավորիչ է, բայց դա արգյունքն է մեռնողի ապրած ծսասնիվարքի: Խոսում է դատապարտված Սաթնոսյանը մարդու մառբն, որն ապրել է կյանքով, տարել է ութիչների ցավը, տեր է կանգնքլ ուրիչի որբնուրիչեքբի բին որսլես ՔԸ ձրձխանքրի: երաէության մեջ կենդանիեն աւսիերիկանչերը, ե դրանցլայնարձավությանմեջ էլ նա տեսնում, գգում է սեփականգոյության սածմանափֆակությունը ձաղթաձարելու Այն ՀողԼորկավը, ոբ ճանապարծի: ստեղծվելէ Հովվի է. «արնրիմիին, արդյունքն է կյանքը ինջպես որ կա ընԱփին պարագայում դունելու ն ասլիելու Համարձակության: Գարազաւտների ե սարբհիի գրկում ետ մենակչէ: Նոր հրագրությանմեջ,Քաղաքային Հիվանգանոցում, ուր կելծ ճն մարդկայինՀարաբնրությունները, չի կարոզ խուբ Դո այլետ ինել ճողւեոր ման: հառլերի ռլարզէր ձ. Ձարիկի Այ« ձամար: մեջ միայն մեռավձեերեԼ22այուկա, հրականության այստեղչբա ենությունը, .

չեն ծաղկում ծաղիկենիր, չը չբթչում քամին,սարերը այբ չի մնում, Երվինայնքան մաքուր ու ծարազամո չէ: ԱյնտեղՎանինմենակչէ, Քանի որ հի աննչան,բայց բնական կյանքի դարձրել է մեացած բեության մարդկանց, Քր

ԼՂ Համըեդձանուի չորունակությունը: Մարդու ինության Հետ երնույթենրի, ունեցածկառքնածրաժիչտություն Հ ամճն մեկի Համար: ԱնՆՀատի ե միջավալբի 4իջե եղած անքակտելիկապնէ մարդուն դարձնում ամբողջական,ներբին զերծ, դս նրա Ներքին Հակասոււթյուններից միառնությանպայմաննէ: ետ Տոչս-

հատածը Հերուր չէ, շր Հանկարծմի սլածի ցավում է ՀարազատիՀամար: Ամբողջպատումի Հենջով Մաթեռայանը տարածում է ժամանակիակնարբնցացբնույթր: Ամեն ինչ Հավերժական անրնդմիեջփոփոթարքային, խության մեջ է: մեամանակը տարածվումէ ամեն մեկիվիա, չկա այլես Վաֆին, նրա ծքրեկվա» դողացվածլակոռներն արղենտարիքնառած չենր եե: Հողիիաչներհ ընդշանրապես չուտ են պլառավում: կարկոււոիանմբնիտավ, գողի ու ոյի

գրում4Ի. Մոտյաչովը:

ՀերնՏարմ չա Բր Գեն աար Ջկա՛ոէԴյուԸնթերցելով

էկ

արձակի 12". ,

:

էՐ17

այա

ԻՂ

`

ակամա

ե Դա ակեձչայտոլեն դիալինելու է այնպիսի նրանըառպլբելու գոյատխելու: ծակաակ դեղբում դա ածֆցյալի մ եջ, լունննա որն արմատները կանություն, բնույթ ունեցող խոսք է լինելում̀իջամեռնող,չդոչավորվող,ժամահակավոր անողի: փայիի վբո ունեցած աղդեցությունիըզուրկ է նպատակը:նրանՀուզում-անչանգատացեում Քայցո՞րեէ Մաթեռոսյանի իսկ ավելի ճիչտ՝այդ արժեքժողովիդիբաիոյսկան արժեքներիպածպանման, ֆերի՝գայիջ ռնիունդներիկողմից ժառանգմանխեդիրը: Դարերիընքագքում մշակվածորակներըՀարկ է փոխանցելգալիքին: որակներըգրողի ԳաժողովրդիՀողնիանության, նրաբարոյականության մարայն կառչվելիք նլուստներն են, որոնք կարոզեն փրկելզառսիմեջ Հայտեու

վածսերունդներին:

ու

բայը

սա

դեո ամբողջըչէ:

ապրում են՝ Բնությունը, ներբանը

է առաջանում,

այն, բել մյուս անՀատենրիմիայն կարող էին բարձրաձայնել Քացառիկ Մլութենականգրականության Հուքում եծիը ներերթեն չէին էլ մտածում: ավանդամաթնույանի ժանքերովուղղակի ու Հուսկ խոսք ասվեց կեցության նե կանձների անկումի մասին: Այս թեման մտավ մեծ գրականություն դառնաՀ լու վ ապադայիգնղարվեստավան |խոսքիառաչընլթացնապածովողարածետձէրիցմեկր: ԻՀարկե,այաօր Գյուղի մասինգրվող էրնէրը էեն նմանվելուայն Բայցմի բան սարպ է, ոի աթձակին, ինչն ստնդծվեցանցյալ դարի կեսերին: գեռածասիննրաչխարծր,հրա ապրումներըորեվ կերպառնչվելու հե բնությանը,նախնիների կեցությանայն 4եհրին,որոնք Հեարավորություն են վել

ու

դայլերի դեմ,

Հարց "

լ

ԽՐ66ՕՇՏԻ,

11թ4որ

1Եղոճ, 3:4018,

ԽԼ, 1987, Լք.

7.

մություն Բնությունը՝ թ եյ ԷՀավերժ Վերժ ե երկգի

Մաթեոսյանի անդամ երկրորդական թվացող պատմվածքները, որոնք Հեդինակը չի զարնորել, զրողի արարած աչխարծիանբաժանելիմասն ձն: Այդ

էր այնպիսիանծասրականություն, Ըստ ձրնույթին գրողին անՀչրաժեչտ ցավ: բազի: կչանքում եղած Ոգուկրողնփրոկանությանմեջ ոբր կշաղթածարեր ն նա

հրնույթների վիա նրա անզորէ, է սեփական դրաեռրում թԹուլուիյո ւնը, էր տտնզծել է: ցանկանում յունը ջիչ ոնծջած ազգը այհոզիՄաքնոսյանը

"Վ.

ե՞ ուժեղ, Է Հոգնկանխ ուժով անգերազանցելի: ռի կլիներ սի բնավորությու Ղորֆերիկողքին առկա էն այնպիսի աոավել ընդգրկուն այչես ժամանակ ոի գրողն այն պատճառով, ոչ միայն Դա չիրականացավ նման կարգով խորությամբ են բացածայտվուժգրողի ալլարՀայացքային կեիպարի էր Հայտնագործումը: որ դժվար պատճառով, ներ,այլն.այն բան առելե է, այլ կյածեծրը, թանի շր Հեղինակինալատակը ոչ Թ. այն Թե չի (արքլի գրողն այս իՈԳՔՐԸ Քի չաղանիջ-էությունը կռածելը, այն ակնՀայտդարձնելըլ̀ավ Թե վատ,ղա : «(ՈՂԲԸ էր ֆԻՂէրենլուծել է որեէ հնչանակությունչունի: Այնքան կենդանի են արարվածպատմություն. ակ կժրսլարիՀմայքը քացանուժով, հերը, անչայտությունից կորցված Հերոսները, որ դժվար է այդ տարակերպ. լով. ավելի 484, հնք էք գազերը նճր«ի փոկիրականում միասնական այչխարչն ինչ-որ տրամաբանությանննքջարկել, Համարի օիինհակ չբֆաղաի ստեղծելը, զա դարձնելն կերպար ավելի բարձր որը կընդգրկի ՍՄաթնեոսյանի մտածղացմանողջ ընթացքը: Այսուշանդերմ այգ դրանում է մռհղծ չ։ Այլ կերոլ` կյանքի «զիզբը Ժիածլուսվումէ ոգու Հետ, ներքին միասնությունը, ոբ Հզոր գետի Հոսանթ է, գոյություն ունի: Գերաոյս խնդիին ավելի ճիչ ճանապաիծք:Բայց վածկացությունը Հաղթածարելու կա խնդլիր է կյանջը լայն չափուժների մեջ ներկայացնելը:Նրա մեջ, է Հակոբի բնավորության ոբի զարգացումն հորությամբ կյանջի Շակադիր ներկայացնող ուժեր են, իսկ փԻլիշոփայա-ստանալուէի Շնաուբայում:Նա իրականտերն է, կյանքի կենսական ծայրաբնեռները սկզբի ն ն կան մակարդակումխոսքը կյանքի սլոռթկումի, ինքնաւվաշապանական ընաղնա Համատեղում է ումը ոգին, դրա Համարծլ ոգու միասնությանկրողը, է վերաբերում: Այս Համբեդգրկունուժերն ՂԵ ն զու Շակաղրամիասնությանն ն է ոչ ուրիչը /«Տախը»/: իրականՏերըինքն ունեն իրենց ուժեղ ն թույլ որակները:Դժվարէ պատկերացնելերնույթներն նչպես «Աշեանաթե», «Գոմենչը»ե «Սառերը» սատեղծադործությունները նան առանց այս փռխլրացնող,բայց միմյանց փոխբացառող ուժերի: նոր կարբոէլ ասելիքովգառնումնե Հեղինակային ձեով, այնպես մատուցման Գրողնասում է, որ մարդու մեֆ եղած արարածնառաջնային է, մարդու Սատուցայիդրանոբուժները: ղությունների, ներքին բացառիկծոգնորձենրգի մճֆ ավելի ուժեղ է կենդանին,ապա նոր միայն Աբաբիչը:նենդանականը կյանեն, Ինչը ման կերպով«րանք «վելի : քային սկիզբի է, որ դիսնորվում է երա զգացողությունների, բնազդների մեք, տալիսորքան Հնարավորէ ընդլայնելՀճրոննրի ներաչխարծի իոկ դա բնորոչ 4 ռչ միայն մարդուն, այլն մնացածկենդանականաչխարծին, Քանիոի մարդը, հան կենդանինկան ինչոչեսիրենց ամենորյա մաքառումնեչն այս ամենըպայմանավորված է կլանջի կենսականպոռթկումով /Ա այնպեսէլ դեունըչիրազանացածԳրաբար քբազանքների, բի տձոապանքեւրի, մոտ նն Շելերի,Բնբգսոնի տով գրողի գաղափարները ընկափիլիսոփայական չի պայմանականություն մեչ, ուստի ոչ մի գեղարվեստական փերությունների Ռայցմժաբղունմարզէ ղարձնումոգին, ինչր է Տրա գրսնորվում լումներին: ամբողչական մաբգու,փշոսքոն Հայհցողության, մտածոզության, փեքնազիտակցության, ներքի. ավելի էությունը,որքանմենախոսությունը, ծոգեռր զղացողությունեենրի մեֆ:Բնական է, որ ոգին կերպ կայացման երույլթնելի ինչ-որ է մեջ բացածայտում ՔԸ: ամբողջության Մաթնոսյանն է բնության կենսական կույր ընթացքը, որ ամէն կերպ ձգտում է ինչլ». կյանքիբնական չբ խաարծլ կարող ինչը ոբեկ բան, չանանածլով նասաչոպանականբնաղգով մզվել առաջ` ձգտելովընդարձակելսեփական րնթացքի: սաչշմանների: Սաթնոսյանը է ե: մաիղու մեջ տնանում Խոսջըմիննույն Հերոսիմասին է: Բայց սրա կողքին գրողը ներ-

պատումներ, որտեղ հեչ-որ

ու

ռրավ-

չ

չուոր"չավիո-

Հանգամանջը, որ անտծալ «ծախում»: Կոո ԽՀ -." Աոաժն դումեերով: կենմական 23 աաժա սեփականկենդանուն ալի ու

Հերոսները

արաճայտված

Հնարավորությո մենախոսություններ ռածմաններ

յ իմաս-

ու այնպես մարող բայական ճրարածի

ընթացքը կենդանուն,

տծսակի

։ արավ այնպիսի բնավորությունների, դնրակչոծլ մեկ մեկ այն արը:մ»հաա արգեն Արթ ունենք կյանքի եերքին, կենսական պած,կայացածբարոյական,աե Աա ԱԱ Նաաա որոնց

այացնու

մեջ

մր

դնալքում

կա

ծն

ա.

այս,

ուժի

նե ժամանակի

մե

Հակագիը ուժերը`

ած

մտ

աա.

է

կրողի ՀակադրությանՀետ: Այս կյանքի կենսական են, նրանքստեղծում էն ապրելուՀասկիզեըե ողին Հակագրամիասնություն մարպայմաններ նան փորձումեն կատարելաղործել իրենք իրենց, կայացնճլ մարդուն`նրան դարժնելովավելիլ«վը, իր նկարագրինարժանիերեույթ, բակ շնթաջք է, ոի ավարտչունի: ՀետագայումՍաթեոսյանը մտադրվելէի արարել առանձին անձչատի,որ իր մեջ կՀամատեղերիչխանիհ ն Ավետիքին, ե ոգին: 5 ավոք դա տեղի Ք ո. ումր ն կյանքը սկիդրը, կու,ի պոռթկումը չու ԽԵայչ կերպ՝ ու

սա

րի

ուղղորդք-

ու

ոգու

բացածայտելՄ չանի լիարժեքորեն

՛-

«Ապրումեն

`

ու

չգիտեն`ինչու

էն

անում» այդպես

մարդու ներաչավելիչասո բան է Ֆերթինխոսքն է չատ բան այն կարող Մվաժամանակ բարձիաձայնվողը խարՀիմասին,քան Թաբցնելչրֆաղատիջ,բայց "է ԷՇարկեսուբյեկտից: ավելի քան մեկ այլ գրող, լայնոՄեր գրականությանմեջ մաթնոսյաեը, բեն գործածեցներքին խոսքը` որպես մարդկայինբնավորությունըբացաճայկառույցի կայացմանծիմնական միչոջ: ինչպես ն գեղարվեստական է, դառնում է մարդկայինՀծոգնմենախոսություն ավելի բքին խոսքը, որ Այն անՀասռին տանող ամենաուղիզճանապաիծիը: բանությունը, ներաչխարծը կատարվումԷ բացառաԸնկալումը բացածայտողուղի է, որտնղ աչխարծի ձ, ԱվնՀայտ

ԱՆ

ռի

ասում

ներա օնությամբ:եճրբինԽոսքը,ընդլայնելով ՀեիուոլեսՀերոսի մեֆջողով,

ֆնեջիննիչուեկան սաչմանենրը, դրանով չի սպառում իի նչանակությունը, ինչ-որ բան միֆավայրից բանի որ այն «ներքին» չի ավանդականթմաստով` այե անգաւոի«Գեգու դիալեկոիգաղտնի պածելու մտադրությամբ: Այստեղ կայր» անբաժանմասն է, որտեղ մարդնընթալք է. նրա ապրումները, խոզերը, զգացողությունները ծավալվում են ժամանակիմեի ն իրադրության փոփոնոր պարգացումներ կարող են տռանալ: Բայցմբայն խությանՀետնանքով

Աղունի/«Աչնանաբետ/ լուբաձատուկ դարձնումՄաթնոսյանի ոի չգբնն մարդինկաժ Հարկէ, ոբ գբանք մոռադրթությունները, ապրումենրը, մեան չբֆապաից: է Մոթնոսյանբ վերակերտում օրեականի անատնսանելի Խործբդածություն պատկերներով, ւմնսովոր ոբոնջ դբրամոսթի զմ, սովորականի Էյոսչէ, ռր

ծն

ո

աղվում

որպեսբնավորուուժի ոչ էլ այն, որ Աաթեռսյանը` տաղանդի չէդրողական մեջ տեսնում ծերոսի դրական անձառուսկանույթյուն, կերտողբազառիկ թյուն Հ ռրպես «ռոխսլաինչը սովորաբար բնութագրվում մքիդչուն, է ընգչանրառլես են, բայց ամբողջը կարեոր Սրանք իշարկե կրող: Հառտկանիչների չեն: կան» ընթացքը էր է դարձեումկյանքի առարկա ուսումնապիրության Սաթնոսյանն Նա չի սիբում սեփականՀայակքի մեջ ողջ սպեկտրովՀանդգերժ: դրսնորման քն մաքով հմբոլինի գա աչքով սոհսածը, մոտավորնանորոչը` ն

ներառել

ու

հածր: Բոլորհբերն Այս այխարձում

նրնույթները որոշակի հն ընկալելի, ե ՀսկայականՀոսքումչոՀեռու նն ժոտավորությունից ժամանակի դրանք են: Այստեղդժվար է մարդուն միտարանջատել չափիրական չափելիության որ ճամար Շա իրապես է նոր որակ այն իմաստով, Մաթնոսյանի չավայրից: ւ

ու

մարդկայինկյանքի անցողիկ,կաիճատնբնույթի Հե: են ուռանում / Հարաբերություննեայս վիպակի ծամարում է մենախոսություն Հետագայում Մաթենույանն նչանակություն առաֆնակարպ միջանձնային Պաբաոես, 212: Վերջին է Թեմաները «առցիալական», Հաչվով այն կառուցված Հերոսուծու խոսքի, դրա ռիթմի, բնդծանուր րի:Երանչեն Հեւռաքրբրում է այլե: նրաՀամաթ է ,որ մարղդնան. տիակն Հայւո Հայացքի ուղղության, Աղունի որպես մարդկային տրամադրության, «սոցիալ-փիլիսուրայական» մական», են ձնեավորում ելակետը այդ թեմաները: ռակիբիույթի մբա: նտ խոսում է` անկախայն բանից, երան լսո՞ւմ են, Թե՞ոչ, Հարաբերություններն հղած կանցմիջն ն օիեն, թե՞ չեն առարկում, միչավայրի նրան ճի՞չտէ Համարուժ, թե՞ առարկո՞ւմ մարգնէ, նրա տեսակը: Միջավայրի անջատիփոխներթավանցուժներն է Հեւսրավոր ասում նա ուղիով մարմնիճանաչման սխալ, Տարմւոբն այն է, որ Աղունը է, չի կարող չասել, քանի որ քրեգանականբնույթի էն: Ամբողջական աշխարՀնընկալելու ուղին ապրումներով հից դուրս այլ կարեորբան չի տեսնում: ԱչխարծընրբաՏամարչկա, մերժելի ճանաչել ե ժամահակը:Անձատական ն Է է այնքանով, որ չի Համապատասխանում աղիյութ գրողի Շւաւաը, սրա մեջ ծր «զատկերացումներին:ժամանակն որքանով արժանածավատ ամրագրելու մեկը: եվ քանի ռրակներից ամենաբնորոչ «Որդին դուստրը ծիձաղումէին նրաաղոթելու վրա, որովեիտենա կաբող Է նրա գեղարվես աշխարծի սկան ե. աստծո եկող դրդիոներին աշխարծից քբ էրվիճել,ճվճվալ, ապացուցելարդարացիությունը սիոալականու- որ ելակետը մարդնէ` ներծայեցողությամի ն իմաս» կյանքը Համար վերապրվում մյունը ն ոչ (Մհ վախենալաստծուց հ աղերածլ»/817:Աունի Հայազբովեն ն րա Հետեապես Հաղորդակից, մչտապես Դա մ է պատճառի, փացվումչավե վատի,տխուրե ձիծֆաղելին, ազգայինկյանք: Ռրոչակիությանեջ նիա ամե՞ն հեչ: է որպեսժողովրդական, տավորվում էե դեքում իակ«մեծ Թռիչքների որ դործողության «ներքին տարածքը» բնավորության ապրում-«Վատկիրների ժողովրդական րենը էությամբ, վիզակեերը ասում ազգայինը Այսինքն գրողը: էի է, թան ննրկան,որտեղ արտառոց բան չկա. Աղումեջ չատ ավելի ազգայինտարազը վիայիցընկնում է»,դիմաՀերուներնընդգծված նր դնում է բաղաք որդուն ու Շարսինտեսության: եվ բնչապնս չատ դեաքեչի կարողՀաժամաիդկային չլինել:Մալքնոսյանի են ն Համամարդկային որակներ: նս «եո ունեն է բերում փում, րոցն այստեղ բնտրել «ճամփորդությունը», Հանդիպածմարդիկ գիծ դրանովիսկ խրենը կարող են իճառձեակնբպումները դառնում են ազդակ նորանորՀիչողությունների, ապրումների,խոծշերիՀաԱյս ամծնով ՀանդերՎձ` բնդծանութ չեն: արդյունք մար: մա գործողությունը ծավալելու գտնվածմիջոց է: տազրկվել, եթե որոչակի վերլուծության Մննախոսությունըտարակերպդրանորումներունի: Այն կարոզ է արտա«Աշհանարնը» միայնչարթաչ կյանք»վաղբած կնոջմեկ«րվակամ էլ "ղֆ : վիզակբ տարբերվում Հայտվել ուղղակիորեն,բնչր վիպակիկառույցում կենտրոնականտեղ է գրաածղմագիրըչէ: Սրանովչէ, ոբ Մաթեոայանի կյանքի նն

է

ու

ու

ու

ու

ընդարձակ

ու

բնավորության արտածայտման տրամաբանությունը ոիքմը, երանգը, տրբաէ զրույցը բռնելով, մադրությունը չջարունակում' մինչայն որոծբ,ծիք Հերոաուծու Համալ հոր աղգակ: Նճրթինփոսքումսսուաէ գոնվումէ վեբապրումբ: ե նրվխոսությունը, որտեղ Աղունի կողմիցաոռաֆագրված ծարցերն դրանց են տրվածսլառտասխաննեին տիհՀում բնավորությունը: իսկիբաարտաքուստ կանում այն միասնականէ` ամբողջական:Քանիոր Սաթնտոայանի Համարբնավորությունը ոչ թե կայացած,այլ կայացոզընթացք է, Հերոսուշին բացաչայտվում է ինչպես միշավայրի,այնպեսԷլ Հենց իր Համար,ուստի անխուսափելիհն նման կարգի«հրկատումները »չ ՀՇակասությունները»: Բայցսա չի դառնուժ ասելիքը մատուցելու Հիմնականկերպը, ն դրա մեչ ու

ունեցող ձնրոսի ժտածողություն Հողծրանություն ավան, ամբողջական որ չե տարրաէ, Դաս ամբողջություն մասին է: վուրօբինով ծայտնաբերման ձե իրենց իրենք «դծումթ Հերոսներն լուծվումտարբեիհրադրբությունենրում: նա ինքն Աղունը, եվրը՝ Այս որակովչ առանձնանում ու

մոռջի առզրումների ու

տոնայնության եզրադիծր, է «որոչում» սեփական Խոսքի ու մրոածողության չար. նրան դժվարէ լոծցնելը: ԲայցՀենց այստեղէլ Աղունիգործակցության ն դրա կերպարներից, խրանտարբծրում են ավանդական դրդապատճառները խուքի ուժը` մեջէ մաթեոսյանական փոլիոխուԱյունն իրականության մեֆ տեղի ունեցող ամենատարբեր ն անտարբեր չէ ինչոլես ու ոչատի արձագանքողը, դրանց թյունների կիողե է

միջավայրի,այնպես էլ իր մտածողությանծիրում կատարվողփոխարկումների Հանդեպ: նման վարքագիծնունի կենսաբանականդրդապատճառներ, գերակա նն բնավորության մեֆ: Սա բնության «լոռթկումի ակնՀայտ ներթին Ղբսեորումն է, որ սեփականՆերունակ ուժի դրշնորմամբ Հաստատում է իլ Աղունըֆլերի ձձիկէ, անչանչիսթ տեսակի գոյության Ընթացքը: Ֆրա մտածողությունն Հոզարունեցվածքն որ չի փոխարիեվում է, իրե՛նը, ոինէ այլ բանով, անգամառողջությամբ: նա Հռիիցարյամբժառանգելէ ամեն դեով ունենալու,Հարտումնչացվու, կուտակվելու անկասելի մլումի: Սրանբ են ու Հճ առաջնային բնավորության մեֆ, որ կայուն անանցանելի: աբար ե աչխաիձճիՀանդեոլ դբսնորած ռնակցիան պայմանավորվածէ այս Աղունի որակներով,ն Հենց դրահով է Աղունըտաիրերվում յդ միլաղվայրում:Մեփավանատիրականբնազդր գործում է ինչպես վննցաղի մակախդակում,այնպես ձլ Հեռաձարբ լով ու առպածովապրելու ժգտումննրի մեի: Աս նպատակների` ենե սոցիալականբեույց ունելող ազդակներին միաժույվում երկթորդական է եկել Վանքն որակները,որոնք կապվածեն առաֆինին: Ծմակուտ ԲԲ, Աղունը Ֆ. Ա Լամ ոաեե Ա

որոնջ

ու

ու

անզիվում,

՝

|

տայաաեա ԼԱաԵԱԱԻ : Իթ պատմությունները, լներ: Քիչ Աաաա ՆաթանՔա ի

«է

"

որ

:

ունեցվածքի

սնի

մասին

ՅԾ»

Արմոնիտանից վերե բացատումկառուցենիրենցսոունը: Հազիվ առի է Քազաք Համար: «Ազուչտեղաղիոխվելու իսկթե չգիտեն որտեղ, էլ քաղաք, ուզածն Հառավ. Հայրս դալու օրից` եր նպատակին ածա զսանծըինդ ո ւնի տարծկան բոն ողա: «ես մի բան Մնացի էբ. ընդամեեր .

ւժ, ն տափարակո

:

,

քաղաք, քաղաք,

երնանի ոլ եզը» /6/: մեղմող բան է որդու՝ կանացիավան փոքբ-ինչ սեավփառությունը Աղունի չի կարող լուծել վերջին Հավով քեն դա լէնելու Հանգամանքը, զողաբում ամեն

մարդ «Հվեր-

հույն Հավիտենականդժդոծն է, ֆանի որ Աղունի «ծարցըՖ:

է

իբ կյանքը», իսկ ինքն առղրքցոչ այն, ինչին արժանիչր: կա` անբերրի Հետնապեսայս ամնեից վեր մի անփարատելիՀիսաթավփություն այս ամենի Հաժար սեփա վատնումիըՀեւտռ վրա Հասնող թախիծը. արժե՞ր ե կանառողիությունն ու կյանքը ներսից, ինքն իրենից կտրատելովսաւզբելի, է Հաճախ տարածԱյս դգացողությունը արդյո՞ք կյանքի իմաստը գրա մեչ էր: կյանքն ճՀանտե«ոչ ճիչ վում ձությանժեջ`միոչաձերանդարձնելով

չին Հաչվով ապրում

ու

Կա աննաաքան որուն, ԲԿ Ամարո մերՊրռհորձլ: է էՎչությանը Բնավոր ղացողություն «Հավառակ» վերելքներ ծ

Ֆֆ

մեկի:

Թեւ

մ.

ւ

մ

ան

Ֆե

ան

մ

ություն

բն

:

'

ունեի, կորուկ չիֆադարձեր

Ձյունն ընթադք է, որտեղարածետների «իմ Հոբ սլալատները քմ մարՀակադրվումհն խեղճուկրակԾմակուտին: 41: վայրէֆքներ:Շետ դի դոմը կենցաղաէ կապվածՀՇաշիվը », նոր ժամանակների Աղոչնիանվան ե անկայուն ն կենսարբանակոանի Գայուն սոցիալականի,դլխոի ռրակների` այխատավորն անխոնջ եկած այստեղ մանքերից վարմանՀիմնականմիջոցը: վոբի ծիկրորդականիՀամադրումներովէլ ամբողջանում է ԱղունիբնավոՈւ եթե ավանդական միֆավայրէ բծրել Հաշվով աշխատելը,Հաշվով ապրելը: նա բությունը: Այս ամենով դառնում է ոչ Թն անչատականՀատկություննեէ մի բան կա, որից չատ է նեղվում, Հաշվարկնէ, ամենիցչուս ինքն մտածող բի արտածայտիչ,այլ կննդանիկյանքը կրող, որտեղ եինույթների կայացման մեջ: Դրաճամար ձլ խնդրում է փոքրին «դրանց ճչտությունը» պածելու Հիմքը բացածայտվում-ամրագիվում է «սոցիալականբեռից ազատված» ժանա է ՍիմոնինՀ̀աշվելու կամ գուժարիչափըճշտելու Համար: մանակով: Սոցիալակածը միշ» էլ երկրորդականէ Մաթնույանի Համար: Խոսոբ «փող ծւռչվել չգիորդին չով չի առլրի, ջանի ձամովվածէ, որ թաղաթում ֆե դրանից դուրս է, ռր Հառնում է ասելիքի խորքում, ապա երեույթի մասին չի ել տի»,գոնե կինը պիտի տնտես լինի: Այլ կէրպ ապրելԱղունըպարզապես ե դրօեորվումակնՀայտ փոխծարարերությունների մեջ: հայն աւռշմով լթոսքը ն է ենթարկվում «թվաբանության» Այս տբրամարբանությանն պատկերացնում: է բեքացթում ձեւավորված, մշակվածբարոյականության Հարչուրամյակների որտեղառկաէ Հեղինակիճեգնանքը: վերաբերմունքը, Հանդէպ գրանորվող ն ՖորիՀակադրությանմասինէ, իսկավելիօրոչակի՝ մնացողի` կայունի անկա5 Թույլ էր, փո" ունի` գնացողիմասին: Եորը չէր, բայց բանը «ր քննության էր գնալու, լաց եղավ- Սիրանույչն Թել մարդնային փոխճարաբերություննն Շմակուտըննրփակ աչխարծ ժուժած կին նս, նչանակում հմ, բայց առանց թմաբանության էի. «Աղավնի, Մ մչակվածմնքիով,ուր թ ունենա» /6/: Աղունեայլ կերպ է մուսծում: Սլթեորդին չի քրեխաղ ապագա կբոզի՝ ֆղային ու փեջքեածառտուուման մարմաֆով տապակվող Հարսբ,նբանէ եթե ծմակուտեպի բայե է ումն թիչի, թեկուզ զ ձանրաԸ Ջի կ Թ է չիկ րչե, իոկ Վանբն չել ճՃակմած այու նվ աջինը լինել դարավորաղավերության վոությունը փժալմոոոի

-

ու

ու

Ս6-

բոյին, խնդրում

ր թիաարտ ԱՆԱկարի րո աաա է՝

ին կսվում ավանդականի դրսից եկած նորի Հակադրության 2Հ ազնարվու ո

Ամեն

ինչ սկսվում

է

ե

Հայաստանաչխարձից«դուրս

գտնվող» Սմակուտիվբա բազեն օրերով ու տարիներովանում է նույն չրչանը գյուղի ու Հավերիգլիին, բլուրների արանքից փախսընկած կարկուտըփարդումէ «բտ ու լոր, փեթակներիմեջ ջուր է (9 վ"ւմ, 4ին բերելու գնացածքրնխան ժոլորվումէ, ձորըլցվել է «ն Հեզեղով, ձարյուի տաիիճաք տված ժայուրփլվում է չե փլվոչժ, մարզիկէլ չղիտեն` ու

էր. Բոուի» մոր,ձորն:

հ Դոք

՝

չ

փոք: Հարունը բ ի " Խի թար ԱՆ արի մասին եսն

ա

տություն

կարո

ու

տողություն

է: Խո.

Կրե

մարդկային տարբերԿտնսակների»

ճարովություն ունեցողի, մյուսը

«րը

բի»

բնույթին Հարազատ

սեփական

մին առաչնորգվողի մնալուՀաստատակամությամբ էն դարձնում «արյան»տարբծոր ակնձայտ Աղունիբնութագրումները, ծն վիոլակի ներջինզապածավալման դառնում բություն-Հակասությունները,

նակը: սուբյեկտի» դառնաԱղունի Հայացբը` ել ձիզակում առւացնային Որբան

վիզմբ ոթոչակիչափաբաժնով, այսուծանդերմ կարեռթվում էր ե «Հաագիբ» է: Մմակուտում ծզողներն ապրում բնեռը:Սան Հողեբահորեն Հիմնավորված եե իրենց ավանդականկյանքը, որից օբնեքբան չեն պածանքում,այչ պարզանա Հ այատեղեկել Աղունը, սչեսապրում են: Բոլորովինայլ մտադրությամբ ն ւմ ե է ու թե արում, այլ կովում է այատեղ կյան էր կյանբի Ճամար կ վ ղեմ: Այս իմաստովՍիմոնի«ժամանակր»Հարժակման է ենթարկվում ժամանակի Հուլերանության կողմից: Աղունն արյամբ, գեներով է ժառանգել Հոր` ԻչխանբնախաՀաիմակկքջվածքը: Նրա արարքների խոօքի մեջ չարացած չեչտ կա, որ առաջին Հերթին լսելի է իրեն: Այն բարդությունները, զրկանքները, որ տարել է Աղունը՝ որպես մեծագույն անարդարություն, դարձիելէ միջոց`միջավայրինդիմականա «վրեժ» է լուծում ֆրֆապատից զելուՀամար: բայած զրկանքների Համար: բնչքան ձեարավորէ` իւտք է վերքեել չատ, ապրելինչքան ՀնաՀետեազես բավոր է բաղիորովծետն.կյանքը չի սզացում, չտապել է ետք: Ազուննաշխատելէ օրն ի բուն, ամե՛ն ժաժ, չի իմացնլ Հանգիստն ինչ «վում

|

է

Բի

ու

ու

՝

բանէ,

նեա ամուսնու

ուանմիջական է ոթոչակի գործակցությամբ կուտակել

նքցվածբ,հ գա նրա Համարդարժելէ նպատակ:Տնտեսելէ լավ ապրելուՀամար, բայց իրականումլավ չի ապրել,ածա որն է ցավը: Աղունըցանկանում է փռխել ծմակուտյան ժամանակը,դարնորբլավ ապրելնէ, ջանի որ «սեփական դժվար է ինչ-որ բոննչմարել, տեսնելը: երա«չարունաէ: նա իրեն «չի տեսնում» իֆոցով Սմակուտում, թեական զջ կյանքն է ապրել այստեղ: Ու եթե այդ կապի կա /ն չի կարող չլինելը, ապա ախարծում Աղունիչապրածվայելքը որդու միֆոցովինչ-որ կերպ «ետ ստանալու» մղումը նրա ճամարդառնում է կարնոր. «Կեր, Խժի՛ր. աղջիկփոես քաշել եմ»: խփիր, թո բաժին տառապանքը եւս այստել ժամանակիխորությունից չվախեցող մարդկանցաշխարձ կոֆվ է բքրքլ ուլզակի իմաստով. «կոիվ չկա, կամք չկա, լավ ապրելու ցանկություն չկա, կար»ոլ է կվարտոլ էլ կեր» /6-2- Աղունի զայրույթն ուղղված ն Ի որդու դեմ, ովքեր Հարծանգապրելու կոզժնակիցն են, կյանքի բնականընթացքիկրողները: Մերոյին ոչինչ պետքչէ, նրանզայրացնում է մոր կովարարբնավորությունը, որի Համարունեցվածքըչսսռ կարնորէ, նրան Թում է. Թե հնչքին որդուն ենթակադարձնելըլավ բան է, ինչպես որ ինքն տանըինչոր կա՝ քոնն է, տունն էլ Հետը,Էա քո Ք ինի ք, այսինքն բո ծառաները» դունը մարդկային ավանդականՀարաբերությունների բնույթն իմաստավորումէ նորկերպն Համոզվածէ, որ գա ճիչտ անխաթարճանապարծ է: նա որդուն` Սճրոյին,Համոզում է լսել,ենթարկվել իրեն, ն եթե այսօր Սերոն այսքան ուտելիք է ուղախկում ծղբոռրի, դա Հստակնպատակունի, ոբ սարանիժամանակըգա թն չէ՝ իր ՍերոյինՀամալսարանընդունի: Ռիդուն ժեկ անգամ նս ապապրումէ Հորն Հիչծցնել,Թե «այ Հեր, ամեն օբ պետակա՞ն, ոլետական,ուրիչներեիբննցխոտերըբերել են...Ֆ: Ազունինչեն Հետաքբքբում Դո ավելի չատ Դվուզի։ՀամայնքիՀողար,մարդկանցեղճությունը: է, քան թե կարեկցանք նող Հանգամանք Հարուցոզերեույթ: Միֆավայրն ունի

արար Բաշթ Բգո

Գո"

Սիոնի

ու

աւոարաւ«է»

ու

ը:

ու

բնական է, որ Համագյուղացին ննրթին բնազդ, բեչնհրեն պաչտպանելու Աղուննալ կեր, է օգնության ակնկայիթո"Վ: Արմենակին՝ գիմում փՓաղաթում ն

է մոածում.

բաց ճ-Քամակը

Համար: ամար: -8ա.

ձերն է,

կօգնի ծմակութցիների լավությունների իՀարկե

ենք, ինչո՞ւչՎիտի «նի: իր բարձկամեերն իսկ բնդՀանիապես` կոլլոԷ ուբիչներինի, կեսրիմն եղել,կեռբ` «Մարգիս նա չպիտի դոմբ մեջը կա, մի կաթիլ արյունից Եթեիմ կթաչի: Հորը գինը,ղեն

Ազունըմառանդել Լավ մուրի ելու ձզաումը, որ ավելի չուտ կովի է ն նման, սրաչտսանելու առնաոււո նրա սկզբունքները իչխանից,նրա 4 Հորիջ` նոր «բարոյականություն» դրանցովառլինլու կողմնակիցնէ Աղունը, իսկ է որ միջավայաչխաստում, ամուսիննայնքան եթե այստեղ ինրված: չ՝ դրսից մտածում. այլ կերզ է Աղունն է, ապա Արուսըմեղթանում դեքում տվյալ Քը, ունննար, չունի` գողանալուխորամանկություն մեղք չլիներ, «ալլխոլի որպեազի Ֆ: պիտիվիցթ ձգելով աշխասռ մա եռբ բնկալում է, ոբ անսովորէ այս միջավայրիՀամար: Հեռուներիը դարդիու անչար մարդձկածՀարսինդրավումէ ոչ թե ապրելուավանգական կյանքից փախչելուամեայլ այս ամենիցձերբազատվելու, կանցփարբադիծը, ավելանումԷ լավ Շոդսին աշխատելու օրնիբուն նօթ տառապանքը, որտեղ են Հեռու բազաքներից այս անկչուաշխարծի գրաղում ապրելուՀոգսը: նրան է կենցաղ, դարձել մ տնլ Խարբճությունը մմւերը: առրելու ծառնողլուրերը: ջը երգումէ, այդ ամենր«Հեչտացնում»է կյանքը: Ռադիոն բոն, առօրեական են, վառարանի վառվում արդուկը տաքանումէ, բոլոր սենյակներիչույսերը նման,

սա

ու

են աճում՝էղ բոլորը էիՀաշվիչը չի ծաչվում, մի բան աբածի վերցբածի, կյանքում մարդկանց է անփող: եթն Հասարակական սրածոզը«աու միչն Հավասաբավկչռություն դրա դիմաց վերադարձվածի երկրիուննցվածքեավելացնելն բնդծանուրի, չիվն» է ն ոչ թե աչթատանքով չի կարող մի «Հաշվիչ» ու դրա դիմաց նոր միայն վարմ ստանալը,ապա ռչ հ է վերածշսկողուդրան Աղունըդեմ խարեություն-գողությունը: կանխել ամենն ունեպարզունակ4ելն անդամ:Ավելիլավ է այդ թյան մեխանիկական, պիտիկորզվիայս ամենըդ̀րա դիմաց ոչինչ նալ«անփող», իսկ Թե »րտծղի՞ց չոալով, դա իրեն չի Հետաբրջբ»ւմ: է, շր ի նքի ի՛ր բնտանիջըչավ ապրեն: կարելի է լավ արաղից կարեոր Երֆոլին մի բաժակթմեջնել, որ Հաչվիչը դարձնիջազաջի Շաշվիչներիզնա: ժուռնալիստների եվիՀարկելավ է, որ որդին«գրողականջիզը» զարգացրեց, էն տուն տալիս,թէ չուտ միությունըՀայաստանումմիակն է, որմհեղբոլորից չէ «անասնարույծու ինժեներ» թնչքան ասես կան: մեֆի Հայտ ին զատ բնավորության Այս նյութական դրդապատճառներից նկրտումները: Աղունը»չ ժբայնլավ ապրելու էադալիս ե փառասիրական սեական ճչմարառաջինը լինելու,ինքնածառտատվելու, տաղովն է, այլե

տաջացնումէ,

«բայց

հում

«Համալարաց»

Եւու-

ունեցողի: Համոզմունք անխախո» պարտադրելու դիմագինին տությունը կուտը նման տոկունություն, այդքանֆանք

ու

հոսնղ, ինդձանուրբնթացբին

էիր ծակառւսվգնացող փրՀամառությամբ ձիացու ու մնացածներին զայրացնու նա ներթումո ծամուված է, որ ամեն ինչ «վերջացած» է, կյանքը դեում դեռ չէր տեսք: Նա Արմենակին ուղղված դովասանքներըպայմանավորումէ ֆլերի ավելորդ քայքայումն անտեՀունով բնականընթացքիդեմ գնալն սեփականվարքագծով: Փառասիրական երեր թէ ինչ-որ ձնով բմղումները ղիհն, ինչ անում է կիներ: վռրարվածկլինձին, էթէ որդին կուսակցությանդֆով գնացածլիներ. «քոլորը ֆլային ժամանակիինքնամեծար էւաԱղունը բնրում է Հիվանդ դողային Հարգերն»: կմանար թուն չ` Արզումանյանն իչխանի եբբ Համայնքային մտածողությունն Հողեիանուկշգեեր, «Իչբամ Հուեբանությունը, Աղունիկողջա տղան»: Անպայման խուսնի Խորթ նեինույթի ճետ: մերչինս Ըվ կլիներ. «Մռոյթսկեչպե՞ս է միանգամայն հրեն է»: բախվում Ամճնաբնորոչ որակը, եի դբոնհորում է Աղունը Հողու ցավր, Շիւտոնապես է սեփական միջավայրինՀարարբերվետանելու է , միայն ինքն ոի Համոզված է: Աղուննապրում է այլ ժամանակիմեջ, Հարկէ լիս, մենակ, նրա Շակաղրվելու, իրեն դտնում է «տաբ, լքված այո աչխարձում Հասցնել ամե՛ն ինչ, իբեն փորբառեհլով ստեղծել պայմանեեր մով ապիելու ՇաՀաննլու է. սնփականանզոր գոյության,մեՀանչողիՖ մարդկանց ՔոՐէՐէջ են մար: կյանքրզրնդալեն Հոսում Է փբենիցՀեռու մի տեղ, իսկ ինքե այս մութ զգացումբ Հաղթածարելու մդումբ խաթարում քությանանչաղթածչարելի ծմակում կռիվ է տալիս լավ կյանքի Համար: Եվ սիրտպայթելու չափ զայրացորովծետն ւ նրա ֆիզիկականվիճակի.«Իիչխա՞-ն:ասվում, ասելիքը չէր եվ եռղ 4 մարդկանցդանգաղզկոտությունը, Ադամի չխոսկանությունը, Սիմռնի խեղդվումէր, ն խպիսն առաջին անգամկոկորդիվրա ուռավ պայթելու չավ» նշ ալարկոտբայլը, սկեսրոջմի քիչ անջտնքան թեթն բելթր: /12/ Հարնանիբնրած չաթերի մեֆ ոֆիլ էր եզել: Աղունը Հորը մեկ անգամ եա Փճունը ականհջեճըը քարափիոլորանում նրեաց ԱիմոՑտգեցսպասհց` հրեն: Իբ տելը չէր գանում: Հիչեցնելուէր, Թե ուր են ուղարկել ժումունաաեի կեսը:Արբ ոլաաթուծլու 4 Ֆմակուսոյան դանդաղաչթառւ մղումով փորձում չափի Հրիվ արաՀետիվրա ներքին անձանդիոտ ծջագի Աղունը նա այլ կբ տուն օրորվեցիր գայթոզթայլ" վ: Դանդաղ չի զակերացնում գալիսէր. է, էլի, (Հանենք, էլի» արագություն Հաղորղել, վիննոր ընթացք /41: Հավոիգվայրկյանիննա նման ապրումների գտնում է Սիմոնի վարքագիծը«մերժելու» գոյությանիմաստը: Բայցդա իբեն Հաջողվումե միայնսեփական չնչին Հաշմանդամ ունեցած օրինակը. պասծրազմի երկ»: չիչ օղու ՀամարՍանացից աչխարծում, վբանրա ազդեցությունը է: ԱնՀՒսկ միջավայրի Բակաեը, է Հանել հրկու փթանոցաղաքար, իսկ Սբմռնը բանի որ դրա կրողներն Վանքեր ժամանակին, վ: է ավանդական Քայլելիա ալարում քար հոր ազդակդառնալ են, դիա ավանդույթների եվ բանը որ է, Հարկ է Համայի նեիկան ում բարձբաժայնել Մմակուտի անցյալն արձամարձանք- այս ծրերի, աչիարձի` «Շա՛տ ես չուտ դալիս, արի մի բիչ ն ձետել պառկիր, Հետո էլ` զայրույթը: կբուն պածապլանի: տնսնենթ»: Ու թեն ցդաց, որ վատ բոանէ արել, բայց «իրեն արգելեց փափուկ Արմոնիմոր ն շարսի փոխձարաբերուԵրեույթի լավագույն օրինակը հագանֆովւ լինել»: Միննույն Է ներկայացնում է՝ Աղունը է, ռր Խաղաղ գետ Հ| քյունն 1: Չիտի անտեսելայն Հանգամանքը,որ Աղունն Համժողված չեցեող ժամանակիմեջ ընքն իրավացիորենջար է ննել՝ այս մարդկանցթմ| սկեսբթոջֆը: ժամաԲիրիցձանելու Համար:Արդյունքում" սեփականանպաշտպանվածության Նախ`Հարսինղայրացնում է Արհլի պառավիկայուն ընթացքր նա էլի այդոնա ենը չի մեղավորը, եկավ, մեղավորըսրանք են, որ չտապելու երբ Հարս նակիմեջ. «քայլում է թե-թն, թեթե»: Ինքը նմանձեով նա դեո նույնի է: Ջեռւբերը ղ ֆու ու Հարյուրտաբիկապրեն:«Արտասուքով զատաարդեն «Հասել է նրա ետնից», բայը էր, Աղունն ԼԻՔԻ» Աղունը ղությամբ եկավեր Բեռենրին: է, Թող դա ո թ նրան րբձամարձելու Հանկարծ Հիչեգ, կոնքերին սպասեց «Հա. նա Հ Սիմոնի Հատկանչական ու սսղֆկա փախչելու լուրն առնելուց ոնակցիան` տեսնի,Ան ինչքան ունեցվածք է «դուրս սովել»տանաոիրուծին: Հհւռո: Հեձիը Հեզնած նոր էր տուն են բազատրեղԱղունը,- էս մոել,լույսերի վառվում էին, այգում թչքնի ջան,- ինչպես անՀասկացողներին բացատրում` չում էր առուն, իուխաիու մեջ կարմթումէր կրակը, է, նա փետչի կրծում, բայց տունը լուռ էի: կարագէյ ուտելու Համար է, նրանը գլխիաշխատանք ճետ ում ունենա: մային աղջկա է, Մտածեց կուվել առվորական Գրումէ, դրում բարձրաձայնեց Աղունը սառտմություն: պիտի ՔեյըԱղունը ուտի,ոբ գլուին մենակ էր «Բա լաց էր լինում: Աղջիկը փախելէ Սիրօվական: Քննությո՞ւ- ն ցույց էլ վեց, Թե "զգին ինչ է անում» /13/: ԻՇարկե,խոսբը միայն այն չէ, նը»,- Արժոնիճարցը բնական է, ըստ բնույթինտեղեկությունն որ անձրաժեչտ է Համարում Խոսքով ժետոնիովՀ«անչասկացողին»բազատամբողջովին բնկալելու «ամար ժամանակէ պետք, գեռ չի անցել Հանկարծակի բել բանի էությունը. ոյլ դիանովընդղծվում է սեփական«առավելությունը» ստացած լուրի առաֆին պածի ազդեցությունը, ինո է կրծում», ծեվում է Հաջորդ` ափիդեն որոչակի դիմացինի Հանդեպ.իր որդին դիր է անում, իվ պառավինը` ու ՀոգսաչատՀարցը. «կարգինտղա՞է, թԹե՞ գիր անողի Հայրը: լածիրակ-մածիրակէ»: Պարզվում է. ոչինչ ոի փետկիծողը Աղունի ամուսինն է ոբ փեսացունպատմությանուսուցիչն է: Ըստ ծրեույթին անչանդոտանալու սկսվում է առաֆին«րից: Դրսից զյուղ եկած Շարոր ընդդիմությունն բանչկա, թող Աղունն Հլ լաց լինի: Բայց որ բեղունված կարէ, քանի Համոցված որ ինբը չի ասել այն, Բայցդա չլսված բան է այս իրականությանմեջ, նչ պիսի անը, Հարկավոր է մի այլ պատասվոան, մենծ է տանաքրեձն զայրացնում որ ե՛ կնոջը, ե՛ իրեն կթվար խախտելը ժամանակի մեջ, ձը, ոբ ավորվել է մոռանում տեղին եան ապածովվածության է, գովերգածՀայբբ, ոբ իբ բին: մի պած աբամաղբություն կստեղծերիիենը չուբֆը: ԱղունըտարիներիՀեռվից ն անթալովթիկնեց մութաքաներին տակվերոցարեց «Սիմոնը խուլ Գոգնած ասաց.որտեղիցինքն է եկել, նման էր դժոխքի:Մերացուն Արբմճ- ծրձիրը, նանը գա` մի բան կմտածենք,-ու այսպեսէլ Փենցմութաքթաների դործածսիրամարգ հղջերուկաբվրա» /66/ օժիտակալն Սմակուտմիայն ժորաքրոֆ ու

ու

ու

ու

ոշ

"ւ

որ`

Քյունը

չտապողզականությունն

ու

ու

՝

ու

`

ու

ու

|

:

ու

.

'

չտապում

ու

ու

ու

ու

արարոԷչոֆունն ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

մի քանի փֆեթոկ...»: միդաֆիժի ծիկու ձեոքանկողին, Սբանք գետները Հասան: եռրբետանիք էր վազմավորվում, բայց Ծմակուտ ճիչորս զույգ դորզ էր նիանայն բաՀամար այեքանլ լուրֆ Հի մտածել ծաչիվէրե: Եվ անձրաժեջո զիծթեչեղաձի սոյդմաին ամ էլ արժանավոր Աղունի ցին,թե հչինանն գիահցովդոճշացողմարդկանցարճամարնել: Սբրտ չի Համարելոբբին: «Սեյազ տանիէլ բան հս Թ»ՂԵ՞Լ, ԹԵ եղածըէ. է նի Համար,որ կարողանար Իչխանի ռր դարտոլ ճաց Լ էբ սոհսնել, ոբ այս մարդիկ, Լ22 առաց «Կնյազ իչխանի չաղիսարսափելի» Աբելապին: սանը Քոծ է|, արբել Բերել ախչթ»,«պայթելու ե՛ լավ, ն՛ վատ ն այդպես անճող կերպովձաղրում են ողջ դյուղին` ծս էնածղ մայր չունեի, ասի»,- ասաց էն ուտում կնքի: «Գած,պած, պած,- ասար Աղաու

սա

ու

մբ.- լեցուն էլ է բերել» 147:

Արեյք դիտողությունը կապվում է

Հետ, որքան «դրսի» այխարչի ն

դիա

այնքան օժիաբերելու Հանդամանթի մեջ «կնյազ իչխանի» բաբոյավանու-

ոչ

եմ:ոն ձնով Աբելը Ճամնեսյեզեսպղս էրան,երա մարդկային եկարագրին: «ւղֆիկ

տանիցդուբո

չէր Գահի,ինչ արել է «կեյազ Իչխանը», որի սողբելու սկզբունը-

իսկ Հեռու մանացքաղաքում զնդալու է կանքը, իսկ ինքը մնատռրողներին, ու լմաղվելու է Շմակուտ: լու է այստեղ,պառավելու նան ն Սիմոնի Աունի միչն ծավալվողխոսակցությունը,որ միանԱյոզես՝ ուհնցող մաթղկանց հոկիխոաշլխարծայացք զգացողություն, գամայն տարբեր ք առաքնորդվող է, բանականութկամբ Հաջչվարկզածանջնիդառնում սություն

մեկը Սզմենինպարտք վեճ կռիվներիծիմնական երժ ապրելու սկզբունքներինէ վերաբերում: սպրատճառներիցը Անվերջ մարդկային բնավորությանը: Հաիցն է: ՎարպետիՀամոզված է, է ինչես ավանդույթի, ունեցուլների, է, որ բեղունվածկաբգբխախտված էրորտատունհիին վերաբերող Մակայն սարգվում

նի

"ւ

մարդիկ փող ունենալու դեպքում տան պարտքը:

Սաքոնհիրովականում

այնպեսէչ առօրեականմակարդակում.հոր տուն հկածՀարաբ«լեզու է դարձՖում», երա պաչտալանվելուփռրձերնավելորդ են, քանի որ հոռրտերերըլավ են նրա` ոբբի կարգավիճակին,իսկ առանձին դեպքերում նորատեղյակ Հլ են, այլ ուղղակի մէ. Հարսիդիտողություններըոչ թե ինքնապաչտպանական ղադրական:«ծուններդ ազատ է, Հինդ սենյակ ունեք, միայն երեխայի պակասությունն եք քաշում» 212: Սա արգեն ավանդականկենսաձեին բազագայտ կոիվ Հայտարարծլուպես է, ինչն սկեսուրը չէր Շանդուրժի. «Սազերըրբունեց ռւ. կողպեքով կողերն մեջքի»: աղագզ ապրուստ կր ծավաքինտանիք,չորս պատիմեջ Հաց էին ուՄիատել ծանում չիե,ռոքները Ռումի,չփառք չին անու, Քեում էին,տրեխները բնում ձին «ապին, նանը, Ադամբ,Սանեն, Աիժոնը, ՀաԱրֆբեը,Արաքսին, միրաեր:

որ

Դսեղիբարեկամները, Խաչերիբարեկամները,միիգ ծախելու եկած ղազախե-

Դժվարչէ նկատել,թե որքանտարբերեն նրանցընկալումներըն որքան չափանիչնետարբծրհն կյանքի, մարդկանցՀանդեպգրոնորվողբարոյական ի` մեկի ծարձակովական ծայվննկատ,մյուսըա̀նմիջական բազսիիտ: Հասկացան,որ ծարարծաչավողըչի, ուբեմե ՀարՔանիոր Սմակուտում մարպաՀի/ ՍիմոնինՂազախՀաջի էին ուղարկել/ ծ» ուղարկեցին,իշկ ՍիՀեգՇորաքույր Մանիչակի ժռերնավ նրա Հետեից:Ետդարծի ճանապարծին Հեչո չէ. քանիոր Ֆոոկանգնածէր ւսյգու, չումն մուռ, հանքին սզառասխանելը ոջ սարքվելէր Համբոյի գոռութցյամբ:Սա «Իչխանիտնսակեջէր. երան խոռբ գարձեճլըդժվարկլիներ: Հարսը որոչակի հղրոկյանքնէչ դժվար էր, մանավանդ որ վերադարձած չէր արել, երնի Թե իզուր էր եկել: Ապբելնայնքան էլ ձեչտ չէր. Հահգումնեի

ու

ու.

մոբը,Հրաչիկ, Սվետվկը, Ամալյան, Վազգենը, Քեքը,Հովբտիբարեկամները,

Ցիթ»:

նրանքտարիներիընթացքում ստծղծել էին տնտեսություն, ապրումտտ, որ ապազռվումձր բազմանդամ ընտանիքիգոյությունը: կովեր ոչխար ունեին, մեղու, մեղր բամելու մեքենա... այե, ինչ անծրաժեչտէ սեփականկարիքները Հոդալու Փամար:Այստեղ մարգիկ տնտեսությունը դարձրել են ոչ թե չաձճամիջոցե երբեքէլ չեն մտածել միջոց, ավելին ուննեալու ռության այլ ապրելու Գեռու մասին,չեն անձանհգստացել քաղաքներումլավ վատապրողենրիԳամար,այլ ապրել են իրենց բաժինբնկածկյանքն գոծ են եղել Ղրանից:Բայց ադ ոբ զոյատնեման մինիմուժ միջոգեերէբ ստեղծում, տնտեսությունը, ւսյլ կերպ է դնաձատվումԱղունիվողժից: Փեչ է Համարում, դա դիտում եղաձծր է ռրպես խեղճության, անմիոության արդյունք ճ ոչ Թե բորոյական նոլոմեբով առաֆնորդվող,դժվար Հաց սանդծողմարդկանցՀասարակություն: Ձէ՞ որ ու

ու

ու

դլայմանենրնու ժամանակնձե նրանց Հնարավորությունտվել գոյություն ունննալ այդ կրո նրանք աշխատում են իրենց ուժերի ու կարողության չափով ն իստ այդմ էլ ապրում են: չավ ապրել, նչանակում է վերցնել ուրիչիԴթանից նր կամ պարզապնսա գողանալ,ինչպես անում է առնաուտ Իչթանը:Վերջինիս արյանկբողբ`Աղուեր, փղածըբիչ է ծամարումու նրա վերաբերմունքն էլ է. «Մի Հիեգ կով "ւ մի քսան ոչխար ունձին, այս ամքեիՀանդեղ Հեզնական

ոչխարկձախի,պարտքի «-Բա

որ,-

ասաց

կեր

է մտածում:

քաոչխար ձախի, կիրովական Աղունը,- նա Կիրովական

ետ կբերի դաքից փո՞ղ -Ինչո՞ւ չի բերի:

«Խոս,

կռա:Աղունն

այլ

Խելք Սիմոն,

որ բո

պարտքը

տա-

Դու ետ

կբերեի՞ր:

կառնի, չիք կառնի, հոչիք կառնի:

-Այո,- ասաց Սիմոնը: Բ է՞նչենք անելու: «Հազհնք ուտելու, ասաց միմոնը:

«Հացի չի փախչի: Չարտքը:

չունեն: «Հիմա ծաղկածծառին դնաս՝կչորանա»/63-84/: «Օ-Փ-օ-՛ֆ,

ու

ու

այդ ամա

Հղի էր

ու

ուտել էր ուզում,

բայց

հեչի ամեն

վրա

Մանեի, Արբաքօու,

մոփիկի, Սիրանի,Հակոբի,Հրաչիկի, Ամալյայիաչքն էր... Առանցպառավի ծեծ կերավ... Դժվար գիտության Թխած ն կերած բլիրննրի ԳամարԱղունը տարավ.«կյանքըլա՞յն էր. դեղին արանկանքէր: Շողերընբան արտգունվի էբ խչչուժ էին, նրանչթոզեցինձանըգոիծ անի... կարծեսթե իտի ՀարմարՀր ծրնում: վեբորնղծվածկագզությանը: Բայցչէ: էավե էլ երա աչքին փատն ներքինկապն ֆոր ըիտանեկլան մությունը. էբ այս մառգկվանց Զայբացնում «Ու հրար այնքանեն սիրում, որ չեն էլ մտածում առանժինապբելու մաու

եջ,

նործնված

«մամա», երեխան «մ.

մԷ Բա 9. Հար աու ծքում ի փոխն Է թի կար ի».«Հիմա էլ եռ վիճակով ի Ն Հ, աք թ

.

չ-Ը

.. Ը

լ".

են

Դ ծ «անդե

ՐՀ

բածեին «ռրասթագաբարֆ Խեզդել,

ոի

("Րէ

մա Գար

գրկին էր կռվելու, ձեծղվելու,նրեսբ դեմ անելու», նույնիսկ

առնի գլուխն

"ւ

զազաջներումժի տեզ կաշխատի,կապբի»:

պատրաստ

գեա

Լի

եո-

«Թիֆլիսննրում,

Աղուն Համակերպվոլիչէի, նորածինեիեխան,գոմի, լուն, ապիելուՖէ-

գությունը Շարկադրելուէր գուրս

պրծնծլպարտադրված վիճակից:Տուն

սար-

Բ 49 4 «լածանչը Քելու միժոնն «ջրում Քնրածամառորնն մերժեց, Մանսց փոչելու կնոջ մոռտյիությունի նիան բոտ հինույթին վախեցրեց.«Քո

վայրվ-

Խիներին կարոտել եմ»: Փայտի, հրծորի, ֆրի, բարշանբի արածձեւտներին Հչիխզում» էր ֆաճնլ Աղունը: Ոոկանըեկավ, օգնից քսան օրվա չափ, իչխանըմի ու տան չափով մեխ Հինգ ճիլոյի ճղատվում էր կոլխոզի ուղարկեց, տանն արանքում, նոյեմբերիվերջինթաց պատերով էին: Միասնական բանքով, ուժերի գերլարումով աշխատանքնԱղունին դարձրեց Համեմատաբարկարեվ-

միմոնը

Ցող

ու

նավ

ոչ անտարբեր: Սիմոնի Հանդեպ,

Պարզվումէ,

աչխարծըլավն է, մարգիկեն վառը, բայց ոչ ինքը: մլՑարբանից գողացանտախտակների կեսը, լուռ վեճ եղավ կաղնի զին գերանի էբ Սիմոնը, վրա,Հանդումկտրել ժաթրել բերելէր Աղամբ, ոբակատած մոբ» դավըբերեց Աղդամի սզոցածենրից, բայց եկավ եզներովու, տրորելովսոխ ու. կարտոֆիլ, իմ տան մուռ է, տարավ... Աթոյենց Մքմոնն էչ Թե Փարծանքն նա է, Փարձանքնիմն Սիմոննուղղակի գժվեց, լինդը խրեց հրանցտան 6իմնաքարերիմեջ քանդել էր ուզում: Զռրստղամարդովմի կնբպ տուն բերեցին. ու մի ամիս գլխացավիցխելագարվումէր: Գյուղխորճուրդըքարծանքի իրավունջը Միմոնին տվեց,բայց ն, մարդկանցանմիտընչաքաղցությանվրա զայրացած, խռովեց ու քարը բերեց Քարկապից: զյանքնիր Հունով էր գնում, պիոներները դպրոց էին Հավաքվում չեփորի կանչով, մանկապարտեզը ճլվլալով բնում ձր ծառերի տակ խաղալու, չուշնի Հետ երգելովդաշտերիցիչնում էին աղջիկները...Աւ այս ամենի մեֆմարգի որ

ու

սա

ու

Նքրանոի աչք մոնելուզանկության, Ոսկանի Հարբեցողության, մոդոԻչխանի

տափիքիու ապածով տան տաքության միջից Ալունըմի է նայում երնույթներին, իր ապրած կյանքին: Այդ տանե ամեն կերպ այլ պած չը ձեծում, ծերացել մի«փբըստեղծվել է ծեծվելու գնով», Հիմա արդեն Սիմոնը ԹՂբացի այդ, «ապիուստի զլուխն ձլ Գողլեժ, առողջուկարնոբըբ ժարգուս ժարգ» ծաղիկչի, մի անգամ է ինո ու, Լ է չե՛կրկնվում» /2Ֆ: մեջ,էլ չի՛լինում, Ս, տիամագծորեն «Հակաղիր»է Աղունիբնույթին: նա միայն մի պած տրվումէ առողջ ե ոչբալխապիելու Հրճվանքին: պած միայն նրա Համար նպատակըփոխում Էն տեղերը: Գետքչէ կյանջը դժոլւբի վերա-

Աբդ են

Հասուն

.

թանդի ուրախությունը, թյունն Ա

ամ

Հավիտծնականության

շն

Մչ

ու

Հավիտենության ունենայուՀամար:Մանավանդոր ւսյս ձել ապրուստ Այստեղ է ջ մարգը մեկ անդամ լինում է ու էլ չի՛ լինում, զ Վերֆինեերա միջն եղած կազնրանցներքին աբշամարծանքը ֆամաձրանքունեն Աղունի Հանդքապ: առանալու անտեղի օգնություն վածէ անթեղգատ անվերչդրսի աչթարբձից մ է, այգ մղումներիՀետ: տեսակնայաւռեղ մԽացուլ բանէ, որ մարգիկկարողեն մե-ծ

Աղդամի Սիմոն Աղունի -

չե՛կրկնվում: տարբերությունը: ռբոչակի

Ծմակուտ, գո,ուրիչ այստեղ Մբենույն աչխարծը Ամի փոխվել: Սիմոնի, վերափոխելու է` ե Հեճու կս Ազունի՝ ագա մարդկանց աչխարծը, տեսակս ջանքերի: զիջումները, ներքին ապրումնթմ8ջ դրանորվողՀանկարծական Աունի ու

`

ամենօ-

բյա

ապրած հնքնախոստովանանքը,

կյանքի Հանկարծական «ժերժումը»թեն բնավորության Հոսքն ապածովողորակներեն, այսուչանդերձդրանք են: ձրկրորգական ժամանակի ընթացքում միջավայրի Հանդեպ Աղունիընղդիմաղիր կնցձեաչէ, կարելիէ բարկացած վածքըդարձել է սովորություն: Եթե բարկացած նալ:ծվ դա ոչ Թե չրչապատի,այլ ինքնիր առջե.«Ժամացույցըսրանցցեղի ձամար չի,- ֆզայնությամբմտածեցնա ն իրեն ասաց, ոբ չոլետք է ֆլալնանաւ» /468: Ուրեմն Հնարավորէ չզայրանալի,դա դալիս է ոչ Թե էության խորբից, մաքի ընթացքից: Ուրեմն` նեոյլ Ալունի՝ որեէ բանով չսածշմանափակվող կարող են անվեիաՀակելի մի դեպբում տեղաչարժելրը կատարվող են կարող են ի Հայտ Հաջորդպաճին սկզբունքներին, լինել, որոնք «ղեմ» իր բբ բովում

բաչլարՀում

են: գալհրնույթներ, վերածսկելի հիոհքմիանգամայն

«ուտի, չաճագետճորաքրոջ,ապածովՇոլերիբարքծոգության,կարիմեքենայի ետ քբբձն Հարազատներից, եիանիկ չի Համարում: կյանքից,մարդկանցից, ուկ Սիբանի նազանքիմեց վանող ատելիբան կար: մբմոնիինքնակա,ոչինչ մնում է որպես դժգո անժնավորություն,որին բաժին էն Հասել աշխարծից չպարւոադրող ոչինչ չակնկալողգոյությունը տարբերվումէր մնացաձեերից, կյանքում որոչակի միայնտառապանքները:Մացվում է, որ Հասարակական նա իբ անելիքնուրիչի ուսերին բարդողն ուրիչին նեղություն ավողբ չձր: միչտ առաֆինըլինելու մղումները, ինձիրքի Հասնելու, ինքնաՀաստատվելու, Տան մեջ հղած բարը Շանելիս Սիմոնը փորըպատովեց չընդունեց Աղաչի 4գտում է Աղունը,իրականում շատ ջիչ կամ ոչինչ են կյանքի Հրճվանքի, ան. մբ օգնությունը: Աղունըկրկնակիսիինց Սիմոնին, որ թուլության պածձին Աղունըթեն էությամբ դեմ է առողջ ծրֆանիկ ապրելու կողքին: գաժ նեզվողն վիզթ ուրիչի առջե ծռողը չէր: Քանի դեռ վերքը ցավում ապրելու հեչ ամ «դավանում»է, այսուծանդեիժչէ կաայե սկզբունքներին, եչ Դինը,մաճշճակաղ ձթ,Թեթնգործերի ձր.դուռլուսամուտ Ամենը, սարքեց: ՀայլՖ կյանք բողանուժ ձերբազատվել դրանցիցե ապրել ով,երբ ինբը կյանքն տանը, մինչն ուռթերիչը,կացինն ատեղծվեց տակառի կապերը, կազամբի մայր էի չբֆապատիՀամար կդարձնիտանելի,կլինի սիրող, դուրդուրող սածիլը, ստեղծվեցին«երեխայիես ուժով, ցավով պատովելով ն ոչ թն ն սիբող կին ամուսնու իրականում գիտակցում Աղունն Համար: է զավակների 4վէ ոզծա»: նկալ ոլապի ռարքածփայտեգդալներն են աեՄիայն ածղվեցին իրեն բաժին Հասած կյանէ վերափոխվել, բայց տնկոարող Հարմարվել սխայր, պլասելինվեր եզել: ջին ն ութախանալեղածով: Տառապրանքով մեջ ջարդողաշխատանքովՀիմնվածտունը Հիմա արձգտող նրբեքդրան երաէության մեֆմչտապեսառկա է երազանքներին ու

ու

ու

ու

ու

ոէ

ու

Ուրեմն`

ու

ու

ու

դեն տաք է

ու

Շարմար,

լամպի մճջ էլ Խավթկա,չչի մեջ էլ:

ու

չՀասնու մարդու տառապանիը: «Հրոանստ է ձրգվո«ժ երջին է Սաթնոսյանի էէ ոլդու էչ «ճիտ», սովորական է րբ վերչին« տաղանդի «ճիչ արնով Ի1չ4 ամք ւշ ամե՛ն ժամ փրավիճակներից«կորում է» գոյություն բարձր մարդկայինիմաս... ք: փազէ, ամոթ»: մտապես, օր: ամոթ Այողես, «Աղջի, ամոթանքըվա օրվա Համար ապրելու տնական ու չինդմիջֆվողպայբարը Հեարավորումախելէ «ապագայիուժերը», այլ ամեն ինչ ոչ թե չավ առզբնլու Համար Աղունը Էշուն չի ընձեռում ուպրել ներկայում, «սրտներս պայթեց լավի կարոտից», է մոռանալով ներկայում ապրելը: ձառայնցրել այդ առզագային` դարձավգեխակախնդիի, նա չուլեց Հասկանալ, որ Հյավբ» Հենց է անցյալի ծիչողություն-.վատսպաւմումը ղարդգանում, ծավալվում Բնավորությունը այդ իրականությունն է, որի մեջ Հայտնվել է ինքը: կյանքը դժվար է, ամեն մություններով,որտեղ Շերոսուծին մերՀիչումէ ղիկանբներովլի կյանքը, ուր մեձ լավ բան ստեղծվում է տառապանքով,քրտինքով: ՎերջինՀաչվով ոաւզագումն տեղ է դիավում իրականության թեփականգունազարբավականաչավի տնանես այդպես էլ չի իրականանում«Աստվածանիծեց՝ Այ" է, որպեսզիկարողանա չծառսնես»/: երան այս ամենն անձրաժնչա դում-վերակերտումբ: է երաէության ն երթինխոսքում ակե չ անցելա̀յսօրվան,իոկ իբակաՀանգամանքը մշթայարես առւկա մեի, ծայո ցույց տալ, թե ինչ աննլանելի բավիղներով չ նրիտասարդողջկան բնորոչհրազանքի Քում լավ որ էրեխաների ըպլասումբ: Աղունը, ձասնելու ծամար: ապագային հայք է, ամուսնացել են աղջիկն Աբմենակը, մինեույե 2 ոբովնսանճաթաէ` դանդազաչարժ Ներկանորեձ կերպերա Ֆաատակը չէ: ՆերկանՍիմոնն կանություն, չի կարող կամքբթդանկախՀզգալր Հոգեբանականայե անելանելի ներկան ուրիչենրի Համար ծեկերըուսկից աչխատոց, փախցեող, դանդաղահիադիությունը, որի մեջ Հայտնվել է ինքը:Քայը նա այդ «ղաղտնիրն» ակե«ղասնացեողներից»մեկի. Խոս Ագամն է, Աղունի բոլորուրախությունները Հայտ չի դարձնի չիիապատիհ,առավել ես ծրեխային` Ամակուտնէ, ռիտնը այլ ճաբաչ Սեբոյին: ենրկան«Հեոամեւց», կյանքը «չշասկացուլ» են՝ Հոգեկան վերելքի պաչին, նրը անՀչրաժեչտէ մեկ անգամ նս Համտատբեբություննեի ի Հնճուկս Սանացի:Ներկանաչխարձր Հանդարտ Հայող, վել, երնխային «ապացուցել» սեփականգերազանցությունը, Ալունն արտաոչինչ չպաՀանջողմարգիկ նե՝ ի Հեճուկս լավ ու ճարմաբավնտապրողների, սանում է «Թմկարերդիառումը»: երա Համար կարեոր է կյանքի անգողիըՀեճուկս իչխանիու Վալոդեղբոր, ովքեր ոչ գլուխթ,ոչ էլ թն ծն ցավագրել, կության գաղափարը,ամքն ինչ` թագր, թագավորությունը: ձարօտությունը, բայց ապրում են «լավ» ու «Հեչտ»: գեղեցկությունն անցողիկեն, ն դա իսկապեստխուր է, միայնգործե է անմած: Աղունի ընդդիմանալու, սնփական ճյչմարտությունիորեէ Հետնեապես եժ չաբունակում է պոնհմնայնքան, մինչն Հեղեելու առիթը ներկայանումէ. Եւս կերպդիմացինինչզիջելու Համառությունբ մեում չ որպեսգերակա«րակ: է Հերդ ժամանեց»: է ցանկանում Լշել չարբունակությունը, չէ ուզում Հասկանալ,որ էլե ինքը Հարագաղու օիիցսրաւնիազմ «Զորավար երեխան ՀայտարաԱՀ: ելավ անծաղք Թաթուլի բանակը: Բայց աուրա վերջին» էլ անխուտաԱղունը չարունավելու ՑանկուՍմակուտին, բելՀավիտենական ււեչարժությանը` Թյուն չունի,երանմեկ անգամէ. սեփական փորիցդուրս,մեֆ բանառտեըծը փելիոբեն դիմելու էր ինքնասլաչտպանության: են Հիմեավոիապեսսլատմելէ անչաղք բաջի, մեծադույնսերերիանցողիկության Տարիներ անցել, Աղունըոչինչ չի մոռացել.ամեն ինչ Հիչում է իր ուզաամեն ինչ դառնում է դաղաղվիաիը, ձիԿես: Նա «Համոզված»է, ոբ Սրմոնի Հիվանդությանպատճառըսկեսուրն է: անցյալ... եա ամեն ինչում մեղավորներէ փնտրում ն դանում է նրանց: Աղունը Անցյալէ դարձել ն իբ կյանքը: Ուբիչ բոանէ, որ այղ ամենն գում, Շամկանում ես ինքդ ն ուիիչ իան է, երը լա մեկ անդամհտ, այնքան ամբողջատեսնելու,լոհլու, ւոեսածը չտեսնել տալու ներքին Հպարտությունըչունի, ինչը կան ու խորն աիտաձայտելէ մեծ բանաստեղծը: բնորոչԷ ծմակուտցիփներին: ՏարիներիՀեռվից մարդկանցխեղճությունը ղանրախոսքը դառնում է նոր նս նակիպես է խԽորչրդածություններիառիթ, ինչը ոլաչել մաքում, որ անձրժեչտությանպածինդիմացինիաչքբ խոնրա էությունից է գալիս, ուստի պաՌրոլեսգիմեկ անգամ Քի ինչը երաններքին բավականությունէ պատճառուժ: տածականչէ «Փարվանայի» նրա կողմիցՀիչվող Հատվածը. «Իսպեսանցան ես իչխանը, չատ տարիներ, Տխուր աղջիկն արքայի Եայհց, ապազուցի, լթե որքան կարեոբ մարդ չ եղել Հաբբ՝ավարաուու նայեց սարերնի վեի, ճամվաքանի ավո մարդ չբ է, Բե նրա թաղմանը Թիֆլիսից երնանից ներին ամայի»: Աղունիէության մեջ արձագանքվում է երազանքին տոլասող Հիշեցնում ելել, իշկ Աբելիթաղմանըժի քանի Հոչի ձին, շան անդամներն պառավը՝ քրիտոսարդաղջկաՀոգին: նրա«զջ կյանքն սպառումդարձավ: Աղունըչազնա Հատուկձիչում է այս ամենը, բէց ննրկայով: Ի՞նչէ ստացվում, «թափառում»է անզյալիկամ ապադայի տազրակին աղաչոբբ ձագին:Աղունը Թամարի ն անտեսում ժամանակներիմեջ, որոնք այլնւ չեն պատկանումիրեն է իրեն "իպեազի ցավ պատճառի-«եվ սպասհլով,որ այզքանըլվ նեիծծվի սլառաՀառած վինն տրվածՓամանակը, իո ավելի ոբոչակի՝ հրեն բաժին Հիչէ այն«բերիցավին գենի տակնւանչնելուչափ կյանքը: տեսնելով պառավը Ս. այնքանակնձայտէ երա կենսակերպի 27" մեֆ,ռր ՀարհանուՀինուղղակի ամոլ սգաչոր ուղզելիատ ամոթանքէ տալիսնիան: «Գատեբազժի ժիջո՞վ. սովիմիջո ահչառի՞կ,կարԱնարդարությունն առանձինդեպքերումզապվում ն կամ էլ «մոռացնմ աստառ) վում» է, երի Հերոսուծին ուղղակիորենառնչվում է բնությանը, բնալան կենկատանովպ̀ածեցիմինչն Հիմա գցել երեխայիսվերմակներին /36/: Սու Համարանչեաթինբան է լում, ինքնազբկմանտառասգանքըբ, Այստեղչկան «մարդիկ», ովքնբ երան դիմակայում ծն ամեն րոպե, սաներին: Արուսի ամեն ժամ: «Սուտ ես ասում, Մի պաՀ կյանքը նրան թվում է գեղեցիկ լայն, աչխարծը լազ է, նրանթվում է ոչ իրական. Աղուն»:իսկ ոք ապրելէ Աղունը, են մարգիկ վատը: Եվ այղ դեղեզկությունը չտեսնելեն գր անից դուրս, իրա14. թաոժքոււ, Բոն,

11ՕԾԵԼՈՒՆ:

20/1226Հ ՆՅ ԵՒՈՎՇՀ Մաքեճայանական բելթերցուժներ,

ե., ՁԱՍՑ,

կյանք Փառեղծելն» տնս նան կանում ժի ենոր ավելոթղյ ն. է դ իան Հակադիր, ճղառովելով 56-68. «մո էչ Մելթումյան,Մարդր աչխարծը, ծաասած վաշ բանէ, չէ՞ որ ոլհսք է աղբելէրեն բաժին օրի: 1985, Հ. 10լում

որդու

արհով

ն. ամեն

Մնում

|ենչ դառնում

ու

ու

ու

ո

ու

ու

ու

ու

վետավան գրականություն».

ու

։

Դուրսհլավ,

Հ«աչհանարն այխարՀր ֆերմանում էի», դիմացի անտառը տեր էր թառիում, անձորննիները վառվում էին, տանձենիներըրոց կին փորել, տաքզեզիչարուկը կեֆանումէր, չունը նիՀրում էր: երեխանայգում ձը, չդածարում էր գեղգենին,տակիցփախչում էթ նայում, Թե ինչպեսէ շաղվուժ կրակբ։ Դեղձենին այստեղպտուղ Վանքքրից ինքնչբ Բերել, բայց օիրբուն էր, Միմռեր լող մես: «հոկ Ժե տանձենու ասաց` Հասունանում ԲԻՑմենր կանաո՞4, է դեկտեմբերին, կանաչՀի.երա տանձը ի: անրեր կանաչ ք մնում մինչն Հունվար: Աղուենուզեց ասել Սէրո՞, էդ նս անում, աիի դասնրդ սովորիր,» չկարողացավ: Տեսավ, որ խեղդվում է: ել նստելով գերանին, Աղունըլաց եղավ: եվ լաց լինելով մտածեց, որ փոթիինչի ուղարկի երնան. թող այստեղ աչխատիվարորդ, տրակտորիվրա, անասնաբույմ, իրիկուեք տուն գա, տանը Հարս լինի, ն ինքր նաւի ու նայի արտին ու

լուռ

ու

քովեց, պատվատոննէ՞ճչ

`

տղագին»/28՛: ԱՀա այողպիոին է սնփականիլային կյանքից, զայրույթից

դուրս

«գայու-

|.

Քյուհ ունեցող» կյանքը, ուր կարող ծս մեկնել ձեռքդ ն «վերցնել» ձրֆոնԳիրը, մնացեր, Հայուն այն ւինի, ըր Վարակ Աաաա Հարատացնելայս իրականությունը,այն դարձնել առավել Հարմարավետ ու

ավեչի մարդկային:

Հարյուր Հիսուն ամուսինըչ̀Հաչված Հոնորարը: Տղանժուռնալիստ: է, նրանցէլ տունը չուտ են տալիս, աշխատելուտեղն առանմին,քնելու տեղն որ ընտանիքը չխանգարի, «իրենցը գլխի աշլատանք» է: «էդ Փաառանժին, Ինքըչի ուզում, բայց ինքը անշասկացու ծերն է: Սիրում պածարանը: գուռւռի դաշնամուրէլ է, որ Հագուստիտեղնառանձինլինի, ամանեղենիեն առանձին, ունենա: ունես դրանք իտի ծի ւ ռիրում, որպեսզի բայց չի Հասկանում, "22: ԱՀա Եմահ չեԷն է: Հասկանում «օղֆիկե էլ հետները» Ռեստորան դեալ բոլոիվին Հակառաղընէ: է Ճապիբումթ երազավակը:իրականու զածկենցաղով Աղուերննբքին ցավ տագնապէ ապթում որդու վիճակի Համար. «Մեղ է չն երեխան,ծուխը սննեյակը լցրած գբում, գիում, գրում չ, առավոտըթթված վերէ կննում, կարդում ու պատոում: իսկ դու Արուսինպարծեցիր,թն նրա մի գիչերըՇաղաթիարժե»: Այս «իվանդլագինինքնասիրությունը օիմնավոր պատճառննը ունի, ն է միջավայրից:Հետնապես առաջինՀերթին դա նրա ինքնօտարվածությունն փառասիրությունը,ինքնամեծարանքըՀիմեավոր «փաստարկներով»արդատոցեկլու ներջին մղումը պիտիվկայնն Աղունիաքռավիուժը, վակիրականում է ձեվում սեփական գա նրա թուլությունն է: Եվ այս ներքինզգացողությունից օաանուժ,

Աղունը, առավելբան որեէ մեկը, Հոդ է ոչ թե իր էության խօլգում հղող մաբղու, այլ հրեակայությամբ ստեղծվածԱղունի մասին.որ Հտէնա կաչվից սանելի» է բոլորին, է զալիս միջավայրում զուրս որպես միակը. առաջինը,անկրկնելինեբնալու Համար: Այչոռմոչքում լավբ լինելու ժզտումը տանում

ու

նրան դարգնում է ավելի մտածող,քանի որ մենության պածին, երբ Հայացքն ուղղում է էության խորքը, Հասկանումէ, ռր ասվածըչի Համապատասխանում իրականությանը, ն վատէ զգում ինքն իրենից: Աղունիստեղծած երնեակայական աչխարծն այնքան է Հարմարավետու ու Հարուստ, որքան անչարմար աղքատ է Սմակուտի կյանքը: նրան պետքէ այդ ամեեր` Մմակուտին «դիմակայելու»Համար, ծմակուտցիների«անմարդկայնությունն» դաժանությունը,երանքանձոգություննու հղածով բավաբարձվելու «անկամ» վարքագիծը մերժելուՀամար:Այնտեղ,որտեղկյանքըԴոժան խազ է խաղացել նրանդարմիծլ «անպաչոպանթ 7Իչխանըսպաձելչ հիբ, իսկ ձաբսգնացածաղջիկրփաստորեն անօժիտէ եկել Ծմակուտ», նբ փորձումձ նոր իրադրությանմեֆ«չտվնլ» մքծագույն սխալը.Թոզ բոլորն իմանան,եի ղատարկօժիտակալով Հարսեկածնայնպիսիտուն տեզ է դրել. տան որ ամուսնացող տզայի Համար «ղաշնամուրՖէ առնելու: Հետնարար՝ Մնադիը անօժիտայստեղ լալն այսօր աիդեն երա ոչ թե թերությունն է, այլ առավելությունը, նա սնիական առողջության, կղերի, չու չնորձիվ վարդին տուն ու ապրուտտ ունի, ոբ կարող է չարժել չատերի նախանձը:Քայց այս ամենի, ոի ատեղծվելէ ն ամուսնու` Սիմոնիջանքերով, որպես սհիական անդգնածատելի Համառության,որակների արդյունք դիտելով, Ազունըերնեակայությամբ միջավայրինծրամցնուժ է ժի նոր «նյանը», որե րականության Հետ կաղ չունի: Քաղաքումնրա տղան «առանում է բուռ է, Հարա «ինժեներ» է, Հարյուր Հիսուն նա է բուռ, բուուրուռ էլ Փալխսում ու

ու

էեչու-

ու

ու

է, ծավալելու ցանկությունը: որքան Հնարավոր էրավուեքի սազմանները,

/ւնեցվածքնայն միչոցն է, «բ Հնարավորությունէ ընձեռում երանմիջա«ճիչտ» էրնաչ: Բայց սրանք ուժեղ վայրումէ. ինքն իր առջե ինքնավատաձ, են արիականիիավացիությունն առաջ բավականաչափ թույլ փաստարկներ ու

միայն չզարչ են ննրաչթաթծիփոլժորկումներն տանելուճանապար Հին:Դրանք ու կասկածանքները քողարկելու, խեզդելու Համար: Դրանքմիայն կառչվելիջ զիախուստֆ ծլուշւններՔն, ռիոնըօգնում են ինքնիրենից ժամանակավորապես տարածվելու, սեփական տալու Համար, քանի ծր այստեղ արմատավորվելու, վւվարբար արյունն ու անզուսպլեղուն ծմակուտիսեփականությունըդարմենլու, դրա կենդանիսիգանիզմիմեջ «տարրալուծելու»Համարներքինորակներ ձն պետք,ինչբ չունի Աղունը,հ դա սերն է: Սիրոբազակայությունից է ծնվում ծավալելու Հողերանորեն փառասիրությունը:ԱՀա Թե որե է որեֆկեր, «եզական է` որպեսկին, Հիմնական զսպանակը:նրանանձրաժնջտ ոիբո բազակայությունը: մեծագույն Թքբությունի փոլխածատուցել վարթազծով դարձրել է ռռար: Դոս «Նախնական» սիրո բացակայությունն Աղունին ղբանորած վարտանըհրա է ինչպես միջավայրում,այնորէ»էլ փերարբքրում «Ինժ պետքչի քո սերը, ինձ տար երնանջ,-ասում է հրեխան: բանքրակաւն,մայրականդորովագութ ֆերմություն սեր է ետք ն ոչ թե Այս ամենին ապրելու պարտադրանք: կենցաղի,ամնեօրյաՇողանիով կյանքի, որ ռարքում է մայրը, իսկ դրանք Հարկէ ավելացնելն ամենօրյակոռխվենրը, ն անտանելի բոլորի Համար: չի Համար»/ /«կինըանրպիտիլինի ամուսնու Արուսի դիտողությունը մնալու պասաշմանավակվումկնոջ «Հավերժականէությանը» Հավատարիմ ոլորտում: Եա ամուսնու Հանիով:նա այդ դերր տեսնում է ն Հաստիակական են «եզներն» իրար տովոՄի լծի է գութանը: լծակիցն միասին բաչելու բում ու խնայում էն, էլ ուր ժնաց մարդր: կենդանիններքինբնազդով պաչտ-

բնավորությունը

ՀոոիՆ:

ճղավելուվ աչխատե-

ռւ

սուտ

ու

պանում

ու

խնայում է նրան,

Հքտ

ում

Աս ֆանքերի: տեւական ինքնածաստատվելու ՀազառակկառակԱզունը՝ միֆավայբում

ուզում է քաչել գութանը,

է, գցում անելանելի իրադրության դեպքում մեկը մյուսին ուղղակի սպանում ժե, ինչը կատարվել էր տարիներ առաչ Արուսի «աղջիկ ժամանակ»:«Հերս

ձր իրար չեն սիրում, ատելով ատում 222 Բակերբ մեկը կորցնում է չուձըեկերոչը,ուրեմե կորցնում է ինքնիրեն, քանի որ «ոչ ոքի պետքչի լծի կենտ ծր»: Մենակչմնալու, ճանապարծրչարունակելու Համար նույնիսկ Թշնամու Հեռ ժի Խութի գալու անձրաժեչտություն է կա,-ՍուրբԳոբիփմատտությունն : Հիչում երան Հանդարտօրերի ասում

Աբուսը: ալեկոծվող Քո չկա,ուրեմն լավկլբներ նրա Հետ "է

հան նա մենակ

Դորոոն

ու

ը

ՍԷ""Բ

անզոր, երբ նույնիոկ աց

բ

մեֆ Աբելն Կլեսք, ի՞մ Հեռանալ 1 աչխարծից «ՀՐ Ր (Ց է. 71քե մետ 1ծնար չկա: ոչ

լինելու,սօրցունքթաղվելու

իսկ Հարսը չի կարողիբ վարջագիծը,բնավորությունը չոխել. «Աստված

է ստեղծել» /29՛: Սա ուրիչ մարդկային ինձ ուրիչներին ու ինքզինք ութող է, ն պառավի եպատակնէլ ոչ թե վատություն ահելե էր, իր հրեայի տնհսակ այլ սկզբից ննթ ի Հայտ ներած ճանչամապատասխանու-

Ս

Ց: '

Հետ 4բ,"ռի 2 ՑԲոր : "6 րԱ ա չ աւթարանները ուղղակի լածլ սկեւրոֆ Հանդիմանան ը ած Տարիների

անդամ, «փոխում» է կիեր` հիպես ընտանիքի, ձառսարակեւթյան դքպքում արոր. նա տան, է Հեռուներից եկած ցանկացել ի՞նչ Վերֆապես բնույթը: Հասած երէն ամուսնու բախտով գոՇանալու թի տակ էբ էրջանկությամբ, այե փնտրկլէ Հեռուներում փոխարեն ամուսնու կյանքը: չՐ: ն

թե՛

Միեչդն»

ն

դրանովիսկ գժոխք է դարձրել, Թէ՛

է, Քան կապն ավելին դեռջ

աժուանու

սոցիալականՀարաբն-

ոռրտհգզ ծեկրորդա«այմանականությունենրը, աւք) ունուններով պայմանավորված կանէն անդամծնողներիու երեխաներիմիջն եղած կապերը: «Լավ է Թե վատ է. թոնը թո է քռեր. ամեն մեկը է` ամննամիծ է», քանի օր նման կորուստղ, կորցրիր, թե ութանասուն` տարնկան ձի կնե» եղը»: քանզի ոչն հզե փում, Եւ: չի (ծի ոչնչի Պետք կորցնում, Ք զի պարագայում մլ «դու քեզ է նույնիսկ թշնամու Շե մի իոշթի Գալ. Սուրբ գիրքը պարտաղորեցնում ի

Քառասուն մարգն

է` գտնում հրենը

մարդն

նս

կտա, չատավրա նս, նա թեզ դատավորին տանցինրա Հետ մի ճանապարծի աայ դաՀիճին: Առնաուտ իչխանի արյանկիոզը, որ կյանքով այլ ատելությունը: իսկ գրանքընդունակ գմնքդարձրեցոչ թե սէրը, ) ղեմբի մբ դեղքում խեդիբը Համընդճանուրթ չու արդարության ՝

դաժան ո ապրել, հ Համար ղյա Բեականա դիտողոււբ Է է զեորմում ավո թյունը վիրավորելէ նրա կանացիէություն Բ' է մ եկ փեքնադրոնորվելունվերաբերում, նա ինջն ի Համար ա «- ա գեզթում «փաստեոռփռի Հիմեավ : Հաաա Բոնքջ աոաովվույ, րբ Բեր Համար ո ելավ եր աը սչ հրո Գոա ագիր Համար: արդարացնել» թերությունը: ուրիչին" «ճչմ նեն» ավելացն

մ

անական

մարմնի,

ի

,

այլ

աթ

ե

տնել

այչ

եա

ոլորտներում:

ա .

ան

այլ

ող

ե

"Ո"

|

իրեն ասաց, որ իրենն նե այդ այգին, տունը, չունը, գոմը, երկու կովնու հիկու մողին, չգրանցվածծեիինջը, տասնյոթ որ Հանդում է, քսան ոչթաին այլ

ու

ՆԻՆ արատ Հ թ Անն

Խո:

ծ մեղրն

'

է

ու

ամեն

՛

,

,

րկա

դեռ քառասուն տարվափափուկ կյանք Է ննջում իր դեմ: Հետեւապես ինչ ճիչտ է, վերջին Հաշվով բոլոր Հիմնավորումներնիրական հե, չոշա-

փելի, բայց դրանք այսուամենայնիվչեն վկայում իր՝ կնոջ սիրո մառին: Հարցը չանգիսո չի տալիս, ճանկարծպագի մեջ «գտնում» է պատասխանըսկեսրոֆբ մեկ անդամն աեվիական փբավացզիությունն սպազուցելու Համար: Աղունր քրնույթները Հասկանում,մեկնաբանումէ սեփականՀայծցողությամը,ե «ես ԵդորիՍիբուչբչեմ, գալ Համարում է անառարկելի որ ճչմարտություն. Հե Հետ էլ Արտաչի Ըբոյուն նեժ, մարդի

ֆիչի-զիչի: հովնձլ ծաոեժ ժամացույցկասզեմ,ոչխարնէլ ծախեք կոչի Հաղնեմ» /32:: Ակեսբոջ դիտողությունըկապվածէ կնոջ կոչումբ Հե ն ոչ թե Հասարա-

կության անբարոյականության:ԱմբողջՀարցնայն է, որ պառավնավանդականի, բարոյականությանպլաշապաննէ, ն նրան անուղղակիորենմեղադրել «անարդարացի»պաձանջիմեֆ, բիչ է ասել,քե անազնվություն է: Աբծլի պառավը դարավոր սովորույթի կրողն է ն ներկայացուցիչը, երա ձնեվվածէ, Հաճախ հա «նրնում» է Աղունըխոսքի մնջ է Խոսքը չափված գեթազանցապեսքարասական գծերով: Իրականում նրա ասելիքը զսպվածէ ու ծանդարո, այն անառարկելիէ ծանբակչիոբովանդակությամբ: Աբելիպառավը երնույները դուրս է բերում սոցիալականօչորոիը, Հաու

հ

Բագր

,ու

4` ինջնագվաւմնկոի են`Աղունին, կամ

աիդարա

ու

երբ Թվում ու այգ նայիէր մբջավայբը պետք է ակնածանքով հախանժձով կա այսուծանգերժ էլ կարծես ավնածանքն ծանքո՝ ճ

թԱաաա

ու

ծ

Հետո,

՛» չ աւր բոնե /Թերթում առակ լանի: աեւ ոճբազում Արան մ ա ունի, ուստի ննրքիներկմտանք էլ Աղուֆն :

ա

ապա

Փա

դա

նչանակու

՛

ն վությամբչի պայմանավորված, վկայի. «Արուս, քա դիմում է ՀարբեանուծիԱրուսինո̀րպես«անկողմնակալ» ան Թե անբախտ»:Հանկարծմի ածի երա մեջ խոսում է «ներբախտավոր մբ ստեղծված ՖԽմ մարգը» ե ոչ թե ե հրե ատեղծվ դիանով առաֆնորդվողը, քէն էրնակայությամբ կեցվածքունի: Փողի կարող է գալ ոի իր Հարատությամբ «արժանաչավատՖֆ ու գնալ: ԱրուռըՀարաէ եկել թե չէ, գելը երեսունչինգ ոչխար ջարդեց, ներ21 ՀՇաինանուձին Հիմ դատարկդոմբ սեր է, բայց դա չի եջշանակում, սնսը: հմ ե ոչ թե Աղու«ես եմ, Արուսն որ գոծ է, բոլորովին Հակառակը. դժբախտ նրջ: եթե Աղունի Համար բախտավորլինելը խնդիր է, ն դա «փաստում»է նրադժբախտությունը, ապա Աբուսի Համար նման Հարց գոյություն չունի: նա գոՀ է իր բախտից:«Դու ծիծաղելու սիրա ուզիր»- գիմում է Ազունին, պատերազմի Համբնդծանուր իսկիր կյանքի գեմ Հարնանուծուսանձազերծած ու սեփականբախտիցխռով մնայր Համարումէ օչ Թե ուրիչնքրի, այլ «նց

ն

ու

Աշունը մեղթբ«Ամեն մարդու ուրախություն իրննից է դալիս, Աղուն ֆան, բախտավոր է՝ո-րիչներովչի բախտավոր,դժբախտչէ`մեղավորներնուիիչները չեն» /40: Աղուն էր կենսագրության,դժվարկյանջի Համարմեղավորենըէ փնտ-

բում,

բավականինչատ դրանք

ե

փն. «Իժ

մերացուն դարպասեցինէ

եղել»,

է եղել,ակհաուրը ձերը Իշխանն 4 եդել,աժուսինը` ԱբելիԱբուսն Աիմոնը:

Ապրելու ամաններնէ

«չի Հասկանում»ու րոտ էրեույթին չի էլ ակի,չտառնլ է պետք, էեչբՍիմռեր Քայլվածքից "ւ «անտարՀասկանա,է դա երեումէ երա ձանգար»ո, անշտասը

այն չեն եղել,երեխուն է Ազունին. գոմում 1 ծնվել,ինքե էլ բաինչըզայրացնում բնրությունից», ն Ամառն անցկաայլն: ԱՀա այսքան մարդիկ իրար Հաորգոզ «-Միմո-ն:-«Ամառն անցկացավ,Հոտն իջնումէ տուն... են տուն»: Հուն ծանհդամանքնեի լառնադրել Ցպատաչական» Աղունի կյանքը,224 էբազավ, իջնում է կանում ամեն ինչ Հակառակն Է: Դժվար կյանքով են ապրել բոլորի, նրոնք -ի՞նչք, ախչի: Համակերպվելհն իրենց բախտին փորձել Հաղթածշարելդժվարությունները Սիմոն,բանաստեղծներնինչո՞ւ հն չուտ մեռնում: ն իբենց ծանը կյանքի կամ Շուտ նն մեռնո՞ւմ: բաժին Շասած բախտիՇամարչեն մեղադրել որեէ են սրտի լաիի կտրվում է: Շուտ են մեռնում, ամուժ մեկին: Եվ դա այն պատճառով,որ այս մարդիկհսասերներչեն կյանջից չեն են: Դե պպաչանջում՝ ավելին, ջան տալիս մինչն մեռնելը ապրում նե` իրնեց բավականէ, էլի» /88՛: նա մա, տեսակը նապսերն 2 ինքնաՀձավան պարտադրող, բարձկարելի է ասել, ամուսինների ՀավիտենականՀակասության լյավ Վղունի ապբծլու պազանջէ դեում ն այգ ճանապարծինպատրաս է սեփականառոզէ, որտեղ տարանջատվումհն միանգամայնՀակադիրաչխարծրնկաբրակեւտն է, ԱիմոեիՀամաբ` կյանքը վերֆավոր ջության,փղերիՔայքայման, ուրիչների վյանքթ դառնացնելու լում ունեցող մարդիկ: ծւսմիաթ Աղունի սնվփական է ճանապար Հաճախակի, է` այդ չավ կյանքը մածվան այցելում բավականին ծով ՀասնելԽոակին: եվ ոբ ամնեակարբեորի դաղագվսբն Աղունին անվերչ, նա ուզում է սահդծել որգիներիՀամար` ապիվածկյանքը թվում է բավաայդ մասին չի էլ մտածում, Աղունհին իրեն «ալածելով»կանացիփառասիԱրմոնը բությունը: Նրանպետք է, որ միջավայրը կանաչափ կարճ,իսկ ՍիմոնիՀամարդա բնականերհույթ է, մինչն մեռնելն բարձրզնածաի երեկվաորբի,իոկ մոյսօի ամեն ինչում առաֆինը է էր կյանքի: (ընելու շիջումով մեկն առզբում ամեն ապբող կեռֆբ-Իսկայս ամենն ես ի մերչո նրան չշասցրեց հրջանկության, է Աղունի` հիվես բնավորության, գաղավաՀչ եվ էլքեսրանով ավարտվում ուրախություն չատճառնըռչ ամուսնուն, որպես բնավոոչ էլ նինխոներին, ընթացթը,աա Սիմոնը՝ նիտ սիրոը երբէք չուրախացավ:Ու եթե ինչբական բարձրակետն զարգացման Ու թեն այս բնավերությունը Հիմոր պածի ճրճվանք, բուփյուն տեհոսկ,«չի ընդծատվում»: հներբթին դգռծունավություն ապրեց, աշոչա գրաա̀յդ ուբոխության մեջ բիչ չէր ծովացածարցունքը: նա չի կարողանումինքն իր Հանականումբացածայտվում է ԱելունիՀայացքուխ որքան էլ դա լինի օսուփերֆինս մար ծանք նկարագրովատեղծածզոծի կերպարիցձերբազատվել. եյեկտիվ» Հայացք ծայրագել դնաձատականներով, այսուծանգիրձ «Որ անբախտ հմ եղել աեքախտ խաթարել քոմ աղճատել, չի ամբողականությունը Թող կարող Աբմոնի «տեսակի» գնա»: եթե Է Աղունի մենակ խեծշնրի,Հոոյզերի, ձ, աւա մեծ իրավացին»ինքը մեջ, ավելին` եթե դժբախոոէ, նրա սիիտըուրախանալու առիթ չունի, ջանի եի եթե «իաստական ճիչտը Աղունն» դաք

տեզից է

գյուղ

էկել

ու

ու

-

-

ու

-

-

ու

ու

ու

ու

ու

ի

գործերի

ո՛չ առողիությունը, ո՛չ միֆավայիի, ո՛չ ամուսքեր, ո՛չ Հիչողությունները Ֆրան

Հրովոլու

է: եթե կինը Սիմոնն

Հաշիվենրի ճիչ» է ւսռօթյակենցաղային մանթբախելգիր

կյանքի Հանդեպդրահորածվերբաառավել հս դոծանալու առին չեն տալիս, ուստի այս ամենից Հետ մեֆ,ազա Աբմոնը ճիչտ է ընդգանրբապես որքանՀնարավորէ լվ չ են կյանքում րֆանկությանը իրականում դժբախտ է՛ ծագում է կարեոր, ձղտող բերմունք»ով: երուն անծանդատացնում Ազունը ւնն երս խորթ են`ի Հեճուվա մղումննիի ապբելուցանկությունը, Թերենս ամենաքնդծանութ ենչ վերջավետողխեղիրը: Խշտասիրական չի տեսնում, ղուրս կենսաձներից առպբոգ Վարգբդատապարտված բանի ոբ Սիմոնե իրեն Համայնքային է, նա «շարունակություն Ալունի, եբկվությամբ ԱՀա չունի»: թե ինչու այդքան տնականորեն մարգկանց «նելու, ընդՀանուրիՇողսերովապրելու, դիմացինիվիճակի մեֆ Աղունինանչանգատացնումծն կյանջի մաշվանփոխձչարարերության մանելուվարքագիծնէություն է ՍիմոնիՀամար: նրան զայրացնումէ կնոֆ Հարցերը:ԱՀա այս ամենըա̀նցյալի Թշվառության, կյանքի դժվարության,անասելիզրկանքներիՀամատեքատում մանխախնդրություննամեն ինչին ՀաչվապածիՀայոգքով զննելու անւոնդի ն Աղունըմիայն մի զած ցանկանում է փնչ-որկնբպ«փարատել»մածը որդու գրհթեբռնությամբ պարտքը ւաձծանջելու,վերցկեջվածրը, պարտատերերից օգնությամի դառնալ «անմաՀ». նիա ժայբականսիրտբվկայում է, որ Աբմէհելու Հետեողականությունը: է որ է մարդկանց,նրանքփոխնակը արձանէ ունենալու սլաբզվում է, որ ժամանակնիբոբ փոխում Բեսը ամինից«կարնհոթն»էք, նիա գրելու չեռրծքը են Հողերանորնն, նրանց մեֆ գնալով ածազնանում են «եա»-իպաձանիվում Վանքնիիցէ դաղիս.«Իմ Հայր իչխանը ատողչխոսող մարդ էր, 21 Արակուտի ծարմտանարու կողմը բերանը կապածէ», սրանք չեն կարողանում արտածարովնլ ները,իսկ դրանք առավելապեսկապվածեն ընչաքաղցության, արագ ն ն. Հետ: Այս դեպքում քիչ է «կլ, թե զայրանումէ Սիժոնը: ամբողջական»:Ուստչ Համոզվածէ, որ որդու արմանըՎանքերպիտի դնել: մղումների Բայցմի արման ձ/ պետք է զուաոհզում դնել, ե դա այն պատճաոով,որ մարՍոհվանը տեկվել նրա դեմ. «ԻՄ տան մոտ է` քարծանքնիմն Աթոչենը տունն տան մուռ տան էջ հավխոաե, ՔՄ զի իմանան`այստեղԱղունը խոնքով փոս ծա գցում»: Ամեն ինչ սկսվում է «Ի մեծացրելէ չովշաննես Թումանյաեման որ ոչ նոր | կարնեորում տայ այե սրանում ք անի Եչ ե. Արտաչես բնույթ, դասությունից: Արշգումանյանի մարդու: «Ի՛մ տունն է», իսկ սրան սյիտի է տունը, որթան դրա պատկան իչիությունը. երաԹ̀ումանյանի Հիչված Հատվածներն սօտեղծագործություններիը «հմ տան մուտ է` Փարձանքն ն. ավելի Հեռուն ժամաառնչվում են կյանքի անցողիկությանբաղզափարին: գնացողզած անջները. Հետեի ՈւղղակիԹռչում է "Է

ու

ու

ժն է»: Ուբեմն՝եթե տան սեփականությանՀարցըորեէ կերպ վիճարկմանենւ թոսկաչէ, ե. վմերոշիչյալ արտածայտությունն ավելի «ինընապայչտպանական» բնազդի արտածայտություն է, ապա Գքարծանքնիմն է» հնախադաւությունի տեղն ինդլայնելու, «Հողը բոնացաղլթելու» դառնում է կյանքում սհիխական սկիզբը: Սա նոր Հոգեբանության, նոր մարդկային«տնսակի» ծնունդն է, ե Սո. Սիժոնի Համար վիրավորական անձատը պարտադրումէ իր իրավունքը: է, թանը որ ինքը` Սիմոնը,նման Հոգծրանությանկրողը չի, նա ընդձանուրի չաՀնըըպածոզնէ: Դրոզբ«մոնտաժի» չեորչիվ վնբակերտումէ բնավորություններիանցյալն ներկան: Տվյալ բնավորություննամբողջանումէ ինչնա ինքնարտածայտման, այնպես էլ մյուսների Հայացբով,ինլ ռիում՝ գրանը տարբեր «ոեռանկյուն, բնկալում ունեցող մարդիկ են, Հնտնապենսնրանց բնութավղրումներն ու բացածայտումները միանգամայն տարբեր են: եթե «գործնական» մեկը չի, ոի չի անչանգատանումամեն գնով իրեն արժանի օդնում Հարատանալ,Հեշտ ապիել, այլ սրախոսությամբ է լցնում իր օրն Հետնապեսե չրիաուրիչներին, ապա ԱրուսիՀամարորդին «փափկասիրտ», պատի առաջինՀերթին կնոջ՝ կողմիցխոցելի,գրեթեանպաչոպան Աղունի «երհխա» է, որ մոր ծիչողության մեջ մնացել է կոտիվածսրտով, որն այդգպեռ էլ երջանկություն չտնսավ: ու

Ազունի Համար Սիմոնն

ու

ու

ու

չ լաց Տարիներ առաֆ Հեռացող Հարսանիքի Հետեից

ու

Վիպակում

ու

ու

ու

ու

ու

հղելԴարբնենց

Ծովինարի Համար:Ու այնքանխորն էր անկեղծայդ օնրը, որ Հովիտից աղջիկբնրելու Աբելանց ցանկությունըմերժել է: Սիմթեր լաց է հզել եզբոբ՝ Ադաժիմուռ. «Չէ, ես նրանհմ ուղում»: ԽոսջըՍուբաղենըՀարավ մասին էր, որ Շետնից 5-6 տարեկան տզա ուներ: Բայցմիջավայրըդա թույլ չավեց. ՍուբադենցՀարսը պառավիցՍուրաղդենց տանը,իսկ ՍիմոնինԱղոչնը պիտի սիրեր, ոի քառոիղ դար առրեց այստեղ Հարտից ԽԱՈւսծ մի Խոսջ» ու

ազատվելնառավելդժբայց ախար այլ ելք էլ չկար: Ազունից վարէ, Թերես ելքը սեփականտուեր չգնալը կլիներ Սոնայիտանըմնալը: առաձՍբնայիսերը Տակագրվածէ Աղունին:Վքրջինսմիայն ՇանամենօրյաՀոդածրից, է կյանքի զայիացած երբ Հոգնած ժինպածերին, է Միմոտեսավ, ոբ սիրում է « Աղունը է, Սիմոնը. որ լավն կարծ«Հասկանում» նինն լաց հղավ նրա ճամար էր ամար»: չէր վախվորածէր: Տարինքըչարունակ Սոնայիսերը պարտադրված Հետնից մէնակմնացած կինը մի պած էությունից եկող զգացողությունների մարմնի Հրճվանքը երո դժվար ծեված գնաց,Հանկաիծակիուիախությունից «Սոնան նրա կուրծքր էր, լուռ ծիծաղում տակ. էթ տեղավորվումՀագումտտի Քրթռում էր Հաղուստի Հետ»: 22 բոտ երնեույթինանկարողէր խեղդել էուն արդեն գիտակցական ոլորտում թյունից Հորդացող զգացումները, ուստի ծա արդենճաշակած ի նչ-ինչ Համակեցության նորմեր, ձին «Հաղթածարվում» ու այն Հարգանքիճետ, ճաջավելիքվայելքներըպատրաստ չէր փոխարինելու Մ.ճանապաիխծով: էի տարիներչարունակինջնազբկման տբ կինը վաստակել բերեց 4վերը, հան մք սրածիրձնայստծզտանտիկին բնից, Հավը Թոցրեց զգաց, դեմ լաց հղավ: ձվածեղարեցմեղբով, նստեց միմոնի Սոնան Է այն հանի ծամար, որ «մարդը» է , ցավում Հաւոկանչական որ ն ոչ թե Սիմոնըթրենը չէ, այլ Ազունինըն ընդունված կարգի Համաճայն տան սածմանները: Այստեղ մնջնըրբավունքչուներոռնակոխ անելու ուրիչի ն. ոլորաներին առծչդուրս գիտակցականից խոոքեարտաանչատականկամ Հասանելի է բայն այն, լոլ ծինույթների մասին է: Ջէ՞ որ բանականությանը ու է: հնչը տեսանելի, Հասկանալի մեկնաբահելի Բայցչէ՞ ռր կյանքը: մարդի ն նա կարող է այնպիսի վարքագիծ չատ ավելի Հարուստ է, բան թվում է, ընդունվածկարգին: կարելիէ է բանականությանը, դիանորել,ինչը «դեմ» լով չէ, էՀարկծ,

Ծովինարի

ու

ինչ դարձրեց վեճ ու կովի առարկա, որ խոսեց ամուսնու ապրելակերպի,նրա բարության, աչխատելաձնի, սրախուության, անգամ թայչվածքի վրա /«էնպես էլ կարնոր-կարնոր դայիս է` տեսնողը կասի կողուպուտի է գնում»/: նրան Հաճախէր Հաջողվում Հավասարակչռությունից Հանել ամուսնուն, քանի որ տեղի-անտեղի Հիշեցնում էր անցյալիժեղզթբ: Սիմոնըսիբեց անմիջականու պորնքնող սիրով, բայց ոչ Աղունին,որ նման է ձավկտուրի,մշտապես ու անվերիանգբեումէ զայրացնումտանտիրոջը:Ու եկավմի սած, որ նույնիավորօլեց տուն չբարձրանալ:Եվ առծաճարակլավ վարվեցինեւոր Հմայակեղբայբները,որոնքբանակիցՀետո դուրս արէջինիրենց կանանց բերեցիննորերին,մանավանդոր «այս սրետուքյան մեջ այնքանէլ կարիթչկա նրեխաներիորբության մասինմեծ մտաՀողություն ՓաչնլուՖ: դ Այդ «բերին. երբ տախտակումէր Սոնայի Հատակը, սալ ։ 22 Աղունը Հովիվների «ետ «ավայ լային չունը դուր չի եկել ու «խեղճ իլայինին» տվել են ֆերմայի րնսուն դամփոռթխ ւնիլը:ՇԽիցնման մեով ազաովելը ուղղակի ու դաժանորեն, ասեց

ամուսնուն,

այլ

ամեն

մտածելակերպի,

ու

ու

հանար աի, աիորԴո ,

'

Աունի

բանական գիշոակցությունըՖ «առաջնային ասել,որ ՄաթնոսյանիՀերոսների

եվ «ոգ Հմինչգիտակչե առնչվում Հասկացություններին: բնգունված այն անջատի ընթացքում, ցական»որակը մեում Հ մարդու մեջ ոզֆ կյանքի նրա /մինչ«Գիտակցությունը Հզոր արմատնէ, զապանակը: գիտակցության է միաժամանակ ղիոակցականի/ վրա ծաղկածծազիկէ, այն բարձրակեոն չէէ

ու

սածմանը»1:

մարդկային մինչդգիտակշբավականինտեղ է Հառտկացնում Սաթեոսյանը նրնույթներին, սեռածեղությանը, ցականովպայմանավորված վարքագծին, "րոնք մեկնարանելի չեն: մեծ միֆե հղած փոխՀարաբերություններըչափով պայմանաՄարդկանց են Ս ոնայի փոքը երեխան,որ վորված նրանց էությունից եկող ազդակներով: ու սլես» փաթւթճշան լակոտի Հորը բանակ էին տարել, օրորոցումէր եղել ասում էին արծեստիսճբն ծ, վում էր Սիմոնիոտթերին: Թեն Սիմոննու Սոնան էրեխայի վարքն էր որ դլայմանավորում էր, բայց իրականում Հոր կարոտն ծ, մաբուր սրտով» «միաժիտ, Հետո, Գրոզնուցգալիս Գիմա ել տարիներ ծրբ էիր... «Հիչո ւմ ես, Հայրիկ,ոի մեր տունը տավխոակում ձարցնումէ Սիմոնին. ու

որ

ւղլ

իմ խեղճ մերը դեռ կար... ԱՀԱ 212212

ՕՊԱՅԵ

Հիչո՞ւքայ Հայբիկ-..»/89:

հԼ., 2003, Լք

ԾԵՇՇՕ3ԵՅԼՑՂԻԵՐ06,

տա

218.

չ Ներթին լուչառ ՇուՀարաղատության զգացողությունը,փնչշոր սպլածի ունեցել Սոնային ուզեցելէր Ֆեծջ` Աղունը բերթքածավաջին «Հկարշոոլի Ամոնը Մոնայիու հիա փոքրի Հանգեղ, մնացհլ են հրա քության մեջն դարէ թե չէ: առած գլուխդ Հ-... աշխատո՞ւմ վբա.էր « Այախչի, բաՀն Բչելչանը ձել լուսավոր կետեր, որոնց մասին Հիչուժ է սիրով ջերմությամբ, թանի ճի ձերոնք էլ Համար չզոչվեիցին, գեմ մերոնքոր զոծվեցին,մենակմեզ Հիտլերի ինքը չր սիրվել կնոջ կողմից: «Եվ առձասարակ մարդուս բախտավրիությունը են` մենակ ձեզ Համար չեն եկել, է՞ջ...»: ինչպես եվ եկել ճի

ու

ու

քբ տան խաղաղությունը ն. Հարգանքն սերն վ միմյանց նկատմամբ,որ բաջակայելովբացակայումէ ժայոատակիայդ ազնրակում»/89-: Սիմոնըլճաչակեց խաղաղ Հատ Հարգանքով սիրով լեցուն կյանու

ու

ու

բ

ողջ-առողջ ելպես ես` է

կ մտածում

այղ

այդպես

ն.

միայն այդպես է» /90՛:

էրնույթՀղացումներըբացառապես Ի՞նչէ ստացվում: Սաթնոռյանական

ներիներոից դեպի դութս

ուղղված լույսի ճառագայթներեն,

նա

չի փորձում

հղած խբադբությանը Հարմաբվելը: եվ միայն առանձին ծրբ սրածերքբն, է վիպակիՀուղզական-կաղափա որ դառնում դիտողությունը, Շուչանի մեջ: էիե դառնում կնոջ Հանիրավիմեղադրանքները, միիտիզայրույթից անտանելի չ ենթարթկում ձրեույթները` մեկը, վերաիմաստավորման բարձթակետերից քան Հայչոյում էի նրան կոռրոության, դատարկելու աննրբանկախոության զարգացող տրամաբանությամբ: Համար Հակառակ բարոյականությանը ավանդական իսկ փրենփափկերեսության, Հետ կազ ֆո-ռի չկարոզագավ ժամանակինհր ժդ Համար, բարոյականության զարգացումը պասոմուվթյյան ԸնդՀանրապես ու

Հաղթածարել Հեռու Մանացից այատեղՄմակուտ բերված որբի Հոնդեպ ունեցած խղճմտանքնու մյուսների նման տանից դուիս չծանեը կնոջը: Այլ գնաը նրա Հնտնից, որ նրա որբության վրա նոր ցավ չավելանար: Իսկ կյանքում, իրեն պարտադրված այլ վիճակին չակրեդղդեմառնում չ ՍռնայիՀուչը, որ վաղանցուկերազիէր եման, ու մբայն մի պած թվաց, թն շրջան լավ «Հքչտ» է կյանջը: Այդ Հուչն ավելի էր խորացնելուկյանքի ե դառհության զգագումը: «Ինչո՞ւք աչխարձնայսքանՀիմար,անծասկահալի է կարող ասել, թե ինչու ժամանակինՍիմոնը չի Հանդիպել կեղատուռՖ /91/: Ո՞վ Սոնային,ո՞վ կարողէր կանխատեածլ Սիմոնին կամ ՄշնայիՀետագաճակատաղզիբիրի... Ինլղես պատածեց,որ ՍիմոնիԱղունիե Հանդիսլեց, իբ կյանքը դժոխք դարձավ... Մինչդեռ կարողձր Հանդիպել Սոնային կյանքն առյիել երչանիկ ու բախտավոր:հսկ Հիմա հա չկա. «Ձլող ոչ մի տաք անկյուն չկաբ, ջանի որ նա ուղում էր միայն Սոնային, բակ Սոնան մեռած ու Հողավորված ու էր, իսկ ժայոատակիտունը կոլիտ թշնամի էր Սբմոնին»/91/: Նա չբ կաբոզ բարձրաձայնել թն չէ մարդիկ ծոգուցավը.Սիմոնը ճբառաչեց մռքում», կաղարտնիննան ցավ: Հարնանենրը կարթնանային,չների կՀաչեին, կգար Ազուննու «կկատաղզեր իր անծաժ կատաղությունը»: երթի մեջ մարդիկ բարդացնում են իրենց կյանքը, մի Անկանխատեսելի դքպքում «հփականվարքազծի,բնավորության պատճառով, ինչպես դա կաեռէ Աղունի տռարբվում սպլարագայում, մյուս դեպքում իրենց կամբից անկախ` Ր(9 մարդկանցկողմից«անձազերծված արձավիրքներիպրատճադով: կանանցվրա երգեցողություն Դաչտում աչիոթատո՞ող էր իչել, Խաւոում ձին Հանգատանաղու հթգում էին մեզագբելու չէր: քանի որ գրեթե բոլորնէլ անմարդէին: կանայքմտածում էին, Թե բբենց ամուսիններն Ամերիկահրկբում կարոտում են Ծմակուտի հենց կանանց,բայը Սիմռեր բավգիտհր,ոբ են դրեթե բոլոր անծշայտկորածներըխփխվել Կերչբազարում: Գատծրազմը խախտում է բնական Հավասախակչո՞ճւթյունը, ՀասարավաՀ ե փստեղ դժվար է վան Հոչուսված մարմինը փորձում է ինքնակարդավորվել մարդուն Հարկադրել կամ աճել ընդունված ավանդույթի, բարոյականության ճաՀմանենրում,քանի որ գործում նն բանականությունիցդուրս այլ օզրնեքներ, ճ այստեզբնության ուժի դեմ դժվար է Հակադրծլորնէ բան. ու

ու

ու

ու

ու

Հարցի նման դիվածքըչի Հուզում, հրա ասելիքն այլ քի: ԲայցՍաթեոսյանին նան ակնձայտ Պարզվումէ, որ ոչ պակասկարնոր 6. է չատ Համարձակ: մեծ է ու ն Համածավալ մարմնիկյանքը, ինչպես որ ռեալությունէ մարդկային Խծիմեջ եղած մարդու կյանքը Ֆ: Այս ոլորտում,երբ խութը «գիտակցության է կարող բացակայել չ կա, Է ծեն մարդուն կամ մարմնի կյանքին վերաբերում, սերը: Սխալ է ն կամ ոչ ճիշտ, նրբ այդ զգացողությունըմեկանջատական ու

այե ձարանվելէ, հնիկայացվելէ ռրոլեսզուտ անչատականզղացողություն` Հավաերա բ նության իձրդաշնակությունից, ընդչանուր սածմանապասոելով մասե է, Գետնածաիակչոռւթյունիըդուրս: մարդըբնության անբաժանելի ուժերի Համասվեպեսենթակա է ՀամընդՀանուր Հավասարակչո՞ությանն ե եվ ժիտվողուժերին: այդ թվում ենրգաչնակությանը զերական չի ձգտում կյանք, ինչի դժվար է պատկերացնելՀոչոտված Հասարակական որոնք դոլաբանական այստեղ գործում են շրենքեքր, է, «ոչ մաիդկաունեն: ֆիզիկական այն, էնչ Մաթնոսյանին ջյշանակություն տանշատաչմ արդկային չ որքան նբ» մարդումեֆ,նույնքան Հետաբրքբում, Շուչանի արդարացնել է Հնարավոր այս մակարդակում Միայն կանորակները: նախադիՀամարձակ դիտողությունը:Բայց մարդնիբ գգաջողությունննրով իմաստավորված վիճակիցվեր է բարձրանումդեպի գիտակցական, սուսկջական ն Սոնայիպարաէ Սիմոնի զգաջողություննքրիոլորտը, ինչր կատարվում Արմոնընրան երբեք չի մոռանա, է մոնայի Հուչը նրա չության մ գայում, է որպեսվաղանցուկ անկրկնելիերագ: աիձադանքվելու Ամեն ինչ դտնվում բախուէ տնականչարժումի մեջ:երեույթի էության, ւ Հետագայում գրված ւնղծաշէր ջննելու Մաթեոսյանը մի գործություններիմեջ: ու

շարժումին,

«ինքնակարդավորվել»,

ու

երթին ընթացքը

ընդմիչտլինելություն բ. Բնությունը՝ մեջ ինչպես տանգրականության «Գոմէչն»առանձնանում է լխորՀիդային լիով, այնպեսէլ մատուցմանձեով: ՄՍ.Աղաբաբյանը այն բարձր է գնածշատել: Հայ գրաքննադատությունն

մարդի, սնփականբարեկեցությունիցմղված, ստեղծել է այնպիսի պայ Համարում է մաքառմանգերոս, «նտ աշխարՀի բարեկամն է ն Գոմեչին որոնք Հնարավորություն են տվել «Հանգվատ» ապրելու: նման կենԿ. /ոնենը, թն «արարման» փիլիսոփայությանկրողը», Աղաբեկյանն առնչություններ է բնրնլ նախաստեղծ վիճակից: Մարդնօտարվել է ն դուրս Մ. սակհիպընրան է անսել Մաթեոսյանհի Սարյանի բնապաչաությանմիջե, Հ. Մարգունին Տեղի է ունեցել մարդու ն բարիքներիարտադրման բնական կենսաձեեիից: կարնորումէ երկում առկաաչթաբծի կենչանի միասնության զգացողություեա ջռապողամիջեխզում, դար Գել չ ավելի օւառող,քանբարիք ատեղծուղ, ձանվեթջորենկենսունակՀավասարակչուռւթյան նր, Կ. Դանինլյտեր՝ օրենքի» ռուս լքե ծուլության արդյունքում նա չի ցանկանում«մանրամասնուչ կանության, բննադատությունը կարեորնը է միֆականորակենրըՎ. Գուսե/, Վ. ՅոԹե որտեղիցհե գալիս այս թյունների»մեչ մոնել, նրան չեն Հետաբրջրում, կիմենկոն Գոմեչին ն Ալխոյին Համարում է այլախուտականին մոտեցող կծրէ պազոանքստեզծելու ավազը` բնականության "տեղից բերված (68 չրերը, պարներ, Աննինակին դրանում նկատում է էպիկական աչխարծի փլուզման վառազանէ մտ է եի խոճանոցի ն. այլն: ծյուսվում Ինչո էլեկաբաճոսանիր, Համար, պատմությունը" էին ուղեղենրը, ոբ «կարողանում նում, որտեղից էին սնվում» այս սմորդկանը մասին ստեղծված երկերը բավականաչափչատ են: Հայ կենդանիների են ենթագիտակմոտեցել Մարդիկ փ ափուկ ննթագիտակցություններ»: չնդել մեջ լավ «բինակ կա, Աւոեւիան դրականության Զորյանի «Սռվանը», որսոեզ զության դչոնծրին միայն, նիւսնք անզոր են ե կամ չեն ցանկանում Ժափանցել չեշտադրումները միանգամայն այլ ծն: ԳրողինՀուզելեն սոցիալականխնտռանձին փորձերը ըվացել են Են դրա սածմաններիցներս: Մբոայն վախվորած, ԴիՐՆքրը, դբանքդարձել գործողությունն առւաֆ մղելուզոպանակ: Մւրգճշմարտություններ: երանցթվացել է, որ իրենց՝20-րգ գարի Քաբացարմակ ն կանցաչխարծըՀակադրվումէ Սովանի աչխարծին, վերջինսէլ գառնացած է զաքակրթված մարդկանց,Հասանելիծն անցյալի բոլոր ճչժարտությունները ն նրանցկոռլտության, ընչաքաղցության,կյանքը Հնտեողականորեն Ֆանրացեքեն Հետ, Թե նա դիտե հաքիլեսի Գամամայնել ներողամտորեն, ննձրողամոորե՞ն չու ջանքերի ոլատճառով:հակմատուցժանձնով այն ավանդական պատումէ. էնչ է ողբերգությունը, իսկիրականումչրֆվել միզանջ աչբ"վ էին արքլ ու Հեղինակը մշտասլեսուղղորդում է կենդանու անցնող ճանհապարծը: ԱկնՀայթ հան դարի Քաղաքացիները, ՀԱ-րդդարն է վճունլ,ոբ ամենաողիներգականը է, որ մաթեոսյանին դիավել է ցորյանական մտածճշղդացումի. ՄուրանքճանաԼ ոչ թն դրա մեջ ապրելը: է ջանի որ ողբերգությունը գիտակցելն պարձորդությունը Հնարավորություն էր տայիս ինդլայնել ասելիքի սածմանդասերըսերտած նոր ժամանակննիիՇեԱյսպես, քաղաքակրթության ները: նման հե, տես, որ «գիտակցում» նն նս նախրետրում է աչքում զոծի բոսները, ոբ կրենք իրենց Մաթոսյանը ճամփռոթղությունը, լեն տյս ձնի եա ն անջյալիզջ ողբնրդականէությունը, որ չեն Հասկացելնախորդները, դա դործադրելծր դմոնա«Ալխոն»դրելիս: Միայնայսքանը: «Գոմեչը» միանգատա բավարար Է սեփականառավելություննինքնադոծության միսնգամայն մայե այլ. փիլիսոփայական Հարցադրումներիամբոզյություն է ն սերտորեն այե ողբերնող ճանապարծ դարձնելու Համար: Բայց նրանք չեն գիտակցում առնչվում է գրոզի աշլխարՀայացքային ընկալուժներին:Այստեղ են իրենք, բնականկեննսաձեները տեղի որի մեջ Հայտնվել դական կացությունի, ունեն, են բնույթ ինափիլիսոփայական գրողին Հետաքրքրում երեույթները մասն են ոբ բնության մի առջի:Մարդը» տվելբաղաբակիրի կննցաղավարման են չարժող, դրանքՖֆավալող աղզգակները, որ առարկայանում ընազղներիտեսխոչրնդոտնեէ ու գոյության ընթացքում Հարկադրվածէ եղել Հազլթածարձլ փով: Բնությունըպատրա՛ստ 9 ինքնիրենպարտպանելու, նրա ։րտաայտմջսօր «ծարմաէ ման ըր, ամրագրել իր մեք դարերով իմունիտմոր, են դիմակայելու ե պ ձները նալու ւռարւսկեր չեն ճան ւսպարծի կետին շարունակություն չէ ինբնակայացման բավնա» կյանքը, կամքից Ամեն դարձնելով անկախ թ ուլացրել ունենալու: հնչ բարդանում է այն իմաստով,որ Համբնդ խաոճիգըն սկանլէ ապրելՀանգվատ «բարծկարզ»կյանքով: Մինչդեռաչիարնափեթոր Հարձակումըբնության վրա ավելի ավելի է նեղացնում կյանքի տանելու միձէ գոյբնթաացը սեփական Հարքճանապաիձճեվ ցանկությունների գոյբնքացը, մեյ ձների չարունակում նն տաիածվել` է Հաշիվ կէնդանի դուրս դեծլու մղումը, իջեն է, քանի ոի դգրոսնից բեն տումիձախողնպատակ 4ների: Դոմեչի«ձեռնարկումների» Հիմքում կենդանիբեությունն է, որ առաջ ամենն ինքնացանկությունն տծջըբ լինելու այդ իմաստավորելուճիգի, դրա է մղվում ԳղորՔնազդով՝ սեւնականտեսակըպածելու առաքելությամբ: նն: խարհություն Բնությունը, որ զոյատեման Համար մչավել է նպատակաաորմարմենը, է նախապեսԽաբել իրեն: նչանակում բնությանը, է անելանելի Ուզգորդել, մոլորեցնել որսօր Հայտնվել առաջ,բանի որ մարդը մտքի ճիգով, կացության է ապրելիր իսկ կողմիցստեղծվածարչեսսովորում կամ նախբեւտրում

օչ

ու

ու

խնդիրները

Թե՞

Հանուր,

ու

Բժիչկներիդործակցությամբ, դազամուղներու/փոիձում դիվանագիտությամբ, է աեփական ցանկությամբուզգորդնլ զարդա

ա ց ման

բնագ Բր:

Ս., 20-րղ դարիՀալ դրականության Աղաբաբյան զուզածեռականներուժ,

դիրք երկրորգ,1984, էջ 369, Կ. Աղաբեկյան, վեպասքը,էֆ 181-82, Ծմակուտի Մարդունի, Սովեաքա գրականություն 315, եջ Կ, պոետիկան, Դանիելյան ու միաչխարչ,«Սովեւոական իազմաչերւո դբականու թյուն»,1980, Հ.3ե այլն:

Բարի

«ուք

օ008քծյ6», քկօ6

«ՀԵՇԽԻՐՈԼՎԸԼ»,30.06.81.

1971, ՒԼ1,

«Բօոքօօել7ր6թգոյթու»,

1978,

ո.

11,

ու

մարդը

ու ճիշտ, քանի որ ծատականաչթարձում, դա նրանթվում է Հարմարավետ ենե ր ի բոզԱ ւու Ք2 այն ճե յռ ո ղութ իր մոզվածէ, որ ֆնբեբնդուհա զ է խապտեղծ Հաու Հողադեղիիմաստըարնային խառնուրդից...Համբարմել ժամանակի ւռեԹե այդ լիճը ճիչ էր, երանց թվում եվ քանք որ ժակարգությանմեֆ»: «Հեռու դաչտերում մեքնետները 1171 բացված, ավազը ճարմարէբ փոռւված, խածում գումարտակները սպիտակ Հացու ձկնկիթ էին անում, բժշկուծիների էիս աա լարը (ոաջկինավեծր էին գրեխանքրիթմբլիկ Թենրը, դեսպանները

գրպանները, դազամուղներիգազ էին թյում չոավաստաններովու կբբճեր»վ», հ այս ամենըվկայելու էին բանական արարածիմեծ ուժն իմաժտումարդու` է Համինդճանութ«չարժումըն, փաստում էի բոչոիոթյունը, ռբ ՀուզդորդումՖ» վին գակառակը.մարդն ինքն է դառնում բնության ձեռքի առարկան: ԻիվտՔից ու զգացողություններից ղուրս Վեուքէ բնրում նոր որակներ, նա զառնում է իր կամբիդարբինը: ԱրՀեւտակադխորեն թԹեքեագրած կյանքի արդյունքում փոփոխություններեն կատարվումէ. մարդու էության մեի, նա հաձանջումէ ռչ

բնության կողմիցիրձն Հատկացվածդիրքերից. «Իսկ նրանցարզանդնքըն

ու

չինՄառանակի չոլությունից» այպես «զհաջարիրը էբ ամթում է4077 է"4ազատա ավելի ճիչ" հոր Բո Ը, արգը

ձեռք

Խոր

Արջն

բնու-

Թյունից տիված որակների, սնփական տեսակըպածելու, ինընածաստատվիչու, կայանալու, կատարելագործվելուփոխարկնեա ճանմնվում է «ժամանակի է ն ոչ էլ «տաք», որ Հարկադրի ճիգ տարտամդոլությանը», որ ոչ «ցուրո» գործադրել. մեղկ կենցաղը նրան դարձնում է ծույլ ու անտարընիսհփական ճակատագրիձանդեպ, նրան թվում է, ԹԵ ինքն ընդգրկում ն վերաՀսկումէ ամեն ինչ, որոշակիընթացք է տալիսպատմությանը,ՀառարակականՀարարքբուխյուններին,բայց դառնում է սեփական խորամանկությանզոծը: է ելը: ԵւՔըբնությունն է նհրանախաստեղծ իակո՞րն իրողություննեբի մեջ հղած Ինքնակայացման բնաղզգը,ոխ Հարկադբելու.է ապբել։ իսկ եքե ուժ չկա մջումը, Բ2Դ տեսակըչարունակվելու այլնա չունի, ուրեմն ներունակ Հետիարարէ. ճանապարծ անցնելիր: չունի ՍաթնոսյանիԳոմեչը՝կերության ենական4եերի կրողը, մեռնողաչիոարՀում գնում է գեպի ոկիզիը իի ցեղի չարունակմանհյբը, վան միակ, գորոսոն անկրկնելի քանի որ չի ուզում Հողմերից Հեռու, տաթ ճՃանամվարծը, գոլ, Համեղխոտով լեզուն ձորակումմեռնել ու չունենալ չարունակություն: Ամբողջպատումի ընթացքը, որ իմաստավորվումէ գոմեչի «Հայագքբով», գառնում է բնականկենսաձեերի՝ ներդաչնակդոյակցությունը պածող ուժի է արձեստական վերադառավորումների Հակասություններիպատմություն: Քանի օր ծզորԵ կյանքըչարժողբնաղղների ներթին զորությունը, անկասելիէ ն կենգանիձների գոյության ընթացքը: Փատումիսկիզբն հոր տինզերական, միասնական լոյակերպի ազդարաեն բումն է: Ամեեասովորական ձրեույթներն անդամ հկերքայված Համրնեդծանուր ճոսքի մեջ, ամեն ինչ ենքակաէ Համատիեղերական չարբժումին: «Ամպիտակ ծիճվում էր արտուտիկի,իշկ ամպի վրայով, Տախիրների վրայով, բազեի, սարերի,ուրթերի ու անտառների վրայով ուրիչ այչխարծնեիի մեձ մաքուր քամիները Հուրերալով էին մի արն» /358/: տանում Մաթեռսյանիծղացումները՝ ընելանական այխարծի միջոցում ասելիբն ամբողջականդարգնելու մղումը, ունի միայն մի հպատակ. չկա որնէ էակ, որ կարողանաիչխել բնության վրա: Բնությունն է ստեղծում ամեն ինչ: Ճիչտ է` ամեն ինչ Հարաբերական է, փոզիոխության ենթակա, այսուծանդծըձ գրողի «ամարմի բնդիբ մնում է անփոփոխ:եթե Գոմելը «մտածում» է, ապա ամենն արտածվումչ ոդ նրնույքների, առարկաներիզգայական ճանաչման դոյություն չունի «մտածողության» ոլորտներից: Պարզապես մեջ որեէ բան,որ ու

զգացողությանմեջ: Զգայականբնկաչունենա նրա կենդանական գոյություն ծն այնպեսէլ «մտածողուկարգավորումինչպես գոմեչի թայլնիը,

ումներն

սաՀմանները: քյան»

Գոմեչի ընթացքն Առտծու կանաչ այխարծիը մինչն չեկ Հովիտենիր է բնության կենդանի ձեճրի ամենորյա-Հավիտննականպատմու-

առում

որտեղ«ոչինչ» էլ չի կատախվում,բնության ինքնակա, նախատտհղծ թյուն, տեսակսեփական գոյությունը յությունը չըեդմիֆվողչախժումիմեջ Բ ։ մաքառմանչեռրՀիվ: եաերի, Բածում ԽեԲնությունն իր չքեղ. անկբկնելի գույննրով դաժանությ բառվումէ Գոմեչի ներթաքուն զդացողություններիմիֆ, ինչը ավոանվերֆ, Համբնդձանուր գոյակցության:եթե Ֆոլքե թյունն է անսկիզբ է, ամեն

ու

նան

չաբո«

ու

Արչը»/որպես սոցիալականՀարաբհթությունների մարգկային ոչե Հասկաէ մոտենաղբնությանը` է որքան Հեսբավոր կբող,ձում փորձի տանն է թողնում Հրացանը,իր փբաՀատակ ճալու,զգալու նպատակադրումով, ՝

բի Ֆղան/՝

ո.

է

«մենուբրեՓաղզաքակրթության յից Հառում ժամացույցն կողմնացույջը՝ զղացողությունննը»վառնեչջումներբ», ոբզհազիողջ «բնականէությամբ» ն վի այդ մեծ, անընդգրկելիերնույթին՝բնությանը, այս ամբողջ ճանասպարչը իրով, առրա Մաթնոգյանի անմեկնելի է Ֆերջին վախով մբաժամանակ ծն թողնված մարդու հոցիալականփորձե կողմ մի Գոմեչի պարագայում «գիմաորոնք անջրաժեչտեն մարդուն Ճեռբթրեիումւները, առաֆադիմության Նման ՀամարսլարՀարցադրումըՄաթնույանի հայելուն Հաղթելու Համար»: զապեսավելորդ ինքնագոծություն է Թվում. մարգը չի կարոզ Հաղթել Բնուու

ու

ու

ու

էն տանելու:Հետնաբար պարտության թյանը,նման փորձերնանխուսափելի դրանից վերացարկված, սոգիալականից կարնորվումէ Հարցաղրմանբնական, հպատակա-գոյբեթացի կերտված դարծրով զերծՀարցադրումը.բնությունը, չաիունակվելուներթին ՀարմարԺեհրը ներքին ճիգերի,բնքնաչառտատման, հն օհվական ճանապարծի, ինչը Հակադիրէ քազանում բնազդ-պոութկումով հ ձներին: եվ այտտեղմարնոր արձծստական դաթակըլությանպարտադրած Է տեսնել մարդու պարտությունը: դու Հաղթանակը տեսնել,եչանակումէ ՀետեապեսՍաթնոսյանըծրնույթեերը բացաձայտում է ոշչ թն բալաջակիթության ձեռքբերումների«ռարձունքից», այլ բնուխյան, բնական ոլորտներից:ԵԹեմոչքեերի Տղանբաղաբակբթությունից զգացողությունների առֆն, ազա մերկացած. «բնական» վիճակում կանգնում է մեծ անիմանալիի «դբօիցՖ կենդանի արտաձայտություն, որպեսբնականի Գոմեչը` Մաթնոսյանի կարիքը չունի: նա ինքնակագռյություն է, ոբ ԻՐեՆովէ իմաստավորվելու չարժման,կյանջի ընթացքը: պայմանավորում նա /398/: ոչ «Գոմեշըլսում էր անտառիխաղաղչեչառությունը» Բայց ամեն մարմնով, ծնախ"ղֆ էր զգում էր լաուժ, այլե ՏեղանքիփոփոխուԷկող զգացողությամբ: նական» բնազդներիանձավնձրից են իրենից ննրքն գտնվող նա որսում էությամբ,ոտքերը թյունը «կռաՀուժ» ծառեՃտարածությունները»: Գոմեչը մտավ անտաու, խաղաղ լուսավորված արմատներից, բբ բարձը էին ողորկ, այստեղ դետինըՀյուսված էր ֆղուտ դարձավփտածխաչամ, արֆախոտը էկ անտառիխորքում Հողը փափկեց,

էությամբ

մբայե

է

ու

ենչ`

չառացավ ապիտակեցմոռուտի: կանգնածձր ծարծքը «Բզզոցը միագույն ձին դոմեչին, բարձրությունը Հավասար, մուծնիները ծածկում մուխբուրմունՔԷ կանվլնած էր ծառերի կես բարձրությամբ, հրաբ Հջուսված փոերնրը բռնում ու

էին գոմեչի եղջյուրից. խչչոցը (ցվեց նրա ականջները» /388: Իսկհիր բացատը վերացավ, անտառում դարանեց չռությունի, ու թվում էր` դոմեչը խուլ էր: Հողից սեկաՀուտէր գալիս, ու թանի որ գետինըխաչամիցփտածղուրս եկավ, անադմուկ մաչեց Փողի ու դոմեչի Հեւ դեպի ձորը, որտեղ պինդ Ցեիխ: էր, ոջ բռնեց քայքչեց ֆլերը ու Հոդերի կապերը: կանգեն, ձր անտառեզբին,սպիտակ լույսի դեմ` գարու Գոժեչը արտի ու

մուտ: ամեն ԳաՀասկերըկեցածէին ուզիղ-ուղիղ, այստեղլույսը չատ էր տիկԻժում էր իբ բաժինարեր, գնդում Հատիկեերնիր Խերսում,արտը չոլում էբ ֆերտլույսի մճֆ: Ամին ինչ ներգաչնակ է, թվում է` անչեարին է ինչ-որ բան վոխլ այս նախաստեղծ, ՇամինդՀանուր կենդանիՀոսբի մեֆ,հի իաղզմազե Ւ էջ ներսում տեղակայել,իրավունք պարտակահություն է դինլ ամեն չնչավոի անչունչ երեույթի վբա, քանի չենո այդ ննբիգաչհակությանը չի առնչվել մարդը: մկզբումթվուժ է` վախվորած ձնոքի Հետ կողթով անցնելու պես, որ ավելի անտարինրությանէ նման, քան Փարձակման, ի Փայտ է դալիս մարԳր, ն. ծիլ է տաղիսԳակասությունը, դիմակայության սկիզբն է, որ գնալով դառնայուէ ավելի ագրեսիվ Համընդճանուրթ: պատումի ոլորտ է ններքաչվում Աստիճանաբար ե այլ Խնդիր, Քաղաքակբն բեռւթյանդիմազայլությունն «ռանում է եռր իմաստ, քանի որ թաթության քուն,բնքն էրծերը աճելով, է լուժում անտեսանելիությունից իրականություն մածը: Քնության ամեն տեսակնպատակաղիրկերպով փորձում է Հաղթագաբել այն, ոչ Թե չրֆանցել /դա անչեաթէ իսկ դրա Համարիրենիցդուրս այլ ուժ դոյություն չունի: Վիրավոր, ոռբի վրա մնոնող քաղցրություն մեղր տվող տանձենուն եթե լքում են սեփականուժերը, ասլա Հարկադրվածէ Հաշտվել մաշվան զգացողությանը: միչտ այդպեսի̀բ ներունակուժին ապավինած Գոմեչը տեր է կանգենըսեփականտեսակի պաչտպանությանը,ն այդ մաքառումն անկասելիէք,մանավանդ որ նիա կենդանական բնազդներիմեջ մբանդամայն շոշափելի է մաշվանմդացողությունը: «Սուրում քարաղզը քրտնել էր ն դանդաղ մայվում էր, մսուիբի տախտակեերըպառավուժ ձին մթի մեչ, կաղնն սյուները Խաղաղ ուժմասպայւ. էին լինում ծանթությանտակ,ն դանդաղշաղախվում ձր մաՀը» 2390: Ամեն կենդանիարարաձ ընկղմվածէ ինչպես գոյրնթացի ՀամընդՀանուր «զվիանի,այնպես էլ մածվանզգացողության, դրա էրթի մեջ: Ած է չարունակվծլու, տեսակըպլածելուբնազգ-րգացողությունը: նոր ժամանակըգնալով նեղացնումէ կյանքի կենդանիՀենրի գոյության չբֆագիծը: Հերկվող օնածեզեիիմրու ծոսոբութիւնանծայրածիր ամայությանմեջ մբ տեղ վարած սնածող պիտի լիներ, դրա կոզքի ձառի տակլծկան եղզենըու ծրկու գոմեչ: եվ դրանց մեջ մեկն իր ողջ «ողնաչարովզգում էր էգի ներկամությունը»: Քանի որ իրականություն չէր Գոմեչի «պատրանքը», նբա առջե տարածվողամայության մեջ այլես չկար ցելվող դաշտհիիբույրը, ուստի նբտ ու

ու

ու

ու

ու

ու

սա

ու

ու

էր- Զգացողությունների ւեչ Բրքոում էր ոչ Բե գնալովպամաջում կանչը Հաչ դետեին պինդ դրած դժվար կյանթի դողի: «Զորս «յլ ոտբը տանկալին, էին, ակոսը Հերկի դռռռոցըարմատենիը կոիցեցերկրից դժվար մրոբավում տանում էր, գոժեչները ծնկել էին գութանը է բ, լձրանն օիորվում փալվում նա

ու

էին ծնկած» 3927:

Գոմեչի տափանողուժի դեմ անզոր են ծառերի արմաւոները, գոյության անցզներքումգեմելն ուժով է Հաստատում սեփական դերն Համբնգծանուրթ րբաժեշտությունը,իսկ դա դժվար, անչոսնլիորենդժվար աչխատանքովձեռք բերվածապրելու իիավունք է, ոբ այժմչի կարելի ն չոլետք է զիջել: ԱնՀնար է ինքնաչաստատման գնացողէությունը «մերժել», անտեսելսոսկ այն պատճառով,ոթ այն ամենից մոտն է բնությանը, Հողին, որ կճղակներովզդում է գաչոքրի«Հնբկմանդողը»: Հողը նրա Համար կենդանիմարմին է, որ սրոփում է սաթե կճղակներիՀոսանքները մեկ ուրիչին «մանրիկալիքներով տանում է «րերում էր երա աունականգոյության լուրը»: կենդանիբնության Համբեղէ այն արարածին,որ ավելացՀանուրկղացողության մեջ դժվար բացառել նում, պածում է բնության կենդանիչեչոուությունն ու նախնական բնազդենբից ծնվող զգացողությունները,որոնք ինքնակայանալու,ինքնաձաստատվեդիմակայումնն գժվար կյանքի լու, չարունակվելու բնազդ-Կլաիտադրանքով ու

օւ

անակնկալներին:

:

չարժումբ իր մաթեոսյանիպատումը նհրառում է Համատիեզերական

Հնաթավորություն է Ըն4եկրական,կենդանի կյանքի ձենրով: Եվ ռրթանով ռում բ Հայտ է ամենատարբեր ոլորտները,որկեսդի նյութը, գրողն ընդգրկում բերիեամինդճանուրչարժումի էությունը, որ է կյտեբը, ավելիլայն իմաստով` է գրողը բնության ցան. ենությունը: Այն եճբունակ «կբզը է, որ հացածայտում կացաձկենսաժնիբմեջ: Ի՞նչ Է դա: ԻՀարկն,խոսքը գիտակյության մասին չէ, բանն էլ այն է, որ Գոմեչիճամփորդությունն սկսվում է բնազդներից: Հենց նման «Հերոսի» ընտթությունն էլ պետք է Սաթեուչանին,որպեսզի ցույց տա, որ խոսքը գիտակցության ոլորտների մասին չէ: Պարզվումէ, որ այս ամենը բեությաններունակ մղումն է դեպի կյանք, ինչը բնորոչ ե ցանկացած կենդանի Դրասկիզբը Հենց կյանքի մեջ է, կենդանիարարածիմեջ է կյանքի մարմնի: դժվարէ ամենն երեույթի` սկիզբը:ԸնդՀանուիառմամբբավականաչոսի Խոտի, ծաղկի,թռչունի, Աննդանու,մարդու ինդձանուրգոյակցությանմեի որոչաԱյս Համբեղծավիպատճառւածեատեանքային կազ տեսնելկամ Հայտնաբերել: Հ մեջ կանկացած բնության հութ,էնքնախուխմղումբ մուլթեոսյանը կառլում Հետ, ցանկության բնբնածաստառտման տեսակիինքնակատարելագործման, Հակառակ դեպքում բնության կենսականպոռթկումի մեչ չի կարծլի որնք տիամաբահությունտեսնել: Ամեն տծսակ այս միակարծգակիտակվերցնում, ըմպում է սեղզիական ջերմությունը, իսկ եթե տնակի մեջ (դագարի լույսն բնության Հաինքնաչաստատման բնազդ-մղումի, այն սարդւոոլնս կվերանար մոր կփակվիինքնադրանորվելուայդ ձնբ կամ ճանապարծը: Ք. քանի որ դժվար է խոսել խոտի, ծազկի կամ կենդանու«գիտակցության» մասքն, ապա առավել դժվար է խոսել ե. դրանց«քեթագիտակցության» 4 Խոսել անգիտակցականի մասինե, Թերնս ավելի նպատակաձարմար մասին: ու

ոբն է վերչ" ներառում է երնույթի էությունը: Այատեղառապել ճիչը կլլ«Հողի» Հասկացությունը: Բնությանմեջ ցանկացածկենդանի օդատաղլործել ձե է ավանդական իմաստով: Բայց չպետք Հասկանալ ունի իր Հոգին: նի Դ.Գ.Լտութենսնանգիտակցականիտակ Հասկանում է Հոդին: «Իդեալիստեծնն քաչքչել Հոգի բառը, որ այն մեր օրձբում եչոբը,- գրում է նա,- այնպես հակվումէ միայե այն, ինչ մարդր ինքն իրեն է Համարում: Իշկ այն, ինչ մարդն բավականաչափՀքոու է նրաիրականանգիտակաբնքն իրեն կանությունից»: ձրուրենսյանընկալմամբ այգ անլիտակցականիձուխյուհը մինչն վերչ անչնաիին է, ինչպես որ անչնարին է Հասկանալ սրարզասգես բազածայտելը այնքան ակնչայտ թվացող էրնույթ, ինչպիսին Արքն է, որտեզ կատարվող գազայինոնակցիաներնիրականում չեն բացածայտում գրա իրական էություկանբ: «Տիեզերքիմեծագույն օրենքներնավելին չեն, քան անգիտակցականի /112: դրանորուժները» յուն Մեթեոսյանը, չխոսելով անգիտակցականիմասինչ խոսում է անկենդա5 մեժամն: պոռթկումի մասին:«Հոզը, կյանքը: նի Հոզեորվելու, կենդանանալու ենրքին մբ, չ ք ինքը չնչում կենդան ձգտու ԸՐԷ կենդանությամբ, բնությունն ինքը, ֆուրն ինքը չնչու կեեղանության,գոյից գ") դառնալու,հերկայություն զառհալու: Քարինջը է Հայցում իր զրո, օժոված է խոանլու: Դրա Համար:քայքայվում է, մամուռ : է ն. մեկ էլ տեսար ծառ ղաիձավ: ԱՀա: Ձղտուժէ դեպի ոյք է տալիս,նքում էինք, Շող էինք միջակյանքը: Մենբ էլ այդպես: Մենք էլ ծառ էինք, մամուռ վայրում: Մճնք էլ, ածա այպես, նրանը չարունակությունն ննք: ԱյդպեսՀողր միտված է խոսելու, լսելու, ճրաժյտավորվելու,հրդավորվելու, մտածելու, ժխռելու, փլուզվելու փժատտունմլտումի, այրման...» /ես, 427: Հետնեղականորենբասցաձայտումէր մարդու, րեդծանրաՄաթեւոսյանը

թյանմեջ մարղկայինկեցությունը գրեթե չի տարբերվումբուսականն. կենգա-

աչխարՀից: նական

Ող) կենդանիբնությունը մբտված է չարունակվելու, ինքնակայանելու դեռ գարնաննէին բեղմնավորվելմի սլուտ տամկումլումին.«Սեսնուչակները թյամբ բզեզի թնով, Հիբիկննիլ վազուց էլն պածավել էրենց կարծրսնիմբ

սա

ոՀամարում,

օւ

լ

ձգտում նն

ծն

,

.

:

կենդանի

երնույթների

չիմեեաան մեջ

ինական

:

ս

Սարգումե

ձենիի միասնական է, բնությանմեջսուսրբեր կարեորը միասնականությունն հեմաիմեքբ` բնության նոիման Հետն ե Բրա ձնեին Ե են: ոռի Բ Հ Արի բթ ենրՀ ր ՝

.

բույինիը,

գույները,

ձայները,

քամու

Հնքը

ոյա առավել

մարդուն,

նս

կենդա -

կական աչխարչի եհիկայացուցիչներին դուրս սեփական դոյավկն նրան առնչում ձն ք բնության նան անՀատականության ամ աչխարծից ավ Բ չ է բնության մեջ: միասնականմարժնին, ամեն ոջ իր օկիկբը տեսնում Մաթնոօյանի «Գոմեչը» վիպակըբնությունը`որվես կենդանի ե ամբողՀ: Այստեղորոչակի մոլան ժարմինսռեսնելուբացառիկատելծագործություն են

Հանում

Ֆոության

ժամանակն առնչվում

աաա ա Ն1 «եպ ներկա Գո

հե մղվելու

պ

ր

ամեն պածիմեջձե

աթԹԱՆ Ն արար անա ւ.,

ժ

:

7՛

Ժ

Դ

Հաստատելու,ամրագրելուհն քճբենց դչոյությամի

փականանձրամեչտություննէրենց միասնական Քանի օբ Տիեզերքը զերջը մի կ յ

Այս բնդՀանուր ինքնակայացմոների մեջբնականաբար ի Հայտ է

ԼԵԽՃԵՅՈՈՒ

Ո. Լ Ոսդքեր«,

էէ

ու

ուրիչնեըի Համար: մարմնի գրանորումէ, Հետնասլես Հնտետալ ըմնի դրահորում

ք

նան

ՇՇՇՇՕՅՈՅՆՇՂԵՐՑ06,

ԽԼ, «քք. 110.

է,

ծու»

գալու

է այլ տեսանկյունով Հարկ է ի մարդը: Սալթեույանը մաճկալինմոտենում որպեսբնության միտասՀարոբերել այնպիսիորակներ,որոնք կվկայեն նթոս՝ ջականմարժնիկրողըլինելու Հանգամանքը:Մարզըչի տարբերվումբուսական կենդանականաչխաիծից,ղուցե միայն ավելի չուտ է Հարմարվում ն. ՞չ ան: զգայուն արադաշարժ կարող այմաններին, իոզէ կանխակգա լ ազագհն: բագաչար ԻՔՆ, զգայ է որոյ Բայց սրանք էլ խիստ Հարաբերական / առավելություններ մն ո կասկածելի ՍարդըՍաթնոոյանիՀամարընթագք է, նրա քության մեջ (ատարվող տնկապվում են բնության մեջ ղաչարժնիը,զգացողություններն անմբջականորեն Հ ովի շար չարժումբն... Տվյալ յալ պ պատեղի զ ունեցող ցող փոփոխություննքրին, յ ձայներին, յներ բ, որակները,ինչը րագայումգրողինՀետաքբքրելեն մարդու ոչ Թե անձատական չէ, այլ ընդծանուր ձետվորելու էր բնավորությունը, այլ այն, ինչը անչատական է, ոը բնորոշէ կենդանականաշխարՀին.բնությանը: Տանմենու տակ, գդակն աչքերին, ննջում էբ մաճկալը նե ականջիծայրով լրում, Թե ինչպես չծկանը ֆրի են տանում, Հիմալծկանն արդենկտրվելծր ն

ու

առագ

ու

Սամեր

ու

առ-

ողն այնութ-

մեջ մարգը էզրաճանդման ված է գրողի Ֆի Համարբնության տարերքիցմի ձնից մյուսին անցածերեույթ է: ԽոսՔԸ ծրբնք էլ զարգացածության,իմացության Հետ, կապչունի: ԳթողիՀամար

ճը

կոյին՝որ երգնե» 43937:

՛- .. չավնարար է,Բար Ր Վքրոծիչյալ բնափիլիաշվայությանը: իրականում

աի ա Մ ծս

Հասցրեց ըմպել իր բաժին ցողն ջերմության իր Հողին,նեկտարածաղիկը մասրն փակելպինդբոժոժի մեջ եբ սերունդն ռւ Հանգիստ մեռնել, ծզրիդներե իրենցտներում ծղրիդներ էին ծնել ու չոր ցողունների մեջ սպասում չին երեու

:

Քորք Հիոյ

Քոքոում դր 1 գալով

որ մաք

որում

մչակի ապրումպատկերները,որ նիա մեջ արթնացնում են զգացողություններ,չասո էլ չեն տարբերվում Գեմեչի«ապրումնեԽերթաբուն բից», որը «Համոզված» է, Սն Հնիկվող տարածություններիեզրին, ծառի տակ մեկը Հիմաբարձաշխատանքից Հոգնածնստել են լծկանները, ն «ղոմնչեհրըից հացրելէր դյուխը, ողնաչարովզդում եր էգի ներկայություննայս նույն Հողի /292:: վբա,որտեվ որսում էր երա մոտեցող 1 ոտնափոխը» Մարդո են ամուր ԲԻՐ: անե ԲԳո է Ր ֆի1 իկական 6 նավանռո մեֆ Ք ավականաաի "Ու այկուծանդնրմ բավականաչափմեձ են հ «մարդկային»Հատկությունները` է քն քչել գոժչաքիդճանուր կյանջը կարգավորելուառումով, Մնամթերման անասուն էր, որ իբ ՀանարուՎԵԼԸդեում ձր մբայնբանող վուտածը ,

աե2 5"

ԳոմէլիտանավոլնիՀռ

Այ» ամքե կապ ձազալվումէն եոչբնդոտները:

ն առավել հնպառտակածարվումէ բնության ենհբղաչնակությունըՔանդելու փար

մներ օտնդծելու ցանկության

բոդձանուր ներդաչնակությունը: մանապարՀները նրան տանում

Հետ, են

ստեղծվածարդյունքի խախտում է

դեպի Հովիտ, որտեղ ջուիբ

տաք

է

ու

|

ւթյուն. վասարամկչոո

կ՝ Հին կանաչ Բայց անՀչայտությունտանողուղին միայն բաղաքակրթության պառ. «Բոլորը մնացել էին նրա բետոնների ամեն մելն իր ապրե | չորս Հատ կակաչը, մասփՓոբիիկ ե ղեգնուտը, ենչեհրով չի փակված:Բնությունն ոտեզեել է ն դայլին, ծառբ, միակ կազնի Հովիտը, լու, գոյատնելու ներքին մղուժն ունի: Գոյությանկուվիմեջ Հաղթում, Հազի- լ թուփը, վայրի մեղուների բրդոտ ընտանիքը, գարու եպիտակարտբ, բենու են 4եծիր: ա յլխարչի տարբեր ` վում կենդանական կարմիթգամփոր, Հորթբ, դոմեչեհրի ոտնածետքերը ոմչացուլը, Խասխբրուպած Հարձակումըկանա կբնկրկի բե այն որ կարողէր վատ տղասեցը Գոմեչը | տակ: ծույսով, գետեի Գայլն Հին Հավատնառում է, Թե կարմիր անխուսափելի,Գոմելիվիզը ԷՔ 48» էր. բո«կԸ 1ԷՔԸՀի ԷՐ... Քայ շափա- | էր գետնիտավ,իսկ մնացել շր գոմչացուլը Հառիախ ա խարծր էի Ֆածշանջել, է լինում» «4027: Հարկագբված գայլի էն էրկբաչարժ տակբառաչում եռղ,զորեղ ուժի գովիգետնի ու Հետ կաի Ճագերը նրանից կաղնի ունքը լեղի էր: Տանը չորո լակոտ քաղցր չեն բնության էրնույթների Հատակթվարկումները` Գատածական ն այլն: Ոչ ոբ չի ու ավո Հնար նպատակինՀասնելու, Հատ չունի նթե Հիմա մառրենութուփը կակաչը, արյուն էին քամում, միավծառը, հզեգնուսոր,չորս մեծանան... «Տեր, եթե մել դժվար ներկա բերելու Համ սլետբ, Թող մի օգնականները ՀւուռկակաչնՀանձեայտությունիցՖ թո չոլ թպարել կարողառծլ, մարդն կյանքի Համար հս ստեղձել՝քո բանն է, միայն Թծ մի ջիչ օգնիր, որ մեր կաթի ։ մարբնությունն ինչ ջանթեր է գործադրել: Իսկ դրա վերացմանՀամար 7398/: | անօգնական» Բայց այս «իմաստուն» Վեռնարկումմեֆ մաղձ չծոքա, Թե չէ լակուտենիի(մեծանան ֆլային ճիդ. չի էլ դորժադրում: առանձնապեա են, են Հաղլթածարելի կողմից,ե այստեղմարդն Բայց բնության ստեղծած «անՀարմարություններըբ» ները վերջին Հաչվով կարգավորվելու բնության | 8. ատեղծված մասին: մէ): խԽոչինդուների | ինչը չի կաբելի ասել մարդու կողմից անցորէ որեէ բան փոխել չարժմանընթացթի է մարզն առունը ռր կատարում ցողուններիՀյուսումձին հորօդ ԱՀա մեղուները, տերեները, վերափոխումը, Համբնդծանուր թեն.ծաղիկների, առնելու, գառհում է «ետ Հ աշվի տակից«աձեց դլածանիները մ եկ ՔԺերի այն սարալանջով առանց բնության բայց հայնլու», անճայտացավ՝ ու ռուս» տերենէրիարանքնքրիջ,փչակենրից լնոներից մինչն լնոնքը բոլո «տար մեռյալ աշխարձ,որ իրենիցվանումէ կենդանուն.«Գոմեչը կանգնել մեջ վաիխվխումէր» /402: բաժակներիցգործարանըներբաշնց բոլոր բույրերն ու Շովեր, չր բարի գլխինկածանիբերանինն. կասկածների ֆաղզիկների ն կյանքում, մարդն այսկծու բոց փչնց Գոմեչիվրա: Օոարժանխնղիրըլեռնացածէ Հասարակական նես մեչ է առել անծատին, որ չրֆանակների ազգում որոչակիկարգի, Սակայնայս առաիկայականպատկերները, տեղ սածմանաղիակել, են բնեականիա̀վանդականին քաղոձն անդամի»: « Հլու դառնում Հասարակության գոմեչի վբա, ընդլայնվում, նրան վերածելով մարդուն` տակ Հարբածճրդելու Համարնկարիչ պատմություն: Քանն այն է, որ կյանքը, . քակրթությանպայքարի ողինր գական լուսամուտների Հասարակության ու ու որպեսբանողուժ՝ ինության տարինը ոլորտներիմարթ | մարդկային,կ(ննդանականաչխարձճի ՌուբենՍուտանյանիգանդուրներըմիչիցիանխուզել էր միջե Հարաբերություններըպետք 8 «կարգոկենդանի, բուսական աչխարՀ/ նրանՀանձնել էր «ասփալտ եփող-մամլողՀիմնարկին»:նրա 4եռքից առել եվ սա առան Հերքին վերանում ` Համապատասխան: էին տվել, որ Ֆոր աաֆալաըփոն Հնին... վորվեն» բնությանը լողտորք ին մրձինը ն փոխարենը մաս, եա` է ու հեթակո: Ս անկեղծության դոլորբության է մարդուն: որոլնեսբնուքկան անբաժանելի ծխի միջիցտնտավդոմեչին դերասանության, ե ու Մինչեւ ժարդկուԴրանցից: ազատագրվել օրենքնքրին վերֆինՀայվով չի կարող լացը զալիսէր նեզճակատ յու միջից տեսավ Հեռացող դոմեչին ջա գործադրումէ ամեն գալս դուրս «ինչո՞ւ ազատ Համար. կարգիճիչ բնության սածմաննքրից չֆանքծրի ցյան՝ Հասարակականկյանքը կարգավործլու նռ ազատ չեմ, մամլակնե՞ը, «նախա ձն զորությամբ սեփական ո ջ, բանականության իսկ կ արողանա որպքսգի լեռան գոմքչը, թոչուֆը, քամին,Թուփը, ւ մնողՀամբարձելփամանակի բազմությանխառնուրդից իրողությունների խորանարդենե՞ը, քառակուսիներ,ֆարբդող-Վտբող-խուզող-ուոթուտ տեղծ մեջ»: իմաստրաբնայինձամակարգության Հողագեղի ներ...»/4027: որ ոթ ֆարդոզ-կարողայս ամենըբեկում է ե. ՓոմեչիՀայացքիմեջ, կենդանին, մաթեոսյանն Ոչ այնքանկարեոր է դիմումն այղ Հասաիակությանը, ու Ք ն Հասարակություն, մոտ է բնությանը, ոտքերով զգում է Հողի դողբ. է, նման մարդ է «Հասկանում» Հեավորում միաչափ խուզողռոբոտի է ավելի նե լեռան դոմեչը, Թոչունը, պար՛ մարդը «ազատ է ճանապարով, թն որքան այն թյուր ոլատկերացումը, մարդու միչոքնառաջ գնում ոչ ճիչտ, խոտոր մեչ գոյակցության զապեսանտեսել է տնսանելիաչխաիծի,սեփականփորձնու փմաստություիըքամին,թուփը»: Քանն այն է, որ բնության Համրնդձանուրթ հն սեփականկարճատեսության գերին: նա դուրս բնությանչնլավոր է ազատ չեն եկել Հետնանքով Տանից միջամտության դարձրել անտեղի, անչարկի նրան է ու ՀամակարդըՃարկադրված ն վերադարի ճանապար այլես չկա: Նայ Հակադրվելովբնությանը,սեփակսն անչունչ երեույթները: Բնության Հսկայական անազամեկի Հավասարակչռությունը, իշխելու, թելադրելու, աշխար«ք ինջնաՀաստատման, ինչ-որկերպ վերականգնելխախտված ճակատադիրը վստածելով Քանի որ մաթնոՀնաբրավօ- Թությունը ենթադրում իրեն զբկելէ երջահիկ ապրելու է մնացածների մղուժին իրականում անազատությունը: տարկվում չարժմանու յանի Տինհզե է տնական աշխարծչայացքում բությունից: ժամանա» դեմ Համբնդձանուբարչավանքըբնության Գոմեչիզղացողություններում Է կարող է ծանի եջ է Հղի ոին ձեի, զամին էն խախտումը ձավասարակչոության կէ մէչ է վերջո գոյակցության անբնական կործանարար: զաբոզ վերածվել ե «Մենք էլ մի ժամանակ թանի ոբ բնությունը վերջին Հաշվով արարելու Է նոր Շամարդու Հետնանքներով, ծառի, է վերչո` վերափո Խմել ոռի, |

Հոտած:

տա

՝

էին լորը մնացել

ԻԷ

առա

Բայց չէ՞

լինել, քոնի բան

.

ու

,

ու

այս

|

ու

Աճսա-

ու

չիկցրքց

|

ոշ

անմիջականորձն

|

ու

|

ւ

:

|

ն

Ա

աե

րԱԱր տարածություն Ա Բատում, Քորը`

թար

եան

բույս

ԻանՀարուն Ե «Համընդծանուրմարմնի» զգայաչափը. սնփական

մասն

էինք...»/: Խոռթըբնության ՀամրնդՀանուրմարմնի | Աթո մո ացնել, մանմանավաակլ, «վարգախ 6 իչոդավում 4 րալ քնդճանուրը,Հխան»-

ա՛ մոքանմԿՐ

ո» "

էինք,

մա

:

'

նա

ճանա»

ոոա ԱԲ ԿՐԿ

ԱԱ ԱԱՐԻ,

աաա ՝

ըբել աե «նություն

կան սհփական կաբՃ

էլ ինթն իրենից: նա ոչ այլ այգ ամենը վերածում բէ է չաձառությանմիֆոցի, ամեն ինչ դառնում է առնտբի առարկա «լեք է վերցնել չատ ե տալ չատ, իսկ եթե Հնարավոր է չտալ: Պժվար է ը ով դվա ՀայՀաց 3, ե, որ այն կյանքնիծարվնլա՛վ այն դժվար է սանղծում զ բոյը Հավելիլա 8. Քքզեից ոէ Շին Շայանված քարա, Հէ

ագրում

այա

է` Հարստացնելով,վայելելով կյանքը,

«կյանքի

են փոխանց» փոխոն չում է բոլոր բույրերն ու Հծոսերը,բոլոր ձայներնու անդու՝ն ԴԳից իրեն վող վախը,ճողից իրեն փոխանցվողոչխարիքելքից երկրի առաջացածդողը: ՀանկարծՀայտեվածոչխարի ճուտը,որ օպանդանոցէր գնում, նրան փրկու| քյոն «լես մի բան թվաց. Հուրի Հետ Գոմեչնայլես չէր վալեննում, նրանՀարա» -ո ու ա Գանի Ք. «ոլիվրը, | միակ ԲՆ մետ Ֆոն ւն Հ ներքինգբգիոԼք աժ մ է նեթի,ճետնապեսխոսքերն անարժեք էին ու անիովանդակ, ոչ իրական. «հր աճած. ՔաղաքինմոտքնալիսԴավալվումԷ նժրքին ածը: 7 28 աշա "1 Հետիկանանց ասում էի չավ բառեր, որոնք մեռած քին, որովչեւտն. միայն բաերանք Հարազատքին, աղա Գոմելը երանց Հարազատչեր: Վարքի քր «ր: ռեի էին»: ժլաժարտի ու ու մեռած, մասին պատմեց«դեղնցիկ, տուտ Քանի որ անտերինմորթել ձրեք Հարյուր կիլո միսի հազմապատկելհրեք ոուբյով... ուշ ա Հր, այդ կանանց ծնկները նրա Համարմեռած էին, Անկենդանայխարձի գնալով ծավալվում է, Գոմեչի «բեկալումներից» ու Է ճրկուսինը,միաժամանակ: դուրս, զուտ կառուցվածքի տռումով, տեղի է ունենում ապրումենրի Հոսջի մ. միակձլթը բնդչատում (ամ բեդմիջարկում, սպլաիկվում է, որ Գոմեչի Համար սաճմանաանդ առք էին: Հիլի այ, վաղը դճնգանիաշխարձըչագրննի մորթու նման փոքրանում է ն. մարդու ունն օտա Մ է: Ի է բարձր ա ստիճանի «րինակ եքն Երվանդ Բայց եթե առաջինիպարագայում ծամարբ: մեղավորըմարդն ք, ազա երկրորդ Ն Մ էրգավան է վիճակից աոկա Իաակարաի անի աազոմ Ս դրա Հանդեպ մեռյալ վերաբերմունքով դչուին պիձնելու ճահաէ մբ աչխարձ,որ նիանՀեդացեում,օտարումէ բնությունից, նան է պարծբ, անկարող Հ«ինապաչտ լինել իր էությամի». բանք որ ԲԻՐ

Քարի "Ր ԱԴԻլ «ՐԸ Գեո» ւ .անիր :- "որոն : ո "" ( -- " .« եարանավան Անո բոքրը: երա ամջ. տշյե, ,

գաժփոբ: Սազայն «երգվում 2. անձայտույունն ԱՀ ՛

՛

ու

-

«մ

:

բոս

մռա.

արա

մ,

՞

ռած

ոոջոոռ.

ոո Բ Ե վանոշթ վար ո: 1է Հ ակիՏրգության Հեռ» ճակատագրի բնա մայն տութգ ակայն, բանք Անցողավի ման ով ու: ավե Ի րր ի աարի ԱաաաոոՅի բ

ո

՝

«Ղբի (ոնաավան Ճեծրը,

ԴՐԿեորող

Անու:

աՆ

լ

: Զբոսաչրֆիկների երիտասարգական ճամբարում երվանդԽաչատրյանը |

ֆիով լվացվում էր թե ինթը պինղ տղամարդէ. «Հայի ։ կիքուռ հվրուպացուչսոք Էիրթ», ռուսերեննէլ անդլեթենիչափ մի. ֆազդայինլեզու է, ուրեմն ինբն այդ աածմաններ չբեդգիկող աչխարծի մեծ. ի սառի

ու

նման

բրեն ասում,

ու

ու

|

յ.փոյնԱՆ

նախանձել

ներից ամեն

ԿԱ

ի արար կեն ր ովմիրածարված ԱՆՄոր, Ի

թԱՆ կր

Ֆառւալ»

կարող

չո բլթակներն

մեկը: Իսկ իրականում

քաղցը

հո

իրեն

զիճսաչը,

ինքնախարեության մեջ

ժյանքով՝ կազդի աա

"ռ դարեր ոիքը, քաք որ անցյալից ու ճիչ չի էլ պածանում, հույնը վերարծրում էԼ ա առանձնակի ժշակույթի՝ռուսէրենի«կրոզը» լինելու Հանգամանքին:Բայց ժաչխարծային Խաչէ՞ շր դրանք,այ կարծեցյալ «որակները»փափուկբարձեր եհ Երվանդ «լի տավդրած,եա ապրում ե «ուրիչննրի» Հաչվին. չատրյանի նրանթվացել ԵՔ» էլ երկարամյա մշակույթիպատմությամբ ի Հարմարավետ աանովադչրված ապաղան,մանավանդոբ քոռ աչխարճինՀարաբերվում 8 մեծ տերուքյան ջաղաացու անունից: հսկ փբականում ժամանակավոր «Հեռքինրումներն» անցյալի ԷՆ ապագայիմեույալ որակներ22 ոի ձնավորում ինքեօտարված մարգ: ոիր Ցոյց Քորը

ամ

դեու

լ

ոէ

որում

ցին:

ջանի

պասոճառը, որ ոս խուսավփուժ է կյանքի, ենհրկայիկննսաձեերից, այն «Հնարավորություն չի ընձեռում» բաղաջակիիթ, առագադեմ,

Դա է որ

է անցյալի մչավույնի կրուը, ոչ էլ 788 էրկրի գործուն քաղաքա-

Ան Ն ողբերգությունից այաուծանը երմ Հեւռ ա լարւի , ո»: ԲՀեԸ" ՆԻ ՄԻ Բերա Կամ անկությունինրի,

առ

արողությաւ,

ա

լինելու

անշնարինության

ո

կենսական ազդակներ, վերածվում է կեղծ-մեւյալ գոյության, նրա լպրծուն,

թույլ: Քաղցգր-մեղցըսնն

էլ

ուժ

չունի, քանի

որ

«գոժելրը, կայծակը, խու-

Հունժը սիրում էր այղ օրը կերածբողցրավուն խաչիլի ուժով ավտոմեքեՏայքմիջից»: նրա`կյանքից ստացած ազդակներըթույլ են, Հետնաբարզուտ նա

իրական, այսպես բրոաբ ակ«թութ Խոմիջոր էիսերէ,ժբմարգունՀԵռացնում բարաք գավոր քենսաբանորքն նրա

Նո

գալու

դուրա

բնկայուժները

էն

Հպան

ն

ղա

ոչ

սեբավան, նախնական կէրպից: երա զգացողությունները բթացածէն, էե

է

Է թմ

է

էր դա. Բաակառուքյամբ ձասվակում էալքը, ազա գրա» ե, էէ: որն "Ր նից ' բան ելո ակե եր թե ղանում սխՇատականզգացողություն Սերի բանականության, մարիարթնացման պատճառ: Գրանորման, խաների հրա փորձով .

ո

ԿԼՐ,

ւմ

անությա

բ

Է` Թվում

ու

որն

ելքը,

ապա

րխ

են

եզբաՀանզումենրըսեվական

Հիմնավորվածչեն,

այլ

են իմացությամբ: Սարդը պայմանավորված որքանՀնարավոր է, ընդարձակում Հ գիտելիքների չրչանակեերը, բայց դրանից նրջանիկչի դառնում, հա իրեն

չե«ածում որպես ընդՀանուր Տան

գալիա չ սեփական որպես Տանտծը,ինչ մերադասավորում ցանկությամբ հր որ ամեն

անդամներիցմեկը,

այլ

Հանդես 4

իճաջության մ անսխալականության / գիտակցությամբ:Բնությունը մարդու ու

մ մավներով կերտե է ե եկրկնելի 4են Համար դարնրով,Հազարամյակներով կրածլ կյանքի անկրկնելի

ո, 4ենր` գուր

բուսական ներով,բույբծրով, սարերիցսարեր ձգվող Շորբդոններով,

կե, դանականաչխարճով,ամե՛ն ինչով, բայց մարդը սեփական գործունեությամբ սածմանավակում է կյանքի կենդանի մների չրջագիծը դրանք փոխարինեչով արծեստական,մեռյալ ձնձրով: Գոմնչինկործանումից փրկելու փոխարձե ն կամ բնդճրբում մարդնզբազվածէ աղբյուրները խողովակներիմեջ առնելով ու

իր որր" ամ րն Աո ոջՀր" աարի ա արավ ախառ ոա /413/: Գոմելը

վերագարժավ

հորից

«անՀատականությանը»,

«ին-

.» այն այլես պետք չէր, երա ուտնախոխն ավելոր էր, որովչետե 1է սարծրիբնակիչ չեր»: Այլ կքբա`«աոջիալավան».մակարգավումգոմեչը «էտակցում» է սեական «անճատականությունը» նույնիակ չի էլ այգածղ՝ Հարթավայրում:մնալ, նրան 4րում կր սարերը, Ճառեր, | ' ինչ-որ բան դերկրաբանները ոնքլու աշխատանքով: ժոմնչին Քմաց Հճոզի մրանալխումբբ երագչխաչորի Շուռը, չուեր, դոմը, բհույինիիայլն: Նրան մայն «ոսնչասկածակիչներով ծակծկում էբն ծրկիրը: ուրթ է, «նա

ու

մասը

ն.

Հում

Տն

չոլ.

ն

բայց

ծալիգոյությանը» միացնուը բնությունե էր:

ձին մեքենաներն մարդիկ: Աստղերիչույսի տավքետած Մարմրում, վերփանումեն ովվակրակները,աշխարծիծայրին ոռնում է չունը, մարդիկքնած ձն փափուկ, երանքկորցրել Տն բնուկյան Հք ունքջած դաշինքը»ն տաք նախընտրելեն Հէչտ կյանքը, որտեզմարդը նիգ չի գործադրում, այլ սոռելծում է Շարմաիավեւտ անխոչընդուն ճանապարծ, իսկ դա ինքնախթարնուԹյոն, վերջին Հաչվով մեռյալների ճանապարծն բնությունից Շեղռու, կենսաանպաշտպան: դան զդացողություններիցզուրկ մարդիկ,ծակիչննրըդրած, ծակծկում են ծբկիբը, նրանք թյունը, դարձրել են միջոց`եսասիրականծրագրերի իրականացման Բայցզան մարդիկ, ուլքեր երկրագնդիմիջումի մեչ խորանալուՀարճած»վէ հն Հալապատրաստ ուրթեր ունեն տապակվում, ված հրծճեցովանել: Ժեւէուժ է դորֆագրում անկախ կյանքի կենդանի,կվինսական Բնությունն մարդկայինմղումների: ԸԸ մեռյալ Ժեերով փոխարինելու

մեկ մարմնի Բայց մազարդավում բնության Հաժընդծանուր անբա»

ու

ոդ

մարդը, ոբի մեջ բավականաչափուժեղ նեն կենդանական բնազդները. Երկրաբանները Ֆրան չրֆապատեցին, կացինը 4եոքներին`փակեցին ջրա ճանապարծը,Գիծաղելովվրա թափվեցին, մեկր բարկացավ, նրանծելի ծո ապա, նրբ նա բոլորովին Հաղթցել էր իրեն Հանձնել թաշերանց` ժան մաս

ու

զրանալաբի փոխարէն Պոմքշին

րին

ամեչը

.

Հաթր:

ու

ժե

ապատը

ր:

ու

ո.

զգույչ

ն զատկին Ի

Նոնն եթե ու

լարված, եղջյուրներն

ազատեց

ալարաֆի Հու

ճանապարծին սրված էին ներջին բնազդ-ղգացողություննձըը ն դրան Հասնե, լու Համար «զիտակցությունը» չէր գործում, հա առաֆնորդվումէի զգազողուքյուններով,ապա վերադարձինոգիտակցվածթնպատակզար, նրա, էության մեջ այլես քնած էին բնացդեերը: կայուն ձր նրա Գ գնացթի տակն «Այխարծր '

48.82-- ութեր 14: քաե» ՀԱՐ

չբ ԳոմեշըՀանդարավելէր, ջանի ռր նրա մեֆ «խաղաղվել»էր բնությունը, ջո

ԷՎոՔԸ Բնության Բ . Աա Բնի իբ աեոր վիր մեկ էլ գոմեչներիխմբից զատվնց,սնացավ Արա

ինջնադրանորվելու, ինջնաճաստատվելու մղումներնարղենանչանդատանալու

իս

Կա

ու

ու

բայլեց

ու

աա

`

ամայրր:

է.

յմէե»218: նպատակը Բ1".արԱԱԿ

ծ

ու

է

«

ու

ՍԸՐՄ,

.

Է ան զած խոչրնչ"ւնեին, բնությունը Հաղթածարել եր մ մարդկանց Հարուցած խոչը արու

ԲՆությունն

խարիագավդոմչացուլը... «եվ դիանից Հետո նրանք չինչ չարեցին, այլ արեց | է Հանում այն, ինչը մեռյալ է ր մշ: դուրս նախնիներիու դոմեչներիաստվածը: Նա նիանցըարանքի Հեռավորությունը ոբ նրա. մ էջ մեռյալ ոչինչ գոյություն չունի: Հաննց, նրա վիզը դրեց նրա բկի տավ, խառնեց նրանց մաթն Հուանջները «Նա ուրթ մտավՀէրկից ծկող հզան սնս, Շնձիցդարձողմշակի,դարբնոց կարոտների,խլության, կուրումիմյանց, նրանց փաքախեցխուլ գվվոցնենրի, գնացող պես, կեսգիչեիին տեղ Հասնող Ճանապարծինման, որպես դուլմանի փյան, անամոքության ու արյան ցեղող տաքության նույնԹանձրԹագիջէ ամուան ծրեկո» 414: մք» ՄաթեռոսցանիԳուծե նության աչքն ո ում, Հայտնաբերում,նկա վք Հետաքրքբում Մաթեւոսյանին պարագայում չ այլ երեույթ: տում որոնք առա ձերոսներիննրանց ամբողջովինՀավատէ ընծայում սեփական են մարդու է»,- մտածում է Ն Ջ ե դրա մէջ արտածայտված է մարդկայինկճցությանողջ անՀեթեթությունը: ո ա ծնդ անծշառոական ւու տակցակա մլ են կնիպ, է` կենդանուՀայագբովդիտվա4: մարդուողբերգությունն երկրորդ մարդու Համաի կաղմում ո

ու

գեւծ, բանի

|

/413:

'

Գրո,

գյուղի

կեհովան Աա Աակայն կյանջի

ազբումեքրի չացել աե, : Ն,ո անիրական Գ է աաա: ա « Առա անԱրե նան

ո՞րն ներկայությամբ: «կովի կապելա

Բաք

ու

թյններ»

է,

թյու

Գոմեշը,

`

սա

.

աեւ

"

«նա-ը, որ ակնչայտ, տնւանելի Հհսի» Հիմքն է. «եբր նրահք նույնացան, ԾԱՌԵՐԸ այս մակարդակում, ինքն այյնս չկար, հա գոմեչ չէր...» Անդգիտակցականի ծրբբնությունն իր կենսականուժը դրանորեցողի զորությամբ, Գոմեչը«կորց«ՄհձամորումՖ առաֆադիված խնգիբները,որոնքկարվածէին Հայ էթնոբեց» արտաքինաշխարչին Հարաբերվելուզգացողությունը, նա քնթակաէլ սի էության բացածողտման ու լինելիության տրամաբանությանը,Մալթնոսյաու ու Աստծուն»: իսկ երբ արյունը բռնկվեց «նախնիների գոմեչների չե առնչեց «բարու» ն «չարի» այնպիսիանսովորփոխգործակցությանՀետ, նոտ եա դարձավ հորից աչխարձ դարձավ, ԳԻմայբացու Գոմեչ, աչխարձր էնչընոր Հարթություն Հր տեղափոխումպատմության,ժողովրդի մասին ուգ վերադարձավ չության Խորխորատների տակցականիոլորտներից, անհփական նեցած մութը Բչչոջով չ9Վ83ինականջները, ձայների տեսանելի աչլարծ.«Սարծձրի ենթթիմաստն իւի ն ամբող ամթողԱՆ եզրաձանգումները,որոնքդարձան«Մքծձամորի» կ» գնաց,պարզ լույս եղավ,բեռնիրի ղոմքչներիզծերը ճոճվեջին կայու-

աա ոմ

պատկերացուժները:

ու

ու

փացեռղօղակները, արդեն որոչակի, Ճլարտադգիվածտերբստից»դուրս

իրենց

արտածայտությունը գտան «Սառերում»: Այստեղիրողությունենրի տարբեր, բայց նենրքուստփոխլրացնողթները դառնում են մեկր մյուսի չարունակու-

Քյունը: Առեծրնույթմիայն կարող է

ՏՏ

թվալ, որ Աղունը,խոսելով Ավետիքիե Իորոլես գոյատեման միմյանցբաԽանի փասին,նրանց Հակաղրբումէ իբաթ՝ որպեսէնքնության եաՑառող Իբրականում մենախոսությունը` սվզբունքներ: չ ինչպես մոր` Աղունի։ ամենաուղիղճանապար Ցածարտման ծ, ներկայացնում ապրածդառր ճակատագիրը գա նրա կյանքիմիանգամայնիբականփորձից | է/, այնպես էլ ինչ չանուի առմամբ ժողովրդի ապրած Հանվածեղզբաձանդումն ճակատագիրը: կյանքն Ազունը երկրի Հանդեպմայրականգորով դիսնեիող Հայ կնոջ բնավորու» |

|

ու

թյուն է:

տառապանքըվերաճում է ՀամազգայինտառապանԱղունի անՀատական չի մնում անչատականմղումների չրջագծում, այն դառնում ֆի: Դ)ատուժը ձ ժողովրդի կենսափորձի, ապրելու կերպի, գոյափիլի բացառիվ ոիայության

եմուչ:

Արտածայտման մենախոսական ձեր Հնարավորությունէ տալիս հրկբոբձեասելոյն,հեչ կաիհոիէ: Աղունի դականսլասոժությունները մէ կողմ նետել ժա մարդասեր, խուբն ուղղված է երկերեսանի,կեղծ,վախկոտ, սուտ

քուր,

Հայի

սում

սուտ

է նթան ռւսբեկից աբգարամժիտ Հասարակության դեմ, աջաւռեղ

"«առնաուտ

ե

իչխանը»:

«Սառծրը»նախերգանքչունի, օկսվում է նզրածանգումով: ՀԼա՛վը չէս, խեղճ ես, լավը չես, զավակս,որդիս, առաջնեկս,իմ Հույսս, իմ թանկս, լա՛վբ

Իշխանն վարքագիծչէր էլ դբոնորինման միֆավայրի էր խեգճուկրակի: Հանդեպայն պատճառով,որ բոլորից լով է ճանաչում մարդկանց: փանգաէր, որ Իչխանինվախիցձին Հարգում: Այդ մի տեսակ «չբֆմայնՀասկանալի նրաՀանդեպվախիարգյունք էր: Վածթսերը Մարզիկոչ միայն իրենց «իրո, այլն ատելությունը դբանորելու մեջ չու այդ Հակադիր զգացումներն արտածայտելու դոմբորեն կեղծ:Հեոհաբար՝ ուժեղ քաջ չինելնէ: մյս դեռլթում մբայնմարնախապայմանն գնրագույն դրսնորել աոելությունի եղած զայրույթն դիմապինի իր մեջ կարողանա դի Աղունի Համար նման մարդր, ով ծասարակությանկողմից այպանՀանդեսը: չարախոսվում,Հայրն է` Իշխանը,որը ձեռու է կարեկցանքից,դալում է ման է, չար խորամանկ,նրա հպատակնարդարությանը,իբ տեսակըպածեՀետամուտ: չուն է ապրումների մեջ ամենակարնոբը ահրբունդների Սոր իրաբազայած սերունդ պետք ք ունենալ: ԱյեպիԽԱԴիՐԵ դաստիարակությանէ: Ինչպիսի՞ կունենաապաղայիմեջ դոյաանել: Այդւին ինչպիսին որ Հնաթավորություն է, նա էի դառնալուփրկությանգրավակա«սինո̀րսլես օրինակ, Իչխանն բանիոբ վախկոտ:անկամ միֆավայրըհրա մեջ տեսավ եր, բայց չդարձավ, փայփայելիչլսված բան առնաոււտին, որին պածելն առվորական դողին անգամ «ռչ ճիչտ»-Մրֆավայրի մտածելն էր էր ւինել,հիա մասջե չավ կարիոզ Համարիչխանը չավի օրինակչէ ն ընդչանրապեսանսպասելի,չխախատեսված բացառություն կարող էր լինել «Հարձանդընքազք» օւենցող Ավետիքիցեզի պատմությանմեֆ: Ավետիքիբարի Հանդարտարյունը դուրս է մզում իչխանիզայրույչէ, ծնվող «եբունդը ից քլիքլթացող, զրնգուն արյունը: իչխանընպատակ որի Հիմնական դառնում ք ծնազանդ անդեմ, «բերանիկենդանի», անլեզու, չինում է Հայի է /Օտղամարգ որակներից մեկը Փամակերպումն ավազակներից ե. բարի ավաավանակներ արհայինհրկիբըլցնում է մոլոր արածեւտներով այլ

ու

ու

ու

ու.

ու

ու

ու

ու

ու

: նենծրբին արգացողջ մեեախուության հ մայրն այս դլարադայումՇարկ ։ ման ինթացքն է է որդին, կանխոհփոչում` խեղճ է, ռր կարեկցի նրանԹ̀ույլին, բայց պարզվում է, որ նա կարեկցանքըբացանակներով» /«Մեֆամորբ»/: է, Է տյդ ուժի վինժն է: եանորդին չունի դրա զգացոռող ուժի կողմխակիցն նա Մաթնույաննայնքան խիտ է դարձնումխուքի ծավալմանընթացքը, որ «չի կարող» լավբ լինել: ծավնայն է, որ մայրը, աչթի գությունը, ուրեմն որովշետն ղուրս դառհում է դժվարձաղթածարվողաշխատանք, ընթերցումը օրինակնունենալով, չկարողացավ առնառւտ-ավազակի, առասՀոր`Իշխանի են մարդկային պաւոումը «Բո ու առանձին Հատվածները, Քոզնված պասոմության ծիշաչարի, ուժեզի արյունը փոխանցելորդուն. պաղ իմ գեր Իչխանը ասքային ներքին որակով, ճակատագրերի, բնավորություններիբախումով, արնադույն մի 4ի ուներ, էնքանսլուճուր, որ բանակչէին տարել-ասումէյ չավերապրումի,սոկրում-ալաոթամբողջությանմեջ դառնում Է փբականության բությունից պայթում էր`որ մի ժիիրենիցառաֆէր բնկնում: Հեուժ էր, Թոբեկերներիչարք: Գրողը. զգալով այս Հանգամանքը,առանմինպածերի բնդէին, բթերից կրակէր Թռչում. իր պուճուր տեղով տրաքումէր ԲԸ չԽ Հատում է տառապանքիվերապրման ընթացքըխ̀ոսքին Հաղորդելովավելի Քո պապիպաճածչունն էլ սլիտիէղղես լինե, նրա զավակնէլ չարությունից: Թենթն, օ4ն մի տեսակէպիկականընթացթ: պատի էլ պիտիէդպես լինեին»/2417 չափարիբանջարնէլ բաԳրողնիրականությունը եռվանդավավորկլով հմաստավործլով Գոյլրնքացումնման չավանիչներ պարտաղրած հչխանիօծրունդն այնէ տարանիատում պատմությամբ՝ ն ցառապեսմարդկային բնավորություննիրի ու քան է «հռացծլ ցեղի ակունքներից,պաղի եկաբադրից այնքան «բարի» ուժը կրողհո»: Բայց Հրիստոննական «չարության» Հետնորդներիե բարդյականության Խղճով, ոի միջավայրըդոռվումու ծիծաղում է. «իբր լավն նս, խղճով հերքց: չէ՞ որ այդ միջավայրը չնորձակալ էր իչխանից,չնործակալ էր Աստծու չափ, մուժ է ստանում 4նավոբվում Քերի,ադար, Հեզ Հասարակությունը Փանի որ նա կարո՛ղէր բոչորին վնաս տալ: իչխանը՝կայծակի նման Հահկաբէ մարժամահակի մեջ փոխվել ն Հենց ու Հեզաբարո, արդար չեորՀիվ: մարգկանց անդիմադիր,սարսասիրտւսրածումէր ամենուր, նրա աձր կախված ձակի ժամանակ նախորդնծիր` դու ոխակբ, եթե մի որում ոչ լավ իմաստով: ամեն բնդ մեկի վբա. երա երկաթնկամքի առջն կարողցանկացածըվերածվում էր

չես, մեջդ վինժ չկա:

Այս աիդիը

նան

ու

ու

:

(չիկում

ու

ու

ու

է

ու

:

ծոգում միայն բարի, արդարամիտ մարդունարժանի Այդ սերունդր մարդու մեի հղած որակենրիչա դարձրել Հատկություններ:

տվյալ դնպքում Ամետիբը, բարի էր առաքինիբնությունից ոտացած ոբավններով,ապա այժմ այդ բոիությունը կրողի սերունդն առաքինի է ու Հեզ, բոնի որ պարտադրվածէ այդպիսին լինել, նա վախիցէ դարձծլ Հառարակության

սհվական վերադրել

ու

է «գոյության Համար նրա Համար աֆձասկանայի

է չարությունը, Հեսաքար

Հակաղուժեղին,գազանին Ձարին, փվայրեհուն, Հասկացությունը: պայքար» էր բարությունն «փալասնտիկնիկ»դարձածսնիի.քանի ոի իում 4 միայն

«օրինակելի»: Համար ե սիրում էին մարդկանը Եին գործումոչ միայն Առաջինները բարիք այն

ու

Հաժոգված չէ աչխարձիմարդամեիվարբի մեջ, ապա նրանը էությունն Եր, այլն այն պատճառով,որ Դրանից եթե այնուամենայնիվ Հավատալ, ն աչխարծը ապաչով «Հուսալ նրանքիբենցերչանիկէին զգում: միեջույն է` ավելի Հ8չ» է մարդկանց է վաբթուվ արմատավորել իբ է է»: տեսակըփորձում Այդպիսին Ավեոիքը:«Ուրիչի Համարմ̀եղու, պատվաստ,կացել կո, հարի Ավետիքի քւ ելե իր էությունը սերբՀապվհխաչխությունի ծեթադրվելիք ուրիչի Համար`սել, ամուսնացած եղեռի փոխարեն` եղած բանակ,եղբոր բանտարկ մեջն բարությամբ, Հնոնապես ն.տարաբնույթ է մարդասիրությամբ վեոֆ տղայի Համար՝կառավարչի մուռ կոոի-հա աստծու լավությունն էր |ս չրջանակված ուրեժն իեամբողֆդյուղին...»: Բայցդե, մի՞թեՏաապաչտությամբ տառապող միջավայՀարջերըմարդկանցմիջն կարելի է լուծել մարդկայինմեթողդենրով, ոին ծամարժեք պատասխանին, այդպեսէլ բր կարող է դնաձատել Ավետքթի չավությունը. Գիքոր փոբը եղբայրն առել չու չպետք է Հավատալ աչիոթարձի Վեռուուոն որ վանքիզանգերնիրիկվա մեֆ սպասեքՎերդրախտին` էր, Թե «Էդ ո-նց է ՍարգսիՀամար կոռի գնաց, ինձ Համարի չկա. «ԶԷ մի, դուք էդպեռ Հողնած իրիկվամիջով48գ բարրգի, մեֆ վանքի ազբյորը զինգան,իրիկվա կապվել 4` մի սել չի սարքում»: Գիքորըվատ էր զգացել այն րանի Համար, Լ որ Ավեսիջի՝ ժյուս էղբորն արվածլավությունը երբեք էլ չի Համակչովի նմածրնրնն,վերջենն4ծր բնոր քրիստոսիիրիկվամեջ ուռչի՞ չհործավալուդամ աէլ սարքելու նրա պատրաստակամուցյանը: յունը Իկեքրի,մեջ, խեղդի «ՀնորճակալԵԺ, 4ի, Բորալվեջ, է՞, մի 4միւվա Անտառապածը (ղիզաղնի ենք, ձի»: կտրելու իրավունքի գիմաց Գիքորիցհզնասել է ուղած եղել: Ս. նքե այսբ Հացբերիր երէլեքիս Համար,պարտական Գիքոիըկազնինդեռնաչի սեփականել,«մեղավորն» Ավետիքնէ: Վերիլնիս՝ Բարբությունն խիղճը, որ կան որդու մեչ, ենթադրելի է, որ պիտի միջավայրիցստացածպատասխանը «նաղթածարեն»կեզությանիոլոր «մութ» կողմերը,ե վերջինՀաչվով չէ՞ ոի միայն վիրավորանքնէ լինելու. «դու մի մբացնումէ բոլորին ու Համերայխուչկարծիր,Թե նբա վարքն ուրիչ պատասխանունի»: երա չրուն ոչ մեկի չնորբաիի» է: քերին ճաչխարծը միավորում, ասում, Հակալություն չէի ձեռաըճիպտումէին, բեռը իրենց, Թրտնածոտը` թյուն Է բերում: «քնսիիքգործել» նչանակումէ դործել այնպես,անել այն, ինչ Համար,Հնտնարար ոիդին«ռոոլստոյական»բարո» տիբոչը: Ավետիքը «չավ»է մնացած մափգկանց խղճի կատարյալօիինակէր, նրա էությունից էլ բխում է: Ու թվում է` որդու Գամար,թեկուզ ն չարքաշ կրողե էին բացառապեսարդարամիտ յականության,իդեալի գործողություններ: Այն մարդը, ով բնությունից տրված որակներովբարության կրողն էր կյանքըբարիքի նման բան է: ու ալխարչը Ավետիքիսերունդը մարդասիրությամբ,անծիշաչարվարքագծով մարդկանցլավություն աննհլուցիրեն երջանիկէր զգում, ամեն պարադգաԵ վերադրում պատկերացումներն ոչ Թե բերում է իր տեսբին, այլ սեփական ժում որոչակիորեննպաստում էր Հասարակությանառաջընթացին: Բայցնրա | նա իր Հիչողության դաշտից«ղուրս ե թողնում» այն ամենը,ինչն աշխարՀին, աճիունդն արդեն բարության բեռով դառնում է այդ իրականության Համար Հ է Հետ մուաթնսոլ ծանըկենսադրուԱփելե ու. ապրելը: «ավելորդ անպետք: ենոր առավել ղդժվարազնում սծիունդը չունիսպասի սածմաններ չճանաչող է ոչ միայն իր ն սպրիում ունեղզողն ձաթյունն արյան ծանբբեռը: սերը: ինչնա Հիչողություն սարթ սրիած սրից հիես չթեքող, չերերացող Իչխանի ժահ սերունդների դալիք Շեւոնաբար այլե նախորդ մարձակությունը, ատելությունը, որ ճարոզանասիրո կամ ատելության մէ| սերունղների, ժամանակի, Է այնպես ինչչվես իր, մանակի մեջ: Հիչողություն ունեցողըպատառխանամոու անկեղծ Համարժուվկ լինել: Այս «Առտֆու լավության» սերունդը խղճի486 չ. «Խիղճ,խզճի վրա խելճ, լղճի վրա խիղճ, նէրոկց ԵֆՂՃ գրոց եմ" է Ճոաներիաջն: ցեղը կփախչիՀիչողությունից, Խի՞լճ է. Թե փալասնտիկնիկ»: Այնջանժամանակ,բանի գեռ Ավետիքի ծանր Համարելով, այնքան միայներ ժամանակիիեռն իրեն բավականաչափ մոր` հերն իչխանի գծի,խրաողու իրայվանանմիջական կբոզի ճամար հե նրբա այխաիծը, մարզիկ բազածայտվում անչիջելի կղառնա Ավեճանապարծր: միանգամայնայլ կերպ կորուստների այլ Ճ4եով: անխուսափելի ապրելը: Հազիվ թե: Այդ սերունդը չի չի Հեչտ է առանց Հիչողությունների նրա Համարցավալի է ոչ միայն այն, որ միջավայրից առացվածցավի, աբձՀամեծ է քանի որ վախենումէ: Եա սեփական «Շիչում» աչխարծիանասըբդարությունը, մարծահքի,վիրավորանքիչափի բավականին Հնտնաքարդժվարէ նեզլիկ կենսագրության էջերը «սրբադրում» է Գիչողությանբավականաչափ տյդ ամբողջբնռր որդու ուսերին փոխադրելը,այլ ավելի ձանի է այն ներբին մարդաձաճդաղատարածքումմարդկային առաքբնությունը փառաբանող, զգացողությունը, որ որդու մնջ Խլած վախի ու ատելության ներբոթուն պա կեցվածթովապրելը փարներովա̀նտեսելով իրականությունը: կրավորական չաին այնքան չատ է, ոթ նրա` մարդկանցՀանդեպ դիսեորվու ոնիի թվումէ Առանց Հիչոզության չէ նշանակումայխարծն ավելի լավ բորի դարձնել: անչնարին մի բան: «Արբում եք, քանի որ կծելու, կուործլու, ղիկելու, ատելու է սածէ, բարին ընդլայնում իսկ ազրել չի նշանակում,թե չարի Քչանում տղամարդկություն չունեք,- դուք վախենում հք ատելուց»: ն մանները, ի վերֆոայն կարողէ մարոնչնլ չարիքի դեմ: Էվ դա այն պարզ Ավջտիքիսերունդն անտեսել է ալխարձի բոլոր արատներըն վերֆինիս ւվաւոճառով, որ

դա

ու

տւ

ու

ու

-

ու

ու

ու

ու

Ն

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ոլասոճառով,որ Ավետիքիցեղը վախենումէ ծաղրինբռունցքով զիկվելուն կտրելովպատասխանելուը:նրանք նախբընորում հն անձայն, անչչուկ, ծուռի նման Հեռու բարուց գոյությունը քարիչ տալը` Քանի որ դա կյանքով, չար եռրից կգրկվեն, հորից,ու այդպես է, ուրեմի «քոնոնբ... նորից կզրկվեն ունենա»: եռրից Հիչողություն չեն Մայրիորդու անգործունյա կեցվածքին միջավայիիՀանդեպ ունեցած ենթադրյալ սիրո զգացումին Հակադրում է ատելությունը: Այն սիրուն Հակուոնյազգացմունքըէ, ինչը նոր ուղի է բացում նբեույթների, աչխարչձի Հաղթաձարմանճանապարծին: ֆագբածխնեգիբների Փարդվումէ, որ ատելությունից վալծնալը, դրանիցխուսափելը «երեգի դրա կրողը ժիֆավայրին «Հրամջմէջ չի մեռջեում այգ զգացումը: Պարզապես թում» է իր սերը,բարեգութ մարդասերկեղվածքը: Նա խաբում է ոչ մբայե միջավայրին, այլն ինքն իրեն: Աայինայս կրավորականվարբաղզծինՀակադրում է նախածարձակկեջվածք ունեցող, «չարության» ուժի Խռոռրծրդանիչ Հորի`Իչխանին: Հիչողու« Թյունից զուրկ ցեղի էության մեջ մարդկայինազարավածարժեքներնայստեզ փոխարինված են իբականբովանդակությամբ: Ամենակարնոր Հակադրությունի, որ կա «բարությունը բեւ արաժֆ սէրեդին Իշխանի միջե, արտածայտվում ք սչ միայն սիրո ն ատելության, Հիչողուոլորթյան մոռացությանՀակադրությանձեով, այլի զուտ դործակչջության տում ի Հայտ եկած որակննրի վախին արիությաններծակության միֆոցով: Մորխուբքումորդուն ուղղված Հիմնականմեղադրանքըկյանքը վախով ապրելու վարքագծիզեմ է. «Մի վախեցեք,մեռնելը դժվար է, ուզենաք է` չեջ մեռնի, ժի անդամ 4եր գլի՛ի Հետ թող իրենցբռունցթն էլ ցավի-ծանիմ ժյուռ ն. անգամ կխփե՛ յողամարդուպես մի անզամ կանգնեք՝ քող ձեզ զոռով ծաու

ու

ու

ու

ու

աղա-

ու

ու

լճե...Ֆ: կամ տղամարդկությունը մի դեպքում Արթությունը

կարող է դբսհորվել որպես Հոդերանականյուրաչատուկ որակ, մեկ այլ դեպբում այն որոշակի փիագրությանմեջ դրանոիվողվիճակ է, որին կարող է Հասնել մարդր: Մոր մեկնաբանուլթյուններիմեջ տղայի պապի` Համարարիությունը ոչ թ Իչխանի վիճակ է, այլ էություն, ներքին Հուերանականկարնոր արժեք: Իչխանըքաշ է, դործնական,չուտ կողմնորոչվող ու անկասելի ցանկացածիրադրության մքի. դա կդրօեորվի ն՛ վճռական պածերին,է՛ առօրյա Հարարբծրություններում: Քոջ մարդը երբեքչի գեո սեփականխղճիդեմ: Նա իրերը կոչում է իրենց անուններով, ամեն ինչին եսյում է բացաչբ Իսկամիառանցերկմտանքի: նավճոականպածերինուղղակիորնեընդունումըէ ճակատագրիմարտաձրաժերբ, նա լավ է գիտակցում, որ նապաղումը կարող է ոչ այնքան անդառնալի Հետնանքներունենալ սխիականանվի աղաձովության Համար,որբան մեղավորի,անարդարի,անարժանի Հատուցումնիրագործելու առումով: Եմահ անչառականությունը,ինչպիսին իչխաննէ, չի կարող դործձել, ապբել ու մտածել այնպես,ինչպես մտածում, գործում ու. ապրում է «արդարա Ֆա չի մոռանում, քանի ոի չի վախենումինդունել, որ ինչմիտ» միջավայրը: ոբ պաճի,ինչ-ինչ Հանգամանքների բերումովինքը Հարկադրված է եղելտեղի ու

տալ:

Բայցդա

ոչ թե պարտություն է,

այլ

դազարՀ̀արկ էղած ժամանակավբը

ընթացքը կարՀեոնաբար . գոյության նոթոդգելու, Հին Հաշիվները դեպքում «Գեծե աչթր կոխեիր իմ Հերը աքը չէր ճղի: Իմ Հերբ դի գցելու նպատակով. իմ Հերի չէր իմ Հերբ կնայեր, կտեսներ կպածեիաչքերի ետեում: կնայեր: ժեծ սլես, բր պագած ոսկու ա չես, անր էր: Ռոկու մոռանում, իմ ծերը ոլաչարի ՝

ու

ոսկուպեսմեկ աչքառ էր ելնում իմ Շոի Հիչողությունը, մեկ թաբցվում, բայց էր, տեղն երբէքչէր կորչում, երբեք, մի բուռ մարմնի մի ծալբում պաճված /244:: նման Հին Հայիվները» իբ իմ Հերը էթ քաշում գուրս արբածՔեն եկավ` կ դա նրան նման էլ չէր տա, չէր թույլ կեցվածքը նախաչարձակ իչխանի նա լեք, որ ժամանակը նրան Հարկադրերինչ-ինչ արարբների, ժամանակից իչխանըի՛նջն առֆնից փախչես»: միջո փախչումէր, «ինչսլես կատաղածչան անելիքը, ի՛նքն էր էր ոբոչում ենն էր ընտրում,ի՛նքն էր պատածնցնում, որ ոչ ոբից քանի կամ Հաբձակումի խուլպաշտպանության, բնտրումպաձր` Նա մչտաես ճանապարծին օգնություն չէր սպառում.ինքն էի էր «լիի երը: նա Հինթացակարող էր որոչում դործում էր բնթազբիմեջ, էր: ՍՄոաֆում ստիպեն այն: նա չէթ սպասուժ, ոի Հանդամանքներն կայացնելե էրադորֆել այդ ելքերը էթ գտնում նախաէրձն`ինչ-ինչ միջոցներգանել. իչխաննինքն ու

պես: կապվածէ մարգկանցԳետ. գերազանցապես իչիոնիՀամաթմակությունը ւն կոչել: նքաձեռնարկումներն առնջչարիությո դա կաիհլիէ բաաղաթացիական

քանի"ր քչխանիկէցընկալումներին, վում էն մարդկանցսոցիալ-բարոյական ելու անկամ անչարժության, վածքնառաջինՀերթին ուղղվածէ չրջֆապատի ծառի անչարժուվարանու, անդործունյա վարքագծիդեմ: Եթե միջավայրի ծրինջ ապա իշխանը ու է գնում, թյամբ, կնցվածքով մլումննրով չգիտն՝ուր է, առւափաղչիր Հունրանոտեսակըպածելն չի կորցնում եպատակը:Սեփական ու

բեն անկար չինելը՝ Հրամայական: ժամանակէ, նրբ թանդվել են ժամանակը վերափֆոխուժների Իչխանի խաթարվածեն նախորոչակիորբեն նախկինինստիտուցիոնալ կառույցները, հն հոր կասռույպ,նոր ժամանակ, Զեավորվում կինբարոյականըմբռնումները: նրանք առեղծում ընդլայնմամբ, նոր ժարգիկ` իրենը տրված իրավունջների հե Հզորացնելիրնեց իշխանություննու հն ձղդտում նոր բարոյականություն, ամուր այս առումով բավականաչափ դիրքերն երանց Հեղինակությունը: ՀաղթանաԱրզումանովի կիոդի է ուժր նոր բանի ոբ միջավայրըՀամոզված մնջ, նոր կյանքը լավ բաներէ Խոստանում,վերֆին կի անխուսովփելիության ամուր իրք ունի, բոլիին ներկայացուցիչն երկրի ծաչվովՀգոր իշխանության է. առավել է հն Այս քառաում,երբ դժվար կողժնորոչվել արզումանովական: Հոտային մարդիկ էս երբ Հլու-Հնաղանդ դժվար է անկախլինելՀոգերւսնորնե, հն կարՀամոզված են բոլորի ե բբ կրողին, Քնաղզդով ննթակա իշխանությունը ե բոլորն են Համամայն մեջ, միր Սոսկվայի իրավացիության ներկայացուցչի `

քն,

նիախոսքին, Հայտնվումէ մեվը,ոթ ասում է` «ոչ: չահացիոնալիտոի, ահչնազանդը, նիեկվադաջչազը, է իչխանը Կանգնած է դանդաղ, խոսում հվան առաջ: Արգումանովը բը, անվախըբչիշանավորի ն են, քարանում է, բոլորը դիտեն զգում Հազիվլսելի ձայնով, չրիասպատը '

նրա չիրունջննրի չարժումն ակնջձարտործն մած է գուժում, նրան եղել է մի ժամանակ,մի սրած,երբ փորձել է Համարել: Բայց արդյո՞ք Տէսել. առսվել հս Հակագրվելն անչեարէ: հոկ «մեղքերի»մեֆԹարավխված է: եվ ոչ թե է Յշմարիտը կյանքն երբե՛ք: 2217. ճշմարտությունը, Իչխանը է պարզել, նա չի Ինկբկում, ամեն գեմ չ արտա այջավում ունեցած պատկերացումները: հշասիթական, 22. «Իթ ուզակամ վերաբերյալ ճառին բարոլականության դրա ծովա անելու Արդումանովի չե կարողանդեմ հիոչմանը. հչխանը կյանքըՀարցերէ առաջադրում,է. գբոնդ լուծժան ուղիների որոհումնեչրչոսկան վախով կեքված մարդկանց եման դառնալ իչխանության Համար լինեն թԹեկուզն«արիության», «անվախության» բը չՎեսք է սրայմանավորված «օբյեկ», այս պարագայում ֆրապածի, եթե անդամ բաիի Ուղիների Հայտնաբերումը նղաակներ ունի,չե քարող ունեցած օլատկերացուժներով: միֆավայրի մասին դրունքերբագործել: Հետեապես իշխանը ապրող սերունդը կորցեում Վախով է անչառականությու-պետք Հենց կյանբի պաշանջնհրով, է պայմանավորվեն են տալիս նը, ձայնը: ԻշխանըՀույսբ չի դնի բարեգութ ու ժողովրդավար Հետնում է զարգացմանայն ժենրին, ոիոնք Հնարավորություն քչի անության նա են տա ետ վբա, որ իրեն ուսումնասիրեն չորս կողմից ն էր վրա փչում Թույլ 18 կանխավզգում է, իտի, Թե որտեղից առաջ գնաղու: հայրեն քեզանադու,

ճշմարիտ

որ

ու

ու-

եա ձեռքըսլածում է օրվազարկեորսլեսմնացածներից տսրթբերվող Հետաքրբիր քամիները: վենդաւնու, օրվանղանակըպայմանավորող ծանձկարարեն քայեն մտածում, է: անկախլինեՀողերանորեն ավելի չուս զդում ցանկանում: բակին,երկար չի ուումնձԼ Ո՞բնէ Իչխանի ումբ: նրաՀամարմակությո՞ւնը, որոչումներ կայացնելու դրանը Հետեանքների պատասխանաովությունն լու' իր արարքների Հախհությունն դրանց հերագործո՞ւմբ: է դարձնում անկասելի: Հասարակական Իչիանին կարծիքն արծչամարնելուպատրախտակամությունն Հելեն սնհփական ամենուտտետ ճշմաիտությանը ոեր կանդնելու չսչբից,որ իչխտեր ո՞վէ դուրա մնացելիչխանության արատրաատակամությո՞ւԱրդյոք

քել»աչբատել, առլրել այնպես,ինչպես իրենք ու

"ւ

եբ... Սրանքբոլորը կարեհրորակներեն, բայց ամբողջըչեն: եթե մի դեսյքում նրա մեռնարկումներն ուշզված են փՐեեից դուրա` մարդկանց, աշխարձին, ն նրա նպատակնայղ աչխարծում ինչ-որ բան փոխելն զաբգի գցելն է, ընդ որում դա կարողէ լինել ինչպես իբ անմիջական չաճերին առնչվող գործողություն, էլ Հարազաթհերի, մսյեսլետ չածրսրածելու միֆավայրք պատրաստակամ վարքադիծ,մեկ այլ դեպբում, ն դա թերա ամճնակաթեորն էչ, նրա Համարգակությունը կապվումէ Իչխանիներբին որակեերի Հետ: նրա գործողություննքրնուղզվում են իր իսկ էության խորքը, ե այոտեզ Իչխանն 4- Արոուքուստ անգերազանցելի բնազդային,իրականումզարգացածինքնավեբածօկողությունը նրանծնարավորություն կտաանպողիկՀաջողությունները, չ"ւտափույթ ձեռք եերվող ձաաղթանակները զոծարերելՀանուն Եերկարավ յայ Հանուն նոլաւռակների, այնամենի, իեչիապագայում գոլյատնելու նախապայմանը դրվում ծ ճակատագրական սլածի`«վտանգավոր ներկայի» մեջ: ու

գութս

մետր:

Հծւո, որոնք Փորը Աղունիզայրույթըապված է այն «առոմություններիՖ

Հատուկ միտումունեն: վարկաբեկելու Միջ փայիր չի նկատում,չի խոսում այն մասին,բնչն ի զորու չէր կատան մթֆավայրըբերներերանահցիոգ «Հավի խոսակբնչու, դա արեք իչխանր. մեծ, է բոչորի Համար «Հայտնի» պատմություն: Իբր կությունը» կարճնում կանգնածէ եղել, Հավն էլ էդ. Հրապարակում ամբողջՄանացըՀրապարակում ձ առել Հրապարակում եղել, միամիտ դանդալոչ հչխանը«էդ բնրանբացների ու

է «երնխեք, հրեխեք, Հավը»-

Իսկ որ ամբողջ

ժողովրդիդեմ իչխանը Վանքերի-Ակների-Հազպատու

դա տապալելանարժանին,դավաճանին,

մենավ` «ուրիչի Հավբ»:

ոչ ռք

չի «տեսել», ոչ

ոք

չե «լսել».

ցալեգենդը,որտեղվիրավորանքի, Եվ Աղունըվիպումէ Հոր արիության

է վրիժառուինախա» Անկուտբում կամբի, Քաջության փոխծատուցվում տերԻչխանի մէ, վիիժառությանզգացողությունը Հետեողականությունը միանգամայննոր բովանդակություն է ստանում այն Հասւուսւռաոր նըրա Հաիձակ պաճառով, վեցվածքով: ուսանում է Հասարակականհրանդներ, Է ոչ թե նախնիներից կամությունը պայմանավորված մտթի իներժառանգած Աղունի խոսքնաստիճանախար նա ն նա` ցիայով ունի ոչ փիայնԱյմետիքանց այսինքն՝ անկոտրում Հեւոն ն կատի ողականՎիտի ւինի, անչարժ ձառի, լինում որպես անչնործք, ինչպիսին են նման այլ մտածողության մարդիկ՛, ույն բոլոր նրանց,ովքեր կյանքի պար" երանցարչունը Այս դեպքում ոլրմչուն, ժառանեզած Ճեւոնողականությամբ: են անժնեռնծաս անկորով: ամենա արոքն ովյւոլանչատականությունե ենթացքի մեջ գանում է Հանդամանքներում Ժաղլրաձ Շայթմար Առտոծու ԱղունիՀամար: են լուծումները, Է նախապես բնդունված որոշումները «կողմնապածությունը» խենթացնող Ուղղակի կարող, փովխոխության է անչու

ու

:

Թարկվել, քանիկարնորըոչ

թն «անկոտրում»երնալնէ, այլ նպատակին ու թե պածի ժնջ, Հանկարծանի չոււուսբույի կարգով«Հաֆողության»Հառնելնէ, այլ այդ ամենը`ճրկրոբգաականն անցո4ինբ, ճոռնուն հպատակի զոՀելը, իսկ նպատակնիբ մեսակի «զածելն է: Պիտի կարողանալ ոլաձիմեջ նահ.նվառունա, որպեսի Հաջորդ ածինարժանի Հակածարվածտալու Հնարավորությունունենաս: Այդ դեպթում Իչխանի Հանքարծաչաս,կայծակինման չանթոցզ խելբը Հաբկէ, ոբ գիմակայիինչպես արտաքինճնչումներին, այնպեսէլ ինքն էրեն: ԵԹն անձրաժելտէ, պետք է դեմ զնա իի սկզբունքներին, վերանայիայն ամքեր,ինչը նա Տրկարժաժանակ որ

հպատակըոչ ձասնելը: Իչխանի

ու

մեկինՀանկարծաճասխելք է տալիս, մյուսին ստեղծում ծառի պես Թուրթի ղաչաղը իրեն ոչխարինէ տալիս,միլլետը միլիցիան ներՀչք-անչարժ: մնում են բաց չւոնջին զինակիցդարձրած, զինավորած, գյուղերի որսորդներին է Հուռի կաբելի որ ոչթարի մոածէլ, չքն գեղակներիտարաիի տակ... Մաթգին զարմացած իչխանը մարդու: Հիսուն Հաղթել սրատվար ունենալ Հինգ Հոգով էբ Թուրքի«Հանկարծական «ձային եղ կաբուկխելքի մրա», նրանպարզապես Հաղթելու վճոականկամէ թուրքի Հմտությունն ճարալկությունը, Հիացրել Հը: հսկ Ավետիքի«էրունդը նման պածինմիանգամայնայլ կերպ կգործնը. դիգչի,ոչխարինմի վեաս տա, բա ռր «դու կասնիրգնդակըբա ռի ոչխարին ու

ու

զիպչի ոտքը Հորթի՞ն

հանինդիպչի-.-»:

ցավեցնի,բա

որ

չորաիխ թիկունքը մոնտմ՝

գնդակիչո-

Քանի որ միջավայրը չունի ԹուրթիՀանկարֆական, Բնլքը։ ինքօմային նարդաթացմանուղիներ է որոնում`այս ամենիմեֆզավաճանությունտեռեե-

չով:

Արզումանովբ կել, պաղել է,

ոի դավանահություն չկա, կա ոչիրարը Թոք»չտեսնելու դանդալոչույան դեմ այն Թաբատեց անելուԹուրքիկաիբճ խելք:Մ/2տեսել են բոլորը, ն ճասկացանբոլորի: դաղտնի,մի ԱԽՀասկանալի, տոց

տեսակխորշրդավոր է

«Հաղթանակը»: Ռչ Արզումանովի

Էկել,Հազուստըփոխած, ազատ

թուրքերենը բերանում

ոթ

չգիտբ, Թե նրբէ

Խառնվել դաչաղին,

Հետո մի «շր էլ կոտորել բԸնդդիմաղիրներին, մնացածներին«մաուզեիի ռեխբ ատված» բերել Սանացի բանտը:Հիմա Հաղթանակածմարդու քրավունքովչբ-

ում է Հարազատփայբերումի չարժում չ չնզուն, մարդիկ քարանում են, եթա ն թյխանությանննբկայացուցիչլինելու Հանգամանքը Հեղեիլու, մարդկանց վիտլուծնյու«իրավունք» ճարաոտագիրը ուռթի Հնարավորությունէ «ասլիսՖ: Ռչխանը,ելքն զարմանում է Թուրջի «կտրիճխէլբիՖ վբա, սոսա քրբնջէլ չի Հիանում Արզումանու|ի «քաջադործության»վիտ,քանի ոբ այդ ամենն ուղզակի սարքվածպատմություն է: Ուստի ն նրա Համարի խիստ վիրավորական Հ «քաֆի» Փամբակ պետականպաչտոնյայի` ունեքող Իչխահիեառվիելուիբավունք չնոբձելու կամ չշնորելուկեցվածքով Հանդեսգալը: Նրանզայրացնում Հ դիմացինիՑածիախոս,ուղղակի օձի Փասոցով արտաբեխվող Խոսքըդ̀ողի «լես թաբուն, մի տնակ Թենունքիցջաղտնի Հանկարծակի խփող Հարվածի ռես. Հ«կԿախծը, Իչխան, կախազան Հանել»: Հատ փոզոխվող անընդ Դատումի որամադրություններիչնե չնղուժ, ավ չէ կարեորեն դարձնումսովի, թալանիտարիներիմեջ ինքնությունը պազած նա, ոբ աչխատուվէ, ստեղծում է, թեն չի խղճում սրատժությունը: Իչխանի անգամ:Հարազատին, են «պարտադբայց օդեում է: Ելքեծանգամանքներն բում», ապա թալանում է, որ ապածովմոնի Հմեո: ԲեյըՏրբեք թեսադաչոից մուքից դուրս չի վանում Հակառակվոխդին, չի մոռանում, քանի որ ուշացած պարկըպաիխզաղլես ճակատագրական կարողէլինել: Աջրնդչատաչխատանքի, անրերծառվազքի,չարժմանմէջ իշխանըկանխում է գյուղի ծաղբածութ` Առաւոուի-Ասոլի Բայց նա լավ Հիացանագցարկը: Ասոն գիտի,որ մի ժնութով Հրացանը, մյուսովչայվարի բռնող ռյգ Շամարձարությունը չէր ունենա. նրան սովորեցրելէ մեկ ուիիչբ, որպեսզի առանց կարողանա Իչիշանի խաղաղ ապրել դավաճանի, արյան Խարդախի, ուրիչների տակմտածիկյանքը: Մինչդեռնրկրնսանի,վախկոտ միֆավայրը,չներելով ուժեղին, հրա մեջ տեսնում Էշննից է վոոռին,իսկ կյանքուժ «պարապ սրտով մեկ մատնություն, չնություն,դավաճանությունֆ անողին ամեն (երպ փոր-

Հթաֆագործությանմ չուրի

ու

ու

ու

մում

ռլաչելարդար Հառուցումից: Քեյը չէ՞ռի այն միջոցննրը,ռը գտնում է միջավայրը, էն, ժամանակավոր Հեռու

վաղ22 Հասաբակություննհր մեջի պրոի ճանին. «Տո հա քուն գլուխը թաղեժ, խի՞ ու

-

Հաք դուրս

վատին

ու

ե

դավա-

ՀովՀաննես ձնտեղ Թումանյանը

է, որ-.. խաչքա՞ր

մոնեջ ետեր»: փախչենք երնույթի դեժ է ուղղԳարզէ, որ Աղունիդիտարկումըըբնդշանթապես է, որ սզաջտգանություն տեսակի»մացին Հվառո նրաԽոսթբ մերդկային ված, է գոֆումՀենց միֆավայբում: Գատումիմենախոսությանձեր Հնարավորությունէ տալի միմյանցկան ամին

ծաո. մշտական հուռած

է,

կատարծլ կաբուկանցումներ հրնույթները, ամենասուսիիեր պավգել փախա-

բերանից գնդակի դաղ:Հոզեորականը Նոթ հզբածանգուժների անգամ մոտ: Ո. թեն. Թ ումանյանի գտնել է տալիս պաշտպանություն խործուրդ ձին դեմ էր Հայոցբանաստեղծը

դուրս

գալու

իր իսկ արյանկրողին /Թումանյանե

էր իբ էնչ,բայդլը պաուղանհլու Թոուներն խույնՋոբանենց իչխանը նա ե՛ ե՛

ու

ժո-

իրենով վատի, լավը, դովրդինան վատ տեսակին,բանի որ նրաննէ Թե Հետն է պատկերացնել, սնում դժվար է ողջ աչխարձճը: բանառոնղծե առցես «Լա փ վիեժի» իրագործմանը: անդամ«արդար ինչ-որ կերա դՀամածայներ ռուսասԹումանյանը ենչ եղել է` եղել Լ»: ՀՋորուրարու ցավերից» Իչխան, չես կան,ուռիվիա ւիւնում է», փոկսյատեղ մարդիկ«Սառերի տաններում հն Հասկանում,ոչ բարին-ծառի, հեչ ասեմ Էն: թփի, ոչ չարհ փտում ԱչխարՀի ուժ լուծն է՞նչտեմ, խուրի սլես կան, չարուրաթու ցավըԷՐնեցըչի, լծկանի, իրենք Հաջ, ով ծող, իրենք լծկան, էլ լինի`չէկաննիրենք են, այո, ով Հացվոի՝ /2647: ծառ» իրենք ովկացնավոր՝ մարդավաճանին որյունը չի Հանդուրժելու Գաիզվում Հ՝ իչխանանը է տալիս: են Դսեղի փրնեՀորն կրակում ժողերթը Չորանննց դասպանբին: Իսկթե ձմակը րածվելՔոշաքարածմավկում... տերտերըխորձուրդ է տալիս ոչխարունի չ ատ Ավետիքը «Ոչքե ոչխարը Էփբկի: չֆիկեց,ուրեժն Ավետիքի են ոչխար քեզ տուր Ամետիքի կփրկվես, այլ ճենց Ավետիքենք ու

սա

կմտնեսմեջը ոչխարին»/2647:

-

ինչի Խերե՞լ, մոռանալ ու ննրել ներել, Համար:Էթան չարություն էաթաններել, ենրել, մոռանալ, աայուաիմ Հույսս, ի մ Մճղավորն"՞վէ- դո՛ւ, զավակս,

«Ինչո՞ւ, Խի՞,բեչի՞Համար... էոքան ննիե՞լ.

-

»՛

ու

էւջան չարություն:

պանքս,իմ տանջանք»,մեղավոիրդու

ես»

/265::

Հղացմանբազառիկ մաթնոսյանական «Սառերի) անատամ փորանկամ, անդեմ է, որ ՄԱ Ոբզինմիավոր քանի խտացումը: Սա ծ. Հասկանալի ինքնին է չրիագիծը: վատի ցաղծովակամայիցընդլայնում բծրում ներքինտրամաբանությունը մենախոսության բայդամբողջպատումի Համոգված սոառասլանքով է ոյն նզբածանգմանը, որ Աշունը որբի ապրածողֆ ե լք է, որ բարության՝ դիմացինիններելու, մոռանալու վարքազիծը չի Սա

բարձրակետնէ,

ու

առաչ

են անմուունչ բանել անասունի բարուն, ծառայել փադրում: Մաբգիկ է վճարել այնքան ծանը ոչրիչն հայց Ավետիբի ցեզը, իերեա ավելի,բան մեկ է մեկե հզբածանդումը վերելքներով իր առաբքինությունների Աղունի Համաբ: ծն

եման,

չեն երա առաքինությունը կնցվածբը, ռիղու վայրէջբներովլի դոյբնթացում «էսքան չարությունը», Ավելին` նրան պաշտպանել արծավիրքննրի|: կարող է, ոթ Հանդուրժելու Հանդուրժում է այո հրավիճի կայ«մեղավորը» զավակն միչ"գով տեղի ունեցածի մնացել է անցյալում եղածէ, Ազունին ճակթ: եշլածը ե, սր բարություն կրող ԱկնչՀայտ գտնել, բացապարզելանչուռալի Ֆերկան:

ու

ցեզը ոչ մի դեպքում չՇաղթեց: Այն, ինչ ունեին նրանք,այժմ արժեզրկված էէ

է փնտրել Հարկ միանգամայն նոբ,կյանքին Ճամաճունչ Եթէմփ ւսրժեթներ: ՔԵ օեղբ Համոզվածք, հի բարությունից դուիս մյոոնքգոյություն չունի, ապա

տեսակը Համոզվածէ, որ բարության նման ընկալումը չի Իշխանի առնչվում կյանքին: պետքչէ «աիրիրԹչնամուդ» Իշխանին լարգախուսնիրականացած մեճսնել /«Ռրբերը փնչերինփաալթված՝ իմ Հորաքույր Մանիչակը դուրս կգա ախպոր դեմ.«Ինչոի եղել է եղել է, Իչխա՛ն ֆան,էս մոռացել եմ, դու էլ մռռանադու

տուր Իչխանիսերն բարոյականությունը չրվում է ցեղի ավետիքյանկար. ախոռը, էթ վերչինիսՀամարապբծլու սկզբունքներիամբոզությունը` ու

որդիմադրողականությունը: դոբֆողություններով լուծումէ այնոթոչումներով Համարձակ իչիխանը են, անլանխատեւսելի: Բայցչէ՞ ու

որոնքէությամբ վոանվավոր խԽեգիրներ, պլաֆ նման ՀակառակորդիՋաղացպանն

ու Համցոն իրենց կերղ գործում հ ամեն պարագայում նրանք վերցնել «կարմիր տղերքի» արյունը, են տալու, է ասքըե նույնը կարելի ենթադրեին,որ ժի օբ պատասխան Բայց Հետեողական: վերջինս Համարձակէ Արզումանովի սլարազայում, Համարձակություն,որ Հատակ սաշմանադծում է կատարում ստեղծում, Հարստացնում, ավելացնումէ մարդկանցունձցկարգավորում.

Ներին ետի լեթեոսյանը որ

հն

ու

տուրօրինակ4ե, սորա սլաշանիելով վԵչերուտության ագարՀատուցում Իշխա- վածը Հարաբերությունները` կարգավորում Համուբ բարոյականությունը,որն առաջինՀերթին արժանապատվության ձերո-՝ Մաթետսրանի է ե Համարձակություն, Առաջինը ռի կործանում բերում:

դառնում բոյականությունի, նի

բա-

նչանակում է թունավորքլ«եվականէությունը, Թուլացնել ճմարտությամբ,

է

հրացման ուզի է, դառնում է արիության ն էնջնավերաՀակման 41: Իշխանի Հատուցումը պիտիորոչակիորեն կարգաբեբի Հիվանդ Շասարակություարդար

նը:

"րի կբոզըճայբն է, սուճին անվանում է տղամարգկություն, Շետամտում

ընդլայնումէ ճշմարտությունը որ

չառավիզը, իբն սերունդներիանվաանգության Խնդիր է: Նման Հերթին արժանապատվության որն առաֆին պաշտպանելուն, են տեղ ի նն ունենում գալիս այն պաճերին,երի սովորաբարի Հայտ որակներ են մարդկային ղարավոր նբե խաթարվում փոփոխություններ, անկումների ն դժվար է կողմեորոչվել Համբնդձանուր Հարարերություհները, է, երբ Հեղեղըքչում ժամանակ Դա արծավիրջների, վտանգների մթնոլորտում: Է ամենինչ, ե տղամարդկաբող են չատ Քչերը լինել: է գեպի անկումներ ՄաթեոսյանըՀակադբում Այս ւարիությանը

Մորմեղադրանքները ոինչ (երպ չեն ՀավասաբակչոումկյանբիՃավրագիր ավելին նրա զայրույթի, պարուսվանքննրը զնալով Ճավալվում եոչորագույն ԲՐ ւծրը,

քանի որ ապրածողք կյանքն է նրանակնչայտ դարձրել այն, ն նրա Խիղեն էլ «արտագրելու պարտադրում է, որ «բարին» իրականում«վատն» է Հակառակթ: Այունի մեջ չշանդախտվող միտքը, Հույզեիր նպատակաուղղփոծեն միայն մի բանի անքնսբույց, պարգչք Հայնել ինչեէլ իրականությունը, Հարկագիումէ, հր ւնր առվորական, ավանդական պատկերացումները բաիու ն չարի մասին ավելիմուննալով կյոնքին: հսկ ինչո է Մաթնոսյանն բերանովասել այն, բնչի ժասին Աղունի վորաբարչեն խոսում, կամ մարդիկչեն խոստովանումանգամիբենք իրնց: մբ պատճառոը Գուցե Մրայն Բե Ավեւիթի Ցեզը չարունակեր «Հարծանգ) ապիծլ չմտածել աչխարձի չարուքարու, միասին, բայց պարզվումէ, ոբ չունր չարունակվելու, գոյատնելու պեղիփնջնախոստովանանք շնարը:Դա. է, որ այլես կորցնելուոչինչ չունի, ն ընտրությանմիչոց էլ չկա: «Քոձոնցկրում են, մորթում են, զրկում են, ծաղրում են քոնոնք իրենց Հիչոզությունիցփախչումձն, Ը նորից կզրկվենու եորից կզրկվենու եռիի՛ց, ու քորիցՀիշշգություն չեն ունքնա, որովչետն վախենում էն ծաղրինբռունյու

պածի

Հէրանաչյենք `

ւ

-

ու

-

ր-կվելուն կտրելով 22437: պատասխանել» Աե.շիքի ցեղն ամբողչությամբ իր վրա գործադրեց բարոյականության անջրունքները, օրինակդարձավն մնացածննիի ձաւար, իբ ապրելակերպով, ռի պապերի ութ հոների վարքազծով, առզինլուտրամաբանությամբ ներփով

ու

՝

Համոզվածլինելով, որ իրեն` Բռի, լծկանի, Ֆառի պես ապրողի Համար աչխարծըբարի է գբանիցդուր» ոչինչ, այս արեի տակ չպիտի փնտբել: Պարզվեց, որ նման կննսաձնը,արնի տակ «բարությունից» բացի ոչինչ ֆփեորելն տեսնելը նիա Համարարձան դոբֆանարար, բանի ոի մնացած ճյմարտությունները,ինչպես Ձրադաչոի պարագայում, դարձանճակատագբական, «մոռացվածճչմարտությունննիր դառում են թունավոր»: Մէայն մեկ ճշմարտությամբապրել ն չխոսել ու չապրել այչ, Թերենսչատ ավելի կարնոի Փուստ

ու

ու

կարգի

ՇոճՃածրբ

տառապանքը: տանող«քաջությունը», որը միծացնումէ մարդկանց ուժին քան արարել:Այդ փլուզող գիներիՀամար ավելի Հեշտ է կործանելը»

ումի իրավունքը, բոսվականաչափ ոսրարող դեմգնալ, Հաղթել ու Հիմնավորել իր մեֆ կրում է ոբակեերն Փաֆության դժվարինզործ է, որն քրականացնողը ամբողջանում, ռիակներն Այդ է աբչամբ: ձնունդիցի վեր, այն փոխանցվում պարտադրանչ են դառնումե ժամանակի պատմության առավելակնՀայտ զարգացարիության, նրա բնավորության, ջով: ԲայցՄանոյանի իչխանի, նախորդ նախադրյալները, ման նքրթինողջ չանտեռելուվ տիամաբանությունը, նրկրորդաբոլոր «նախապայմանները» երե» կարեորումէ ամենավականը` սծվիական ճակատագիրը են սնփական ու

մարդկայինանծառոսկանության` է Իչխանին 4եոթերովկոծլու ժղումի կողթին: Այս գծպքում արդհն գժվար 2

կան

առաջ

որակներիե ւովյալ մամանակի 2 յորված «խցկել» ենությունից փախչես,կանխում է անցնում ժամանակից(ոնց

որ

կատաղածչան առջեից

դրանց հոր ընթացթը՝

է դեպքերի զարգացմանանբարննւաաոտ

պարտադրելով:

ուղղություն

Է: Ես ԱւաֆինՀայացթից միայն կարծլիէ կարծել,Թե հչխանըչտապում ուժը, անկրկնելիությունը չի ուջանում: Նրա թաֆությունըոչ Թե սնփական նման դառնալ ինքնանպատակ էի կարոզ դեպքում Հաստատող որակ է, ինչը Ամեն անդամ, ու Հետնողականություն: անտեղի,այլ ոթոչակիՀոգեբանական իշխանը Գստակն կայացնել, ոբոչում էրբ անձրաժեչտ է ճակատագրական նթե նրա Համար ռրոչակիչի եզրաԼ անում, անչտապ դատողություններ նման կլուսավորի Հանգումբ, կարող էսսրառելմինչե պատեչառիթը կայծակի ու

կբո՞ղը...

մտածոզությանողջ դաշտը, ն մեղավորըկստանաարժանիՀատուցումը: չոյություն չունի: Նա ազատ է այդ ամենից: հսկ Ավետիքըարյան Ֆատումի ենրքին իմաստի կյանքի իրականարժեջներին Դրանցմասին Քն կարելիէ պնդել, որ նրա տեսակը պատասխանատվությունէ կրում Հազիվ եղած պատկերացումներիմիջե հղած Շակասություննէ, որի Հաղլածարմանջ կատարելիս,նա, մչտապեսինքն իրեն վնասելով, ղառնում Հ միէնաորություն է ուղղված Հերոսուճու խոսքը: նա միմյանց է Համաղբում կյանքի ոչ նեչերին Համաի` բ մեդու, պատվաստ,կացնի կոթ, ուրիչի ՀաԳերի /«Ու հավայրի սունակ ն կնեսունակ ձնեերը՝աուսֆնությունի տալով նրան, ով ապագայում եղբոր բանակ,եղբոթ բանտարվված սողայի ամուսնացած ռել, փոխարեն` մար` գոյատենլու ակնձայտ անքնր որակներ է դիսնորում: նա դոզմեսվիչջ է մոտ կոռի-նա աժտծու էս զյուէր ամիողջ լավությունն կառավարչի Համար՝ իրական արժեքներին բարոյական պատկերացումներինն դեմ է մարդու, մի՞թեայս վարքազձումկամ արարբննրումարտադրանքկա: Բեյտ

բբ»

6իչր

։

ու

ու

նրա ճարոյական ընկալումների գրում է աղարտմանը. «Հրեանքրի,-

Նիգչեն,.

«ատրվությանՀամարծեված» ժողովուրդ, ինչպես Հակիտուսն ողջ անտիկ աչխարծնՏ առում, «ժողովուրդներիմեչ ընտրյալ ժողովուրգըՖ,ինչպես իրենք ու

նեն ատում

Հավատում,-Հրեաներե չուո արժեքները

աճպարարությունն արեցին, որի չնործիվկյանքը հիկրի վբա մի երկու ձաղարամյակ նոր ն փոանգավոր Հմայբ ստացավ-նթանցմարգարեները «Հարուաւոֆ,«անաստված», «չար, «բռնի», «զգայական» միածուլեցինիրար ե առւաֆինանգամ բառր ձՀաչխարծ» կտրեցին որսվես անարգականբառ: Արժեքների այդ չուղ տալու մեջ /որինվնբարերումէ նան «թչվառ» փառի օզտազորձումըորես Հռութի» ն. ճրարեկամ»բառնրիիՀոմանիչ/ է ընկած ժողովրդինշանավությունը. նրանովէ սկսվում մւորուկների սոպատամիությունը բարոյականությանմեջչք Աղունի Հանդիմանությունըստրուկների բարոյականության դեմ է ուղղված, որին Հակադրվում է առաֆնորդի` Իշխանի բաիոյակահությունը,որտեղ աշխատելու,ստհղծելու, բոունցքին բռունցքով պատասխանելու, ուաջանա(ոէ, ուժեղանալումղումները դառնում էն Հյանքի չարժող իրականուժ՝ ի Հակաղրբություն ավետիթյան անչարժ-ձառային բարոյականության: Խոսքում ամենակարեոր Առացողի ՀարցադրումներիցԹերնս ամենակարնորնընտրության խեդիրնէ, չենք ասում բարոյականընտրության խնդի Բբ» բանիոր այե Հարջնառավելաւարես չ ձՀթիկայի փոխաղբում ոլորտ` Մաթնոօյանի Համար Հարցն առեչվում է Ցեղի դոլակցության մնգրին,այն ավելի բան էթիկական նշանակությունունի. «Իծր Թուվ-գելի 14: Ի՞ծն ես ա քուփը,բե՞լեծս 2 էծր,»՞ինես: եե Ցեղի ն«մ-Վա՛մ»: Ինչպե՞ս տարբնը Թենրե բնորություն զոտ այդմ էլ որոշվում է նրանցոչ կատաբում, այնքան բարոյական դեմքի, որքան երանց դոյակցությանԽնդիրը. աշլթաբծր ապրելու.այլ Վե չգիտե, Ճամննայնդեպս Շաղժողովրդի պատմությունն ամենանչանավորու աննչան հիագարձություններով դիս մասին է խոսում: Աունի Հարցի մեջհրբորդ առւափագբած ձանապլարծ գոլությունչունի: ու

տալու

այս

գոյաբանական,

Ընտրությունը կարեորէ ինչպես Լելետիքի, այնպքս էլ ԻչխանիՀամար: չ Թերեսչարն միակկետբ, են նրանք«ինդծանրություն» որտեղ էնձեռ.ք բոմ: Քայցմիսեգամայն տարրերէ նրանցվերաբերմունքը դրա Հանդեպ:Այս«էզ էլ բաժանվումձն ուղիները.նրանքտարբերնպատակների, հան. բարոյաՄ

դանությանտերհն:

Մաթնոսյանը միվյանը է Հափագրում անծատինն միջավայրը:Իչխանի՝

ընտրությունը ճոգերանոբեն Քրնույթեերի ազատ ընտրություն է, նրա ձամար որեէ պայմանականություն, որ ժանդձել, Հ միջուվայ4նավորել, ամբողջացրել

Ճոռկժաաառատաաաադաաաաաաաաաաաա 1ֆ. Նիցչե, Բարուց ն չարից անդին, եբնան,1992, էջ

195:

ղին...»7:Ա.

էԱւսծ,սոոլստոչական ինկալումը բարոյականության այաղլես ո՛չ: իՀարկե, այն մարդկայինէությանի բնորոչ որակ է, կամբի գբսնորում, է ոիպես ազասռ

ողջ կչոույթով գրելն «ծածկում» է մարդկայինէությունը: հեչնէլ բարոյական որ աչխարիձի, արյանկթողբ: Նրանցբնկալմամբ է ցեզի Ավետիքյան Այգիսին ո. առանց ճբարէ ապրելու տվել է « Հնարավորություն» ամբոզջական, բարի «ծառային կյանքով», եթե ֆրում են, ուրեմն պետք ծյոր ֆբում գությունն երի»` են: էն, Թե կտրում են, զրկում են, ապա ուրեմն պետք էյ որ (արբում զրկում ԱՀա այս գամինդանութ բարյացակամության, ոչ ոՔիըոչինչ փոլարտայի՞ անձավող,ինքնակամ զոչողության գնացող արյանկրոզինՀակաղրվումէ ասած, Հարաբերական այտալես գա, է մեֆ, բայց տր, որն ազատ ինտրության ազատությունէ, քանի որ այն որոչակիճիգերի,ջանքերիաբտածայտություն «բարուֆ է «չարի միֆե, Ֆչանավումէ ռր բնտրբություն է: Քանի կատարել ե դա պարտք է ինչպես սռտանժնել, չիֆաորոչակիպատասխանատվություն պատիմարդկանց,այնսլեսէլ Հենց իր Համար,եի առջե: Բայց եթե Ավետիքի չի պգում.ամնե հնչ կա այխարձի ստեղչ ջելն բնտբելու անձրաժենչտություն ձումիցմինչ օբս, ապա Իչխանիարյանկրողը կանգնածէ անշրաժեչտության ու

որ գայիս է դրսից, մարդու ներաչխարձբ առաջ,ն ընտրելու պաիտադրբանըը, չէ, որ այն ւռառապահքը, դարձնում է դրամատիկ լարված: Գատաձական 24... ապրում է չեն մնացածները ռի ապրում Իչխանր, ինքնանվաստացումը, "չ ոչ կռանում են, է, որ Քոնոնք՝ հսկլա՞վ Քո էատեղզինները ոչ բարձրանում, Թ ե կտրեցիր, չլ ապրում-քնա-ծ, բարի, ալաթկո՞ւո կան, ե կորքցիր չ(«ուրեմն դեռ ուռքի վրա է, պլաբկը 22 տարար տարբուբ, Քե թաթար ինցիր՝ դեռ գլխին ք»/: ուրեմն կարնոր: Քոնն Համարդառեհումմ է ընտրությանխնդիրնԻչխանի Ինչո՞ւ եչանակումէ ոլաչտպանելսնփաայն է, որ ընտրել սնփականճանապարծբ, ու

Առաջին Հետնապեսե. անչառականությունբ: կան արժանապատվությունը, բնաչխարծայացբոայյին է մաթեոսյանական թվալ թո Հայացքից կարոզ միայն Մ. ընտրության կալումնքրը նույնանում էն դանիացիփիլիսոփա Կինբկեգորի ՄԵ դանիացին մարակցրունքենրին: առաջադրած բարոյականբետրության է դնում Հիմքում բնտթություն դու, անՀատականության ոդինրդականության է եա Հակադրվում ձ 1043Թ կատարելուանծչրաժնչտությունը/« կամ-կամ»,/ ՀամընդՀահուրի՝ մարդկության, ժողովրդի. պետությանտեսակետիցբխող գաղափարներին, ինչը բացառում է անչատականսկզբունքի գոյաբանական

նյչանակությունը:

ման

է հրեույթների զարգ ԱզեՀայտ է,որ մաթնույանիՀայագքնբեդգրվում

ե' մաստնավորբ, ե՛ ընդծանուրը, վյալ պարագայում եիկուծայրաթնեերը՝

ե՛

ե՛ եթե առաջինիպարագայում ԻնբուՀառսարատկակւնը, անձատուժկվանը:

մ

է, ինչն առկա է ՖույնՀակասությունն շատ կողմերով

տոլատոյական

ընկալումներիմիջն: Վերջինսթրիստոննաեկիջչնական բարոյականության ն

իյան խեդիրը բացառապեսբարոյականբնույթ ունի ե առաջանումէ ՀամաՀակաղրում էր անչատի հերբին բաիոյականություե բարոյականությանը կան բակության առջն ունեցած պատասխանաավությամ| բ, աղա նրկիորըդեպջում ազատությունը,որ ձեավորում է Հահխական»բարոյականությունը, անչասոն մազա ն Է միջավայրիբարոյական պառոկնեիացումննրից ե դրանով նր, նրա չարից «բարուց բարոյականություն «էր բարին»ն «իր չարը», այսբեքն՝ իսկ ավելի պատասխանատուբջ աշարբհերի,գործողությունների Համար: նա խր տեսությունը Հ իմնեց Համարելով Հակաքրիստոնյա, իրեն նինրկեգորի Համար բնւորությունն ի վերչ» սկզբունքին նշանակություն անդին»: ն «կամք առ (բա': կյանքի «կզբունքների առ իչխանություն» կյանքը» «կամք չունի, այն պարզապես «զիմակ փոխել» է նշանակում: ՄարդիՀոդեելով լաէ կյանքը: է վերջո աղարատում «մերժումըՖ, դրանց «Սռռացումե» բնազդների ե նորից Հակառակը: փականությունիը մբվում է դեպիաակետական մյանք Եվ էր կարեկցանքննադատում եիցշեն առանձնակիՀետեողականությամբ այսպես ողջ կյանքի ընթացքում: ԸնդՀանթապես այս կամ այն դիբքորոչումբ Հիվաննա պաձանջում էր ամեն կերամիջոցներգտնել այդ վտանգավոր փր, ւհոթդու ծամարթ կարեոր չէ. «ԱՖու եք դուք այս կամ այն, դուք միատքասկ դեմ՛: դության նք»: Ս. էլ փիլչբաովիան Համարում է մարդու անեծքը,նրա զղիվալու դրանք ձերբազատել Եա կոչ էր ահում ազատություն տալ բնազդներին, սանքի աղբյուրի: չէ, Փատածական պլատասխանավությունից: չզիոսներից, բարոյականության Համարընտրության խնդիրն անմիջականորեն Մաթեոսյանի առնչվում է էր ճամարում անպարտասխանաւո ենցչեիատեղծագործությունը որ Տոլստոյը մարդկայինսրժանապատվությանը: Դայերինք էլ չի դառնում ինքնանպատակ: առաջ թաչած բարին ե երա՛ տիտածայտություն: ամենաթողության վության, նինրկեգորյան«կամ-կամբ» դառնում է Հերթական փակուղի ստեղծելու միորոնցվրա էլ կառուցվում կատեգորիաներ, սերըառնում էին Համապարփակ ջոց, ինչ էլ լինի, միննույն է, արդյունքում ամեն ինչ նույեն է, մալթնոսյանաէր էն մարդկայինՀարարբերությունները, մինչդեռ նրցչեի Համար բացարՎակ կան ծերոսուձու «կամ-կամբ» ապիհլու, առաջանալու, գոյատեւմանխնդիրէ. ՔաիձՀուժեղՖ տեսակի: մարդու անՀատականությունը, մարդկային դառնում ն երբեք ինքնանպատակ այն գոյաբանականնչանակություն է ստանում էէ, ճասարակուէ բարձրակարգ ստեղծվում գրականությունն արվեստը, բակարգ ոչ էլ իոաղ(լանքի Հետ կամ կյանքի մեջ: Դա ավելի չու ապրելու, գոյատնեքէր Հակադբվում բնականաբար, քյան կամ դրա միայնմի մսի Տամար: Դրան, լու բնական 4եհրի Հայտնաբերման մլում է, որտեղթրիստոնեականաշխաբու Հասկանաղդի ընկալելի Համար, այն է բոլորի Հոլատռյը. սրվեսսն ատտեզծվելու Հբնկալումը երաշՀերոսներիներալլխարձում որոչակիորենվերաբժեքավորվում ն ոչ Թե դրա միայնմի մասի Համար: Հասարակության լ ինի ողջ պիտի են է, մի դեպքում դրանքԺեւք բերում «իրենց իրական արժեքը»,մեկ այլ ոյժ ներկայացնելու մենք հպատակչունենքՀանգամանորեն Իշարկծ, դեսղքում սլարբպասպես դթան են Հակադրվումզոլատեմանմ̀արդու մեջ բնուհղած տարբերությունները, միջն մոածողներիառաջ ջաչած ուսմունքների թյան կողմից դրվածբեաղզդիերը: եհ մշակույթի ուսմունքներ,որ մեծ ազդնցություն գործն Համաչխարծային Միմյանցեն բացասում քիիստոնեականբարոյականություն ե կյանջի ն Հայ մչակույթիվրա: վիտ այդ թվում զարգացման ընթացքի բնազդների կրոդը: Սոր մենախուությունն չ ամբողջությամբ տարանջատում Հղացումն Մեր սոյն խոլասումկն է, ոթ ցուկ տունք, լքե մաթենոսյանական Ավետիթյան Իչխանյան դոյակերոգի սկզբունքների: 7էչ զաիրենց 4եճրի վրա, են կյանքիռհալ երնույթների, ձերը,որ Հենվում սուբյեկտ, ներաչխարձում վերապրելովանջյալը՝օրգուն ուղղված Հարցադ» ու թվում չ` անխուտաւվինհն ոյն փբարամերժ փունակում աչխարծընեկալման են դոծլ բում-պաճանջների, միջոցով ուղգակիէ իեքնախոստովանությունդիմումների արտածայտությունն իբենցչամրողիական որոնք միճՃանապարքըները, ասում ու անուղղակի ծզրաձանդումներով է տալիս, որ քիիուսոնեական ցույց ընկան նիցչնական ինդիվիգուալիստական տոլառոյական բարոյականության բարոյականությունըՀիմբում դառնում է գոյատեման Հակաբնականձե, որ ումների մեջ: ՀէրջինՀավովմազճմանափակումմ, նեղացնում է մաիլչու,ան Հառտի ծինույթաչխարծայացբալյին կարելի է ասել, որ այս Հակաղիր Ավելին` ու Թյունը նրան դարժնելով անկամ ու անգործունյա, վԵՀԵրոտ ՀամակնրսԻ ոչ Մաթնույանը ձն մեկ ամբողջության մ եֆ: ներնիրականում ննրաովում վոլ: Բայցչի 1:րէլի կարծել,Թէ գր"զը մէրժում է քրիստոնեական աղաբախումները աշխարծայացքային ոոհսավի, է մարգկային միայն«փաստագրել» երա Հերոսներնանաստվածկամ փարավուությունը չեն ընքացքը: է գրանցզարգացման ներկայացրել մեկ Հերոսի մէչ, այլն անջամքրենջ վրեժն իրագործելիս/«Զմոլործցնի՛ս որդուս... որգի» թլնամուս է... ոնց սուրբ դրբումկարդաս» , ոի այն Խնդիրները, զաւել քայց ակվեՀայտ որոնք առաջագիել է կյանքը, է, ռի կաիգարնրվեն, Շաղիկ իրենցլուծումն ստումկան ոչ թե րնդունված բարոյական սրաթտազրված նորմերով արդեն Հայրոնի /Տթբ «պարզ» է` ի՞նչ է արդարությունե ու բա ա արո անարդարությունը, բ, բարին չարը/, այլ Հենց կյանքով,գրա բիականպածանի տառա-

Մայբբ՝ որոլետ խոսքի

աոզաւտու-

Հակարիատոնյա

`

ու

Արենի,

Ի

ո

Ը. ՃԵծքոծքօք

Ւ

«զընդմիչտ ն.

ո:ոաշա ղո

հ

ոօու,

Շոճ.

1894, «թ. 224-225.

-

1Փ Էրւմւճ, 2 Փ էրււրոծ,

1. 1, «մք. 39. Է 6, ԷԼ, 1901, օք. 236-238. ՇՕՎ, Շօճք.

Ոօոր.

«օ6ք. ՇԺՎ,

'

«Սառձրի» ճառուցվածքը

«Աչեանարեից» Հետո մենախոսության այս ձնն ավելի բարգ

'

,

է այն առու-

լ մով,որ պատումը,Խոսքը:մղումները, Փույսը,Հուսածաւոությունը, պլարտուԹյունը հնիկայացվումէն «Բազ տեքստով»,ամէն հնչ ասված է ուղղակիոին, '

այստեղ մեղքի ոչ միայն ոիգունն |՝ ամեն հնչ անմռունչ տանոզ ավետլիքյան արյունը կրբողինը, այլ նան իրենը՝ժոիբ: Հետնապես Աղունիառաֆին

դեմբով ներկայացվող ասքը լառնում է ն՛ պատումըվիպելու միֆոց,ն՛ գնա Հատոր» ն՛ ընդծանրացումներ մեկնաբանող, անող: մ,նեախոսությունը դիմացինիցպատասխանչն ենթադրում,իսկ եթե անդամ նեթաղբելի չ այն, ապա միննույնք, Խոսքը չ՝ առանջ| չարունակվում Խրատի ունենալու չճ"զի ատացխանը: | «Սառերում» մենախոսությունը Հաջորդականորեն փոխում է արտա| Հատման ձեր: Մի դեպքու այն պատմողական մենախոսությունէ, որ իբ մե) ներառում է քրկխոսություն նրանցՀետ, ում մասին ավյալ պաձինխոսքէ գեում,մեկ ճն) Հեպբում ույն 4ճուքչ բերումներքին ձրկխոսության բնույթ, | հիբ դիմացինըննթադրվելի, չասված Խ»ռբը «միածյուսվում» է Աղունի մ: Այե կարելի է Հերնակայական նախոսությանի: խոսակցություն» Համարել: Այս ամենն իբին արտածայտման4ե իր մեջ կենտրոնացնում է չատ ավեի ։ հարնորնպաւուսկ: Սաթեոսյանը, մենախոսությամր վերոտեղծելով Հերոսուծուլ ներկան,մատուցմանընտրվածձնր դարձնում է մարդկային բանավորխոսֆի, Ճայնիարաածճայտման, դրա պածպանման բացառիկմիջոց: Խոսքըավալ | դելթուժբանավորին,դրա տոռնայնությանը, էլեէջներին,| չեշտադրումներքՆ, արտածարաման կերին է վերաբերում,դա խոիթում ժողովիդիիանավար խոսՔք։ "բ"չակի մշակույթի աթտագայտման օրինակէ: Այս առումով վիսլակըմեի դրականության 4: բացառիկ հմուշենրից չէ

«Պատմական վազ ժամանակներում բառային արվեստում մենախուական ռիտորիկանն արտամանողությունի գերակչւում ձին էբկխոսական խոսակէաիկականժահինրումՀեբեսեերի ցությանը, Խո«քբՀնչում էր պատմողական խոսքինննրդաջնակ, մինչ այժմ դրանքՔողեում են մեֆության տպավորուՔյուն» / խոսքը ե ներկայիբարձունքից, ն՛ Աղունի անցյալից գեպի ներկաէկոզ ժամանակի մէֆ ընդղրկում է ամեն ինչ, այդ Թվում ն տարինիծայացք, տ| ռանկյուն «նեցող մարդկանը, երանցդեպլիններովախտածայտվաող զիույցի: Հատուժումդոմինանտլ Հերոսուծուպատմությունն է, որի մեջ ներառվող | մազին ծանդարտ գաՀավեժ գետը Թափված տերնների են նման: Աղունի զրույցն է ենթազթ տայիս գզեպքերիզախգազւնանը, թանի որ նբա Հայագբով է բացաճայտվումաչխարծը,ն Հաճախէլ արդ Հերոսները«մնջության տպազորություն» ծն թողեում: Դրանքշրընթաց Հոսքի մեջ արված էսքիզներ են, ուր գրողին Հնտաքրբիումէ ոչ այնքան որքան տվյալ մանբամասնությունը, բնավորությանՇայազբիինդծանուր ուղղվածությունը: Այսուծանդերմ չէ, որ գրավում է ընքնրցողին: երթին Հզոր էնէրչքանչ որով առաջ է ընթանում պատումը, է ինչվքա դրա սրայմանավիրված

Դ.Մ.Էիխաչեւ:

|

`

ու

|

:

սա

գլաթոսով,այնպեսէչ մենախոսությանինքնարծարծվողբնույթով: անմիջական Պիտ է, այն մենախոսություն է, բայց թողնում է ավելի չատ ներքին խոսքի է այն մաին, Հեիուուծին բարձրաձայնում քանիոր այստեղ տպավորություն, Նա ե չունի որնք չ մեֆ չա: որդուն ում հր չության դիմում հել գաղտնիք, է նման: Հենց արախով է էլ «Վայմանավորված ավելիինքնախոստովանության մատուցման լուրածատկությունը. մենախոսություննանբաժանէ «ծառերի» ՄաթեույանիՀերոսուծու ւսանչիգրականծերու «Հոգուդիալեկաիկալից»երա Հողեկան ապիումնեիի եխենքԵիծնը բացառապես փեփոխույթյուններեվ,

.2 Բրունն Շե

ե

կապվում

Հե.

ԱԱոնե ո. կամ Արանեա այլն: ձողնվիճակի

են

ադրության

ու

ժամանակների

տարաբնույթ 4ետսիու մ.

հե փոխարկումներով

պայմանավորվումպատումի տարբեր ԳաւտվածներիՀերղրանցիմաստավորումը: Գրողըչի նախրնտբել Հոգեկան ապրումների այդ նրարադբությունը դեպքում մնեք ակածատնար կղառնայինքԱղուֆի «վիպած» պատմության չեպբերիտրամաբանական Հերթագայությանը,որտել ամեն ինչ ենթադրելի

Թագզայումենինու

է

ոլաւոմության մճկեաբանելիչ, այլ ապրումների Հոսբբ,ռրտեղ անսոլասծլի

են Հերոսուճու տրամադրության,ապբումնեւ չիիադարմերը պայմանավորված բե փոփոխությամբ: Մաթոսյանը մերժում է Հոդնկան ենրաչթարբծիանչար-

չությունը, որանղըենթադրելի կլիներ դրանց ձագման սկիզբր, զարգացման

ընթացքն ի վերջո եզրագանգումըր:ԱյստծղՀերոսուզու խոսքը դիտելով ու

որ-

Կես նրա Հոգեկան հներաչխարբձի` որպես«ամբողջականմարնի» դրսեորման բացառիկմիջոց, գրողն ապրումեերի ծավալմանընթացքը չի միֆնորդագորում

գործողությամբ.գրանք դառնում

նն

ներքին ապրումների,մի ժամանակից

Հույզերը Ֆֆավալումմյուսթփոխադրվելուանմիջականարտածայտություն: ներնիրենցԹիկունքում, գուցե չարվածության առտոբճանով այլ, բայը նույնէ մի պիսիապիումեերունեն. միտքը դատողության ձավալման դառնում նոր ն զիատճառ այե չալբունակ: Խոսելու Ֆոլստոլիվաղ չրֆանի պատմվածքներիմասին, Չերնիչնակին, երա Հերոսնեիինինհիոչ «Հոլու դիալեկտիկան», կարնոառանձեւոցնելով

բում է գրողի տաղանգիէական առանմնածառկությունեերից մեկը. «նա

չի

ւմաշժանավփակվում Հոգեբանական զրոցեսների նկարագրությամբ. երան Հետարբիբրումէ Հենց պրոցեսը»:

նս չի դբավում արդյունքը, նրանՀմայում են դեպքերիընՍաթեոսյանին ապրումների Հարաչարմժ բնույլի: թացքը: նման է տալիսգիոզին ներկերպեէլ Հեարավորություն Արտաձայտման մչտապես կեչպես երնույլթների, դրանց միջն հած Հարակտ կայացնել տնական բհթոցդրա Հայտնաբերման ճշմարտությունը,այեսլեսէլ փովփոխվոլ ու

որոչաւկիփիլիսովայու«Ծառծրն»իբրն իրաղարձություննքրի ապես իյուն, աչխարծայացբային ընկալմանամբողջություն,կառույցի առումով ձնուք 8 բերու հոր որակ: Գրողը Հերոսի ներաչխարձի իրարաձալածապրումնհրը Հը: Հետե

դարձնում է միջոցՀ̀իմնական ասելիքն ու հզրաճանգումներնանելու Համար, կարնորը միայն ասելիքըչէ, այգ միջոցը դարձնումէ եպլատակ.

Հիամամանակ

օդի. «օ6ք.օօ, Գօթգատժո`ոուն,

|

3,Ի8.1947,

օ1ք. 426.

ոչ նախածարձակվարբագիծ ուննցող վի աստիճանկարող էր կանխազդգաղ արձավիրքներովլեցուն այխարծձումանպաոպան ապիելու անխուզավակի` Այս մտռածոգությունը,որ կարող էր միայե մայրն ուննեալ, տեւականչարժման, ինբացբի մեջ`որոանռ տավփելիությունը: Հողնիոներաչիոոբծր չինդծշատվող. է ինչոլես ժողովրդի նկարադրից,նբա Գոզուց արտածվողերնույթ, եթե ընդգջշանուր առմամբ դառեում նուկանեյնէջներով ամբողջացող,լեցուն մի աջխարձճ: զերակամիջոց: ժողովրդական բնավորությանարտածայտման այնպես էչ ներկայագող իրադարբմությունենըը, ապա փորձենքձռեակերպել«Աառնրում» «յդ առարկայական էի դաչիս Բայց ժողովբղգայինըՀոգու ո րտե՞ղ ծայ» ե նք առւավել ճերթին սզատմություն: մարգկային կաիող անվանել դրանքարւաֆին ծոգեբանականԷբմույթ,ավելիանչատական է, որտեղ(նչորսվես անձատականվերաիմաստավորված Դա իրականության ազատում չէ՞որ մռածոգությունը՝ ազդակէ ասելիքը ծավալելու Համար: բարձրաստիճանումէ քենվում Աղուն|՝ իմացությանավելի բեույքունի ճեբնդամենն նառիտակգությած, Թել միպաչ Այս պարագայումինչպես նյութի, ընտրվածթեմայի, դրանում գործող կենսափորձից Վեուքբերվածճչմարտությունը: կյանքից,անփական ճառ չարժմանմեֆնն, մնոածողության,Հոդերանրանց փոխծճաիարհրուլթյան, Հողին անընդ չէ աոնում», նրամիոբն բնավորությունների, Աղունը«կանգ լնդվի մեջ Մաթեոունելած պատկերացումների, աչխարծի մասին նության, է, ինչպես դաձավեժ զ ետը` յլ ինչպեսժամանակը, Հաֆոիդփայբկյանին Ազունն է վարքագիծը, խր ժողովրդի Հոզծրանությունն ռյանն իմաստավորում ընթացքով: էր անդառնալի երինքչկրենվող ն ժողովրդական ողու արտածումը դառնում է անխութափելի: Հետնախաի Քանի որ գիոզը Հեբոսուչու խուքն առավելագույնս մուտեցրհլ է ժողովըն ասելիքի տվյալ դեպքում իանհավորին է վերաբերում, Քայցմենախոսությունն ստեղծում է մեր այլ ե. բացառիկ Հեարավորություն դախոսակցականին, է Հենցժողովրդականծայազբով ձրեույթները Համար: Գբողբ, բազածայոծլու կապված ասս ախտածայտություն, ոխպես խԽոսակջականի մենախոսությունը՝ ժոՀեռ, ատեղծելով ծերուուծու խիոտանգատակվանցված կերպարի, միաժամանակ ասոցիացիաների ինչի տվյալ պածի,Հեիոսուծու ապրումների, երա մւոքի ճանապարէով տռնլիքի իմատաը: բացաճայակլու. զովրգավան կ ենսավորձով արդյունքում էլ վիոխվում ութի բնույթը: ոչ ե վերացարկման բարձիաստիճանի. Հանդումէ գեղարվետուսկան խոութը լուծման հպատակ ուն. մենախոսությանայս ձեր եան այլ խԽեդրի Սակայն ժոէ, ուղղակի մասբն այլ այ" կամ այն իավի դասերնենկայացնող |է առաչին տարթեր ասելիքին որոշակի ասքային որակ այն Հաղորդում: Մաթեւոսյանը, ՀՂԵմիմյանց աչլխաիծինկալման Ֆրսթ Հողերանության, իոկ պածիցՀվերգնելով» ոիլժն ռուտբամաղիու- դովրգիբեավոբության, Հերոսուծու արստագայտվելու կադիրձայրալթենրիմասին: Այս պարագայումժամանակայինգործոնը միայն Թյունը, ստեղծումէ այնպիսիկառույց, ինչն հրականումփարդումէ ավան երկրորդական նհչանակությունունի, թանի որ ասհլիջը մարդկայինտեսակի, տտաջվում է պատում,որտել քԷչթւմէն Արդյունքում դական որատմնլաձեր: ազդեցությունի ժողովի երա ժամանակնծձիի Հոգերանությաննէ վերաբերում, Բոյ Հեղինակային Դիբանկայունություննանապաելիիմոլրովիզացիան: է, ապա միննույն է, նոր դի նքն զգալի մարդու, նրա ներկայացուցչի վրա մ արդկաՔորոչումը երկակիբնույթ ունի, մի դեպքում այն իրականության, են մարդկային իմաստավորվում Հարաբնիություններն բտիոյականությունն է, դեսչքում մեկ այչ թննություն ուզգայիննկարագրի մինբնավորությունների, միայն կարող նրա ննրաչխաիգի,բնավորությանլույսով: ժամանակը էլ »րոչակիանչատականության,տվյալ դեպքում ժողովրդիննիկայացուցչի տեսակի, է չի Բ բայց դրանից ժազաչափ Հայտ ներքին որակները, բերել մարդկային այս ղ իտարկմամբ երնույքբ Քախտինբ բարոյականեկաիաղիիբննություն: փոխվի նրա էությունը: կապվածէ գրողի իրականությունը ներկայացնելուտարակերպձների Հետ: առավելքան երբեփզլրաՄաթնոսյանն ճուրիչի խոսքը»դործագրմամբ Հերը չկա սեվական«վերին» խոսքը, բոլոր ստեղծագործականՀղազումները, դարձավինչպես լեզվին.այն կանությունը մուռեցրեցժողովրախոսակցական բոլոր մտքերը, զդացումները, վերապրումներըպետք է բեկվնն ուրիչի խոսբի, բացաճայՀետ է անձատական բնավորությունը միսժողովրդական այնպես էլ կյանքի, անմիչապեսանծնար ուրիչի ոճի, ուրիչի վարջի ժիչոցով.... որոնց ե. անելու յուրոմիջոց: առանց Հուլվել առանըդվնրապա4ումների,առանց ծեռավորության Սա կարեորՀանգամանք չի առանձնաջէ գրողի Համար, Մաթնոսյանը Հեղինակայիննման մտածղացումը(ապված է քրնույթները վի ընկալման»": նում միտումով, այլ Հեռ: Եքե սատումի էջ փինելու բառր, կամ արտածարտությունը ժնոտը` մտագրության տեսանկյուններով ն երկայագզնելու տարբեր Է Հերոսուճու մմծմեջ, Հեւոնաբոաւր է ոնքաւոը,ասելիքնամբողջության կարեորում էր, որտեղՀատակորեն Համեմատարաի պարզ տարբնրակը «Մքծամորն» են է մարգկայինկլրանբքի, ճանաունդրերի մասին, ռը «վե» Հայացք» մենախոսությունը, ժանագծված Հեղինակի: գիտնականի սռսրեդրի, աշխատավորի է որպեսժողովրդի կերկայացուցչի, որպես առաջինՀեշթին վերաստոծղձվում մեի, մենախոսություն ները, նրանըընկալմանտեսանկյունը,ապա այաոեզ՝ բացառմամբ: ճուիիչիԽոսք»` Հեղինակայինմիջամտության պածելովմիննույն պատմությանՀանդես դրսնորվողտարբերՀայ» գրողը, չի դրսնորված: ոուրյեկտ, Հեղինակըո̀րպես խուքի Սուբյեկտի ցակետերիամբողֆությունը,«բացառում» չ էշ Հեղինակային տեսանկյունը Աաքում ընկալվում է որէ, Հարարբնրությամբ Վատմոցն էլ Հեղինակայինի որի խոսքն երէ" ոճի, ի թողնելով «ուրիչի» խոսքի, նրա սառտումային այն ամբողջովին «(էշ Հուրիչի» խոսք: մեֆ: բովանդակության ց«՛ Այսուչանդերձ գրողի՝ նման դերով Հանդնագոլն Իրբն կլակետ,հրբնք է: մայրը ֆիզիկական Շայացքի մառին Միայն ժողովրդական Խոսջը ի դառնում պատումնամբողիացնողմիջոց, «ուրիչի խոսքով Հանդնա էլ 21. ոօյուում Քո. ԽԼ, 1963, 2-6, «թ. 1 Բոշոաա, Ի1., Աթօճ օհ /Ոօ6Ն06868օ1ժ, այլ

չու

դրբ»

ընթացքի,հր դառնում է Հերոսբննրաչխարծըբացածայոի արարման եճիկայացեռւմէ Հեթուուէու Մաթեոսյանը ճՃոմուոլութծ: անխաքաի

ուղիզ

ու

`

՝

ու

ու

ու

է

,

ու

ու

ու

ձվող սուբյեկտն, իՀարկե, կարնոր նախապայմանէ մենախոսության ասքային բնույթն ամբողջացնելուՀամար, դա գործողության ծավալման«ճշգրիտ ազ-

դավ» է,

Իչկ

բայլ

ոչ

բնթացթ:

է բնութաղիվում էնչպե՞ս

օտեղծում է «աճագին պատձե, 8քբ պատմողը վատածդատողությունննիով

է գրողի ծաղրական,նան բարենոգի վերաիերմություն», ին Հակաղդրթվում Թումանյանի «Գաբո բիձու չնրամապաՀությունը» Հովչմունջը/բինակ` երկկողմանիէ: Այստեղ Խերքին տրամաբանությունը գործողության ալ կերպ` խոսքը ժիմյանց ՀակաՄաքնոսյանի չեն Համբնկնում: Հեղինակը պատմողն է իր տրամաբաանչրջելի դառնում ի սկ ֆենադատությամբ գերսկզբունքների ո

կամ Դր«նոբվում մենախոսությանբուն Ըէնթացբը:ԱռաջինՀերթին այն «իմպրովիզացիոն» բնույթ է ստանում, ՀԵբռռուծու արտաչայտմանկնիպի.,որ բերում է խոսքի արտաբերմանաժենաե՛ տաիրեր Է ե՛ ցավ,ե՛ Հիատթոոիություն, նության մեջ. մենախոսությունն ինքնին թվում է` այլ բան չէր էլ նեթագրի, ամրբադրում ոդեռրուհրանդներ, թյուն, ն" խորչանք, ե՛ անձայտությունից իե Համար ճչմարտությունըդուրս այստեղծեղինակիմ. պատմողի«նույնացումը» կալված է նրանցՀայագքնեերի լինել. գրողի նսլաե՛ ն՛ օճր, ե՛ թուլության Համար տաւապանք, ուղղությանՀետ: «Նույնացումը» չի կարոզ բացարձակ Հիճվանը, կֆտամբանք, ժոզովրթի սկզբունքի. է, ազբելու մւ ուժի Ը՛ հԽախածաիճմակ ոչ միայե իմաստավորումն պատումի ձւղարխություն, կեցվածքով պարտադրված տակը Համար Հենց այչ ն սչատմողին` բեքագզքն ածսանկյուեր զացանայտելը, զայրույթի, անդառնալի կոիուստների Համար ապրված ցավ: Այս ամենր գոյակերպի ուսումնասիրության ժողովրդիներկայացուցչին, ժորըո̀րպեսՀեղինակային «կանխատեսել» խոսքի չդթայում պարզապես անծնար է: Ասքը վերաստեզիհ նույնացումի բացարձակ Հեղինակի Հեոնապես ալաամողի վում, գոյության իրավունք Ե ստանում օբյեկ»գարձենլը, տվյալ պաճին, թվում է` տրամադքու» թյան իներցի«յի ԼԷնծլ չէ (աբող: պարտադրանքով, քանի որ միանգամայնանկանխատեսելի է անմիջական,մանրմիկ Հասցեատնիունի՝ որդին: եվ Հեբոսուծուխոռոքն Հերոսուծու՝ձաֆորդպածինարտաբերվող ֆրազը, ինչն իր Հերթին կարողէ մի /«Լա՛վբ չես, խեղճ ես, լավբ է անմիջականդիմումների դա արտաճայտվում նոր պամության «կիզբլինել ն այսպեսչարոււնակ: այնպես թանկս, Հույսս, իմ բա՛վը չես...»7, ի մ ոիդիս, առաֆնեկս, Մայրըդիժումէ առաջնեկին,երան, ով մոր միակ թանկ Հույսն է: Դա չես,դոսվխո՛լո, /«Առում ես խիղճ, բայց ԽԵՂճըԳիտե՞ս քրբ է մեչ էլ դիմում-երկխոսությունների հՐարո«վյուն 4, որտեղ մոր զավակիխոսքնայնքան ընկալելի Հասկաէ է այն զգալի է քէ»/: ներկայուլթյունե երբ գազանիմեջ Ձրուցակցի գնեցին հալի է, որ նրանցմիջն ենթադրվող«էրկխուսությունեչ» ի վերջովերածվում է կբկնություններում, որոնք ժիայն բառեր չնն /«Խիզճ,խղճի վրա ԽԻՂ. ԽՂճի մենախոսության:Դիմումիայս ձեր` այհքանանմիջական, ջերմ սրտիցբխած, դր«իտԽիղծ...»/, վրախիղճ, ենրսից խիղճ, արտածայտուխյուն է ոթոչակի առանձին պայմանավորված է լաելմորը ոչ որդին Շարկադրված իրադրությաժբ. տան/.....Դա խի՞ղճէ թե փալասքտիկնիկ,զավակ»,զավակս,իմ Հոզաս,իմ թե նթանչրնդՀատելու կամ ենթարկվելուցանկությունիցմզված,այլ սեփական իմ բեռս/,այչ նույնիսկ Եմ տառապանքս, վանքս,իմ անձանգատությունս, մեղավորությանգիտւսկցումն ունենալով:Քչոյցդրա պատճառըսեփականէեն դրանցնպատակն այն է, որ լսոզի, ու փրագրություններ,պասոմություններ բաչխարձի մղումներիչրֆագծից դուրս է,իր Հերթին մոր ասածի գարձժիծ լինի. երանսթափեցեր, արթնացհում 4 ոչ Թե զայրացած ազդեցությունը զրուցակցի վրաթողած պարոավանք,այլ Հույսերի կոիձանումից ծնված խոր կենսադիրքորոչումժից: բնորոչ ծառին անգործուն ածա չր ափեոսանք,որտեղլմվում է, Ան «լերարգիական քենիջ»` ուր որ է իրականություն պիտի դառնար Գատումն առանժնանումէ մեկ այլ կաինորոբակով` Խոսքիինտոնացիաձրազանքը,իսկ արդյունքում միայն ավելացել ավելանում է կոբուստնիայս կամայն Հատվածումվերապոր բանի լեհ, վով: Դրա հլնքջները միշբինակ ՐԻ բիոբ: Ալնկալվու, անխուսափելի թվացող Հաղթանակը,կամքից անկախ, հրանգ է սատաբումի միջոցով ձնավորվողզրույցը տարբերտոռնայնություն, վերածվելէ պարտության: եվ պարտություննիր զավակն է: Ռայցեթե դա ձն իրադրությանսրման,դրամատիզմի դործոծում: լարումի, Դրանքկապված այդքան աննծայյ»է, ապա ինչո՞ւէ մոր մղուժն անընդծատ անվերջ,էրբեթ ծզրաձգանդումներ զության սիինթացտեմպի, ճահդարտ վերլուծությունների, չբեղմիժվողասծլիջն էլ ավարտչունի:Մայրնայնուամենայեիվչի կորցնում Հեւ: մա կարնոր որակ է ասքային մեջ այն պատճառովնան, ոթ պլաւոումբ ոիդու վերադաստվզարակման Հույռը, բեքնինՀասկանալիէ: ԲայցՄոաթե»եւ Հահդերձավորվում դեպրերենՀերոսները: այանը հեիեք էլ մորո̀րդուն ուղղվածխոսք-պատգամով չէ վերիակծ- խոսքիհչեէջֆներով խԽեդիրը ծետ տարվողԽոսակցությունը որդու տում, Աղունը` որպես Ժողովրդի է մեկ այլ բան. ակնՀայտ Բայց թեն աչբի առֆն ունի պարներկայազուցիչ, կարնոր,մեկ անդամն. ընդմիչտսավածխոսքէ, ինչն բնական բնույթ չունի, տության վտանգը,սակայնդա երբեք էլ չի նշանակում,ոբ նա պիտիդգաղարի մոի առե Հետնաբար՝ Համար: փրականում չբջադարվայինպիտիլինի զավակի պաշտպանելայն, ինչը ճշմարիտէ Համարում: նան. ոխոչակի դտ, Լինելուց էնրժ սիրագորով Աբ որդուն միայն մտերիմ, սուբյեկտի ծչեղինակիՀայացքի ունծե`222 մեկ ուղզություն բնավորու կենսավփորժ, ռրոչակի Հանդիսավորություն ունի, բանի որ խութը միմրանգ ծակադրվում ապրելու տարբերսկզբունքները «Ավետիքիդիծ»ե օրեր են ապրել ու թյուն ունեցողմարդկանցմասինէ, որոնքճակատագրական «իչխանիգիծ»: Գրողըն պատմողը«միատեսակ»են մտածում այն իմաստով, Հոգնրանության, որոչակիբնավորության, անկախ իրենց ապրածժամանակից, որ նրանցտնսազալտիպդուրս չեն մնում բնչպես Ավետիքյան ցեղի, այնպես «վերժամանակաեն, օրինակը ապրելու նրանց Սա մարդկային տքսակի կրողներ էլ Իչխանի տեսակինբնորոչ որակնքրիքննությունը: փիմաստավորված ներաչխարձչումառեղծված մարդիկ փին»բնույթ ունի, բանի որ պատմողի բարնրմունք վ ե՛ մեզի, ն՛ մյուսի Հանդեսը: Մոբ հրեեցբնավորությամբ,մարդկայինտեսակով վեր են տվյալ ժամանակից: մեջ Հայտնիէ պատումայինմենախոսության Գրականության այնպիսի ու

կորզելու

ու

ու

ու

-

ու

սա

ու

ու

սա

ու

աուօ-

սա

ԴԽոճքի

ու

ու

ԵԽ նե

է

պատմությունըոչ այնքանՀանգամանքննրին, որքան մարդկային տեսակին

|

ԼԻ կաներ ԱԵՒ ժար դաԻա- ւ՞ ռ. աար է Ե. Աա անկա ԱՒ Հարհչու թյան ա Աաաւ ւմՀի ջություն առօինականության Ա

ակե

գայում

անխու

ոճն

ո

`

ւա

Հ

Էն մասինխոսք լինել չի կարող: Գատմողը,որ մչտապես առաֆին պլանում է, խոսում է այն մարդկանց մասին, ովքնը Հետին պլանում են, ն զրատումիընթացքում, ասացողնառաֆտեղը նրանց, վերջիններսդ դառնում են բիաղրության ձին պածերիզ զիջում է իրբ տեղը րի նրանց, վերչիններ» իաղրությ

լիակատարտերր:

դժվար ԻՀարկն,

մ ո.նի Վ22 Քորոն

ԿԱ

ա

բնկալու-

է նմաֆ մենախոսականբնույթ ունեցող երկի է քրկու տարբեր Հարթություններիվրա:

ականո

փոխլրացնողընկալումներ

էե:

Այնպես,

այն, ինչսլես

ն

ըն

փաշու

յ

՞

ո

է: Իչխաննզգում է, որ քողական է, աամանա: արոտեղ, մողբին չնչելն անգամ վտանգավործ, Հարկ է պատրաստա Բանի: լինել, Հարկ է կանխել «աջում «թ է ՌՒՆՉՈ մ, ծ պասելիՀարձակումը,ուսո բՓՐեզգացողությամբ փորձու կուաձելԷ՛ անս-

Թշնամուն: կենւոԲար2.88ա մութերթում ՊՐ եծ «ուրիշի Խոռքի» օգնությամբ, իր մեքխտաց հում կամ ն.

Պո

եւս

դարանակալված

4են

առթո

,

որ

-

սս

դաչտո»

գալբ,

.

.

չեոր-

ու

ու

ու

ԺԲԱՏաաՏ Աա ԱՆԻԻ յ Սարա 1 ց .--չ ամաս նույթի Անիոութ կա Արա քյուն» այնպեսկոս պատմեի իրկեոքությունները կողմից րաի :

ո

աւեր

են

Անչնաթ է

'

ր

Աչունը

Մի:

,

'

Հորը: Ջին, ասում է, դողաց ու տապ արավ ինքը իր մեջ»: հչխանըդուրս է ճկելգոմից: Ամեն ինչ լուռ է ու տագնապալի,անչրաժեչտության ամենավերչին մայբկյանինանգամ չի գոնլ զենքը, քայլերն անձայն են, ամեն ինչ սպա-

է միջֆուվույրբն բեորոչ ռրուկներ ռանց նավխասկոաուոըմյութելու կոգ» էքե այն ՀերոսիՀանդես ացի» ը նկալում է բերում մինչ միանգամից«Հիչողության Գրի" Համար է կարեայն Հանգամանըը, երբեբ չՀիչատակվածգործող անձին,թեն նրա մասին հղած «ալառոժողը,

թնթերցողբՀասկանա,ղա այդ ամենն այնպես,ինչպես ղա Հասկանումէ զգում է ասացողը: է առքը Հոբ մասին,ե զա դաժանպատմություն է: նա Հ իում կարողՇոի իչխանինման մեիժելթույլին, ԵԹԵազգա այդ Բոէյլի իր որդին է: նա մայր է, նրանըմուսոււավանքը նթկրջլն էն ոչ թե այն Հաղթաձարելը: աշխա ն ուստնծրի,ախ աման զոծողությունների, Ղա վիրավորանքները աոն նան: բեռով Հերոսուին Ր ծի Հանդեպունեցածդայրույթն վրեժի ճահուցմանբնելթացքի է վերառրում չար դաժանՀոր կյանքը վեբասլրելու հչխանք` ճանապարծով: Հեռառւոնս Սերպատմություն Շոսքիմեջ է հնրառվումմերբացուն՝ լխորամանկ կինը: մաթետայանի Շաւաի աոնն պարագայում որսդես Խոսթիսուբյեկտ, Ճուրիչի խոսքի» կրող մնում է մայիր: երա պատումը դառնում է ղումո ժամտնավիառումով իրենից «Հեւացած», ասքապատումե առոանում է հոռիբնքացք, դրամատիզմը, որ Հ«գեռանում» է պատմողից,անմիջականորենչի կապվում ե եւ է Բի Արո, է ոա բայց Հոդճրանորձննծրքին լարումը գնալո ոբ

վայրկյանին չինիՄՏոԻՐԻ աաձոլիոոք հար» (Րավանացվո վառած ան չարավ ՀԿ Իբորա աար չժԹու եի ՀԱԻ

գրա

այղ

խոսքիսկզբում /«...ժողովրդիաչքի առաջ տվեց, չուռ

ակնարկկա տվեց էն սարի նման

իկ Հիմաանձչայտությունիցջրի գալիս Բջ Համագագ Պարգուն»ւ դութ Համոզված Փայրն ամենի չունի. չէ է, որ

ատմողի

ծծտ

այդ

կապ

որ

նն այգ «փաղացպանն գոր ծում անպարտ պար ր րանց փեսայ Ա Իմ ր արոքը էր» հ իրենը արյան նե ժա ԲԴիճ ա" վառավարությունն ուրիչիցձր էր առել... առել...Ուրեժն` Ար ին էլի ծլի իրենց իրենց չար չարախոչ ժությունեն, ներքալում ամբ: պատմությո րով թազննրով գոր մեջ են ր քաջ Հորբ`«անմեղ» Իշխանին: Համազասպը սլիտի «բ Իչխանին ծրազում բակի չության մեջ կանգնածտեասծ լիներ: Տարիների Հեռվիցայսսես է Համոզված եղբորնայլ բան է պատմել: նրանՓառի պատմողը: քնյցծս, որ Համազասպը ծ է ն սանին, է դարձբէլ Իչխանին. փվերջին երին» պարտ

սությամ/

ու

ու

քուստ նրազներով գործի

աանԱնա ՞

Այս

որ է Շոր Համարճակատագրահրադրությունը, ՏոԳՐԱԻԺոԷՅբ, ոբ անմիջապես զ կապված կանդարձածածի Փետ եա փնտրել ու չի գտել Հրացանըն մի պած կանդ է առել գոմի ու տան արանքում,պատմողիՀամարդառնում է ինչպես Համաասպի հրազը մեկնաբանելու փորմ/որտեղակնչայտ է Հորը պաչտպանելու ն ձգտումը զայրույթը միջավայրիՀանգեպ.ամեն ինչում Հորը Հանիրավիմեդագրանք Հարուցելու Համար/ այնպեսէլ պատմություննրեգձատվածպագզից դիմացինի որդու Համարընդջատված պածից չարունակելու միջոց:Ազունը է էր

մաստավորում:

է տանել Խվաստացումը, Իչխանն անպատժելի միրովորանք

ուռ «ոհորը"4Գա ուրու Ի Աաաա շունը: աաա խումագոլիփոաննը աաԱԷ, ՍԱԵա նումբարեաց փոխելու փոխում Հոլ, է վարող խուն «Է. ավի է, բա ստացել, անարժանՀակառակորգի պիտիպատժվի,եթե Հապաղեց,ապա կոբ:

ավատին: որ

այն կորոտաթչնամու նամարդ եա քայլ է անում, ն. դա այնքան զգուչավոը է, ոըշը թվում է` Քոլայլում է վուսնալույսի միջով: Իշխանըչի գառն սյան մեջ պածած Հրացանի. կինն այե Թեզավշխել է ախոռիտակ: Ոչ ոք չէր Համարմակվինման բան անել. գուցե ուրիչ տեզ է պածնլ: Չի բարձրաժայնի կասկածանքը. ոչ ռք, իր կողակիցն է

մե

Մոբաուն

նգատավվ է ձրացա ի փեղը- նատումը է ավծլիդանդաղ, փասնդիզդացողուդառնում Բյունը Համբնդձանուր,թվում է` իչխաենանդամ վախենում է ինքն իրեն մեկնի դենթին, Խոստովանել,էլ չենք առում բարձրաձայնել... ՈւթԲ ոբէ մեռ ՔԸ կմճկեիզենջի .

ո

մմ

1 Հրա

ւկ

ւմ

զոհս

անի մառին ուսաի

«Ր չ ձիունէ՞նչ ու

ԵԷ

'

22:

1. է:

Լ

.

ադար

ձ-

նա

աու է, Հարցն Ր

էւ Հին ինչո՞ւք ՔՐ

ՌԴ

'

նած»

/250/:

Թավան ՌԴ

"Բ27

՛

Աբզումանովնի

այդ ածին էլ, կատարները գալիս բիչ տաքացրած, ճտիջ գլուխ կաչեորված: Անցեելիսկանդ էն առնում դռանը մեկ անդամ կ Բչխանին Հասկացնելտալու, Թե ով է Էրկբբիրական տերը: Ի ն ֆի դիմաց խոսքը, միանգամիցփոխվել ե, Ղոքական ղաչաղը թող այնք մեղադրանքիակնարկները,այնպեսոր երեկվա

քը

|

ԻաԴիությունը

են

խարու

:

Քա-

նրա ժամանակներն անցան:այսօրվատերնիբենջ ել չծպարտանա աշխատանքով. զգացողությունը, Հորն սպանելուեն, իսկ ոբպեսզիերեխանՀանկարծ վտանգի են` Արզումանովները: Մչիոսնինվաստացմանվրա ծիծաղում է անգամ խել ձիու մասինբան չասի, դարպասեցիներան ուղարկում է ջրի. որտեղ գիչերվա "ւ միս են անուժ, կրակ ԱռքանազըԱ̀ռոն, Ֆա, որ բոլորի ծաղրածունֆ. որածղ սոստկանում է ա4ը: խավարում որտեղ արաղ է «րտտվում,այնտեզ,քիչ Հքռու (անդնած է մի բան թոջնելու Հիչողության մեջ տատի՝գլխով ու թեերի տակով տարված,թիկունքին ծեւացել են իրենց Հաղուստներիմեֆ ճուճուայով Հույսով: բանք խԽչխչալով կապած ալե է, ու աշնան այդ ցրտի մեջ երեխային պաչողը դա է: «Իդ տեղը փոխածլինելու նմ»: Ռւ ծանկարծԻշխանը. Ասո, ձիծազելովիմերացուն բնր»չ ափսոսացել Հրացանի տուր, «-Տուր-տուր-:ռուր, ՛Էբ, կանգնած

չայով

-

ու

-

տո

Համար:

ամենը չի տնսել, մերացուն է պատմել, ինքը ճիպոտը ձեռքին կանգնած էր սելի գեմ, ու նրա մանկան ննրաչխարծում արձագանքվում հե որբի անպաչտպանու անտերլինելու ներքին զդացողությունննրը, որոնք վե-

ինջն

այլ

ճն րածվում

գեղեցիկ հրազների:

էս քու

ձեողբ:

Սա

ո

ՂՐՖ:

գործողությունն առաջ մղող նախադասություննէ, որ միանգամից չիկացնումէ մթնոլորտը, խոսքը մնացել է երեխայի Հիշողության մեջ. դա դրսիաչխարՀիցեկածօթափեցնողազդակնէ, բկ բեբբ. «ելի դեժ կանգնած, կրկնում է Հին հբգը:«իչխւանին է, մերացունայգուդուանը գողացնում ապանիլ դեն», ախպերաջունայդում է, վախճնում է իչխանից չի գալիս մոր փեչր

Իչխանը,որ էությամբ առաջնորդ էր լինելու, չրխկալու էբ Բոչաբարա Թռովուղ ԹովուղիցԲորչալու,բանող անասունի«ամառությամբստիսլված է բոնի: գավալին,խիստ վիրավորակած Քաչել կոուղնրատիվի (լուծը, բոց դա չէ միայն է, ռի Մալժնոսյանի երնույթն ավելի Համապարփակ,նչմարտուԱղնչայւո Հր Դնածաէ, »բ իչխանությաններկայացուցիչԱբզումանովը, որ պարտավոր թյանըորքանՀնարավորէ մոտ լինելու Համար միննույն երնույթրբներկայացքրկիբնինչ-որ կեր"բ հում է տարբեր տեսանկյուններով: Փոբրածասակ ածլ աշխատանքը,չէ՛ գնաձատում,անտեսում է իչլխանի՝ հինխայի ավելի զգաղզական կայացնելումղումը: չարքաչ աչխատանքովՀարատացնելու, պատկերացումներըփոխարինվում նն արդեն տարեք կնոջ` մերացուխբնկաՀաֆորդՀատվածումՀիմնականիմասույին բնոր կրում է «ծաո Հասվալումներով: ու

ու

անղիմոդիի ցություեր՝

չխոսկան,ինքն իբեն պաչտպանծլուանկարող կարգի դրկանբներինանձաղորդիրողությունը: «Ո՞ւմ մոզին ես, այտա: Հարցումբիմաստայինբեռը փոխանկամչնեչտրխ Հարցի ցում է «ծառի» նոր, առավելխեղճ անչաղորդւռեսակքն` «մոզունհ»: որ տրվում է մոր կողմից, առավել քան տարողունակէ. պատասխանը, եղբոր փոխարեն, կառավարչի ու» է, ով տասը տարվաբանակէ դետցել մոզին լին կոռի է լծվել ծղբորորդու փոխարնն,չգիտծմ ում սպանածոր թուրքի ՀաԱմեն մար ՀովգաննեսԹումանյանից գրավ է դրվել Դազախի փուրքերում...2: ամեն են անգամ անորերով, այդ նորն անգամկրկնվողփաստծիիլրացվում լին է ենրգործուն ուժով, քան նախորդումբնրվածօրինակները: ԳատումիՀոսք է ներմուծվուժ երեխայիՀայացքովբացվողաչշխարՀծը: «հմ մերացուն բվեճ կին էր, գիչերաքուի պքս որ վայում 4ր`մի տեզ Աա միայն Հասուն Հեւոու էր արգեն տարիքում տռարիեեր աբյուն պլատածում»:

եւսներկա է նղել Իշխանի իբարբագալած առղբումներին Հանկարծակի

ու

ու

ամին

ու

«նրա՛

հղբաձանգումէ: Իսկհրեխայի ներսս Հիչողությոն մարված պասոկնրացուժների, է դաման: Շա առանցվատզղալու, վտան» մեջ մերազունխիուռՀաչվեենկաւո որ ախտիճանաիաի օգի մեջ դառնում է չռչուփելի, «իրէԳի զգացողությունը, ու

ջից տեղափոխում»է որբի ուսերին: կամ գուցհ արդեն ամեն ինչ գիտակցող կինն ահխուսափելի վտանգր կանխածլինելու Համա՞իէ մեղադրում որբին:

«Հորդ ինչո՞ւ մննակ թողիր, ծորգ սպանելու ծն»: Գուցն քրեխայի ներկայու՛ անխուտափվելի վտանգը...Բայց ՀետադոաՀիմնավորումները թյունը կկանխի՞ մեկ անգամ ես երեխայի վկայում են, որ նպատակը«ճիշտ» կանխատեսումը մոտ բարձրաձայնելն է. «Հորդ սպանելու են, Վանյանդյուղում կ»: Խութի մեջ դաւլվածՀանդարտություն կա. «Քո Հորն են սպանելու,իժ երծիոսյիՀորն դեռես անխաչեն «պանելու»: մոսյլ գիչերվա մել նրնխայի ժամ ժամ ուռճնացով անկյուններնէ սողոսկում փախի,անոխոչության, թառի

ննբաչխարծի` առ

ու

պայլծառատեսությանը, բնդամներմի եիկուբոպեգլուխը գրեց մութքաքային վերթռավ «4ից խոյթվածի Նման. «ՊաՀ, ձդնավորիէրը»: ննոչունակցան մեանգամյան 4` մեֆավայրն արդեն իա ՀամաբՀիմթեի Հիմնավորված չ ետեղծել, մախլասպանությումարդկայինստությունի, դավաճանությունը, եր Թաբցնելու, ֆեջելու Համարմիֆամարդգվանց Հիչողություհից մոռանալու, վայբեստծղծել է «Հղնավորիէրի» լեգենդը, դրա անունը ավողը պիտինորու

կեռջ ՀամարակնՀայտէ գառնում ծանվի: Հետնաբար՝

ամուսնու

կործանման

անխուռավծլիությունը:նտ ոին ծլբ փետթելու կամ սնփական վախից վել ապաՀռվ տեզ գտնելու Հույսով է Հասնում սկեսրոջ մուտ: Պատասխանն է. «Հրացանը լպլածնս, թչնամուս գտել է, չմոլորնքնե՛ս իչխանքս»: անսոյասեչի

Գրողնայս

անդա

առա-

էլ փոխում է Հայտցքի «ուղղությունը»,

հոր

տե-

է տատը: ճակունքբ» դառնում սանկյունովՀ դիտում երեույթները, պատումի

փոքրըերեխանչի Բնականաբար

կարող վճրլուծություններ անել. նա լավագույն դեսլքում կարող է դատողություններանել տեսածիմասին: ԳործողուՁյան ծավալումը աչխաիծիչարն բարինՀասկա կապվածէ պատմողի՝ ու

ցող

Հետ: Եթեառանձին իմաստունտատիմեկնաբանությունների դեպքնրում

առացջողիխոսում է իր ապրումների,ստացածտպավորությունների մասին`

խութըդարձնելովառաջինչեմքով որպեսէրեույթներին, դեպքերինակաՀետագաբնթաջքը ֆատեսի պատմած,այսուծանդերժպատումիզարգացման է, փեչե,անչուչտ, իմացության տաւռխ մեկնություններիվերաիմաստավորումն ն է նոր լույս է սփուում ավելի բարձիկաժ օբյեկտիվաստիճանն բնականաբար պատմու թյան վիա: մա կարնոր Տատիտիրացու կին է հղել (տանը սուրբ գիրք ռւնենը»/: նա է այն առումով, որ ճշմարիտքրիստոնյաէ ուղղակիիմաստով: դիտարկում

37Լ

վնբարծիմունբի ծրդու նրա խոսքը, ժեկնաբանությունները, Հետեաբար՝ նան

միջավայրիծանդեռ եք

ընկալումները որոչակի փոփոխության էն ենթարկվում, աշխարՀչայացքային եդա կապվածչ Հւստարամրավոն լյանքուփգոյություն ունեցող բարոչական Հետ, ինչն ի վերջոբերում է կարեոր եզբածանգերաժեքավորման «րավեքրի

ու

ճիչտ լինեն: եյ հթե նրա «Աստվածաշնչումգրվածխութ»

է անկողմնակալու

ասես /«Ջմոլոբերենե'ս հիգուս»/ բանաժնումի

ման բնկաղմամբ «բոսրիեն» վնասումէ առողջկենսազործունեուավանդական վկայում է միայն ճչմարտության մասին. ծրնույթնեչարը Հակառակը, Թյոնը,իշկ մ աբլբում միջավայրը ախտնրիցէ հպատոում հո է է ճամարում, իսկ Շարսի անտեղի որդու ֆահքերը ճիտ բր կարդարհրիելու Այս փմատաով արգենբարության քելոր աստխիճանչարժումին: զարգացմանը, դրան Հասնելու ճանապարձինխոլրնդոտ: Հարսի գործում ձեռնարկումները՝ եերնանցած, բարության ինոն իբ ուսերին տարած, որբի անասելի զբկանքն մտածում է միջավայրը. նա ցանէ այնպես, ինչպես գործում ն մտածում ներն ապրած անչատն անցում է կատարել դեպք Հչաիբ». իրականում դւեԳեուու պաՀել վտանդից արյունածեղությունից` կանում է ամուսնուն այսզի բարին, դեպի իրականը, ճշմարիտն ու կենսականը: Հետնաբար՝ մոածում պատմոտեղից բխոզ բոլոր անկանխատեսելիՀետնանքնձրով:Այլ կերպ է Չի Համար այլես չի կարող լինել Ավետիքյա՞ն, Թե Իչխանյան դիծ. ապրելու բմաստնացածկինը: տատբ՝տարիների կննսավփորժով դիլեմա:երա Համար անցած ձտապ դարձածվյանսվջբունքների ընտրման մածիը Հետո Խոս ւնավոբվել տուն Աղֆեաոբբերիանալուցամուսնու են ն 4եքրն Քի անդառնալի ապրքլու լավագույն օրինակըՀայրն է` Իչխանը` աչխաիչի անջուդարէ մտել` սպառելովիր վերֆին: Բայցհբկար ապրեց անկասելի ճշմարտախոս, արժանապատիվ, արժանավայել կյանքով ապրելու ուժ է է մոլ. է կնոջը Հափչտակում, ով դարան ով զրկում, ով 4ը զիտեր` կողմնակիցը, անծշառը,որիՀամարՀողեբանորենանկախէ. ազատ լինելը ծրաորտեղիցդեղակն ուի է թոչելու ն այլն: Բեականէ` նա գբտի չատ ավելի, : մայական սլանեքոն միջավայրը,վերֆբնսլավադույն դեպքում նչմարտությունը պլատ Մ. :Ի օկ Ի շխանի մա յրը: նա միայն որդու կողմնակիցն մեա Աղունը Արգյո՞թ իր տնական անչարժության լու պատրանքկարող է ստեղծել, որպեսղի է: Դրանք սլարգապես կլինեին ավանդական պատկերացումներով առաֆնորդե մեջ Հեչտ ապրելու առավել նպաստավորուղիներ զտեի։ Օերսոնածնախրի վողկնոջ մղումներ: Մաթնույաննառաֆ է դնում,աչխարձիչարն բարին է դողությունից, պնս ժողովուրդն էդ ցելերով վազում է: ԺողովուրդըՀոգնել կչռաձ կինն մեջ ենթառում է ամին ինչ` ն՛ լավը, ե՛ մատը: նա երե է ն՛ է Հոգնել, ա Համազասանէլ դավաճանությունից,կոտորածից «Համազա-սպ»: առաչինի,ն երկրորդի: Եթե Շարսըաչխարծիխառնափնթորքաոսից դուրս է ուզում է ԻչխանիՀայիվր փակի սումուվիուս ապրի»/258:: իր Շամարարդեն իրականու ճյչմարիտապրելու բարոյական արժեքԱնՀայտությունիցդեպի«գիտակցականգողլտ» բերվում բը, ընգունելով մեկը, մերժում է մյուսը, ապա սկեսուրը դարավորկենսաեհ պատմությունը,որտեղիացածայավում մարդկայինքսու, դավաճանական "Լ գալիք օրը կանխազգալու Հմտությամբ գիտե մեկ այլ կարեոր ն. փարքագիձն գազանաբարոէությունը: եվ այս անգամեղելությունը պատմփոփոխ մարդկայինՀոգում ստորին մղումները մշտապես ճշմարտություն տռներով,Հանղարթտ, բայց Վերինաււոխնանի վումէ մի տեսակՀավասարաչավի են: էն, դրանք առկա գոյակցությանանխուսափելի մարդկային Մարդ ն որմաներ բնության ՇորիղոնիցՇորքզոն դրամատիկչնչտերով: ն նսեմ ն են ն. արարածի մեջ ստորին վերին, վսեմ որակներն անխուսափելի ն՛ է անչնույն կերպ` երեույթների մասինխոսվում թյան, ամենանողկալի են ի կարող Հայտ զալ բարենպաստ իբագրության մեջ:Հետնապես նրաՀամար ընտրելով յուրաբանչլյուր բառր, տապ, առանըաճագարանքի,միաժամանակ զարմանալի, զայբացնոզ չեն ոչ վատմարդկանցարարջները,ոչ էլ ողեորիչ՝Հան՛ եղելության էությունը բացաոր ե՛ եիամադրության արտածայտություն է, մարձակ ձեռնարկուժները: Հայտող միջոց: իչխանի մայրը լաց էլինում թույլի, ե՛ այնանմեղիՀամար,որ մեռնելու ՀաղպատՀարս եկել: Ամուսինքժ̀պտնընս,օճիջը ՀորաքույրՍանիչակը երա ոչինչ չէր արբել, նրա մեղքը փաղագզոյահի Համզոյի ընկույզ Թալ տաոտքը Թեթն, թջել է բաց, միտքը մբամիտ ու հն' դառնալն էր, ամբողջՀայաաՀանկարծակի ականհասդեօբ բոչորըվալթլուկ լու: նինըերեխայի ետ Հետո է դայու: «Խոսթուծիծագկուտ Հ Թեֆլիսծցի. ղարարաղցի՝միլիցատանառջե թափված տղերքի էն, վախենում են լուրֆ կամ տխուր կամ ծանը էրնալուց, վախենումեն դուր թ, ովքնր լացող չունեին իրենց վրա ու լթաղողչէին ունեցել... Բայց նա չգան ու կատակում նն»: Ու ծառի վրայից նա ակամաականատես է դառնում չաց ծր լրնում ն էն խեղճ ՀամազիՀամար, որ բողկ էր կերել ու Հիմա Հեւո էր աղացպանի ու Համազի ոճրագործությանը, նրանք կազակննրին բերել, ցույց հչխանիառչն փախածգնում էր Ջաին-գազ սարում մի քար չկար, ձն տպելՄջնավորԷրը ն ներքեում կանգնածնայում են, (Թեինչսլես ճն նրանք պածվերկամ գնտինըչէր պատուվում,որ իր մէջ առներ նրան, ն գործն անելուց Հնա նրանք սռլանում կոտորելուկարմիրտղերթին:էրենց ԻնքըչլանթԻչխանիթրթփոցը... նա ցավում լաց էր լինում ն Իշխանի նն ն ակամավկա դարժածէրիտասարդին: ձիու Համար,որ ձրնք «ր արյուն չր տվել մարդիկ,Իչիխանից վաե՛ բարին,ն՛ չաԻչլանի մայրըիր մեջ է նֆրառում ասքի ծայրաթենրը` ն` Հաժազի չէին սպանծլ-ազատել տանչալի 4իուն մոր Հոգեվարքից, է, անդամ մայրը`պատմոզը, որ զիուցակից բբ: Այս առումով այն բացառիկ « աելմ է մեզը առաջ որդու դիակն ուզելու ն թեքած կանլչնքլ է կողմնապածությամը, չի կարող ամբողքուունի ռիղուն, աչթի ընկնում որ նման ծառա է եզել իչն դիմ, ե՛ ՀամաղիվէրջինԹառանչիՀամար,ե՛ թյամբ Հասկանալ սկեսրոջը: Աղունը չունի երնույթներն իր մեջ կենտրոնացնե"ունը թողած Քոչաքարա արոտավայր գնացածեզներիՇամար:«Էս Բոլորի զդացողությունը: Գատմողի լու, լավն ու վատն իրենով անելու Համապարփակ

չ

առա Հիչնցնում,

ղա

ու

ու

ու

ու

ու

:

ու

-

ու

է

ողբերգության Գրում

ֆորձով

ու

փոաղաղ-լոուձգվող

ե՛լ

է

ջաղացմոր՝

արժան Կրթությանը Գանիջի, ու

ե՛

ու

որդու`

.

"ոլիչ

ու

"՞Է81ո«նբում

ԱՐԸ ալով, մ

ու

ու

ու

իչխանի

ու

երգով պատմում: եվին դլխի վրաիմտատր լաց էր լինում է, չմոլորեցնն՛ս զաոել որդուսծ: «որդի» Թշնամում կարգաւ սուիի գԳբբից սլես ե՛ իրապեսբոլոր ծրեույթները`տվյալ դեպքում ն՛ Հասարակական, կենամեն կենդանիարարած Հավասսիարժերեն երա Համար,թանի որ դանական, ետ լաց է չինում ն՛ փաճվանսարոաունի: ի րավունք ապրծչու, դգոյատնելու փով ՀամակվածիՀամար, ն՛ արնաքամլինող ձիու ճամար:Բայց,որ չատ: ավեչի կարեոր է, նան երա Համար,ով սեփականարան Թշնամինէ: հսկ վերֆին դալիս է Հադառելէ, չմոլորեցենսռիդուսթ/ թշնամուս /ճորգիս եղրաձանգումը Լենի է վառելու, որ ծանրմեղք գործողըսլետք պատասխանատու իր արտարբի Ընդ ռբում՝արյունը սլետքէ լվանալմիյամը, միանգամից:Եվ չսյստեղ Համար: միայնառաֆինՀայագթիցկարողենը Հակառություն հկատել քրիստոնեական ումեն ինչ փմազող Բիր տանըսուրբ դիրք ունեցող, կարգախոսի «մի՛՞ սռլանիրՖ բարոյամիջե: նայխ՝Հարցը չի քննվում քրիստոնեական կնոջ վերաբերմունքի այն դարձրել է բնավորությաննեթագիկանությանդիրքերից: Մաթեւոսյանն նա թռակցությանմեջ ի Հայտ եկող հրեույթ: Բայց անդամ որպես Քրիստոնյա որ ոի կողմնակիցէ արյանվրիժառությաննայն իմաստով, ոճրագործությունը, են արաբջ հրանետխիստ դատապարտելի չաղացպաննՀամղոն, կատարել

վբա

ու

իմ

ու

որբ

ես

ոնգամ

է, որ փառատում

դեռ Հարց 2 դտնելվ̀երադաս-

որդին սխալ է ապրել մինչ Հիմա

ն

իր մեջ ուժ Ցեղիարյան կի՞ղբ կկարողանա" Ամճտիքյոն ընթացքում Ժվուժ չ՝ մենախոսության ողջ թեն հարաոտակով, տիարակվելու ալրելու կեցվածքն ռրի նախաձչարձակ բատ է այն գաղափարը, առաֆադիի ծնունդով: Այսուճանկամ է «արյան փոխանցմամբ» ռպայմանավորված ավելի

գէր պակասկարնոր չէ

ն

խնդիրը,Քանի որ «վնրադաստիարակության»

"Ի-

անտեղի չպարզասլես պարագայում Հակառակ գուն ուղղված մեղադրանքները ու ց եղի բարի Ա մետիքչան կրելով երակներում ԴրաՀամար էչ որդին, կլինեին: է որսլես մոբ Հույթերի ոլորտոււ մելու

արյունը:այնուամենայնիվ ալարկոտ դեպքումհրա Համար ծառաՀակառակ բնավորություն, վերադաստիարակվող դառնալու է անօնար մի բան: պարզապես յին կյանքովապրելի ն «Թոմաս արժմնքավոր Վուլֆ ՀրանտՄաթեռոսյան» ժմ.Քալանթարյանիհն է «երկՖ. «Աշնան Վուլֆի արնի Հոդվածումհնբկայացվում ՀՍառեր ձարցը Այս վիպակեհրիմիջեհղած բինդծանրությունները: քնեՎ ոուռայնըՖ ապրած ժումւժՀեզինակների եկատիունննալով վում է բազմակողմանիորեն` երանցստեղծածկնբպարների վավերականություն նակը,կենսագրությունը,

«Եթերիռուտայնբ», այլն: բնդծանրությունը արծարծած Թեմաների է բեն երկրիՀիմբ, Գաստամաղբն ընկալվում վիպակներում «Աչնան արն» հ այլ Հարց է, որ Փասարակությունն փովխարհն, տուն հրավանմեզավորին սլասոժելու մա այն առահցքնէ, որի մի մեծություն, որի վրա Հենվում է կյանքը»: է վբա բարգել: մեղքն ուրիչի Թերնռ մայիր՝ են երկու մեծ գրողենրիՀայտնագործումնեիր: չուր) կայանում Հետամուտ է արդաամեն մայրը` որոնՓրիատոնյա, ամեն Այսիմաստովէլ իչիշանի ամեն ինչ տփանող, ինչ զդացող, որպեսգոյընթացըչարունակող, դհմ ոչինչ Հետվասլեսն որդու Վեռնալբկման բությանը, արդար դատաստանին, Հետագա սերունդինչ կանխազգացողՀզոր ուժ, իրավունքունի զավակին, չունի, օտեզծվելԷ այնպիսիիրավիճակ,երբ միֆավայբիսխալը Հնարավոր Այսքանով ճանապարչին: ապրելու, մաքառման ենրինխրատ տալ, ուղղորդել մեկրնդմիչ»»ուզզել: թանի ոբ «պարապ սրտով» աւզիողներիվտանգավոր էն մաԽերառում ինչը մասին, է կաբելի խոսել բեղծանրությունների միայն Հասարակականորեն ներողամտությունը Համար:ծետնապես Հասարակության է, ավելի Դ որ ինքնածայեցուզրույցմեհախոսություն տուցմանհղաձակըբ: աննհրելիէ: Հանդեսը վնասակարի Հետ է` առանցորի կյանքը Ետ մչտապես զավակի Է : ճանասլարծ քյանտանող իր վրաչ «ա, Ավետիբիտեղըվրեժի տերըչէ: Այդ պատասխանատվությունն որ կլառնարանիմաստմի բան: Մայրըո̀րպես կյանքի սկիզբ, Թ-յլ չի նա Հակառակորդինգնդակածարծլու նրան ունմցել, չի միք Իչիւանը, վերջբել Բ այցԵԹԵ բնդՀայրենիքը: ՔՐ մոռանա. երկիրը, անցյալի, իր տունը, իր որգին այեջան էր թչծլու, մինչն տրաբեր, բայց խոզարածը փլբերի գլխից տալիչ Հերոսուծիները,ապա ռիհնման են Վուլֆի ե Մաթնեոսյանի մեջ «ԴԱ Հանրության առում. են ու կ մեղք Բչխանին ծիծաղում աղզերքը սպանում է: Ջորանենց Միանդամայն են ն. դրանով Հետաքրքիր: 4լ տարբեր չակիության մեչ նրանք էր, ածթ սրտում ինչքա՞նէիր ապրեցնելու»: ա պրած կյանքի: են նրանց տ րամադրությունը, այլ այս զոիծերում մայինրի Այսքանովէլ ավարտվումէ Իչխանիլեգենդը: է ներառում ամենո իր խոսքիիր» է, Եթե չատախոսում ամերթկուծին Հետ: նրախոռջի ՎերջինՀատվածըկապվածք պատմողիեզրաձանգման ե դա ավելի ամերիկյանբաիբերին վեհատարբեր թեմաներ ու մարդկանց, են: ու Հատակ բ նոխիստ սրված կապիմեջ Սկզբում սկիզբն վերֆր որոչակի չհսնում մեջ / «Ամուր է վերագարձի նլքբ բարերողվիպակէ, որ փրկության է ճթե խոսքիօկզբում նա ոչ միննույնբառերով,կրկնում Հ վերֆում, բոչումը Հողըտիրոֆըչի մոռւանում...Ֆ՛, կֆրկվենթ: երկու ոտքով կկանգնենք«ողին ասվածիչունի զայրու խիտ էին կտբուկ,ապա ավարտին են խնդիրներ, խուքր բնորոչումները Հանում դոյսբանական ապա Մաքնոսյանիմոբ առֆե ինչ կարսկզբում: թի խոսքիայն կոբուկությունը, Հաչվով ոչ մեկի վերջին է, այստեղ փիկությունը Աբզու- մարդկայինտեսակիմասին «քար» է դառնում թե պապը կռանում, Որդուդիտողությունը, է, որ իր երնույթ ծավալվող դուրո դ.տեվող, լ չէ: Դա մարդկանցից Վեռւքում տառաձեռքով ու ձնկովչէր մանենցՌուբենիոռթի տավ.Քանի որ վերջինսհչխանի էլ Աղունի Այս չպայոճառով ընթացքիմեջ է առնում ն մեացածներին: այնքան էլ ճիչտ ձին նստել ն. դրանովպապինօիինակդարծնելե ցավի են երա Հնարը չունի, կարողանում անքը նման է ողբերդության,որ ընդ մբանդամայնեռր չույսի տակ է բացապարզում Դքր չի Խաչէ, ապա մոր ւպատմությունը Քիչ Հույօր: տեսնելու ն որդուն մեջբիչ չէ վերադաստիարակված այլես իոկ դայրբույթն նրա անցած կյանքը, Հոթ մաին հղած որատմությունը, էրեույթները արնելքցու զղացմունքայնությունը, դում է Աղունի կ երպարում չունի«չե ատոիճանը,ինչ անսանելի էր խոսքի սկզբում: Հետո մեկ Գատժողեիր մննախոսությունից,բնրած փատոարկումներից ե., 1391, էջ 129: ե

«Թե՛

ու

է

ու

ու

ու

Հատվելու

ՀինգՎիպակ.

սրվածընկալելու ն դրա արդյունքում կտրուկ արձագանքելու վաթՔեչը ծակադիրէ ամերիկուՀչու Համեխ ինչ Հասկանալու», թագիծը, Հանդարտ, ապաձովապրելու պածանջ-ճորդորներին, ինչի Հնաբավորությունի Մաքնո«յանի Հերոսուծինզարգանա չունի,Քանի ոբ դրա պատնառները ոչ միայնէր սրտով

ն

քե Համաչթարծային գրականությանմեջ Հաճախադեպ աստվածաչեչյան Թեմաներինորովիմեկնաբանման է. փոր4նրը:Քրիստոս Գոնտացի Պիղատոսի

երկխոսությունն է առացելինչաոլես ամենատարբեր իմաստավորումներ արվեստում, այնպես էլ դրականության մեջ: Ամեն պարադայում ծրնույթի

զարգացումըժամանակի մեջ ռթոչակի«րիճաչափության է միտում: առավել քան մեկ այչ արվեստագետ,վերոչիչյալ Դոստուսկին, իրագրբուԲյն մեջ կարճորում է բարու ն. չարի Հանդեպմարդու ուղգակք փոխՀչարաբեբության խնդիրը: նրաՀավատաքննիչը Համոզվածէ, որ ազատությունը լուծ 4 մարգկանը երանքի վերջովար կդնենիրենցազատությունըն. կխնդՀամար, բեն.«Ափելէ մվ է ստրկացրեքմեց, բայցվերակրեք»Դոստոնակու ՀՔրիստոօբ կարհորբում Հէն մարդուն, նրա գոյությաննպատակի,նա ոչ Թե պետք մ չռոլրի,այլ բմանա,Քծ Հանուն ինչի է արում: ԱյսուՀանդերձ, Բում է Դոստոնակին որբոչակի հածանքիտեղ է թողնում, նիա Հավատուբննիչի Հերքում է Քրիսթոսիռւսմունքը` անցած125 դարերի ոլաչոմությամբ,ինչն էլ Հետագայում Լ2 Այթմատովին ծեարավորուլթյուն տվեցբեդլայնելու այս Թ0ման «կառափնարան»: Աբդիոնկանխատեսում է Քրիատոսի Համար գալիքը` նրանք, ում խաչն, են ես րանք, Համար ր խաչհլության գնում, թեզ վբակծիծաղեն:Իսկամենից ու ձետնեողական մոատանջողՀարցն այն է, հի մարդե այգելես էլ չի լո'Փէլ «այն առծղծվածը,Թե ինչու է չարը դրեթե միչ Հաղթում բա-

պարգառըես

:

Արոոքոնական

՞՞

բ. գա

Տա բնկալու. :

րը:

ն

. պատկծ րացումնեիր ձիմերվերՀիֆում

են

ավանդւսկան

ժեչուանկուսավոաղին անվանում է «րարի մարգ», ինչն կ

գայիույք է այստեղ ցնպվեց- մադաղաթի վերֆին առափացնում. «Գիզատուն ահզերումնա ցանագզանեց աթաոր... «առավելագույն վախկոտություննէ»:/:

կան մբ

ծիքչատերնէին պիղատոսաբար լվանում իրենց ժամանակաշրջանում,

Դոք: րնույթն

առավելբարդանումէ Ֆոլքների երկում:երա ճերոսներըկաբացճակատգնալ չարիքի գեմ, բայց ժամանակակից աշխարծում նա չարը ոչնչացնելու ում չունի՞: րող

ճե

Սաթնոսյանի «Սառճրն»անկասկածառնչվում է ավահխդչական չարի ճամբնդձանուրկատեգոիբաներին: Եվ այբբանով միայն Ընղծանբուու

բարու

Բյանեզրեր ունի վերոծիչ ալ գեղարվեստական ծիկերիՀեւհ:

Չ

ե. չչ 27: Ձինդիղ Այքմատով, կառափնարան, ւ Բուլգակով, Վարպետը Ե.,1983.էջ 369: Մարգարիտան,

3 ՖԴՂԵՑԻ

Փօուճք,

4 ձո.

ԷՐՈՍ:

ոօա,

ՈքուՎո,ԻԼ. 1997.

ՎԵՈԺԵՇԻՏԵՐՆ,

ԽԼ, 1988, «ւք. 266.

խորթ Քանիոր Սաթնոսյանին

կյանքը վերակերտելուհոլատակով դիմակի գործածությունի, կյանքն իր տարբեր սխեմաների մեջ խցկելու պաճանիր, ուստի այն իր Հարստությամբ տնական,ազատ Հոսքի մեջ ներկայացնելու ներքին մղումը դառնում է գերաՂԸ, վախնդիր: Բայց այս «կզբունքային են

տոս-

պայմանականությունենրի րաբնույթ ու

ԳՐ նչէբրա Աարրորուիյանի հոգ

որա, ՀԱՐ» Լ եիԱրա» «1ո չՀԵՐ: Գարա կենսավխորձի, «ուրիչը» ժողովուրդն երաչեզվամտածողության, աղան

կ մեն

լուծել

Հարվածով

Է

ղարավո

ոէ,

"

ճ այդ ապրած

հրա

է,

ֆանը ճակատագիիկրողը:

Համասի չաիի պայթարն անչատական բնույթ ալոթեռայանի անձատական մայիբ,

ՊԻ

հ

բարու

ու-

այդ եր:վեպակում «ուրիչբ խոսթի» մուբյեկոը՝ բի բախումն ի վերջո Հանգեցնում է Համբնդձանութազգային կենսակնրպի՝ Հանդելով ավելի ընդՀանուր, Համամարդկայինոլորտների: Սս ծանը կենտագբություն, դժվարպատմությանքառուղիներով անցած ժողովրդիկենսափորձի բարուլթյունն նախաստեղծ հզիագանգումէ, որ իր մեջ պաՀչելովատտվածային ու մարդասիրությունը, Հանկարծզլուժ է, որ այգ կեցվածքը պատմության գ: անտեղիչոսյլություն Հանդեպ միամտություն Վերաէ անդոբբությունխաղազությունի: ֆեզը նախբնորել սերվելէ միջավայրը,ինչն առկա է եուլզակովյանթեկուզ հ խիստ պայմաուժե-

ու

Ավիշրքի

«Սատերում» չատ նականգեղարվեատական աչխարձում: Վախկոտությունը

է ծամընդձանուր ինջնախաավելի ճառխաարվակ բնույ ունի.այն վերաճել

հության: դարձել է միանգամայն մլ Մա նիան չատ է դուր վիճակ, բնական Բութ) հարծ դալիսայդ «ապածով» ու «Հանդարտ»ապրելու ձեր: Փոլքներըգտեում է, որ Մարդնբեդշանրադլեսընդունակ չէ Հանդգատի': մաթեոսյանի Հերոսը մարդու ն անասունիմիջե սաշմանագիծէ գնում, հ այդ սաչմանըՀիչողությունն է: Հիշողություն ունեցողը չի կարող անգի» ապծս, մարգ հս, Փաչիվներ չ «վառվում բել,Հիչողության մեֆ չենել,նշանակուժ ունես, անՀանգիստ ես կովե Հիչողության մէջ չիս Հրեն բաց դայու են /243/: եթէ ժորթել» Հորթին երեկ արածում առանց Հիչողությունների, իսկ գոյություն ունի ոչ նեիկաֆոլքներյան բնկալմամի«խաղաղեցումի ժշտապես

Հոր"

ու

:

-

է

«մնում» է միոյն լաէ մանրաճՀաճությունեերից մաքրվածե արդյունքում վը, ապա ՍաթեույանիՀերոսբ երբեքչի կարող անցյալի մեջ Հանգստություն ու ինքնին լեցուն Է Հանդարտությունգտնել, նրա ապիած

կենսագրությունն

աշխաբճիցստացածռւղղակի կոբծանումների սլատմությաժբ,զիկանբներով, ն Հարվածներով, դա ավելիբարությանըծառայածլինելու, բարի կործանարար

է սայմանավորված: իննչուՀանգամանքով

է ճշմարտության եթն ֆոլքներյան դրամատիզմըպայմանավորված է զատել արդարությանխաչելությամբ/ ինչն իր ուղղադիծարտածայտությունե ընկալուժննիիպաապա մաթնոսյանական «կԿառափնարանում»/, Այթմատովի բագծում Համար հղբաբեքնին Հասկանալիհրեույթ է: ԵԹԵՖոլքների առկա է տեքատի օկիզբ էլ չէ, է, ապա Սաթնոսյանի Համար ձանդում ու

«ա

սւ

սա

Պոաաաաաատատաատաննաանատատտտանանանաւ,

11851266, ԸԻք,

263.

սա

Մաքնհսյանը:Մարդուն:նրան,որի մեջ կննդանի խորքում, գա ինքնին Հայտնիբանաժեում է: Մաթնոսյանի Բայցո՞ւմէ Հավատում Համար ձրնույթ ում չն մարդկային որակները, մեջ դհունսբարձըէն մարդկայինարժանապատ4քոջ 8 բերում խորքային,փիլիսոփայական իմաստ: Պատմության մեջ գիտակցությունն անարդարությանճանդեւղ ուննցած անձանդուրբության ծառայողիչաւո ավելի Թանկէ վճարում, դուցն ն առանցին պլածերի վության Աչխարծի,մարդու, ամեն ինչի ՀանդեպՀարկ է գործնական չէ ճարում կյանքով/ինչպեսՖոլջներիպարագայում,բայց օեփական ժողականությունը: լինել փնչոլեսքո արաանգնականվլատասխանատուն ուննեալ, րությամբ ընդլայնում է չարության ասՀմանները:Նա իր ներելու, Համընդչա-վերաբհրմունք Համարի:Քեանիոր իչիանն Հետնանբքների էլ դրանցիցբխող նուր խաղաղության,արդարության այնպես ձդտումով,նոր արյուն թափելըբալառելու բբների. Հենա գիտակցումն զգացողությունը, միտումով «իրենով» է անում չարը, այն Ճամոզմամբ, որ նման քայլն ավելի ունեիայդ պատասխանատվության հան արմատախիլ անելի ժերժելին վատը, 4եռնարկումները, Է ամրապնդումսեփականդիրքերը, իսկ իրականումման Հասարակությունպեսնրաքտյլերը, ես անարդարություն Անմեզապարտի Ննասոամի դառնում է սեփականառաքինություննհրի Համարումէ իբ «վարքը: գերին`նա մեծացնումէ նս: չազմանՀնարավորությունը՝ գործում,եթե չատ բան մեղավորիններում ասպարեզըթողնելով վատին,աքտաքուստ բարի Պէ է չարի սածմանները,Հեւոնա-

.-

ու

-

ու

էեքնասչն`

ներքուստ չար

անմեզարյուն թՔափողին: է մա վերասերում Է Հասարակությունը, զարգացումն ձրեույի. ճն ները ճե բերում ւյլ բովանդակություն, բրերը կոչվում են ոչ էրեն առղաբարոյական միջավայրումբարին «դառնում» է չար, չարը` բարի: Նման

ու

Քւու,

:

ա

անուններով`

ըեղլայնում շատացնում, Ներողամտությունը

էլ չենք չի փրկումդրությունը, երեսը չու. տալն անդում զզվանքովվատից պես է դրա ճարկ կանխել ավերիչ կամներելումասին, դրանպաշտպանելու խուում գիոակպառտուսսխան սռռվու թյան սեփականարժանապատվության ընթացքը` ու

խավախի,երկերեսանիության, բարոյական ցությամբ,Շակառակռ"լարագայում ձգտում վ ատին վ արքագիծը կորստի, քծնելու արժանապատվության լիության, Մոթեույանին չենՀետաքիթիում գլոբալ, իրականությանՀետ շփմանեզնորմա»՝վերասերելովՀասարակությունը: է դառնալ րէր չունեցող գաղափարները: «բարոյական եթեբացաչայտվում,ներկայացվումէ որոչախոսելովխիստ թրոչակիմարդկանց էրադարկին, ապա այն խորքում չ0 կարողչունենալ ե Ընդծանուրը:կրոնի գ րողը, ԱյսուՀչանդերմ Հանդձպ է ընդծանուր երնույթներին: հրո ծերութ վերաբերմունքը մասին, Հազորդակցվուժ մշտապես է միջավայրիՀոգնբանությանձությունների սպլայմանավորված Հուսմրէ վատբ, ետ չարը, որի վերջո բացառել կարելի բացաձայտմամբ: մէֆ վճրասեիված չենհնթադրում, երբեք իրականության մեչմեղբիբավականա չավ ա նխուսափելի Քամինունի Հոգեորականությունը: վտանգավորը:Այն ուղղակիմարգկության բակականորեն չության մեջ անխուսափելի ԵԹննախորդները է այնքանով,որքանովոր մարզ արարածի գեկիցն խոսում են դաղաֆարախոսության մաանզորության էի ե նսնմ աին,ապա Մաթնոսյանը որակները: Իսկարիությունն վախկոտությունը վսեմ դառնում խոսում է դրաա̀մեն ինչ ենրնչու պատրատտակաչափանիչ են մարդ արարածի, մնալու բարոյական մության արդյունքում վատին,Հնտնապեոն չարին պալուպանելումաին: նրա կոչմանը Շավատարիմ ու

ու-

ու

«Բոլորինֆերելը ամեննին ավելիավ չէ, քանոչ մերին չնհրելի», է ացում :

մառոչը

-

Մաթեոսյանի գեղարվեստական աշխարում Հոդհորականն ավելի անկեղծ մուտ:

իսկ մարդ լինել նշանակում Ե խնայել թչնամուն, սեփական սխալվել, նչանակում է պարզապես ալ նրանից: չվախեն

բարին Այն,որ Մաթեոսյանը

ու

չարը,

չավն

ու

վատը, վսետն ու

նսեմբ

որակննը,դրանով ստծզկյանքի անխուսողիելի ջու րական, քան Ֆոլքների Նա ուղղակիորենխոստովանումէ Համարումէ Հասարակական անզոյալ դեպքում Թուկերպարը բնույքե ձելովբանաստեղծի բությունը իր «րաշտւզանությանը ինդչանրական դիմած ժեղավորինպատժից, Հատուքումից այդ Համարհլու, վատնրենը ամենը "լավն առանձնացնումէ այդ ոչ Սե փրկելու, այլ գոնե դրանիցձրկու թիզ Հեռացնելու մանյանի, Համր: եա՝ որպես տատա նԱՀա թե բանաստեղծը ինչու սովորականմածկանացու, տերիլինելուՀանգամանքը: ամեեք փրկությանՀամարառափարկումէ դիմել իրական ոչ Թե միայն այլ չարի: է տաղւապում, ցավերից ներում«չարուբարուֆ մարդուՀեղինակությանը, էկ թանի ոբ Գայոց բանաստեղծնէլ այս աժենի մտքիտնական անգամՍաթներսյանը այս աւտոիճանում Հչաթուրարու ԸնչՀանրացման ցավից» մեռնում է Հռուսաստաններում», ուրեմն «յլ ելք չնա, Շայաջթը միտված քյանիոր Հեղինակային փախուստիցբաջի: չարժումըչի Համարում ավարտված, Հ ամարել նա է սեփականը վությամբ անկարող է ընդգրկելու ամն ինչ: եթե մաեոռյանն առաջադրում է իրականՀարցերէ իրականպատաախաննեը: նա` գրող. երնույթորպես է՛ Եմ այսանը քիչ է ասել, Թն ակնքայ» է փրկության դածիճին, ե՛ դոծին,ուրեմն իր երկբի«էրը չէ: գաղավարախուսության կողմնաարվեստագետ, ներնբրենց Համբնդձանուր ծիրի մեջ ներկայացնող անզորությունը:Բայցամեն ինչ դառնում է չառ» ավելիլ"«րջ, նիբ Հոգնորանա չէր կարող լինել դ եպքում Հակառակ զած գիրքորոչումչի կարող ունենալ, ցանը,կոչմանըՀավատարիմ, ե... : փորձում է պաչտպանել այց ն. կա: չասել այն, ինչ իրականում այգ պարագայում դժար է սլատկերացնել, ճմարիտարվեստագետ թն ինչպես,ինչ ձեռվ է Հեարավոր ստորաքարչությամբ, ն թրննց ֆաղացպանը, Հայրը` նրա աւզածովելՀասարակական Համազասպը օրգանիզմիինքնամաքրումը: Այս չեսլքում «զոծը» առավել ապաճով զգամ եչ ք ե ծն արչավիրքների զաղիք ով գիտե գուցե իրենց «դաճիճը» կարող իրենց տեղերըփոխնլ, ու չատ բան կարող է ինքեան» Ք են անմիջական մասնակից: Իրբբն լու նպատակով ոնիագործության դառնում որակ դառնալ: ե չ՝ մեռած, որ կարնոր մերժխեղճուկրակ ազդին Հոդով փրիստոնյա նթանբ Աֆորիզժներ, Եթն ան,2989.չչ ՃԵՍ: ու

մով,

Դու

մեղավորին

ւժ

վածձին լինելու: Բայցդա միայնքրիստոնծական Հավատքիչիֆանակում, ինչջ էրբճք էլ չի ընդգ կյանքնկր ոզջ բովանդակությամբ անկանխատեւի ձե ծրնույթներով: ձ, որ Համազասպը Պարզվում չավ էլ չարունակել էր

կում

ու

ապբել,

միջավայրիկոզմիը ձալածվածն մերժվածըչէյ նա ճննթակա չի դարձել Փրիոտոննականանեծքի: Դրանքբավականաչափ են Թույլ «փատտարկներջ ապրելու, գոյատնման ցանկության կողքին: նա չի կարող առաֆնորդվել մ ռր ոչ մի կեծիպ բարոյականությամբ, չի օգնում էրեն,Ֆո դրա ժամանակը չունա

ու

նի, քանը որ ապրելու մղումը ուժեղ է նրա մեջ: ովյալ դեպքում Սաբդառպանը չի սպրում զղջման այե տառապանքը,ինչ Դրատոնսկու Ռասկունինովբ: վքբլն պարագան քրիշտոննությանըբնորոչ երնույթ Էէ: Ռճրագործն ի վերֆո մինչն վերֆ չի ընդունում մեղթը, նա Համոզվածէ, ոը միչազայրնայնուամենայնիվ է վարվում իր Հետ, անարգարացի ամեն միջոց է

Հետնապիւ

րուսներն աղաղակում են «Տե՛թ, ողորմեամեզ», ինջը, ոթ դրա կարիքն ամեուներ, չի կարողանում ասել`«ԱմծՓ-ն»: նրա Համարչկան ետդարձի չա չնչավոր ն անչունչ, միտված է նրա Հոգու աշխարծը` տեսնում է Շեքոպիրը ինչպես ոճրագործության Հետնանքներն կործանմանը: րականությանմեֆ, այնպեսէլ ոճրագործիներաչխարծումտեղիունեցող ողկրգությունը: Դոսթոնակումոտ նման բան չենք նկատուժ: Շեջապիրի Հերոսի քբ ՀողումասինՀոգալուց բացի,նա նան մյուռ մարդկանցծրֆանկուՀաժարկարնոր քյո ն ողբերգության գիտակցումնունի: Եթե Դոստոնսկու է մարգկանցնծրչելել Ֆառայելու«բարուն, իսկ անարժանմարդիկՓառայուժ հն «չարին», առա Շնթապիրի Հեռա արմանասլաովությու նը:մի կողմ Է չչիված:Ողբերգություննայստեղ կիկնակի է ՀՔտնանքներով. ոթ այն բերում է մարդկանցն այն Հավերժական անեձբով, որին հնթակա է Հանցագործը: Այս Համեմատությամբփիլիսուիան ցույդ է տալիս, թե «ինչում է փիլիսոփայուքյան ն քարոզի միջն հղած Հականտարբերությունը ն ում է անծրաժնչտքա-

չե

Ամբողջ ճանապարՀներ:

Համար

հրեն պաչտպանելու, գործադրել հրենփրկելուՀաւհմ: Հետեապետ Մաթեւոսյանի ւատրամտ է այն ոճրագոիծությունՀամազասարը ներին, ռրոնց մասնակիցն է եղել, ավելացնելես մեկր՝Իչխանի սպանությու- բոցը, ուժ փիլիսոփայությունը»:: նր` ազատ, անվտանգապրելու Համար: նա այս ամենը հախապատրաստել ե՛ Սակբեթին: Հիշատակում է ե՛ Դոստոնակուն, եթե Մաթեոսյանը է վաղուջ` չորձիդնելով Հնարամտությունն միֆավայրի միամտությունը: է մեջ վերացարկված ապա ծրկնա նախբնտրում նրաՐ յինի դաղափարը, տեքստից Բնականէ, որ չի կարոզիրեն ապածու զզալ այնքանժամանավ, բանի ձարկ

:

առա-

"Է

կենդանիէ միակ մարգբ, դքճու ճ ճի չի վախենումՀափադակորգից Թույլ չէ ոռա հրեն մոլորեցնել` կործանելու Համար: Հե Վբիպի իչխանը արքնացած Թշնամուն ճրբեք չր ների, ՀետնապեսՀամազասպի ինքնապաչտպանական բնազդը նրան է ածելու ճանկարծակի մչոասգես Հարձակումին դիժակայեզրառրասոտ էրէ Համար: Բայցչէ ոի մարդասպանը, որն այլն չի կարող ոբնէ կերպւշեցյա՝

լում եղածի,կատարվածի մեջ որեէ փոփոխությունմոցնել, եթե մբելչե վերջչի կարողանում «ղալ, այսուշանդերմ դա Հը նշանակում,որ նա Համոզվածէ իր քրավաջիությանմեֆ.ն Հոգինչի զգուժ ոճիրի ծանրությունը: Քոն որնվ ստեզծադործության մնջ գրողը գործածել է «աուզան ոիլես կեբպարաստեղծման կարեորմիչոց: Նա չե պատմում մանրամա-

Առավել,

նորեն, Հերոսների առանձին«եպլիկեերը միայնոբոչ պատվերացումեն տալիս դեպքնրի մարդկանցմասին:Մանավանդ օր խոսքի ժատուցմանասքային ձեթ պարզապլեց բացառում է մանբաժառնություֆները: Դրանքմնում են բեԹերցողի հքնակայությանը: նրբին Սաթնոսյանը է կատարել: ու

դիտարկումներ

եւաչի փորձել«վերադաստիարակելՖ մնչպես դա անում է Դրոշ Հեբոսին, տոնակին,այլ ենրկայացնումէ ոճիրի անդունդրգլորված մարդուն, որը նան կարեկցանքէ Հայցում միջավայրից. իսկ ավելի որոչակիՔ̀րիոտոնյագրողից: Է. Շնատովն իր Հայտնի ուսումնասթրությանմեջ բաղդատել է Դուտոնսկու ն Շեքսպիրի ոճրագործ«Հերուսննիին մ. Մանրեթ/ դբա/Թասկոյնիկով նով իսկ բաֆածայտնլովգրողների աչխաբձայացքային տարբերությունները, ծրնույթների ընկալմանտրամագծորեն Հակադիրձեծրը ն այլե: Փիլիսոփան ձ, ոբ Շեթօպիրն ննատել ակնձայտորնկ գերազանցումէ Դոստոնսկուն՝ՀոդնբանականՀիմնավրվածությամբ նակ քրիստոնյայիվարքագծով: Շեջազիրի Հերոսըտառապումէ էր զոծերի տծւիլքներից,մտածում է բափր Հովուման, այն «զղծելուց ցառապես Հեոռ այլես անծնար 4 աղոթել: ու

ըոբգիմքջ՝մարդկայինսաշմաններչճանաչողանկումը: Ակնձայտէ, որ գրողը ծպատակ չ( ունեցելմանբամասնորեն մարգատպոանի բազածայտել ն նրան«օգնել» է Շեքսպիրը: այստեղ, անկասկած,ոբոչակիորեն ծությունը, «միջեռրդավորվածտ ձմով Հնտաղասնրունյներին է Հասել ՀամազասՄիայն պքվերջինխուբը, ինչը ոչ միայնանչատիհերքինտառապանքիվկայությունն է այլ նան Հեղինակայինփիլիտոփայական մեկը, որտեղ հզրաչանգումներից հրնույթներիբնդՀչանիացմանաստիճանըթվում է այլնս Հնարավոր չէ բե-

Հոջէրա-

դարձակել:

կատարած ոճիից

Հեխո

Համազասպնապրել է աը սրտում, նման ձեով

տոլն էլ մի բան չէ, ինչր չնքօպիրյան Հերոսի ներքին ցանվությունն է /«Ապաչով կճրպով լինելն է բանը»/: Այնքան չատ է Հեզված արյունը, որ Մապրեթի ազատվեց»: Մաթեոսյանի մաՀով «Աչխարբծն Հերուի նան ծանըինքնակեՀամար վախովապրած տարիները եղել էն տառապանքի, զեջուժների Այեքանարյուն կա նրախղճինծանթացած,որ այն բեռ ժամանակ: է նույեիակաչլխարձիվրա այն էի եղել,ոբ «օֆ, ալ տղա, երկիրը վերջին Թառանչն ավ»: ՇիքողիրյանՀերոսի արյլունածելլործիլակերոլնանմիքականոթեթնաց բեն ազդումէ ն. միջավայբիվբա, սպանությունենրի Հետեանքներիչարունակն. Մակբեթի վում են, չատերնեն լբել երկիրի,Շետեապես սպանությամբկանխվում է Համինդչանութ բեույք ունեցող կործանմանընքացքը: «Աչխարչն սզատվեց»Հ̀ամոզված է Սակդուֆը. այլես վտանգ չկա Թագավորության Համար:Մաթնոսյանի խորթ է պաթոսով արտաՀերոսներինընդՀանրապես ու սնփականուսերին «չափից ավելի» մեծ բնո վերցենլը, Հարոն ու տառապելդրա է իր արածի ծանը Հետկանքներն բնականաբար գիտակցել

գոյությունըթարչ

դարձել Համազասպի

Հայտվելն

Իճ., 1990, ու 1«8օրքթօօել ֆատօ«օֆոյւ», Ե.1991, 2եեբսպիր, էջ 280: Երկեր,

7, «ռք. 85.

Համար: նա ձրբեք էլ չի մտածում, թե իր մաձով «այխարձր կազատվի»,քեջն այնքան մանրըէ ու չնչին, որ հր բքոությամբու դավաճանությամբ չէր կարող

մեկի Համար այս կամ այր պատկերըկամ բնավորությունը փերակերտելիս:Իեչ առանձնաձատկուկրնեվիպակները: եե արձակում կամ թյուններեն դրանորում մաթնեոսյանի պարտագիթ պատկերավոր է, աաա այսանզույն մյոածողությունը չափածոյում

չէր կարոզլինել նրա Համար: վերջինաթտածայաությունինան վրայում ք զում: անն առուՀամազասպի սուսոասլանքների ավարտիմասին: Հիչտ ` տարիներառաջ նա կարողոկան տելէր խուսավել արդարացիպատժից,բայց ոչ դրա Հանդեպ ունեցած աճից: Բայցինչի՞ մասին էր խոսում Համազասպի վերջին թառանչր. «Օ-Փ, ւյ ղա, նիկիբը թեթնեացավ»:Մաթնույաննընդարձակժամանակի մեջ է տեսնում լավի վատի, բարու ն չարի, վեօի ն նսեմբ միջը չբեդծատվոզ ԳակագՀ Դա ՆիցչեիՀամարտառապալիցկրանքով ապբթելուց Փետ բամիասնությունը:

այն արտաճայավումէ սլատկերենր»վ: այպիսին,

վտանգսպառնալալխարծին,բայց որ իբ մատնությամբավելացրել է առանց դա լավ 4 Հավանում, այն էլ մեղավորախարձի ծանքԸնթացքը, ուստի վեր-

ու

այնջանբազմածավալ, որ ազդակ է դառնայու

ամեն

անցումները եթե կատարվումեն խոսբի փոխանցուկինովլովակներում է` այչ Հարաոանում ք զատկերույին բեռով»: մով,մինեույն բառըչե դպինվում, եքե խոսքր մասնավործեթ «Այո կանաչ կարմիր աչխարձծր»կինովիպա-

պատկի չուրի, ապա կարող ենք առել, ոբ գերակա նչանհակություն ունեն կերները,Հերոսների խոսքը բավականաչավիքիչ տեղ է գրավում ընդանուր Աչքը նժան է օբյեկտիվի, որ ընդգրկում է ամեն ինչ կամ այն, կառույվում: սանզծում նն ինչպես մարդկայինճակատագրեկել կարձոր է: Պատկերներն

Հարաչարբժ «Մակբեթիտառապանքներընավխապասորասաված դիեոբուժ տարածական գլբմվագների փոփոխությունների` քանիԽոսքի միջոցով. ամենի Է է միայե երո ով երա ով ոչ Փամար, ծառայել չարին,բայց ծամաի: ծառայել Համագրժամբ: ն մ, որ ծեվում, Ամենպարբերություն է բարուն» ռրոչակիպատկեր ծավալվում նում մուռչե էիր Հարաբնրական էրվիծեքատեքատից ստացված այնէ, որ այդ վերջավոր»ւմբ, քանիոի հչինչ Մաթնռոսյանի Ամբողջ հզրածանգումն ավարտվում, այլ միայնչարունակվում է: նրանք, ռվթեր ռինփչավով մեղք չեն գործլլ, ւապանքները կրելեն ոչ միայն '

ստա-

տա-

Քն այլե.նրանք, ովթերդարձել

նացնողները:

կոռբծանումների պատճառն ու

ոճիրնփբակա-

է ձ, որ առհղձագործությունն Ազնչայտ մեե Խջիաշանհլմամի առնչվում

«Մրձամորի»«բարու

ն

չարի» փոխշաիաբնրությանխնդրին: ելե

լա

այգոլես

է, ուրեմն ցարմանադիչէ աչխաթծրեկալմանտարակեիպ,Շաճախ Հակադիր Հայացքների Համադրումները, որոնք կոչված են մեկ նպատակի ընգգրկել անընդգրկելին, կյանքն ամբողջության մեջ:

վբա: ծերնաթավիխնպաղ այդին դարավանդների «Աչնանայծառ են Խաչամի կույտերը, մոմի 4ոիննիների չաիթով, ծխում մակ,խնձործնիների ու

պեսուղիղ երկու իաչել տանձենիկարմրւսձտնբննեիովբոց են ֆատրվանում, միակուշացած աինկածազիկի կախել է դլուխը: Մերկթնմորննու վրա մի ծիտ իրեն կորցրած: Սրգտել է իր վերջին խնձորը ն հտցագարումէէ ծրճվանքիցը միեդրիչռրացած տերհհերը թելքն քամուց թիլթեղաժայնխչբտում փե: Ամեն ինչ որոչակի է: Գիեօվիպակի «կիզբն ալհանայինգույների կոնտՀետ հան մտբամաղբությունէ բաստայինՊամադրումներովպատվերների

սզարտադրծելով նույնիսկ փբշենից հիաժչտությունը: «արտածվող սանհդծում՝ ոի գնալով պիտիդառնա լույսի Մե չժ,առինքնող, ոլէռ, ծորացող բեությունից դղբամատիկ: ավելի ռիոչակի որթանէլ խոսքը քնարական3 ՀարձակինինոբոչՖ, այտուծանԱյստեղ

նինովիակները

ոԼ

Մաթեոսյանի կինովիպակենրը մեր դրականության մեֆ առանմինԺաֆրի են: ամբողջական արտածայտություննել չի կարելի Համարելկինոսցե- գերմդժվարէ որեէ արտածայտությունկամ բառ գտնել, ինչը կարող է էկրաՍբանջ նի Համար են, որտեղդբողնաչքի առն ունեցել 1 ինչաչքով ընկալելիպատկերներեն: Այսուծանլինել ավելորդ: Դրանք կինոպատումներ Դրանք նարներ: դերձ Սաթնոսյանի՝որպես պրոֆեսիոնալ սցենարիստ,կարողացել Է Հասնել պեսկինոյինենբկայազվող այնպեսէլ արձակինը:Այս Համադռլածանջները, են մ Համար խիստ կարնոր, էական որակի: կինեմատոգրաֆիա բումիը ծեփելայդ երկերը: ուղղակի էր Մաթնույտնի կինովիպակների անխումափելի հերազդելու, Հանդիսատեսի անխթուսավիելիորեն կորդնել է կյանքի մեջ բոազակայում դրա եթե ննրթաղխանցելու Հատկությունը, Հոդին տականխուքի Համատեքստում,իսկ վերջինս ամբողջականաչխաիծ Է` ներ» թատերայինբախումի հն է ռաճմանավավկ, Հուքր: Այս դրվագր կարող դեպքում օրինաչավփություններով, թին Հնտնապեսդրանք նալու որոլես դհղար» ոպավորությունթողնել: բարձրաիժեր չործեր: Որքանէլ տիովնընթերցողին, ոփժիսորին, վնատական ւիբո մասինէ, բայց մեր աչքի տոֆն ԽոսքըԴիլանի ողբերգական ն. Սոնայի դերասանինփոխանցիորոչակիպատկեր,տիամաղիություն ու նույնիսկ ոսք, ճոայս զուլալ չ ի աշխարծըչի նեղանում, սածմանափակվում մինեույն Էէ մաթեոսյանի ասելիքն այնքանբաղմաչերտէ, ստեղծածպատկերն վերաստեզծվող են այն պատճառով, ոբ «կթնուլատկեիները» պարագայում ծնվում դնեղարվես-կանդրվադր կարող է

՝

1 ՈՀո

ԼԱՀՇՕԲ, 1Խ6քօԲ 7ՎԵՒՈԱՄ

էք. ՂՇու1օԷս

1990, 7, ՇԴք.115. Լ

ԲՓ.

Էուած, «ԲօրթօօռՓոռօօօփյոթ:

1Հրանա գրողջ, Սաթնոսյան, Տերը,«Սովետական

էլձրըկնչվենսռողուսէ:

ե., 1983. Էջ 4:

Այսուծետն

գինեիի պատմությանՀրֆագծիմեջ:

Սա

(րանքի լայն ընթացը է՝ գուտ բնատեսանելի, նրանց սնրը դարձավ ճառարկայական» Աատիճանաբար պատկերիառումով: Բեություեր, գժվար, բնական Համակեցությանֆիումլողացող ապրելու օամար դուրեկան էր ինչպես ֆրի գոլություեր, այնպես Մոնայի Սոնան ձներե արարմանՀրձզահքիը ծեվող ենիկրանքըդառնում են այդ ճաղկաձլ իր մարմիննզգալբ: Հանկարձակիծեված զայրույթից Հետո կարծես տաղզրերիՇամար ֆոն: Որքան էլ Հերոսները դարեոր, էլ դժգոծ չէր: որ Դիլանըտեսավիր մերկությունը: այսուծանլեր4 դրանք այնքան կյահքի չարունակությունն անբնդդգրկելի հե: Անչնարինէ դժվար կյանքիմէջ Հետո քաղծշան անող կանանց ժեջ Սոնան նայում չէր հայում ռբսի գեապոնզիւս տեսնել,եթե դիա իրական ձանիությունն ու. հբիտասարդական Սյանջըդժվարքբ, ամեն հնչ տհղծվումէր ճիգերիաուտավեցոզ Դիչանիե: ումբ, առուն ծիճվանքըչե դրսնորվել մաիդու քոարձիի միջով ապրելու մի մտ մարածգետակից մեջ:ցյահբթ, աչլրաիծը լարումով:Քարակ, լավնծե,ռիլագույն ու

ու

ու

ու

բելբ նրֆանկություն է: մարդիկծն վատը, նրանք նն եղծումի վերում քբենց չնոր ված կյանքը: Ուրեմն` կինովիպակը ներգաչնկյանքի ն այգ ննրդաչնակությունը խաԹրող մարդկանցպատմություն է: ժամանակր կարգավորելէ մարգկանց դատակածարմար ալրելու կենսամենրը: Մարդը, արֆառն եզներըբահում ծն այնքան, ինչքան կարողանում հե: Մաբգին, էլն Հոգնածեն,Քնում ճե, իսկ հն: ճթե Քնած չեն,ուիեմե աչխարթում Մաթնոսյանը ասելիքը չի կառուցում ավանդական սյուժեի / Բակունցի

որձաքար չուր էի տանում ձոիի մյուս լանջին գտնվող այգին, որտեզ Դրյանը էբ ջարդում, նբա կամքի գեմ ժայոնի՞նչ էր որ: Հանգարտ, ամեն ինչ քնդգրկող կյանքի ճոսքը տեսանելի է դարձնում կինոպաիզ Հոգիները դրաման, որ վերածվում է ողբերգության: Մաթնոսյանի վիպակիառանձնագատկությունն այն Ե, որ դիպվածըչի որոշում գործողության Հակառակ ինքնին խացոսու ում է պատածականությունը: կերպը: Ողբերդականն սիրո աւգաոյն եթե նրանց ճանկարծ խաթարվեր, պաւտճությունը պարագայում, Դեսչթնիի չեր կարողլինել, այլ միայնսլատածճական: բնույթովճակատագրական «Միրճավբ»/սկզբունբթով՝ էու աննաձչանջ: է դեսլիդրաման, նախբնարելով բնքացթիտանում ոի անխումոսվելի պատումի սեփական անտակ: Դիլաեբ ոչ ոբի որե: բան պատմելու ավելի բբական լսելի դար չունի, այչ կյանքը`փամոսնտմտադրություն երազի վես, իսկ Շնտո ավելի Արզրում կով մարդկանցով,Հրճվանքով Հիասքափությամբ,սեձրերով ողլինիու Ջկար Դվլանի քարաձարումը: ձավՀարսանեկանեվազը, որ նկավ խլացրեց ետ այլնասուրիչի դությամբ նրա ներաչխրարծում ու արձագանքվումեն աղոթի պես, հսկ ազոթբր տխուր մեկը: սլես սիբելի նրա չափ աչխարծումՍոնայի ուրիչին չն պատմում, այն կարելի է արտաբերելմիայն մեկ անդամ: Հարսնէր: Մի դրվագիցմյուսին անցումը կատարվումէ ծրնույների, առաիՄանոյանը լավ է զգում, որ կինուկրանինցուցադիվելիքը կարոզ է կկաներիփոխանցումով: նել ամբողջական Հաջողված Սոնան ամենուր է այն եսլքում, երբ պատումի ներքին տրամաախ արթեն այխարծրչատ էր մեծ, բայց առւսնըներա Հնրոսների Հասունացման բանությունի, Հըդատարկէր: ԻսկՀետո դառնությունը ծավալվեցԴիլանիՀողում. Գառտածկզուգադրվեն տարածական ընթացթը հոտ անտառապածր պատկերներին, որոնքդիտողիտեսանկյունից մշտապեսփոփոխությունների մտրակովծեծեց նրանի̀բ օրսը փախցնելուպատրվակով: մեջ ճն: ներքին`ոչ ակնճայտ չարժումբՀաժադրպումտարածական չարժում Բոլորովին էլ կարնոր չէ, թե ինչ չափով է ներկայացվումՀերոսիխոսփովոխություններին: աես բ. քանի Հեսոն. ռր Հարգբ մեջ չէ, այլ դիա բովանդակության: ծավալի Բոլոր տեսարանները, ոի դրվագներեն Հիչեցնում, խնամքովՀղկված Դիլանի խոսքնընկալում հնք ոչ Թե Սոնայինուղգվածդիմում, այչ ողի գոբեն, ոչինչ անավարտու. Թերիչէ: ամբողջացված է ինչպես Դիլանի, Դրանքունեն «միզի, զարգաձողությունիցարտածվածեղրածանգում,ոբ բացածայրռում ցում, 1 ավարտ:մա վերաքերում է անխտիիբոլոիդրվաղռեերին: այնպեսլ Սոնայի ներբին ողբերգությունը: Հ"1 էին ե տաք լույս էին արձակում»: Արենիտաբությունը «Արտծրլ «Իեչի՞ ես եկնլ,- անթարթ նայելով, ճետո աչքերը ճզճպացնելով ասաց ն հս քո սաստկանումէր ծեմ Թե Հերդ ռր Հնձվոիննրբռն նրանից, մա՞րդդ հեչի՞ ծս լաց չինում,- ասաց Դիլանը,էին կեճկված, Դիլանը:ծազուստով խուրձ կապող կինը կանթել էր Թեերը ե չատ ծրկար սպասում էր, իակ «նոէմ, Թե՞ախպերդնմ, ինչի՞ ես ինժ մռտ լաց լինում: Տուն էլ ունենա,տեղ էլ ուվում, չատ Հեռվում Բզեզիչափ ծինացողերեխանջուր էր Հասցնելու, ՀԵժհես,մարդ էլ ունես, Հեր ախպերէլ ունես, դետ նրանցմոտ լաց եղիր, հս ամեն վորը բարկանալու մամանակ էլ չուքեր.Հազկադրբված ե, էրենփակելով հնչիդեմ, Հր չարունակել աչլբաբձում բուէ՞նչդ հէմ,- առաց Դիլանը Հունձը: Բոլորնեն աշխատում, փր4ծիով /2ա՛: բարժված4ձինրը ծինխաներիուղնկպությամբ կոպերը խփեց» ցառիթափուլիջան. ճանավլարծը կոչտուբարէր, իշկ 4ինբըբոբիկ էին` չլայոԴիլանիՀարսանիքնասես նույն Սոնայիմի ժամանակեղած Հարաանիքն ված: Առվում ձրերըջուր փետրեցին` ծղրտացմիակ չներճթի չարչարելովերեխաներին, էր, փոկջուր չկար, երգն էլ հույնե էր, ՃաիիածՀարսանքավորը միակհլբի զառիվերը Հեռվում կանգնած պաՀազթածարելն բարի տխուր էր: էաց էի լէֆում ազջֆինը: Ճալ-չի-Հա-»: կալերը գլխին էին Հոգնածարֆառենիով է նրան ցառիվծիի տխրում նրա Հասկանում տանին էր Դիլանը դուցե Հարսին, Ցոմիջում ծերունիներով, բձնը քամուն տվող Հարսնեիով:խրձնիից Հետո կաբասիցպատանուՀամար գինի Հանեց, եսն իր Համար, բնոնաթավվածձիերնէֆետրին տխրությամբ: չոգ նորից դանդաղեցին: արագետենրուվ իսկՀեռվից գալիս էր Հարսանիքիձայնր: Դիլանըգերեզմանոցում էր ՍոնաՄոնայի Համար «միակ դանաչխարչի կալինզն4ժորինույն ծառն էր Հինգ վեց Ճաւիկ խնժորով»: սխմվո- մե քարի մու: «Այդպես անդրաչխարծիցնայելով էլ Դիլանըապրեցիր ողջ Չատկեիի է մոդան ումի: երանցտրված չէ ճաչակելու ՀԻԿնչանակություն նիջանկության կյանքը...»: ու Հիմա, երբ Հասել է օրերի լրումին, նրա ծաւխր աչխարձըայդպեսէլ Բնբկրանքը,որ Թվում Հր փերապածված ձի վերուստ:

|

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

է

-

ու

ու

ու

ու

ու

ու

՝

ու

ու

-

ու

մնացայնպես, էնչոլեսոբ այն բա խուլի ԹԵԼ փոխվել է ցրած Համար: Մխոն: Գյուխը դարձրած բյուեր հաց, ձ եոքին կ ապոց, սրունքներիմեկ. ժամանակը, Հնծանվորդներեն անցնում, անազմժուվ էֆքր է գնոււքինքնաթիոր, Քաղաջն ակնձայտչազվածի տեսբով: «Հեռվում խանֆարանոցենրէին երնում, մի սռեղ

անազմուկ է, լիքը ՏրանցքըՀոսում է լուռ, խոսում են, ծիծաղում՝ լուո... կաիծեսընթանում է առլակու «ԱչխարՀը հատնում»: ԱչխարՀն այդպես էլ չկա եւս մթայն լթում է Էր Հին օիմինդրի ԴիլանիՀամայթ: Խչբաոցը ն «Հին Հարչանեկան հրգը Հարյուր տարվա չանը կյանքի ժառին»: Ծերունինգանդաղ գնում է հր պածր ճրգի Հեւոժ ԸնդՀանուր տրամադրություննայնպիսինէ, որ դինովիպակի, Հետնապես է ֆիլմի (668Ը էէ դ«ոնում ամեն ինչի վերֆը: Սիրոզգացումը, անկախդն փեչից, մարդու ժեֆ է, ն այն ավարտչի կարո ունենալ: Որքանէլ Հանգամանքները,մարդիկՀաշմեցինԴիլանի զդացումները, այսուամենայնիվնրանից չկարողացանԻլել մերը:

եթե

այս

են կինովիպակում ատծղծում որոչակի տրաբնապատկերներն

մադիություն,դործողությոն ծավալման ներքին բնթացթ

մի պա4կայծնլտացգետր: Բիբլիական միջնադարյանինչ-որ բան կար չեկ մեցածՑեցոտիավորայգ ցնորվածիու բնանկարի մեֆ» 1257: ձամփեզբրին Բիբլիական Հայտնվածայս խեղզճուկրակըբ, ճանապարգծներին որ Խղճի է, սի ցավում մարմնացում տխրում է ճռնչացողսայլի, սռնու, փայտի, ինքն հր մեջխեղդվող պիտիհի առաֆինր(իներ Քրիստոսի ՔարիՀամար, Հայոնու-

ու

թյանլուրը

մարդկանցբերող. «ՍնանիքըՔրիստոսին տնել

են...

չխալր կթն-

լիս ձե եղել` բոբիկ էկել է. կարմիրչ«րը Հագին,մբ աման կաթն նն փել...» իոկգլխարկեէլ չի դնում, բանի որ Աստված ասավ «Վեռո Գլխիդ եմ դենլու, գլուխդ բաց պաչիր»: ու Հողմերը դեմ անպաչտպան, Փոտմույյյան ուուռիոխիկ գլխաբաց, ներբին Համոզվածությամի, թե ինչ-որ առաքելություն իրականացնողիդեր է վերա-

իրեն... տարածական պածված

ու

են որոնք անձիաժելտ փոփոխություններ, քինովիպակը մշտապեսշարժուն վիժամանակի ոլորաններում ՀանկարծակիՀայտնվածԱստծու Հավատավոր ճավում պաելու ն միաժամանակ աժելիքը, սրատկերների խորքըՋուցադրքլու աղաբյալը, ոբ սհփականչողքից վախեցողնէ, Հայտնվել է պատմության դա-

Համար,ապա Հաչորդ`«Զազաջը»կինուլիվավը կառուցվածէ էրկխոսության, Հերոսներիուղղակի խուքք Հիմի փիս:

/ոն,

իրարամերժխաչուղիներում:

Եթ: մի ժամանակեւս սարսավել է Թոշրջից: Հիմա ռարսավում է ռուսիը: երկխոսությունը է կինովիպոկի եթեմբ ժամանակՄխոնսրել չ Ժենի միաճույ) Հե», գրողի ամբողջություն Հմ«Հովահու» տամ,որս Հիմաքբավաթւռությունե էլ նրանում է, որ այստծղ բացակուլյումէ նում չատ բան չի փոիվել, Հիմաէլ առղրում է մեկ օւիիչի Սույլովությամբ: անջրոլետի ներկայացվող ն գործող միֆավաղբի Խոսքի միֆե, իսկ պատկերները էն անձանց են, Բուրթի ղազախչեն, որսին «Դուրս արի. այ տղա, օիանքոբսի դազայխ տեսանելի անձրաժեչ»:եթե իսածակյանի «Համքբերանքի չիբուխում» ՕՀան աժու Տբբեմ- ուքուրբին էլ չես ջոկո՞ւմ...» /1267: եք բմզոսթության, աչխարձից ննղացուծ լբնելումառինսոսկ պաւոժվումէ, իսկ մաթեույանական Հեռաճռար, ժամանակներն ընչգրկող Հայացքըհրեույնչչեուծեն. արվում ծե փիլիս"փայական ենրբդիտում ոչ թե ապա սովորական, այլ գոյաբանական տիեզերական Թոռրծրդածություններ, Մաթեոչո.ոյանի արագայում կինոպառումնստանում Հ դինամիկու ներքին չարումովլ փումներուվ: Չատմության ճանասպարծ ճլած Հավատացյալիչարունակելու է բր Հարուստ բնույթ: ուղին եթե դազանի մեջ չի տեսնում գազանինն. Համոզվածէ, որ աչխարՍոցիալական Հբֆրեն՝խղճի կրողին է նման, ուրեմն եթն ուրիչին զիջելու, ուրիչինն իրեՀայտնի պատմության մեջ վերաֆանչնագանգությունը վում է ազգային անկախական էեն եր չգարծձենլու Վղտումեերի, նպատակ բնույթ չունի, դա չի խանակում, քծ ապրելու որտելբացաձայտվում ազգային նկարագրի քենչ-ինչ դբանորուժներ: էլ չունի: Դոյատեւման Քնագակյանի Հերոսըբարոյախոս զանկություն բնազդի կողբին այնքան էլ կարնոր չէ` է, Մաքնույանինը կասկածում է իր ապրած Կմանական ապրվելիքկյանքի վրա, իսկ լԹ8՞քրիստոնհականիմպերիայի նեթակայության տակ է: նրբա առանձին դճպքնրում վերաջարկվում զյատնման խնդիրը ոչ Թե քազաքականՀանգամանջներովէ պայմանավորդեպիփիլիշովայական բնապաշտական որտեղ սովռրական ոլորտները, Խրո հպատակը ւդավաձ, մարդու է դալիճազգային «ենտ Հառխար ոչ Բն այս կամ այն զմապերի այի կազմումլինելնչն կամ բազը:Ետ ժտածում-խոխծում է մրորդ-արալածի թրա էչ դիանիցչուրե դալը, այլ ժամանակիՀաղլթաձարուժը:մ. ամեն անքամ ժոբնույթի, լինելիության կերպիմասին: ղովուրդնուրիչներինն ծրե՛ն, էրհ՛նասլուուցելու է ցեղի վենսունակությունե ու

-

ու

-

ու

ու

Քեայց մինչայդ՝գրողին անձանդատացնում, Հուզում է սնփֆակոան ժողովբգի հոնդոսխեղճության, ծկարադգիրը: ինքն քբ ներսում «ածված, աչխարծից

ժարգկանցից նեղացածի է: Արյունից նկարագիր վախենումէ

ու

ու

դիա

Համարկլ

Հույսի բնում է Աստծու վբա, Սագավորի այլ վախն է նան պատ» ճառը, ոի հրան «դարձֆում» է Հյուրաձավատ,« Գաղանն արյուն չի օիրում արյուն չի անի»: Հաջորդդրվագի, որ կալված է չաղվածՄխոյի Հետ, Է ու

դուս

ու

ու

լրացնումժողովրդի

բնավորությունը:Պատմության անսկիզբ անվերջթվացողճանապարձին է ոչ մթ բան չպածանջու, Հայտնվել աշխարծթց ծո Խեղճություննմլիւսմոուու

ու

ու

ապրելու Համառությունը:

ԲայըապրելուՀամառությո՞ւն, փողխկուտությո՞ւե, Թե՞Խելոբություն

ասեմ:

ՕՀան ամու

պեռ, ռր կովել է, տեսել է բան դուրս չի գալիս, ատյան է Թե ժամանակինդուրս կդա: ԻսկՁիավորբՀամոզված է, որ դուրո չի գա ու էդպես էլ կփտիչ հոկ Հետո, առժամանակ Հետո նորից կծեվի4ճոքը զենքին տանոզտղամարդը: ԻսկՀիմա... Համբերելու ժամանակնէ: ԱՀա այս ասլածով ու ինքն հրեն Պաշտպանելուներքին բնազգով առաֆնոխդվելուոկզրունքով մարդկային ճոնակին»Հակադրվումէ ինքնության Հաստատման մեկ այլ տեսակ: Թբթ պես: կարծումէ, Քաշվել`

Դ96

երիտասարդը, որի նախատիպն է, տարվում է վեքլիսոփայախածակյանն կան խԽործրգածություններ»ով, Առովածամե մերիս մի մերդ կտա, արդյո՞ք մի Հեվիտ, որ «չկրծիեբ հրի կոկորգ» կարոգանանք Հայելժերկերսը, մեթ ձությանԽորբերի, ներսի տիեգերըի: Քոց դրան Հասնելուձամար «Շարվավոր է Հող, ժողովրդին` Հայրենիք. մոզրգկությանը գյուղացուն` ծրկիր»:եզ արդյո՞ք Աստված կջողի նչույլ մանանա, ռբ «մենք ոչնչիանապատում ոչինչ չդառնանք, այլ ելեննք մեր երազների ծզերք»: Դուցե «փնթի» է Արեծլքը, մոռանում ստեղծում է` ագդեր, ցեզեր, "Է

`

ու

Քոայյց անչամեմատելի վարդապետություններ, է «կիծիդիծր, Քիչումիչ, ւա եմբոպայր Հետ:

ՕՀան ամին

Համոզվածէ,

դրոչ-

բոլորի ձամար էլ բարի արնի մեջ Հերնու աչքը լիանա:էիացնողը Լ, բայց ներբան քանի՞մարդ կկարողանաականջածել իր ներսիմի սողունց բարուն, Խղճի Հատիկին,որ կորած է ազաձության անսանության յոթ վայվի, շակ: Եթե նբիտասարդի Համարմարգու ստորության ձորն անգունղ է, ապա ՕՀանիծամար անբարձբանալի չ միսիո բարձրությանկատարը:ԵՎաերարձչի է մարդուն խցկել «ցածության Վորը»: Բոլոր ովբեիմարդու ճակաերանք, սվինգրած գիրը բրիչ առած ջնջում են ն ուզում են իբծեց գիիր գրել, դրանջ «ազ ոտքով անասուններ»են: ֆրանքչպիտի ծեվեին: նրա` քրիստոնիայի ածրը«Հավասարաչափ» տարածվում է ամե՛ն հնչի ե՛ ե՛ անդամ վբա՝ե՛ բնության, մերձավորների, չակառակորդի: եվ այս պաՀից էլ ակսվումէ անրումը. «Բու մերֆե էլ Լնտծղ է գալիս. որ ակսումհո թյնամուզ փոխարենմոածել, Սյնամուդ գավի, ուրախության տեի անել... Եթե Բչնամի եւ Թշնաժություն ես անում, ուրեմն մի աչբղ թոռացրու ու մի ականջըխլացիու... Քոայց Հենցաչքի տեսավ ու ականջրչսեց` իր խղճի ձեռին մոլորվածՀերոսըկանգ է առնու...» 132: ւ երբ կասկածում է` Քրիստռնյա" է, Թե անչավատ, երիտառարգը սլատասխանումէ, որ Քրիստոնյա է. նման ընկալումն ունեցողն արդեն քրիստոնյաէ: կասկածում է, թանի որ ՕՀանր առանձին Խոբծրդածությունների ժամանակնա Մատծֆուն ուղղակի տեսեում է մարդու մծջ. «Թե փեչո՞ւ նս այդքան Ճեր, ոի երկինքնա Հասել Հեռացել, միայն երկնքում ես... Բեղ ո՞վ է գազան, իրավունքտվել մարդունէնապես վաԽեցնելոր ծեռանա, վերանա,Հասնիերկինք...»/1407: ՕՀան ամին հրեն բնորո) Հչաիր» պածողնէ, հա խիղախողըչ4, բայց է, որ նան վախկոտնու սնփական սրարթզվում կաչբե փրկելու Համարմաւոնիչն վատիչէ: նա պածում է Բնչպեսվնիին`չխիզախելու սածմանը,այնպեսէլ ներքին`չատորանալու,չվախենալու,մարդ մնալու ճաշմանագիծի:«իմ ջաղաջում ինժ աղավինածինմատնելըիմ օրենքում չկա.- ասաց ձերունին»: Ճիչո է` ժամանակ չ անցել, Խորմարդ Հ առաջացել, իայ «ո՞վգիտիթ̀է քնչքան լա 1, որ բու կյանքդ արել վերֆացրել էս, մնացել է ժամերիՃամփա, քու իրիկունն Լ, ծողնա"ծ-ձոգնած հմլ վերջանում ու գիչերվա նրագղգ ճՃամփադ արգեն երնում է» /14Ֆ:

մարզ լոբու

տեղ» կա,

մճում

որ

է,

որ

ու

ու

ու

՝

ու

վբա ծակած կազակները Հանկարծակի լցվում

հեն

բակը:ՕՀանը Թիկունքով

փակում է ֆրելթթ, Մխոյիբացած ջուրն ալխատեջնումէ ֆազացը: նամկածնե-

վերանումեն: Քախումնակնար

առումով, գեռ չակսած,լուծվում է: Իսկ փիլիսոփայական չարունակվում նն Հավերժական մակարդակում Հարչ տերը,որոնք մտածողում են կյանքի ճանապարՀանցած ՕՀան ամուն: ծրկարթ է, որ մկան ծակին տասի չշաշր տվողի ուիիչի Այդ հեչպե՞ս Հեւո է կյանքերի «Տար Հազարւուսրի աղ ուտողն էյի «անալի» վայրենին Է: «Ե՛ս,փր. խաղում: Իբ

զուտ

ինբո մարդն էղ է» 1467: -

բնույթ ունի: Այուռեդ կիեշվիպակը Խոծափիլիսովայական ծիկխոսություչը կամ ուղղակի խոսքը դառնում է կարեոր, թեն դրանք իրապես աբա ծվում22 արդեն ձեավորվածմթնոլորտից, իրադրությունից: Այսուչանդներձ հեք ասել,ռր երկիՀիմնական իդեան բազագայտվուժ չ ոչ այնքան կարոզ էբաղբությունեերի գործող անձանց,որքան փաստարկումների Հավափաստարկների մեջ, որոնցով առաջնորդվումԷն գործողանձինք:Բյ չի նշանակում,թե Հեզինակե անտեսում է միջավայրը,դրա ժեջ է ներառվում կրկեոռությունը: Մաթոսյան Հայացբըներառում է ինչպես տվյալ պաակնճի,իրադրության առարկայականկողմը, այնպեսէլ տրամադրությունը,կերպարայիններքին տեղաչարժերը: հտ չարբից դենը ՕՀան ամու փաղացնէ: Երիտասարդը «Արնեածազկի բով ցանկապատիծյուսածո դուռր ն այդ տաք, այդ լուսավոր, այդ Խխնաժված, մաքուր գեղեցիկ բակը մով կարոտով ակնածանքով:նրան սիրելի էին 8՛ ն փաղացդռան գետաքարն այդ ցանկադատը, ե՛ Հյուսածո դուռը, դարավանդիտաք լուսավոր պատն պատամիչիխհախչունխաչքարր, է ծագած իիբուտը, արնածազիկեերը, վարունգիածուները, օզմինչրի խփերը, ն՛ թաչյՓարիկոզբին`դարավանդիպատինՀենած էրեք ծատ Հին, բարակած փելացու

ու

ռա

տա-

ու

ռւ

ու

Փարը» /120՛:

կինովիլակենրումեր դրականությունբնրեց նորժանրաձե, Սաթնոսյանը

բայց նպատակը միայն մնուտուցման ձեր չէր: Գրողի ասհլիքի ժեկ աղամ

ե"

մեզ ՀամարՀայտնի Թեմաներիվեիակնիտմամբ ընդլայնում էր մեր Հոգնոր այխարծիսածմանները,բացածայտում,խոիացնում էր մեր նկաիաղրին բեոբոչ որակները: «Այսկանաչ, կարմիր աչխարծիՖկառույցը Հննված է Հերոսի«իչողուԷյ"չնների վրա ն բնականէ, որ այդ դեպքում կինովիպակըդրվելու էր կառուցվածքային չրջանակիմեջ, քնչը ն անում է Սաթնեոսյանը: «Ճաղացը» կառույցով ավելի վիպականբնույթ ունի, ն դեպքերը ներկաժոցվում էն բնթերցող-Հանդիսատեսի Հայացբով, ինչը ինբկայության էֆեկտ է ստհրծում:

է խոսէլ Գարծլի

ե

այս կինովիղակներիբնանկարիմասին: եթե առաֆիայե բնույթով երաժչտականէ ն. կապվածվ ստեղծագործության ողջ կառույցի Շեւո, այդ տբամադիություններն աստածվում եե ամբողջ

հում

ապա

նիկրոիդդեքում

ինանկարից,

զղաջմունթայինընանկարնավելի կապվածէ առանձինառարկանեիի, հրնույնների Հնա, որոնք Հուզիչ են: «Աշնանարն» կինովիպակը,որ տոլագրվել է Համանուն երկիցինը տարի անց,առանմհանում է դրամատիղմիորոչանի պաչարով|: եբնույթների բացաեն Հայտվում Հերոսուծուապրումների,նրախոչերի տեսանկյունով:Մբջոփայ-

«կայանում» է Աղունի ապրումներիՀիմբի վբա: Դա դրաման աչխարձ է: կյանքըդառնում է ցավուհ, ծանր ու դառբ. որ մարդիկ են փատը` Էրծեց բնչաբազցությամբու չաիությամը: Թվում է աչխարՀըբավե է, բանք ոի ենբը ծրիտասարդ.է, դնզեցիկ ու նան կանացի: Ինչ-որ անբմրոնելի ներքին բնազզով զգում ք, որ Արզումանուների տղանանտարբերչէ իի Հանդեպ օւ կարծես ինջն էլ գեմ չե. որ «իրփածլինի այդ տղայի կողմից: Բայցկյանքը միանգամայն բը

քանի

Ադամբկալի լողտորքով լողում էր, Հակոբն լոչտակը մի գրքից դաս էինսովորում, չին խաղում, փոքրերը քարկոիկ երեթ աղզջինները տորքի տակ չին,պառավն մեձ ՀարսըՀաց ձինբխում, Հալերրը փեթակներիժեք չր... Անցյալը տելի է տայիս նորի առչն: Աղունն արդեն տունուտեղ ունի, են բայց մոքերը նրան մչոապես տանում անդյալբ,ոթտեղորնէ ուրախ շր մարդկային ջծրժ վերաբերմունքչի Հիչում: Ամին ինչ փոխվածէ, միայնբնջն էլի"նույնն է: նրանԹվուժ է, որ ճասկացողն տունը պաճշողնե փնբեԷ: «Առոէ որ մի անձասկացող ված, քանի դողբնեիինմի Հես էլ ծասկացող ատեղծում՝ ու

ու

ու

ուրիչ ճակատագիրձը նախատեսել: անձրաժեչտձը պզայքաԱպբծլու Համար բել. ժազբառել, քանի ճի Հեչ» ճանապարծներ գոյություն չունեե: Նրամեֆ ծեված կենացիականուրախությունը տեղիսովեցխեղճության, է ստելծում, Հաիւի առին, ոբ անձասկագողներին գելըչուտի»: Քանի որ սն ժեծագլուխ փեսացունտարբերվումէր այստեղի մարդկանցիջ իր Քայցդժվար է միանչանակպատկերացումկազմել այս բնավորության Քաչվող, ներամփոփվարքագծով: Նա ուռախ էի, վախեցած: Նրանբսաիբեր մասինայն իմաստով, որ ՀազիվԹե երա նեբաչխարչում միայն ամեն կերպ էին կյանթի մասին ունեցած պատկերացումներով, մարդկային Խրարագրով, կուտակելու, Հավաբելու տենչն է: եա 222 նախնտրում է ամեն դեսվփ չաղ, արյան բաղաղիությամբ: Ակզիիցնեթ Ազունինդուր չեկավ այս չխոսկան,մե. ապածով ասլիելուՑանկությունը, բայց քիչ չէն վասկածանքի: եերթինԽոսքն ծագլուխ, թվում :` իրականության Հանդեպ միայն անտարբերվերաբերմունք կելբանով միֆավայիին, Խույնքուն էլ իրեն է ուղղված: ՇունըՀեռվում ծար անասուն է տեսել ե կտթատում է ունեցող երիտասարդը:Նա բնռրելու Հնարավորություն չուներ: իրեն: հանը տվիուծու Խոսքը նան իրեն է տանը,ամեն ինչ, առւաֆինՀերթին գարստություն կար' ԱյոտելԻ̀չխանի բայց բեղ մի պառոիրի,ինչ լինելուէ` կլինի, բու ուզղված. «Ապրես, ուզելով բացիմարդկայինվերաբերմունքից: Մերացունուզում ձր ձում, չտալ միավ չի»: Սարծես մի պած ընդունում է, որ աչխարՀչիփոխելը Հնարավոր չէ կամ ամին երան թվում էր» ոբ մավի ճաւկեւոր,, սու է: Հեւոդամուսնու խոբրձրգով որոչեց չի կախված: փեչհր կամքբից Խոսում է, խացադորում, Աղունը Համեզված այնուամենայնիվտալ. «Ազաոա չի, Շազիր,ցուրտ է»: Թվում է` ուրբ որ է լեզու է որ Սրժոնին էլ Սիմոնինքն է դարձրել: նա չի էլ լսում, թե դիմացիննինչ Է էր առնելու, Թե ինբն այղ լի տնից այդպես չոկլորգնալու մտադրություն չումշածում կամ եչ կասիիր վարքի,խոսքի առիթով: Դրանք նրանորեէ կերպ եի... Բայցմայգ աչխարծում ոչ ոք նրան ձեռք մեկնել չ(ար, մբկ ապավենը չե Հետաքիջբում: Այս առւումով կինովիպակիծանրության կենտրոնըհ-ն Սբմոնեն էր: նրանքիջան Իշխանիսատյգամբից, որպեսզիայլնա «նւռ չնայեն սկքսբոջ միջե հղածերկխոսություննէ: դեպի այդ ծարումյու մաքուր կծծի տունը, ուի ամեն ինչ կար, բացի սրտի է Քկել Աղունը` Դրսից այուոեզ Հեռուների կանչով առւնաութ ձոր թեթնությունից»: Հետո արդեն կայարանումմենության բնազդն ավելի ակ արյունըէրակեերում:Նա ճիգով, ամենշրլաաչխատանքով, լեզվի աիությամբ, Հայտ դարձավ,Աղունիայնպիսիամուսին կուզենար, որ Հապրելու ն Հաղքեկոպիտ է ձնավորելնոր կեցություն վարմունքով փորում բարոչականուլու կամք»ունենար,ե ոչ թե լիներ օարմարվող չխոսկան: Հարսի Համար քյուն: իսկ միանդամայնՖեր վնիաիերժունք է, հղածթներսից ւ" լայթեցն ի5. Տր, որ Հոր տանըթողեց այն ամենը,ինչը վում էր՝ իրեն էր լինելու: Մի փներացնելու ձճոնարկում:Սա չի կարողչՀասկանալ չզգալ տարեցկինը, պաչ միայն փորժեցՍիմոնին դայթակղելլավ կյանքի մասին ունեցած գաղո"բ ձնի, ավանդականիպաչապաննէ կողմնակիցը:«Վերանա՛,կտփվի՛ բու փարով.«Դու երկաթղծումկաշխատես,ես էլ Հառեղ`Հավաքարար»:Բայը տեսակը, վերանա՛ք դուք, չլինե՞ք, աստծու գառան աչխարծքի փչացրիք...»: «նա Հաջորդ պածձին Հասկացավ, որ չէր սազում այլ քաղաքին ե վախենում կար ամուսինը, գյուղի ժչակն էր, բոլորի ննդությանը Հասնողը,ինչ Քանի Հետո Հանկարձ էր այդ Քաղաքից»: են փակելու երա առֆն: ջերմություն անապասելի որ իր կարիքի օրը դուռ մարդվայնու- էմանար, թյուն տեսավ այդ կոչտ գյուղացու են ն շկճ«րոֆ մեջ: Հետագայուժհա Հիչելու էր սիրե» կարնոր կապվածկեռջ դերի ՀետՀ կիներ դիտողությունները` է չու էր Միմոնին՝ անխոսիրեն Հասկանալուն կոլքին լինելու Համար: ծախ առաջսեր պիոիլինի իր ամուսնու Համար:Սա ինչպես կինովիպակում, Հենց սկզրից չսիրեցին նրան, աքար դեռ երեխա էր: Նեերքին Հակասուայեպես էչ Համանուն վիակվում ստանումէ կարեորիմաստ: թյունը կապվածէր ավելի Իչխանի,երա մերբազուրՀետ, չէի կարելի եբելխային Ինչեչիս մյուս կինոպատումներում, այնպեսէլ այստեղ կարնոր ֆուրատանիցդուրս Հանել`որպես թե նոր ընտանիքիկին: Աղջիկներընրա ժակետը ճատկություն է երեույթների արտածայտման Հ ամրեդծանրությունը: Մաթեոդործքը սովորելու հատակով: վէրցրին՝ Տորքիտակ նոտած դործում էին, ինքը «յանի գոյություն չունի ներկայացման Համար առարկաՀասկացուգլխավոր բորձել չգիտեր: Վախեցած դազանիկիպես մտավինքն իր մեջ, մի տեսակխլաթյուն, ամեր հնչե է (աբնոր: Ամեն նոր էվիցոլ դառնում է նախորդիչաավ էության մեջ մնացմիայնտատիձայնը.«Պախրեն ն ստվար չի գա ծիծ կտա՞-աֆ: իունակությունի, կարողլինել, բանի ռի կրսնքն անվերջէ: Դա. կինոպատումբդբսիզ խորմիֆավայրընկած «վախվորած կենէ պատճառը, Աժբողֆ ոբ Հնդինակային«օռրյնկտրվիՖմեջ են առեվում առարկաները, դանուն Հայազքովբացվող աչխթարծ է: Դա իրականությունէ, որտեղբոլորն քրնույթները, Հավասարաչալի կարգով: Ուչադրության մարդիկ` կննարոնում են ունեն, իրենց աչխաստանբքն է, ուր որեէ ավելորդբանդոլու՞ գործի ոչ միայն աչխարբձ երանք, ովբերթոր պիտիլինեն, այլ նան հիանք, ովքեր թվում է` քուն չունի: Միակավելորդը ՀեռուներիցՀարս ձկած ալֆնակն է, որ Հաբ «ր պատմությանՀետ ընդճանրապեա կապ չուներող մարդիկ էեն պիա կադրվածէ սեփական իրավունջը Հառչուաւոծը: ԷԲ ձինեին: թվում որեձ գեր չունեն, իսկ իրականում երկի ֆաբուլայի Դրանք ու

ու

ու

ու

ու

ու

սա

ու

ու

"ւ

ու

ու

ստ

|

Բրաուն: նրանք Գործո" յ Վոր.

չունեն: ճիչտ մտածել,ճիչո"ազ Հռծկոա "չ էլ անբաժանմասն քն: Ճանապարծին Աղունը,անաքանլովՍիմոնիխոսքը,մ. 4: հավ Հո ճիշտն նում -ԱԱԱՏՆ տուն` էնջն է Սաքոյի պարտքի վերցնելու: նա Հիանում է «քամուն որն ունի միայնմեկ զին, «Զեզոք գոտիջ, Գրել ծ մաթեոսյանն ւովող աղջկա չեմ»: Առիթը րաց չի թողնում ծմակուտցիներինվատաբանելու, չի սիզումպատմությունըվեբակեր ունի տել,ն դա միայնմի սառռճաու Գրողը նրանց արՀամարծելու ն Համոզված է, որ նման գեղեցկուին արժանիչէ զյումեծ տել Հատկացնելպայմանաէ հչանակում ավելի անհջյալբ ղին, նա իր բախտր պիտի քաղաքի Հետ կապի: Աղֆկա Գոյություն չունեցող ժամանակըօրծրել» հենրկա,նչանակում է կանությանը: Հիչեցնում է իր անցյալը, որտեղ գեղեցիկբաներ այնուամենայնիվ եղել են: Չատժությունեինքնին չի գրավում մաթնուի նքնախաբեությամբ: վրաղվել բաց երկեքիննայող պատերիմեջ, ժի անկյունում ինքն Ուղղակի ՍԷ է ժամանակակցի, երուն գբավում տվյալ գեղքում Հայ Դատժությունի յանին: մռնըծածկ էին արել, բախտինՀիվանլ Սիմոննէր. երեխանվարպետիգոգին | |

ծիիտասարգությունըքրաժտճղծել

1973-ին:

ու

Սբմ»նն

քանի որ չէր Հասկանում, օր հեզության մեջ է, էլ չէր Հասկանում, վարսետն էլ չէր Հասկանում: «նրանց պարզ ճաչը նա խոնչային նրանց աովւ դրեց, ն. կարծես ոչինչ պակասչէր,Հետո հրեխային առավ տակ քալվեց բաց Թիկունքը դեպի մեձեէ բը, ծբեխայինկուրծք տալու, անժրն էր կաթկթում ծոծրակին,կրծբբե,բայց ընքը ծեկած կուչ էր եկել իր երեխայիվրա ն լուռ զրուցելով ու լուռ երչան-

վարպետի ձեռից,

պատծրի միանկյունը`

արն-անձբնի

կությամբ կերակրումէր ծրեխային»7207-2087: Ուրեմն այնուաժննայնիվծրջանկության զգացում ունեցել է ՀերոսուՀետ: ճին, ն դա Տրբեքէլ կապվածչի էղել աղածովվափության, Հարստության Դո դյոնքն առանց Լ պայմանականությունների առրրելու զգացողությունռր Հիչում է Ազունը: հսկ դրանից գուբօ նրա Համար մէ այլ էրականություն 2 հիքան Հնաիավորէ գործնական, կյանքի գեմ անծանդիստ, մղումով, սեփականիրավունքն խոսքը մարդկանցպարտադրելուֆանքով: Աղուննասում է, խոսում է, չի էլ մտածում, թե ուրիչներե ինչ հն մաաձուժ իր Դա կարնոր իր մոոածածի Խոռբի,հր արաձի, մասին: չէ: երա Համարչիջապատի մարդիկ պարզապեսգոյություն չունեն, ն Հակաճառելն էլ անտեղ է, քանի որ Աղունը միայն կարող է կոպտել, նա որեէ առարկություն չի ընդունում, ե չի ընդունում որեէ զիջում: առավել երա կարիքը չունեն այն չափով, ինչ չափով Միջավայրը, միբձավորենիի Եա չավից ավելի մեծ բեռ ոբ ներկայացնումէ Աղունըանփական գոյությունը: է վճիցեում ուսերին էր նչքոր բարձրացնելու նարասռակով: «Ի՞նչեք ուղում գուք ինձանից,ըէրել եմ, որտներդ կարելավել եմ աչխարծին՝ զնացեջ4 Համարապրեք,ի՞նչ եք ուզում դուք ինձանից:Էս մեծ, լեն աչլարՀում ի՞նլ էմ» նք պտտվում,գալիս դեմս դերիլինում, Ես ձեր Հոգաատարն /212-213:Ու ռք դժվարությամբ ստեղծվածը Հենց այնոլեսյուրացնելու կարիթըչունի, մառծավորապեսորդին: Ոչ մեկի սրտովը չէ այն, ինչ անում է Աղունի: Բայց նա կարողանում է իր նշանակությունըբարձրացնելու նպատակովսարքել աճադին, մեծ պատմություն: նա դառնացնում է ուրիչների կյանբը, բայց ավելի չատ իբննը: նա փորձում է վնրադաստիարակել որդուն, ամուսնուն, բոլորին ու ֆրանթվում չ` դո պուրդապեսարվում երբ չի ստազվում, վատ է զգում: է Հակառակիբնե, ճակառավիբ ցանկությունների: ո՞ւմ «էլ դործուվլաչտոնչկար` գնալու էին թուղթ կրծեն, Էէրչվատություն եմ արել, արածս ո՞ը լրբության գողության խաբքբայուքյան անամոթության գռփողության Համար"2137: ոչ Քում է` աչխաբձր ոռրոտվումէ իր չուրջը, մնացածների Աղունին ՝

.

ու

ու

ու

է

ու

սրայքարելու

ու

ու

կաչելուԳամար:մյ. առումով անցյալի «դառնում»է միանգամայնիրական, ջանիոր այն փաստորենարտագայտված ներկայում: տեղի են ունենում Ընտրված Այսպես, դգեսքերբը 24914թվականին Անրում: էն Հարկ չբա այն փնտրել սյուժեի զարգացման հյութնփեբեինդբրամասոիկ մեջ: Գործողություն, ավանդականզմրատոով, փեամարանության գոյություն չունի,դա ներքինզարգացմանընթացք է, որ փիլիշոփայական իմաստովՀան դում է գործողության սկղզիին:Այսինքն՝ներնույթներիզարգացումն այնքան պարզունակ մբանչանակչի կարող լինել, բանի որ Մաթնոսյանիդրամատուրգիական խոսքն ընդգրկում է անընգգրկելին Հայոց տարրի, նրա բնավոբության, ատմության, սպասումների,Գուսախարության,տառապանքի,նբա Հ պատմականխիստ ճիոշչության ինչ-ինչկողմեր: Թեքգրողն առաժնագրել ավիժամանակածատված, բայց ծանդես երող գործող անմինք «Ժամանակից գուրս» քն, դրանքմարդկայինտարբծր«ահսակնքըի»,ոգու կրողներեն, որոնց դժվարէ սածմանագատել ժամանակիմեջ: Դա ոչ թե պատմություն 8, այլ մարգկային արա մուլյուն, որոնք ամբողքացնումեե Հայժողովրգի Հոդիների բնավորությունըմիանգամայնինքնատիխբացաչայտումներով:Այս մոլպինռըբացառիկէ առաֆաղրած ճարցերով վերլուծության խորքով: վկայում չ Հեղինակի ձրեույթների Հանդեպ Դրամայի վերնեադիրը բացարձակչեզոքության մասին.«ինընակայացվոլՖաչխարձում դիսնորվու դիրքորոչումը: քեջի պի ճչտի սխփական բնթերցող-Հանդիսատեսն Այն մեթ գրականության պատմությանմեջ մնում է որպես գաղափարների դրամայի լավագույն օրինակներիցմեկը: ԱյստեղիրականությանըԹեն վնթակառուցվումէ առաջադրված գաղափարների թելադրանքով, այսուժանդքնրձ ռահցժված կննդանի, որբ դժվար է բնավերությունենըն այնքանբնական են գրանցայս կամ այն գաղափարիխոսափողՀամարել: Անխտիր բոլոր գործող են: անժինթ անՀչատականացված Գրողը կառուցվածքայինչբջանավիմեջ Է դրել գործողությունը: Այստեղ` մեչ, Հուլիկան մի իչն կարմիրՀագածզինավառտղաներիխումբը էկավ, մոմերվառեց, Հաժբուրեցվանածար աջը, երգեցվրեժի Հույսի իր երգր, եբղվեջ «նաց տազվեցգիչերվազոավարում»: իսկ երի լուսացավ, ճարտարաու. պեւտե վանածայրիը բազիլիկվանքիգավթում էին, ոի նրանցկացարաննէր, Հետնում արտանկարումէր ճեպանկարի,վանածճայրի էր երա ձարտարապեւոն խաչքար էր նմանակում, գուլպա էր դործում, աչխաւոանքին, Սիմոնը Շողերը ձրեխան Հին Թուր էր մաքրում: եվ մեկ էլ մաշացու խոցված, փբփրաոբարով

քեչե՞ Համար, ու

է

առու-

ու

ու

ու

ու

կարմիրՀագածսողաներիցմեկը երենումէ վերջում, Աչուղը երգ է կապում նաՀատակենրի մբա,մռղօվուրդնլ հրգում է: Աշզրիե. վնբֆի այս պատկերներն են ավելիԳրամատվկ դարձնում պիեսը:Իսկձեի առումով խոսթրբդառնումէ Հավաք ամբողքական: Բայց Մաթեոսյանը խոսքնիեչդրամատուրգիական ու

պես կառույցի, այնպես էլ

առումով հվանդակության

դար4նումէ ամքոլ-

է

ական, արտաթուռա միայն դարու է թվալ, Թե զործող անձինք խոսում են զհրացականբաների մաշին ն մի տեսակ երանց միջն մրցավազքէ «կավլլ՝ դիժոացինին Հաղթելու ձաւար, իրականում ոչ մի ավելորդ բաո այտեղ չի էեչում, ամեն ինչ միոված է մեր ինքնության, մեր տեսակի,մեր աչխաիճայացքամին բնկալումների, (արձ մեր ծունր նկարադրիբացաչայտմանը: Խուբքն էլ ասվում 4 ուղիղ, առանցհնքատեքստի: Մաթնեոսյանի նթե չի սիբում բարդաղբությունը, չի նշանակում,ն խրատնքառըպարպ է: Ո՛չ: Քարգէ, քանի որ մարգարարածնէ բեդճանթապես ի«է մենք, որ մեր ճակատագիրը բարդ, վռողն նան հնք դբ թեիի, առավելքան բարդ» ենք, բանի որ մեզ թվում է, քւ ելքնաչխաիշն անկատար է, արա միայիմեզ ծամարէ անկատար, փբականում աչխարչն անկատարէ ն մնացածների չ ճիչ» կողժնորոչվել, Համար: ճշոնլ սնփականտեղն ու դիիբի, սեփականարժեքի ինչես քո, այնպեսէլ մյուսների աչքում, ապա նոր միայն կարոդանալ տեսնել օնփականՀնարավո- : րությունները ու հրազանքների միջն ընկած վիշը: Դրաման ամքն:այն ծնունդ է առել «Թափանցիկ Հավանականությամբ շիվա» եզբաջանգումննրից մեկից. «եվ ողաների այն Հարյուրավորխմբերը,ոբ ԴԻՐՔու վառոդ առած գնում էին կարժիրդրոչ «լարզելու մերկորչոլ կապույտ աշխարծիգլխին ե չան լակոտի պես դնդակաճարվումէին սաՀմանի վրաե՛ :

սա

ու

Հարկ

է ճակատից»: Քիձունթից, Ինչո՞ւ: Դարատկզբի կործանուժների պատճառները բապաչայտելիս

այս

Հարցըչառ: բիչ է տրվել«լբացառություննենրից մեկը Մ. Գալչոյաննէ/: Մաթնոսմոնի Հայացքն անձամեմատ լայն ե. նա նրեույթները չի քննում դարասկզրի Համառտքքատուժ, վերջին»ընդամեերմի դրվագ է պատմության

ոզբնբ դության

անբեչգրկելի օվկիանուում, զլաիզվումէ,

ոբ

մենք եմահ հնք մեզ բոլոր

,

ժամա-

են նակներում: Հակաղդրամիասնություն Ճարտարապետն Վանաձայրը, իսկ վծիում հան ուղղակի պաչտպանում են քշաբդ̀րսից այստեղ եկածքաղաու

ու

ԱրձլԱրծաթբանյանՃարտարապետի կյանքում

քիչ

Հանդիպող

սւ

ու

՛չ է Խլել.ամենասովոթակա՞ն, "չինչֆասող պատկերնուղղակի չուռ է սվել նենբրաչխարբծը: Թուրթի կինըերգում է իր ամուսնու Համար. Աբելի «Քարավան

Ի

ությունն

իր նիգին է, մնացյալ -

ած Էա ազե

եմ, ականջիս «Եւ էլ ճՃարտարաւեւռ «տնսակի» կանխդեպ. մարդկային Քագծձի, եմ անում, եմ եմ գիտակցաբար դգորձն բամբակ խոկել գիտակցաբար, հնչ էս է: Բայցգեացբի ամին մրահչի ռր կաէ̀ս է, ուրիչտեղլավ բունչքա,հղածե ու

տարեկան` աղջկաՖման տասնծիեղ ես

սիրտստեղիցդուզս է թոչում` թենկյանքն չպրտվածհմ մի անկյուն:Էս էլ Խո» /27ձնավորվել են Բոյդ պարզվում է, եի զոււռ անձատականայս ոբակները նման Հոմէէ ժամանակի մեֆ, գրանք դիպվածայբնբնույթ չունեն:Ազգային է անգյաչի պատմությամբ պայմանավորված: գեկեթտվածքն սաՀմաններըճնպանկարից զինանչանը, թագավորության Քաղրատունյաց թաթի տակ` բարվրացված ճիկիաՎագրի է ճարտարապետը: որթտանկարում է, ավիընկալմամբայդ թայի տակմերխԽեղճությունե գունդը: Մարտարապետի այգ Քաերկրում քանդակվելէ զինանչանի լի խիստէ Վանաձայրը.«Վագրերի ե Քագրատունիներն սպառեցին բբ ն բերվել է ոչխարներիերկիր»: ԳՓածանջվել մեկ միասՀայաստանը չկարողացան ապագա դարերիմեր ուժերը, բայց նրանք ծնարավորուիյունը ղրա ժամանակին նականպետության մեջ միավործլ,են վտտեզնելին ւռռքարնլու էր, հակարտաքին կար.ձրկրիմեծ մասն ազատագրված միասմիաժուլելու, միախառնելու, էինմիավորելտարանջատ ուժերին: Եղածը ասում դրա իրակահականդարժնելունպատակչկար երանցառջն, էլ չենք որ Ղարաքիլիսնից4գվում յռարածությունը, համան մասին: Այդ Հակայական բ մինչե Ուչքիլի», «Թուրքերին»էր, մինչդեո Հայնրենէր լինելու: Պարադոքան ամեն այնէ, ոի արդենուրիչի կողմիցերկիրնանվանափոխված, ինչ աղճատված, ես նկարում եմ մտածում, Հ ես չարունակում է մնալ մեր Հիչողությանժեջ: չե՛մ Բնական. որ |չոռքըծրբնք ուրիչնեիիմտածածըՖ, ասում է ճարտարապետը: աղգայիննկարադիին բեդձանրապես էլ տեղային,մասնավորբնույք չունի, մեկում իր Հարցազրուցներից բնորոչորակ է ն չար ծանը որակ: մաթեոսյանն ընդգծումէր այս ժիոքը, մենք մեր խոսքը,մեր մտածածըչենք ասել, այլ ուրիչի առածն արտածայտվել է մեր բնրանով.«Ստամբուլըպիտիդառնաարյանծով», ն «յլ մեկի ռուս-կազակականերգր ժննք ենք երգել, ուրիչի վերաբերմունքը մտաՆժան կեցվածբի, այսինչը: վերաբերմունքն Հանդեպ դարրել քնք մեր նն էղլ մեզ Համար: իսկ Հիմա աղետալի պարզապես կակերպիՀետեանքնքրը է ասել կամ դժվար է Հավատալ,ոի երկիրը դժվար այլ լեզվովարձանագրված ԵՊ ճն ճռիւդարուեւոը մի չուսանկարչական է իրական պատկանել տերերին: ուղղակիխեղդելովկստիսլեր, որ «Հայծիեն նկասարք ունենար, Վանածային չկա, ապա Հարկ է ընդունել իբոբեր»: Բայցքանի որ դրա Շնարավորությունը ն սրատմության, ձանդեպ դիսնորած անձովի, անտաիբհինույթների դությունը ն բերվերաբերմունքը,ոբ ուննցել ենք ուննեք: աճա

Հեռվից է անցնուժ,իսկ

աո

Է`

չատ

իրըրծչունի, փնչոես

սա

ճարտասրապլ եսի

դեղեցիկօրվա մեֆ անդամկաթել է թույնը,Քանի որ Հանկարծ Հասկացել է նման, Ծչնամու«ապանիչ Իսկ է ինքնասպանության զծրազանցությունը»: որ միննույն է` թախիծն խնլագարությունն ի վերչո խեղդելու ծն քեզ: Քանի

աչթաիձի գնացքէ դնում, իսն ինքը նստել որ իիենը Հազե է իրենը առաջ իրենց բաժին գեղեցէլ իրնեց մեջ է, մնացյալ աչխարծիՀետ դործ չունեն»: Թուրբի անգիրենց բաժին վարթագծով,կննսակերվով, աչիոարչի` կնիկը անքիական մղումով այն վայելելու անրդդիմադիր կյանքով ու գեղեցկությամբ, գաղտանցյալի է ա ռավելությունն սհլվիական «բացածայտում» Հանկարծակի ոչ թե իմացությանայլ նրավարչիբներիմեջ խորասուզվածճարտարապետի

է գնում,

-

քակրթության ուռնմգություններից: Սկզբիցնթ առկա է Հակասությունը Վանածոր միջե: արտարապետնավելի երիտասարդէ, քան ընկերը`Միթայելվարդապքտը: ծրկուսնէլ լավ դիտեն անցյալի պատմությունը,երկուսն էլ իրենց «եռակի» ծանխարյան կրողն նն, բայց տարբեր է նրանց ընկալման, Հայացբի ուղղու

Թյունը:

ու

Հաջորդ պլամտկերի Հույ կնոջՇ̀ուչեիի Հակադրությունն է թուրքի (նո: որովձետեչեմ տեռել` վՐերցեղի հւաՀարկ է, բայը ես ինքս չեմ Հավատում, ներուՀամար ամուսինի, հինխան, այն, ինչ կա, ինչ որ ունի, անչրաժեչտ բութէ իմ եղբ»: չի Խփում՝չի Հավատում, ճակատով մինչե բավարարչէ: նա չունի ամուսնու աչխատանքով,նրանով Հիանալու նեիբին մարդ է Հայը: «Աչխարչը սիրող, երերիաշբարծինՀավատացոզ Ուրեմե` ճամար Գեռվում, անջայտության մեր հր կարոտն ու ծբջանմղումը:Շողերի մեր մեջ» նույն ւոեդբո: բան կա ինչ-որ կառուցողական գուրգուրող, ն Սիմոնինճարտարապետի կությունը փետրել-գանելու ցանկությունը գնրակյիո է մնացած կանացիական ատված է Այ. միտումի արտածայտությունն տիակներիկողքին: «Գրացքհատեինք, նա մի պած նտում դեայի՞՛նք, գեայի-նք, գնայի՞՛նք... է խաչքարի առին, Սիմոնի չարունակում Սչդնածատականը: մոն, չեմ ասում թե գնանք Փարիզապրենք: Սիմոն,դնայինք Փարիզըտեւնվէ. փարդա դերծր,իսկ այնուծնւոնանցեծլով վանքը, բարձրաձայնում հս ինք էլի գայինը»: ես մտածել աչխատելիս... պաչանիել ես դու... դու Փեղզանից Ի՞նչ ո՞վ պետ, որ խաչքար է տաչում, պինսի Հիմնականբնավորություններից հղել ես միւսն Սրմոեր, կատարողը,Հավանողի պատվիրատուն, Թե՞ Խնամք... այսպիռբք նա ե" է, ոչ Ճարտարապետ մեկեն է, ոչ էլ փանաձայր, Դիեբ չի էլ ուոանխալեւ, է, երկրի աշխատավոր աչթաւռանքի դու: Իրականումնա րր աառապայից ն գուրգուրանքով բնակիչը, նբանով է երկիրը առնում երկիր, եթ ուրիչ, մեկ այլ տեզ դնալու է վերաբերվում է այխատանքում բայց Հետեողակաւն իր ցանկություն ու նպատակչունի: Սիմոնըկյանբի|, որնք բան չի սպաճանիում, դործին: նա պարզապես ապրում է իրեն կրոն բաժին ընկած կյանքը: Ու նթե աչխարծր չին Ռրաչես դիտողությունները: վերաբերչալ Քիչ չեն ե քրիստոնեության է, աղքա այն «շոայլ, լենսիրա, բաց մարդկանց»ճամարէ, նրանցՀաապրուստ մարդկանց էր: Իսկ այն մասիՀամար,որն ընդունակ այնընկալելիէր աչիոարձի մար, ովքեր այշխարձինինչ-որ բսն են տվել: «"Բո չովածն հնչ է: «Քո որ չոայԱյն ամբողջ աշխարմեֆ մասն անընդունակէի զգալու բրիստոննությունը: լության դիմաց էս աչխարծիցչռայլություն ուզում»: չՀանգեջրին: ե Հետնանքներն ցանկալիարդյունքի այնքան էլ ՀիՀամարչէր, պատկերներըմիմյանցով են փոխարինվում` ստակ Դրամատուրգիական առանց սուրբ ճչմարտությունների դիքի «Ովլ շոզություն ունի` ականջկախի ամեն Հատակսածժանագծումենրի, մնա ու կողուղտի ինչ միասնական-ամբողջական Փնածներին»,-Հեգմարմինէ: է՝ արթուն խուլ եբ ծրանությանմեֆ, ով անձինքատեղծումեն ամբողջականարամադրություն-աչիոսըծ: Գործող նում է ճարտարապետը: Իսկ ՎակաՀայրըՀամոզված8. ոբ այնուամենայնիվ ու

«Սիմեոն

ու

|

։

ու

-

Վանաձոր է Եվ ե իզուր ժեղը լացունոծ ողրոուք ուտ ձակադրվողփոոսքը կորցրածին: ճարտարաւզեւոին օդենլուն չավելացնել Հարկէ Համակերպվել միոված, եթե երա ծանրբեռը չի կարողթեթեւացել, ասլա գոնե իեչ-որ կեբպ արտածարտող դառնում 1 դրամայի դաղավփարբն ընգՀանբապես Վանածայրը ես ոչ այլ մարդուբնոր, բանի ոբ ճարի կզծդեցկացնի տարապետ Աբելը սչատմության, ձթե ոչ «ամենածիմնականը»: ժեկը, Հիմնական բնավորություններից ումումնասիրությամբներկասեիունդներինՀաղորդակցումէ անջիմասմդանկույթի աստվածաշնչյան մասնավորագլես միայնիր ներկայությամբ անցյալի, ողլուն, հ է տալի Սուն. Հոլեր որակներըպածող-ոլածապանողի առօրյա Վտնածոր՝ հրեույթազգային փորում տություններն է բերում ննրկայի մեչ,այլ Համարավելի չատ է Սարերի,քան մեկ ուրիչի: Այոդործոլ անմիձությանմեջ փղճականարժեք մծֆոոեսնելդրանց ն8րի,ֆիզիկականառարկաների չնչտում է աշխար մաթեռսյանը Հ արկ է պածպանել առումով կարնորոբակները՝ Ֆրա Հետնարբար ճայացքային որակները: ձերը,այլ մետաֆիզիկական Հակումի դեպի Հոգնոր-իանականության տո, Ասատուրի Անբից ժա ոլորւոնհիի, զուտ փիչքսհփայական ոի խաչբարը չի թույլ երբեք ողին նչպես անցյալի առումով մետաֆիզիկան:Հետնաբար՝ կայացմանը. առղագայի այն, ինչ պատկանումէ Հողնոր ոլոիԽայաստել դրանք այեպես էլ գործադրելով տնղափոլնի՛, նն պաձում, չդիոին, որ չոշաինլի չէ, բայց միանգամայն իրականէ Վանաչոր Համար.ԳՄրտբքը «Խիճ ունեցիր, ղա երեխեքկան,ձոջներումկարմիրդրոչ չիք անգո մի բան չէ, քարի Հետ Հավասար` են տեն միտքը դիր միտքը վչոփը, թնչ նկաբեն՝ոսի արծիվ նկարում»: է, փեչպեսքարը կամ մարդը: ժողովիդիլեցուն ասում Լ(նում, մեռնում անցյալի որու ծեփում, մտաելակեր:դի, ազդային 3 էնչմտանհա, էն զտանես: Եթե այստեղ Ինչ որ տղվեղմ` մի մտածիր»: առումով: գաղափարի է զուտ ժողովրդին` կրող, Հակաղբվում մա բավականաչավ Հետաքրքիր զիտալրվումէ այն իմաստով, որ (թեն ժոխոտձարքէ կամ արոտավայր, նկածգյուղացիների Համար Անին պարզապես ն ն 2"4ՐԴԱ(Բե. ՀԵտեարբար մտածողությանմեջ կա այն գիտակցությունը, Համար Անինանցյալի,Հետնապես դեռես գալիքիփաղքեապա Վանածոր ոթ մետաֆիզիկական նինույթներընույնքանփրականեն,ոիքան Ֆույնֆիզիկական ճարտարազմոությունը ի կենդանի անկբկնելի է, չթակույթը, վվան այսուծանդնրմժողովրգի հինույթները, այս մոավոբզավակներին Հենց ժողովըԱնտեսել է զորական ֆան զորավոր որքան առարկայական ամեէ, ուժը: դի ճամար այդ կարնոր մուռեցումը չի գարձել կեցությանանբաժանելիմաս: ն ապրել բացառապես աշթարձուժխ̀լուրդիպես կույր ձր «առարկայական» Գիտակցելորեէ բան ն գիտակցածըդորբձադրելորպես գոյինթացի կարնոր է սեփական դոյրեեան ապագան ձամզգալու,նչանավկում առանցանցյալն պայմաններիցմեկը, միանգամայնտարբնրերնույթներ են: (ութնոսյանի նպատա» փ" թռանց տհսնելու Թ«ցբ ենթարկել տրամաբանությանը դիպվածային ամեն ինչի» խոբչող. բրիչ սելով Հայ գոյի մասին, աժում էր. «Բնազանցական է: էնչն անցյալիչարուհակությունն էբ, անցնելիքճանապարՀը, հից վանող, իրերի աչխարձինճավատաքող Հայացքը «վեմարդէ Հայրֆ շես, 5141: ՀամինդՀանութ ընդգրկող ձ րնույթննրն Սոթնույանական Այս բնկալման գեղարվեստականփուրաձատուկ ամբոզջացումն ենք այն Հարցերի, որոնք մել արդեն նից դիտված», նորովի է փմատոավորում գտնում ճարտարապետիխոսքում. Հեսինքս ապացուցել եմ, որ Ձվարթնոցը ծն, բայց «գիտակցված»չճն: Գատածականչէ, ոբ զփաստի» չի «Հայոնի» ս

ոեղեն,

:

կերպ՝

՝

ու

ու

Վահաճայրը` որպես Այ կերպ`

ու

`

|

ՀԷվերջինս դիտե, որ բանատոեղծության Հասկանում ԱիմոնիորդինԱ̀բելբ: Հասկանում,ԹԵ է, չի «ակզայդպեսէլ Թումանյանն բոց ղինակը Հովշաննես ԻՀարկե,բոլորովինայլ մեսբդէ ուտում»: եխզոնց են Հասկացել,որ ձայրնեիբքը ուտի հրեն պոսիակին,Թե աղբ ճարը չ՝ լավ է Հայրենիքունենալ, որ Հայրենիքն Այն պածիլըսկսած, ենթակա: ավեչի մեծ վտանգներին բել առանց Հայբենիք՝ առանմին է ր մարդկանց Հակաղդիի ունեցավիբ չածը, ինչը եբբ պետությունն հան ն իրենց տարբերությունն ու Հ այրենիքի չածերին,նրանք գիտակցեցին միմ" " չրքե.հղած ներքին թԹշեամանք-ատելությունը` մարդիկ նպատաերբ երնույթները Հաճախ դառնում են ինքնանպատակ, ու միտումներիրականացնող: կիջ վերածվումեն միջոցիի̀նչ-ինչ խնդիբներ ունի, ն այն խոր արմատներ բավականաչափ Պարզվումէ, որ նման վարմունքը որոչակիորենկապվում է

բին: «Քու

բնվալումնեաշխարծայացքային կրոնական-Հոդեռը

տեր աստվածղքո առջնից հիր վերացնիայն ազդերը,որոնցձրկ-

ՀԱՄԱԼ լինես նրսսնը դնտա-.չլինիոբ Հարցուվորձ «լիի ժառանգելու ե էին «լաչտումանցածազդերը ինչս մասին,բն ինչ առտվածների վածների ն Քու տեր ծս այնպես: էլ պաշտեմայն առվխածներին ձին պաչտում` պատվելու ծուղ դու չլաջտես նրանցպես,թանզինիանքթթենցաստվածներին ները

դու

աստ-

ե

ն Համարսպանումէին մինչն անգամիրենց որդիներին իրենց դուստրերին էրենք իրենց էին սռլանում»են կապված կրոնի փբավունքները թափանցիկակնարկեերը` Ակնեչայրո

միտված ձեռնարկումների Հետ, որոնք մսխել են ապադայի պաչտսպանելուն թռողերը բեթերպած ժողովրդի նեխունակուժի: Վանաձոր ուժերը,Թռուլացբել

ավարը

դա չեն անելու, ութիչեերը քո փոխարեն Շամաի, Հայբեելիթի ճիգ չեն գործադրելու: առավելադույն Համար պաչտոլանծլու որ ասես չնն էլ եղել, իիակաՀայոց ճողի Չամար մղված մաքառումները, հատել հն ամութ գածեճում Հաջողություն 122 ունեցել,ծղոր Թաղավորները օրծնված»: չանբծֆված, հն, Հաստատ, կայուն, ղարավոր, բին, որոնք «աներեր

ջանի

որ

միմյանցՀանդեպ ավելանում էն ենրքին ատելությունը, Այս ամենին ժ-ներսից ինչը գրսնորվողներքին անչանդուրժողականությունը, «Աստելուայս առիթովմի սազվոս է գր ել. դովբգիմարմինը: Ճարտարապետն սեր քո չոայլ բարությամբ ինձ մաչում է, քո չւայլ բարությամբ, թյանժանդնե ժանդն ոբ Քանի առոկլության «իրով, ցողիրզ̀ոծելու իմ ներսի ատելությունը ուտում փչացնումէ ինձ...»: էՄ թերսումիրեն ընթացքըդառնում է ավելի զարգացման գործողության Աստիճանաբար են թաղաբակիհվբոսլական այցելում առարկայական լիվան, երբ Անի 4 Թվալ, Քն կարող ժիայն Հայազքիը Առաֆին թությաններկայացուցիչենըը: այն չարուհրականում գիծըչե կալվումնավխորդիե, այս նոր ոյուժեւտայրն ժո-

Ծա ո

ու

ու

դլատմություն դիմադիծ, որոլսսկի նակում է արդեն ամբոզջական,

ունեցող

միՓլուծածՖ, ննիկայիբոլոր Խնդիրները աաեցյալի ղովրդի«Հանդիպումն» է ավելի Հետ- Հանդիպումըկայացել մսրդկանց օոարածջ այն Հաղքանակներ Հոսանքիպես եւ անեցնոց ներկանմեկ անդամ էլեկարալարով վաղ,պարզապես իրական իրերի կարճ միացմանլույսի տակ պիտի քացածայոի միանդաժից կորուստներով Մճեք մեր ապրած դառը պատմությամբ դառավորությունը: են փնչպեսոր էնք, իսկ ովթե՞րքազաքակրթությա կանքայնքա ն այնւլես, Հարցումիեկվոր«Ես է՛ս եմ, դուքո՞վ եք»,- ճարտարապետի ու

ու

մունեւոիկների:

վախվորած

դիմադրության ներին ընդդիժանալու ֆորմ է, իսկ իրականում տողերիիմաստը: ԹումանյանիՀիչատակված չարունակում, են... բնորոչ հրեույթների արձաղանքներ փորմերնուշացած Վանաձոխ խոսքում մնի նկարագրին մե) է. բավականչէ անդիտության երֆանիկ հակառայժմ ճարտարապետը յան իմամտությունու ճանաչելը, Հարկէ կան,որոնց մասինխոսվում է այլաբանորեե:Առտվածաչեչ նան ությունը Հասկանալն սեփականպատմությունն իրենցալտածայտները թեն նորովի Հնչեցնելու կարիք ունեն, այսուծանդծըժ նպատակները: բարոյականությունն է, ն ոչ ոք ուժ չունի ճանաչել ն մեծ այխարձի Հ«....'Քթ ման «ին 4եի մեջ անդաժազդեցիկհե, նան արդիական. տրմությունը թանկ գործ անում է Աբել Ճարսռարառետը. որ Գործը, է մանանեխի Հրապաթ Հատիկիչափքո տիտմությունից վանք մտած մի Հանիր Փրապարակ է, որ Վանաձճայրը սուղ այնքան անելու այն, ժամանակը,կենցաղն առւնտուր մի դու վչտի են Հրբապարակներում ձարտաբնոնքր մի կապիր: բակում վշտի անձրաժեչտ չատ է. գրանք եկվորներիվառածժոմեբբՀանգցնում մ անչարմար է»: Նու... մի ծախիը ժի արհ կարեկցանք վիչ" Հոռմար: մուսյլ օրերինաչխատելու բապետին` եճղ է Հայ ՎանաՀչոր ընթերցանությունըվանքումթեն Հատուկոինէ մեկին չի ուղզ" «Հագու սար» բավականաչաի է՝ բազաքակրթության Գարբզվում ալն ծատակեորեհն ազգինճիունակուժն ամրապնդելուն, կրողնէ, ված, բայց նե աղնւվես իրական արժեքների Համար, վերջինս ճարտարասչհտի մասվորականի` ունեն. Անին է միտված:եվրուղաներում փարիզներումՀարսւոություկենտրոնացնելուն հպատակներ ն ճիգերը Հատուկ փոխանցելու դրանք Հետաղային Հարկէր դրանք ձբկիում գործածել,քանի որ «այս Հոընթացբում չարերի եր վանելուփոխարհն, դառնալու է ապագայիմեֆ Հզոր նրկրի ճարտյաքաղաքամայրթը Փաղաքամայր, չը Հայրենիքէ դառնալու, Հոպբենիքը` ճանապախծին: կորցնել վասոնել, մսխել, սանդեվածարժեքըչի կարելի քննում են բապեռություն է ունենալու»: հատին առանց նպատակների բացաչք։ Հերոսնեիը Մաթեոսյանի Հարուստ խուքը դարծնել երադմվար է խիստ,գաղափարներով Բնականաբար ներքինսիուսդրությունները, իրադրությունը, դարասկզբիՓաղաքական է ներառվում մեջ ուստի եյեքջներով գործողության կայսրը ձավալվող էե Ռուտաց բարեչնործ մոն:սկան, Շվեն շփմանեզրերը: ն Շողերի կերպարը: Ճարտարապետը նրա գլուխը նկարում է Աստվածածնի զանքննըի բրականության միամար կուլոուր-ազգային ծ այհրի ատեզֆի էլ չի երբնք դովի Համոզմամբ որոչակի «ոլաուզաներ» եե թնդգանուր մաս առ մաս, թեն. Հայոց առ դլխի փոխարեն:Այդ Փատվածները փոքր. կուլ տալ փոբքի հախբընոորելով ասնություն, վրիպումների,կոեն, որ կատեղծի: Համար, որի նպատակնանցածճանասլաթծի դործողության Համոզված լ

"

խորացնում են

ու

ու

ու

մայրա աղոթ:

է: Ամեն բացածայտումն պատճառների բուստների

ոք

կովում է ՔԻ Հողի»իր

վանածայրը Հայոցբանաառեղծը, կաթողիկոսը,

բուն ցեղերուներ ու ռր մինչդեռ Կովկասը: ստակ», Հետն բեկավ«Թուջի ուզում, դիվանագիտությանհրավունք չեն ուզում, ' դարձեել ազդը «քաջացնել» «աբրունացազատ տեղեր, կարելիէր երկիր այլ միայն «ճարտարապետների, երաժիչտների, նկարիչները,բանաստոնգցծների Ճ4եռքէ մեկնել լուծելու փոխարեն հել): Կողքին,ոտքի տակբնկածխնդիրները էնջնավարու թյուն», ապա պարզիցէլ պարզ է, որ «բանաստեղծները բանակէ ոչ էլ կամբի: որ ոչ Համակն դորբում, ենը են ձնում», բաների, Հեոնաբար ռուսաց հայսբի Հեռու է մնարուավելորդ զլեասածմանապածգոխքերիսպայիանխու մռածղացումէ հ ցավանթներից,իսկ Անին էլ չառնալու է ռուսաց Հետաքրքիր կայսերականճեմարանում է վերջինիսլուո Հայացքիներքո:Ոչ Ամին հնչ կատաիվում Հայտնությունը: ճարտարապեւրությունսովորողների ուսումնառության քե: Մչֆ Հեմեականբազա: ոչինչ չի ասվում, բայց մարդիկ զգուչանում Հավառակվում, ե Բաժաթիյանի աԱ Շրիտասարգ. ճարտարապետենրի՝ Տեր Սարգայանցի վեճն /ի. իրենն է Համարումայս Հողը: եքա ներկայությունը էրկրիսաճմանապածն ազգային ե «ծամամարդկային»լաղափարներիբախում է, որտեղ վերացական Շմաէ ծանը որ Տաճկածայաստանի է ձղի, որքանով ծանրՀետմանքներով մարդասիրությունը կամ ձումանիզմբ Հակադթվումէ չատ որոչակի, արարված Համար օածմանատարեցկնոջ իկ գոյությունը: մեծ Ռուսաստանի չին կանգնածղինվորների ազգային արժեքներին:Բաձաթրյանը մշակույթի չաՀր պաէ. սոված-ծարավ Հո նա պածղինվորնուղղակի տնից-տեղից, ից-ժորից է, ձողն իրեն ապաձճով վստած է զգում: Տեր-Աարգսյանի Խոսքը միայն Հերնումեէ, բա իրա Բա չե Հոր-մորերեխու «Մինը չ իրա Հացինչի կանչում: բարոյականնչանակությունչի ստանում «ես նա էմ, ով ուզում է Հայրենիքի սաՖ են, չէ Քաշում բր բիա կարոտը առջ Ա Խիղճը մաքութ այն ջատ ավելի պաՀել», լայն,Համբնդգրկուն բոհրկիրը կորցնելուցՀԵկաոռներից,սեփական Հեռնապես զրկանթներից, փանդակությունունի, խոսել մլակույթի մասին, նչանակումէ խոօքլ էրնույԷ Հիչել. «Գրելու Էմ, որ ամբող անդամխիղճը չկորցրածժողովրդինՀար Քի մաւին, որը վեր է ամեն կարգիքաղաքական,բարորականոլորտնքրից տատծու տակի էս մեծ երկրում խղճի աչխարծի, ամբողֆ-ամբողֆ աչխարձի, Խերկտ ժամանակից:Անին չի մաճացել, այն մեոցվել է, «ամենամեֆ խնամ. է 4եր կերսլարանքը»,ե անդրինդրվելու 4 էս Հողին, խղճիանդրքնունձնալու բով վերակառուցված Անինապադայիմեջ ապրում է իր բնականհրկարմաեկած գյուղացիներին: աճուրդին ասում Խոտշարբի է փանաՀայրը` Հր (ամ անմածությունը: Դա կլինի ժամանակին Անքք խաղաղվեճ, ն իիննք գնում է Հայիֆանբ խիղճըչաղակած, աչխարծիր խոնարծ, ն Անիի կոիվ»: Որքանով ԱյոլեսՀամեաւո, կլուծեն իրենց խնդիրի, դա չի լինի Տաճկաստանի արարիցԹուրջի: ճն գործադրվածֆանքերն արյուննիր մեջ կրող ճամփորդը:նրա նախնինպարսիկի, ապագայում սլետք գալու, դա միայն ժամանակնէ Բածաթրյանի ալեւմիէ նոր սերեդին՝ Հասցրել փրկել, իֆից աիյունի ՓոՂէՑ: որոչելու, այստեղ ցանկությունները են, իսկ ազգային մաշ դառուսիկ Փֆրազներ մի ճազար փոբժանքարաբի, կին,որ մոռացելէ էե խեղճին,որ Թուրքի կույթը Հզորանումէ ազգային ներունակուժի ն է,ինրի վրա: Ամեն ժողովուրդ մեծ երկրիմշակույթի դովբն արանքովբերում էր Ա Հետնոիդին,ծիմա էլ խերը ու է իր ուժի մյուսիցվճրցնում-յուրացնում-սնփականում կարողությանչաէ հուում երակներում: արյունն անողինթվում է, Թե միայն իի փով, ն ամեն ժողովուր եր մշակույթը, Քր երկիրը, եբ տեսակնուժեղացնելու ռուսայածկամ արնելաՏին կիսածայ, այցելծլած 2Ճ խումբը` արտարոււպնւոին ճեն ու մ նպատակն ունի: եթե Քածաթ ե յանին թվում է, Սե ինքն առաջադթմության այտումք «բացած ղարի» գետ-Շայաղնտի հա ֆ է, ապա սխալվում է, ճարտարապետ ավելի չար," պել ց իտարապ տաիվածխաբեությունը,գերմա ացի պրոֆեսորը դարարության ճարտարապետ է, երբ բռնանում է ուրիչների կամքին՝պարե Հասույթի ճավասարբագիրք տպադրիելու է տասնամյակները արդյունքը` դրված, համակը՝դերմաներենուվ ուղարկած նրա ժանելու պայմանով: իսկ ժողովուրգը,որ երկիրնարոտավայր է կարծում, անձավատ,անաստէ, որ նոր Հյուրեր գային, Հարկ կառտարողին, կանալիէ չարքաչ աշխատանքը ված, անՀույս ու «չնչածավատ` որ ոչ իրեն է Հավատում,ոչ «րիչ», անունը իֆեանի Ճարտաբապետի նամակիբովանդակությունը: որոնք կքարդմաննին աես «աղախնիպեռ» է, գնչու թափառական ցեղն այսանզթափել է թույլնքոնի ռր վերչինս չի գիվելու որպեսՀեղինակ, բին Հեռազել: Մեկ անգամնա ընդգծվում է ժողովրդի է. Հիջատակնզ անունը յուն չունի, նրա Խորչանքը: Անիներանց Համարպարզապեսխոտծարքէ. «Ճարտարապքետն Թվացելէր, էջում, մինչդեոճարտարապետին կաթողիկոսարանըորտեղէին՝ որ Անինմեր խատծարթնէր»: «Հում նյութի» 125 Հազարէ: Քաղաքակիրթ եվրոպայիենբկայագուցիչը ն վբ ն Հետաքրքիրէ Աշուղի կերպարը,ոբ Հանկարծակի է Հայտնվել այստեղ, 50: գրթիցէլ մեկ է երերՀաղարնկարի Համար Հեղինակինկրոն խոստացել նն չի տեսնում, բայց լսում է, զգում, գիտե ամեն ինչ: Արն օր է, ամեն իր ուտանաչիքի: դիմաց տաղապանքի օրինակ, է տասնամյակների մեծ է մեկնիր գործին է, խուձչունժն սկսծլ է, աչլխաիրծը նա չե կարող Ճավագեղեցիկ, կա չի Հավատումայս խարեությանը, Ճարտարապետի չի կարոզերգել վատ Հոգի ունելող ժարդկանըպատճառով,ոի չեխ սիրում նման «Ռյազանում,-աարատիքի՝ չէ ընդունակ տայ, որ մարդն ընդծչանրապես որակն, փրար, ատելությունն է նրանցՀիմնական ուռում են, իսկ նրանք ճ բակներից Մենո: նբ: Ռւ եթե այս են նրանք ուտում սում է Շվեդովբ: ո նկեր, չքավոր ով կյանքնոյդքանփաոքչի- էեչո՞ւ ձ, չէ երդոբ մմ շուղը: :Ֆ ուժն նա որպեսզի է այս կոթողները, նայում են»: Քան տարիշարունակչափագրել եփ ո՞ւբէ իմ զազգավորից էր առնելու. «եւ Սայաթ-Նովան ֆրա երկբի ճարտարապետության ապագայիմեջ դրանք դառնանկայացող քն Ե հակ«եծ, երկարճանաաար | զագզավորը: վ ՀայտնվածՏիգրան ծլիսկզբին Հիչողզությունն լ ավ ժողովրդի լ այս չենքերը պատմությանՀիմբը: Վերջապես հա ոտջ փորըկոիցբեցիրեն բեձեռնված Հնարավորությունհը, ո

ԵթեՀայերր բանակ չեն

ու

ու

ռուս

ւ

րված.

ու

տո

ու

ու

ու

:

.Ա Հ չ աա մասնակցությամբ, Է

Խուիյուծեծըի

"ո24

անգառ

«բնագանցությունիչ»

ու

՛

ու

ու

ու

բայց

ուս

ու

,

Մ

Շա

Այա ԱԱ

,

'

,

թազա-

ճամ

ո Ա

ո

ո Ս"

ատավվ ՔԷ Լ.

-

թուր թուրչի մաքրում,

«Այս չենբերը պիտիպածպանվեն,որպեսգիայս ժողովուրդը միշտ մասին: ասի կս Շայ եմ արդեն Հազաիխ տարի,մի ուրիչը չեժ, էեզգի չեմ, Թուր ՛ չա եմ»:

ձր

ֆրանկ չեմ, նասրանըչեմ,

ես

մեկ էլ տնքալով,

խոր

ու

Ճմաիշտարապետի բնավորությունը,ամն այե Հավանականությամ| ա Թորոս կյանքի պատմությունից: Թորամանյանի

ազդակվելէ

Դարերկանցնեն,նրբ ժոգովուրդըքարը քարին դնծլու Հնարավորություն կունենա, ավերակներըչեն լինի, ճարտարապետի Թղթերի մեջ «դուցե մի մի շարք, պետքականորեէ բան» ծախչ, մի գեղեցիկ կամարների Խ»բՀուբգ, կղանեն դրանովաթգարացված կչամարվենՃարտարագքւ» Դ Արծալթարան զո ապրված ս ոարինիրը: յանի (անքթներով որբան մեծ ժամանակի, ՔայդՄաթնոսյանի, նույնքան էլ նճրկայիՀետ է, որ առարկայականէ չարունակությունն է արչ մեծ ժամանակի: Այ» ամձեր` ազգային նկարագրի,դարավոր պատմության փորձիքննությամբ ինքնածայճցման տառապանքնապրելու տաճ զգացողությամբ նան ապագայում դոչաւոնելու ներքին միտումըչբջանակվում է 20-րգ դարասկզբիողբնիգական դառնալու էին մեծ կործանումի «րատվկերենրով, որոնեք «կիզբը: մեզագրում են Աչուղին, քանի որ եերկա ՀերոսներինթոԳյուղացիների ղած:«փախչում» է չեղած պատմություններիմէջ: Վարդանի Դա բԸ խումբ է տարել, զրանք արժանիեն կիովն է, այս ամենիննայումէ սլթավփոլրեն, իմաստնության սառի դատողու Քյամբ: նա լավ է Հասկանում, որ «ժամանակըՀերոսներիժամանակ չի», ոբ այշխարչՀնիր ահբարթոյականությամբ խառեն,է ամեն բնչ, «Հա» էն ասուժ «չե» են անում, «չէ» ծն ասում «Հա անում, հրեսիղ ծիծաղուժ նն, բայց բո վառն են ուզում: նման Քբադրության մեջիրականում ավելորդ լար Հետնանքներիչբ Հանդեցնելու: երիտասարդ4"րչելշ« էն, ոչ ոք չի Հասկանալու ով կորջըծց`բարեկա՞մի, ծ: ու

-

ու

ու

ոն, 4 Ար, » ԱԻ Հ

ու

աչքերը չաղված եկավկանդնեց... բոնելով սչատերը արյունսաչով, ոնթաղով «նենաբարձրացրեց սոհսավ, խ լեց Թուրը Ջեռքիս նայում օրորվումէբ--ու

Հայ

ու

թե չէ ինչի էի մաքրելու,

-

էին ընկել, Գիչերովեկելանցել.դնացելսածմանի վրա դարանն վիժո՞՛ւու»: ձր»: երգում Սուսնիրնրանցվիս երդ կաղեց, ժողովուրդը աչուղ կոտորվել, է: են` Դրամայի կոմպոզիտիավելորղ մեկնաբանությունն Ինչպեսասում ավարտը: դեպքերի«կիզբն ոն չբջանակն ամբողջացնումէ «ննրկան»՝ այո սոսհղծամ մեֆ դժվար գտնել սրտտմության Մեր դրամատուրգիայի մամաճամոր բախոոոխռչ ո րտեղմեզ պիքա, մեկ այլ Համարժեք Է

գործությանը ն. աչխարձայացքաՀուծրանության, ինչպես մեր պատմության, նակաչրջանի, ինքնատիպն. ոյութան վերբարերյոոլ մեի ինքնության կարճ` յին ընկալումների: խոսք ասվածլիճի: ամբողջական նվաճումներիցէ: մաթնույանիդրամանմեր գրականության այն իմաստով,որ նրա կենսաֆիլիսոփա է Համարել կարելի Մաթնոսյանին Է սոցիալական ապբուժեեանչատական է, մասին կյանքի գրականությունը չե քննում: դուրս կյանքից վերացականորնե, Ռչինչ մասին:

ճէ,զգացումների դիմագբուկյանքի կենդանի Հաղքածարելով Սաթեոսյանը, մբանով Հանդեր4՝ չչ բնդճանուրը, այնպես ինչես որոչակին, Թյ"ւնր,հրեույթի մեջ տեսնելով Ս խմգոլյաբահությունը: այս ամենինմիաձյուսում է իր իմացարանությունը, ունի բեղծանութ կառուցվածքային է պատճառը,որ ողֆ ատեղծագործությունն

մալժինէ, կարելիէ ասել ամբողջական յուրաշատկություն:Դա ամբողֆական Հիչեցնումհե պատուծմրնչ«դեպբերըՖ վերցված պատմություն,իսկ առանձին ընթացթիվրա: ԳրողիՀամար գործողության ներ,որ բացվում են բնեդծանուր է, ինդշանուր պլատմության Հերթագայությունն «Հեզատարու- կարեորըոչ այնքանդեպքերի ընթացքը ցուցադրելը,այլ այն սյուժեի բոլոր մասերի ժամանակագրական են որոնքավելիմեծ Հնարբավորություններ բացածայտումը, պատմությունների կռածելու Լմ կյանքիգաղտնիքը քաքցնում երնույթի |ո՞բքըթափանցելու, բեն . որ ձրկեր տարինր Հանգամանքը, Ր է բոսցատրել ույն մով: Սրանովկարելի Հայաստանից Հոյաստանուղաիկվածուժերը տածԱրբեմտյան ի են ման հ էրնույթի» «միննույն ԵԽալի ք"գեղակածաիվեցին, ունքն, պատմում իրականում հակնբվիբ անցածուժերն քրականում տարիներ սյուժեներ ռինէ նեք, մեր «Մենք «ԱՀնիժորի»ասելիքը կա բան չփոխեջին,իսկ եթե փոխծցին, «ին: Դա վկայում է ն Մաթնոսյանը: ապա միայնվատիմաստով: ,: առած, պատմում Նո, Նման կարբճամիդ սարեթի»մեջ, ապան «Հաչքենդում»: պայմանականորեն «քաղաքականություննՖ ընդլայնեց վերաչաս ողբնրէ, իսկ դա կապգության սածմանները: Գիականության է «նույն ւլառոմությունը»:Նպաւուկը ելթերիՀայտնաբերումն տենման մչֆ խնդրիբացածայտժան առկետական Այլ երա կեջվածթի Հետ: սանկյունն տռաֆինը Մաթնույանն նկարադրի, ված է ժողովիդիբարոյական է նքիկայացրել հրեն Հատուկ զուսպ է ժողովրհույնն գրեթե աչխարծըր տարողունակխոսքով: չկան: Այդ պատուժների ճանապարծնծր ընդգծումը,ղիա ամրագրումը դրա ղերի Դրամայիվերին պատկերըխործիդանչական դի բարոյականությանկարնորումը, է է. ասվածիմի նոր Հիմեաէ, Հեփ առումով ակնձչայտ մատուցման Իսկ վորումը: Ստեղծագործության ժեչ: առաջին պատկերում մի պած Հայտնվածկարմարդկանցգիտակցության գրականություէ դեղիլոոստովանական միր Հագած զինավառ տղերքը, որ երդվում ծն որ գրողն աստիճանախար Հակվուժ մեկնում իրքնց սչարաքբ 8, ոբ ինչ-որ Հնեովպիտբ ի Հայտ գային դրամայում՝ է տալիսորթանՀնարավորէ խորանալ անչատի նը, որ Հնարավորություն ներա մեջ ն վերջապեսինդլայնել ությունը ավարտունՓնսքի բերելու Համար: գաղտնիքենրի ձության, նրա ներաչխարձի մաԼու՞ր դրականության ծիունականմի Հայն պաոմում է «լուսանկարում» ծղած մարդկանցմոԲայցխԽոսթռովանական Հոգնորաշխարծիսածմանները: է դս էնքանխոստովանությո ճանավրդիօ, «Անիով զաղիսխմբեր էին անցնում Տաճնաստանց գալիս Անի, երդվում տուցումե էլ անցել է յուրօրինակ է, ուժելզ բավականին ձին անցնում, մեծերնփնձանից աղդեցությունը թաքցնում էին, բայց ծս ուրեմն գիտեր՝որ միջոցով,որիթողած պատմությունների 1 Տե՛ս Դ. Գասպարյան, լեռատովանություններինը: ջանՔ դիտարկում Կյանքիլարված ու

ու

Է2ոոն-իանասիրությունը» ա

ու

՝

ու

զաճարելու, բնական ի

ու

2005, էչ Վակաձոր,

առու-

ու

.

11-12:

դրամատուրգիան, Մաթեոսյանական արձաղանջներ,

:

Սաս

երրորդ

Պատասիւանաովութ յունը՝գոյակցության ա.

արեհորվումէ

է

է»

այն մենախոսության ինքնատիպությամբ. ու

առնչվում

այն, էնչ

մենա-

մեջ կարեռր դեր ունի դրականության Համաշխարծոյին Գե: Հիմնական ինքնարտածայտման ոբոլես Խոսությունը` փեյութածատկություն, ո ւնի խացառւիկ սլատումե մաթնոսյանական քնայգ է մի ոթ ատտինանի: Հասպված այն այուոեղ իսկ չբ մենք տեսանք«Սառհրում». ներքին Հողեկան աշխթաբծի սոմին Հաֆորդ միտքն բուր Եքե«ՍառեբումՖ որ

միայն իր առելիք»վ, այլե գնցարվեստականմատուցմամբ: ի2) մերաստեղձվուժ Ռւրիչի խոսքով անցյալններկան, լեուքիռությեկտր դառնում էր պատումը կառավարողգերակաուժը: Ընթերցողն ուղակիորեն քերկաչ առացողին.գրողի Հայացքներ տեզբ զիջում է յացուցչին` դնաբծրըննրոիցիմաստավորելունպատակով: «Սառերից»Հետո պատմող դերն ավելի է մեծանում Մոթնոսյանիստեղծագորձության մեջ: եպատակը հրնույթներնամբողջությանմեջ ատեսնելե է: Մաթեոսյանն ավելի լայն կտավիպարադայումի Հայտ է բերում տարբեր որոնք սեփականտառապանքովու մթի թռիչքով են չափում ճպատմողենրի», իրականությունը: Երնույթենրիմատուցման այս ձնը, որ Կահղ չէր թողնում Հեղինակին», ասելիբը դարձրեցնկաիագրայնությունիցդուրս, երնույթների էությունն անմիֆականորենդրանորողխոսք: ԱմենայնՀավանականությամբ ձր պատճառը, որ գրողն «Անձրեածամանի» /օնաչքենդըՖնախապես տպագրվելէ ռուսերեն խորագրով տպագրվածտարըրակի բնաբանը՝ վերցվածԱ. Բակունցի«Սածանով»նոթից, Հետագայում դուրս է թողել: Դրանք մատուցփան ձնով միանգամայն տարբեր բնույ ունեին: «Տաչքենդը»տարրերմենախոսությունների Համադրություն է, որտեղ երկրորդականսլլանիվբա Է միջավայրը, տարածությունը,գերակաղերը վերա պաշվածէ ինքնաբտածայտվող, բնքնածավալվու խռաջինո̀րպես նության ներաչխարծըտանողամենաուղիղ Համաչխարձայինգրականության մեջ ձբնույթների մատուցմանայս ձեն իբ իրացումը գտավ 20-րդ գարի առաջին կեսում: Դեռնա 1931-ինՖելբնքրը մոտքնչում էր, որ ժամանակակից լ արմակըզարգանումէ դրամատուրգիային նալու Հերոսներնիրենք պետք է իրենց արտածայտքն արարթների | երբ ն փոքնրի մեջ գրողի կողմից դրանք նկարագրելու փոխարեն:ՕԴոստոնսկին կարողէի ճկարամաղով եղբայրները»քրեք անդամ կարմ անել, ելան գործու պատմեինիրենց ճակատագիրըե. ոչ թե դա ոչ

ն

ճչդրի» դիտարկումէ այն

փմաստով,

ճանապարծ

իալյառությամըՀինց պառոմածը,մեռյալ ձե «Ամենը,

առանձնանում Հնաոռճրն»

մասինեա դրել է

նրանքարել էն»ք: Մա

ժողովբգի

սա

ու

գրողն ծե, ասլա «Տաչքենդում» վկայություն տեական չարժումի անբնեղծա», շարժման բնքարբը: զարգացման, հն, ն է երնույթների չարունակական ստեղծում այն, որ կեցությանըբնորո տարրերն Շաբժուժը, փոփոխությունը Հեանունների` է երկու խոչոբագույն Է, կալված լինծլություն որպես վերջինս Պաբ«ոնալիօտենըը»` ախոլաստիկ ն Հեգելի Հետ: Սբանց ծակառակ բակլիտի մոնիդի ու.

Պատռնը,Համոզվածէն,

որ

կնջությունը Հավերժական, փո, իմատտուհի միայն Բայց ա

է, ոբ Հակազիր է լենելությանը: սուբստանցիա իրականության նրբ ելակետընդունենք,որ միտքբ/իդնան/ պարագայում, այն ձե է: Եթե «իրո իդեան ավելի ոռնալէ, քան սիրո վերապրումը, բարձրագույն է: հսկ անփոփոխ: գաղափար սերը որոլես այդ եպքում կարքլի է առել, քն սա

օիրող, ատող, տառապող, ապրող: էքե ելեենըուհա մարկանց դոյությունից չունի որեէ էություն,որբ չգտնվիլենելիուկաբողնեքառել,ոի դոյություն հ առնչվում ՝

«կզբուհքն

Հերակլիտի Հեգելի ընթացքում: թյոոն, փուիոխության «Ժամանակա Բուդդայի: մասնավորապես է արնելյան փիլիսոփայությանը, փիլիսոպրոցես» որօլես «ւխուսծողությունը կից դիտականմիտքի նպաստեց ն օգտագործելով ածայտծլով բա վերածենդին` փայականպատկերացումների մեֆ»: դրանքբնական գիտությունների կապված է ինչպես Մաթեռսյանի վիզակի առանձնածառկությունը Հեւ: Հուքի, այնպես էլ կեցությանլինելության մարգկայինզիտակցության ե լեզուն, պաՀե է կալվում Հմայքը:Սրա է ստեզծագործության Դրանում Կան ազադրավան չարադրանքի քեխարկվում որը չի Վեր, այն տումային է բնավոդլածում փուբաքանչյուր Մոթեւոսյանը բանությանը:Միաժամանակ գբանով փոի4ը սուբյեկտիվ բնոբոչ անշատականությանը բության մեջ տվյալ Հակադրվումէ ինքն փրենից իսկ օտեղծել»վմի աչխաիծ, որն ուղղակիորքն Րա Ա գուփյաւը, մարդկային օտաիվողիրականությանը, իրենց անՀատականություններ, որպես կան Այն «Հերոսները,ովբեր հան խոսքով չասված ապիումնեիռվ, մտածողության Հոսքով, ասված թ ՊՐ Անն Հառագանջը, դառնում են կործանվող է զայրն առելծում տոնով վեճքրոտ,բայց միչտ հնջնագազ

անծատակա

ճանասգարծ:

ուղիով,

անլ Թուլատրնին

դեմքերն քբենք

Հեղինակինչատ ձֆերզբաղեցնող ծավալուն նկարագրություններով... Ապագայի վեպում չնն լինի դեռլքերիուղղզակինկարագրություն ն մատուցում:

ու

աշխարձի

վող

հազն Նոա

ցավ ուրիչէ, բկ միանգամայն որ Հաֆորդ սպածին իրականություն, Համար: կորստի կա արդին երեկ դարձած օրչիս,մարդկայնության է էն մնախոսություններում տպագրականգույներով առանձնացված «արբճը ոչ թհ ամբողիականերեույթներ կարեկցահըը գլանքըբ, Մերը, Հետ տարբերգործող անձանց մնալ, այլ ունեցածխոսավցությունենրում:եման ինչին ճարկ չ Հավատարիմ «որակներ», փոխանցվող չատ բանով կան, դրամայից փոխառնված, կՀեռացել վրալ բնավոիուՀեղինակին ար4ակիջ:--անբեդնսհրունդ որի ձեով, սուբյեկտը ընժացքծե՝ ներբիեգործունեության մենք կտեսնենք Դրանց փոխարեն օբյեկտիվ ներկայացում Հերոսների էրենց

Ամենը,

Դկկենաի

«Ոքյշեճո մաքօլօ8», 1982,

ԷԼ,

4.

անասելի

|

ամխել-

մոտո բացառությամբ ենց պատմածը,մեռյալ 4ն է: ՀետաթբՔերբեայն չէ, Թե նա ինչպես է բնկաղում կյանքը, այլ միայնայն ժարդիկ,որոնց

ճ

տոտ

իյ"ւնն անվրկենյի ապրումներով: 1 Ճ.

23.

162. ՒԷրաՕուօաե,ՎՑՈԾՅՑ: 84601ԾՈւ, Ի/., 1988, օք. 1286, օ1թ. 65. Ին. 101 Էլեն )ՂԿՐԲՂԵ Փքօեո,

ւլ. յու

| բախումների, Հուգո

եթե դրուի 1971ականննրիԸէրտաները սեֆական բնքնուքյունը պան. դնում նաղատսվլով

են

ժամախակքՀքւո միջավայրի,

14980-ականների երկերում, թեկուղ ն նիանց ընդգծված անչատականմղումհճրի առկայությանը, այս ամենը տեղափոլվում է Հավաքականընկալումնեիի

հջորոո: Պատմության ոչնչով աչքի չընկթող: ընթացքից դուրս, իրականում փականանլուր զրկանքներիզնով երկիրըպածողն երեույթն իմաստավորոսե

ու

է. 4 մարտաւկնն Գին վ ջարմուն,եպլգաչվում,զախատավորվում՝չոլում Ժամանակն Ա Հերթին,ռր Լ1Զ ժամանակի նշանները»: մե)«րագածայտվում «հրուսնում է, թանձրաէ Հոսում Լ, ձեռք բնբում կայունություն. անընդօատ

նում

սոնսանելի»՛: է, դառնումգեղարվեստորեն

ընդղծում չեն:Քախտինն Հավասարաթժեք ոլո տարբբերը Այսուգանդերձ Խրոնոտովի ունի ժամանակի՞: հչանակություն մուաֆատւաի ոբ խրոնոուղում սյուժե իոկ ժամանակը` է պլանը, ձնավորում Փարբույային տարածությունը 4,

Նա է մեծ ղառնում Է Հասարակմարդը: փոքրկործանումները Հողում տեղավորողն վաղվաօրը կանխոառեսուլ: թային: Համար կարեորը օյուժեն,Հեւռեւարաիխ Աեն Մաթնույանի կարելի էն մարգկայինժուբօրինակ «ՀնաԱյսուչանդերձ պարագայում «Տաշքենդի» բնդծաւվումէ, գեում անցյալը ժամանա ե այն ծավալում, է 4Ճնավորում 4 րեի ամբոզ"փավորությունների ժամանակն կՖծամաիել, հնչե արտա ծայտված ն այլն: ական կառույցում, որտեղ խոսքը վերլուծական մտածողության բացառիկ նան մարդկային Հոգիների Ստեղծվում է ժամանակի լայն պառկեր արտածայտությամբի վերջո Հանգում է դարերով ավանդվածմարգկայինՀո«ներսիցղզիոված»: գու, բարոյական գոյաձեծրի ինքնաձայեցմանմղումփլուզմանը: Հերոսների պատմություն` անկումի դածչավեժ բարոյականության խոսում Ե մարդկային ները Հաճախխառնաչփոթբնույթ են ստանում, քանի որ մարդկային ներաչՄաթնեոսյանը ն. սպիտակ Հավասարաչաթ` «Տաշքննդը» մասին: խրձի էրբեմնի Նհրգաչնակությունը տալն չիճռելով դրա խաթարվել վերածվելէ բառր: ամեն ինչ: ԱբտաՀ Հանդաիտ դետի ընթացք է, որ բնգգրվուժ ստեղձում է այնպիսիպառոում,որտեղծաղրով, Հեգնանքով, Ժողովուրգն երանգներով անվերչ, կա անբելքատ տառապանքովմերժում է այն դոյաձեր, որ պարտադրումե նոր ժամանակը` ջուստ որնք քրադարձություն,դեպք չկա, բայց իր կենէ բնական մարդու ողբերգություն,որ կապված Հացկատակիչխանիկներովու երկրիանտերությամբ:Հավաքական որեէ կերպչընդ եսի ողջ նեԴա ավանդական, Հետ: փլուզման րուժը, ճշմարտությունըգալիս են ինչպես ինքնավատած, սամնի, երա ներդայն Հողեոր աչխարծի որնէ տոռաիկու թյուն անկման պատծառարակության չվերցնող պատումայինտոնից,այնպեսէլ ստեղծագործ,արարող կամքիներբին գարերովձնավորված, մչակվածժարդկային Վգացողությունից: Հետեապեսժամանակի մություն է: էությունը բացապարզելուվղոռրունիա խերբին սլատմությամը թյունն իրավունջնիրենն է, Լ Ւր Հայացքով է բազվում աչխարծը: «Տայքենդը», որ ակսվումէ Ֆանդառի վերապրՍ Ֆոր Հայացք է այլնայլհրբաղրությունների պատճառ են դառնում դեպթերիիմաստայինդատը չի ամբողերեույթներին, ապրուժենրը առանձնանում է արտա Հայմմոան դլաբագայում, ոնում ժամանակային, Շուչանի պատճառական կապերիցուցադրմամբ, այլ «ակամա ման, նույնիԹեվիկի, են եթե մինչ այս գործրմնեխհախուուն արտածայովում: սիոածողության» խոսքիլեզվական իմաստայինրբաձեով:երանքՀոլեակի կառույցի չրշնորմամբ: դոր է հակի Թ.ով։ կենչոլես հացածայտվում Հերոսներիներաչլխարծը միջնհղաձ բյումբ զադրիչեերի ենթակաէ իրաՀաիարբէրությունների բացազայտումը չ «եստ-թ դառնում աղա մեջ, աստեղ է դիականության վորաբաթ զառկնիմանառհցիառտիվ-ֆրագմինտաղ կանությոոն սոարածված սկզբունքին: նման ձեր: Սկդքում է ձանտնսում» արտաՀայտման տարօրինակ Հայտցքից մաթեոսյանե է չեսլթի նախասգատմությունը, «մքեք»: Առաջին երան ՀԷէ: Բայց առտիտաջրբրում է կնեդանի մարդը`Հենց այս ածին, որը ոչինչ չի մոռանում, Քում է, Թե այն անսովորությանմեջ նույնիոկ արձեստական միանգամայն վերջում «մենթը» ստեղծագործության Քանի որ անցյալը չի եղել, անցյալը կա, նթանիցառաջ եղածն ու (ատարվածը ճանաբարՀիմնավորվող է, որ դոյություն է ենթադրելի ատանում: առկա «Մենքը», Ե թե կրում է էիր մէջ`ոիպհսանհձք կամ ուբախություն, փակ այլ իմաստ ավելի բնավորությունը հրբ կլինի այն դեպքում, շատ որպես դառնություն: նի ն «դուբը», բայց վերֆիեսկարոզ մ «դոյավորվել» ն «մենՀետնապես չկա՛ այդ միասնությունը, ՓատումբտարբերՀատվածները կապակցելու,տրամադրությունը, լսոսջի միասնություն, Համախոչների ապա որպես դութ», ռիլմբ պածելուՀամարի Հայտէ գալիս է. Հեղինակիխոսքը,բայց այն ոչ թն եթե խոսբ է ուղղվում դիմացինին` ՔԸ» կբողի կողմից, ուժ, չունինալով ներկայացնող ամեն «վերեից» ինչ տեսնողՀայացբ է, այլ այգ ձեբոսներիցմեկը, որ պատմիննույն է, վերջֆինս` որչլիսքչխանությունը Հանդես է գալիս «հա»: որպես փեչունի տչխատավարը, մում,Խոսում,իրար է կապակցումտարիքըՀատվածները: այղդդացողությունր, մարդկաողբերգության, մասով մարդկային ն դերակչիռ տվյալ դեպքումգիոզիՀամարկարեորէ սյուժեն ոչ ֆՓաբուեթե «ՏաչքննղըՖ» ԻՀաիվն, է, նախնականԺներիանկքան զլասոմություն մեն փոխծարարբերությունների չան, վեիցինսանչծիաժեչտ է որպես ապրբումեճրի, խաչերի ծավալման յուրօբիժո«Մենքը» հոր բմատո: մեծ է մեջ ձեռք է բերում բոլորովին նակ ազդակ: Դառումի օյեւժեում բավականին տարածաժամանավայինասր հզրոձչանդգման կբողին: Հ «ես»-ին` իշխանությունը դովբթդի ձայնը, կապերիամբողջություն, Հակադրվում անվանել է խրոնուռու: փեչբՔախտինե Հաոսձուորի ձայնը "վյալ Ուրիշի բռոօքիկրողը դարնումէ որսեռ առանձիներու, Թյան ժամանակիկապըյուրօրինակ է, դրանք ոչ միայն փոխներթավանցվում են, այլե իրենց բեոբոչ որակներովկարող են փոխատեղվել: 1990:6

ՈթԺԻԴ2ՀՂԲՅՈւո,

8 »-յրւ «ԽՇ1ք6Հ 17Լ Ը. Ռ6թյոոցու Շոն Ուոէքնո բնորոչմամբտարածությունը, որ բնույթով ստատիկէ, դառնում Քախտինի զբ

ու

ու

ու

ու

ու.

ու

ու

Հատվող

ու

ու

«թ-

ու-

ու

2'Ռո

շո,

«նք. 38.

մեջ, անկախՀանդամանքներիը, իրադրության դառնում

է վճռորոշ: Բայցդա չե դառնում միվավայրինպրարտադրվող սկզբունք կամ գազափար: մաթեույանի Հերոսներըգրա կարիքըչունեն, նրանքՍանիբրե այդալիսիե,ինքնավըտաճությունը գայիս է արարոզ կամքիներքին զլացողությունից, ՀԽտնարար դիսից եկած պարտադրանքը, կազմակերպվող ն տնտնսավարումը այլնռչինչ լավը չեն դարձնում, եծ ոչ ավելի ծն խորացնում ճգնաժամը:ՈւրեմնկէցուԷլանդգոյրեթացը ոչ քն պայմանավորված է մեծ փոքրսաչոռնյաների մղած անտեղի փանքերով, այղիրենը հսկ ամենօրյա աշխատանքով: Խոսքըդառնում է վերին առոխիճանի ն պինդ հիտ, դժվարբնլթաց, բայց այն չ վերաստեղծել առումով,հի գրողը փորձում ոչ միայն ժողովրդի աջ խարծը, այնետեց կատարվող այլե դրա ասինժոզովրդի հրադարձությունները, ու

կտոի Շալվա, Թեմի կիլորաչափ Հատ լիցք, ամբողջ Դաղստանը կովեց դանակ,ռադիոյի ծալովի Համուր վանի ու մեացել հինք էր բերել էր: Գրպանիանկյուններում մի հրեքանոց գոպոոէլ, իր Հատ խակզկեռ, որ Սոփբնիբկում մնացին,ինչպես որ Ճարխեչավանքում բվումէին մնացել` հե դրա Սա մի աչիոսըծէ, որտեզ մարդիկՀարդում են միմյանց,ուշադիր է: դա նբանց վիճակն չեն բնական էլ ոչինչ պածանֆում. ղիմաց կեռ նվիրած դանակի, չի Հայտնք` Թեվիկնընկերոջը չնորձակալություն Դո ծիծաղելի Համար: կ իլոյաջաի Հարվայի շալի երկու երեխայի ծաղկավոր ռի անխուանբնականմի վիճակ, ինքնօտարման ակիզբի. կլիներ,դա կդառեարբ չկա անծրաժեշտություն որ այստեղ եվ քանի անկումբ: աափելի կղարձներ է ա յդպիսին սլարզապլես սնշրաժեչտ այլ կամ տղամարդերեսս, ֆաղաբավարի ու ներամենօրյաաշխատանքով Հետն սեփական վերաբերմունքով, Թեվանի երեխայիՀամարերկու բերել,

մեծ

ու

ու

ու ծասկացածի:Մի բչսն ակնար» է, որ ՀեղինակայինՀղացումներն կերպ ճանապարծեն Հարթում մեել, ապես անչատական ոլորտիցգժի մղումների մարդկակյանըի ոլորտի: պիտիապացուզեսքո լինելիությանճշմարիտացիությունը, կայությամբ Հանդեսը: Բայցո Բն է այդ կյանքը, մաիդգիկ, ջո, նան չրջալվատի որ իրենց էությամբլցնում են անսվիզի յին բո տեսակը,ւպատասխանատվությունը ու անկման ժամանակը:Դա ծանը, Թեվիկիտրամաղրության անվերջ չարքաչ տառապանքիաչխարխծն Գրողն ադայմմ չի բացածայտում է` մադվաՏենա,որ է վերաբերում: ու անկրկնելի կորուստներով Հույսերով լի: պատճառը,քանի որ խոսքը Ճանդառիապրումներին մեն Իսկ ո՞րն է ժամանակի կորուստըհա» բերելը,իր Հեաթավորությանչափով գերակաԽնդիր-արատը, ոի ննրսից պայթեցնում ուրախություն է ավարված նան սարեցիների է մարդկայինՀարաբերությունեքրի Համարանսովոր պատմություն արդյունք Հանդիսացողմչակույթը: Սիրո դիմացինիմասինՀոզալն մբաք կա, որ սռանջում չբնրվող կոիուստը: Բոլոր նրանք,ովքեր անկարողեն այլես Հասկանալ դիմացինին, սրատմելը, սածմանննրի բայց գիտակցության /դեզիպս խոտ սանձծց զգալմարդկային է, որին Համողելով ձճրմությունն օնրին իրենց Հոդին հլցնքն էշխանության, էէրեն.դա ՍիմոնիԽեղճ յաղբուն ուբիչի վիս բոնանալու դետ կորստիՀեւոնից: կրքով,ժամանակի կուտնաթ/ Համար դդասւնան սատունաս ե ու ճանապարծըչարունակել Հիճքից կխարխլծն մարդկային ՀամակեցությանԺենըը: Պատաճական Հեսռ էր ձիուն ազատ թողնել Հարկադրված չե, որ տխրությունէ ծոթում: վիպակնսկսվում է այն մարդկանց Ու կամաց մեջ մասինպատմությամբ,ովքեր իրենցովպաավտոբուսով: Հիմա նրա ուիախության ծում են մեծ ե այնուամենայնիվ մեջ մշակվածմարդկայինբարոյական Հարկադրված, Համաի ցավ է, որ ինջը թեկուզ Ճանդառի նորմիթը: ով գինա ու բարձրաձայնում. չի դիտմամբ Հեռու, այո մասին ՓաղաքակրթությանՀովնրից տարել կորցրել է ձին: մաշդիկ կան, որոնք տն` Հանկարծու ձին եկած չլինի: նրա Համարդժվարը"չ ալնբան Սիմոնին առավելճարպիկներն այստեղի̀րենց ե Հանրայինսեփականությունը պածելճն անծնարինությունի, սրածարանելու (աբգել: տալն է, որքանինջն հր առաֆարդարանալու «լածակ-Հովիվ պառասխան մի աչխթաբծից որից Հ կանդուն ատեղծման Ջածել հռրաՀարսի՝ նչանակում փոքը առք որ ձին ծթեխայի դունղունացողծրեկվադոլրոցաջանի կորցնել, ու

տածն ամեն

Համաժողովրդական

է8րմությամբ,

ու

ու

ու

ժամանակի Սարերում

կանի սուֆնիդ ֆոլլել Քչծլ էին Քսանծինգ որ4բ: Քեղուտիլանջերից Արկանքի չանջերիենայելով` օիբտնաչքից առա է վկայել, որ նորաձարսիդնԴանդառի ոէ

:

մից ոչխարը կտրելէն: Գծրանդին զցել է խոտՀարքումու Աճարկուտ ծմակվ խփվել է նավ-ուրթի Հիձրը... Լավ դբտծը, որ Հապազուժնանդարժկդարժիի երեք ծի ձիով, դորուստր... Ճանդառ Թեանը ուռբով, մեքենայով, Հայի-«Թուրքի /ւկեզարներու մի լա՞վ պատոծլ,գտել է կորուստը, որալեսգիմեծ աղմուկ նեղություն չլինի, պատվավորբեռեստաիհվձկել, դռանը կանգնելէ: Երեքօրվա բազակայությունընրա մեջ ավելի Է սրհլ սարհրում` Ենկերոջ, կնոջ,նորածարսի,ՍիրունԹեվիկի երեխայիՀանդեպունեցած սերն ու գուրՀամարկորուստը գուրանքը: Ֆանդառի գանելու առիթով մորթվողորմը միայն այչ ուրախությունը նչելունպատակ չունի,դա նան վուրայիններին գնածատքչու, նրանց «մեծարքլութ» ներքին ցանկությանՀետնանքէ. «Զուտ իրենց ֆորսիՀամարքաչեց ու որձերից մեկիմորթեց»: ու

Ձանհդառը դեոջՍ̀ոփբկի հորածարսի Համարծաղկավործիկու ու

ու

չալ

էր

էլ աղքա դիանով ժայ գեղեցկություն անվերադարձ կորցնել անկրկնելի են Հուղում վերջինձիերը խոատորեն Զանդառին: տազնելաչխարծը:Ծմակոսոխ Ամուսնու Կբնր՝Սոֆին, սրտի խորքում իրականեղելությունը գիտնը: կանանցՀետ նկարվելու պատմությունըերան ծրբնք էլ չի Թոմ «ուրախու-

չ ծղել, բայց տակ տանվաձար սղան» նրանց որ «խեղճ է, Ճուաշրջանուրախ վրա ձիու վերադարձի է, եթե այն որ ամենիցկարեորն ե դա երանիրապես տխրեցնում բեմն սարսափքառաջ կանգնածէ եղել», է ծրկու նա` իբրե տարեղե փորձառուկին, ղեկավարում

Համռզված է, փԽյուն».

չ: «նտեսությունեերը

վերաբհրյալ ն՛ Թեվիկիչնրաննէ աժուսինների տրամադրության Զանդառի, ն կամ ւնավվաիի Հանդիմանելը, տայի անելը, խԽորբճուրդ դիտողություններ ճտմուտսովորեցնելու, նրանէ վերապածվածնորածարսին դաստիտիակեչեւ, ապրելու սկզձու, մարդկանցՀանդեպ ուչադիր լինելու կարճ`մարդավարի

է՛

չունջներնուսանելու գործը:

առանց խոսքի, ժիայն Ամուսինենրով՝

Հայացքով կաբող

են

Հասկանալ

իրար:Սոֆիկըտնավարիկարող է բարկանալե Թեվանիվբա,

ու

միայննա

|

կարող է դիոոոզություն անել ամուսնու Ընկերոչը,թե գեա՛,չորերգ փոխիր էս մսին տիրություն արո: | Քայց Այուս ԹեվանըԱ̀րբունը, գործին տեր չի կանգնում: Նչանավոր լ նա չե արձաՀագրե պռտվում էր եւոԽլված որձերի կոզտյումը տրանքում: դգանքումՋանդառի պատմությանը, չի չարունակում` ինչ-որ բան ավելացնի, չով, ինչը սովորաբար արել է: Գրողըբացածայտում է սարերուժ ապրող մարդկանց ճակատագրիդրաման: Այ առումովԹեփվիկը` մբբունը, դառնումէ պատումիլենտրոնական : դեմքը:Ոչ ոք չունի,չի զգում այն տառապանքն մարդկայնության անկման ոբ, ինչ գգ"«ՐԷ նա, ոչ ոջ չի անցելնվաստացման զրկանքներիայն կեմաններով,որոնցով բարձրացելէ ՍիրունԹեվիկը: հա Քեւյցի նչն է երա ողբերդության պատճաուիզոծ է սեփականբնույքի. ու

`

"Է

`

ու

|

մարդկային տեսակի ու

հան

Հանդամանքննրի:

Այստեղ մարդկայինբնավռրբությանբացանայտմանայլ ուղի է ընտրում Իր արարքների ճամարպետքԷ վճարի ոչ միւսն չարը, ուվդործուՍաթնոսյանը: նեությամբ խաթարումէ ընդունվածկարգը, այլե նա, ով մեզավորչե ն արդարամի ե: Ռչ միայնայդջանը: Քարին մարգասերը Հարկադրվածեն վճարել | ավելին, քան ծասարակականորեն լինել անբարոյական վտանդավորը: «Բարի» իրականությանմեջ, նչառակում է իր վբա վերցնել միֆավալրի աղտեղությունների ոզչ պառասխանատվությունը: Բայց ոչ ցանկության,ոչ ել պատածաՇետնանքէ: Խոսբթմարդկայինտեսակիմոուինէ: կանության ՄրչավայրիկողմիցարՀամարծվածն մերժվածը,որ բարիք է ստեղձում . ու

սա

ու

նրա ուսերին է Հենված երկիրը, ծարկաղիվածէ տանել այն, ինչ ուրիչներն | զորու չհե տանելու:Թեվիկնանցեում է խարնության, ուռորությունենրի, արծամարծանջիբովով, բայց վերջին Հաչվով իր մեֆ կենդանի է պագում մարէ տանել այդ ամենը: նա չի կարող այդքան անարդուն: եա «պարտավո՛րֆ դարբությունների, ակեծայտկողմնապածության, միավայրի արծամարձանքի պատճառովլաջ (ինել. գա կնչանակերլրացուցիչ ծազրի ենթարկելիրեն, չի քարողխոսք առել, որ գոնե մենությանխավարումսիրտի չպայթի: | Այո Խեղիրն արձարծվածէ ե ծամալխարձային գիականության մեջ:Սու լ ֆելքենիչսն գեղաթվեստականայշխարձչի անկյունաքարերիցմեկր կարելիէ Համարել: Գվին Աթիվենար է, որ «կան երեույթննր, որոնց դու նիճամոզված բեք չպետք է Համաձայնեստանել... քածիաքում, անպար- : Անարդարություն, վություն, ամոթ: Անկախէայն ճս, Թե ծեր:Ո՛չ փառքի,չ բանից հիիտասարդ Փողի, ո՛չ այն բանի Համար, որպեսզի տնսնես քո զիմանկարըթերթում, ոչ բանկում բնթացիկ օաշվի ծամար: Պարցապես իրեն Թույլ չտալ դբանք Շան1959: նրա Հերոսները գալիս նն վկայելու, թե դուրժել» «Առանձնատուն», քնչիշին կարող է լինել ամերիկացին: Սաթեոսյանալկան մարդկայնությանթեմանիմաստավորվումէ մարդուց դեպի Ինդիրը: գաղափարը զնալուճանապարձուվ|: եպատակն Մաթեոսյանի այնէ, ոբ կարողանա ընթերցողին փոխանցել ոյն, էնչ մթոբում,զգում են մարգիկե ոչ թ. ույն, ինչ խոսում հն: Հեւոնարոար՝ դրվում նե նրանանծանդաուգնումը, ե

ի

,

ո

էբական, կյանթի

ամբողջականպատկերները:ետ

չի կարողիրականությունը

իրացանկության,ավելի ՀաճախՀակառակնէ տեղի ունենում. Հմւոնականություննէ պարտադրումզարգացմանիր տրամաբանությունը: պեսմարդն քբրն ինքնակա արժեք դառնում է իրականությունը «փրկելու» մեջ կեղծիք թ»-յլ ռայբ Սաթեուրանի միակմիջոցը,ուրեմն բնավորության է: ժամանակի մեջ մարդու աղատ ինքԵլքը բ ացառված Համարպարզապես է դառնում կելության ուսէ տեսանելի է, կամ օբով լուծվում նակայացումն արդյունջում ստեղծվածճգնաժաժից/առաջին իմսաւոավորման ցիճնալիստական : հ ան/ ԴԱԼ (ՏԸ Դո ւմ եթե Ֆոլթների Հերոսը զիֆումների կարող է գնալ Հատակչածի ակնկալիորեէ կերպ տվ, ապա ՄաթեոսյանիՀերոսին պարտադրվողտառապանքները գոխշատուցվելու անՀրաժեչտությունը «չունեն»: Եթե ՖոլքներիՀերոսնբնտգրկվածէ: դթանից ունի,Մաթեռսյանինը բելուՀնարավորություն սն. ինչպեսոր «անծիծ-անքամակ ղարաչին»երնխայինրա արբունքի խլեց, գլխինխփածինման էլ գալիս է, ասում ես ակունքի կյանքնայդարես «Թռվանի ես Հիմա չու են հեռան վես`ճչում էչ Հիժեավոր պզտորել: Սխալ կառլած /2797 չփոլթվածգալիս է» կլա, Հիմաձորը կինկնի-լթարսված, նրանք,ովքծր պետք է վտանգիցՀեռու պածեինճրեխային,չկանխատեան ծպլաթզապես այդչափխաթարումը մեցինայն, թանք ռր բարոյականության ձառարակական նարէին Համարում: Մինչդեռ պատերաղմբՀաշմեցոչ միայն մարդկաձարարերություններն կյանջը.այն փլուզեց դարերովձեավորված վինբարոլական աչխարծը: արդեն կով չափ բանված /Ավոփըզոծլել էր նիկելԿապինպատակն էր: ու նա նռ պատեմեունն կերը պածապանելն ինչ-ոի պատծրազմում/ որդու էր տղամարդտեսնել: բազմիդժվարտարիներին փոբըերեխայիմեֆփափագղել տարափիտակ Քայ ԹնվիկըՀասարակությանարչամարծանքի զզվանքի մերժէր, եթե երան ցրկվածին մենակմնաց: կործանումն անխուսափելի նման տիրական,Հոր տեր սաիվորների 4եռքթչմեկներ սարերի վածին, ուրիչի Հոզանիրենը դարձնողՕՀանը: Ջանդառը լավ գիտե ժողովրդականսիրոարժեքը,ինքը Հնարում, "ւբախահն ւոեսնում նում է: Գրեթե սղջիկ Շալալ Դսեղաերկրում անծանոթ տղերքը են Ծմակուտումմիամիտ ասում սրտովմի Թեվանկա, անունը կաթնակերին Ջսնդառըգիտե ն ժողովըարժե,որ այս ազֆիկընրանՀանի: Բայց Զանդաու, արժեքը.ինչ լավ արարք էլ անես, նայում են, չեն Հադական արծամարչանքի

լբաձենըըստ

դուիս

դալու

ու.

ու

ու

ու

ու

ու

չես նման արարքի: Այդ ախն» վատում՝ տերը դու չես,դու արժանի արարքի

ամեն մեկի Համար, Թեվիկիփոխարենկարող էր լինել մեկը: ՔոայցմիջավայրըՀամոզվածէ, որ վատնու ԶրկվածըՀենց Թեվիկն ձրլինելու ն ոչ ուրիչը: Ասորենցտղերքը,թեն մի Հատուկթափիչէին, բայց Թեվիկընույնիօկ եղբոր պես րանցմեջ նվաց մնաց: Ու զիկվածին,խեղճին,արչամարծվածին ետ ւժմուսնու վրա չարչարանքի կանգնեցՎարդոն, խուռգաիքում Ձիգունքին Հ... ու չեր խոտչաիք թողնում: երան Հեարամիտպատրվակով ծիծաղում էր ծիծաղումէր, ու երա սերի հերդի ալաբւՁորչարված է, Թողէլ չչարչարվի»,

մարՀչանջը պաՀված է ամեն

4"

սլի ամբություն ուներ: դչ միայն այղ: Վարգոն Թեվինիվրա մայթ Հր: Գյուչուն գլուխն է տեսներ, ոբ Վարգոն ոչ ոբ չպետք դազի մչիներ, թո ազգական` ծառա: ԹեվիկիՀունմը Է Վարդոն Հնազանդ Ռչ մի օտար այք տեսավ, որ է անում: Սմակուտիինքնուրույնության կամ Հովրտի իչխանության ներջո է` փափուկ խոտճարբներըպետությանն էին, կոչտացածը` «մանբմունը կարիջավոբներինը»: Նա մոր նման սիրելով ծիծաղում էր գնրանդվը | չարչարանքի վրա, իսկ Թեվիկի չարությունը մոր երեսին լկ տակ ամուսնու ։ անցյալր: ուրի հրեխայի արարք ձր: Վարդոնգիտեր ամուսնու ղու պտտող մէֆ Հետո էր իրիկվալռության մեջ լ«ծլ էր վրանքար ես գցում, այնուծետե.քո մշակն է», Վարդոն «անցյալը թաղում ծիֆաղում ծր` Վարդոյի գոյուէր, ոի ամուռինը էր, Քա Համոցված բոժում Է մնալու: թյամբ խոտիցմիտ ապածով լաչառից պաչտպանված երա.Հետսրընթաց Հուն է մտնում: Թեվիկիողբերդությունը մի նոր է ղլիրավոբությամբ Փով սաի բարձրանում լաչառը, ՕՀանի Հովիվենին աշխատել: Հեռաամբողջ սարվոթը արդելում է դարաչուն սարում ժել նալուց առաջբոլորի ներկայությամբ անամոթկինը բարրաեայնում է վճիոր. քայ վերչ, բայց... քնսլնսազֆիկուզեր, որ ա «վերչ, ասար, Թոեվիկ ոողու ազա ճնչումինդիմանա»: Շեամուսնունկարողացավ ԷՀարկն, նբա«ճնչումին», դիմացավ Վարգոն, թրՎություննորանո նրբա ոտնձգություն դու ւմածշոմվ զնոր բ փորձում պածճել ք Րեջ, Բ" 8Ր | երի տ Վատ լուիր չուտ է գտնում Հտիրօջը»մ̀եղավորին:Հետե դա մերժելնու սն ռադիոյիմոդոՀակառակնաղացուջելն անչեաբինբան Է: «Ժոթուաբերան անքն» անմիջապեստարածվում է դյուղով մեկ: Կանացիանմտություն նենգությունն ուղղակի Հասցեունի, Թեվիկը«թունավորել» է Վարդոյին:Միչավայիբ միանգամիցորսում է տեղեկությունը ն իմաստավորումիր ուզագի պես: Կա անխիղճ,սաչմաններչճանաչող Հարմավում, չկա պաշտպանություն: նա լաց լինելու, իր նքրիին Թեվիկնարդարանալու փորմ անգամ չի անում: «Ու մոտիկ է Ցույց դնելու իրավունեք Քեզ դքրեզմանին տտառւապանքե չունի: չթողենն, ժողովուրդըքեզանիցետ թաչվի ն հույնիսկ Ձանգառըքո ճանաթե Հնարավորէ, ոբ դու Հացի Հետ թույն պրարչիցմի կոզմ կենա Հավատա` տվածլինես թո երեխաներիմորը`բո ախպորը,թո Հնմվորին,քո տան մչակին: Ու Հետո մի անմեղությանթուղթ, մի եազսիրտՀայտարարություն, դժբախտ Հղիության մասին մի տեղեկանքչտան`այսինքն որ Հովտիբժիչկը արնով գցել...5: Տեղականկիսաջոջնրնիրենց Հարցերնունեն, քաշվում նն մի կոզմ Թեվիկինթողնելով «Թչնամի իրիկվա մեջ մոլորված»:Անչուբակել-Թափելու, ծաղբբ երան ուղգավի սության ծովումՀեւվիցլովող դարաչու բացածայտ ու

մբենույն

բոչառի կովը.

ու

ու

ու

ու

ու

արա Թեմին:

բա.

:

.

ու

ու

ու

.

է

չ թյ»ւմ. ուլ պիտակ «Տեզրա անարարտ դուրս եկավ, ախչի-, կանչ բարեկամի

ո՞ւր է` տհզորս սուրբ ուտիտակմորթում եմ»: չաբունավում Նվատտացումը

է,

սն

Թեվիկի վբաունեցածբրա դաբաչու`

վունքն անցեում է որդիներին: նրանքառավելդաժանէն

Հետնողական:

Բայց ճանապարով: ղության նման

բնույթ չէր լինի ինջն իրեն /. այլ ինքնախարազանող նա «անտելյակ» չէր այն երբեք էլ է «մեղբը»: գիտակցում իբ

/այլ գեպջում նա ունեն:

Նա

էին ինքնութույն ապրելու պանկությունից: եվ Հետնանջներին,որոնք գալու օա է, քանի որ Թեվիկնիրեն ինչ-որ ածի անկախ ցավալիու վիրավորական Ծղամարգէ կարծել, իր ու նբկու «րբքրի դլխին նոր մայր է բերել: Բայց էԹե ն Հենց սկզբից ՀՐ Հայտնի,որ սրտի ուզածը նրանցսրտովչեր քինելու, ինքն

ամենօրյա Խվաստացումնեիի մլ անցոր էր չինքլու Խուլ ձեւանալ Ս»փէնառվորնջիել. Հետհ դուրս գնար փորածշաց անեք, էլ ինչու էր խեղճ աղջկանբերում,

ու

ներից,

յան նրա վրա ունքջած արծամարծչանքի ԴԳցոէ, Հասարակութ, ապրումներ Հարձակողականեն «Դ ոչ այնքան աղզբումենրը

ու

ատելությանմեվ

Հերոսիանձնականողբերգությունը բացում է Հենց Թեվինվ Մողլթնոսյանը

առաջ,

նման մշակի

ապա

ու

որ

Հաշվեւռու 4իներ նրանը առջե: Մաթեոսյանի,չիացառնլուվ մարդկային ճակատագրիմեչ անչատական ե. միջավայրը,ժամանակի որակեհրի,նրա ուժե ու թուլությունը, չի անտնաում

նչանակուխյունը: դճրակա մարմին, երկարժամանակիմճֆ Հասարակությունը որպես ամբողֆական

Ճեզի մնավորելէ նորմեր, որոնքնպաստումեն րա նննաագորբծունեությանը: ու են Հաչմում միայնտնչոնսությունն ոչ Խարարում ունեցողկատակլիզմները որոնք Հասարակական «րգանիզմը,սլե փլուզում են Հարարծրությունները, եե ընքացքում-.. դարերի մչակվել

ամբողացակսվումէ բնտանիքից, միջավայրն անկումն Հասարակության մսազազիցդուրս ուպրդածմարդիկ անասելիորեն հող միավորից:Պատերազմի ամուսնուն է Փամակորցրածկինը տղամարդ. երեկվատզա-ծրեխային Թեե. սա է: Սա մեկնաբանելի կերպ է, ի նչ-որ բել: այսուամենայնիվ արտառոը գրողինբավականաչափ քիչ է Թվում, ջանի շր չատ ավելի տարածունէ բաէ երեխայիկապի անկմանչառավիղը,դա ոչ Թե ինչ-՞ը կնի դառույջի» անկման 2, «լ զ ամեն ինչ «նա ժծզ Հայր կգար,բայց եղբայը էր: Սն ղարաչին տառած ոչ նզբայր տրործց,որ արգեն Հայր էր, խառնեց չուսանայնպես

Հէ

Բոավանության «բետանքկան աին որոն բնդծանրաի» Կաւույուն: ոչ «

ու

չինքչլինի»/332՛:

ուզում ԴէԱՔ ննրքին րով տարբալուծումը Հարաբերությունների ր է ավանդված Քույրերը ծղբոր նկարը մեծացրել,կախելձն պատին:Այուս Կր 2անվելից լուսանկարչէր մնացել: «երկուսինըէդ ժի լուսանկարնէ»: Ի 17, մանավանդնանինիր Թեվիկնարդեն առանձինընտանիքէր կար

տա-

ծնում:

տուն

չեր չէր կարող պատիջ հլո«ջ «Ֆկարն օրենքով մեզէր ըֆեցնել.կողմնակիածղյակնի՞նչ (ասքր: Այդ նկարը տեսնողը միայն թրա ճառին: է: Հանցավորկազի նրակնոջ Թփվիկի լ" էրինչպե մնացած չ ամուսնուց ղդաիաչին, վն 4ՀիչատակնՀ:արձագանքում հնչ հրա ծամաիարդենանցյալում է, նկարնայլես ու

Է

ել

Հանում»,

Հետո

բայց

ու

ճբ

ւ

րէ

գա

Ամեն

կնոջ մասինլավ բան

տեսնողն անչավատարիմ այն մաստով, 1 քք6 «Իրաման րեք դեմուգրոչ չ է արո: Հարկ Դրանից Հրաժարվել. "ո եՆ չեր է նր պարապ նկարնինչիս պետք»: նտ սրոչակի «աճման ձ գծել ո իր երեխաներիժիչն: նա էր չի (անգնում նկաբարնկամների ն

որ

ր

ւսնու

Իեն,

այլ

ու

սբբ»չթյանը,դա միայն ավելորդ կերսլ ավանդույթին,բնւոանեկան

4լ2

բեռ Էէնրա Համար: եվ որբպեսպի տաաւասպրանքից «կոլոբվող» Թեվիկին Հանգօէ. նկարնիրենցիցոչ մեկինէլ չի Հասնում, այն մնալու »տացնի, արգարբանում : է Հին տանը,ն դա փոր եղբոր «անհփականությունն» է, նա է պլաձելու Խրթիր: սունն ն Քբականում անտեր է, Հակոբնայլես ընտանիքի, երեխաների Հիչ»ղության, նրանցկենսագբությանմեջ տեզչունի ն հթն Հիչվում է, ասլա միայն

Հաղպատնայնթան Քիչ անասուն ապրող տնահսությունները մոռանում ու մոզիներն մողարածին ուներ,որ ուրիչիարոտավայրուղարկած «նստած գարեֆուրէ զոժում ոչթար չուներ, էին,իոկԴսեղնբնդծշանրապես նման իտի մոռանար որ Հովբտի Մմակուսյինե էր, Հեիթքր խաղում»:

Փայբայվումեն,

ու

բիլիարդ

ապրանքիգոչությունը: սարումիր Գովվի կողչեն ներկայացվումՀեղինակի բնավորությունները ծրնույթներն վատ իմաստով: ե՛ ներսից, ն՛ րիդ այլոց հե, բացածայտվում մից,ղրանքնքնամատուցվում Բարոյական անկման պատմությունը չի կարոզ լինել մի ընտանիքիպաովերաբերմունքով: մություն, գրա ծամար անչրաժեյտ են կյանքուժ տեղի ունեցող փոփոխու- գնաշատավկաններով մեֆ խոսքում բավականաչափ Թերեսսրա Հեւ է կապվում Մաթնուսյանի Բյուններ, անբարոյականացումն ստագել է ծամրընդծանուրբնույթ: Ղարալին ոբ բխում է նյութիընդգրկմանծավալից: Հանցանքիմեջ բոեվելուը Հետո Հասկանում է, որ միջավայրնիրեն բարոյական տեղ գրավող «թերասությունըչ, ամեն անծեարինէ: |222իսկ դա պարզապես է ննրկայացնել ց անկանում Գրողի Հետոինջէ ենքոարկելու, ձեռեարարդիչերներըչավ մտածելուց դատաստանի այս կամ բնթերգողն Մֆում է վերակենդանացնել Այգ էլ ներկան: առտճադով հարդարացմանուղիներ է որոնում: երա առափաղրած«իապատարկեերը» խոհ տնսնում է այնպիսի Հանկարծ զդում Հոթձմանքում մում Են ոչ մ. ինքնարդարբրացման, ոյ) միջավայրիանկումի մասին: Դարաչին այնՀերոսի ապրումների Այն, ինչ պիտիասվեր տկղոբոնքԹվում են «ուչացածՖ: «ահղեկություններ», չարկադրված է ընտանիթիչամի պածել, քանի որ ոչ այնքանմտքով, որքան ընթացքում: բում,ասվումէ վերջում կամ գործողության նեեթագիտակցությամբզգում է, որ կաինեիի ղբա Հիմբերի սչածղանումնէ, Սա հս մատուցմանինքնատիպ,մինչ այդ Մանոյանի կողմից չօդտանման մինչդեռ բոլորովին Հակառակնէ, դա է Հասարակության ամենափոթի միջոց է: Սա նս մեկ անգամվկայում4, ոի անգյալը գործվածգեղարվեստական հֆիչը ներսից «պայթեցնելուն». «Էոինչը, էսինչը, էոինչն ու էսբնչի Համբոյի երնույթ է: մչտառկա կրաՀերոսներիՀամաթ Հետ են կապված,էսիեչը` էսինչի Ժեր տան ամոթը ես Վեր տանն եմ պալ, են անցյալի ներկայի փոխատեղումները: Սրանով սլայմանավորված ելեք չնորձակալհղեք»: ոիտնեղ անցրալը, էր ՀԼբէ մեֆ է նքրառում մշտապես Հոսբի Գիտակցության Հաջորդձիմնավորումը է դարավորարժեքներըվերագնակատեդառնում են իրենց Հողլերանությամբ: առէլ այսօրն այս մարդիկ սկիզբ ձեավորվել, չու «Հիմնավորված»փորձ.«Իդխի՞,էղպես ժոդովուրը ռը ախպերըզոչկա՞, մ եավորված վերաբերմունքով: էրենց նկատմամբ ված աիողոր կնկանուղի-Հենց իմանանքմի թուրք էլ մենք ենք»: Ինքնարգա4, անապառ,ՀիչոՀամարբովանդակալից Մաթեոսյանի ածը մչտասղես ե բացումը Հիմնավորելըկարող էր չրջապատիՀամարչատ վերացականթվալ, ամեն ինչ, դա կլինի անցածպատմուիյուն, է լության դաչտիմեջ ընչ Հծտնաբարն զաբաչինարարքնարդարացնում է ոիոչակի օրինակներով: եվ այգ ամճերննիմասին Հիչողություննքը: քե կորածխողզնիի ամառվանից Հոէ արտաքուստ կարողանումպաճել սհփականդրմագդիծը, Մրչավայրն է Ֆերկաեն: տեղա միջոցներ կայվում լան իմաստավորող բացառիկ Անցյալը մայնքային կննսաձներըլուծվում են նոր ժամանակիբարոյականության,սո. ի չրնդշատվող Հոսքի մեջ, քանի որ գրողի Համար կարնոիըիրականության ցիալականԳարարերությունների անջատականդունդի մեջ: լաբիրինթոսում: ու

ու

ու

-

ու

ու

գրկվում

կարո՞ղԷ

զոլատեել

եավը` իիանությոն մովԱթա այն

Հ

ւն

է Հերոսների ապրումների անկորուստալսոածումն

"ո ԱԱ

Ջանդառղի խոսբում

ներջնում գտնվողներին պարտադրումլինել ազեիվ բարոյսավետ մաջուր: Փքրմոյի ղեկավարՀամիկՀորեղբայրը,որ Տիգրանիավազակության ձին տարիներիԸնկերն էր վարթից«դեռ չատ ուժեղ թույլ էր», նրա Համար ն բոն էր, «առձատարակոթձ անասու4 նրա գլ ազատվումէր», Շետնասգես թ Խհպատամը էր, որպեսզի Դւչմմ ո մերին» Արաջվա էլ տի Բ"1 մեկին, ի գուրժել ե, ու

ու

ԱԱ

՛

ու

ու

եւն

խոչերի մեջ ավելի ակնշայտ ապրումների ու

է առանցայն էլ Հոզսաչատ առօրյայինոր բարդությանավելացումը,բները

կրկնակի աշխատանքը (քեց իրեն, ժանրացակ: յուսով, Աո փառտորին աթնոսյանը փոխում է Հքրոսի Հաաջիի Հի արձնում ԱԻ" ա աաաջում: արդարացեի ու

յ

տեսա

ւ ակությունն

ընկալման

ն

ն

Թե

Հայացքն : Է

չարու

|

է:

աո մք դեկավարությունն կության բարոյական անկումը: Որպեսզի ուր մրա: արա երանց է Հերթական ստորության. դիմում փական անգործությունը, Հանկարծ Քոդանոպանելը վա Մ Համիկի տառապանքն Թեվեկբ. ինչ կմտածի թե Հետաքրթրում, ձավապես չի Հաաա եկաւ Բ վավ 18 մարթու: բ վրա երանք մեկը: գարու է սոանելիրենցիցորեէ ընդանրապես ի

մյուռին` ոչ:

աաաաոա ավի Հասցնում ետական Հձարդադիումներե բ

աստիճանա

Մաթեոօյաննայն

երին Հրամանով 1. Մանր Վաղքինյանիի Վերին աեմիիավանդործաւկությած Ծոակուտը միացնումեն Հովրտին: Քայցդե միայն Սմակուտը չէ այբ վիճակում:Համայնջային կենսակերպով

սե-

բացար-

է որ նման

յա

ահդու,

,

առարա-

զորու

Է

:

ծատած

վիա հորն ավելացնում: դժբախտության առաֆնությունըտվել է Մաթեույանըերկր կառուցելիսդերազանցարես անիորեն է արտածայտում Հերոսներիներաչխարձը: ներթին ե, բեչե հարի է Վ. անմիջականն մաքուր, ճշմարիտձայներլսել» : Ներքինխոս-

ԱԱ-ն

եե

Վ. ,նոգրադովը Աա արում արշին

գիտակցության 1 աժայ 8, Ծ օՎՇրՇոօ:, Ցար

1.

Բ գած

187. ՈՒՈՑՔՅՈ/ՔՒ0Տ ԷՅռՈծքոոթօ. Լ 35-38, ԽԼ 1936, օթ.

ՔԷ օգնությամբոչ միայն տարբերհրեույթներ ժամանակի լնպքեր կարե. մի է միմյանց Համադիել բաց Քողնելով երկրորդականն անձարքորը, այլե այն դարժնծլբացառիկ միջոց`խոսքի սուբյեկտի ներաչլխարծը բացածայտելու նպատակով: մաթեոսյանեայնքան խիտ է դարձրելներքին խոսբը, որ գրեն բացառել է Հեղինակայինմեկնաբանությունները` ներքին խոսքը դործողությանը լծորդելուե. կամ անփական վերաբերմունքն արտագայտնլու Գամժար: Ենրքինխոսքը սովորաբար իրադրայինբնույթ ունի, բայց Մաթնոսյանի ՀերոսներիՀամարխոՀերն ապիումները,միֆավայրիՀանդեպ դրսնորվող ու

ու

ու

վերաբերմունք-գնածատականներն, այնուամինայեիվ, դիոլվածային բնույք նն «մեֆ չունին. դրանբ պայմանավորված իրադրությամբ»,որի մեջ Հայտնվել նն ն

մարդիկ, այս առումուվ այն ավելի չթիկականբնույթ ունի, ինչով էլ ոյմանավորվածէ ներքինխոսթթ դրբամատիզմի: Իրադրություննամբողջությամբ չե կարողծածկել Հարցերի ընդգրկման չբջագիծը, ինչի մեջ Հայտնվել հն մարԴիկ: ԶԵ՝ որ իրադրությունըմիայն դառնում է առիթ`ՀամընդՀանուրբարոյա կանանկումըներկայացնելու Համար: Սա իրականությունէ, որտեղ այլես տեզ չկա կենգանիմարդու Համար: Միջավայրը ջեջում, իբենիցդուրս Է ուղում տեսնել նրան,ով ընչաքաղդըէէ Հարատությունդիջողն կրակըսեփական բաղարչի տակթաչողը չէ: Թաղի : գլխին կանգնած Թ եվիկի սիրտըսնացավ ձչ մբ բիչ հախանձէր»/ /«Ֆակիջ երաՀամարպավրոչ թե այե է, Քե ինչու եբ դութ աողթում, այլ ոբ օրը քռանչորս ժամ աշխատողն ինքե Լ, փակապրողը հիանք են: Այն ժարգկանցդոներին, ովքեր քաղաք էին տնզավոխվել,խոտի դեզեԲԷ ծանրությունից չոնքում էին, բերբն ամբարված, այդիներն այնքան մաբուր ձին, որ բազուկի թերը զարմրինէր տալիս, ամբողջցանկապատների մեջ միայն կաղամիրչէր Քաղված, որ եղյամ ուտնը դրված թթուն թաղցը լիներ, իսկ բազուկն ել պածքըձին, որ թթուն գունավոր Համով լինքը: նրանք բոլորը Հողացել էին իրենը դալղլիք ձմեռվաապագձռվությունը, իսկ բնքեն Ձանդառը դեռ նոր պիտիմտաձոդվեին... Այս Հիմնավոր ազածովության դիմաց Թեվիկր կանգնածէ մենակ,ամեն ձեռ ոք իր տան տերն է, հսկ իրենն անածրէ, որ խոովել է բոչել սիրո «Թջ փֆաղաքում էդ ո՞նց ջից: Այո ամենիցծնվում է Հիմնականծարցը. ծք եք` գյուղն էլ զավթածպածում, թե գյուղում հթ՝ էդ ո՞նցեք մենակհերթին մասու

ու

ու

ու

ու

չին (բոզը, աեզոր ճիգով գնում Է բախումների, որպեսզի կարողանա արթուն չմեռնող մարդկայինդութը: նբա «կռիվը», բախուիր մեջ նվվացող պաՀել ծն Հարուցում: մայինվիճակներիգնացող կեցվածքըչրչապատում քմծիծաղ Հ` Ու եթե անդամ դիմացինը կարեկցում է նրան, մինեույն այնքան չատ է կբեդուներ ձոգումնստվածք տված դառնությունը, որ դժվարությամբ դիմաու

ծամաՀետեւապեսմենության զգացողությունը գինիըմուրված կարեկցանքը: մեջ նցորդ մուրացկանի օտար ապածովության «վես է «Այգ ձությունր: կոմ էր...»: կանգնաֆ վանդի Համբնդչանուր էր, անկման գործընթացինիրենց ուժերի հճրանան «դրսի» ուժերը: ֆինչավոսվմասնակցում էին ոչ միայն «ներսի», այլ ռուս ու անտեր ոթբինպայտպան կանգմենակ որ կայարանում Ով գիտն՝ բերեց: Ուլթեն էրենելու ներքին Հավատովփոքր պեպենուռըերան Սմակուտ նման տեր,այսուճանդերմ ու սն զարաչու խաներուներ ու գլխին էլ ամուսնու էր ծրկրի ազատությունըերան կանչում էր: Ու երը լոծց, Թե ԹեվանըՏաչգործ զավ. Հես Վել տարգմանիչ ենդ է գնում, իր Համար անփոխարինելի Խմ»: Նա նում էրքխային4եռից գցեց դուրս թռավ: երա Համարանտանելի նն դարձելՎերանիդիտողություն-պածանջները, մանավանդծր նա դտել է ու նման տանը խաՀավաքարարչի իր ապրելուձեր, նրւս կինը դպրոցում ռուբլի աշխանում-խաթունի նման է ապրում, իսկ ամուսինըփ̀ոքբր,կնոջ ու տավարճով կիսամաչ Հրելռոուսովջ չի կարողանումիր անկախությունը պոկել 1 մոր տնտեսությունից: Փոքրըլուռ ու Հնազանդէր, նա տարբերվումէր միֆնեկթաթարի գորով անտարբերության մեֆի ինքնիչանական ձզտումներից:երի (նոֆը ֆերՀի մնաց Հանեցինդպրոց տեղափոխելու,նա արգ որոչմանմեջ չու մայից տագա փիրավորանքներին չէր պատասխանում: թաթարը լավ ավո թչել սովորեց ու ատոց, ոի «դուք ինձ Շե Մբջնեկ օտագործ չունեք, հս ձեր տան Հնտ դործ չունեմ», նրա` Հայրենի օջախից ինքը ուրիչի Գովսը բաբումն այսպեսչեզոք ճանապարծճի էի` բնորությունն ն չունի: քանկություն չելու, ինքն էլ իր Հոգսբ ուրիչի ուսերին դնելու Մեծն իշխանատենչ էր, նա ղեռ նրնխա չդիտքը,Բե էնչ զեկավար, բայց մեն ա ւումո ն այդ նպատակի Հեա ծ ունկ էր ձաչելու էբ լինելու, ա ռաջ դեկավուր ու

ու

ու

խԽոչինդուտ բարոյականնորմ: կարգի ու

իսկ փոքրը տան «աղջիկն» է: Հայրըցանկացելէր, "ր աղջիկծեվի, տղա ձր ծեվել:Քանակ նամակէին դրել, Թե քո ուզածովաղջիկծղավ`անունն ի՞նչ Տունն դնենք... ավլել, այծը Փառո տատինման կթելը. Հավերիձուն գտնելե իր գլհիծնէր: Թեյամաը պառոլուատ կրակին Ա. ապասելե է ժամանակի իացածայտում ն Շուչանի Հայացքով: հելի Մաթնոսյանը

նակից»/324/: մոա վարներիծարպադրումէ, ոի առեչվում է վիպակի բովանդակությաեր: Մարդինդանում են ապրելու Հեշտ 4ձեեի, ոչ ոք չի ցանկանում դժվաու աշթատվածձազուտել:Բայըոիքան էլ մեծ չինի այդ ցանկություրությամբ նթ զրկանքներիցխուռասինլուառումով, նան ապրելու խորամանկությունը, մասինռր խոսում, վերապրում է այս կինը, արդեն Հայտնի է ընթերպողլին, Են բոլորը: այսուծանդերժ կերակրվելու գյուղում է, դա ճՃասկանում տաչտակը բայց դա միանդամայն տարբեր բնկաղումէ, ինքեատիպՀայացք երնույթնեբայց անչասկանալիէ անարդարությունը, որ եկատուժ է Թեվիկը: Առաֆացել բին:Դրանք բացագզայտումէն կյանքում մենակ մնացած կեոջ ողբերգական չ մարդկանցխալի որ թեն քաղաքում է, բայց դյուղը զավլքածէ պածումու աչխարծը: Աճն բարիք չե արարում, բայց ինրքաչավաքին է: տոան խաղաղ ինքըմասնակից շիտեղ ն տղաՀիմնավորապածովությունը, Հաբեանի Բայցնա` բաց նյարդերով, մարգկայինխզճի բարոյականության վերտան նման` ե՛ ե՛ վրա երեխաների մորդ վար, խնամված«ջախ, Աղունի ,

ու

ու

ու

«Զղգուչացնումքմ.

մկնդեղ եմ

դնելու»: մեջը այնէլ Շուչանը Շարամ էբ փոխանցվել էր զավակներին, արյան հոքի թույնը մաղզձն երա տարնկանումայրիացածՇուչանի Հոգին: ԱրՀամարձանքն ատելությունը նրանցկռիվը Հարեանի դեմ տնական էր, միչնեկ Թաթարը թեն Վեւք քաչեց մբջավայրիՀանդեպդարձանն երեխաներիՀամար կենսաժե: կրակ տալու մտքից, բայց ոչ ծարնանիգոմեչին թունավորելու փեթակները Թաթարը,որ թիզուկես Շառսակունէր, կացինը վերցրածընկել տանձը խները առիթ դարձավ:«Տիդրանանմանակ ինչն Հլ գյուղում ծիծաղի ծրագիից, ծառւնէր կտրում, որ նն եե Շողումէի լինելու,բայց զարդարում էր Արմոն են թույն քարազը ոբյես մաքուր օղլիտակ ո րձաձիուն Հյուիասիրել». պառավ Քանիոր փոքր էր, ծառի միանգամիցկտիել չէր տունը,չպիոի՝զարդարեր: ունեցավ, Հալիվորը տբաբայց թաքարիձրագիրնայնումենայնիվ Հհտնանք կարող, Համառորեն փորձում էի Հաջորդ օրերին կտրել, Սիմոնիերեխաները օրծամից ոչ: նրանք գոմեչին անալի էին բայց մյուս փոկեցդոմեչին, Քելուց ազատ որբության առաջ կուչ էին եկել, նրանց նրա գիտակիցչարության պածել,որ դոմչացուլ չուզի. մինչդեռ «Շուչանի աղբ նպատակիվրա պինդ թվում էր՝ վարքով սանմարմակերեխայի կացինն բբենց Հոր սրունքներն| թնատակին բոնստեց»:Հայիվորը դնչկալի թոկը 4եռին, ընկավ Սեդրակիկովի Հետերց, կացնով ծեծում կրծուժ: Գործը չավարտած՝ Ամեն աստծու էը Գառավը չ աց ճանասրար էին ընկել: լինում... անծասցնի էի անասունի եբբ: նրա աչթերե 23 Հողին միայն զայրույթէիե արբտածայ- եիվ, անդաժ ձառերն օր արեր երանց դուանն ՀԻ,նրանցոչ միայն անասունները, ւոոււի, ապրումների հրազանջի էրական ոզինրթդություն Հբ,որ ճրեխայի անունն ձարավեին կ անայք իտի Խ ոտծարքներում իման իրենց ունեին: մեջ ատելությունից բացի ոչիել չվար: Գյուղխոիծրդինախադածը, ոի պատիՀիվանդ նինխաուզեր, «ծարավախնձորից» Հալիվորի նրանց իրար պիոի լաց բազմի դաչտում վերին անգամտեսել էր ծափուծիծաղըերեսին Ակոբին, պիւոիթողներ. «Ամեն աղոթելիսսլառավընրանց ծոցում 4մեռնախնձոր եղավ հրեխոյի զայրույթի, նրա մարդատյացությանՀամար. «Քեզ ինչ առնմ, Ֆերին Հասկանալի...»: ինչը` մաքուր, քիչ, տեղին, ողա, բու Հորի կորցնողի կոները չորանան»: Այն հդնմբ, որ ստեղծել են նրանքամենօրյա աչխատանքուի սիրով, դարԲայցերեխայի Համար թշնամին Սիմոննէր, մի Սեր չորացած նախագածը, Է ուբիչների աչքի փուշը, իսկ ճայիվորի ն պառավիարձագանքնանցում, ձել տերնէին իրենց բոլոր այն տզամարգիկ. ովքծր ողջ-աւող) վերադարձելէին որ Ծիգուկես վախվորած, Հարձակումներինայնքան անխոս է «անձարձակ ընտանիքի նրեխաների: աճն անգամբույն 8 դրել ՀալիզորիՀոգում: կրողի միչննկի` Տիգրանի արյունը Շուչանի`վատի,անձաչտիկոֆվն Աբելիցեզի գեմ Հիմբում իր տեսակի եա ուղում չբ մեղրով բյ8 Հնար Հեւ»Հաշտնցնի», «փեթակների երեխային «Այն մղումը, ունիհ Աբքչիմոհչակի: պածոլանման մջումնէ: Քոց ղո հր ւքենջ մեղրից՝ չկար,ծրեխրան ատնլությունընախընտրեց մարդկանցմլ` որը Հավասարապեսբչխում է բարվրադույն ե ստորիագույն Հալիվորըմեկն էր այն սերնդից,ով զեկավարությունիցերեխայի պես ժամանակ դուրս է Հորդում իբրե տճաակիզաշպանման մղումը, ժամանակ տարեկանուսուցչի էր, անմարդ ծարաների ղզբոցի տասնութ ամաչում բանականության ն ոգու կիրքջ...»': որնք «նչանավոր արարջ ներկայությամբ իրենց առաջկարմբում էր: երանբ Սեփականտեսակի արյունը պաչելու մղումը ՄանոայանիՀերոսներին ու Աստծուցստացան,այնպես ել անհաբաժանում է Հակադիր խմբերի, մի դեպքում կարեորելով Հավասարակչիր Շետը»չթողեցին, ինչսլես Շմակուտե բատ Հանմնեցինեկող սերնդին: վարքագիծն բանականությունը, ժճկայլ դեքում ոչեչով չճածմանավաչէին, նրանք Աստծու աված այխարծր իրննց ուզածովդարմնողները անաանժ «սեփական վող կիրքը Հաշվենկատ զայրույթը, որի Խպատակը Հեռու Հե էբ ժնում, իսկ Թվից իջնում էր, բար նրանց արաՀչետր ձորի է: իրավունքի» պաչտպանությունն Փարկապներումուղղակի մոլորվում էր: նրանցարաձետներըփեղդվուժ էին Այշեժամանակ,երբ ամայիէր մարդուհբես տեսնելիսմիայն ուրախուծառ դեզեցիկ 4ներն ծաղկի առատությունից: Բնության ներդալն նոր ընտանիջ թյուն պիտիապրեիր,ԱբելիՀոբը լուր տվեցին,Թե Հազպատից տնւոհսությունը չուրատեհբանց օջախիվբա, օրենքները տարածեցին ն րանք Մեծ է եկել, խոսբն էլ ՏիգրանիՇոր մասինէ եղել: Հալիվորըթնաթափվել ունեի: օկ դբախո-աչխաիձէր, որտեղամեն ինչ փբիմաստն նպատակնե է. Հքոչը կառնեք, էռ ձորից դուրս ենբ գալիս»: Աբելը դրանից էր փախել,բայց ձր ոչ այնբան Հանիրավի Համար ուղղակի Խայտուռակություն Շուշանի ճատտադիիր նորից նրանց Հանդիպեցրել էր: բերելը, այլ զանավեճ ու կռիվենրիցՀետո Հալիվորինոիպեսփրկիչ-օգնական Այդ Հասարակությունը ձնավոբող ձակադիրուժերը նոր ժամանակիմ ուսնրած սիրուն երինջենրի, մոքանբարոյականությունէր մաքուր չոի դոմերի, իրենց նախորդների:ը: ֆենտարբծրթվում աստծու ճերմակ ներկայությունը Ջա ա յղ քրիստոս ա ինուտ մեղվանոցների զեգուն ՄջբունիԱբելը,թվում չէ` Աստձու ներկայությունն է երկիր վր զորում, նավի մուրը խեզչեր գոմում. ճրագի լույսը ցեխ մութ Հուշանի ՀարմՀարգանք պատկառանքէր ներչեչում չրֆապատին, անվերֆանալի է»: նախչուն դում չէր Լ 2 նախշուն Հորթ ծը հրնեում էի, ձեվել` Ֆեբը գլութները Խոնհարձում ձին նրա առւմֆ, օտար ձին երն քացի չէր Թեվիկի մասին պատմությունը Շուչանըփորժծցբոլորին Հայտնիիր Ֆատում, կալի Թեթն, Հարմարհղանէր մեղուն նրան չէր կծի: Մեղվանոցում նրա Հովանինխեդրել իի տախ «մոռանալ»անձայտուխյանմեի թողեծլ, ատիաստում, կալվոր(անայք միայնօրծնում էիե չինողի 4եռբքբ:Պառավնու էր, վբա: է բիչ ասկ,բացասական ծերունին ձեռբերը լվաց իսկպատասխանը ՀալիվորըՀյուսած ՀորթաթոկիՀամարմի երկու կիլո մթերք էին ստանալու, մոլորված գնացիի դոսնը լվացնրանթողեցայդպես բռնաձ ջրով, Շուչանի պաՀապան Հրեշտակ, նախանժիու

չկամության զայբույով

անում.

էր լցնում բոան

ու

ու

ու

ու

ու

պառավը` չատերը

ու

Է

ու

ու

ու

ու

լ

ու

ու

ու

ու

առ

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

"ւ

ու

ու

Ֆ.Նրցչն, Զվարթգիտություն, ե., Հ0ՍՑ, էջ

2Ը

ու

4լ9

վելու: Նա հը վարքի, ավանդականդոյինթացի ու որ

բարոյականության տեին էր, ն անելանելի վիճա-

անդամ լեզու չէր թրչելու կարգր ոտնագարած,թեկուղ

Հեւո: ծայտնվածի նա Բեոյց ինչու որեէ կերպԱս արձագանքումաստվածակերող ծերունին:

կում

տեկ

:

|

մարդիր ցավի տեր է, էր ցեղի արրանողբ ՇուչանիննՀլ չէ, այլ նույնիակ Հոսկորբք ոզու այն կապուկինը,որի վրա դեռ դաչն ֆիզրունն ՄարոնՇուչան են դբել տարբեր կողմերի վրա դեացել մեկը եջնաններ Միբիրներ, մյուսը բոչի միլիցիա կննտրոն»/358՛: ՇուշանիներաչխարՀում ծնված այս ապրում-խործրդածությունները վէբագնաձռոռում են ծերունու մասին աիտւգծալրտած կողմնաոլածորակումները: է անելանելի Մբայնակկնոջ ծամար ատեղծվել իրավիճակ, ՒՐԶռչ ավանդական նրա կացին տեր կանդնելու ե դրանով առաջ գնալու Հնարբեունի ն ոչ էչ սեիականճշմարտությունըչիֆապատինպարտադրելուհղանակը-«Էս Հալիվոբեերիոչ մի կարզին ճախ էե Փուշը չոալիս` ոբ ԲԻննց ճամփովանչեզ ու

Հասկաջկլէր,

ամեն

ո

ՀետնապեսՇուչանի ցավբ միայն ֆրաենԷ

ռէ

ու

ու

ու

ու

ու

ու

առանցխղճի մեր սրտով կառազվարվենքՖ /3858/: Շուշանը Հասկացելէր, որ ամեն մարդինքն է կրելու իբ ցավբ: Ամեն մեկն ինքն է գտնելու ելքի ճանաչվարբձը, ճետնապեսբոլոր ձեռնարկումները, որոնք ուղղված նն լինելու նքա վարքի «կարգավորմանը»,կարոլ են կոծկել ծահբ ծանցանքներնու աչքառու-ակնձայտ դարձնելիրենը Համաի անվնասնու ուԲիչն`անպայտպանիՓամարամոթալին ու վնասակարը: կեռիըԹվաց,Թե չեռուներից եկածմայրըփրկություն էր:ժաՄչայնակ Տիգրանդեր Շուշանին Ռոստոմին նբա գբկից խլել ու Քչել էր, մանակին գնանք, ոչ էլ

են` ոի

մեռնում

ու

մտապես կարնոմեկնէ: Թեն երա Հերոսներն աշխարծն աղաԱաթնեոսյանի բում ձնե անձնային որակնեիի, այսուծանդնրձ դի օրենքներով առպթող մբամնավուն մարժեի, կյանբի, ի22Հերթին Հանթային է: Բոլոր ծամայնմասին պատժություն ովբերկժեղանչեն երանք, մարդկանց զայինզձնսա4Լերիառին, էրկոլ ժամանակիմեչ մչակված,արդեն մլազույթ անձատականություններեն

ե

ոչ մարդկայինփոխՀչարաբերությունենիի դեմ, կմեծացնեն դարձած

միայն

անցյալիցկտրվելու վտանգր, այլ ռհալ Հիմբեր կստեղծեն հինեց կործանման

Համար: Տառւապանքնու ցավր պածված էին ոչ միայն իր` արգեն Հազար ու մի անարդարությունտեսած կնոջ, այլե արդեն իր կամքից անկախ Հոգսերի տակ

զրկանքներիբովով անցածԹեվիկի Համարփոուսծ Ցառասպանքի երեխայի` ո

եհրբկարող 22

Հուրզերի հբրշովան փմանալ: արժեքն

Այդ ապրումներըորեէ կերպչեն խլբսոանրանցճոգում, ռվբերիչխանուաճռաառզածով վիճակունեն, ն դա ապրելէ Շուշանը` Վբկանքների 8յուն ու

ու

արծամար միջով անցածը: տարաուո. Հանքի

Քայցինչպես նախորդ զարագաներում, այուտեղնս Շուչանին Հանգիստ չի տալու անգյալը: Միչտէ` աբդեն տարիքնառած, երեխաներիու Քոռեատեր արծամարձանքնու ատեէ, բայց Հարկադրվածէ լսել տանել մեծ ոլեպհնուռի նա որնէ (երպ, որնք բան չի կարող պարտագրել, լություն-վիրավորանքը: Հիմանպատակըզավակներին իրար ճետ Համնրաչիչտեսնելնէ, դրա Համար ամեն պատրաստ է ինչ անել: -

արծարձուժների մեֆ Մաթնոսյանը Շուչանիհերաչխարձի Աստիճանաբար է տարադարձնում ավելի մէծպեպենուվի անխիզճորակումները կոլիտ ու

ծուն սլաքն ուղղվում է դենրա հոր ամուսինը Տիգրանից դպայոռնովտասն անգամբողրձբ սրտով չոչափելի: Հոգեբանական վերլուծությունների էր կարծում, հիա, ումր եին ո փչխանե անգամներող էր ով փբենդյուղի երանց չատ Հարյուր սզեսպլենուռը, երան, եդել: սերեն ձավատարմությունըէր ամուր, երբ ամուսինե արսորվել էր, կիննառանքրբուլեական կանանցՀանդեպուննքած ռտեմգություններըՀայտնի էին բոլորին: կասկածի,ՀավաՔեյ էր չոբրերհ երա Հետնից ճանապարծվել եթե մի մամանակ, Հանդամանքներիբերումով, Շուչանը մենության Թամիբիր: աղա որդին գա հր ծամութն գերեզմանոցըչեն, քո ղեմ միաբանվածժողովրդի փարաւոելէ բարոյականությանոտնածարումով, Սարսաիելին խիծր եա հն է, է, ճիչտ որե կերպ սնէ մար է որ բեքը առեչությունն սարսաբհելին, Համոզված ինչի առաջ ատելի զավակներդ,գյուղի վրա դարձրել կննսամե: մոր անցյալը տեղի-անտելրի քո ձայնը, այն ամենը,ինչ կապվածէ բեղ Հետ: նա առանձնապնա մորը, փական ենթակա չէ: Իսկ առոնց վարքըքննարկման ա՛յ Հասկացավ,որ «անամոթծրագրի են եղել»: բնրել Հատարակությանառք ծեծով վրեժըլուծել ոչ այնթանիրավունքի, Շուչանիտառապանքը ուժի առաջ անզոր են Շունրանծասցրեցգերադույն ճշմարտությանը, ինչի որքանպատվիՀարց է: Եվ այս ծանր,տափանու նտ է, որ վերջինխոսքը որերբեքչնն Հասկանաիռչոր հրանք,ովբեր չեն անցելդժոխքիայն ճանապարծը չանիաիգարսգում-Հիմեավորումները, Համոզված դունե է, ծիտեապեսՀակաճառելուձազկչլա: էեչով անչել է նա: եթե մբեչ այլ "լածը, մինչ «Համբնդծանուրժերժումբ»ռրոլեսկին նա չատ Քարոյական փլուզումը Համբեղծանութէ. «Տեր աստված,էս Սմակութիու էւ ավելի ենթակաէի Հույզերին, զզայականըղերիչխում էր երա չությունմեչ ամիողջնիկրի աշնանմաքուր երկինք,էս ի՞նչ աիիբ. այդ կանչերը, այդ եւ բարձրանում, տաք ամառիախ ինքն էլ, դուցն ամուսնու մրբիիչնապածմայբե էլ Համոզված էին, կռիվները. այղ անձչիմնհրավաբանությունը Հեւտնից են լնալու ցանկացածխոչինդոտ Հետ-չեւ, վամեչ կախվում էր այգիների, մեղվանոցների,աստվածակելրւը ձերունիների, դրա Թե սերն անմած է աոռոֆն վարու»Հարսնձրի վրա... բոլորը գնացին,բոլորը վերացան,բոլորը քաշվեցին չար ուժ, Հանկարծ մի պածի աչքառու գարմավ միանգամայն այլ, իրական ն ոչ թե մարդու ցանկություններովպարուրված նյմարտությունը: ածի ծերության խուլ ավերակ:Լաց եղավ. ժողովրդի էլ Հարնանություի չունեմ,մելուռ ատելության, զզվանքի առաջ չորանում է սերենէլ, մարդու բրավունքն ծիմա կոլառտոի, -Ախչի-իի-կանչեց,-Կիրտս հս, էս, բան հեմ խնդրում»"2687: նակդու լեղուն էլ: դուրս լարտավոր արի,չիտակ` Ս մաքնոոյանականաւռեղծագործության է երբա նղբչոյի,այչ իչխանավոի. եղբոր վբա դալիսո՛չ ոբոլես վարնորթ հղրածանդումներից Եղբայրը

բայը

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու-

ու

ու

ու

ու

ու

42:

նպատակներըՀեռու են դնում. նա սրանց ծարհանեերիվեճ ու կռվին կարող է ն չմասնակցել. մեծ պեպենոտե Համողածէի, օր դրանք բոլորն իր աչխաթող ճորածրն են լինելու: նա կխոսի, կմիջամտիայն ժամանակ,էրբ գրա անձրաժնշտությունը կզգա, քրբ կգա իբ առայժմ չեղած, բայց վաղը միանգամայն «Է, Սմակուտբ ամրապնդելուժամանակըբՔանդբչիրանությունն իրական Հույս չկար:Ռի հղածֆե վում էր էնչէր` ոչինչ,Բայց Հին պբնգուն գյուղը նրա մտադբությունիցէլ էջ փլվում» 37Ռ՛Մաթեոսյանը լուիաբանչյուր Հաջորդ պատկերըդարձեում է ավելի տպաու վորիչ գիամատիկ:Թեվիկն անցնում է կործանումների միֆով, մեծ պեսլեՀետ իջնում է գյուղամեջ, ավելի ճիչտ պեպենուսը նրան իր Հետենիջ նուի գյուղամեֆէ տանում, որպեսգիմեկ անդամես իր՝վարկարքկվածմարդու գիբֆյ"լի Քնրն ամրապեդի.թոզ բոլորն իմանան,որ ինքը մտածոգ է մարդկանց, "Է

ճակատագրով: Թեվիկի,նրա չների

լեղենուտի ճանապարծըլի է ողբքրեվ նրանց` Հին տունը, ոբ տաչքենլցու օֆախի էր գականալատկերեերով: ենքալպապի է: ե արբձամաթճամարպլետթարան լինելու,կիսշփուլէու միծ սլեպենունի Հետ ռտք մեկնել: ծանբով է Հիշում մուբի բիձուն, ոբ փորձել է Մուրաղդենց ու

խուռձարբի կարմբի Հանբքերիից բուխարու Համար քար է բերել, ֆոիին ռիաքել է քաբի տակ,քարն այդպես էլ մնացել է «անքում: Իսկ այսօր գեզեցիկ տուն այդ: ձգտումներից, ինբնաչաստատման ճիգերից, ավելի լավ ու ունենալու Մուրիբիձու մղումներից մնացել է կիսափուլ ավերակը, որ կարելի է քանդել, վաճառել փայտը: չափարի միակլատանըթչէլ ավերակէ, մեծ պեպննոտը

Հասնեմ թե գյուղին, մնացել մոլորված: մենակչողաս̀աբի՞ն չունում, մ ի «դնական բունող նջ ամարյ-ուոր Ֆոր տարի Խոզեջ մորթուժ` ճաքում» եր սիրտ ժարդու փախավ, փորում ելա, դուրս սլրծավ դանակը

Հ....Ձռ

/375:

Հանդիսավոր, է մեծ պեպենուն այքանդժզոծ այդքան Բայցփնչո՞ւ որ հբեն Հասկագվեց, Վերջում չի Հավանում: է ամեն բոոնտեսնում ինչո՞ւ չ Փեռիների մեջ Հետո չուրի Հակասության Հեռացնելուը ղեկավարությունից հ գյուղում, չառ բան տեսնել սոր բան չգա» Հետ: երանպեւոք էր չրադայել ն իր անծրաժեչանգեիծությունը ոբպեսզիցույց տարբ մնացածների վանել, չէր զյուղն այասր այս վիճակում ա պա ղեկավարը, տությունը: Եթեինքը լիներ գուք ու

ու

լինի:«Ժողովրգիմիտքըբոչի է, էս

Է՞նչծք

գյուղը

քանդվումէ, զնզավարը

մտածում»:

քբ.

գծիդառնումեն փշոբանիստ փիսլակիամեն տեսարան բնավորություն է ինքնաճտեղծում ծավալումն բով կերտվածիրականություն,որտեղ խուքի ու

կայացող աչխարձի Ընթացք: լինելության

Նա մամոռուտ

Բ:

ԳայքարճանաչմանՀամաի

թեն կարեոը, «ակայն վճռականդեր Հարբերությունները Սոցիալական ՎճոռականըանՇատի, մարդու, Հորձանքում: չունեն իրաղդարձությունների

է. ինչն ընկած ՀառնելուՀաստատակամությունն նպատւսկին բաֆաղաքական պատերազմների փռջը իրադարձությունների, բոլոր մեծ չության, արարածի պայքարըՖ մափդգ Համարի Հիմքում:«Գանաչման ԴուԹեվիկին դո չե աես խորտակեց մով սոնամերժ: Հառոկապեսխումների են է, դրա մեֆ բնույթի Հանպատակաու փրագործմանն մարդկային նրոո թշնամանքով չեկավ, ույդՔոյլե մեջ ակնձայտէր արձամարծանքի, է դրա Հիմքում անծնարին էն չասենք Հետա

ԱՐՈ տունը

դուր

եմ

/3237:

լավ զին, թե օվ է այս ժորուժիրականՀողաաքաչը,է ով է «յէ Գառավը մեծ ոլեիիրենց ողի կազմով Հոգսին տեր Վնացողը:Գյուղի կիտաֆոչերն ու

էլ նրանց Հետ Համոզվածնն, որ Հովիվը սարում սլիոոքլինի, նրանցէ ՆրանքՋաֆէնչպես Հանրային, այնպես ապրանքը: էլ մասնավորի վփոռածված են կարգել իրենց ունեցվածքին, ն Հուր-Հավիտյան պածակ դառին Թեվիկին է Համոզվածեն, ոի նրանք պիտի իրենց պարտականությունը ժիաժամանակկարդավործնիրենը տնտեսությունը: Համոզվածք, որ թե գյուղը կարգին ղեկավարություն ունձԳեպենոտը կվերցներ նրա Հ4եռից,թանի որ եար, ավա ԹեվիկիՀողն արձանագրությամբ է. ինչպես միչտ, բւավականաչափ անմչակէ: Թեվիկիալուռասխանը, վեչերու» ոտն

բայց

ու

ու

ու

ու

կացնումէր, որ դու մեր առջե մարդչես: Թչեամանքի,տափանողուժի առջե միայնակ կանգնած Թեվանիմիակ ուրախությունը,ոջ ներքին Հուղմունթ է պատճառումնրան, Զանդառիմոր` Հեռվիցլսվող, արդենթվում է` Հեռացող, ավարտվողՎայնն է, ովքե՞րեն այլ օտարները,որ «իմ Թեվանիդոները քանդում նք»: նրապառավականՀալչող ձողերիմեջ մի բան վերֆնականէր, նա գիտեր, որ «սախիամբող Հողսր երկու չուքն այլես լծնանի պես քաչում են իր երկու Թեվիկը,նե ՕՀանիպլածապան գլխին չի» երանց

է

իր

Հպարտ

կատարեն

դժվար, ֆանքերը, որոնել: Հեսմապես ոչ 11 դանոպատճառներ կումքաղուքական անտեսական խնդիրը: «ցլ ճանաչման պատմությունը, պայքարնէ առաչ մզում կարգային է տնականխնդիրԱմեն դեպքում Մաթնոսյանը խոսքը Հարարերակցում հան առագայի ծնունդն է անցյալի իր մեչ նքբին,Ֆրա ներկանանմիջական

հոլո

ո:

ունի: նախանչաններն «առաջինմարդր»բավականաչափ ֆենոմննոլոգիայում» «Ոգու Հեգելյան է սխվիաաղրտածայտվում մուռ է կենդանական ԵՎ գա օկզբում աշխարծիե: մո): ձգտումի վան կյանքը պաշտպանելու,կարճ`ինքնապաշտպանական Գամիասն է: ԲայցՀնգծլը աչխարծիմի առումով մարդը բնական,ֆիզիկական Հետ /բիֆլտնքո, մորիդ «ոսք մոզվածէ, որ մարդը լատ որոլակիղաճանչենըի Եար ունի ե. ոչ նյութականպածանիներ,գանկանում ապաստարանի Շառումոոյ Կոժեն լավագույն է ասում / Հեզլելի է, ոի ճանաչեն,ընդունենիրեն: եվ ինչպես անօառումով է կարող կենսաբանական մեկը, միայն մարդը մեկնարանեերից

նյ.

դրոչ/:

մելալվամԹչնամական (օրինակ` ցանկանալ առուսբկաներ այլոց Հետ՝վտանգելով մեֆէ ոնում ի պայքար «Առաջինմարդը» անողոք իրեն:նա բեղունեն ճանաչեն, կյանքը, նո ամեն ինչ անում է, որ ուրիչները Հանուն սեփականվարկանիչի: այդ պայքարը մղում է Հանունչեղինակության,

դում

Հարկագիր կողմից`

Քանի ոբ Մոթեոայոանը մղում էթ Համժամայնության, հերվայացնում է ծագումնաբանածրեույթները փախիմիջե, էնչըմարդուն տեսնում ֆան մեթոդի դործագրմամբ, եծինույթները է տնականժամանակի ձր դառնում ոորկությունը: նախրնրելի մէչ: ու ՓՊայքարը ճանաչման» Համար առկաէ ոչ միայն հերկայում գործու անՀատի, մաճկալնիր մեջ Հաղթածարումէ մաշված ժարատոիը, առյբեՕնեփանց նս կարհորբումէ այլ անցյալում եղած մարդու Տամաի: Լեղդին է դեմ գնալ վտանգին: Քայ խեդիրը միայն միջանձնային Հաբկադրում լո- զգացումի կաբնազդը, չի վերաբնրում, պլերին դրւսնհքգործում են ն ժոջշովուրդնեիի նրա մեջ նռ խոսում է ինքնաշաստատման փոխծարաբերու-արժանադատվությունը, է ծա ՀազթաՀարեը է բոնի մաշվան Հանդեպ ունեցած վախը անֆանոթերկգնալ: Գրողըգնում է ժամանակիխորքը, նրան առայժմ պետք չէ ճանաչման բում իրավունքը Հաստատելու Համար պասորաստ է նոր փորձության Խնդիրըթննել ոլետական ժակարդակում, երան նրեույթնանչանգաւռացնում նա ապրելու, գոյաւոնելու այլ սկգբունք չունի: է ու մաճկալիուոիրարբռնել են ծամայնթային նիբ չկա ո ետականկառույց: առւտինանում, մաճկսղ Ղուոգջին կոխ-կալողն «Լեզգու մեծ է սեղմե՞լ, զոռից տվել Մանր ավազակների, որպեսզիորսի ելնելիս ապածով զգան, մբաների տակ դետիեը երկու սեղ խորն | գնացել... Հուպ ճնչմանն է, սին հե: Աղա-Մածշմել բղավել խանը Թավրիզիանապատներից է բարձրացել, էր քթերի արյունը գցել է: Իրիկվակում լեզգին Լեզծակնրով չ8-Հասանչխանըկովկասի ձերպերիցէ բջել, Նրանք ավերէլ էն Վրաստանը: ուրեմնՀոգինչի դիմացել,մարդու վբաինչքան ծակէ լինում` բոլոր Ավարըբաժանելուց չետոչաչր թիփլիսրանֆերմուկննրումէ (ոզաջել, իսկ է Հոգինլեղապատառդուրս ՂուոԵս չիագել է ֆրծրում իոանը: Հաղպատամորի գալիսէ, բայց փոխանցվելով ռոզվարով որռՍոսզբույը է, ռի անըիդեսերունղ ձաղզթանակով, է ոչ ռք չի Հճ Հաղպատին այս անգա մճութ չտայ՝Թոզ ծաղկեն, զորանանմիեչն նռբ դուՀետնորդներիբերած ցրույցն է, որի արմանաձչավատությանը վեթագարձը: Քեայց խանըվայման է դրծլ,. եթե այծ երկրից մեկը եղավ, ճի կասկածում: էե մարդկային ՔԸ «կոլթ-(ալողին» արժածապատվություն տեղաչարժեց, ուիծմնՀաղզպառտն մշտապեսկարեւորել իրավունք ունի, ապրելու Նախորդները Հազառակդեպքում`չոր խռով պեսայրելու է ամեն ինչ: պատվառիրությունը: գյուղերի մեջ ՇաԱյՀայտ է, որ չոզչու պաճանջիմեջ Խոժում է «ճանաչման Խնդիրը»: մամռոտ Խոտգարթում կռվելեն: Հարեւան Հեժվորները են են ճիբտ ուժով հիկիրը Խախապես Հովին առւաջ մղելԽրանց,ովքեր պածելու ենթակա: է: ե բնակաբայ է բեկելդարժենելն Ծմակուտն աբար ի զորու արած չէր գնածատելուՀոր տներանիների» ավունջն են ուղե գոխծձր, տարին պատիվը: մբ ձատ զկեռ ու մի նրկու մորեխ էին ժեում առանց է մածվանգեմ Հանդիման, ճն Հասո կարգում էին: Նրանքիրենց ու գյուղ մարդիկ Ավետիքին Հեղինակությունը բարբարոսինզլարտադրել ձրկարմտաձելու՝փայտը վրա է բերում չէին կարոզ,գրա Հաժարէլ իրագրության,նան երկրի տերը չէին: տանում: Հաղպաստա որոչելուց Հետո երկրում «անբ չկար», այստեղ ոչ ոք իր մեջ չէր Հաղթածա«ԱղզսելԲակունցը,Հովիտի ու Սմակուտի սածմանեերը "ով է Հասմիկը. ԱփեԲելբոնի մածվանծանդեպփախիզգացողությունը, են է, ձամրկինչունաւս, մաիդին նախրթնտբել Հացիեն եղել,ասել Վանքի բացատում հա-եւո է արել, ասել. «Էգ Փապածով»ստրուկի կարգավիճակը: Քայց տանս,որ վերաձաս աղետի առաջ Համիկ է Հաղթել»: ճորեղբայրը ո ՞վ տիք Վաթինյանին էե Հանում չի Լինի..-այսինքն Համէչ Ավետբբին անչպլաչտայան հրննցմիֆիզդուրա Հոշղլնել ճորտերն մււճչի հղել ՀրեկերԲակունց, Օանփանը Դուոդի բանր Սա մի լուֆ դոմնչովփարիԷէ հնք» /409: կալին: լինում «ըզելումհոտած մածուն ոււոելիս քե փաթնանք չպիտիլսեն, որ մենքխոխելսլարձննում է չինում,գլուխը Բարձիացնում տեսնում է տերոնրներբգլի ինկանդնած-վիզԱՀա մարդու արժանա անչրաժեչտության չվերավորելու, պավությունը նահերը նե` նայում, ասում Խեղճխեղճ պատրաստակաժությունը, որ ունին «որդի»:Մաճկայը ծուռ. կասկածելէ իր պազիենան երտ կողքին կանգնելու ուժին «արաղ չեմ»: Բայ բուռեինույթին ինքնառվաշտւվանական Հֆաչքենդի» ժողովրղի բնապդթ Հետնորդների: չունեն երանց փ՛ոխորգեերը, մարդկային Հ միֆավայրի սելէ երա մեջռու վեց մերած հղրայրհերիուժն հի մեջ առած Մացոն, ցավը նրանը կապված Թեվանների ուռեծրը չոսռապահքի, Հետ: ծանրության տակ ծռված ու գայժնլով եկել է, իսկ ճմբնիի վրւս ցատկուռնլով Հանգամանքի կորցնելու արժանաչվատվությունը երանՀնտլել էն տքրտծրեերը: «Բա ՕՀանըլիներ ու մեր աչքի աոֆեից անասունը կորչե՞ր»: Այնքան Հակառակորգը, ճրապարակումկանդնած,այնքան աճարկուէ եղել, որ աճից գոռացել ու ցելնըն ի դուրս փախել է: Լեզգու այլ մեծ էր ՕՀանիՀեղինակությունը ոչ միայնազգակիցների, նանգտարնեմարգ անչաչ էլի եւ Խ ոսքն ոի «Վլարբալ խոսթը նրան, էեն բոլորը: չես ռուձսքան բի աչքում, որ դրա առջե. Ցել արել,Քու ախտի Խոնարծվում Հացնո՞վ է ուտելու, ե՞ս: ն րբաՀեղզինակությունն է վերաբերում: տի արժանապատիվ կենսակերպին Այժմ չկա ՕՀաԹշնամու չրջադիծը: Հաից-պատասխանը գործակցության արժանապատվության զգացումն է արքանխախտ էր պածելուԹեվանների ու հացիծլ լինելու ներքին օլածւսնՕանփվանը նան ՀեղիԴՂուռղին ոբոչել է ռիսկի պատասխանատու ենթարկել եր,չկա ուրեմե ն. չումենփեչիառջե. կյանքը Համարմոյլնաաժոթ չէ ոչ միայն նակություն Համը: է իրավիճակ, հրք Հարեւանի ֆբ: Սոհղզծվել նե՛Հոբրար Ե՛վՀեդնլը, ղունդունացողհրեկվա դպրոցական հախնադարյան ւաոֆն. կռվում տեսնում Հին Հակաժություն գողանալը, այլ ծրեխոայի ոչխւսբը 4Է կ"ղմից մարդկայինՀպարտությանկամ ճանաչվելուցանկության ն մյուս աղջկաա̀նմեղի,կիսախուլի առջնից ղողություն կատարելը:

Քյուններում:

ու

ու

Ղուռդու

պրծել» /401:

ու

Աաագը

սա

ու

Րաար ի"ԲՆԱ անարար Գու,ունեին

Վ»Նեեամննան ՒՐ ու

որ

'

ու

ու

աշխատավո

ւ

կանգնեցրել

Մարդկային Հարգանքի, պատվասբբությանմաին է առում գործեր է՝ չեք կարող սոցիալիստական Շուչանիխոսքը` «Ներկայացուցիչն ասում Հետ: Երբամուսինը`Ակոփը, բասբվածօկնարայրի 4` Հովին էղ ժողովուրդն չկաք: վիրավորվել գտնվում էր Համարյա թե եք փոքր, չ ատ անեք, Թիֆլի«ի Հիվագանոցներից մեկում,մեկնել էին այնտեղ: թեն պապին Մարդիկ, կլինի,մենքռ̀չ: ԱսուսՒ4` Հովիտը Համեմատաբար սոցիալիստական էնչու 1308: չէին ճանաչում, բայց Հարգումձին,ինչը բացակայումէ այստեղ, անգամ Հաք: ժողովուրդրՓեփում է` մեծը գոմեչիթրին, է, ժի ծիծաղ» րազատեներիմորէ նինխաների Մ.ծ վոահդը, ձեռնարկումների փոխճաիարերություններում: ժողովուրդըբնաղդովզգումէ անչաչվենկատ արնսյեեոտը ձեռքը դաժանորենվիիավորում է մորը:եա Խուբով,վարմունքով, մեկի անծչայտ հրվունբն կազմակերպելու չաոսկանությամբ, թանիոր Էր տնտեսությունը Մեծ է, դեմքի արտածայտությամբ.զայրույթի այն որ իրենք են, թե փոջը`նպատակի խորամանկությանփնչոցնէրով տալը Համարումէ վտանգավոր: պարզապես ոչնչացնում է նրան: Ձլա Հարգանքի ՀարազատիՀանդեպ,չկա աչջի ծ վարածերկիրն Քոց աչթարձի անկյունում երենց զլխի սոնիբ: լինեն տեսել, կարեկիցմարդր, այլ կա չածամոլն ու ՀայվենկատըՀ̀եռածաթ «Ռուսաստանը չեք ունի: պետության օրինակն առաֆՀ«ակայածավալ նպատակներով, Հաուէոոր նախբեորում Է ձանգստավետ Խոջորացման եպառսոսկը կյանքը: ծախադածըյթ դյուղ է կառավարում»: մբ են ք ՀաԱռաջացել ձ, ւռւնչվում կենցաղըբարելավողմիֆոզներ,որոնք մի ժամաինչը մարդկանց Հիմքում իրականացումն առաջաղրանքների ձավալ հն ում հակ հրազանքկարողէին թվալ: Բայցդա ունենալովարդյո՞քմարդր դառնում Համար այդ Խոլատակների ԲայցԹե մրեզշանուրճանաչմանխնդրին: Է ավելի եթե ժողովիդի ճամար ՀազիվԹե: ծրջանիկ, չունի: ոք ոչ ճատակ սլատասխան կենսագործումները, են Ավանդական ունենում Համաճարթեցկարգն առրբբ, բարոյականությունն ճարարբերություն- է, ապա ձեռնարբկուժներե աղետալիՀեւտնանքեեր: ժողովրդե ները սիմվոլացնողՎին,որ այչես մնում է անտեսված ավելորդ, Հիմբ, ճ անաչման է Շամընդծանուր որ դառնում տնտեսվարումը, Հակադբթվում նող ւ է սբրեցաց ձեռքով առաջ գնացող ժամանակին, Հետեաբար պատասխանատվությո որի ԽորՀիզանիչի նախաձեռնությունը, ավտոմեքե- ձեռջից խլելով նան է /«Է-, ու ջածել ժողովրդի գունավորավտորբուս...3/:Մարդըխելակորույս ամեն ինչ դարձնումԷ ինքնանպատակտնտեսապեսխիստ անարդյունավետ: առաջ է սլանում, ե դիանից Թափ առած՝ կողմ է նետում սպաՀանիարագությամբ ռիոնք Թույլսոնտհաությունները, չեն կարողանումբավարարել Դա մի ձրգիր անջյալի«բեռը», ինչն այլես պետք չէ: Ավելորդէ դարձել ձին՝ Հին աշխարծի Հաշվին: են առավել կազմակերպվածների ձերը,«ուժելացվում» ամենավերջին կենդանիփետե, հո ոի մենակՀու անծուսորեն մեթաուոււէ չռի տի լինեն է «չկան»:«Հովիտը է դոյումնացող սնլտտեսությունենր է, որտեղ քյան Տամար:Ձիու կշրստոցփակվում է մբ ամբողջ ժամանակ,աշխատանջը պես՝ մեր խեղճ Ամակուտիմիսը պիծանը Հիվանզ էր, Հեքիաթի պատմածի /305/: կազմակերպելու անփոխարինելի Ակնձայտէ, որ Խման պարագայումթույլերը մչակույթ, ոբ ձնավորվելէ դարծրի նքացտբուտեր, որ լավանար» Քում, բայց լոչիանում էամայեթեելըՀային: նման պաՔն Վեռննրեց բավազանաչաի կարճ ժամանակում: ալխատառկլ: արան, Մեծ հբկրիսրարաւթդլրւանՆիցչեիէական մուարբերություն չէր տմսնում Հեգելի իրականզարգացում: Լ1 Սարթաի այն դժվար է ակնկալել միջե. Բագայում փաստով, որ նրանք նիկուսն էլ միննույն վրա ուղղակի ճակատագբթական տնտեսությունների նազատակն ունեին, Հասարակուժը նախկինՀամայնքային 81ոն, որ է ՀամընդՀանուր կեղտոտ, գանգուր, ձենը տեսանք կտրկան «Մեկ էլ ճ անաչում: ունեցավ. ազդեցություն իրականացնում ոչիխւսրն երկրիաֆճոոնի Բայցարդյո բ Համբնդձանուր ճանաչմաննուշզված ջանքերն տավփասւուսն արժենայն ոլեսպոչավոր, այլանդակ, քարաղդողոչի է, էս ճիաբանին,ոի արդյունքում ստանում ես: Չէ ռր ճանաչման որակի չատ ավեորաչելիքն ձեր Թեէ՛ս պիտիպածեք, առաջներջն արածեծրեջցին` է է, լի կարնոր է, քան դրա Համբեչշանրությունը: գնում անօգուսռ Թե նման տարան` «եվ արդյոք ՀամբնդՀանուր գի չարմազ մեր ոչխարը կտրեցին ճանաչման եզառումկն ե անխուսավելիորեն չի Հանդգեցեում մորթվելու»/305/: մուսագուլթյան կազմակերպարժեզրկման»/451՛: մասնակցումէ աչխատանքի Պետություննանմիջականորեն Այդ քաչատ ավելի կարնորէ ԻՀարկե, ման բուն բնական պայմանները: հրա կողմից,ով կկարողանա առանց «ճահաչվել» տարբերակելու բեթացքին` են դառնում բայց արժնոթնլ մարդուն, նրա աշխատանքը, աջթատում, քոն ճանաչվել ֆատերիկոզմից,ովքեր օգաւվումնրանք,ովբերչեն դաքականությունից այդոլես էլ չեն օասկանակամԸնդունակչեն Փե բաչխողը: ստեղծածՀարոտությունը չնածաստելու նրանե ֆրա այխոուրիչների այն մարդկանց, է «դտնել» ովքերսեփական տանքը: մեֆ

ն.

ու

ու

ու

ու

ու

մի

է

ու

ու

սո

Ե պետությունը Պարզվում է Շանպատակամղված ձեովիրականացնում ւ

մբնդճանուրճանաչմանքաղաքականություն: Այն միախառնում է սեն ինչ` Հեղինակության, պետակոն ծրագրերիիրականացման, վերից ուռացված ՀրածանդովՀամբնդշանուրխոչորացումներըի̀նչպես տնտեսությունների, այնպեսել քաղաջներիձնով, ետական լսլնամասշտար խնդիրներիրականացունեն: նելու.Նոլատակ Փոքրետեսություններըգառնում են ավելորդ» անպետքգլոբալ Շարըեթ1ուծնլու ճանապարծին: Հանուն

ու

Փ/Ծ/ԲԽՑ,ԼՉԻԾԱ օրօք

Ճ

ՈՇՇՈՑՈՒՄ8 ՎՅՈԾՑՇԵ, ԽԼ, 2004, Շբ.

45.

կարողահում Գեւտությունը

ֆջաղաքականո ճանաչման դառնումծե Համընդամնուր Ֆախաձնունությամբ թյունն իրականացնողները: են «Հեղինակություն» առար կտբելով, Վաթինյանեղբայրները: միմյանց այ«դերձկտոբեղբայրն վրա: Մի ստեղծում նախկին Համայնքի ավերակների առֆե,մյուս Վաթինյաննէլ այնտեղ տեղիցարգելք չի դառնում փախչողների «Տասի Սմակուտու պարծենում. մարդկանցքիմդործարանէ ընդունում եմ»: Մեռեող Շամայնքըֆիկության ելք չուներ, Հովիտ էլ գա`ւոնղավորելու ավելորդ էին ե՛ մեոլարգոռես Քանիոր Հորդորները` թույլ չտայփլուղումը, ու

կի,ն՛ մյուսի

Համար: Ամեն

փրփուրներինգցել: ձեռքը

կուբագել խչագել» էր,

Ծմակուտը փորձում

դեքում, ժի վերջինանդամ է Քնի ոբ Գործարանի եղբայրն«իի ֆ առջի առաջ ավելո

: նրան դիմելն Վերջին գյուղի Վաթինյանն էբ. որի գութը տի բարդույթ» ղեկավարելուց Հրաժարվումեմ. «Զեժ ուզում, ախպն ԲԸ իմ թունր իմ ձեոքով քանդվի»: ԽՏ այգ ե՞րբ է հղել, ոբ «Հաղթողը» բավարա ոֆին ու

Հարհանի

ան Արարա Հո

"ք Բանին «Հեղին,

Կան

տիցմակուտ կարճ ճանապարձկառուցելը չէր: Հովի Հետո նարատակ ճբբել ու ուներ Հին դյուղը ոչնչացնելուց /

Համար ծինդ Հատ մեծ րկի

Լարա

ության

դիմացի տանձուտը բանվո-

տանձումտյում

կառուցել: բարձրաձարկ

Հենց կենտթոնիցխրախուսում էր սեփական

ձրագրնրիիրաՎաթինյանիձեռնարկումները: Չետական կուրացած փառքից եհ պետք անձրաժելչտուկրթել: դաստիարակելու դրանց ուժեր կանացնող ու

թ

չկա.նրանք մչսուսպեսկան:

Մ:ամանակ

ուն

էլ

ծա եկած տնտնաություններըվեր բաթձբացնող ՄանթաՄարդկային Համառություննու աջն ուդզորդումՀ դեպքերի Գեոբներնէր իենջը դ նումուրիչ ուսին ամենի որ գրոչը «Հաղթողի կարմիր րնթացքր: չյանը, երանցից մճկն հր չ որարսոադիուի կությունն» Հիմաէլ Խանին Հեղինակությունն դուփորձա բարժձրացեելու», միջավայրին. ընկածների Հովիտ մեբ ամբոլֆ «Գործարանից մոռուվբա եղբայրները էր ներկայիս խուլիհիաչխավորել մայբաթաղաքում մեջ 227չբանչանի ռությունըգործթ դնելով, մրցակցության ռոկի ճե են կանգնած, եղբայրներն փաթինյան այնտեղինր սլաիգնատրվել էր. այստեղինն որ նրա թիկունքին ասաց մճեք էլ մեր տնտնսությու- գանին չէր առել, են Հուչել: եի Վարգն (Հանձնեքու Հանեց-մատղաչը նոր դեկավարիթեկնածությունը նրանք մթկբնց`պետական ա ռաֆադրան Ո Քք ու ամենատես Հայացքը ցավով է բացաձայտումՀասարա չքանչանըդարակըդրեց...Ֆ /3Ջ3/: Սաթնոսյանական բան (ցվում թե չքանչանը կտան ո մտա մարմել, անկման,ընթացը: ' ության` օրպնաամբողջական կջաչեն, ն Հասարակությունըմշտապես փոփոխվումնն, ամծե մո բըՖ Խշբոր Հետ մի ուրիչ Աա զարգանում, ի նա եճջ, մնացիր «րբած տնտեսությանտիրակալ.դա նույեն է, միչոցեերխնզիրներըլուծելու Համար: անգամ Հարկ է գանքլ արդյունավետ "ՐՊ ետ ավքրած ճանապարծով լավ գուցեն իդեալականերկիր գնացողնապոլեոն նույնիսկ թվում է, ոբ այն ձեռնարկումները, Բոնապարտր: են, ՄյուսԽղբոիՀամբավըՀասել չբ աժանրին:Իր նախամեռնությամբ այլե վնասակարայն իմաստով, ավելորդ ոչ միայն մղումենրը ատեղծելու Շաննա հրական խնդիրները Քրի ու գործարանի տանում են ոչ ցանկալիճանապաիծճշռով, ու որ մարդուն Քլել: Հիացրել անունի դրել է Պորվարչությունները "ւ դիրեկտոր ծազաիտարվաՀանքնրը տարվումէ վերացականու նան չուծելու, դրանք Հաղբածարելու փոխարեն ձարանի բանեցնում է: է ինքբ «ենրթեում» է, իակ իրականացվողնպատակներով: մինիստրը վերնում,սակայնչը քնթաթկվում ու արող է երանց վրա դողալ: դրած«կենդանինն մեռյալը» երկում չ ելքի. չէ՞որ 1960-ականներիեն աքՈ՞րն Հյուրասիրուլյունների առանմին դակալէ պագում, «մինիստքներին ասում են ընթացքում դրողբ կանդնած ձր Հաց տայիս «Աբեմուսք Արեելք» Հակամարտության բնքը չի գնում` տէ4 գրվում»: Ծմակուտը զափալեքրին Նա էությամբ, Հանրային ՀոգերաՀետ դնմոկրատէր երդվյալ րա Արեելջիկողմը: որեվէՀույս չէր կասն մնում էր երա ձոր ճիջոցովայատնղի Համարարե զայւհէր» ոբ Արբնելքն Մաթեոսյանի վրա փեչ-որկերպ նքր» է աչխարՀայացքով: ծղբոր դա Հայրական բացածայտ էր խոշք չէր. այ Փերծարանի

ԽՆԴԻՐԸ:ԷՆչը

մարդու այնուսմննայնիվ չլուծեց Փւուսր մուն եղբոի մբֆողով ե խեղրանքուջում է լինի, Վիտիանմա, Թե չէ, չան որդի, առավ, «մարդը մենակ է» բիգծախուր ձնակերպմամբ: կգնան արեմայան մջշակույթում` մլումննիըԱրեմուտբում արդեն Հերոսի հեքնաշաստատման Մաթեոսյանի Բայց դէ նչ «նոր», ԱրնմուտրինՀակադիր էր միւնող Սմավուտի գիտակցված էրեույթը. այստեղ, միանգամայն ապրել-չմծոնելուբնական ցանդության դեմ փառասիրությունը «անձնական» ցանկություն այնքան մեջ մերժելն էր: ԵՎդա չ վրականության չճագեցրած, կիշածարավ Վաթինան նածշաստատւան հեզբափրումը. «Տիգրաֆիչ, էի, որքան հրեույթների զարգացմանորամարբանությունից Հանված առաջ, ք մի ամիս է դրել ծս ածում, մի ամսում րա Ռու որվես անքմարդու «օտարումը Հառարակությունից Հանգում,որ մերժում էր ոջ ռր անտեղի չշասկացա՞ր` հման արվեստր,մեռյալ է ե է անտեզի.րկու Հազարռուբլիանոց է միայն մեռյալ ոչ նական Հեռնապես եբնույթ: թանկ գեղը բոնել մոծ նման արվեստ ծնող ու դրանով առաֆադրվող Բայց ժեռելդ մեռել է, այ թե ոնը է Հասարակությունը,այն ելք չի անտեղիձեռնարկ. Թեփի ծ եչ անեմ, վերչնեժ ո՞նց /«նումծար»»: Խուստանամ, էե մարդկությանը կարող առաջադրել ուրիչները Բ Ք է միացնում, ես իմ միացածրը դաժանությամբցույց տվեց ինչո՞ւնմ Հրաժարվում»/388/: Գրողը«Տայքենդով» ինքնախարազանող ճաԳերկենտրանաջումն իրեն է 4գում բոլոր նրանց, ովքեր Հել» ապրելու Արեմուտքին ի սկզբանեՀակադիրԱրեելքիանկմանդածավեժընթացքը ֆանմտադրությունունեն: Գործարանի առենղդծելու Հ ասարակություն օ րինական վասար, արդութ միանգամայն Հեռ Վաթինյանը խոսումու դրանից միայնդարերից Փերիսեանկություծը: եկած Համայնքը Հաշվումէր գարնան վերֆին ձյան պես: Գոշծայրանք այնուամեմարբբերությանը՝ Ջնայածերկու տնտքսամմերիարմատական Հաթինյանբ այլես չատ փող ունէր, ու գործկոմե մգուայժտ 4բ նրա ապագա ծրագրի կարողացգել չլուծնցին մարդու օտարմանխնդիրը: »՛չ էլ Արեհլքի ազոմ:

զեգացեում

ԺՐ"Վ աե էր, ու

ու

ու

ու

աաեԲանի աԱՎարի .

հր

ու

«ե

ու

«իչ»

ՀՐխկալով

Համար

բարո

-

չությամբ,

գե ապառնաիը, ո

«րակես,

1ո

-

: քոնարկ է, ուզում կ էւ)

Բ Հմ Հրեն գործա բաշ

ւ

«Մոսկվայի աոածրծե» էր

«ոչ»

ու

նայնիվ ո՛չ Արձմուոոքը,

ճանապարՀին հույթն ասել:Չարզձր.որ ձովրտեցու փոբումմիայնԴարպասի եր տակով Հովրճրականացման

տնտնաական ոլորտներում, ակեճայո էր կյանքիամճնաստարիհի

մի դնոչքում Հարարերությունները

ծեհցին Հարումտ մարդկանց Հեղելյան էնչշանուր 4նակերոումից, խոսումէր ինչես Հակայական մեչ,չարունավելով ն ՀասարակությանմամարդկանցՀակայականցանդգված: մոածողության այնպե էլ միաչափ մարդու, մբաչափ ճանաչմամբ,Հեղզինակությամը ՀամընդՀանուը մնացածներինճնչելու ւ մարդու արոր «կարմիր անկյունՖ դոաւթձ«ԱՀնիձճորում» Մաթնույանի՝ «ին: դրբանով իսկ սեփականիրավունքի չրջագիծն ընդլայնելու մղումը բնորոչէ ոչ դեմ ուղղված խոսքը ժարդ-անջատին միաչափ քէլուքաղաքականության միայնանՀատին, այլե պետությանը: Հեռու պաձելն էր, այն անձնար ծր Հասարակությունից գիտակցությունից, մեծ Մարդըդառնում է միջոց` նալատակների Հարպադրումը ներքին իրականացման Վրպակում ճանապարծին, դարձնում զարգացումբ: իսկ դրանց` Համընդճանուրխնդիբների«լուծումն» աջդպեսէլ որնէ կերպչի երնույթի մասին: «Ֆաշխոսվում չի պատմվում կաժ է ռւուսցել,այստեղ բում վերադառնում դեպի մարդը, նա դժվարություններիառջն մնում է մենակէ երա տատաղլանքի, է ներաչլարբձի, մարդու ինքնօտարման դառնում Փենդր» քանի որ ինքնուրույն դործելու Շնարչունի, Վիկվում է ոնճշատականությունից, սլատմություն: ինքնախուտովանության իր մարդկայինորակներըզարդացնելու Հնարավորությունից: բերածավերնՀողում ունեցողի մաԽոսքըմարդու մասինէ` ժամանակի Համբնդ են Հանուրճանաչում իրականացնողպետությունը «ճանաչում» է ինչը ՇիմքումՀակադիրէ մաթդկասին,որինպարտադբել այնպիսիդգոյաձն, բոլորի իբազունքները՝ Համածարթելովամեն հնչ, բազառելով ն չփատասխա- յին էությանը: թատվության Այստեղբոլորն են պատասխանատու»:Այդ Փազգացումի: օտաիմանձենի, որ նկաւռել էր մ. Մարքաը Մարդկային ն առավել կարեոր մարդու բնբնօէ սաիակությունը Հեռաքրքիբում այեքանով, պետությանը որքանով որ այն արտադրության արդյունքենրի միջոցների, մյուս կողմում

դառ,

`

աղբատ

(էրավմաստավ

|

արտադրությա

է իիականացնում: նպաուսկներ Քանիռի մարդը նպատակից վերածվում տարում, այդպեսէլ Է միջոցի, պեւտությունն այլես չի մտռածճոդվում վերջինիս կենսապայմաններով, Հմեծ»

մարդը Հարկադրված է ինքը ճոգալու իր խնդիրները.աճում ԵԷՇանզադործուԹյուննեբիթիվը: Որքանէլ թմբրաՀարվի,Թե գողությունն ավազակությունր Հեր մնացուկենըհն կոպ չունեն Խոր կյանքի Շետ, դիանով ավազակների Թիվ չէր պակասի, եթե չասենք` ձակառակը:«ԱղջկերքինՁանդաուն ասել էր. ճե Հանկարծ քեի` չնողենք մբսի, վրան չոր կգցենք,էս գողուգիլի ՀԶանլառբ առաջ ձեր Ջանդառը մնաց մենականընկեր»79157: Համընդչանուր որ պիտիԹեքնացներմարդկանց առաֆբնթացը, ծողդսը, նրան դարձներ առավել ազատ, անճատականորակներով ավելի Հարուռտ, իրականում այլ արդյունքի Խառ դարձավանդեմ Հանգերինը, նւ ատասխաու

ու

"ւ

նատու,

վնբեի Հրամանները կատարող:

Սաթնուլանական սուբ,

ինչ ուսումնասիիողՇայացքիվեր է Շանել պատմական ողբերգական պածր նածասլետական կննսածձնր կարնոր է նեռրառցիալիստական Ֆֆերաուվում կազութամեում: Այն ենթադրում է նորք ու

ամեն

հան

Հարարբերություններպարտականություն: Այստեղմիեչ ոյդ՝ նսխնակաւն ամեն ինչ կատարվում կնեսաժնում էր բնական բնտրբություն ճանապարծով նոր պայմաններում նեանձչատիխ ֆր էնքնության ննրբաչխարծի, սածմանները են, է Քանի որ Կչաի ում «տր «- եվս չ հության ու դաղափարախոսության: ԵԹ: մի ժաւնսնակմարդնազատ էր մտաու

Ֆ

՞

ծողության

ձէ.

աթումննրի տիրույթում, ապա նոր ժամանաւեկրում այլես դրա ծնարավորությունը չունի: Պետությունը, ռր Ճամընդծչանուր ճանաչման խնդիբ ե իրականացնում, ձնավորում է ն ճամընդծշանուր,ի վեիջո միաչափ մեսածողություն, ինչնել դառնում Է «միաչափ մարդու» Ներաչխարծի առանցՖե: Այտոնղխնդիրը գաղափարական նշանակությունչի ստանում, այն Համբեդծանուրբնույ ունի: եթե ՆիցչքնՀեգելի ն Սարթսի միջն տարբերությունչէր տեսնում` վէրհավան արդյունքում Համինդճանուր ճանաչում իրականացնող Հասարակարգիճասվինլու իմաստով,ապա Հ. Մարկուզեն մարգ»' աչխատության Հ«Մբալափ 1 Է ԻԼ., 2004, «թ. 251-516. /ճթայտծ,Յքօ« Ք ատման ու

։

,

էա տարածեց ՀեղելյանՑաորիադան» չՀաղթածարվեցին: է. Համարը «ազատուվրա, ուստի անխուսափելի մարդկությանպատմության ՎեուբիցՀանժեկապիտալիստի թյանքագավորությունը»: մեփականությունը

չավում էր պետությանձեռքր, վերջինսէլ դործելուէր աչխատավորության եժած էր այն բանով, պայմանավորված չերիլ ելնելով: Համոզվածությունը էակ: Տնտեսության մեֆ ոբ Սարքսբ մարդուն դիտում էր որալեսսոցիալական ե կատարված փոփոխություններըպետք է վերաֆոխեին մարդուն, հրա մեջ կառուցման Սոցիալիզմի Հքտաքիբբություններ: կվ4եավորվեին Հասարակական Ի ք. եղավ կուսակցական Հայտ ստացվեց: աիգյունքն ընթացթում Հակառակ է ր: Այն իր բարեկեցությունն պետական բյուրոկրատիան,որի գերակաչածը ճան լ» անֆատվեց» աչխառավոր

դասից` իրեն վոր դասի

ղեկավարելու,բայց վերապածելով

ոչ

աշխատելուդերբ: երնույթՄաթեւոսյանը օտարմանժները չՀազլաձարվեցին: Մարդկային խնդիրներին: ԳատմուննրըՀարաբծրում է փիլի սօփայական չէ, այչ ճանաչմանխեղիիր, որ քյան չարժիչ ուժը գառակարդային պլայթարը գրված է մարդկայինէության մեջ:

Համբնդ Հանուր՝

գ

Ք

Էլ յունը սուսկց

Գլ

բյեկ վ վ

մ

ԻԺ

Ընդունելով, որ վիպակը գրելիս ՄոթնոսյանիՀամար կարող ձր ներն չե կարելի անտեսել Քին ազդակ լինել Ա. Բակունցիլոսքբ, այսուծանդնրձ

«Զամիլյա» խործրդային գրականությանփորը: ԽոսթըՁինգիզԱյթմատովի

դբավել է թեման, ոչինչ է վերաբերում: մաթեոսյանին աոհղծագործությանն Հարցադրեւմներով մեֆ «Հոչքենդն» Ըջդգրկմամբ, ավելի: Ամբոզջության Հայացքով ովաեանու Է Այթմատովի երկի,եթտեղ ուղղակիՀանադբությունն

բարեծաֆողելք է ստնդեձված պառոմոււթյունը

թյուն է,

ոը

փչրում է

հիավունքների:

ունենում:

Դա սիրո պատմու-

ի պաչտպանությունմարդու, նրա կարգր` ավանդական

դաժանոհալիստ է Մաթոսյանը,

ն ցույպ

է տալիս, որ էրֆանկությանտա-

գ30

բ" «զ . չաղ

ճանապարծն այքան եշտ ու Թեթնընթացբ չունի, այնուամենայնիվ ծելվարձել են ուրիչները:Գուցեն դօ: գեղեցիկ է դրականության մեջ, տական

ճանապարծին: ձայյաւծլու Ճչմարաուլթյունը ԵվչէՍաթեն ոոյանի, Այթմատովի երկերը Այթմատովբեն ամբողֆապես/ ե

զազա

/

կապվածեն պատերապմական դրա Թողաձ ծանը ժամանակին, Հետեանքենրե առկա ծեն ինչպես դոչվածնեիիցմնացածլուսանկարներում կաժ Հիչողությունէլ Համակենցության դարերով ժնավորված մջառրծանման մեչ: Իռկդա նչանակում ույ ՀՈ մ.ԴԻՒ»" ներա է առնչվել " ԲԲորգն

Արեար» ադկային

ու

կարճնրա լինելությանը:

Եթե Այնմատովի հերկիպատանու կողմիցպատմվողիրադարձությունէ, վիպակիտարբեր տարիք Մաթեոսյանի աշխարձայացքունեցողների բնկալումովացվող անբեղգիկելի աչխարձ է, ուր ամծն մեկր լուսավո ԻԳ չո խաջածայտվումէ ներսից: Սանոսյանի Հերուներն ն Հիմա արբել են իրենց բ«ժին տարռապրանքը, այդ ամենի վերապրումը ձամդնակոն չան է, հկ դրա Հառուսք վորությունների սաճշմաններից ծն, դուրս նթե դա ճակատագիր .է, ցառւաւզես բ մարդ-արարածի ձեթովքնրտվածճակատագիր: Հ: Սոեղզծվա բության մեֆ տառապանքիվերապրումը դառնում է ազգային «րակեքրիցարտածվողերնույթ: Պատերազմը ռառւեկե Շետեանթներով է ներազդումմարզկանց անքո ճակատագջի վրա, քանի որ միանդամայն ԲԲ"/ ժողովուրդների մեջ ձեավորված ավանդույթները: ազա

ու

պատճառնձ

ու

Թմա-

Դեն»

փոքբ եղբայն էր: Այս դեպքե առանց «բարդության» ձի ղարտչու ամուսնու էր այժմատսվյան բեկալումներիչբֆագծում,բայց ոչ մանոանղակայվելու էլ գաբաչին վերակիկՀղացումների մեֆ: եվ ոիքոան ոյոնականանպարագիծ իշ մենք որանվատելով ճեք»Հ̀ատակորբեն ձի, թէ «Հենց իմանաբ մի թուրթ էլ է` չէր կարոզ ոչնչով մբննույն կարգից, ընդունված հրավունջըդավանանքից, խարանընա կրելու Է ողջ կյանջի բնթացկյանքը: Անարգանթի թեթեացնել ղավակներիուսեբում,արձամարձանթի դառնությանբեռն իֆեելու է նբա ն Թեվիկի սերունդը: է բեռեակիր դառնալու հեչպիօ ոբ արբծամարծչանքի բէն` ծե պամեչ չրջադծի ազդելության ՁնավորվածՀարարբերբություններն Հում անշատին,միիավայրըմտաՀոգվում է նրա ճակատագրով,ուրախանում չավով,բայց ն սեփականցանկությամբէլ ուրաքահչյուրի ծամար կշռում է չափը: արչամարչանքի չունեցավ, ամենից Թչվինը։ որ երքեք ուբախ պատանեկություն Սիրուն ու

ք, ոբ հնթսդրելի ձր աթրձամարծվածը, անիրավվածն

ազար անծասավան -

՛

43լ

Քոչվորության ավանդույթի Համաձայն` Ա ժամանակներից, տովի Հերոանամուսնանում է եղբոր այրու Հետ: Դա ընդունված չե նը դեկավարում է «մեձ մայրը», մեշ աուլում միասինապրում են ժեն Դիզ: Սա պատմության խորքից եկոզ գոյակցության 4ե է, որտհզ Համա 7Փ Բ" անդամբենթակա է ենդունված սովորությանը: Մաթեոսյանի կերտածաչխաբծըդարավոր ծեսերովառաֆնո մոզ նածաԿեռան Համայնքին. ճոր ժամանակների աեծաբախումիպատմութ, տի ինքնագիտակցման մլումին զուգաչեո Մաթեւոսյանի խոսքըբազմաչերտէ, այն դառնում է ինչպես մարդու ներաչխար4ի էս Խե 34 «"գյ«լ ժամանակն արտածայտող արդարամիտաղբյուր: Այստեղնս ավանդական է սրատերապմով, կարգը խախտվում ռի ընդծատում է ապրելուբնականոն ըելայջը, էրեույքն ինթեինանբարգյականություն է մարդկության գեմ, դրա Թոզած ծանրճե ավանդական բ ֆակարգիվրա: Անխախտ Խվագզող բարոյականԽորմերըճա ռանվում են դրանց Հիմթերը,գրեթե անծնարէ ծադարձի Ը" ցեղ ուծման բանալին Մուսուլման է. դատել ԼԵ՞բ

չա է: ածի ոթ ՞

"րոէ

ու

ե

հա`

զրկվածնբոռլոու

դարձներիր գոյությունը մբջավայբեկողմիցանտեսվածըպիտիանհկասոելի ծառան, նրա բնռնակիիր,Հանկարծ բի Համար,չարունակերմնալ Հաժայեքի հն Հարուցում մարդկանց մեջ: Թեցարմանք դրսնոքումէ որակներ,ոխոնք վիկիմեջ արթնացելէ անծատը,մարդը, որ իր էությամբ զգում է, թե ապրելու անգամ դարավոր կենսակերպը.ռր ձեավորել իրեն, այլես ավելորդ էչ առաջին նա Հասկացել է իր անելիջը ն շրջապատից, Համալնթիցանկախ »բոչել ծ ժեկնել Տաչբենդ`եղբորը Հեւռ բերելու: Այլես պարզ 8, ռր ֆոր ժամանակների բարոյականությունը մարդու մէջ արթնաջըլ է անծատին,որի մոռրումնեամեն այինկննսամձներին, հելավ չեն Հւսմայիք բը: ծույզերը, նպատակները է իր չաձը, իր արյանզորությունը: եթե գյուղն ընտանիքիէր «ք կարբեորում մարդիկ, ապա նոր պայման» նման, որտեղապրում էին ազգական,արյունակից նա ենրումխարխլվումնն կապերը,մաիդը դուրս է մղվում այդ միջավայրից, տուն բերելն է: Հեռաստաններից մենակէ, անսրաչտպան, միավելքն արձակցգին հկոզ Այս բնավորությանզարգացմանընթացքն ինքնադիտակցուխյան է օլետք ապէ, րնչոլես Քի է, Հասկացել անՀատքբ Հոգու պատմությունն որի

Ե

Հարցադրումնքրով: թ

կամ ավանդականը, բել, նրա մնջ թեն բիչ չէ ընդունված կարգիննեթարկվելը անձատական Հղացումեորը է որոչակիանում ավելի այսուծանդերմգնալով

մեջ կատարված փոփոխությունն միրունԹեվեկի Հետնանքնքրը ւք.պտտվումէր, «մի տեսակ ո րձերիկողքին Համար: Ետխլված Հրֆապատի նման բի զննում էր, կարծեսկամ որձերնէին ուրիչի, կամ էլ ինբն էր ուրիչ»: Հաաա1 Կ հրականում էնջն էր ուրիչ: աւագ իր հղբայբն անսովորայնտարօրինակէ վարթազիծը,երա գործելակերպը Սիրունի ծիտ: Քրիստոնհական այրու ժան բարոյականությունը բայց ն կեջէ կարչը, ընդունված է խախտում ոչ այն Քանով, որ նրա վարջը տում է, մերժվածն այգոլես էլ մնում ա աման է արՀամարձվածարել` վածքէ, ռր ընդունված չէ: Առայժմ այսքանը: Բայց պարզվումէ նիբունի Հանքն ատելությունըծնողի ուանրիցվերցնում ն դնում ւմ.աթո է նրա ժի ածի դրշնորած Հակադրվելուցանկությունըպատածական աերն: Ազբել»: գոյաձեըգաժանությամբ բարոյական նվաստացման ածած. միիսվայբին Հեռֆ-ըձակաղրվումէ | վերուստ արարք չէ: երա չության ժեջ աբլնացած տա

աու

աննկատ չի անցնում օւուսՀ

ւ

ու

աա

ու

-

ու

աամանակ բերվածորձերը,թող իրենԷ՞Ղչ,Թե պարտադրված վիճակին, թալի, իրեն չի կարող կեցությանձեր ինքնաբավ չան «իրենք ճանաչեն»: Այլես նախկին

չե պասչաիովդժոխբի է վերածումժաբգու Այնքանձան Է կյանքը: որ տաքացած սղամարդ էր կարծել: (աչառիմի մուռերեխային Սբբուն

ումն

են հւտ

քր մեջ պարփակելանդամ Քր Հբգովմունքթ բար ձբաժայն կնրպովարտածաթ տանը ֆզորացողին անդա: Ռ. էան տարիներ չարունակ Հյուրերն այս Ընկերների կենացըփերվում մի բաժակոփՀիչում էին ու հանը միմյանցից չբաժանելով՝ էլն Թեվանենր մի Իրենք էլ առվորՀրե այդ աղա կաիգավիճակին, նվելՀ մի արած, թ քրեսուն տարվաընկնըներՆառանժինառանձին պիտիխմեն միմյանցկենսՑե: Այչպես ճղել է միայնմեկ անգամ, երբ «թույնի կարծիքի» քի, վերացել Զանդառի չըչի տակնաակ փմքլ էր մեբունիկենացը:

վորկնոջիցաու կամ գուցե ն այն պածից,եբբ Թեվիկը, արձամուր ծելովե կամք իր մեջ ծաղթաձարելով ավանդականկարգր, առանց խործրդակցելու հղբոի անդամների Հետ, բերեց ծաթերցուն: ՋանդառիՍոփինկամ ՕՀաընտանիթի չի մոփինամուսնացել էն ուրիչհերի, այլ կերպ`Համայնքիկամեցողությամբ, է գա կլ էզծլ է ապրելու ճշմարիտձեր: Բայցաճա ստեղծվածիրադրության վե: մերարթնացած«Քս»-ը փնտրումն զանում է ապրելու նպատակաձարմար ժամանակավոթն առաքինանգամ Սիրունին փորձեցընդծանուրի մոերկրորգ գրկից դուրս Բեբելդեպի անձառսռավանության ռազուլթյան ոլոր, որտեղ երան Թեվիկի ընւոանիթի պատմությունը որ մարդկանց, վկայում է, տարբերժոայչ Հեռաբիբիություններ էին սպասում: Դա արդեն տարբեր, աչխարբծի երբեէ ղովուրդներիմիաձուլումըՀամբնդձանուր գոյաճներիմեջ ճակատագրական չեղածընկալում էր: Ծալթնրցին բնքեին նոր ժամանակներիչունչն աշխարՀի ունի այն առումով,որ դեռես նչանակություն Նածաղպետական կենցաղից,Հախուլ անկյուն բերող կայտառ ու անսովորօրբնակ էր: «Զախգաքարա գյուխնեմայնքային կենսաձեից «սմբողջությամը ազատագրված, ոբպես ինքնուրույն բից է՞՛ միեչե Քռիտաբ ձովիչոները մեր լհռնաստաներկիիի փոխեակի անծատականություն չդարձած մարգըդառնալու է Համբնգծանուր, խորՀրդային նման աղջիկչի աճեցրել» 2927: Սիբունի՝ցեխիմեչ կորկրտված գոյության ընտանիբի լեաբժեք ւսնդար:Սա միայնցանկությունների նա դաջո է, ոչինչ ավելին: ստւազփաստանոււմ Հայտնվրած լույսի չող է մարդկայինառինքնող վեմռայլ մարդն4` անցյալի ծանբ բեռով,որն իրապես Հղում է որոչակին ռու մ իավորի ծամարկեռֆնանսովոր բարքրմունքով կեցվածքով: դուրս պալ հախնական ձ. դառնալ գզոյաձեից ինքեռւրույն, սեփականհերաչինրբելձր երկրորգժամանակավորին, էլ ճանապարձինԴոիԹեվինը Խաիծի,ապրումների մտածողության ոճրի: Բայցաթդյո՞ք ղա այդքան ղա դյուղվոռպից ամուսնու Շամաիկարմիր կոչիկներ կեստյում էր առել, աան Հաղթաչարհլի: ու դուգել, արձճամարձել էր դարաչուն կարծելէր, Թե դրանովիբ Սրրունի Այթմատովի վիզակում, ակնչայտքաղաքական ԴՐգապատճառնքր եկակյանքը դասավորեց: Սաթնիջին չգիտնը,որ իր ՀարնՀասերջանկությանընա«ի ուննալով, Հնբոսուծին է ավանդական «Հաղթածարուփ» մարդը,թողնելով խանձողներ կան, բանք որ՝«Իս աչխարբում ոչ մեկր ոչ մենթսլավ ապրելըէի պատերազմ գնացած ամուսնուն, (էուանումէ Հ իր են կարիքի մեֆլինես ն իրենց սիրածտղամարդու Հետ: նա ուզում ուզում կարնկցանքիննթակայության Դշնում է իր ձրանկությունը,ն գա գեղեցիկէ: տով»: Շուտովնրան լացով ուրախությամբ ճանապարձղնողներն իրենց Սաթեոսյանի գրիչը ծանրանում է բացառապեսհրական արո ծմակեու գութը վոսզ» մոռացել ու այնտեցիցըդարաչուն «թղթակցել» ծրնույթների Հրո: Եթէ ընդունենք,որ Թեվիկն ավելիմեծ Հնաիավորություն չին ունի սեփական Հարսնացուիանբարո վարքի մասին: Բնականչ՝ նոր միջավայրը գրկաճակատագիրը որոչելու /մածացել է նրա կինը/,բան Ջամիլան /րա ամուսինը հաց չէր ընդունելու «օտարին»,որն անտարբնըէ այլ միջավայրիկարծիքի, Հբատերացմի գաշտում փ այսուծանդերմ կյանքն այնպես չի դառավորվում, ձիս սովորություններիՀանդեսը:Մտածում էր ինքնուրույն, երկերեսանի չէր, ինչպես որ ջանկալի կամ լավ կլինձը:Այնքան գլ Հճչտ չէ Հաղթածարելեաճատանայություն» չուներ, որ ենթարկվեր եեթարբկեր, չսիրեր «իլբվեր, Հառղետական, ենսաձեն ու միջավայրի Համայնքային իբ սուսռ վերաբերմունքով իրեն որբերիՀոգսին տար: Սոթերցինանաովորէր դիմադիությունը: Արթնացած«ես»-ն առայժմ չի կարող ն պարտադրելիբ իիավունքնեիր, դրսում, այստեղ էլ «քաղաքականություն»չունեի: Խոսում բոյը դա չի ծիծաղումէր Թե նույնն է մնուժ մարգը նշահակումի, ու ու Խերաչթարձով մտածողությամբ: եթե անտեղի: չրջապատիցուրախությունը չէի թարցնում դթա մասինայսԱԽՀառական վերափոխումը, էո-թհրավունքի «զաշտանելու զգացումը, որ տեղից Ծաթերկապվելէր Հեռախոսով,խոսում էր անքաբույց Շրճվանբով,ու Հաժակելէ Թովին-Սիրունի չությունը,առայժմ չի գիոակցվել դա բնական կամ այդ փէՎր իր աթդեն եռր մամանակննրիչունչը տեսած մարդու Համար, բաղիոխումի աուայժմ 18 բերվել փմացության եվ րբ Թճվիեր, ոլոր: աղա դա անսովորու անտեղիէր այստեղ` գյուղի կենտբոնում ծղաձ կամթից կիռսաջոանկախ», բարձրամալնումէ, խոսքըՀասնում է փբի ծամար: դարմանումէ. գիտակցությանը, եթե Վարդոյիդեպքից Հետո Սիրունի փերբըծաթերցու զուրդու«-Քեջավարի էդ ձնչե՞չճո գանակր ձեռիցահում, ֆես տեսնո՞ւմ, որ մեիանքով առտիճանաքաի փակվում էր, այլխարձումկիսավերու արջամարծէ, աքը չի զորում: ծացել վածմարդի չտկում էր թիկունքն թվում էր, Թե աչխարձրբօվե է ու դեղեՑ: ցիկ, ոււած մկայւս բ ոլորի ուսերին Հոգան Քորներ մարկանցօբտում ոչ Բն աեր 80Քան առանք,որ վերչը ամֆն մարդ «է զլիտիիր մասինմոսՏրճվանքկար Սիրունի`Հանկարծակիկարգավորվողբալխոի Համար, այլ 04ո՛ նքը հր դրեց եւ չձավառտաթց, 4այնին ականֆ դա ասորննց տան չարություն ու Թաքուն աիճամաբծանք: ՆրանքՀամոզվածէին բամբասանքի չէր, ասաց.- էնիքը, 4այնը Հազութու Համապատայցվխաւն "3267: չի» մեջ. ծաթերցու վարքադիծնայլ բան չէր ենթադրում: Մջչաճշմարտության Սա արդեն նոր վերաբերմվունը է աչիոարձին, նամ մարդկանց, ա ֆակցությունն ինքն իինն: ունենալով ու նան սճփական վարկըփրկելու մղումով մւյրի Նրա մեջ արթնացած Ժես»-ն հր էրավունքներնէ մեծ ածանջում: ոյս խփծց, տապալեց Սիրունին, «աապոդավորուռքերը մաբբուման վնրավփոխպեպենուռը դործբնթաջը Թ.եվիկիմեֆարմվելէ վազյուը, նույնիսկ Խիկբոթդ արձանինման չռած կանգննց»: ժավանակա- Ժյան մւու

,

ու

էոռու

Իբականր,

օա

ու

ու

ու

-

ու

ու

ու

ու

ի

`

ու

ու

ծի: -

Հասվաջանք`

մ

։

կեռքիցպարտադրանքով Հրաժարվելըլրացուցիչ տառապանք բերեյ: նբաինքնախոստովանանքը վկայում է, Թե որքան ուժեղ, գրեթն անչաղթա-

Է ծամայնթային Հարելի «Հա, ախպեր, մտածելակերպն Հոգեբանությունը. ու

այե չունեմ, չկամ. գուք էք 4եր խոսքն է: Ինքնագրտակցության էկան «ձա»-ը Հարկադրվածէ ընդունել, որ առայժմիրքն չի վիճակվածպաչտպանելու սխփականիրավունքները:ՄիայնՀիչողության ծալբերում սածպ-ատեպ ճառագում են լավ կյանքի մասին ունեցած, երջանկության չողքր կիսաբաց դռնից տնսած Սիրունիմտապատկերները: Սաթերցին ներկայությամբ,խոռջ զրույցով, ծիծաղով անմիֆականությամբ, կնցվածթով,կանացիջերմուեան թյամբ մնաց ամննաանչրաժեչան բացակայությամբ օրիելին՝Թեւ այստեղնրա առած չորերը Հագին նստած ֆխում է, նրա գործերն ու Սիբունն ն չաղված են եավ-ուրթի Հոգսը մինչե Գործարան տռակերիպ Տաշքենդ, աշյսուեման Հանղերձսիրտըչան չ երկրորդժամանակավոր փաթաթված կեոֆ ուոբմբին, թանի ծխ նա ւարինիվում էր բոլոր ոյն կանանցից,ովքեր Եղել էին մբունք չրջապատում: Դա պայմանավորված էր ռչ թն երկրորգ ժամանակավորի դեղեջկությամբ,Համարձակությամբ, այլ միանգամայն նոր, էրբեիցե չեղած երա կողմից իրեն` Աիբունին ՃարտադիվածֆՖ մտածողությամբ, վարքագծով: Ո՛չ նանը, ո՛չ վազամեռիկ Վարդոն,ո՛չ Շուչանն ոչ էլ ուրիշ մեկը, միայն Տա Հասկացրնց,որ «մարդ պիտիմի բիչ էլ իր Համար լինի, նրա ժամանակավորներկայությամբՀասկացվեց` որ այս այխարձում մենք բոլորս էլ մարդ ենք Սարոտենք ծադուստ-կապուստի, արվելու, տոնի դեղեպկուԽարծլու, թյան, էս սուրբ Հացըվկա`ազնիվխոսք» /413/: Ս դարավոր անչարժությունիցգեպի անձատականությունը, սեվական Հես»-ր գհացող մաթդու տառապանքն է, որ ճաղոթգակցվուժ է Ֆր ժամանակի: Մարդուն գրավում է ԲՐ ննրաչթարծը, Հետաքրբրում, էր ապրումի, թր որտփ ու անկյունը, որտեց ոչ ոք չի Շամաիձակվել չի կարողԳուոք դնեչ»՝ բացիինքն հս

ու

ծվգա բնական» է, քանի որ Թվին ինքն 4 նախապն»խախտնլընդունված հարգը: ե Բոլորերանք,ովբեր վառաֆնորգվեն անձաւոական զգացումով,

չա

դարձնքըկողմնորոչվելումիչոց, չարաչար կսխարվնն,կճալածվեն կփորճքն

ու

ծվեն,

կարձամար

Դա Հինը Ֆոր նրանք նրֆանիկու ապածովկյանք չէն ունենա: սաճմանն ժամանակներից է, բաժանող իսկ այն խախտողինչեն ներում: Թփվիկըչի մոռացել ոչինչ, քանի որ այն, ինչ կատարվել է նրա Հետ, ուղակի ցնցել է ողջ ությունը: Վերապրուժնեբն անմոռանալինն, բանի որ ու ու դրանքինքնագիտակցությանէկող «քա»-ի Համար սաշմանագծային նչանանա Հոգնրանորեն ու բովով վություն ունեն:Անցնելով փորմությունների այլ մարգէ դառնում: Նախկին իներտբնավորությունը փոխարինվում է Հարձակողական, ինքնէրեն, իր եսակթ պածելունմիտվածանձատականության, որի բավականինՀեռու նն դնում:Դաո նպասուսկները միայն վիրավորված մարդու ճանաչ կեցվածքկամ Հոգեբանության չէ: ինքնախոստովանանքի գրանորում պարծըորքան էլ զարմանալի է ոչ ԹՔ Հույզերի, ապրումներիիմառտավորման, այլ վերլուծությունեերի ընթացք է: Այստեղայն արմատապեստարբեր է ծուչանի բնավորությունից զուտ Հոգեբանորեն:Իրականում այս երկուսն էլ ու ժամանակի, բրադբության զոչերն քն, երկուսն էլ մերժվել են միֆավայրբկողմէջ: մա ինջեին Հասկանալիէ: մա չէ վարեորը: Առավելականն ու բարդը գրանց մինեույն երեույթի ՀանդեպԴրօնորածմիանգամայն տարբերըբնկա"Լ ու է զբողի զգացողություն, մառինէ: Այսաեզ նրաամենատեսության լումննրի է ներաչխարծային խորխորատները թափանցելու ի վերի"գրանց նրբությունՔացածայտելուտաղանդի: ները Թ ողինիգությունը օշչ այնքան (ապված է ռոտնածարված ինջնածվանի քեն սա բիչ տեղ չի դրավումինրա ազբումների սիրության, քուրայում,ոբՔան սեփական Հետ: տնակի, իր սերնդիՀանդեպգիսնորվողարձամարծանքի Ուրեմն իրենից: գողգոթան չարունակվում է, Թեվանովչի վերջանում չենդծասռվող Ամեն պարագայում Թեվիկի, սաւապանքը: Միֆավայրն արդեն Հբնականորեն»ընտրում է նրա զավակին՝ առանց որնէ մեկի միջնորդության,կին որես գտնելու ձեռնարկումը Հորը փոխարինողի:հականցնելիք ճանապարՀն «անմարդկայինչարվկայում է նոր ժամանակի իրողության մասին: Մել այդ` Համայնքիմիջնորդությամբ քարանքի, մոռացության,կորուստների ծազրով»լեցուն բնո 1, օր դրված է կատարվողամուսնությունն ու «ծնվող» սեբը, անչուչտ, իր մեջ ավելի մեֆ պատասխանատվություն Առորենց Նոր ձնեավորված Հասարակություննիրեն տարանջատել է ուսերին: ուներ, քան երկու առանձինմարդկանցցանկությամբ մնում քթե նրանցը է, կորուստների ծաղբիՀոգան աստեցզծվող էր «երն էլ առաջդաչինքը: Վերջինս աչխառտավորից, նորդինման սյաւտծղը ավելի անչատականիոլորտում:Բայցայս «նորաձայրաֆ կանգնելնէ»: երե բր դրոնորմամբ Մա նախորդսերնդիընկալմամբ«մեղք» է, աֆՀարգալից Սիբունի Համարառաչել ջավուխնղիր է, բան սեվիական լլկանքը, այն վերաբիբմունթՀամայնքի Հանդեպ: Հետնաբար՝դեռես ուժեղ է «Համայնքայինմտածողության»չածը գթկանքները, որ ապրծլ է: Հծտնաբար՝ Թնվանիմտածողության,նիա,Հիչողութոն դաշտում տառապանքենին են հրենից գուիս պածճպանողը,են անդամղրա տակթաքնվածեն լուր), անձնականՀաչիվներ: իմաստավորվում գտնվողայլ ՄՇՏ պեպեննոտը բոլորի ներկայությամբծճծում է Հորեղբորը, ե դա Հեուաճար ծամատեքս նրան զայրացնում, 8րնույթների անչանդատացնում տում: է ոչ այնփանիր, որթան Ասորննց եպլատավունի: նախ`դրանովփորձում է իրեն սաՀմանազատել ցեղի խնդճություհը, որ չրբնդՀատվող չղթա է: Սիրումոք ն իր Հա» ` մարմոլալի Բեռից` չոֆերիչարքում անդեապածովելու նպատակով, Հնչում է որպեսանխախտճշմարտություն. «Թփ՞ մարդկային ապա 1իկասկածանքը ծամայնքայինեսվխվկիե, բայց արդեն այլասերված առձասարակչի չքանում Հոր խեղճ ուսերից առնում դնում բնազդով Հորեղիորնէ պարաիՀամարծանքե ձն մադրում կիսախուլ խեղճին` զավակիմծր ուսերինու մեր վրայից էլ պիտի գնին մեր խեղճ որբի վրա» թենուն: նա բռնությամբ «վերականգնում»է /32/: նբաերթ մէչ մեծ է, նախկինկարգը: Ո. թեն միջավայրին վիրավորանքը սեփական ջեզի լսնղճությունը նվասդութ էի գալիս պեպենոտի վարմունքը: են նա է, ացնող "այց չի էլ ընդդիմանումՀամայնքի բայը է, առաֆինն որ է անարդարության բարձրաձայնում զեմ: անդամի երավունքի ոթնածարմանը: ու

ու

ու

ու

ու

-

ողա

ծետ 1, քով այոտեզ մարդիկզրձեց Սիրունը սխոքուվ Տաշքենդի առօրյա ւաւմեն ջավի մեջ են: նրանք նրանքամեն հնչ Էշնլ ԷԲենց Ինչգիտեն, ու

ու

ցանկությամբ էլ կարող են մեկնաբանելլուիի։ ՍիրունինԹվում է, ոի երանք Քրենց մոնրախնդրությամբպարդապեսծաղրում հն իրեն: մորթ է արել, իր «մսարանին» է: Բայցն գիտեն, որ յաբուն սարից մՄիմոնթ ուրիչ տեղ են տարել մի երկու օրով, բստ նինույթին Հայտերիէ, որ Ջանդառը ավարառված որժերըՀետ է բերել, իսկ ձին չկա: Եվ դա նրան անչանդստաջնում է: Սիրուն փորումէ արդարանալ, ոի երկու օր է, ինչ գյուղում է, իրեն Հ. փղուր մեզագրելն

ձազղդվեջին, Հալիվորնախն «Բայց

կլինի ԹԻ Փոլեքոտը` -Աիրունի նբվուսղդ էլ ննդվելու ԵԵղվեց, ժպտաց «Բա ամեն

նույն

Քուչինչե՞ք:

պատճառովիրոք կուվեց,ասաց. էդ ո՞նց է, ռր ինչ տեղր-տեղին դութ էդպես պիտի դիտննաքմենք մեր կորածին էլ ման գալու իրավունք չունենանք» /327-328՛: երա Հիչողության մնջ մշտապես առկա է պեղի`մերժված ու ստորացված լինելու Հանգամանքը:Սիրունինզայրացնում է ապաչով մարդկանցքամածամեն մարդ գովարանում ու րանքը Ասորէնը ծացեին: Այստեղ սլաշտաաֆու 4 էր ցեղզբ, երա առավելություննէրը, քե արյան կրողին, ինչր հս իխոռում է մարդկանց մեջ արթնացած «հա-ի մասին: Եթեմիֆավայրի Համար6յԴ ու

ամենիմովումէ միանգամայն բնականձբենույթ, ալա Թեվանի պարագայում երեույթն ինբնին ողբերգականէ: Տեղի է ունեցել մարդկայնության կռրուստ: Ավանդական Համայնքից նորին անցնելու ճանասպարծին մարդթմնացելէ մքհակ, Թեն նա քայուժ է ծանր լուծը, այսուճանդերժչի նածատղվումորպես մարդ: Ամեն դիտողություն Սիրունինթվում է վիրավոբանթ,նա ամեն բնչին ձայում է սեփականՀալածյաղլի տեսանկյունով: երո էության մեջ Հոգեռր, Գոդերանական կարգիարժեքներնավելի բարձբ ճե, քան նյութականը: ԵՎիրականությանայս խառնափնթորքաոսի մեջ, երբ հն հախկինավանդւսկան չուծվել փորձվածապերը,Թեվինթչուդարերով Ֆի որեէ պլաչտոն:նրամիակընկերնայս Հարցում եղել մնում Հ ձաթերցին, որը Թեկուզ ն կարճ ժամանակ, նքան Հազորդակից գարձրեցիր ինքնությանը, անձաական սիբուն, ապրումներին, կարճ Հոդնոր արժեջՀոդգերանությանը, երա ապրումների, հերին:Հետեւաւվեռ մեջ ծալթերցին ենթագիտակցության մնաց միակլուսավոր կետը, որին նա ապավինելուէր մնացածկյանքում: ԹՒՎինիՔայլը` մարդկանցբերել կարեկցանքի բանականությունոլորտ, որտեր մարդնի սկզբանքիրճն վերապածված աչխարչում պիտի ապրծիարժանապա«իզ նէրդաչնկյանքով,տեղիչունէցավ: Մարդկային դարավորարժեքների, բնականվլանքով ապրելուժշակույթի կրողը մեց Հարարհրիվելու, մարուկանց մենակնյութական արժեքներըդերադասոզ ժամանակի ամոջե.: եթե Այթմատովի Դանիյարը՝ որպեսհոր օրերի ՖորաՀայտ Հերոս, իր վարՔագծովիրեն տարանջատում է ահջյալիցո̀րպեսնորի ռաճվիրա,կողմնակիցն չ մարգկայնության, խղճի ն իր կեցվածքովՀակադրվում է անջյալի բարբարոս բարոյականությանը, ն դա դուցեն. Հասկանաչիէ, խԽործրդային երկիրի Քոչվոր ժողովիդին օդենց միանգամիցբաղաթակիրըք ժողովուրգներիչարքը ու

ու

ու

ի

ու

ու

սլարադայումիբագրությունը միանգամայնայլ էի: Մաթնուսյանի կծնսափոիձ մշակածժողովուրդնեիի տիեզերաավանդներ դարավոր Աշգեն

մունել,ասլա

ու

կանչափերիՀաշնող Հեռնաիկումից ոչ թե բարբարոս ժամանակիցանցան նոր լուտավորապագային,այլ պարզապեսկորցրին այն, ինչ դարծրով ավանդվել էր ժողովրդին: քոչվոր ցեղի երկրում, ապրելու նպատակը փնտրող Միջին մաիայում՝ ՍամվելըՀնռուների կանչով նոր ժամանակիմեջ փորձում է նոր սկիզբ դնել. Հեռ: եոր փբագրության դարավորկենհսաղրթության որ կապ չունի անգյալի ւսյլ եե' միանգամայն չափանիչները մեֆ ապրելու, գործելու,ծարատանալու նման ուղբեկՀոկայականփրառնարանի իր մեջ էր առել ոուսննրի, Տայչքենդը ն. այլոց, այն խորճրՀ այհրի նքրի,թաթարների,Հրեաների,ուկրաինացիների, է ործերունին գնում էր: եթմ Բակունցի մեկն դայինբաղմազգքաղաքներից ն տարիներիընթացքում ատնդծածըչկորցնելու դու Հեւոնից նրան բերելու հիատառումով,տպա նոր ժամանակներումարդեն ամեն իեչ դարձել է անորոչ օրչասական: Այստեղավերվում է Հայրենական օքախը,իսկ Հեռվում մամեն, քանի որ ընղ վելինգոնձլու ֆանքերնի սկզրաննդատապարտված նա մըչ պարզապեսգոյություն չունի, Վերֆինպածինսարպվումէ, ր Թեվիքը չունի երաՀասցեն: ատա Բոչմոր ցեզի`ամեն եբկբի Հիչատակումը, չէ տափաստան ծական է փր մանհգնած ինչ կլլելու,ոչելացնելու, սաւ ասնցոր ձուլելուվարքագձի ինքնուրույնությանըմի կերպ պաճող ածուն: արմատին կպած,իր երկիրը Թռռները կան, ոչ մի ժողովուիդ ժամանակի մեջ չի փոխում Չինդիկխանի արչավանքնանցել է` ամայի. բնույթը: «Գյուղ իջնենք տեսնենը Ձինդգիզխանի են տարծլ ծն, երիտասարդուդարբնոցըքանդել մեղվանոցըտարել Հովիտ, /3057: է...» փախել քյունը ֆման է երբեմնիաիչավաննորօրյասնձաջվարկքաղաքականությունը չեն`ամեն ինչ ննրառող ամեն ինչ (Իբծանող: Եթէ ամեն ինչ կորցնելու վախըԲակունցի մաբում ձբ. առա դա ծերունու ոչ միայն ապրումներըմեֆ է, այլե էեզվի վրաա̀նթաքույց: Քանիոր Թեվանի արդենկործանումըկապվածչէ ինչ-որ մեկի`դանայանտակառՇիչքցեողկենՀամինգձանութբնույթ սանի մեջ աֆծայատւմնաչու լիասոի Հեռ, ավերումեերը հե է տունը, նախկինավանդակաիրգը: ղ Փանդվում ուրազել. արուած չճանաչող անտերության դաչտում նաչապետական ժամաՍաշմաններ Հասած անձատը, որ չունեի նակիցարդեն դուրս եկող, ինքնադիտակցության զորակցողորնձ ուժ, զգում է արնակցինիր կողքին ունենալու խիստկարիքը: անխուսափելին: Այանջը Ժամանակի ընթացքում տեղի է ունենում ու

ու

Հանուրի

ու

ու

է դառնում մաբդը: Համայայդպիսին Հակասական, Կա: Է անՀառուսկւնություն: Արթնանական որպես ւռարանֆատ վում կենսաձեից է առավել դառնում բարդ

ցած «հս»-ն

ու

իր իրավունքներնէ պածանջում,դիմացինինՀարկադբումՃանաչել

ՄարդուՀամարիբ ներաչիրեն,իր իբավունջները, արժանապատվությունը: իրականացումը խարՀը դառնում է անկրկնելի,Հետնաբարնքա պաճանջների նրա ցանկուէ միայնիրենա̀նՀատինընորոչ կամկառոարվելու կատարվում թյամբպայմանավորված ճանապարՇներով: ու

նախնական փիճակիցնորին անցենլու այս ընթացթր նման է ողբերդու- (եբ իրավունքչուներ խուծլու այնպիսիՀարցերիմասին,որոնց վերաբերյալ Քյ"նբ նախորդած էպիկականժամանակին, որտեղ Քիչ չեն էպոսինԲնորոչ օովոթաբաի չեն լթոսում, Հլ ութմնացփեչ-ոբ կէր արգարացներ արարքը: մս

այն չեշթտծրը, աաուման է Տոր ժամանակին: բեոռբոչ քենչբ

պատումի դնում է տնականբեթացքի մեջ: նւս տեսնում է մաթեռոսյանը պատմության» սկիզբը /տերերից փախածէ այստեղ Հիմեավորված:,ցեղի

արմաննիի թնե

էն դժվարությամբ, այսուծանդնիձզորաֆում

նրկրի սրտի նեիդաչն, նրանիցուժ առեհռղ,նրա բնսվլան քարակապներն անդամ չրֆանցող սերունդեիրենից, Հետո Թողեց մեկ այլ սերունդ,որի մճչարբեցած Օնսջ-թնոր ածանիներ էբ առաֆադիումկնչպես ոչլթարձին, այնպես4լ ՀԵսջ-ըկրողին: Այսփրավիճակում մարդուՀամար կաինորվում է հոն Հասարակության միջն.լուծված կապերի ՀԵ վեթականդնման ե ռր Խնչիիր: «աճանչենըը,նոր էն ն. այդ կապերը: Հարցերի մեջ միայն մարդուց գուրս դանվող աչաարծի ճակոԹեվանի տագրի վերաբերյալ արված ձնակերպումներ չկան, դրանք անմիջականորեն կապվածեն արդեն եոի ժամանակի ժաիղու հարոյական նրբամեֆ հրարագրի, Հնավոթվածնոր որակների Հետ. «Բա դուք մարգչե՞բ իկի, մարդկայինցավակցությունըձեզանում իօկի չկա": Թե՞ էնիքը, -ասաց,- առակիասածիպէս սպասում եք մարդու տունրկրակվի՝ որ ճնռբներդճաքացնեք» 7331: Ս. ապրումներիմեջդիպվածային Սիրունի ծրնույյթ չէ: Նա ՄԱքությու-

մ6ջ: Բնության Հեւո

դգահվող ծրեույթներում փորձումէ դնել դրանըւեռաֆազման եր կեցվածքով, պատճառները, ավելին` անգամլռությամբ մարդկանցփորԳում Է ուզգորդել դեպիՔՐծնցակունքը՝ ստեղծվածկացության պատճառնեիր գտնելու ն նից

Դուրժ

ճիշտ ապրելու Համար:

վերջում Թեվանի Պատումի ծղրաչանդգումնանգամ /«Մի՛ կատնլորիկ մարդ չկա, Բոլոիր մեռել գնացեք, ձնտնըջ կորել են, բոլորը»/ բե մեջ մարդ» կանց ուղղված Հանդիմանանք կա: էաողի մէջ եմուն պլատացմխանի ծակագարմ ու

ունակցիաէր առաֆացենլու, մարդին առաիկելուէին Հարքածի «անչջելթելթուիյանը», իսկ Հակագդեցությունը չկա. ժամանակի խորչակն անապատ է դարժբէլ ե՛ տունր, ուր բնակվում նն մարդիկ,ե՛ երանց Հոգիների: նրանքնման ՀետնապեսծնքիՔ̀.ծվանը, քնե մեռածներին, նրանց Հետ ղործ չունի: նրան առայժմ մնում է կերակրվել Հուչերով. ծալթերցիննրա մեջ առավել առարվամական ռրոչակիդարձրեց անեծատական միաչեհրեն բեորիոչ «Քա»-ր` ՀույզեԻր մոբերիՀաժաձավալ հնոռվ: Մա ավելի ԿեսՖ-իհրավունքների Հատաւոմանժամանակ էն ոչ անձատական որակներիցուցադրության կամ բացաչայտման ընթացք: Միայնայս ծամատերատում է Հնաբավոր Բնչ-՞բ կքրպՀասկանալ Շուչանի Համարձակ Քայլը: նման արարքը չի կարողբնդունել ո՛չ հածապնտական Համայնքը: ո՛չ էլ րիատոնեական բարոյականությունն ընզՀանրավնա: Ինջնինճասկանայի է, որ մեղսագործությունը չի կարողընդունել ն եռ ժամանա Տչ, Բոց այն որոշակիՀիմքերէ ճղծում անՇատա կան «Ժա»-ի դրանոթման,մարդու անկախությանՀամար:միձր այլ ժամանակՇուչանիինջոչ միայնչէին բնկալվի,այլ պարդամգծսչէին աբտարնհիվի. հարգարացումնները ու

ու

ու

հնքնարգարացնող ն ուռ

մարդկային ապրած տաուսպանքըն օր կարեորէ` դրա վերապրումը:Հետկապեսնպատակըերբեք էլ սլատմությունը չէ, այչ մարդի, որն իր արդաիամիտ վերապրումովդառնում է տվյալ ժամանակըՀավերժի մեջ ամիագրող արժանագավատ աղբյուր: Թեվանիանդիտակիցարարքի պատասխանատունՇուչանն է: Մբջավայիը ՔԵՆ պզվում է ն մեկից, ն մյուսից, այսուգանդերձ ամոլմի խարանըկրողը ես ք, ՀեռեապեսշբիապատիՀանդեպերա կեզվածքե ավելի Հարժակողական է, եռ չի կարող լուո ժունջչոել, սուրա անել Քր Հասգեինատվածմեղագրանքները:նտ պարտավորԷ իրավացիությունն ապացուցել, Հակառակ դեպջում Շուչաննանկարող է ապրքլ այդ միջավայրում ե տեր լինել երեջ որբերին:Առավելկարնորե ույս ամենիվերաբմաստավորման ընթացբե է, Հոգերանության,հերաչխաիծի գնղարվեստական իրացման ընթացքը կամ այգ ամենիվնրակերտումբ: Այստեղ ձչ ակնչայտ տարբերություն հնք տեսնում Թեվանների, միֆավայբին հնոչՇ̀ուչանի բեկալումներում: Թեվիկի մչռասես միտվածէ ներաչխարչից դուրս, տաողբերգությունը ու

ծե: պատճառներն ռապանքի փությունի ց անդին որզես ծրարիէոօծբ Թեվաեր` չ չա: քառաբ կարգի բերելու, բոլորից չածագրգուված էրվված ե իրեն տնհսնում է ինչպես մասերնիբար միացնելու ճշմարտության Համար:

փոեչող ում,

ստեղծված փացությաններսում, այնոլնո էլ դրանիցդուրս ն լի»վին գիտավցում է իրադրությանողբեիլականությունը: Շուչանը՝ ոիւվես կին, ծրնույթները տեսնում է բացառապեսսեփական անձիոլորտում:ԿնոջՀոռմար միասնականհն պղացմունքն ու միտբը, ինչն առանձնացված ենք տնոնու: Թեվանըպարագայում: Հնետնապես նրա մեկնա-չբացառապեսենթականն ապրումների,չբկացած զգազմունբանությունները Տի չնչտաղրումներին:

կինը սովորական, Զայրացած առօրեական խնդիրներըլուծելու

ն.

դբան-

զովառաբնորդվելունպատակով փոխակերոումէ փաստերը:Սո,երա ծամար բնական է խոսում ե Հավատումիր «ոին: Շատ է ջանվիճակէ: կինը կանում, ոի միջավայրնէլ դրան Հավատա: Բույ է՞նչ է սա, ոչ այնքան է, հիքան Հոգեկանմիճակ. աթարածր,ովի վիճակի անբարոյականություն չէ ծի իրսկանն ոչ իրականը փոխադարձաբար Հոսկանալ, բացառում են միմյանց, է ամենիցավելի է Հակվածկեղծիքին: Շուչանի Համար նչանակում շուտ

սւ

ու

չոյություն էլ չունի կնդծիքը, քանի ոբ դիա Համար պարզապես գոյություն պատկերացրածիրականության ՀակադիԸ Թնբ` ճչմար էյդ պատճառով էլ ծրբնք չի մտածում, որ ինքն անարդարացիէ: Հակառակը են «մարգարացի բոլորը, բանի որ նրանք ապածովկյանք են ստեղծել ե Հին

չունիիր ու

տությունը:

նորժամանակների աղտեղությունները փորձումեն տեղի-անտեղի Շուչանի

«ւսծրին դնել:

Եթե մարդըխարու է ինջն իրեն,

աղա

ներքինխոսքում անգամորեէ

44)

կերպֆե դատապարտում ԲՐ արարքը: Շուչանիդիտարվուժեերըկամ ակամա ասվածխոսքը վկայում են, որ կյանքն է նրանչարացիծլ: եթե զղջմանՖչույլեն տալիս ինքնարդաներ կան ինքնախոստովանանքում, ապա դրանք տեղի

պայմանավորված հակտվյալդեպքումՖյւս «ցեղական Հպարտությունը» ա յլ ուրիչենրի: առավելություններով, անշատական 12:21 էր`Շուչանի Հնարը չունի, Ասոբենք ամուսնոմ Հպարտանալու Շուչանր բնականաբար

դաման է՝ Հաբիբ:որի անմարդկայեորեն միլիցիա Տիգրանն Քին կամ ճշմարտությանըբացարձակիմաստով, այստեղից էլ հրա վարքագծի իջ կննտրոնում անծոսրոմեծացած, պրկփոկայստեղ, կոպիտվարմունքը Հայտեիէ բոլորին, անլրջությունը, քանի որ նա դժվարությամբ է Հայտվումէմտքեիին, եսն միջաքրենց չարությամբ,չրֆապաոը վախիմեջ պաճշելուկեցվածվածզավակներե վայրի`բանականության ձայնին անսալու կոչերին: Ինքն է ու իբ ճչմաիտումանավանդԹյնամու Հպարտ Հայացբ, այսինքն որ դու Ւ /«Հեւվից բաբ թյունը: նա»/ դառնում են մոբ ծպարտությանառարկան: Նույմիէնույնէ իմ զոՀն կնոջ բնավոթության,նրա խառնվածքիթերես ամենաբնորոչորակնեէ ենք ն այլ Հանգամանքներում:ՕՀանր Հանցանքի մեջ բոնել եր տեսնում բեց մեկը մարդկանցիցսեփականանձի Հանդեպ կարեկցանքՀարուցելն1: փարմունքբ ոչ բն սեփական հն վերջինիս պատասխանը Շուչանին, Հանինկճելի» ընմեռսումՀանգամանքենրը,ծմտությունն նենը,որքանՀնարավորություն է միջավայայլ բան: երա հպատակն է, այլ միանգամայն փորձ մեկնաբանծլու է Համառությունը, փորձում բոլորի Համարտեսանելիդարձնել սեփական առաւ ղարժեհել դիտումների մտաձողության բի տվյալ դեպքում ՕՀանի դժբաղխատությունի, հիպեսզիիր արդարացիությունըգտնի Համբնդճանուր վչն կենտրենումէլ Տիգրա ունի վիճակ կեոջը, որբ սոցիալական առպագով ու

ու

ու

տակցության մթնոլորտում:

Մբանգամայն Հակադիրէ Թեվիկիվերաբնրմունքը նմանտիպ Հարցծբում: Տյշամարբգու Համար ամենածանը վիրավորանքնայն է, երբ միչավայրն ակաեատես վղառնաերա երա 4 վիճակին: Գյուղի կենարոնում զնդճությանը, մեծ պեպենոտնիբ Համարղեկավաբներքչարթում տեղ բացելու նպատակով

է ծալում 1 Թեվանին, որե հրնե հվատտացած բոլորիներկայությամբ իոլումմ,

չնորչակալ է փոթրիը,որ մարմնովփակել կամ ձագկել է մեծ եղբոր անմարդկային վարմունքը ձաթերցու Հայացքից: Թեվիկի Հասմարամենից ծանըն անտանելին այն էր, որ ինքը կամքից անկախ, դառնում է կարեկցանքի առարկա: Այդ տխուր երբնք չմոռագզվողօրվա մեջ լավն այն էր, որ աշխարձում իր Համար ամենասիրելիմարդր, որ Թեվիկիմեջ տեսել էր նի անչատականությունը, չտեսավիր եվաստացումը: Հետէ գարձրելկնոջ ներաչխարձը Սաթեուլանական տաղանդնակնգայտ վորող Լերես ճիժնական որակների ը մեը: ծքե միջվայբը փորձում է Հաքկանալ խնղիրեքրը,դրանցմիջե եղածտարաբնույթկառղերն ու փոխՇարարծբությունննիը, առդւսկինը,որն անմիջականկրողն Է յդ Խնդիրների, Գղտում է Հասվացվածլինել: ՍրանքմիանգամայնՀավադիր թեն ծն, ռրոնք տարբհ նան ճլակետ նպատակներունեն: Մի դեպքում խոսքի ճյմարտությունը գտնելու ժասին է, մեկ այլ դեպքում խուքը սուբյեկտի մասին է, որ Հասվաց" ված չէ միջավայրի(ողմից ե ցանկանում է, որ լինի Հասկացված: Հեւնաբար՝ Շուչաննբեդունակ է ավելիԽոսելու, քան Թե Հարցերը քննելուկաոեզբածանղուժեքր անել»: Ափհլեն՝այս անցուդարձի,անտեղիկռիվների, խոսքուզբույցի,իրա ցումների մեջ Շուչահի Համարխստորենկարեռրվում է կնոջ սնավառուչայազբիդ կախողէ թվալ, Թե որնք կեբպ չի առնչվում թյունի:Առաջին չէ՞ ճի Մանոսյանը հազցածայտումէ կնոջ Հոլլնրանությունը,ե նրան, բոյ դա, առանցվերը նչված որակի, պարզառնո դժվար է պատկերացգենլը: Բարդությունն այն է, ոի նրանիաժինընկած ճակատագիրըՇուշանինպիտիոր զրկված լիջեր նման զգացողությունից: Բայցբանն էլ այե է, որ կյանքի սաշմանագՓայինիրավիճակներնանգամ ոչ մբայնչեն «ֆնիում», այլ ավելիակնձայ» էն դարձնումկնոջբնավորությանենրթուքունորակենրի: զգում,

նա

ու

ու

|

ու

բան-

սա

էրեն`

հն նի նման Հայր, որից սարսափում բոլորը` է նան աւաջացածտարիքում: Թեն Այդպիսին

որդիների, մասնավոէ, այսուծանդնրձնրա կողմիցուղվակի ախձամաիՀվում բաես պեպենուղի սն բռունցքի ներկաձաղնի, է մեջՀլարտությունը պայմանավորված որդու նա

մեծ

յությամբ: երբեք կանգ չի Մաթնոսյանը

այնտեղ,որտեղ թվում է

առնում

պարծըչարունակելնանծնար է:

`

ճանա-

առարկա դառնում կեոջ է, ոբ (անացի անավառության Չարզվում եա առակվին չի թոսում, Թեն. որի մասին բացաձճայտ բարեմասնությունները, եա հն

ն

կապաճերին լեզուն սպրդումէ. դուրս է գցում այն, ինչ քության մեջ է: ն. հր ծբիտասարդությունը: «Քեզ առարկադարձեել բող է Հետաքրքրության Հարժակվումէ Շուշանը եայիթ»,հարիր իմ ֆածել երեսիսբու Խոսթերի՛ն Շուչանիե, իսկ փերչինս ձր վիրավորել Աբելի «լառավի մրա,ճիբ Համարձակմել իր ծրիտասարդուչունի, քան փաստարկ ուժեղ ավելի «արդարացման»լժերնա ու

Բ 77 է. Քէչ չէ ծր զգալիչ տառակկանքըի, թյունը:Թեե խոսբիննթատեքսոում նա

քրիտալորգելու անքը: «աճել տարիքով» իրավունք ու արդարություն մյուսները: ք ան է «արդարացի», սարդ այրի է, Հետնապեսավելի «ճիչտ» ճթեույթ չէ. Հետնապեսնրա գիտոդիզ վածային Նման զգացողությունը տայիս որ ճաւիա հն ցույց մի կարգին ոչ դությունը,քե «էս Հալիվորները են` որ առանցԽղճի մեր սրտով Բեռնում ոչ գետք, անչեղ էլ էրենց ճամփով առկա է Հնի ն նորի կառավարվենք», վկսդում է, որ խոսքիենթատեքստում է, անցյալից էկած, բայց երբախումը,բայց այդ նորը ոչ քն նոր որակ այլ նոր որակ ձնրբազատված կարժամանակի մեջ ձնավորված,կրթվածռրակից ու

անձատի պայմանավորված իր ուզածի ն ոչ Թճ միֆավայրով ն առավելուտասաիղ կնոջ է ձրի էր` մրում,բայց դիտողությանմեջ առկա Մա նս երան ծալարտանալու առիթ է տաՔյունը«էս ծալիվորների» ծանդեպ: առավելություններիմասին բացածնայռ լիս: Իշարկե, ճան առկաեն սեփական ե էությունից բի ոզ կանկու-» նրա կանացիական ակեարկները, ապա բիչ չեն են ոչ թե խոսքի իմաստի, այլ դրա որոնք արտածայտվում իյուն-ընազղները, ու միջն. ծանը խոսակցուորդու Խրտւսծայոմանձնի, Հեչերանդի մեչ: Մոր Հերտովջապրող,

Բյ"ւն է գեսցծլ, Տաշքենդգնալու Համար փող է պետք: Պակասբ մր աֆնելու ՀամարՇուշանըճարնանիցվումար է խնդրում: Հարկ է, որ

Հարնանննիը

«-Վո-ւյ, պատասխանեց,Ֆիծ եմ տվել, Է, ծիծ եմ տվել, նրբաուռանավու ծիծ եմ տվել ե՞ս: բբ քելանիցչի, օրորոցիվբա կռացել ձիծաղեցառաց. ՉերնացԵ: որտեղ Սիմոնը -

-

1էմանտսփ էբ ն որդու միջնեզի ունեցած խոսակցության մասին,նրանը առե ուխիչ երես լեզու է սլետքբանեցնել: Շուչաննաղֆլավարիչտկեց Քունջի Հ ե՞րբ,ախչի որ եռ չեմ տնահլ: «ականջի ետեն անըցրինց», մազերի, Աիմոնի դեմ դիժաց չքա. մուսեր ժատագ, -Զերե էդ ` ուստեք ուրանաթ. էն եի մորդ ածից էղ կողքիդ ապաձճովի սիրունացավ.«Աղուն կանչեց, «ի՞նչ հս մարդի բոլխածտուն մոոել,լսում կտրելէր, էն որ էդ կողքիդ ապաչովխանումըմռրիլ փախելէր վանքեր. կաթը չե՞ս», դարաչի նրեսը կարմրեց,օիբունացուվ, աչթերըլջվեցըն Հին սիբով սրոնեղանքից ճաքում Մուբնանըտուն բնրեցիի ն մեֆ խանձարուրած Աբժենիչ կովովփ պեպենուռը, չէ" Հայտնի որձ է, հրա կանչի մճջ անմարդՀարսի էէր: կռիվ թաքուն Հրւսվերլոնց, այսինքն ոթ իբ տեղը Շայտնում Լ, ժարտաց Միծաղեցասաց. ժետաղովմոքումառաց«բերեին ծեփել տեմ Հո», է դերեցմանոցում ռիոչ Հետո՝ կերա՞վ: ե տղամարդմեռելեեթ բբենց դոռսեր մինչն անգամ Արժուծերունին չսծց երա լուք էին աղէրքը չէ՞մնում-Ժնում մի անֆպատասխանելի զանչի այգ նդրողականությունը, այսինքնոր ողջ-առողջ եկած մի չորո-Հինդ ասում, մի թելն կասկածեց,Հարցին. տղա էր մի կոլխոզ »րբեայրի,լօեջ դործի վրաչարչարվելովբրթժնլոջ՝ Էլ ինչք՞չէր ուոնլու: Գաատկեսդու սատկհս,որ քեղ առավել չկա /343/: Գակախ տվածմսի մոտ գլանակըմնռին կանգնածէր, փոքր պեպենոտի ամեն Այստեզ փել կա: եվ բնությունից մորվածորակների չեռրՀիվանտեղի էին բայում պաղի, կարուռ է րեր պապի խաղաղության չան Դաչան, ձպարսոություն հ կանացբական զաներքին բնազգո̀նփակած, միայն փրբեն կողքին շարմաղ սիրուն հաղադության ՀամերաչխապաՀովընտանիքի, Դա ներքին, տուկ առավելության գիտակցությամբ: իր Հոդնած անիրավված ասաց. կանգնած էին,ծիծաղելով մարժինըլցնող ներքինուրախություն է, որ կնոջրԹեկլուղնմի պածկտրում է ` նսի՞մ,քաղաքացի տղա է, կզզվնր կասերսն է, ուտում չեմ: առօինական, Հալումայ անող Հուսից ն առղեչումիր իսկ էությանը: ողական, ծանք: Լա Շուչանըդիմում է Հարեանուծուն, բայց խԽուքրելեԼջներով խնրրողակաՔԵ՞՛չ,- 4եղացփող է պետք,տանն ինչքան ունեք Հավաքեուղգված է տղամարդուն: եռությամբ երա մոբում, իկ ավելի չատ կանոացիատ-98ջ դքարբերեք» «26ՏՔ:կան ենագդի մեջարքնանում Հ կնոջո̀րպես լենչական անծրաժեչտության է ԱռաջինՀայագքիըէ թվում,որ ձարնանուծին ճչդլոթորեն վերապրում Չղացողությունը, որն էությամբ, անԽոսթով, Հայացքիարտածայտությամի է ոչ միայն մեջ ներառված այն, է Խոսքի ինչ առել մբ ժամանակ, ի րականում գամ Հարկ է, որ դառնա տղամարդուՀամարանչրաժեչտ, դուցեն անվփոխա- կանացի սնափառությունըփաստո «ինույթները», այլ նան միայնակ, անաբինելի: բեռն պածովկնոջ կյանքով ապրած,իրական ն անիրականբամբասանքների մուռմինեույն մաթնոսյանի դերի. հրադգրբության ու կժատտավոբումր ռուսթառած ուսնիին ծանկարծ կեր) ներբին Հարնանի բազբերանությունն վախր՝ բեր ինավորությունների կողմիցը հրականացվումԷ սուրբ նի (երալ,ե միայն մի բան կասի, ինքը ասելիք ինչ-որբան, անսոլասելի անպատասխանելի դրանց միասնությանմեջ է Հնարավորամբողջիմասիներոչավկի ս լատկնրաջում չի ունենալու: նրկու անդամ կրկնվող «կոդթիդ ազրածովի», «կողքիդ ապաունենալ: Մաթեույանին Հետաքրքրբում է ոչ միայն այն. փեչ Հելում է, առվում, իր ամուսին չունեցողի, ծով»կապակդությունենրը պիտի ակնչայտդարձնեն նան այն, «յլ ինչը կարողէր չՀնչել կամ չիրականանալ:Բայց Հետաքրքիրն եա սեպաչտպանէ ե անցյալում անապածովի կացությունը: անպաչտապան անկրկենլինՀենց անձատական ընկալմանուբրաչատվությունն է: ֆվյալ կատարած սլաալեերիառջե: Եվ Հեեց դրա մեջ է ծուչանի թերարժեքության դեպքում Շուչանի Հայացքիառանձնանում ձ այնպիսինրբերանգներով, որոնք "րը կարժերինրնրա դոյուզգազաղությունբ. երա կողթին չկա տղամաիխդբ, հն բացաձայտվում պատումիայն ծատվածեերում, որտեղնբեույթնբնկալողն Լ նա հանու է Աղունի քունն Սիմոնիպարակյանջի իմատոր,ինչր ու վերապրովւը չէ: Իսկայստեղթուքը ոչ այնքան վերաբերումէ ինքՇուչանը գայում: նրա կողքին եղած ամուսինը Շուշանինկօրինականհացննր այդ մինին հրնույթին. Հարնանիկինր կերակրելէ երեխայինն Հիմա Հիչճցեում տնդամը ն ոչ թաքուն ֆավայրում, լ իարժծք նրան կդարձեհր միջավայրի են այդ մաին, այլ այն, Թե բնչպնա մարդիկտեզիունեցածըփերապրում կամ բացաչայտթչնամանքի, ննիքին ձաղբի առարկա կինը, որ մենակ է ինչպես փերծիչում: Այդ փոսքուզբույցի մեջ այլես չի կաբեորվուժ ՕիատորՖ,խոսքի ավերակյալ գյուղում, այեպեսէլ տանը պավակների թոռների Համայնքում, կանացի«առավելություններին»Է վերաբերում, ինչն ամնե կերպընդղծումէ չիֆապատում: լավ է Հասկանում Շուչանը: Սբմոնը Հռխնանուծու ոչ կովի միանգամայն մեր զրաքան երբեք խորացրել Մաթնոսյանն այս վիպակում առավել փբշկան/Շուլանը ժամանակին լավություն է աբել, Հիմա փողէ Հարկավոր", Թեման: է. երան կանության է անմի մարդու մեջ մեղավոր Հասռտատագրել «յլ կանացիբարեմառնությունների մազինանուղղակիորենբարձրաձայնելու Հնտաքբթրելանձանգստացրելվ վաղուց. «Մերվազքը»,«Մեսրոպ»պատժճղում,ուստի ն կրա. սրառասխանի Շուչանի անտեղինարատապարտադրվող ճե: յո բոազմիսչել գայն Աակայն Բեմույի վածքները օրինակներ լավագույն կի ոնափառության «մերժումն» է, նչն Հլ ձիչում ք Հարձանուգին. մշակված, է, մարդկայինռրակենրի,դարերով «Տաշքենդն» որտեղ պատկերը ու

ու

-

ու

-

ու

սուտ

ու.

ու

՝

ոԸ

-.

0ոծփանց

ու

ու

-

ու

ու

ու

ու

ու

-

աար

ու

`

ու

ու

ու

ու.

է

ու

՝

ու

Խու

ու

ու

ո

ու

«44

էր, այն իր մեջ Հղկված փոխձչարաբնրությունների Էկ Շուչանինբաժին Հասած «սերը» ճակատագրական կործանումըմարդկանցնետել է անդուծե ավելի չատ դարձավպավի ոմ.ակաֆ, են ենթ են ն սկզբից չուներ Դը, փլուզվում Համակնքությաննախկին4ները,փլուզվում մարդկանց ուրախություն պատճառ: հերաչխարծի,բարոյականությունն իրնեց վեա պաճնող տառապանքների սյուները: չրնդմիջվող է գհզճցին, մեծ սվեսլենուռը: Անմեղմեղավոր է Շուչանը,անմեղ մեղավոր է ն Վերանը` Սերըգրականությանմեֆ սովորաբարավելի «Հարուստ» դայրձմափդուն այն գործիգնելով, մեֆ, արվետտազիոն, Նրանցիցյուրաքանչյուրն ապրում է իր ողբերգությունը: Այսանղմաիդկաջանփբականության կաէ դնղեցիկ ավելի չում է այլ Հոգեբանության կրող. նրան դարձնում յին ննրբաչխարձային կործանումները տարբեր «արդյունքների» են Հանգելու

ու

ռւ

մշտառրնս դպայմանականությունը Փանուն որդիների, տանում դեղարվեստական է միֆավայբի միլիսլում»: Մաթեույանը սռառապանքը: բնքնազրկումները` Լ22 հրբեք չի մեղանչում դեժ: ճշմարտության Հ դարժձեում կյանքին, արձամարծանքն Խայց այդքանիցՀեւոթյայգ միածամուղ ձեթակա Խվաստացումները, է: մթեոՀաղթաձաբուժն ծրնույթների կյանքի ատելության ծովում կարոզացել է պածպանել սիրելու զգագումբ, այռրա ՎէԴժվարինն անկբկեելին ն դրան միախառնված դաժանությամբ բանի ողենրգությունենայն է, որ հնա այդպեսէլ չի Հասկանա, Ե ինչ Է մերբ: բացածայտման նրեույթների սյանը ողբքբդգակա"Լ

ու

Վերջինս«Հայոնի որձ» է.

ՀարսիՀամարձակզիտողությունեքրը բացաճայտում հիա անբարոյականէությունը: էվ Վերաննընկալումէ որպեսառավելություն: ելն «միառեր» Շուչանիզավակնիբեհից կոռհց,կոլինց ճաուլիան» ղեկավար, որ Գառոուկատում է մորն մնացյալ մարդկանց, ապա նրա զավակներըիրենց Հորն ատելու են կամ Հոր «ուժով» է կամկլ չինելու են ավելի դաժան,քան իրննց ծայրը, որ անմարդկայինմեթոդնէրով են

ն

նրա

ռուս

սա

ու

ու

նահ է Ճեռքում Փորձում կենտրոնացնել իչխանությունը: Դառոհլով դեսվբերի

ողջ Հէլնանքովձնավորում, ամբողչացնումէ իրականության

նությունը: չի տանում, ամեն բնչ ակունքում Գրողն անուղարտ սիրո պատմություն ն կազ է, ոբ չի ընդունում չի արդենհղծված է: Դա աններելի,անընդունելի արքնացած մեչ կնոջ վարողՀասկանալմիֆավայրը:Բայց Շուչանի`արդեն բարոյանախնական է մարդկային Համբնկնեւմ սիո պլածանջը անձերուսկան չետ: կործանման նորմերի

ֆան բնականէր ե սիբո զգացումիմիանգամայն զարգացմանընթացքից ակնչայտէ, որ դա այզգեսէլ լինելու է: եթե Վերանը եթե անտիկկուլտուրայում էբ, այղ յուրածատկությունն միզումէ պապիցմնացածօֆոխում, ապա դժվարէ առել,Թե նրա սերունլներե չէր, ն դա անտիկ սիբո զղացումի արգելված չ Խոսում են բացածայտ Օվիինչ անելուՎճրանի օֆախում: էլ ռիիո մասին այնքանանմիջական պատճառով բայց միաձյուսված էր. նս Դա միրո պաշտամունք ԱյսուչանդերժՎերանը անմեղմեղավորէ, ինչպես Շուչանր: Հեթանոս, մարմնական դիուսր: պլանին»: Դա էլ կապվումէ ծրեույթի ներքինՀարոտուՔՐինԷ սկիզբն այս Համածավալողբերգության: Ոչ միայն օբաոհթավմը: էբ «դեղագիտական Չարդապես այն Համրբնկավ մարդկայինանձատականմղումների,բնազդների, քրանը: ժաէին կարեհիում,ապա նոր էթիկականորակներն գիտակցության արթնացման Հետ: Մարդկային Եթեկլասիցիստները դիտակզությունը Հայտնվեց ավելի գերակչ" Վծրջինն նան էր գեղագիտականը: սածմանագծային, դրանավելանում ճգնաժամայինվիճակում, երբ մարդն իրեն տեսնում մանակներում են, բւոյց դրանք իրենց արժեդում ղգում եր Ճամայնքթի, է: էթիկական որակներըես ոլածպանվում միջավայրիանբաժանելիմաս, իսկ այժմ սկսհց գիտակցել նն ազելի «բացասական» իմաստով,գրողները ինջնուրբույնորոչումների,մտքի ընթացքի, ապրումներիկարեորությունը: եվ պածպանում ջը պոնզիադում ճհռացնում են են այն ժամանակ,ծրբ «իրածարենրին խբա«Համարձակությամբ» եր պայժանավորված Հրանցմասին լխուում անչատականիրավունքները ե տոյլն: պաշտպանելու խնդիրը:Նախկին«աինկրետիկ»դիտակցությունը` միմյանցից ճառաիրաշ Հերոսների ն կականի անձառտականի Շուչանիսերը հրբեթ էլ նման չէ Տոլստոյիկամ Հեմինչունյի մբասնականությամե, դարձավ անցյալ: Գեւուան նն միմյանցառֆե թրենց ճոգիները,երբ բացում քաղաքականության չնորձիվ արագացվեց նախկին կենսաձեքրի բայքայսիրուն. երբ սիրաճարնքրը միզյանջ ման ընթացքը, Թեն է դառնում,որ նրանքներթափխանջեն Հիմք դրա նպատակըմի նոր, ավելի մեծ, գրեթե անընդգրկելի Հոգու այդ մքրկությունը բովում ն կործանումների ծեված սորսուս ծանրային կենատամենրի ահեդծմանցանկությունն էր կամ շասարակականի կատաստրոֆիկ, դարի մեջ:Սա 20-իգդ նան զուտ կենսաբանորեն անչամառիանջատականիձամադրմանմի նռր, բարմը օիինակ,բայց արդյունքում ի չիջ սեր է` դաժան, եղծված, ամոթալի փ ուլում:Այս սկզբնական ն Իր ծուման ծբեույթ դարերովմչակվված դարձավ լիփոխչարաբերությունների մարգ մարդկային զելիդ̀րանով իսկ անբնական անտիկ շրջանի է մուտ ի մաստով ներթին ավելի Եծլու մչակույթը: ոբ մի ամանակ Հողում էր Համայնքը: սլատասխանա- առումովՀուչանի զղացումն ձր ամեն սոնդամի սիրոպատկերացուժներին: դարժափնբա Թշնամին: Հաժար, ինքնին Գատերազժն նն Հոգու ն մարմանբարոյականության արդյունքնէր: Ո՞վէ մեղավորՇուչանիոզբնրդությած Դարծըչարունակմարզկայինէությունը տարանջատել մաին: Մկզրում Հոգու խոանլէ մարդկայինեռյակ ձի: Թոմա Աքվինացին Համար:Ռչ միայն պատերազմը, այլ նան մարդիկ,միջավայրը,որ չէր կարո է արդի մեջ, ն երա որ դտնվում Հասկանալ եուչանին նրանդատում քբ ավանդական մարդումեջ աճում է «եուսականՀոգին», օբենքներով, իսկ հրեն այնունեոն առաջանումէ «զգաօրգանները: վեիապածումէր արտոնյալիդեր: Միջավայրին առաջանումեն մարմնի Շուշանն Թեվիկնձին դիահից միայն հ դիտ Հոտ առաֆանումհն զգայական պնտք, որալեսչիրիա՝իրենց անիարոյականությունը ցոզ Հոդին», որ դսոնվումԷ սրտում, սբողելու Համար: ՝

ու

ու

ու

ռւ

ռու

ու

ու

ր

այնուծփում օրգաննեըը, բ Հայտ է գալիսՓմտավոբՀոգին», որե Հ

ԲՐ ՊՐՊ-.

այն իի մեջ է Ֆեբառում զեղում, բուաական ն զգայական Հոգիները: Անտիկդարաչիֆանից Հետո մարել ե Հոգու միջն ու

8 ու

-

վեբ...»/247՛:

Որքանէլ

մեծ

էնե

Փոջնանան

սհվական դործակցությամբառաի նալու

էե «մարգը կատարվում արդյունքում

Հւ աարՀԻ Քոն անը - աաա ժետու Իո մարմնի ւռ

եռա

ոչ

փղումները,

քառռաբումի»: Սբբու-

Համբնդ Հանուր

փորացավ:Պատճառները չա» էին՝ Հրե ույթների, արժեորմանփիլիսոփայական, ժատում, Հծոգերը կուլտուրայիաճ: Եվ այդ տարանջատումն այնոլես էլ դալիբի Հանմ, ոի իխում է դառը դննաավփոիժից, հր ամբողջա գնածատականն գաավփ մարդու մասին ծլած օռ մեր ուզելով չի, «Աչխարչի վերաբերմունքից. եպ ունեցած զդուչավոի դիտությունների` /ՂԼՏ': Փիզոլոգիան գիտություն Հոդու մասին` գիտություն Թեւ մասինդ̀ ինչ ենք ջոկում» Համ էսօր մենք լավուվատը էչուցվա էլ 20. Դ Հոգեբանության մեջ: դարում արգեն ծրատելիէ դրանց մերձեցման Սա Սաքնոսյանիողջ ատեղծադգորնության կարնոր եզրաձանդումներից ,

միտումը: Հոբեոր ոլորտի ժամանակի ընթացքում ավելի ավելիԸնդլայնեց Սայծմահները«Հողին կարծես մոռացավ, որ հա մատերիայի տեսակէ Թեկուզ կարծեսթե մոռացավ,որ այն կերության գիտակցությունը ՛ Բարձրագույն, նս ու

մծվեէ:

-

.. : անդունդը

Թեկուզ

փարմիագույն»'

մյս ճրվուծայրաթննրիմիջո հղած խորանում է ծամարակական նյլանջը օրենքներիմիչոցով, րոնց Հիմքը մտավորե ֆիզիկական վարգավորող -

աշխատանքի

բաժանումն է, որ «կովն է Հարյուրավոր Բայց մարդկային տարիներ առաջ: ժո Բոոցքումմչտառլիս գործում նն ոչ դրանք միացնող,ամբողջացնող ուժը, ոբ ձղտում է կյանքի ամբո ման, երա բազմակողմանի Դբոնորման: Այն տարահֆամանը ռող յուրօրինակ ուժ է: Արբո զգացումը մեի մարդր Հանդեսէ դաղիսիր ԲԻ մքե որձ Խմբի ՔանՀասարակական անդամի Այոտնի դիրքերից: էչ «իբո զգացումը մարդկային տարանջատումը նրա ան հ Հազքածարող, չան վիճակից բնականվիճակինբերելու Հգոր ուժ է: Այն փրկում է անգեմությունից, ապամարդկայնացումից: ՍձիրԹեկուզ ն քղծված,Շուչանի պարագայում, օգնում է նրան,որպեսգի կինը կարողանա զգալ իր «ամբոզֆաճանությունը», նրբա բնականոնզոյրեթացը: Մաթնոսյանի Բ Հնրոսուծին Արար, Վէրլուծությունների մ8ջ գրանորվումէ ծվ հնչապնա Փոյնիրախյան է. Փետթ-ը ձնավնիպումն հրական, Հ զգացող էակ է մարմինըմտնում է բժ էության մեջ»2: ումը միայն ընդունված բարոյականօրենքների դեմ չի ուղղված, մաքառում է ն

տիբաանու ԱՏ

չության,

աս

Վոր.-

է իր" «ՀԴԲԸ» Հորինում ն «Տ

ՍարԴո՞ր

:

Մ,շթեոսյանի«Տերը» Հետաքրքիրէ մատուցմանձեով: Մա մյուս կինովիՀանթագումարնէ, բայց ն ասելիքով միանգամայննոր ատեղծադորառնել գրա ներքին ծրկի կոմպոզիցիաննչանակում նկատի են ե արտաքինմիջոցները նկարագրությունը, կառույցը, ոիին զուգակցվում

Տոն: նել ակների

է

ջավանան «չեղումենրի»: Հեղինակային ժամանակը, ինապատկերը, Հավա աբ. փրադրությունը, Համարումէ դրվագների Էլենչտելնը կառույցի կարնոր բաղադրիչ Ս.

կոմպոզիցիան«պարղզոՀամակցումն տարբերիփոխներթուվանցումը', Հարաբերություննիի առարկայի է Հեղինակային բոչ կերպովարտածայտումէ քանխորոչումէ Հետ»մ ն օր վերջլն Հաշվովստեղծագործողի դիրբորոչումը օրինաչափությունը»: «առարկաների կառուցվածքային ու

մարդուն

Մանասյանըկինուվատումէ դրել, Հետնեապեսակտիվ է

աքը:

մշտապես

բ ամբողջակվանությամբ: Ռոստոմ Մամիկոնյանի կամ ձրեույթների մեկնաբանու Շուշանի պլասոմությունը մաքառ ձզտոլ ատում: ունը, էլ՝ Հոգնակիգեմքով դառնումէ էպիկականին Կաճանչմունքի դեմ: Այսածը է գուքա արտաՀայտման ա րեն վ ոլկականությունը . դաԷպիզմ բ աոնե էէ ուղղակի,իմաստով, անզոր վել, Կարավելէ այնքանբարոյականի,որքան այնպիսի ձն, է եացապարդման դեպքերի է, կերպի «ընտրում» մեջ Մար, մարմնականի Հառաիակության է Հերոսի Համար կարեոր օրգանիզմը է :

ծավալմանը: է օբյեկտիվի ընթացբին, գրա միջոցովպատկեբենրի ԳրողըՀստակդրվագներիէ բաժանել այն ն Համարակալծլ:Դրանցթիվը երծսունն ք: Հետնում

այն

դա

ապա

ոչ

Հաշվել պատերազմի շէ պի Հո. արՀավի

չոտված մարմինըձգտում Հ

ԷԲմ. թեւ Բարոյական գենքավան շնոր Ների :է բ ԲԸ բավականա ար

ինջքնակարգավորվել, գոինդ (ապանքներ են, այսուծանդերժ տեղի են տալիս առն: Իրականում Շուշանի Ֆեբկայացրած միջավայրի ծուն Հ բարոյական պարտություն է

արձանադրել: Բայց,ԽՀարկք, այս վոիծանումեքրի, «դառնա ծամ ռի ՈՖ, զրկանքների, զզվանթի, արծաժար անցի, Հիասթավությունների, Հ0մթումընկած են անգա Քածարելի Բեռի մարդկային մարմինե

փամբբ.«ու

Քեպետոչ համուտի Կճզփածք ճնշում կար`որ ասենքլծրանք մեր բաժինըմենջ առանք Հիմա խաղաղձեք, ոչ էլ զորություն,այսինքնոբ նայեր քանդքանդարար ճեն. Ը հվ ոիբ այո րէ Ը Պր Պր մարմինն ու չամջն : կապակտուր փլ1 ու

ու

ու

ու

-

ու

ո

քո ՑՈՇԿՏԷՈՂ,հէ, 1956, Շթ.

Ռոստոմն

:

բեռ

:

83.

ՓօճեքՇաւ, 1136քգԽ վելը Փողօօօֆճաոթ Ոքօոոծրծնոն,

Ը

1, օք.

186.

նչը

ն ներկայացնում է հրեն լավաղույնս «Հարմար»

քնման։ Գատումիօբյեկտիվչերտը նաշանչում է Հերոսի խոսքի այն ոիակի Այս առումով «Տերր» առջե,ինչի կարելի է Համարել ինքնախուստովանական: Սա է մեռնող մամադառնում է ծավալուն մենախոսություն: նան տատ է անչատի նակիմասին, բայը մբնախոսություն օկզբունքու է ամեն 122 ի Հեճուկամեկ Հասկանում ոի զգում նները կրողի վնբապբրում,

մենախուություն (յանջի

օիովապրողները:

առարկաէ դարժնում ն տեսանելի,առաիԳբոզնուսուժնեասիրության ե՛ կայական, պատմողիսուբյեկտիվ աչխարծը: Արանցփոխներթափանցման

աջխաթխծ: արդյունքում ստեղծվում է կննդանի,ինքնատի 1 Յոուղոււժր

2 1Թտ 26,

31Թա 6,

էլ Ը,

61ք. 108. 684. ք.

Խ1.

ՀԱՑ, 1836թ.11թ01886Ղ

8 0-14

10հա,

1.

4, ԽՆ, 1266, «քք. 686.

գ49

Քանիոի պատումի կնետբոնումՌոստոժն Ֆ հնքնաձավան Հետնարաի սիառոմու,, վերապրող, վերձիչողի չատ

ու

«ինչ,

Հիմչֆուբեէլ. վառծին՝ է ապա թոռը, որ դեւ դժվարանում բաէին», էլ մերն սոխակն է վարդն ումենահա է, ոբ ղղում բնազգօվ գուցեն. արդեն տեսել է հրազը, «մեն դարձնել:Հենց առաջին ինչ փրականություն որ Հայրիկնընդունակ է այնինչ լրացել, «րվել դեկավարն «Մեր Ճեավորվումէ Հանգույցը. անկյունը, ուր մեր այդ. տեռնում ամենասիրուն մեր էրկբի ու էր բաց աչբնրով չբված չին» 22257: ավերված Հիմա էին ողգին եղել, ի ապիֆրաղացն մեռնող ծրկիրը«գործնական ԳատումբՀետագա ընթացքնավերակված, է: Առես Փեռու սրատմությունն պաճելու անէոդիժողովրդիՖաիչավանքննիից ու բկ իրականումտարիներիընլագքում նախապատրատտվել մ Հաշվածով, Են ծառն

չանեին տեսնում, հթն «գեղացիբ Բչեամություն

բնավորությունը կողմերով է սպլայմահավորում առեզծագործության կառուցվածքը. գեպթծրի ժարդվանր գոննլ, ու

Հանդեպունեցած վերարեիմունքը, ծրեույթների իմաստավորման միայն Հն" «իք Քնորոչ տեսանկյունը:

մոչրյնկտիվիզացխայի այօ «գործընթացը».որ ակավել է Մաթեոսյանի Քեկբորդչրֆանի ճո չբումին է Հասն ումի տռժղծագործություններով,

3-րդ փոնում: հապաո «բացակայում» է գրողը, պատմող Հերոսն է աշխարչը:Հերոսբ ժողովրդիմաիդե է, ժողովուրդնէ, նրան զքգարվեատական

ու

Լեզագուժ

փերասածգեւմ

է

մէրապածված Քացածայտելու, պայտպանելու, սեփական տունը

ը

արածելու

իրավունքը: Այս ձեռնարկմանմիֆ Ռոստոմ Մամիկոնյանը չի տնանում

որեի

ու

ու

ու

փոխարինվել կենսաձեքրը է ողբերգությունը:Համայնքային իրականացվել

վատճան, սեփականիրավացիությունը են: նրանԹույլ է տալիս լինել Համարձակ աղծտալի Հետեանթներն նորով, ու նան ուզղվում՝ են «կողմնապաՀծ», ճոր դա միջոց է ինչպես ձեռքբերումներն քաղաքակրթության ընջեությունը, պածպանելու, եկել է նոր ժամանակ, այնորնսէլ երկիրըտափանող ժողովուր, լիքը թափքը ժամանակից փրկելու Համար: բնության, մարդու դեժ: Քեռնատար-մարդատարը` ղեառանձնանում ռ ր ծրկում անտառտնտեսության Քանի է պատմողի դեզի չքված կալերը` զեուժ ռուրյնկոի վիզմը, տրակոռրը անխուսա- Հետեից Քմլի Քն դառնում գիտակցության չ ինանյութ պատրաստի Համար Հուքի երբեքչընդճատվողֆավալումները: գետագնյամեհատունը կառուցելու կավարի Դրանքֆիլմում,ինականարքար, Հիմա արգեն գրողի պատկերացմամի, չեն, հղածը յուրբացնողներն ստեղծող չին Սրանք դառնարչու ճեռ.ք բերելու: քենինչ անչանդատացնում, մեկին չի Շե8 է: Ոչ որոնք բնույթով տարըծրհեն: Հին, մեֆ, լքված գոմը չինանյութ Փժադրիը դուրս» այս ություններ նոհ հն հ չոոնդծվել դիտո ամենը: ոատովանություն " նն մարդ«8 «Իչ այն իմաստով, որ ժողովբգիմարդը չի էր Հիշեցնում,ներսիցքայքայվելէ, լո:ծվել են դյուղից ն ծամարչբաջառարզելնրեույթը, չխոածլգրա՝իր օտարվել ներաչխարՀի վրա ունեցած կայինկապերը, երբեմնի մեծ ընտանիքիանդամներն Համար: նրանց ազդնցությանմասին: Բայցբնավորությանվրա ունցած այա նէրգործություՔչնամանքովէն նայում նրան,ով ցավում է մեռնող գյուղի ծաեր զուտ Հոդերանական պաջտպանողի Հինը է ոչ քե նախկինը, նչանակություն մէունի: Այդ մեկեսբանությունները պայմանավորված ատռծձլությունի են ծացնում ի Հայտ եկածխոճանապարծին Հուզականությունը,, որպեսզիդիտողիՀամարավելի Հասկանալի այլ սծվական ընչաքաղցության մառությամբ, Դաունա տեղի ունեցածի ուռում Մամիկոնյանը: դիամատիցմի: է որ Հաիուցում չընդոտներով, խաոԱմբողջպատումիցածանցվողողիերգականությունն Հեգնանքինկարեկջանք Հիմնականծերուփ՝ այն է, որ անբնականրանովէ բացատրվում են իրենցՀիչս: ապրե նը ղիտվում է որպես բնականերեւույթ: Համոզված նած ո վբեր է երանց, նչահակալին աննչանընույնչափ խոսքը:Սաղբնուղղված կարեոր ծե միպակում: մարդկային մեռցվող կենսաձեերին Դրանցնրատմամի Հեղինակային սկզբունքներիմեջ, իսկ կարեկցանքը լու վ երաբերմունքը տարբերակվողէ: Քեյց դրանցՀանդեպտարբեր է է վերաբերում: փարոյականռիակնծրին մենտիոնական Հերոսի ԱՀա Թճ ինչու Է պնտք«զադիքց վերաբերմունքը: մեկնաբանության մ է, որը Հերոսի ներքին խոսքը Հեղինակային չուրոՖ Հծրոսի Դա Խուբը՝ Հոսքի: հսկ դա Հնարաոչ միայնինքնա առգրումների գերլուծություն-ինքնաճանաչում է, այլ դեպթեփտապեսվերածվումէ մտածողության, հի կարեորությունը, անըյալի՝ սռվորականի «այոգիզմբ» ցուցադրելու, վորություն է մայիս դործող անձինվերՀիչել Դրամատիզմբ, Բորգծծլու միչոց: Խոսքըկարողէ նախապատրասածլ է ինչես սքբունըներիքրտնաջանաչխաՀայրենիքնիմաստավորվում այս զում այն Հնթութ Հանդծոլճրոնլ սերունդների Հիչոզություններով, վերաբերմունթը, տանքով, այեպես էլ պատմություններով, բացաձայածլնրանց մտադբուքյունը, Նծրթին Հակասությունները ն այլն: ներքինկաի զգացողությամբ: ՌուԴատումն ակավումէ տեսանքլիչրվադով, այն չէր կարողլինել Հնբուբ ներգործընթացըդիտվումէ «բնականմի բան», ապա եթե ավերակման Քին խոսքը:Արտարին երբեմն գրամատիլմը` աշխարչը արմագանբվում է մարդկանց տոմի«կադրիցդուլած խոռքը բացումէ առօրնականի ներաչվխարձում, փոզառայմմ Հարկէ կոմ առեղը Թելել ինդրում դեմ, խնդիրը,որ ծավալվելուէ Շետագայում: Հատակեցնել պառավներու Հալեորներէին նլնում ֆրա նք ն ինքը 4ուն են կորցնում, ուժծրը` «մենք» ն «նրանք»: Պարզվում է, որ սծփիակա: էին, թե Հավերը գանգատվում մեռնել»: բայա հնազգով առաֆնորգվողննր էինք որոնք կարնորում նն ոբբան չառ, մտնել, «հ դա այնքանէր տխուր, "ր մենք ուցու Հավաբները այնքան չավ սկզբունքը, է. Հանմենցինկողքի գյուղին, Ռու դաստիարակում Հասարակական Իսկ Հետո, երբ Համայնքիղեկավարումբ կյանք են նետում ու մէձ որոնց ախորժակն մարդկանց, ավելի է, ջան իրծնը Հայրենիքը:եթե լէերանց ենթակայությունից դարձավ տոմը կարողացավգլուխն ազատել կավարիՀարյուրամյա մայրը գեղեցիկբացուտն իրենց է անտառիպածապան: սեփականությունն

ՀԱԱ

անուները, -

«վաշ

արոհեջ էր.ր ուսերի ոյոյժու-

րաորորտուն

ու

ու

Հուզական

գրանորու

Հաֆորդ անսարանը,

ամ

չ

Պր

տա ԱԱՐԻ

ՀԵՐՀուչը ժամանակի աԱ, մախորոոը ծանր Խեիվա: ավելի Ջուցադիվու, Խուտովանություններ Դո տեսանի աԱԼ արառվե Ի ԵՐՑ4 հեչ եւէ ԻՆ աչխարչիածրն 18Ր դժվար4 15չ Հազգոզ ժա ձրեջվա ձայները, պաիզվում է, տ երկրի շժխանձրի ծասնում

Ս

է

ե

.

'

ե

՞

ւան

գու

բ

էռջ չոհթեի

այս

մո-

ո.

Բոայջ

որ

45|

նրամաքուր

ու

միամիտգոյությունը սրտառուչ մի բան ուներ իր մեջ»:

Խոս-

դուրս` անչատականությունիցզուրկ մարգու մառին է, մարմնականից ռնփականմղումենիի, նպատակի չՀրֆադիծի.նա ինքնությունը կարող է չունի «հատանա սա

Ժո

էությամբ ոչ թն ստանալ» միայն ուժեղ տղամարդու կողբին, ղեկավարը, որոնք փառասեր է ժոստոմը, ինչպես պստիկ /ինչպես կենտրոն» «ետ

ուրիչենրեհե, դու չես: Խեղճ առվակի, այխաիՀիգողզորիկ անկյան էն ու լուծում են չատ որոչակի այլ այլակենտրոն:Իսկայս ամենը խնդիրներ», նրանքառը նն էրծապարիաայի մեջ ներքին Փամածբանքով աա Հառնում է անառակության անվլաստասխանառվուա ռջե. «օտար Ռոստոմի այու տիթոց ադ ամհեր ոդորումենրին է Դա սեփական պածել-պածպանքլու ապագա մեղքի ուրիչիուսերին բարդելու «լեւ Է, կերպարանքով: թյան» ու

ՉունՔ 1Դ9»ւն: Դգումով ԻԵ», փոխանցելու արադորքն 4 մարկանց, փոխում երանք«մանրահում» ժամանակն ծ ու

Տ

ձե

ֆիզրկասյես, այնպես էչ Հոգերանությաժբ: Երաշնց ուժը, իչխանուէ,

չպես

ԱՐՏ

ճե փրենց կառավար. ում-տնօրինում դործն մոմե անանլի,

Կոոորաաոոին քուրացնելն ա ձգած չբա փնչ-որ ՐաոՏԸ բնությունից մւռացած ՀՈՏ որակները` ՀազԼրվագարը Թան Ռոստոմի սակն ֆիզիկակա առոզջ Հզորությունը, Խոցելի իր՝ Հա 8ոթրաձառավ մարդուկիառե: .. 4. բանցենրջին ունի կյանքավարարբվածություն Բն աւա

Ղ

ու

:

ն ոչ

քն

Ա

"Ի

Դ

է

.

ու

նն

պաչտո-

Նա զգում էր, օր իր դ8մ

Դ

ց: 7 ան, նրանորեէ կերպչի ազատումպատասխանատվությունի բերել չ Հերոսի էնրնախուստովանհանքի ուղին, ՄանիՄաթեոսյանն որ

ոի

կարող է Հեոնելնրա ինչես նքնթցող-Կանդիսատեսը

գիտակցության երբեք Հուքին ու ապրումների ծավալմանը, այեպես էլ ննթագիտակցության մեջ տեղի ունեցող չաբժումներին: Ռոռտոռմը երազում տեսնում է վիթխարի կեոֆը, որին բարձրացնումէթ խոտի դեզ է, որ ձիու վրա կարողանում, Հետո պարղվեց՝ պածինչուո էր ճկել: Եբազրչարունակվումէ արդենարթուն վիճակում.

ենգճառվող

լ

ի չէ,

Գաջոիի Սու-

Թե խ»սում բադննցՀարսի էն մղումների օնփական սիրո, այչ մարդու մեջ եղածկենդանականբնազդի` դճանութիչաՀերիսպածապանն 4, մինչդեռ մեջ չատ: էբ. պաչտոնավորը՝ ո ւրախությունը» ըծնղանական դուցեն Էլյոյի մասին: «Տբվելու անորոչ վախ կա

Մաարազանությունը աջ ակաիա ոյա անչեթեթ ա

ու

ու

Ռոստոմիկապիմասին Հիչողությունները"չ

Ձրագրության մեչ. «ոստիկ Շետաղգայում բոց Ռոստոմից Տրեխաունհնալու հրա Հատոատակամությունը իրավունքատնբիՖ» զոիությունե է իչխանության ստանում ուժից, հրեն մզումի արտաՀայտուդրանից` «նափառության` նջնաՀաստատման դարձավ կանացի բեկՌոստոմի ուժը՝սեփական ոա հրավունքներից, մա աչքում խեղճուկրակ, զրաոկվնրացումենրի թյուն:Նրանդայրացբել Հոդվեցրել էր միջավայրի ֆագձից, մեռնող Համայնքի հրավունքը պաչտպանելու Այգ դիտակցությունից: ֆիզիկապես թույլ ամուսինը: զգացողությունն էլՌռստոմին է Համարձակ, դարմեում աննագանք: Բայցկա հսկ միջավայրը Փաղիում է, արծամարծում, բերանբացներն ուրախացել փոանգված Է անկանխատեսելի ուժի կողմից, որ անպատասխանատու քն, փարթով որ իրենք չէն անարգվողի,«խելագարի Խեղճ ամուսինը, զայտառակվողի փորձում Ի

ու

է

ամեն ինչի սաչմանավակել

ճամար

դչառասխիանատու Ռոստոմի րավունքի օանմանները: ՀնրոսրներքինԳԳացոդութ ազողույթյամի յամբ, այաւտէ`զ իրեն Հաէ Է զազա Ժ դեւտավին,զգում է օռար մեկի ն ներկայություն այգ անչասկանաԼին,անբնկալելին, որի չոյությունը չոչագվծլիության չավ օդի մեջ է, կին է:

Ռոստոմի ընկալմամբկինը միջավայրումորոչավի (ծդ ունի ն ենթակա .171(ին: երա գործոգությունեքրի, երին մլումներըչափիրորոչվում է ֆանկությունների չափով: Բայցածա Խոր նրան վեժամանակը Քածել է սրվածտքնչանքի առարկայի: երանից վերցրելԵն կյանքումունեցած հ

զամարդու

Դերը պրորտաղդրել այլ իան:

ւնր Խորամանկ գեվավարն այւ վիթխարի կնոջ կողքին ուղղակի պստիկ էր, նրա ուժը մեչ էր, հկ բնությունից «րաջտոնի արվածռրակնքիրեանն Հանչծլ նրա մեջ ամ: ասպարծղըԹուլենչով վիզլրխարուն: գրելն մերջին» չի խոսում քամ բիչ է խոսում:Զբոզը երան ննբկայացեում է ախտաբին ժերի են ուր ակեծայտ կբազգայական խառնվածքի որակները: Գրեն կիսամերկէր, բայց Թճկուզ ծան խալաթ,յափնջի կամ վերմակ . ճրնում, նրաողֆ «չությունե» այգ էր, ւն նա անձատաԲորամաանուլթյունենրից, կանությունչէր, մբի պարտադրել, «Վիթեարի ու

ԱԱրությամբ, աԼ ԱԻ աարի ծր երան ԲարԱ իիզարողանար ոլո ,

է

.

ռ

անասունի

ն. կինր» Է

այլն:

. Հարաբնիությ ուք Ռոստոժիե էլյայի Գրողը փոխ

ան

ճջ

եցր

է Հ.ածայտում

Ն Տո անտեսանելիչնբտեր: կինը տղամարդումեջ առանձնացեում, գնրանական է ուժր` հաշառտտում Հարսը Քե Հոգնոր: Մուբադենը է ական, ե, որ բարոյականուխյունից վեր կան բնական, բնազդայինմղումներ,որոնքզորավորեն, դրանքինքնագաստատման Քն /«....Անտսունի պես այդպես չորս ուռի վրա ելնելու, այրից գրաեորուժներ մերգլուխների Հանելու էինք...»՛

ար

պարգիամ կարա գոված, դա

չի կաբելի ասել, որ Բայց

են, զգացողություններըզուտ կենդանական այն վերաճում է Հոտակ նպատակի:Այս սիրոպատմությանմեջ կիեր դերաՀամաի ձեռնարկումներումՌոստոմի զանցումէ տղամարդուն: Ինչո՞ւ: Բոլոր մեֆ տեսնելու վաբբքաղիծը, է Հարցերը բնակածոառաֆաղիր լայն կալների բեն ամեն հնչ կչոծլու, Հեռուն տեսնելու նարասուսկը, ինչը չենք Կարող ասել հհ կանանց է. Ռոստոմբգնածատականները Համապատասխանում կեռջ մասին, խոսք զրույցին, նրանց էությանը: «կին է, խործում է Ռոստոմբ,- Հոզ«Ք դեաավան-էայրձնապիրական էր, նքը գուռ կողմը: գաղանի-անՀառկանալի եզբն էր բչվում...» /24 : Սա Հատակորենսաշմանագծում է տղամարդուն ճ նկնոջր՝ իբննց եներքըն այդ

ու

-

իրձն անչառկահալի

«ոարը Թերեսմիայնմենք Հակումննրով: ՌոստոմըՀասաքակական չաչերով տարված ն զրանց օգնուէին, ոչ ոք այստեղ օտարություն չեր քաչուժ, անցել /246՛: ժամանակներ» ընկել էինք նոր թյամբ ինչ-որ կերպիր փառասիրությանծարավըմեղմող անՀառականություն ԻՋ ռի մեր Հին ժամանակներից անպատասՀանուր Այո Համբելլ ե, իսկ կինը, որքան Հեարավորէ այստեղա̀մուսնու ոչ մեկիենէլ չէ: Ամեն ինչը բոլորիննչ առջն սնփականառավիկապերից է ամեն մարդ առսոֆնորդվում բարոյական լությունե բեղզծելու նիրեն Հակադակոթըկնոջր պախարավելու քառսում ճճոնարկում- խանատվության ների մքջ է, ժանավանղոր Քնքը չբեր է, իսկ Էլան երեխաներուհի: «Տեսնես լուծվածբնազղ-զգացոզություններով: որ հե Հայանված ույս «միամտությունը». դժանոցում որ մեռնում են ռերերի՞ն ալիս, Թե էղպես թաբուն նորիսամմանագծին էլ ՀուղաՀել Ռոշնրան է ինքն իրենով,իրապես փորում Բ»./2427 մում է քաքուցյալ ուժը ն բավարարված ուժեղի Խկատմամբ: է տալիս առավել Իսկ Խանե խոսբբ վերաբերում է օիրունԹ̀եկուց հ դրա ճճջ գծրակչիո, տոմբն, առավելություն խարդչավրան զոժՀաչբի լիությունը» ուժն ունի մեկ այլ գնրազանցություն. է մարմնականը, այստեղ կինըԻ̀լյան,«դառնումթ է ավեչի բանական,ջան Այգինքնաբավ ժամանակի մեֆ անպատասխանատու վյալ դեպքում՝ տղամարդի, հի ողջամիտ է ու Հնռատնս, Ռոստոմի: Վերջինս, է, էնչը չունի քաղաքակրթության Ուրեմն որինշիչ է թվում հղածը: պարզապեսչի կարողանում Հասկանալկամ «րնդունել» մատնաչափիվկը, բթացիած բանականությունը զգացմունքները Հիմքում է ք մեղկ ռրին սիրո մեֆ,իոկ կինը, որ չատ դեպքերում չի սիրում տրամաբանել,բանականուհչխանությունհը ն. Հարատությունը, Հարկէ ավելացնել պածանչը: ցանկություն Քյ"-եիջ ախ մԱ անբչի Հասվագուժ: կյանքովապբթելու դողությամբ Հարաիչխանատենչություն, Գիննանկեղծէ սեփականարարբնքրումու պատրաստ է ոչ թն քաջուն, Այ. Հիմնականարատների դեժ ծն ուղղված վարքագիծ, ապիելու Բոլորի աչքից Հեռու ճաչուկծլ անպատասխանատու Ցանկալին,այլ բոլորին ի տես սիրած տղադիզում, տության Ճնռնարկումները: ժարգուն պարգննլ զավակ`առանցծածուկ Հանդիպումների:Եե Ռոստոմի Ռոստոժ-Սարզօչան-Մամիկոնյանի իրասեփական է անժառանգ տղամարդուՀամարզավակունենալուց վեր բան չկա, ալսուքանԷՔ իւ անաւթյուն ունեցողն ընդլայնում բացառապես եթե սածմանները, Հողսի սեփական երկրի դերձ նրան ավելի չատ անչանգստացնումէ միջավայրում շփական բարոտերը՝ սածմանենրը,ապա վուեջի Թալանում ունեցվածքը ճանրային մական նկարագրի Հարցը, շա ավելի Հեղինակության խնդիր է: Մուրաղենջ իչիանությունունեցողը Հնտնողականորձն ցանկություն տերըգողանալու քրկրի ազա Փարարչի մտածում ձարգանքի մասին, նրա ինքնաշաստատմանմղումներն Հարստության, է ի չա« սեփական ուննցողնանպատասխանանե՝ ի Հակադրություն ավելի կենսաբանական Ռոստոմը,որի մլումենրե ավելի անի, անի որ այն իրենն է, ելքնիշխանությու այդ միջավայրի Հետաբրբրում ռոցիալականբեույթ ունեն, նրան առւանմեասպիս երանչեն էլ գրավում հն փառասիրականտու է միջավայրի Հանդեպ, չ ձրնթացս տերը ապա ծիկրի ականչ նկրտումնհիր.«Գիտե՞սնչ փառք է՝ որ ծամատարած գողության ու մյուսի իրականումժողովրդի վերաբերմունքը, ինչ է մարդկանց Ռոստոմ լսել անձիաժեչտ մեջ երուն Մամիկոնյանը սպիտակձիու վրա մենակկանգնածէ» /238:: կախումժողովրդիխոսք զրույցին. /(«Հետո՞, ձարցրինք,- ժողովուրդն ձն ասում ն խոսում,ինչպես են մոածում փոքրՀայրենիքըպաշտպանելուբացածայտ սնում են ժաէ ցանկություններ: Եթե մի Ցանկությունը երա փառասիրական է: է Ռոստոմը, իչիչանասննչությունն մանակ ցարի օրոք, անտառըպլածվելէ ինչո որի ղեմ ծառանում Հարկն է այն ժամանակից այբատոր, Առաջին ես են զղացում նծրկա է Հասել Հզոր կաղնին, անտառիտերըբնի վերենձրուժ գրել է անվան Բնությունիցստացած որակները,որոնք թերարժեքության են Գատածշակա Հետո ուժով: իսկ դրանից հչխնության էլ թր եվա սնդբեատառը, ազգանվան օկգբնատառեին իոջնում մարդու մեչ, փոխլրազվում Նեղվածք կրողի ննաբագրով: է գրել Ռոստոմ Մամիկոնյանը, է ապա այժմ հոր տառեր չեն ավելացվելու,Հսվաս կսվում բչխանությունը չէ, ոբ կինովիպակն Հորը աճենաղոր պստլիկ իր են աղջնակն կաղնիե դինամիտովարմատախիլ մական չքեզ բնակարանում անում... Այս քացամայտ ադրքՓաղաքիՀարումտոռ, Թոստոմ մամիկոնյադեմ է սիայի դեմ կանգնելըՀամարձակություն է պածանջում: ձրազ էր պատմում: Այդ քրազիիրականացման են: ՉՓարզգվում է, որ ավելի ու Քացածայտված աբժատննին Խորե անտեսանելի զինված թյնամու դեմ նի զեյբույթը: Բայց այս սամենի դավադրությունը, է, ծնունդ ժելն թելու հախապայմանենրից ավերակող ոթ լվ կանգնելու, Ընթացքը վճռականցանկությունը եքա Հոկասեցնելու իչխանատենչությունը, Ափանլավան Հեւոււանքով: կործանման գին լցնում են Հորոթուխյաւմբ: Դինամիտի Հասարակական (էնսաձների Հայտնաբերումի Ռոստոմին վճրչառել կենսագործունեությունն հականՀաղթանակէ թվում: որն իր միֆիցդուր» է բերում սեփական Համայնքը, տմենսունձ նան էր Նա ապրում է ղեկավար ինջն իր Համարսածձմասնածբարձք սհւիսկան՝ Հիժնական չաբարոյական վրա նչանակճետ ավերակների փանիչներով,աչխարձըգնում է իի ճամփով,Ռոստոմը կործանումից Հեգսաքաչը,ապա Համայնքի փորձումէ պարտադրել է: ն ոչ Համայնքի Հզորացումն հր ապրելուիր սկզբունքները: հպատակն են, Սրբա վուժ է մի նոր «ղեկավար»: Քանի ոի Ծմակուտի սբված հրականությունն այլ Տ, մարդիկդառնում ն. կամ նրանցդարգրելեն անծայՌոստոմիներբին զգազողությունները Հեռատես: Տեքացողխիզէ շրֆաձայաց Ձենիք: Գուցեենթադրելնն, ռի նման ձնռվավելիՀեչտ է կառավարելամբոխին: դարձրել վիճակընրան անպաչտպան աԱ օտարի Հովերիդեմ: եբրա փոխել4 բնույթր. «Այգ՝ փոքրՀայրենիքի,փոքրՀայրենիքում մարժամանակը ճըմշտւսպեսնրան արթուն է պագում նրա վազվաօրր. ժողովուրդը:տնաքար ղու ազատությանն օտար վայրերումարդու անազատության ժամանակներն միայնանտառը չէ, յլ Հայրենիբը, ու

անած-

՝

ու

-

ու

ու

ճչմարտությունը, Մթփական

-

ու

ուրիչ է՞նչ խոսում»:

առա-

ու

"

ղեկավարը ապածովոզ ուժերը` ու

ու

ա

խնդիրն անտառից իայւթդգողացողներով չի մաճմանափակվում Խուքի մարգկայինբարոյական 4, ռի Հոչուռված արժնքների մասին մարմինը լու Համարուրիչ սպեղանի չունի բազի նքրունակուժե արբնացնելուը, ոնփա,

փորա

կան դերթնրըլ հղելուց: Սա է պատճառը,որ Ռոստռ մին ցավ նն պատճառում արնիջխանժված լոտը, ե՛ ավերակված է՛ ֆերմաները, անածը է Հանքարծակի սիրուց խելագարված ե՛ վորված բունքները, պլարմանուծին, ք մարդկայիննկարագիրը կորցրածղեկավարները:

.՛ ,

,

ու

Տ

Հա

ությա

ում

Է Ռո

մ

մեարածնի

են՝

Հ

ն

հնդհել

Հակադրությունսե փական իրավունքները դիմացինիՀամար

սածմանափավելու ֆանքենրի: Ռռստոմի բձ:

նչա

Հնռուներիցայստեղ` կենդանիբնության ափէրակ զարժածՓմրՍանքի ոլոր» է նէրխուժում կուչտ ապրած,բթացած զգացողություն բով Հաղեջածմարդկանց բանակը.միացյալ տնտեսությունների Հարբեցող ն Հայսես կոչվածղդնեկավարբ» դենավարր: Ավերանվաֆ անտառապետության գշուղբ, Թուլացած, գրերն ողպառված ուժնրով է ձն քբ Հայրենի տուեր, են միայնծիչողությունենին նրանց կապումձիերին մեկ էլ մեռնելուց առաջայնտեղթաղվելու ցանկությունը:Իրենցկյանքնապբած, իրենց տունը Ցթհլու մեջ անկարող որ անցյալից ծերունիներ, մնապած են այլն անջաղզորդ նոր ժամանակի ավեբածությանը, "Բ որ բաց, անպաշտպան Աիզունքովծե կանհդեած ո «որուէբ ը գրողների առջե: երանց է բավ, Փարումայ գրավում ավբ Բու են որ տնսնում զետափումքբարմրացող Ա Քեծրը կարգավորոլվիթխարիկնոջ Հմայբեծրիմեչ: նորերն են ,

ու

Գույ

Տանն,Արնի Նրա ու

ր Հիշճցնում, մորոմր Տրժխանձը, «ԱՅԲրավա "բյու ԱորՔ»կ Տաոանկարը, աեիատա դժվարանում Հասկանալ Ռոսթտոմբ զմասն խոսքերի նթաց զիավում խաղերը»,Հնոնեառեսդժվարէ հրավոջիությունը, անգամից, մեկանդասվա զայրույթվ խոսքովնրանցԴարի բերելը. Խլ-

առա,

ու

են

Համարտնական ծանր, ամենօ .

,

Կօտար ու

րրա

իս ե

թեր

Էն

բա

պետք, կենդանիօրինակ,որ իր

մոչոբյալներին: ՀոլՑիտի մաշի հ Սաթնոռյանն դժբախոությունների պատճառը

մ

որ

այս

,

է

տեսնում

արդկային բարոյականության անկումի, մարդու

խեղմանմեֆ ներաչխարծի Հետմաբաի նա մարգու1 մաիդկության տեսնում փրկությունը է վերստին մարդու մեջ նրա բարոյական Հողում ծավալվող նկարագրի: աաթարումը Հարկ է «կասեցնել»: Եթե

չարության արմատի ճարոյականուլթյան ոլորտում է, Հարկէ փնտրելայստեղ: Աարգու փրկությունը Հոգուց:

ապա փրկությանարմատը ես հէ ր սից է գա. ն ծ

18մ բին ՆՔ աան եւ" չարունակում ապրել: Գ աոզված ձանգամանքենրից, ալի դարձնելու հպատակով (երում է ճանժառանդ» Աածլիթն Ռոստոմը կերազածայա նրքլխաչունի, Հետնարար «խիզճ» չիի ՄիֆավայՊարը, արտաքինխստության,սաիթքբնավորության տակբավ լիս,

բ

երս,

րորբ, անվախ

։

Այս գաղափարիկրոզը Ռոստոժն է: այնուամննայնիվ մարդու մեջ հղած բաեն

Ֆա

րայ

բը

որ

է

գրա

Համարէլ էղ

Ասէ

ե

ունննա:

մրա

տեսնել.«Դու հրնխաչունես,

է

հա»

72487:

ան աջն: գանում թադրվել Ֆ. Ն բ

Արա Հւ

Հոու

ի (ալոււը Ռոստոմը որնք չափովէի կապվում

մակերեսայինայս

ւ

.

է Կ»

եղի7

վերջին Հաշվ" միջոցնակնչայտ, ն նրա էության միքո մասին պատկերացումների նա

էե է էնչաես չզատկերացումներին, միֆական Այս Մ Տերբ: ինչպես առասպելական ռանգ» մնբ ել

է:

Մյ «անմա միայնակ արթ որո յութ ուներ: արբ քրբճք չի բճրումովՌոստոմիՀոգում տափանված »"»աանհրի ռիրուց

Բողոքն, ատեղծումՀայրննիթը: ղվուիյունն Ի ուքոոուժն ի մերբո ղթ է: ատոմիզայրույթի տնական ար է, զլանա թոն աան Ն Հ եջ իրավունքներըՖածնգրի Հաշվին քայնողննրն ի չան

մը

ե

բան չի ուզում

:

չէ,

ն

չուղեցը`մեր սեփականըունննունք, "նատված մենք էլա է մեր ներսը, ռի

իր"Է

չցինլ

առատ-աւատ

մեն

ու

Հ

բայց չունուգնլի գւլ/

քա

Բ անոոն

ենք» /281/ ծախսում է կյանքի ճանապարծին: Ո՞րնէ այն չափանիչը,օրովմարդուղղորդվում ջում, 1 «խա' աղ մարդը ճի՞չտ գործում, անալխալ է` ԴԻ ծն ոբոչու ա է անկեղծլինել, թե դնում ինքնախաբեության է ումա յ. Հով: եթէ անգամ միոջը կարո է «ճամոզել» արարքի, ուղղոթյեէ երան` տ անջում մճջ, միննույնէ` խիղճը տնականորնն ՛ ռւ, :

իվ Հանդեպ

ԷԻՆ ԵՐ,

է

՞

ոչում

է,

Հ է քյան, ԷՎ ւ: անկացածաիարք. մտածողությ ԵՇէազար»: հար արում "փ: մա ն Աո 4 լոտ տեսանելի «բրենքներ բարոյական գործագցո Հնտնապես Հասանելիէ յուրաքանչյուրին: է, ութ27 միջ, իկ եր արամշաեկության վերադառնալ բնական . դեպքում 28ենթարկվելբր էության մեջ ես ,

:

Ը

ի

"

ամեն

որ

"

կարող ազատործն գվարազգբին՝ չառիանիչին: եղածբարձրագույն

ա

է

դաղափարը ե' կատարելագործման Քարոյուկան «Տերը». ողի ական Հերոսիխոծերի,ապրումների, Թագիտակց խնգերնԷ ն կենտիոնական կա

զսպանակը: Հիմնական տեզաչարժծրի

հո

դրույթը

ախ լավը,քան լայ- տոլոտոյական կարող է չրնելավելի է «Տերը» վիպակիմեչ մբանդաՀմեջ վերաիմաստավորվել

Մա

Հաս կանության միչոցներով: դեզարվեստական մեյն ուրույն կամայդպիսին չնչու լավբ մ.խղճի ամա սնվական րոյնննրդաչն ախ դարծնել րին գազափարնձրը՝ Խն ԿԱՆ սիրո, ճշմարտության ՞

Համար: բ նա

Ֆաղլու

անի մարդը

եչ

դառնալ

ո

ՐՎ

է

ոնբարության,

ողջ

Հասարակուլմ)

Հայն

ծերու: Մաթեւոսյանի

այոԷԸարՀալ է Հնարավոր թայն Աաընթացքը: է Աթ բնական տարածում նրա Հերոսի պածպանելգոյակցության ջավոլին եղածը, Համար Ճեռք բերելուն, այնքան նրբնիցն չիղածր ոով Տակ լավի հր ածրունդե Նռր վերաբերում: մչակվածը կորցնելուն աե րիո ի ազրբկումները, ինք սեփական ջանքը լալի «րինակով, չունի, Ռոստոմիճիգն կն

Փւիւն

ւռ

,

այլ

ոչ

Ր

.

'

ղոր

է

ու

ու

գոյությանխաթարվածընթացքըբնաճանապարով էնջն բրեն վերաձակելու

կյանքն Ռոստոմի ճանապարծին Ա եջնաղիրատտելծման Հպարտության գուրգուրանքի դարձել «անսովորՖ` Հակատաղիրը մի իի ամառություննէ, վերընթաց է «ձիավոր Հանել պատկերը Կանա ԲարձԽԱ աաատապածի

կան ու

անն

գցելն

Հունք մեջ

ԴՐԻԸ

ետե

է:

ու

են

Հ

որ

րությանը»:

նա

այլնա Փամոզվածէ,

Փատածական չէ.

չպիտի զիչ:

որ ալդ

Խվաճվածբարձունքըմիֆավայրբ

Է Վեր)ո վերջում,երբ ղեկավարությունն որինՀանձնել դաղվխոկին, | անտառի ւզածպանու-

Քբչ ոոջավում է նրանից,

որ

է Քյունը, դիմում որպես «Ռոսռոմի», այնքան պածշի«ձիավոր բարձրության» Շասցրած աջխաւտանքիվարկը: Հերուի հեպատակըսերն ու մարդկային կաիեկգանքը«անասնականյոթ կավի տակ պածաֆ» ձառտամոութ ժամանակակցի էության խորքերիցլույս ըրած ժանգն Հ Հանելե ծլ1 էմարդ1 է: նոր ժամանակների ակ բ Դ էլ չ ւ Փարկ4 մաքրել այն ինչպես անփական,այնպեսլ են

է: Ա

«րարՄ

ն ոքՐ

նամա

աաա Աոա ոտա Հաա

Աու

մեծ

ու

ազդեցիկանտառա-

ագԲ4 ։

ո

ճրակա խնդիրիէ երիտասա, ր

հկող

երի

սերուհլը:

ոո։Ը անփոեա բելիավ- Թեն տի ի որ է բարձել ծ . -

ինչ անցյալ

.

եռն

Դ

ր

Ե Նրանք ծն վաղվա է ե Ի տառա բոմ թԴ սծրեդիմիչոցով: դ կատարվելու ԱՀա այս դիտակցությամբ է Ռոստոմը նւսյում, խրախուսում, գուրգուՒբՐ: "ԻԴ

առա

բում,

նակն

ապա

ո

ավարտը,որքան էլ Փատումի

զայրանում նրանց վրա:

դրա-

լավատեսական միայն Հայացթից բնույթունի:Առաջին մատիձ, այսուծանդծրժ

ինչ, նրանքիմաստավորումէն իրենց տեսածն լսածը, իրննց ապրաձ ծեռյլենիի,աոժտերի որոպերիտնազն են անում, կյանբը: Իրենց մեծերի` ամքն ինչ նրանց Համարծիծաղելի էր` Ռոստոմի սկզբունքն Հովմի, «իվաններա քրոջ թվում դությունե ծերությունը, վեշությունի ու նվատությունը, ռարծրի արգա» կոչվածիապիկարությունը, չխղճացին ամեն

ու

ու

ու

ու

: 1լո1Դ քարագրումյունը, թուրքի

խորան կույ:

արան անրԱԻ պ մ Մո ո չ մէֆ կենդանի«Թատրոնի» Համակրանքկա ր Ռոստոմի արձամեչնե ներքին ա

Գ

է

։

մ

ք

մ

դոգաե՛ր «արձանի «Հոչաջեոգ զոչվածի Հորն Տանգո գայթակղզի աջով, Եո"18 Հացի եր" անմա ադՐՑ Հ-ի լ". ութում թր ձր» Բղ""ՎԸ արաոգար գնաց» ա՛ Բարտ մառ ԱոաաՐՏԻ է ումեն ատե, փո է «եշչ է ւ երէ գբում իա րի փար Քի, վիսծքիմեջ վանող բան նկա, ՞«

չես

այնպես

գողագա

ամար

զգ

ո

հր

այգու

ատան

՛

ազան

այ

որ

դ

իրենց

ողո

Քիվի

բ

Հեւոնապես նայում

ծով»: երանքՀեռացան

»

բ

մ

խր

Մէ

ռղովիգ

ե

ունք

տախպեիր

,

Իթ

«աչեամանքով ու Վրդե թոՔնք մնՄոն Քա ծն

Մյ. առած Բուք օգնական թմորանում ք չանեմ ք Ի - Ամ» 1 Է Հը, :.-Ֆ պայծ

ու

ԲԷ

ն

Ա

կասկա նցին «րոէ

՞

:

| :

Է. ' :

4 կյանքի (ժառ: ամբողվանում

է կանխորոչում տքսանելիաչխարՎերջինՀաշվով բարոյականություն Հանվում է բացա՞ջ խոսքի ինթացթը: Բայց ա րդյո զաիդացման փ ռապեսբարության,սիրո, միասնությանընեոր- եմ արդյո ՞ք չատ մեծ ցանկու-

միտումը

թյանդեպքում անգամ ցաքուցիիվ, այնտեղիցայստեղից Գավաքված երեխաեթե ա այդ խումբը, ներիօգեությամբԿնարավորէ խումի-Հաժայնք պանղծել: 12 տարեկանմազերը ապա այն կայացել է ներքին օիննքներիՀամաժայն, ում ւէ Սամն ֆ է, է անում ւի, քոն ԲԽոր «փրություն ալջնակն կպքապած ծման , նրա աղջնակըերանց է բոլորի վր, խումբե ամոթ ապածովվ տարածել գսաքաչն է, նրանը ընտրհլ են իրենց առաֆնոթդին:եթե այդ խումբ-Շամայնջըիդեալականն է ու լավը, իսկ դրանց նախորդենրըեղել ճն բարեմիտ մարդիկ,ապա ինչո՞ւ Է կյանքը, իրականությունն այդքան վատ, ինչո՞ւ է կոիՀոգու մեջ պիտիփնտրել ինչպես ծանվելնրբեմեի զրեղուն կյանքը: օմնրադարձի»ճամփան,այնպես էլ դեպիանկում տանող արածները:Մարդու Հարբ: մէ է 4 ոչ միայն ե, այլի.ե. չարը միայնբարին, «իրով, բարությամբ են կարԲոլորնրանք, ովքէր մարդասիրությամբ, ն Լե հբենց չի նշանակում, աչխարծի էբճնց Հարարբերությունները, լավորում բյա ինջնածակումնէ կաչուխյան մեչ չարության զգացումը: չ պանբումէ չաբի՝ւննե պածիմադ մնալու անՀրաժեչտությունը ծառացած է յուրաբանչյուիի առն: Այստեղբացառություններ չկան: երանք, ովբեր իրեն կյանքով վճարեցինպատերազմիդայտում, Նույնիսկ այն«սրբինիր»չէին, որոնք մասինխոսում են մարդիկ: «Չոչվեցին սրբազան»: կյսինջն՝երբ այլես չկային, նրանքգարման«սրբեր», մարդնիրականումչի կարողսուրբ լինել, քանի որ «ոչինչ մարդկային խորթչէ ծրա Համար»: Այդ Քվում ե Հուչանի«բարձր ոբի ժասինմԺիբարոյականախպերը». Ռոստոմը, չավայրնստեղծել է իր լեգենդը. «Էզ ոբ ուբիչի Շարաներինդեզի տակ էիր ջաչում....Ֆ: Բարոյականայն «խաթարումը», որ ունեցել է Ռոստոմի,թեն փիբազատիություն-ինքնարդարացումն ունի, կինի չբեր է, ինքն իր տեսակբչարունակելու ներքին անծրաժեչտություն է զգում, այսուծանդերձ Հնհիոսի փոլմիցՀաճախ է Հիչվում զսպվածությամբու ներքին ամոթով: նրա ՀակածառախԼ2Դ այս եղելություեր «Խոլքում»անլաթատծլի Ռոստոմի ռակորդները աչքը, այլ ինչպես է, որ ինքը բարձրբաներիցէ խոսում, րայց տես որ իբ Ամձն անամ այս եղելությունը պարագայումբացառություններ է անում: նրանկալկանդուլՀիմնականկռվանն է. Մուրադենց ելյայից նրա մեչ միայն ծանըՀուչքր էին մնացել:

էլ խմբի «էրն է,

ու թները

Մարգու

՝

-

օ

Էրե, Հանրեպ ագիր անգելծ բարձը ության

արմաժոր

Ժ

Հո

ՄԸ

ն.

է

ժեջձլձաղելինհսնել: ք որ աեր ունի: իր Սաս Ֆանրը դրամաէ զուտ անձատի Ճակատագրի առումով, բայցեւ լավատեսական մեզանից անկախ,Հիմա-Հիմազարթնում էր, երեխա«Ռոստոմի մեր մեջ, է ՀանՀայւոությունիզ» դեպի ակունքները, դեւի ժոդովուրգըեկող երեխաների սէբութունն առՀասարակ մարդառիբությունը մեր մեջ ուրեմն արմատաերթով: նրանքբնազդով զդում քն, Թե ով է տերը ն կասկածիցվեր է, որ նրանք /2497: կալածչէին... մեր զայքույթն քարկոծումը սակայն խանգարնցին» մառանգնելուծն Ռոստոմի վարքը,նրա ապբելու ակզբունքներիմեֆ ն Որքան է է բնքեավերաՀակման տառապանքը որքան ջէչ՝ դբա արդյուհէ/ւս7 Անչուչտ,

դաւ

է,

բայց

է հրեույթի դժվար

ու

ու

Վիպակիվերջաբանըխործրդանչական իմաստ ունի: Սաթնասյաւնը կույց որ ժողովրղիբարոյականությամբ առաֆնորդվելըոչ այնքան բարոտանում Ճանաէ իեքնակատարելագործման է, բեչըմարդուն վական Խնդիր պարձավ,որքան ճշմարտությանը,բարուն Հասնելու ճանապարծ,ոբի ժե) Հ տալիշ,

ջում մարդումեջ 4եավորածորակները:Այսուշանղդերժ Հարկ է սրածելիր ի«վ

օԿանդձած լավի «բինուկ: որոլես կերպարբ՝ ենթաւիռակցավբանի ձեբոսը ծաճախ 4 Հայտնվում Մաթեոոյանի Ա

ասծմանադծին,դժվարությամբ է կարողանումիչխել իր վրա` են դրա ծամար, գործի հն դրել ն «բարձր» դիտակջության դասարանցիներին չորբորդնեորեէ մեկին վնաս չտալու Համար: Զայրույթի պածին Հասնում է ն մարդասյոլթերորդցիներին:նրանցՀամար վեցերորդցինքրին, բին,Հինգերորգցիներին, պահության եզրագծին, բայց չե կորցնում ինքնատիրապետումը.«Ինքնծրս արդենտղամարդքն, բանի որ այլ էլք չկա: Ճեղբելով4յունը` այս էրեխաներն այդպեւ նա մեզ վիա խելագարի տպավորություն անելով, մեր վարքը մերժելով չի Հիչուժ որեէ բողոք կամ առնից չաՀել գայլի պես զնում է Ռռտտոմբ, « Խոմեզ վրա` մենք չկարենալովիչխել սոուս ցինք. Խոնարծվեցինք ամեն էլ ոնրն է, Հիչում է միայնխոտիխչչոցի. «լոումեկներ հծուան Ֆորից փրկել մեզ ձեք որ մարդասպանությունիը հապես մինչն գետինչիռրգակալ ու տառապանք.օրիորդ վարիչուշին դալիս էթ չարքի կողթից` բարձած տեղաչորիցչեր Հանել» /275): առաչ էր ընկնում, ետ էր բնկնում, մենք տառապում էինք յուձինքաչելով, ենք ճ այլոց Հողիներում. /2577ծույեր`չարությանոբմբ.մենք եսնում ճբ են հի իրենք չեն էն ավանները արբել ուրախացել անամոթեերը «Բիերանբաց ապրում են նրանով ննրդաչն, իշկ Խճլագարը,խարոառակվողը,խելագարիխեղճ ամուսինը,խայտառակվողիէկիխոչընգոււներիի Հայտ գալուն պես,լարում հն իրենց ուժերը: Սա իբականուեր...» /2407: թյուն է, որոծղ Համայնքայինկէնսաձներնիրենցմէջ նն ներառում ն կենգաէ Ռոռտոմիներաչխարձում: նա չարություԱյս ամենն իմաստավորվում գրեթն անծնարինէ: ԱՂ տարբ հականալլխարձը,ինչն այլ պարագաներում է ն Հարազատմարդկանցք̀րոջ տղայի, նույնիսկ երկար տարիեր տեսնում լինելու ոլորաննրի միջե յուբաՀատուկգորովանքկա, մեկը մյուսին օգտակար Հիվանդ կնոջ էության մեջ, ոբ կորցնելովինքնատիրապետումը, ենրի բնկճրոչ` պատիաստակամություն: դեոջ վրա ծ արձակումչանը: առավ ու խելագարվեց,կոլխողային գոմում խոտի Հոն «....Տավարը սովորականընքայցն է դառնում կյանքի«Ֆորմա», ն րա դեմ Ամաովորի ամբողջնախրի բղավոցից գոմն ուղղակի դզրդում ու ցնցվում էր, իսկ ցուլբ է ուղղվածմաթնույանականծանրանիստ խոսքը: հկել Հենը չալակենրի մջջից խոտ էր ուտում, ն բոլորը երանության մեֆ էրն, կարեոր խնդիրչրողի ոթհղծագործության մեֆծավալվող էլ Այստեղից որ ասում ենք նրանք սիբուծիներ էին, ցուլը կազծես նրանց եինխան էր, ու այում է բարոյականանկներից մեկը. բնդճանուր կանենիցչեղումբ բացաւն ածա այղ ծրանությունն ենք Հիշում» 2258.2597: ման տարածքնավելի կարգից շեղման պառխորությունը: Գեղարվեստական բարոյականության Այս կանայք ու երեխաներնեն ժաժանակի է տալիս, Թէ ինչպես չի կարելի ապրել, քանի որ նման մություն է. որը ցույց ռապանքի որ լԹիզ թիզ իրենց են մոտեցնումապրելու Հույսը: կ րողենրը, Դժվարներկան Համադրվում է փափաընթացքը կործանումների է տանում: Դեռ ձորում, մեծ զառիվերըելնելուց առաջ «Վերի մեջ նատոտել էին չունչ գելի ժամանակներիկամ մարդկանցբարոյական նկարագրին,որպեսզի«փառնվլու,չալակներըկոնակներիցչէին Հանել», Հանեին,ո՞վէր օգնելու չալաՀայս դառնա կորուստներիողիխորությունը: կլ նորիցկոնակինառնելու, չէ՞ որ բոլորն են չալակտարներ,ապինլու միածա«նորման»,որից կատարվումէ չեղումը,մի Զեխովյանպատմվածքներում մուռ կամբբ նրանց դարձնում է Հավասար միասնական ընտանիքիանդամ, արարքը, բայց 8Ժչչ տեսականըմբոնելիէ. «Բոլորսդիտենք,ինչ է անպատիվ որտեղամեն մեկենաչխատում է ու տառապումիի ուժերի չափով, բանի որ պատիվը մենք չգիենք»,- ասում էր Ձեխովը: ապրելուայլ Վե. նրտնց Համար գոյություն չունի: 12՝ է ԺԴ Սաթեոսյանի չի ԱՀա սթանդ ապրելու կերպի կիովն է Ռոռստումբ, պատճառով պատիվը. ինչ էլ եերորին տնականորեն Հերոսները կայի չելումբ նրանք մչտասես ծամաղրում են անցյալին. նրանք ապրիորիանձանգաումցնում է մատաղ սերնդի բարոյականնկարագրիծարցրը:Այն պիկարգով չնե իմաստավորումմարդկանցվարքագիծը,նրանց վարբի պայմատիազատ, Հպարտմեծանա, նրա միտքն ու Հոգին չպիտի պղտորվենկլանի նավորված է Հարանց վարքով,բացի այդ` նրանջ գործարքի մեջ չեն մտնում ծանրպատկերներով: «պնգոցով» Հիչեցնում է իր մաշ իրենց խզճի բարձրաձայն Հեւ»,ծր մշտապես կտրող

ջեչ

՝

ու

տրտունջ,

ու

թյուն Համար» մեջ, վարիչուծին` բոլորիս բաջանչյուրտ ներժուլված բնությանը, մարդին

ու

ու

երանց

ու

տա-

առ

ու

-

ռին:

Արենպարագայում ՌԹռուռուին մեֆ ունի բարձրբբճիբ ծամարանցյաչի յականության տեր մարդկանցն. նրանց մասինմշտապեսսիրով ծ Հիչում: Հծր"ձմեռվաանուրախ նան «իրծլի պատկերեքըը Դատերազմական ճեռհողականեն դարձնումիր օսկզիունքները ճիգեորաջտպանելու ու

զարն

ն

ւո

Անտառապածը գին Ալբերբտին՝ կաղնուտբ

Ար Հրա,ա երթ բե

աբոդ

երեխաների

Հայա

կչիչեն ողջ կյանքի ընթացքում:

ա Բնա տան

բոնագրւավել

"ւ

վաճառող գողին, նրանք

ծՀան-

1 մանըաակեսղուր,

նղատակեառողջ, ամեն կարգիպայմանականհություններիը վեր Ռոստոժի է, որ մաղը դառնալու է երկրի տերը: կանգնած սերնդի դաստիարակությունն

Հոորաաբ բխեն Անա ագարի,

8 ետեւ» ե իրակա

ինչ կատարվումէ լռության մեջ, ոչ ոք չի տրտնջում, ամքն մեկն Է ՀՅ "Բ ապրել ոմ լարումովփոիձում ուժբբ ժերիվար է թեքնացնել եիկրիբեռը: Փոխադրողեւժը բչվելէ կնդծիքներովՀարուստ Ճիրականու ծամվար, քան Հակասություններ»վ, ճնրոսի նրիխաները:Ձմռան իսկ այստեղ`Թիկունքում, կանայք են պատերազմ: Յլունը»:Ապրծլուանբնական,ազետալքՀակասություններով ծավալվողիաուր «Սոլխոզայի' Հին մմեռանոց, Հին խոտատելեիիցը Մելիբչոնց սին Քենեֆանց ՀասնումՒ2Դ աբսուրդի, բականխաթարումները Հետվարար դրանքհական տավարն»էր, խոտ էր տեղափոխվելու: Քանիռի Հարյուր խեղճուկրակկանայք չեն ե մի կարճ,ինչ-որ լենել վամ այլպիսին են ժամանակավորապես, Ամեն

ու

է:

կարող

լ

թվացյալ ժամանակիմեի,քանի

ծաֆորգ«Վածին» ամեն |եչ տեղեէ ընկեիմիայն Հիչվելու ք ոլրոզես էու ձ. ներկայի անշեթեթությունբ ծանի,մլճավան) Հիչեցեող էրազ: Դիմանալէ պծտքդրա ծանրությանը,բիչ էլ, մբ բիչ էլ Համմարդկանց, նորերի երկրի Հոգսն արդեն ուսած ինրություն նրեխաների աչքից վայր կընկնիվարագույիը, երանքեինույթննրին կնայեն առանցմիԻ կմնա կյանքր բնական կննսաձեննռրդավորվածկապերի. կցնդի հրազը, բով: բարոյականբարձր հկարագթիտեր մարդկանցով: Ամեն դեպքուժ «աբսուրդի Հասնող իրականությունը» մեծ տեղ է գրաԳաբկ բեդուվում պատումում: Հիչյալ կապակցությունը է սլայմանականորեն Մոթնույանի որեէ ձեով չէ առնչվում աբսուրդի եճչգրականությունը գիականությանը. խոսքը տվյալ դեպբում անբնականկենսաձներիըոյնհածավալ հե ԱՀա որոնը փերձումք տարածմաննչ վերաբերում, վերածվել «նոիմայիֆ: Է այս «նքնական կենսամնեիի ծավալումն դառնում անիրական,երազային, դիանք ժողովրդի կողմից երնութական հն թվում: Չատածական չէ, որ պառոումնսկսվում է ճերազի» իրականացմանպաՀանջով: Ձորի դործարանայինկեղտոտ նելվածթ բաղաբի չքեղ բնակարաԵում , ոբ դա նան աղչնակըմանկանձեջիաթերազՀԻ տեսել, բայցսլարզվում նան Հոր տարեկանուռի երազնՀր:Քեսյց"ոմ ճեբիաթ երազե Փարբյուր որ

ու

ու

ու

ու

ու

է ունենում Նույնպիսիզղդացոզություն

կոչվածխեզՀովբտեցիղեկավար

Դա ղեկավար չէր: այլ մուրացկան, որ հկել էջ ՀերՀանդիպելիս: կատակին է ձղլբնդունվածկարգինդեմ է խնդրանքի:տրամախանությանը, թական ամենը թվում է խաբկանքի ու

տում է դառնալ կյանջի նորմա, Ռոստոմինայս Եման. եհբազէ, մեր գործինկացանք,բայց երսզ չէր. իր Թիզուկես «կարծեցինք Հասակն չարժուձնր չառ ուժեղ Հարգելով,ինքը հրեն չւաւհ ուժեղ կարկորել"4-..եկավգեպի մեղ» "360՛: իսկ երբ այնուամենայնիվ ւլարզվում է, ռր անտրամաբանականը «րնդունելի», Հետմասես ե արնձայտ,չո«դառնում»է «տրամաբանական», մեր աչքերի է զայրույթը: ասասԻն չպեսոբ գայլը որս տեանի` յոփելի, մնում ե որպեսզիստխպլված թեկուղ ԻՐ չլլնենը կողքին Թու,վառվեցին,- արծպինը, Շնւացանք» սառլոգի վերպրինք մյուս մի ժ նալ, ավելի մերգործովվայրկյան ու

ու

/385՛-

ինչը է ստեղծվումմեկ այլ իրավիճակում, քրադբություն Նույնոլիսի

(ա-

բարձրակետը:Ռոստոմըպածում-պածբելիէ Համարելնախորդ օրինակների է ամեն ծառ ապագա սերունդեծրիՀամարի,այգ թվում է թուփ պանում Ռոժտոանտառը գողացողիԱ̀լբերտինրնխաների,որոնք ծրեքնեն, իսկ ինքը եա ժողովրդիդոյակցուՀամապետական, մբ «չունի» անդամ մեկը: ԱյսինըՆ՝ է, երս ախմչուծմանկողմնակիցն քյան Համարստիատեգիական Խնդիբիերի ու

է ընչաքաղց նամակին Հակադիվում կեղծ արժեջեքիիի վր: Համայնքը որպես ամբողջություն, է: Եվայս մեծ, ժամանակի մեջ գնացքով բարոյականության, ա ռւսջք է ծառայել է Համար Շարուսոի մլում օտաիի՝«կեղծ ԽիավըՖ: կենդանի մափմին, էշենիցէ վեիջո չուս ռր պարաստ փողի «երկիրն հատահրը, ն `

ու

մեռնում Ու քանի որ ե՛ Ռոստոմրերկիրի պածելու, Ալբերէ կենդանի կյանքը, էլ Սչնամու ձեռը» ւլ: նե անզիջում,բաթումը ամենի Ռոստոմին թվում է անիրական,կյանքը քել է իի Հին կեղեն ու տր հիկիիըթայանելու մղումներիմեֆ Հուոնողական անտառա ծեռացել քաղաք, «Մերձիու ուռնամայերդնդում էր ամայի դատասենչակնե-դաղնում է անխուսաղիելի:Այբնրտրը կացեր բնքով Հարվածումէ են ու ու ն Քայց սզանով էրբում դուներին,լբվաձ դարբնոցում Հին կալերում, դա սարսաղիելի պածին,որին ուչադնաց տեղափոխում Հովի» ճիվանղանոց: ասես "232: կաամեն փորձ ճեթիաթիտղան քարե բաղաքում...Ֆ ինչ չի ավարտվում, է: Սարգասպանության ՀՐջում էր ձեթիաթի այլ միայնոկսվում ն

Բարձիթողի,անտերության մթնոլորտում

ու

այս

երբեմն ձայներեն լսվում, երգքբի ծվեններ, երբեմն դալբոցականՀին զանչ է ղողանջում թվում 3 այս ամեեր` որպես անցյալ, գոյություն չունեցոլ ձինույթ պիտիոի մերժվերՌոստոմի կողմից,բայց այղ ամենն իր մեջ է առնում Հերոսին. դրանք չեն մեռնում հրա ապրումների,ներաչխարձի անձավենրում: անիիականծրեույթներ նն թվում Ռոստոմբնն կողինցը լա՛ Եույնպիսի ձիբակինչետապնդելու պոռոմությունը: Զայրույթն հենրքինխռուվքնիրենց ն նա պաւորաստ Է ստոխ խաբեությունը ճահխքմեջ են առել Ռոստոմին, չու ճանապարծիննույնիսկ մարդ սպանել: Ձին դայթեց, Հեծյալը ցատկել Հայտեվեցտողանիտակ: Քիչ Հեռվում զետավնյա այգին էր դանկքապատը: էր ուռենու ճյուղերը, գետակնէբ.«ինչ-որ Ժայներ բումն տարուբերում Թեթմ. պիտիլինեին», բայց նա ըստ երնույթին ոչինչ չէր շում, այգում վիթխարինինի թերի կանթած նայում էի, ուրեմն «մենք լիովին իրական այե այխարձում էինք, բայց ամեն ինչը մեղ երազինման անիրականէր Թվում»: իսից այստեղ եղած օտարները, որ տանտիրոջ նման թենրբըկանքած,նայում են, անչելթելթհն ն 4գաում նն դառնալ կյանքի չափանիչ,Ռոստոմի պատկերաըմամբ չնն կարող իիականլինել, քանի ճոր դրանք Հերուի` կյանքի մասին ունեցած պատկերապումներիՀեւ որեն կապ, չունեն,դրա ճամարքլ ագ ամենընանան է հբազի: ու

ու

ու

ու

բոնի ուժով պիտիՀնռացնի Ռոսէ, որ «յլ ելջ չկա. ճանապարծից Համոզված մեծանա. «Ուենոբի առաֆ տռմին,որ անտառըթալանելու Հնարավորությունը նմ ծառայությանկանգնել, գանգատվումէ կարծումէ իմ Հաճույքի Համար ո՞իչանորդինկուզենաիրա երկիիըթչնամու ձեռր ծնրը Ալբերտի ձայնը.տա.

ծերինզոռով

եմ

Հասդնում. սիողէ, բերանդ չ խցկում, գե մերժիր. դու

մերժնա

ուրիչ էնքան ցանկավող կատ՞» 367:

է, քանիա/մառանցչողության առլրել ելթը ժարդասոլանությունն Ուրեժն ն այս ամենը ճծնարավոր» չէ, ագա նոր ձետվորվոզ«բարոչականությունը» կյանքի աղտոտումնառաֆ է գնում անթաքույց, բազածալա:Հասարակական չէր կաայս հիկրում գողություն ռե ծթծ երեսուն արչինանոջ Քաղյլերով: 1-18 ցուերեխան,ղազախեցու տարեկան Սարոն1̀ տարվել,միայն Բերբերանց ամեն է անտառում, Ա ծամոողարած բնույթ ստացել. 2: ապա իմա չր կապել էր է՞լ»: «բա նրանթէլ էին մարդ. մենք դուք այլե Հիմա Աչբնրտը«ռրինաչափ»է Համարում ոչ միայն գողությունը, փորձըկամ մարդչասպանությունը: մարդասպանության մղում է վերածվելկյանքի չաիանիչի:- վիԱնբարբոյականությունը ու

սա

պակի չրամատիկ լիցքը ծավալող զոզանակն է: ԱՀա այս «աբսուրգն» մ, որ «չի կարող» իրական լինել: ժողովիդի, Համայնքի, սերունդնեիխչաՀերի պաՀապանը, որ ֆիզիկապես ուժեղ Լ, Խոչորամարմին, դիմ դեաջող չիոանգին ու աննաձանջ, ֆիզիկապեսու Գոգեպես աղճատված, մանրախնդիրու Ֆնել մարչուկի նենց Հարվածիցտապալվել է ե աստիճանաբարուչքի է գալիս «ի-

բոնսնքլծառի ծանը ճիգը որ բիկվեցմիանգամից,այն բանից Շետո, երբ «դոնի անասուն չի` ռր ախչի. կանընածծառ է», ն մենբ, չար բժիչկնառը ու

ն չչնջացինք, «դինամիտով, դինամիտ դբնք ու դինամիատծվ», մեր Հելնանքով, զգացմունքինՀարազատմի միտք էլ բժչկի մյուս խոսքն էր. «Կար ու աճա չկա. անսարանը փոխվեց.գասթվա ծնունդ Հովրտեցին կաօի էնտեղ տանձիչի հղել»: ԱՀ. արա, Ռոտտոմի վանդանոցում: երանց մի բոպե այդպես կանգնածձին, եւո բեկալմամբ, մ եքննաների անտրամաբանական վարորդները ւզայդեպքծրի չզթայում/գոզբՀաղթում է երկիի տիբոֆր,ֆիզիկապեսթույլը տապալումէ մանհավորվեցին, ժեքննաներըԳիմածառը քարչ էին ուսիս»/378/: Է Լը արարքըժ ուժեղին, Այստեղդիտարկումը Հանցագործը արդարացնում ոչ միոյն ուղղակի իմաստ ունի,ոբ րայմանավոր1 Հոսնիրականը դառնում փեչի Խան է հրազի:ԵՎ վերջապեռ` իրական», Հետ. բնությունը վածէ ուրբանիդացիայի Հարձակման էբբէ աո ամճեի Համարընդձամբեդճանուր սոեղի Հանուր եզրածանգում՝իբրն. անինականճրնույթ, վեր Է խոյանում երեխայի, է տալիստեխնիկայի Հովտում ձավաղվողգործարանի,դրա թունավոր ծխի պառավի ու նրա չեղայիԹ̀զուկտիրոջ առջեե այլն, այլե անուցղակի ն Հողեիանակաան Քայց քանիոր սոյնօտար է, զմա: հրազը: եկելէ այնպիսի փադրսիզ այստեղ ենրմուծված, գողացվածփողերովն ուրիչների աշխատանքովմանակ,նիի ավերվում է կենդանք բնությունը- գեղեցկությունը ոչնչողվում ու է, ազջատանում է տեսարանին կամ էլ Հարատանում արչեստական այլանՀետեւապեստեր յունի: Գեղեցիկ կառուցված, բաիձի պատերըոչինչ լեն ներուխումից Հետո,երի չինարարությանմնացորդների Այս ամենի արդյունքում աղթատանում, աղճատվում են հչանակում: դավություններով: դուրս ե մենակշռաբվեն, դուրս կաշվի լուռ Հատակների զանգվածը,կմնան ղուտ մարդումտքերը: տունն Սա վիպակումծավալվողկարնոր Հարցադրուժներից զետափը՝ «իսկը Թցոշկ տիրոջ ծրազ»: իսկ նման նրազբ չի Հա1: Բնությունը«չ որ բատեի, էեչգես չարունակություն չէ ունեցելՀարյուր ոբքանմարդկայինբարոյավան 4: ծղատարեկան նյութական, կեցության Հիմբե ճլառավի այնքան Հոփնրազանքը, ոբ ժամանակին ծքպաձելու, ծրկարել այստել պալատ է լինել, եռբթը պաշուրանծլու Խնգիրը Ռոստոմի ձամար մաբղւկային ծլաբագիիը է է մատնել: բայցժողովուրդնայն Ճարակի Հ սպառում սածելուՀարքէ, ձետնադեսնթազայթույթթԽորքային Նույնճակատագիբն պլատճաուներ ունի. այս մենատանը: արան` «-Մոջ չոնանո՞ւմի փա,- դոռացինը,-լավ ձ՞ջ եսնում, փամեր տեղնէ, էջ ու երեխաների խումբը «Թչնամանքթով տունիմեի տեսարաննէ: Մճր տեսարաննէ, ժեր տնսարանըչի: Մեեքէառեղ կասկածով նայում էբ նրանց,նաբծես Թե կանգ էր առնելու, բայց քայլն արագացրեց»:Նոր տնրերինթվում է, թե գիտիկանգնենք՝օւ էդ տունը պիտիչինի փզասափուսել թաչիր էս երկրից» են հինենց /231: բարձրպարիսպներով ապածովեկլու խաղաղկյանքը, իսկ իրականում նման է բանտի, մինատունը ինչը ուրախություն չի կարողսլատճադել ոչ դրա Ակնչայտէ, որ բնապատկերներըՄաթնոսյանի ստեղծագործությանմեջ ոչ էլ առավել նս ձրկրիտերերին.«Մետաղե տիր»ֆի, բավականաչափ տարբեր նչանակություն են ստանում, բայց դրանք ի վերջո բարձր ճաղերի արանքից են մեկ նպատակի. Ալբծրորի զույգ միտված 4մռքով պարզվածՀացը» ոչ մեկին ետք չէ: Սա Համայնքի բնապատկերը տվյալ Հասարակությանբարոյական անդամ, վերաբերմունքչէ, առավել էս երկրի տիրա)վերաբերմունք չխ սա ձիեակե դրսեռրումնէ: երկիրըզաբունզավթածգողի Հոլլերահություն Եթե մի ամանակռիբելի ծորեղբայրը է, որ չիֆչապատից Հավայավաւն Ցուլի դեմ ծրեխայի Հարգանք է պաշանջում,մինչդեո այն վաստակել ձեւբինՀարմարչափովճիպոտուներ բռֆած,Հիմանորեկներըդրոից այստեղ է ետք, որ 4եոք է բերվում ամենօրյա նան բնրված աչխատանքով, ագրեսիվկենսակերպբարոյականություն են արմասոավոբում, էնքնագբկման, ոչեքնեքնավերաՀակման սոնական մջուժուը «Տերը» վիպակում ներին իմաստայիննչանակություն է ստանում բնանչացնում են ծառքիր, բնաչխարծըորկորըլցնելու մղումով: Այս ամենըգողի պես,քանի որ այնուամենայնիվ,երանցթվում է, Թե լավ բան չեն անում կամ կարը: Սա միայն պայմանավորվածչէ այն Շանգամանքով, որ պատումբկինոէ, ե բնապատկերներիանխուսափելի են: ու վեպակ մաչում են բացսիիտու միամբտտեղացիներից,որոնցձեոթեվ անչրաժելություն Չեյզաժը պարզապես Սաթեոսյանի ձամարբովանդակային Հլ առաջ են տանում իրենց նկրտումները: ունի: նչանակություն գործակցությամբ մ. է որ գրողի ճամարայն ինչպես տեսանելի, պլատճառը, մեջ եղած ներդաչնակության խախտումն ընկալվում է ոիպես այնպեսէլ ճայի Քննության նայինոլատկերների, դույների, ողջ մատերիական բարոյականությանանկումի արտածայտություն: ճոտերի, աջշխարծից ատտալված ժամանակի զղաջողությունների արտաձայտություն է: Այս ամենիամբողջական «Այստեղպիտի Վորլիներ-չկար: կռածեցինք, ընկալուոր աղիյուրի տարել են: ն մով ջ այմանավորվածմաթեույանական ճորակն է վեր Հիավարեցինք, խոսքի առաջին Հերթինբնապառ«րարահոյըէրկարած՝Վինանընդշատ ֆուր էր ւ կերեենրի կենդանբք կամդրանցբելագքը փնտրում, 22437: բետոնիամբարտակին թուջեվափարիչին» չարժումները դեմ/ ընկանք ժամանակի մեչ: դառնում նն միջոց` Քեասպլատկերները առարկայացնումք «անձայրենիըոչմիանհղագիների» ,ամանհակակից աանըսաբոՓաղաքակբթու- երեույթն ամեն թյան բերած ավերածությունենրը բացածայոքյու վիորքուդիձը, «ինչհրենցով» անելուՀողերաՀամար: կենդանի բնությու- մականմոածելակերսպլն նր վերածվում է անկենդան տարածության,Հ....Մենք ուզգակի չէիեր կար»նությամբ ազբծլը կողոպտումէ Շասարավության բարոյական աչխարձը: ու ղանում խուլ լինել տրակտորի եթն մի դեպքում անտառըչնչում է (անաչ խոնավությամբ բույսեբուլդողնիի Հռնդոցի Հանդեպն նույի լինել ու

ու

ու

-

|

ու

ու

ու

ու

բով, առվակըխոխոֆումէ ուրախ կարկաչով,ապա մեծ աշխարձիցառոամնացված ցանկապատիմեջ բանտվածաղբյուրի ձայեր չի լսվուժ, այստեղ պատծն իաստվում հե երութումի,Հակայական գուցե ն անտառի սեղան, ռարժնել վերջին եղջերուն, Հեռվում խմիչքների դարսնիննն. այստեղ մտորացնումեն

իրենց ճարդկությամբ, մարդկանը վարքագծով, Խոսբթով: ԹզուկՔչիանավոին վոն անբարոյւ Է էությամբ ու այդ միջավայրում մենակ չզգայու ներքինմիտումով «Հավասարության» հան է դնում իի ն մնացածներիմիջե: Քիչ չեեն բնանկար-տրամադրությունները, դրանք արտածայտում էն ելեքֆները, ի«4 առանձին Հծերուխ Խերաչխարձի նաեւստեղծված դեպքերում՝ Հասուն տարիքիհոստովին Համբնդձանութ կացությունը: է Արդեն դարգրել Շանլուրժող, այդ ամենին եա (արող է նայել ե Հայբաբաար՝ առանց զայբուԻ թի. «Քացոարերի, աչհան բացատավոբ Թփուռ ոարմոտ ամոթառների, լանֆերի, մինչեԼալվար Բռի ձովի ու Հովըտիցդենը անան մաքուրաբեի աակ հԽլեէլջող մեր Հին, Հազարիդոբնակեցված, մայվածֆհրերի պատկերի առջն.մնր սիրտըբազվեց: Զգապինը, որ անչար, Հաչտ ու Խաղաղլաց ենք լինում, աթտասուքը ցրում է ծերացող ժեր կոպերը ե անքննադատու անչար ենք ընդուքում նակ Հեռու կիրճերում կուտակվող,խԽտատցող, ծավալվող գործարանային "260: ծխիգոյությունը» Քնապատվկերը մեջ կարոզ է դառնալ Մաթնոսյաւնի ուռնղծագործության հ լավատեսական տիաժագրությունների, բեդձահուր առմամբ` Հույսիմետաէ գբոզի բաբոլափիլիսովայական, Փոր:մ... անչուչո,կարված այխարգայացԲայինընկալումներին: փերֆին Հույարբնությունն է: Այն անչարբարությամբ Քր գիեկի (ընդունի անառակ որդուն, էթե փՀարկե,վերջինսվերադառնալու ու

ցանկություն դրսնորի:

։

Հին աչխարծիմիակ ազնիվ կննդանի վնան՝ՌխԽատոմի ժին, տարիներ չարունակծառայելովտիրոջը, ստեղծվածկացության մեջ կարող է դառնալ Հավլլորդ»: Բայցայն երբեք ավելորդչէ Ռոստոմի Համար, ով այնպեսամուր կառչել է երկրի պատմությանի,Հուչերին, ուսինրին չու դաշտերին: Վերջին ապավենը բնությունն է, որի Համարավելորգլնն կարողլինել իր իսկ դոլուանտառուտ Բյան կենդանի4եծթր.«Առատ, մաքուր լույսի առաֆ կկոցվեցինք, ժործրիցդեերհավանած չիռան ռարաձարթում մեր ձիու ընկերոֆբ, սոծաւսնք դլուխը կախ արածում էր, Պրո, աժայի հր միակբնակիչն էր. աֆիխուով, ասբհրի բախտին Հյու, մեր ներկայությանն ահոնդյակ` րածում էր: Սկարողացանք տուլել, լուռ բարձրացրինքժեր Վեռքը... «Հալիվո՞ռոր... դու մեր ֆաճելին ապավենն... ոնց Հանձնում ձեջ` Եկողմայիսինէդպես էլ Սռ ուռանանք, իմացա՞ր»: Մեր եժույգի ականջներըսրել նայում էր: եկավմյուսի սուր, երկար, Հեռավորխրխինջր, ն մենք տեսանք,որ նա փոխեց,դարձյալ փոխեց: Մեր նժույգը ուլ, հերսուժ Վբնջացն ընդառաֆից:«Գնա,- ամացինք.- դու ուժեզ քս, բայց ինքը փորձված է, կենքարկվես», ինքներսչուռ նկանքդեպի գյուղ ու

ուտ

ու

անտառ

/7907:

Վաղվամեջ Հավատով լեցուն բնանլքաթն բխում վ անմիջականորեն քինովիպակիներքին տրամարբանությունից: Որքանէլ Համբնդձանութլինի հարբարոսակահճաիձակումըբնության վրւս,այնուամենայնիվ է, ենթադրելի

ռի

է քաշվելու անդունդի հզբից, նրա փերֆինՀույսր բնությունն

է, է հվել տանիցն Խոդարձիճանապարծըչի զանում, վեբաղարձով

մարդը հտ

նա գութս

կլինի խոչելմարդկություն Հնարավոր բարոյական վերածենչի մասին: միայն

վիպակում կարնոր

են

գործադրումը:

Հողնթանականմիջոցների

ու

հղանակների

«Տերր» մենախոսություն է: Գրողի նպատակնեերիդ մեկի կննտրոնական

ՀերոսիՀոլեկան աչխարձճիբացածայտումիեէ:

վիպակում դժվար է

ցույց

տալ

բնքնանպատակ բնապատկեր կամ

են Ռոստոմի գիտավկերնեույք: Առարկայական պատկերները վերակեր:ովում

ցության,ծիչողությունների, ենըքին խոսքի ձՃամբնդձանուրՀոսքում, դրանք գառնումեն ապրումներիծավալման,նորանործիչողություններիազդակ: ՀոՀերոսիՀողլերանական ըբեդճանուր ուղղվածությունը Հասկանալու

մոբԽիստհարեռըԼ22 գործածվող Քրերը,փոխադբաժիֆոցը` 4ին,ղեեթը,Հո ն են Ըմաւո գուստը այլն: կողժերով Հենց գրբանցով պայմանավորվածՇերոսի ապրումների բնթացքը, վարթագիծը: մտածելակերպը, Ջին, Հրացանը, մեջքը գրկող պատրոնդաչը, որը գնելու, առավել ես կբեյու իրավունքն ու կարողությունն ամեն մեկին չեն տիված,նիան Հողնիաեա մձգաում4 լինել ն. նորենդարձեում են դրության տերը, ավելին` անցյալի՝ պատվության կարողանակապակցել բեկված ճշմարտության երը, որպեսգի Մ: մամանակ, ծբից ոբիգ սգրծած, ձայրաբենուները: սոլիջվող քարավանների ու

ծառելԱնդրանիկ զորավարը: Հ: Հիմա թԵդոլատնման դաման, դառբ սրասոմություն մաբքաուման,

գլուխն այստեղէ անցած, Դա

բունդնհնիր լքում նն այն վայբծըը,ռրտեղիցծառնէլ է երկիրը:Հիչ» է` Ռուտոմեառֆեում ԲուրբիԹշնամիՀի տեսնում, բայց բիկունքին Էլ ժողովուրդ

չկա: Մբոայնակ է, եւո ծնունդով, արյան կանչով անձչայտությունիցներկայի մեջէ Հայտնվելոիպես առաջնորդ,քանի ոի ժողովրդիբնքնապածպանման Քնացզդը ներակաիրիբն ուհի, իսկ Հդրոից» պարտադիվածՀասարակականկարգի երան դարձնում է «ավելորդ». սրանում է Ռոստոմի ողինիզությունը, ձեթն մարդին «գիտակցում» նն նիա ավելորդությունը, աու վերջինս «զգում» է իբ եթե այսօր թոսված ու Թյնամանքովլեցուն երեխաները անչիաժեչտությունը: նն ամեն «մերժում»են ծրկրի տիրոջը, ուրնչ, երանք փաղբՀասկանալու ինչ ե են նբափարթով Հառննոսչափելուահփական բարոյականության մաճժանները, մնդնոա Հերոսընման Համոզվածությունունի: նբա անբաժան բնկերը`ձին, որ կենդանիկյանքի վկան է ներկայի մեֆ, Հթացաննգաղիֆենչսղվարն ու սապուլները /«Ընկծր Ստալինիժամանակ Հագելու Հագիցէլ չի Հանքլ».- Հեղնում է բժիչնր/նրան մչտապեսպաՀում են հրենվերապածված դերի մեջ` ւմեն ինչի պատասխանըտվող, ինքնավոտած "ւ գոռող: Դրանքփոխկապակցված որակներեն, որ առաֆացել,Վեավորվելեն «եֆական գնրազանցությանզգացողությունից: ու

կարողեն Առարկաները

չատ

Հիչողուավելիծավալուն արատմություն -

Ժյուեների պատճառ, դառնալ: Ավերակ մատուռըկարվածէ կրախործրդավոր կենսագրությանը. այստեցէ Հներացուն գւոհլ «Աստծո ծեռւնդ» Քոռութոմին,ռր Գեստռմեծանալուէր ու

դեռ մանուկ Հեռվից Հոու տեսնելու էր Խնժործնու ավերում Փօոար, այլերբացի,չավ Հանված մի ազջիկ-կնոջ»,որ սիրով Թրթիոով եինխային կան չում էր իր մու, իսկ նինխանՀրաժարվում էի, եստ եհրնույթինայգ կինը չատ էի «Շամա դասարանի չուսամուտից հերս էր նայում, աաա խատարարը ուսուցչուծու պածչանիով երեխան դուրս գետը գեպի անծանոթ կինը, Բայց կեռ ձանապարձիըվերադարձավ զայրու մթից խեղդվելով բոնցքեց լուսամուտի փեղկերի ն... ՄաթեոսյանըՀերոսի Գոգերանականապրումները, ԽիրաչխարՀի Փուզախուռվ իրադրությանդրամատիզմըցույց տալու վայրիվերումները, Համարներկայացնումէ ոչ Թե Հույզը կաժ ապրումը, այլ արարքը, արտաջին գոլբծուլությունը, որ ներքին ապրումի, դբենոբում է: միոադրությունների Ընգ Հանուր առմամբ«Տերը» չարք է: եվ քանի որ աչխարձի բացվում է ՀիմնականՀերոսբ Ռոստոմի Հայացքով,ութի Հոգեբանական դիմանկարովճանդես է դալիս միայն այս անձնավոիությունը:Մնացած կերպարներըիմառտավորվում, բազածայտվում են նրա Հայագքով: ԱՀա թե ինչպիսին է նա՝ բնավորության ծավալման ներքին ուղգվածությամբ. «....Ռոստոմն ինքը անտառիմատուռից դտնված անառակության ու

ու

ու

դիմանկարների

ք բազմանալու անարժան: Խնչրենք-թեղդվեպինք-խնդրենք: Ախպէորոուղ ու

փՀարկեախալնր չենք Հորեղբորտղա էլ չենք. մենք ով ենքո̀ր ախպեր կամ Հորեղբոր 222 անտառի «ողալինենք,մենք...ՌԹռստոժն զավակը, կաղնի ծառիցհամելբեկելհնք մատուռ, որ Սարգսանց տանըմեզ Թոզնումչին մեջ նստել Շույա ունենալ,Թե մենք իրենց ախպերն արյունն երեխեքի հնջ` մինչն գետինխորասպնո չնորձակաղլ նենք»/269/: Ս անձոգիմիջավայրումապաստան փնտրողմիյնակ մարդու ցավնէ,

բբ

ու

ու

ու

ու

լավ է զգում կյանքի դգառեությունի,նա մտքք ուժով մերժում է բրեն ՀաՀանուն տարակությանկողմից տիված«քարգավիճակը»՝ ընդձանուիի, Հանուն Համայնքի: Մարդիկիրենց Երջանկությունն ու գոյակցությունն ապածովկսբող են դարձնել միասնական երի միջոցովՀ̀ամերաչխությանմթնոլորկենսաձն տում, միայնակները գժբախտմարդիկ են, առանձնատունը նրւմնց չի փրկելու նարոյական ինքնակործանումից: որ

Այն կերպարները, որոնքներառվումեն Ռոստոմի թեն տնտաղդաչտում, չեն բացվում ինրոիը, Ղրանքպոոմողի ամենատես Հայացթիներքո մւռանում են իրենց բնութագբումգնածշատականները, այսուծանդերձայդ «ոչ ծողենս ստանում նեն քանականբեույթի դիմանկարներիՖ այնպիսիբնութագրում» ծն դնածատականներ, որոնք խոսում դրանց տերերի բնավորությանընդնահուր ուղդվածությանմասին:

վերաբերմունքով,"նռածոցումասին ունեցած պատկերացումներով, կյանքի մեջ ջույց տալ բնավորուէ ստհլեագլործության ոսյանի Դժվար Սաթեն կյամբ: ե դբանը մասին օբյեկտիվ գոյությու հրնույթները` չամբողիաանա որը Թյ»«Ն, ադանց մուրյեկտի է «կառուցել» Անչետաթ կյանքի հղած սլոռոկերացումներով: ն է ճչմախիտուդառնում միասնությունն մուրյեկտի Օբյեկտի ընկալումների: թյանըմոտենալու

ճանապարծ:

դրականության մեջ թեղգլայենց մնեախոսության րական բՖույդրա բնական, միանգամայն իացաՀայտելով սաշմանները, ն

ինչպեսՏոյստոյր

ռուս

ամքնակարնորը`

քբ բնավորությաններաչխարծըբաջածայտելիս, երես

կերպարի«Հոդու դարձրեց անբաժանելի Տոլստոյն ներքինմենախոսությունը ճերուի մեջ Մաթնոսյանը չիալեկոիկայից»,այնպես էլ ծայ գրականության մի պած ե ան վճռական գործոն: կնթպարաստեղծման ներբինխոսքը դարձրեց դժվար չէ ապա ներքին խոռքը, Ռոստոմը,Թեիկների Անդիոյի, բացառնինք Թե դրանցիցինչ կմեար: Կարողենք ասել, որ ներքին խոսքըոչ պատկերացնել, միայնբովանդակավորումէ տվյալ բնավորությունը «ներբին, անտեսանելի, ոչ ակնՀայտ»առումով, այլե ազդակում է ճելի Խոսքը կամ ՀեբոսիվարթագիՖ, ոբ չա: ավելի Հերոսների«ենրքին տեսադաշտ ֆբ: Սաթնոսյանն բնեդլայնեց տեսանելին բարձրաձայնված: լայնէ, խորը,քան ակնՀայտը` բնույթ չունի,այչ ՀոլհՀամարայե Հարցը ոեխնիկական մազբնոսյանի ու

ակնթարթայինտեղլածողիալվող բանական, քանի որ Հերոսխննթաչխաաիծում մարդու կեցվածքում, դեմբին, չարժերնամբողջությամբչեն արտածայտվում ընթացքը ն կամ ոչ ը ակնծայաիրականությանմեֆ, ուստի իրենց կայացման նն օերոսի ներբին խոս«Հոդու սլիալեկտիկան» գրեթե անկորուստիրացնում ջում: այս ամենը բիչ է Թվում, նրա ՀերոսըԽոսում է անմեկնաՄաթեույանին մասին, որի Հիմթումճս փառասիրություն եսաբանելիզգացողությունների սիրություննէ: ներքինիմաստով զուտ Հոզերանորեն, Բայցինչո՞ւնման սրլարադայում, -

մաթւույանի Հերոսը չի կորցնում ՀժայքըՁ̀չ՞ ոբ, մքե

ոչ

գիտակցականի,

եա կարող է լինել «ոչ իիաՀույզերիմակաիդղակում անդիտակցականըի, վազի»կամ «ռչ ճիչո»: Հեռվում թները կանթածկինն ինչ-որ բան է ասում երան. Ռոստոմբչի

ապա

չոտպում է սուրացող մեքենայիՀետնից, նա օրնիշարունակ վիրափորել, բացածայտպածահջելէ այդ կնոչն ու նրա տերերինՀեռանալ այստեդից,այց ներքուստ լավ է զգում, որ այդ կիներկա, կանգնածէ Հեռու ճանաՌոտտոմբպարագայում ամեն ինչ բեկալելի է, թանի որ գրողը Շանպարին ու նայում է իրեն: Հերոսինոչն կատոմաթեռոսյանի դամանորեն ննրկայացնումէ տպավորությունների, վտանգըչե սպառնում Հմայաթավփվելու մաքերի, վերապբումների եե Հակաառարվում ն /դրահք արարքներին որ ակնձչայտանքարոյական միջե. եղած պատճառականիոպերբ:Այստեղաբարբքը, գործողությունը ոչ ճառով, բաչի վերագրումկեղֆ հիբեթ եռուն Քն Հույցի, աղրումենրի ե(արագրություննէ նհալատակ: էգոիստական չածերի,օւնոր մղուժեերուվ/ Գործողությունը, չարնա չիտակ է ն անկեղծ: ե հորական ժումը պիտիվկայեններաչխարՀում իմաստկամ մարդասիրական մղումներ: փոփոխությունները,ղայրույկատարվող ճբ Թվում է` ազնիվֆիտի ազնիվէ ինքն ՀԸ ՀանդեպԽույնիսկայն դեպքում, թէ բռնկումը, դրա իմաստավորումը: ընթացքը, Մաթեույանը մեբ զբավանության իներ: մեջընդլայնեց ներքին մենախոսության է նրեույթների բա տեղաչարձր զուդադրում ճանաչելիէ թնչալեւգործերով,արաիքներով,այնպեսէլ մածմանները: մարդը Մաթեոսյանն ապրումների խում,

նա

իոյական իմաստավորմանը,հա եիինք խոսքը ժիաչերտ չի դարձնում: Նճրծոլեկան ապբումենհրիազդակ կաթող են դառնալ Հիչողություննեիը: Դրբանջ Խոսում են ռչ այհքան մարդկային ջնրմության, սիրո, գուրդուրանջի մասին, որքան ժամանակի սրընթաց Փուքի. ժամանակնընդունակ է մաշել ամեն ինչ, ժամանակիմեջ ծալվում, մաչվում են անդամ ամենաձչարուս ո զգացումները. է ամեն ինչ. «-Մի զույդ կարմիրկոչին ուննիր.- Քոչաքալրա փոռիխվում սարվորի եչանա՞ ծդ ձր բերել ե Տիգրանր... տոնավաճառը -կարմիր(չիկ կանաչգեյբա,- ասաց Հագիցաուզում չէի Հանեփ: «Հանել էիր, ինձ ջուրն անջ էիր կացնում.- Հիչեջինք,-ծո գբկիդ լաց էի լինում քե կոչիկները մնացին, կորցրինք,Հեռանում են...» /333: ԳրողինՀետաբիջբում են մարդու ձնթազիտակցությանմեջ տեզի ունեցող ծրձույթները, դրանք ավելի բարդ ծոգեվիճակներիվեբլուծություն-նկաբագրություններ են, իռացիոնալ երնույթենր, որ չատ բիչ կամ գրեթե կապված չեն գիտակցության Հնտայս խեդրին է առեչվում Հերոսի ծրազը:Թզուկ Անմիջականորեն ղեկավարըպազանջում է «գեն վիթխարի կնոջը, ռր մին Հեծեի, Փավանաբար ժեքի երա ուքերի մեջ էր մածլ, Ռոստոմըուզում էր որբվել-.. Իսկ Հետո տանը, երբ լվացվում էր. Հիչնց գեպքբ ն ժպտաց.բատ երնույթին «այղ ֆանը ազդթերի մեջ թԹաղվելը մեր կամբից անկախձրեի մեզ դուրՀը եկել»:Այսմեջնախոստովանությունըբնազդներիիրավունքն այս կամ այն կերպ ճանաչելն է: Հզոր են դրանք, ինչն էլ վայբույթ ու զզվանք են Հաբուցում: Ռոստոմը չնորչակալ է կնոջը, որ քսան տարվա«ախպերություն» է արել, բայց Շատկապեսչեործակալ է, որ ժառանգ չի պարգեել իրեն, ան չէ նա էլ քաղաբից փախածիդլխավորությամը երեխեքիխմբում թաքուն «թատրոն» էր նայելու, ի«կ Հետաքրքրության առարկանէլ մեծ ծավալներովվիթխուրին էր- Արքւնի՝ Ռոստոմը մերժում է բնազդներինտրվելու թե՛ ժողովրդի, Թե՛ իր կնցվանքը, ու

-

ազիին թողել

մարվբայիցԻ̀սկ եիազում, հրբ անկարողէ Հսկել ինքն իրեն, տիրապետողը դու

կենդանականսկիզբնէ, ինչին թուլության պածինենթարկվելէ Ռոստոմի:

բնչիընդունված կարդթ ածելու պագանջիաբտաձայտությունէ: կոզմից, ծեթարկել Հերոսը չի կարող վերջնականիմաստավորման եթե երազում անեն

դրանք «իմաստավորված» կրադրություն-դեպքերբ:

Հնրոսի կամքից

է կախ,առա արթմեիվիճակում այօ թեման չարունակություն է մարդեավելի«աթարածէ, քան արարող»: նրա մեջ Հգոր կենդանին: ունենում:

մեկն է մարդկային էԵԹաղիդեսլքում էրազը ճանապարճներից տակցությանժուռեհալու: կարողենք ասել, որ ՄաթնոսյանիՀամար մարդկայինփոխչարաբնրուցյունենրըբացածայտելիսառանձին դծպքերում գլխավոր դեր ունի ոչ Թե ոչ բե միսոքը,այլ միտքը, այլ զգագական,էմոցիոնալ ոլորտր, ռացիոնալիզմի, անջաթապրումը,առանձինդեպքերումանընկալելի,անրմբռնելի,մինչե վերֆ ն այլն: կանալիմարդկայինՀույզը, տրամադրությունը ծն մառոժեստերը,միմիկան, մարմնիդիրքը, կեցվածքըՀաճախկարոզ են ն չծամբնկեել,կեցվածքը կարող է ցել ապրումների մասին, բայց (արող չմաոնինիրբին Հույզերը ն. այլե: բնույթ ունհնալ,որգչեսղի դիտավորյալ առանձնանում է Մաթեւոսյանի բնավորությունն Այսուծանդեր4 Ռոսոթմի Ամձն

մեծ են Հնաբավորությունները մյուս Հերոսներիցնրանով,որ այստեղ ավելի առումով: Այն ինքնոռոիպէ որբացածայտելու հնրաչխաիծը բնավորության դուրս բերվող մարդկասեփական խորքերից էության պեսմարդկային ոնսակ` ամեն տակ պաձել է պածի ցանկանում վերաՀասկողության յին նկարագիր,որ ինքնիրեն: Նրա Համար կաինորագույնարժեքը մարդն է, անձատը,ոի Հարայնպեսել ինքն իր դքմ` «Վելի կադրվածէ պայքարելուինչպես շբֆապլատի, առուժով ակնձայթ4, որ բնավոճամար: Այս ավելինլինելու լավըդառնալու, րությունը ձնեավորվումէ ռրոչակիդաղավարիՀիմքիվր, ինչով էլ «լայմանամոռթերն զազափարզգացողությունները, վորվումեն այն բոլոր ծույղերն երբեք ՃայտԲայցՍաթնոսյանը նքրը,որոնք ծագում էն նրանկրաչխարՀչում: ու

ու

չէ,

բնթացքիմեք է, Հետեապեսիղեան դառնում է Հույինչ կայացման այն դուցադրում ապրումների,մտքերիազդակ,բայց ո միաժամանակ

ամենն

ղերի

ու

այն ազդեցությամբ կննսականուժեիի,կննսաբանականի եթն ֆունկցիոնալ տեսակետիցերաղեավելորդ է, առղլա Հերոսի Ֆեթաչլխարձի է իր Թուլությունը` փոխանցի էնձրգիան Հոգնոր որպեսզիիր է տծղաչարժեիըցույց տալու անչրաժեչտ օզակ է` ակնեչայրտ անտեսանելի դուրս մղվում կյանքից, գալիքին` Ռոստոմիգաղա ներկայում աչխարձները միմյանց ագուքով` ծասարակության վրա ունեքած ազդեցությամբ: ժամաերկու իրադարձությունները` փաիի՝ինքն իրենից ավելի լավ օրինակստեղծելու,կերտելումղումը, վիթխարուն ձիու վրա բարձրացնելը,մյուհն ժառանգելու սի Հետ կնեակցելը, Փոգերանորննչատ կողմերով կանխորոչում են Ռոստոմի ոլարտությունէ կրում, նրա ձեռբիերումները հակավորաւես Էս հիկրի Հին մեղքի ծիչեցումները կաչկանդում նն նրան, ամեն ինչ ռնում սերունդներըայն Հույսով, որ իրենց էության միֆիջդուիօ կանչելու փարջքագիծը: Բայց էթե այս է ալելի լավը: դ առնալու 18 ՀեռացննլուՀամար: ՎիթխարուներկայություՏէրոջը, դրանովէլ Հասարակությունը է Ռուսոն իմբոչխնում է ւսվելիծետեողական թատերային առաֆնորվվելով, Ը ի դարձեու. դրանով ՄԱարարքեեզաղզափարբք գործադրմամբ, իչխանություն սծվասկան չի գրավում տեղ բիչ այստեղ բում այլե: ազատությունը,արա հի, պաչտոնը: եա Բոչաբարիցմինչեքակեպարանտառների քագավոբն է: խորքայինհե, ավելբՀաստատուն, քան բարոյանանԽոլբմեԲնազրները չ Հովբտիլըդուրս դոխծզնելի, արդյունքն ԲԸ: քՔնդունված կարգը: էթիկան Թույլ չեե տա, որ մարդն փոպառ ներքաչվի Նրաանմիջականգործակցության ետ լինել անաատասխանաառանժին հախբնոորում երկրինտեր կանդնելը: է բնազդների ճածիճը. վիա է Հասնում սլմավփումը.Փասարակական կարծիքը: ու

, 7. իա զարմ ԲՐ .

ու

բնդունված նորմերը դեզի նման ճչուղ եե դայիս» երա Հանցանքիվիա, իոն ՄուրաղնեցՀւորսի`ամուսնուն ուղղված մեղադրանքիսառտվում է Ռոստոմի

տու

երկրում կամ ժամանակի մեֆ

չումներ կայացնել

ու

ատանձնել,որոպատասխանաթվություն

Հասնել դրանցխրագործմանը:

ո

է, որ Հողին լիջնէ 18 մի Մն կարքլի է գաղափարը,որ Ռոստոմիէությունն է, Հռվաեա- նել:Այս ամենընրան չի դարձրել նա Համոզվածէ, որ նրանք երկրի իշխանությանըկամ Ֆույնացնելդրան: Ճիչ» է անտառապածի` երեխաները, դեպի մասնավոբապես ճիավոլ սփրով, բարձրությանը Հասցրբած կերոաբնշրինակէ դոսռնալունիանց պլաչտոնըՀենց երա ննիքին ազատության տերն քն լինելու, իսկ Թոռստոմի էրական նկատում է, Բայց դա չի նչանակում,որ դրանք նույնն էն: Բանն է ցղում: Բայց ՄՍաթնոսյանը հ սրանովնա վարձատրված ել այն է, որ Ռոստոմը Ռոստոմբ չէին: Գգրանք է նույնացրել սեփական նրա մեջ արմատակալած ծիրում: նրասնափուռությունի է, ոի այդ սերը, մարդասիրությունը ընկալումների նա մչ Հնարավորությունէ տալիսինքնագսապման ինքնավնրածակոռապես ատեղծելմբ աչխաիծ ճանապարբձով ձգտումէ լինելմարդասերն երերոայասերը, որը Հակագրվումէ դրսի աչխաբծին. է պլածումչարությունը: «Գիտփ-սինչ փառք է՝ որ իր մեֆ զառլված գությամբ որի գողության մյուսի մեջ Ոոստու Մամիկոնյանը սպիտակձիու վրա մենակ եքե փորձենք,ընդՀանուրառմամբ, ձնակերպելայն կացությունը, ՞`

:

մարդատյաց, ճա ասում

ոլ

բնցնել

արգյուելն Համար,

Համատարած

ու

կանգնածէ» /238՛: Այս աղումեվ երու նրա իդեան դառնում հչխանությունը, չ «ինքնախարնություն», դառկում է սնփականգաղադիարի Ռոստոմի գոՀր: Մեչովայրը լա էլ չնանում, խաբում ու չաբունակում է ապիել, Ռոստոմն գեմ: նրա պարկնչտությունը, բարձը լինելու, բարոյապնս անաղարտլինելու

է

չեն տալիս վատածաբար զգացումը ապավինելսեփական Հնարավորություն ֆերքինմարդուն սեփական Խո հրեխա ոռեսակը չաիունակելու զանկությանը, ունի ն է գտնվում

հաա արտառում

Լոչտակիտանը,մինչդեո իր դռանն էր լինելու: ԵԹԵՏիգ-

Ռոսոոժն Բերձլ,

գնված «բբին տուն է իր ծինխայլինտուն ե. ինբելուՀամարձակությունը չունի, Հետնաղլես չաբունակությունչունի: նտ զիչումննր չի անում կյանքին, կյանքնէլ զիջումներչի անում Ռոստոմին, որ իրեն իթ աչքում չիֆապատիՀամարֆանկացելէ ստեղֆելավելիլվ, ավփժ ՀոաաՎ Հլ մեկ այլ կարնորխնդիր, որ անՀանգստացիել Այստեղից է չրողին: ԽոոՔը ներբինմարդու կամ բնական ժաթգու ն նրա արտաքին գործակցության մացին 2: Այսւոնռ արգեն տարբձր են խոսքը, ապրումները, Հույզեիը, մտԱզնեչայա: է, ոբ մարդբ`որպեսբնության դրսնորման որոչակի ձե, ու

զորպար: Մարդու

Բումեքիը: տեսակի Հետեառես/ոստոսրածպանությանը: որ ԲԱ բհթվ«1չէէր ցավի ֆերկաէ ընտանիքի շտաղյես տեքաջ ԲԲԼ

Թեթարժեքության է ծրեխան,չէ՞

ող

նման

Ինչի՞ Է պետք ընտանիքը,եթե այնտեղ զգացողությունը: որ

Բաջավաջում Բոլինի ապածով, Դաջտպանված:

ընտանիքնստեղծվելէ, որպեսզիայնածզերՀակառակ այն դառնում է անիդեպթում ոստոմի ներքինզգացոզությունների նա մ եջ, այս ամենըչի բարժոտԷ, բայց մշտապես բաձայ արարքների, խոսքի, ցանկությունների, մեչ էության (թլթբլքա անժառւանդի տառապանքը:Նա միայն Խերթաքուն ապրումների կարոզէ ինքնախոստովանել անչաղթածարելի, մչտապծնս իրեն «իչ ջազի մասին:Մրայնբացառիկդեպքերում,երը միջավային զգալով, որ հրա սլակասությունը վիրավոբծլու, Հատույց տալու զայ «յդ Մառին, իոկ Ռոսսոոմն էլ վիրավորանքը մեղմելու Համար ե զայրանում է կեոչ վրա,թեն նա չի կարող Փաբ մեղադրելնրան` տարիների բնկերոֆը,որ իրենիցառաֆիեչ-իեչ Հանգամանքների բերումով

զորում 5."

էչ, 5 թայի բՀ

ՀԱաարիա ճիտձեարդյունքում էլ դարձեր Այնպես անգրտուղ: ՛

արի 7 չ

ռր

միջավայրն

անբարոյականությամբ լիուլի «վարմատրել» է Ռռատոմին` լխալթալբջորեն

ԱՆ

ու

Հրա տնսավիչարունակմանընթացքը: Բայցանդամ այս սլարագայում բոսը Համոզվածէ, որ սեփական բարձր,բարոյական նկարագիրունեցողի (ճցվածթուվ, գործունեությամբ է այգ միջավայրումինչ-ոի բան փոՀնարավոր

մ

ծավակամ ակնշայտ դարձնհեքբնավորությունը է Ռոստոմը Հայտնվել ատել,որ Մաթեո-

ապա կարոզ հեջ Հիմնական Հակասություն-զսպանակը: դերի մարդու սոցիալական ելակետը կնրտելու բնավորությունը Համար սանի առումով է: ն ներթինբ̀նականմարդու Հակասությանբազածայտում մյ. է ենականիէ. երկատված ներքուսո:` որքան էլ ամբողջական, բնավորությունը Ռոո-

լող

բնազդը չարունակելու Հույզերը, իի տեսակբ Մարմինը, սոցիալականի: է. իսկ միջավայրում քն

տոմիմեջ բացածայտում մի աչխարծ,որ միայնիրքնեն ռբւլեւօրինակՇանդեսդաղու ձեռնխարկումնեներկայանալու, արմանապատիվ ապրումները: էն ուբիչ, եթե պետքէ, ուբեմե Հարկ է զառպել բը նրանդարձնում Համար: ծրեալու մեֆ ներկայանալի Հասարակության ներքինմղուժները` երա մարդուն, բ նական սաշմանափակում դերը Հաճախ է սոցիալական ինատիՍոցիալական ձեռնարկումները: Հզորանալու ինջնաչատատաւովելու, նրան դուրս եե տուտներիմարդուն դնում են արՀեստական մեջ, են առւաֆտանել մչակբերում բնականկեցությունից,փործում զարգացումն ն.

վիճակների

ինչ-ինչ վանձրագրերով,

Սա բնականի անբնականի Հանձնարարականներով:

փորժ-

4ե մեջ Վնավորված, գոյակցությանպարտադրված է: Երկարժամանակի Հիմբի էին մարդկային վածՀարաբերությունները, րոնքառաֆացել ձե ստեղծելու ոլառտակով, էն վերնեից նոր Համակեցության վբա,թանդվում Հարաբնրությունքանի որ սոցիալական է բայց դա բնքնախաբնության

նման,

տճաաի

«Հետո բնականմարդու պաՀանջմունքներից. ներըչենբխում իրականի, այս գյուղի կառավարումը կին անկենդանայս տարածությունը, այսինք ենք ենթարկվելու, մենք Թե է այսինքն ասա-

Գանձնվո

կողբիգյուղին, Հիմանրանց ե արեք,ե մենք աչս մի արեք արջը թե նրանք Հեռախոսովպիոի կարգադրթեն նրանքախրմելանից խոտէին այկ չկլիտի անենք ն ա՞յս պիտիանենք: երեկ Համարձակխնդրում`մենք նրանցիցերբնք խոտ չենք Խնդրել, նրանք չէին էին պարծլով վում մեզնից աղջիկ ուզնլ՝ իրենց աղքիկներն չանդը Հնձեք Շանդըմի այս մեզ տալիս Հիմա պիտիկարդաղդբեին տոմսըվար էինք դնելու» կուսակցական Հեմեք.չենթարկվեինք` նեադրում են որոչակի արՀեստակաինստիտուտները Սոցիալական է 4եռջ բերում նություն: Դրանցչարբում թնրնս գերականչանակություն -

ուրախությունից ա, (233:

անկյունա» շինարարության ոբ վարվողպետական դաղափարախոսուխթյունը, կեցությանբնական

քարն է: վերջինսիրեն է ենթարկումմարգուն՝հղելով Ռոտտոմբ Այսպես`չձնթարկվեր կձնսածեերըն. կամ էլ անատի ներաչխարձը: Սա էր դենլութ: փաի տոմսը «կուսակցական վաշֆվող քաղաքականությանը: է արտածայվելու կեր է, որ հեթադբում սոցիալավերեքցպարտադրված

կան քարգավիճակից իսպառ զրկվելու

ակնՀչայտ փոանդ: գիտէ,թե Ռոստոժը ոհիքան սխալէ Վարվոզտնտնաավարումը, երո ննրքիե ժաիդնբնդվցուժ։, ա. Ցես Հաւյւթ անարդարության գեմ, իրականում անչնարինէ աշխատողին դարձնել չաչխատողինի տնեածտական ցանկալի մակարդակապաչովել,բա, ահփական նա չի ազոգորությունը ովածեչու նպասրակով կարող ընդվզել Հայաո,լնն նախքնտիած նրան ռրոչակի աչխատանքը տաՀեարավորություն լիմ ձր ազատ լինծլու Համար: Սոցիալական կառույցները լավագույնս օրենքով

մեծ չինի կոոտարյալմաիդ դառնալու Համար: Եվ որքան էլ Հաղթաձարելու, է ուժեղ կենդանին: երա մեջ քավականաչաֆ ) ԳյուրֆինըՀամոզվածէ, որ այն ուժը, հր կարող է փոխել մարդուն, գտեն Ուղեղի առավեզդայարաններում: է ոչ Թե ուղեղում, այլ մարմնի մեջ նաս կարողանումէ առաֆ նայել, բայց միայն մորժինե է, որ այն լությունե

է` մինձույն յըՎգտումը,

չեքավ» վում քաջա զգացմունքներն կարողանում

«ատճրանված ձն, նրանք ստեղծել ին Հատուկ արտաձայտվելու եզանակ,ո

ւռեղմշա պես առկա է օրենքի ածանջը:Հաինանգյուղերի եի մբագյալ սությանՓայապեսկոչված ղեկավարը», ռի ծաիինցող է նման

մուրացկանի Ռոստոմի մեղադրանջներից պալտպանվումէ օիննքուվ.«Ժողովրզի առւաֆ ` ե. զեկավարությանն հնեչո՞ւ է Հեղինակագրկում, Տգիտե՞ս ոի դիա ու

գեմ

քան Հատուկ օիննքկա /2507:

«

երանք, ովքծի երկրի զամ զեկավարնծրը, այզ թվում ն մատնաչափիկը, էն ամբողջացնում գողծիքիԹագավորությունը, կարող Տն Հասարակության անունից խոսելով Հանգիատ առանց բարգությունեերիստել, խաբել, քանի որ րանք «չեն կարող»ոչ ճիչտ բաներաանչ մտածել, հրունք պետական են, «լաշտոնյաներ Հքտնարար արտաճայավելը՝ թեկուզ ն կեղծ անտեղի,երանջՀամարորեէ ԲարԳույուն չի ներկայացնում:նրանքապրում նան գործում ծն օրենՔի Կածանչով,48ծ ձրվրի ն քաղաքականությամբ այլն, Հետեարար նրանց Համարվելի Հեշտ է: Բարդությունը կապվածէ Ռոսռոմի` արդու ճետ, որ ծնթակաչէ դաղափարախոսությանը, օրենքին, Շետեապս արտածայվիչիսչի կարողգործածելնախապեսՀայոնի մտքեր Բառակաետ ամեն պակցություններ: անքամԴժվարությամբ պիտիկարողանա Հայտնել բնեքեհինն,քանի որ կյանքե այնքան ծարուստ է, է դրա ինկալումն 4: այնքան բազմացանէ, ռի զգապածն ապրուծն արտածայտելըդժվար է: «ճայրույքըմեզ զալել էր. չէինջ կարողանում մարդավարի դի հաւ աէ, Դոնչագով մին սրա հրա վրա էինք բչում, ե միան, էրը մեՔաղաքարնակը զանից ճիպոտկերավ ասաց «եռ թու գյուղացի ճորտըչեմ, մր բճրանիցՀասկանալի խոսք ելավ. ու

ու

ու

ու

խոսելը բնական

ու

արտա-

ու

-

ամա»

ու

ւ: մոավել

թու

նիքին չոնական

արա,

հռ

փու...Ֆ

/2487:

մարդու ն Խոցիալական մարդու միչն դած Հավատությունը, էրբ Հարցըվերաբծրում է տղամարդուն կամ Հերոսի քեռային պատկանելությանը: Այստեղ արդեն խոսթը տղամարդումասինէ ե «չ այրքան Ռոտտոմբ, որ փորժումէ Հառարավության մ լինել ավելին,քան հւս կայ հիբ մգտում է էբ մեջհզած Հույզերը, ճՎրքերբ, բԲնազդենրի ենթարկել սեփականբարոյական պատկերացումներին: Խորթիմեջ մարդիկովելի նման հն իրար, փոկ մակծձրեսին նրանք` որոն» ւե ու

ա

ու

Դեո

կատարել:

Ինչ

լավ էլ ի»ո կճավաբվի» ն տարեցկապարմանհուծու է ՆՅ Մւբոյի՝ ասել Քմայքուռ Նույնը կարելի

Ռոստոմը:նրա նծրաչխարմասին,որ իրարէ բազդատում քանցարտաթինի ոչ նրկար է մնում ձում Համարձակ դեղեցիկ ազջնակըբավականաչափ է էրեխա-աՂձեռքից խլում միայնայն սլատճառով,որ Ռոստոմը կողբեցու երիտասախդ արագրելթաւը, նակին,Հերոռինգրավումէ երա Համարձակ,ճկուն, կոկորդը մեր մի բան պքս ափաոսանքի, մարմնիՀրճվանքը: «Սիրո,քնքչանքի, Հետո» դաշտ խոածապարմանունուջ այս «խակ էր: ծվ բռնձլ մեզ խեղդում էին այդ կնճիռենիր, տդեղություն վաքիելած տարնցկանայք «էղ ինչ միռաւծ ձագուստիայդ թիֆերը,այդ խաբած աբեր»: առավելությանզգացո Ռոստոմին մարժեի ուժն Շթճվանքի Սեփական ներջին Հանդեպ:Այն լություն է տալիս միջավայրի ուժիվկայությունն է,է է` առանց որի զժվար նախապայման լավ առաջանալու որ գործակցության, Դա չի լողացնեդոյությունը: այս Հնրոսիփնքնամեծար պատկերացնել կլինի է ներքին գոճուժիննույն ափիրելիս, կարգն լեշ, թե Հովիտիսղոցարանում ն ժ արմեի Հանդեպ: առավելության ուժի, Քուն Հիացմունքկա ֆիզիկական ճուսոի Ռոտոոմբ վերաբերումէ հ անցյալի Շուչերին, որտեղ Նույեր պես»4յունն է ճեղքում ն կաժ զայրույթից Հարվածումնատարանին: խոսքով ն. այլն. Այն ամենը, ինչ Ռոստոմը մերժել է մտքով, վաբջազծով, միենույն է` Հերքվում Է այլ մղումներով,ինչն առաչինՀերթին պայմանավորու

-

ու

«Յու

է տղամարդկային Էությամբ: ված մավժիննառաջ մղելու եհրաՀասարակական Մչջավայրնապրելու, ե արյունը վճռորոչ նշանակություն մարմինը որտեղ Քուն օրենքներ ունի, պատկերացումների ունեն բարոյական խղճի, մտածողության, վերլուծական դիաեք միֆաապրելու, պատկնրացումներով բարբոլյական կողթին: Մեւիական

Տրվում մագրություն՝

անչատականություն, միմյանցից: Հեխոսնականֆէ չեում ինչպեսի մաթեոսյանի ջա բ ռլ ձայներին, այնպես էլ Ռոստոմ, ապրումներին աԱ րին:

դա

Սաթեոսյանըգիտե, որ մարդու մեչ կենդանինուժեղ է, մարմինը Հիմքն է առաֆբերելու ն մյուս ոլորտներում: փովիոխություն է, Տրա փոփոխությունը ծասնդեպ,ռր Թվում է վաղաժամ 4եի, մարմնի չէ մարդկային անտարբեր Գրողն մասին: մտքի առի չես ծերանալուՀակում ունի, ինչը կոզ«.. ցատկերէին, մեր արդենփակող, արդեն ծանը զանգվածի էր որ ֆրի Համարձակություն ինքնամոռաց էին, ի՞նչ մարմիններ ջեն ինչ /250: տակրչգիտնին թեչում էին մճջբ: Զիլ, զնգուն կանչում քին...» որ եճրունակ մարմինեներինը, Ապագաննրանցն է` անվախ,երիտասարդ ուժը: է այղ զեսոք մեծ ուժ ունքն, ճիլտ Գեռվուղղորդել պարզապես «-Դուք լավ զորք ծք,- առացինք.-4հղանովլավ այգի կավիրգի՛՛-Բոց ու

Միազյալ տնտանսությունների բոլոր ղեվավաիր, տճբն Քն

գնա Քաղաքում -ՔուփԽորն աստաբանությունը է

հն

ու

ինչքան ժամանակէ պետք՝հնքնակըթվելու, իր ներսի զաղանին

Շ

ոօնեհնն, 1 Բօքոու Ոքրըգժուճ,

ԾՇԼքՀՎ)15481ՇՎԱԼՇՈԵԼԻԼԻՈ:

Խիքզ, ԽնււԸր, 1999.

83Ըղ1ոմ

Ե016

բօ42

վայրին պարտադրելու լամ իսկական, ճարձր մարդ մինձլու գաղափարը կարգվում է` չի Համբեկնումկյանքի զարգացման ընթացՔին, չին ճանգում է Ռոտտոժի վ երջին կյանքի չրիանում: Ց... ու Տարիներ տարիներմնեք ուրեմն մեզ ուղղենք, Գգենք սիրծնք` ոբ ու չ. ճրնրիառաֆբնդօրինակելիտրպարվինենըք, մեբ անքը դուր անցնի, արի Ընդօրինակելի ներկայությունը մեր Հարազատից էլ չածոնվի,Հառ երա բարեկաժն անգամ քնոուպ սովորելու բան /3327: չունի, ավելին` ամեն հնչ անում է այգ տեսակըՀրապարակից սրբելու, հրա տեղը գրավելու Համար:

ցանկություն-մղումները

Բն

ու

Ռոստոմի պատկերաջումներծ այլ նն, իրականությունը՝ այլ: Որքանէլ մեծ է ցանկությունը,ազգանունը Մամիկոնյան Դեծլով, Հազորդակցվել Մամիկոնյանների ոգուն կամ Անդրանիկ զորավարին, որքան էլ երեն Ա1րմացացնի, այդ ժառանգորդ, որբանէլ ճիգովգրածի ամենի անցյալիԳերոսականողին, միննույն է` երա մարմնով արյունու նն ոլամանավորված ծանր դուրս իրավիճակից գայու ելքը:Բժիչնըդա լավ է Հասկանում,տւատիէ Հեղնում «-Տես է. է,- ձեզնեցբժիչնի,-Վաթնանց եգոիիցՄամիվոնյան ծի իչխաններ առաջանում»: Քանիոր Վաթնանք ընկնավորությունունեին, սվաղներարՀումի դաբողզ էր Ռոսոոմին զրարգասրես տպանել-Այնպես ծր մարմիեր, արբջունը ծրկիորդական չեն, գիանք առաջնային են, որոչիչ՝ ոգու կողքին: Նույնիսկայն դեպբում, երբ վիթխարին «ակնչայտ վտանգ» է ներկամացնում տեղի ծրիտասարդության, նիաֆցբարոյական նփարագրը Համար,ն «ռոմի զայրույթն էլ կապվումէ «յգ անպատասխանասոու փարթագիծը միփավայրին պարտադիծյուցանկությանՀետ, աբա միննույնէ` նբա գոյություու

ներքին մճջ դառնումէ զգացուությունենիի ոը ՀՔՐոի,

անձրաժեչտ բան: «Հանդազ մեր ուսի վրայով մենք ետ նայնցինք փիթխարին աիտակլույծ «յգուժ Ճեռներըկանթածկանգնելմեզ էր նայում: Մենքժպտացինք: Մենք մի

-

ծւրախ էինք,ռի

նա

է» 304: հրականություն

Գեղեցկության Հանդեսը ներքինՀակումն Ռոստոմի այնքանՄԵՖ

է,

ոի Հիվանդանոջում «լառկած, կիսաուչագնաց մաճճավալին միճակում Մարոյի աղֆտեսնում կան է Հոսող գնի «փով վազելիս: լող էինք տալիս, ընջը «Մրնջ Հետո վազում էր»:իսկ է ուբիչբան,թանիոր կնոջիը Քարձրաժայնում որոչակի չժհլու փոխարեն, ուրիչ՝իր օրին գուր չեկոզ պատասխան զատասխան էլսել: «Գեր քուրը, տանում էր, "զ էինք ժային այսինքն, ամբողջժողովուրդն ափին Հարվածէին, ծրագում, Հիվանդանոցի մեր ֆանըերազում,մեկդ չնար`որ կան«Քու էո, տանում մեզեքը,

ասացինք.-

չուրը քշած էր,լավ չի, վատէ, մեր իրան ուրեմն ոչ մեկիդ էլ օգնական իրճե կանչողչէ վարբգում,վոռոէ 3982: եա չի կարողբարձըաձայնել աղա անունի, Մորոյի դա անտեղի Բայց դա չի մչիներ, որ երա Խերքին զգացողություններում առկա ծթնույթեները կոբեոթ չեն, ավելին դիանք : անմիջականորեն կապվումնն հրա ձությանը եթե փորձենքբնչշանրացնել այս բնավորության ննրքին պարդացումի, ապա կարողենք առել, է արտաքինից ւբ այն իրականանուժ դնպի ներաչիոաիՀԸ գնացող ըեթցացքով՝ֆիղիոլոգիականից գեպի մետաֆիզիկան, մարմնից Գելի ոգին,ակեծայւո, սովորականխոսակցությունից դեպի վերացականը կամ ճամածակայինից գեպի արտաժամանակայինը: ն Այստեղնեծիկան Հավերժաեն ու

նչանակում,

քարող խաչվել: կանը 2227«այս Խնդքրիգրողին ավելիչատ Հուզելէ «Տա-

իում»

այս վիպակումնս այսուծանդերժ

կարելի է տեսնելպածի Հավերժան

ինչես մղումը:վերջինարազգանփոխումէ չսբրաղդրանքի կանիՀամադրման

այնպես էլ բնույթը: եթճ խոսքը Հավերժականիմասին է, որտեղ իր Համաժամանակյա գոյությամբ, աղա խոսքն առնչվում տոնղծագործությանմեջ գաճախ է պոեզիային, քան պրոզային: Մաթնոսյանի ի է Հանդիպել ճարժակպոնզիայի», նման պաչերին էլ լխուքն առնչվում Հավերժությանը: Այս պարագայումերնույթննրը 4երբաչ գբանք ստանում էն մէտաֆիբովանդակությունից, ատվումեն սոցիալական բնույթ: Այսածղխոսքը չունի միաչծրտբովանդակություն,որտեղ . չքա

լքեինչ առկա է

վար Հավիտննականին, կիկական անտառների,թփուտ արնոտ լանչեՊա աու ան:ացատավոր մաքուր արնի տակ ամադոչանդում»

է:

Հ

Քոի Հովիտ Հովբտից դենը աչնան բի,մինչն լալվար կլեէջող մեր Հին, Հազարիցսբնակեցված,մաչված երկրի պատկերի առին մեր խաղաղլաց հնք լինում, արտասիրտիբացվեց: Զգացինք,որ անչար, Հայտ սուքր թրջում է ծերացող մեր կուլերը ն անքնեադատ անչար եեք րեղունում ֆան Հեռու կիրճերում կուտակվող, խտացող,ծավալվողգործարանային Առատ, Ժոկլոլվիջինք, ածաառուտ լույսի ձեի գոյությունը: մնսքուր առաֆ տեսանքմնթ ձիու ընկերոջը: բերիցդենի նավականման լեռան տարածարթում միակբնակիչնէր. անխռով,իր գլուխըկախարածումէր, լուո, ամայիտարբերի արտծում էր: Ջկարողացանք բախտինՇլու, մեր նեբկայությաննանտեղչակ՝ մեր ձեռմեր ձեռքը: Դարժյողլուռ բաիձիացրինք սուլել, լուռ բաիմիացրինք ն Քը թախիծով ժոլտացինք»/390՛: չ այսուծանդերձ այն առնչվում Ոիքանէչ ոիոշակի է հիադրությունը, կ սոցիալատնականժամանակին,ատագական չէ, որ այն ճերբազատված գիտեք, որ դուք վանչճրտից: «նչմարծլուվ քար գրերը մոտ սարածությունից՝ ժամին ԽոսթըՎիենրի խոսում եք ՀավերժությանՇետ»- գիում է Աննինակին: էն ոչ միայն: Ս Մեծ, Համբեղծանութ, ժամանակիդրանորումք, Հատոնական գետն իր անկասելի:Ժամանակի մընդծանուրՀոսքի նման, որ անչրֆելիէ ռանում ամեն աստիճանաբար Համակեթպվում է մեջ ինչ բոլորին: Աաբգն աբ" է ամեն եռրին, աշդ ամքնիննայումէ Հասնդութժողաբար` տիրոչ պես:Դո մնադեն ծերացող,բայց դեռնս կենսականուժերով լնցուն արդենմիայնակ ցած, աշխարՀի մարդկանցՀանդեպ սիրովլեցուն ծերուբ կերպարնէ, որ Հաշտէ ինքն իր Հետ: Եթե նորնբնչ-որ կերպչի Հաժկանուժնրան,ապա դա քեն ցավալիէ, բայց անտանելիչէ, բանի որ լավն ձլ, վան էլ իրեննեն: Եթե իաժինըկա: չատանում է, գուցե ն դրանումժեզքի սեփական վատը են օբերի լրումին Հասած ապավինել անը, կենդանի բնուբնութ սերունդներ ե դեւ քանիսը պիտի Հույսով, որ նրանցմիջն նրան այն Քյաեր, ասզավինեն հղածնախաստեղծդաշինքը չի խախտվելու այն նորուլելու, ամրապնդելու մարդնէ զգալու, նա է ամեն անդամ զնաիրավունքնանհծրաժեչտությունը լու բնությանուքի`վաղվա օիվամեջ ապաձովությանզգացումը չկորցնելու, ն գոյատնելու Համար: Հճտնարար ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

Քանի

ու

ու

14. ՃԱԺ մո

:րո,

Էնլոտօ, ԱԾՏԵՐՔ ւնք,

1988,

Եւ

11.

Վիպակի աանլիքի չե ներկայացվում մեկ «Հիմնական սյուժեի նե ձավալմանճանապարծով, ինչե առկա է «Փախում»: Դրան բնորոչ տեսնելու մեջ կյանքը սովորականընթացքի բաղզմապանությունի, աշխարճի

ՏԱԽԸ ա.

ժանիիններկայացվող պածանջեերը, կառույցը

անընդատ ուր տպավոբություններն կարողությունը, Հանդեսբնրելով նորանորդրվաղնծը

մաթնոսյանը գրական ժանրերըդասում է մարդկությանմեֆազույնՀայանագործությունենըիի չարքին: Քանիոր «Փախն»:այս տուումով չի ն Հելինակեէլ Հետագայում Հաճախ է դժզոծել` նկատիունենալով ծիկի

ռույցի,

գրա

րկ ժանրի

է:

ապա անծրաժեջո է անավարտունությունը,

ու

նոր մարդիկ:

կաիբողէն

փոփոխվել

Ժողովիդախոսակցական երկրոբղկարոր որակըկարվածէ խոսքի որոչարվված կենդանի մարմինը բնիված ներկա խորքից ժամանակի Հժայքը, դրա` լեզվի

ե-

Հետ:

չպատմություններ` անձանցբնրանեվստեղծում է վիպական գործող տարբեր բացածայդիվոռչներով փնավորություններով ունենալով ոիհչակի նպատակ

պարզել, Թէ այն ինչ

ու

այգ պաչ ոնչ ժողովրդիանցյաղը, նրա ազգայիննկարադիրը:Ընգծանրապես են: Դրանքոբոչակիէպիկաէջերն «Տախի» Հզոր ձերը վիպող ժությունեերը

1985 Թմականիերկերի ծրկբորգդ ծանուցման մեջ, ասված է, Հառոորում` են գրքում պետեջչված «Աչեանարե», «Խումչար», «Տաշքենդ» «Ծառուծրը», ն «Տերբ» վիպակները: Զուտ ժանրային ռրոչաիկմանառումով այգպիսին է է ժանրը, որքան ձամինդծշանուր, «Տախբ»: Բայց էլ ոբոչակի նույնքան կատեգոբիա է, բեչն արտաձայտվում Է տվյալ երկիկառույցի, գրողի ռի

խոսքին: կանությունեն Հաղռրդում Թեւ պատմվածքի էի Ընձճեռում գեալբնդծանժանիբՀնարավոբություն

վիպակե

ալսուծանկդերձ բազածայսոման, բնավոբությունների բացումների, սածղծագործաավելիԺէծ ուղիներ է բացում գրողի առջե: Այն իր տարողությամբ, գնեղարվես-

քան մանձրայիմեջ:

է վեպի ժանթին- Ավելիորոչակիս̀եղմությամբ, վեպինբնորո կյանքը լայն է փմաստավորում նորովի լակոնիկմատուցմամբ կապերիմեջ տեսնելու սկզբունքը: է ինչպե տարաբնույթ Ամեն պարագայում այս վիոլակե առանժնանում այնսլես անկախերեույթ-պատկերննրով, ծրեույթների օբյեկտիվ՝ պատմողից նենալ թե մեկին,Թե՛մյուսինբեորոչ ժանրային առանձնածատվություններ:: Այս ՀանդամանՎիդրանցՀանդես վիպողիխիստակտիվվերաբերմունքով: է նչնլ, որ աբթձակի ժանջբեիի վերաբերյալայլ մուշհցում հս ձղել է: Ըստ կանգ առնել, ֆը Հնարավորությունէ տալիս Հերուին «ցանկացած ոլածին այդմ է ծրկու տիպ, դրանցիցմեկի մքջ մաել էն պատժվածջը է նոր միայն ապա ասելիքը, պ ածը, խորացնել ու «գնալ»անցյալը, իմաստավորել, միակը, մյուսի միջ՝ վեպն նովելը: Առաջիննքր բնույթով առնչվումէ Հնաառավ մլձլ գործողությունը: Գույն էպիկականառթծրին,երկրորդը ձեավորվում( միայն նոլ ժամանակնեառում էր. «Գիտեմ, որ փրկված էէեր, Այ» երկի առիթով Մմաթնոսյանն բում: Պատժվածքն(իպազըդիտվում են առանժինժանը, որտեղինչ-որ բան ունեմ, իմ պաչանջնինժանիցն իմ գրչեղբայիՀրաչալիգրված Շատվածենը սրաւոմվումէ, այն պաւումային բնույթ ունի Լ առնչվում է բանավորխոսքի 4: հարծեսԹե գործ ատեղծելն կատարելությամբ ներից` եզնեաթոիչ կամուրջի Մինչդեռվեպրն հովելն ավանդույթներին: ավելիբնորոչ են գրավոր Խոսքին նան մեծ Հավակնուն Հնավոիվելեն են, է բայց ըեդդրկուժներիօ վեպչի, էքսկուրսներըչատ նորժամանակներու:Սս չի նչանակում,Թե վեսլը ն վիպակն ե՛ ժանրիառչն մեղանչած լինե700 ծն: առաչ, խյունը: էջը կա: Ե՛վ վերջացնելուց անձամատեղելի Վեպըչատ կողժերովիրեն է ծնթարկումբոլո է: ե՛ արդեն չարադրված նյութ այսքան ունեմ, Թե լու Հպարտությունը` վախն «Վիզը մասնավորապես պաճպանում|. «մինչվիլավան» է վեպը, բայց ինքն ա յե միովում առումով Տեսնենք»: Գուցե. ընդգրկումների գծեր:Տիսպական, ձնով վիպակըկենսազբրական «մաքուր» բնույթ են: վեպ չէ, քանի որ էքսկուրսները չատ էլ զգում է, ոբ դա այնուամենայնիվ Մաթնոսյանը, երբ չարադրում էր «Տախը».երբեք էլ չէր մտաձում, թե մասին, պածի խորձել դրոզը էի կարող ընդճատել գործողությունը, փեպուժ վերջնականարդյունքում ինչ Է ստացվելու, առավել նս թն ինչ ժանբովէ հտ ընթացքը ե այլե: Այս ամենրբնորոչ ում դանդաղեցնել դնալ, ա րագացնել Քայց այսօր ատնդծադործում: կարողենք անյ, ոի վիպակիժանրինԽնրկայացհե վիպակին: փող Ժոչավագույնա արտածայտվածնն այսւոծղ: Մաեոսյանի չբֆագմնալովիրեն Ամոնսպլարաայում մաթնեոսյանը,

Հեում եզրույթն առավելապեսբնոբոչել է

կչոույթով տական

ստեղծագործության էպիկական բնույթը,որտեղինչ-որ բանի ժասին«բյեկախվորեն վիպել են: 19-րդ դարում այն, պաճելովկապըՀնի Հետ, ձեոք է բերել այլ իմաստ ն. դիտվում է որոլես արձակի«Ժիֆին» 4ե` վեպիե «լատժվածթիմիչե, թեն. արողէուհպիկական

Հարկ առանձնացվել

ժոտենում

`

ու

հաերերը:

վաթառանձին ունի...»

վաճառքները սզաւոմությունններ փիսլելու խթնգիրը դարմըեգվամթածողությամբ 2ոմրգագա է կարեոր: Այ" իմաստով այն որոչակիորեն է բանավո խոսքի ում

մոտենում

ավանդույթներին:

ՎԻՎակի

՛

ձեռագիրըտրաժադրելէ Մաթեոսյանական կենսորոնը, Նչվող էջերը են: սլայմանական 2 ՀԱՀ,

Հ. 11.

էջ

3 1 ոօքոյքռեւմ

|

461: ՏԱԼՈՒ

ՑՈՎ

օլօոշք», «ՕԾՈ1

ԽԼ, 1987, ճբ. 281.

ծարագատ Թեմայի

սոեսաղալոըԳ̀յուղի կյանընթերցողի ներջափոխծարարերուխյունները ջը, կենցաղը, աշխատանքը,մարդկային մուլ երկիի է ցույց ձղտում փմաստավորել, Սաթնոսյանը ծանդերժ, չացնելով է Հայ Հայ կյանքն կ ենտրոնում բնդչանուրվիճակը, նրա ուշադրության Քանի որ արվեստագետը ողառում ասելիքի. չե էչ մարդը: Բեյջ այսքանով մեծ կյանքը Համադրումէ պասմությանը, ծրկրի վարած նծր» ժամանակակից Հան ենաանեկան բախոլսկանությանի, քաղաքականությանը, ծում, աստիճանաբարբնդլայնում է

ու

բին արաջին

«Գրական թերթ», ե.,

1984, Հ. 41:

րաի Աա ՐԲ

են

Է այլե: «իյաՀր

աժ )

ր,

ժամանակիներան

մեջ լավ բեքաջջի ազդային նկարագրին,նոր սնրեի Համար «Սյուզի» Հոգծրանությանը, բնությանը, Հ զափոխությանը, դբականությանը, բա- մեղադրելկյանքը լուսավորկողմերովչներկայացնելու ներկայացված

բան քիչ է

ծ

չակաղդրել Գորկու մե

Է ԱՆԸ ՆԱՆԻ» )- բանրմ ա:

եման

կարգիգործէրբեիցե չունի ստեղծած:Գյու. ԴԳՐՎ":5 ծրնույթ՝ գա ձրկիրն է առօրեական ընթացջի նան աՑ նա ծրնույթներն ընդչանրությանմէջ տեսնելու մում է: ճիլտ ոՀ Գրողնիր ծիկերովիշոշծլ է Հայ ծրկրի, Հայ ժարդու, երա ճակագրի մասին,այսունանդերձ ն ոչ մբ եսս մք ծ ստեղծագործության մեջ « այն. սո Թաձոգությունչկա մեր ճակատագիի Հանդեպ: Ր

ա մա1 ածո

գրականությունը, անչուշտ, ուներ փորձր, աԱ ՐՏային ձնորբերումներին: խոսքը ժառնավոբապես աք1 էր բեժ վան» ւթ. հոկ ավելիորոչակի՝ Բունինի «Գյուղ» վրրարերում, Վիպակին:Վէ չմ. / ծ, է գրել առանք ձների ցանկանում ՔԱՎ փակման` չՀամագա կանոններին»: Մալթեոսյանմ "4«Գրաման Հնարավորինս «Տախով», Հաղթածաբում է գերա վեաաակաւն «որան նպատակը կյանքի սովորա» կան ազադունյունը, ընթացը րականության է: Ցարնորը ոչ այնքան վամ թա

ոուս

ե

այս

այդ

որ

սաշմանա-

մ

ձն

տէսնում:

«Ամո»

Մ.

վառ.գույներով:

Գատածական չէ,

որ

ե

ոբտելհբեույնենիը գորձին,

«Տախը» կյանջի ընկալմանավելի լայն պատկերէ, Հնարամաթնոսյանի

ներկայացնելու մեղքի վորչէ երանմեղադրել երնույթները միակողմանիորհն նա տեսել է կյանթի ն՛ գեղեցիկ,ե՛ վատ, ն՛ լուսավոր, է՛ ստվերոտկողմէ: Հ ոչ միայն սե դույնեապիտավ Հեչեցնում՝ մերի: Այս առումովվիպակը չարբ, բի ՀամաղրությամբստնդծվածՀարուստ դիմանկար-ոլառոմությունների երանգները ներագզդգուն տաք, այլ փառ գույներով ստեղծված կտավ: որտեղ ե նն ժամանակի առօրհակա,ինվճրակձրտում Հոդեքանությունն մերժող անորպեսՀեղափոխությունը Բ ունինը՝ այթի մեֆ: Բնականաբար մեծ Հնղարնկումներին, Հատ ավելի չաստ ուչագրություն ձր ղարձենհլուայն ուննեում Մաթեոսաշմաններում, տերության ռուսական էին տեղի որոնք կաղությունը, սյանինՀուղում էին այս ամնեի արդյունքում ստեղծվածծանը դյուղական Հւսշմեց ծետնանքով ե Հնարավորինս ոի խորացավպատերազմի իլեց մ արդուց քաղաքականություն իսկ նոր տնտեսվարման Համայնքները, Սաքեոսյանը կատարող: որոչումներ էնթեռւրույնությունն երան դարձըեց էր ոտանում ժամավու ատմության առումով ավելիմեծ Հնարավորություն Հետո, քան Բունինը- Այս նակնիմաստավորելուծամար Հեղափոխությունից մուռ մղվում /Բունինի ամենիարդյունքում զոււտ քաղաքական կողմնորոչումը ու

ու

կոլորի

աաա, քամ Հայ կյանքի դիվածքը, թորությունը, մղումի: կյանքնառանց մՄեն սաճմանափակումնե ՆՎա քՔացաձայտելու է, ինչի արդյունքում ինքձեռնարկում Ի Վ նակայացվող ժամանակի է մարդկային Շոդու դիալեկտիկայի ՓԸ բառում խեդիիբլեդծատվող Իրարու Հուզում էին Ղոյաբանական էր Հետինզլլան, Մաթեոսյանին ռրովճեւոն, Մաթնեոսյանի Հեբուներե ավելի Քիչ 1 Բ" նրա Համար ։

ոյն բնավորությունն է յոց կյանքն ընդձան ության

այս

այլ

Հա-

Սա

լու

ւ

ու

ենթակա Աոա վաական ժամանակիկողմից նձթբ,բանի մնացած պարտաղրանքները քան Բունինինը: ականության, խաբուսիկ կրասով Նէ` չինել չէին կարոզ, ժամանակավոր ալոնտ Կուղմայի ճավա- Խավար արժեջները տագրծրի անյ արժեքներիկողթին: կանկ̀այուն, Հավերժական 3 պատմականիրադարանու իոքնում Դ

են

Բրո

Քորայինր

որ

ձությունննրը՝ռուս-ճապոնական Արաբո պատծքազմ,1005 թվակվաֆի Հեղափոխուո. : գրանՀետե են ԴելքերըՀիմնականումներկայացված

թյուն,

ազա կուզժայի ի «ոք ընկալումն, Հայացքիաոաչ ի Ն. մտածում Հայտիչե է,ոբ ե ՐԾէ. Հոզինակային է նրա կյանքը»: Այս եղրաՀանդումը վեբարբծրուժ է նդՀան յ. ոլ ԴԱԻՅք դյուզք բարոյականությանը: աբ ժամանակ ՀԱ»ապա Հանդիպելով դաջում է ոռյական, ցիալականանարդարությանը Հրաժա քչ այդ գաղափարից: Իսկ Տիխոնը, քառասունում Բէ"էլ գեղն, հոր վո ձր տիրական կտրուկ, մի տեսակ շուտ ծերացավ,երբ այլեւ կասկած Հայր լինել, կնոր Զագոնակ տարավ... Իրենէառ Հ 41չեՎարգ ՀՔ» ձր:Համեմատում, լն քնչոլես նրանքծրկարժամանակինխա վիա ունենում են չեն «ւն այլե: Հետաքիթիր ո

շր

սո-

ոճում

ու

նա

"

ն

կանանցկերպարները՝ իրենց ճ

է

չեն

ն

տառապակքով: Բնականաբար աւջագրություն աՆ"Ն վրա պես ոգնոխված չէ, առանձին 2իոխուքյան (յրյամբ խոսում այն խուոփարարնծրի Մեծ Քունինը

հ

եաքուժ

մասին,ովքե

:

Աա

ամ

առւանձետ-

է

կոիծանում Հինը: ուք Հանր Փատումի ընսորված ճլարծորդությունը, Հնարավորություն տալիս, : Ե որքան Հնաբավո օարաններ մարդիկնձիգբավելեչծա-

Նար ծ

որա

Ր.

ված կարգինէ

:

ի

ու

մեջ: ԸնդՀանուր մռայլ է: մուլավոբությունը

են

էհ

.

թարոին

են, ոչ

ճ

1960.

ՇԿԾՈՅԻԾԻ,

օթ.

Բունիննառօրծավան

նթե նկատննք,որ ՏիխոնիՀամար մեծ ցավէերեխա չունենալը, Քայց

տնանույ-

նրանց ձեւնարգումնքրը,մեկը վեոնչ` ՌոռտոմիՀամար ընթացքում Տիիշնն Իրեն տանում չուր խմքլու, է ա ղբյուրից Արդվի մյուսը չբ Զաղոնսե, `

ն

այդ

Թոտոոմին «Հմի» ԻՐՆ» դերեգմանաթարին

ռրդի սրբերիծնողների Հետ Է Համելիատում, նախագագը Հաէ ու թ կեղձիք սուրբ Հոդի» է կնքում, Տիխոնը վրա, Հիշատակի մարում,Ռուտոմ) ուղղակիթքում է ԼեռնիկԱբզումանյանի երգ է Հորինել,մարդիկծիգում եե, ինքնուսբանաուռեղծէ, Ռոստոմի կուգման ՌոստոմիՀետ մչճանաչումէ դասականներին, աստիճանաբար կուղզման չէր կան. է , որ մաթնեոսյանը է այլն, ապա դա նչանակում տառիսԹումանյանն զան կողքին ն չանեերի ալրտաջին այս Բայց երկին: բող ծանոթ չլինել Բունինի են երկու մեծերին: Մաթնոսյանը անՀանդառացիել որ առավելէականՀարցեր, այլ իր անդած ճանապարոչ քէ «Ֆաղխր» զրելի»Հանդեցայգ գաղզափարհերին, ճանապարծին ուղին,դգբական անպեելիք նախանչելով Հով,դրականհությամբ: Ճարցծրը: մեծ հույնատի"զ «Հանգիպեց» գրողին, որին Հուզել էին Հարցերնէին, ինառաֆինըՄութեոսյանիՀամարգոյաբանական Դրանցից տեսավ,որ Վ երջինս չե ունեցել: չր Բուհինը անՀրաժեչտություն Խորացեելու ՍաթեոսյանիՀամարխնդիրը չլավապավ: ժողովրդիվիճակը ռում

ծեղափոխությամբ ւ Մ.

1951: ծ.6. երնեան, ոռը Հատորով, ժողովածու Երկերի Գորկի,

ձեռք է բներումառավելգլոբալ

բնույթ:

Ոչ

ո

աղամ աի ԲԱեԸ ԲԱՆ առաջացածնոր փբադրբությունն մբ, ոչ Էլ Հեւազայի արտաքուստ

Հեղափոխությունը,

ա

«ե, ձի կդառնա անխուսափելի: կործանումը չդարձան ավելիծով զեպբում Դեռեւս «Ալխոյից» է ճանապարձորդությունը: բնտրել Մաթնոսյանը նրանց ճակատին ոկսած հրնույթների մատուցման 4մր նախընտրելիէ գրողի ծամաի: անկման ԲագինԲայցնթե Բունինի«Գյուղը» «մասին դբականություն» է, որտեղ պատմվում Հ կա- է ինչ-որ բանի մասին, է: Աննտրո«Տախը» ինքնախոսառվանուխյուն վա հս, գործող Ռոստումն է, ննրկայում մնացած բնավորությունների «էւ.«նն ժամանակի Առանժին բացածայտումներով: խորը անցյալումծղած.իմաստավորվում : մոմ է արտաքինգործողու կերպով թուլացնում նպատակադիր չեպբերում այգհեչպե՞ւ Վաթնանջ աւածրոծ, ասոցիատիվմտածողությանՀուբի, արդյունքում

առաջ բերեցին կամ Հանգամանքների կա: այն մարդկանց, բայց երանքիրենց բնույթով ժնացիննույն վամ գրնթե նույնը: եթե Վրացոնք հրեն, անկայուն վարքովսկսեցին վարելկոլխոզային ապա դրահից նրանք կաիդծերի, . զ ու կանխատեսելի: Չատժությաւն Խորքերում արդեն ված ձր իրնեց ոծսակի չինելիք ճակատագիրը: Հողեկան Ռոստոմբ Հիչում է Մելթանց մեծին, որից խործրդի,մի դիտողության, մի ակնա, Բիբե ունի, այդ Բնչզե՞սէ պատածում, որ մարդը կարողանումէ արն ի Հանկարծանաս փոանգենրը խոսել մեծ ՀաղզթաՀարձլ, Խնդիրենըըննթարկձովտեականությանը, իսկ ուսներն այգպես ծե որպես խաբված է, որ տանտերձը, Հ կացավ,Ժե ոիքան արագ տան վճուկանպետիլինք, օրՀասական մեֆ փակվելու փոխարեն Հարկէ ափիագորեն Հեղեղիդեմն առնե սկ մյուսհճրը դս չՀասկացան:Այս ամենիչի կարող եֆ, ռր վեր են ամեն կարգի մեջ,ԴրանքԽեդիբներ ու

տարան

այս

ու

Քանիոբ Մաթեւոսյան գթողիողջը.Հառնել է ցոլ

Համարդերակաէ անչատի բա է անծառոիե, Մաթեոսյանի բենոչնչացենլու խնդիրքմիջավայրի անցյալի Հիչատակների, բոյական պատասխանառվության նիկրի Հանդեպ: Ընդծանուրիչաճշիմեջ սեփականչաճակսսուսգրի, ժողովրգի ու վարք պիտի ունենալ, Հակառակ Հը տեսնող երկրի տիլոֆ զգալյողություն

մեֆ,

Քաղաքական (ցությունը,

Դեսլի մ Հավերժություն

է

բնությունը, առել322 օնեփական Հեռ էթէ ունը, Բնչած՞ս ապրել Հաինանի

նիկուստերԹչնամինե, ծնչած՞ս Վիտի ապրել, երբ տունը կործանվումի ին դրանից Հեռացած միուրու,այեւոծղ ծայտեվածանառակ զավանը Ձեց մթայն ճոգու աղզբոսոուլթյուն անբարոյական չ բերել: վարք Ժողովու դն ինքն իր միջիըմարոզանալո՞ւ է Հրազարակ Հանել «իբոֆը, որ քոկբի անվոտանդ դարձնիաեբունդների ավելի երթը,Թե " նրան անփական Հոգնրանությանը բնորոչ դնՀատողական մերժելով հրա տեսակիգոյությունը, նրա չարունակվելու Հնարավորությունն

Հեռունն-

"ւ

ու

այս

ապա

քում

բայց

են

ն

պածիեն տեղակայվել որոչակի ամանակի

«ամանակն մարդր: ինչպե՞սէ գոյատենլու մարգը, 8թե ոչնչացնում ու

նս

գբո.բ

ստացթյունըկ̀արեործլով Հերոսի զոոծերով, Խնրկայի Հւհաղդրությա՛մբ, անցյաղի է լայն սպաթկեր` վում եկող մղումներով, մարդկայինտարբծի ենթագիտակցականից ապիումներով, Հրճվանքով դեզեցկության կենցաղով, սովորականի դրամատիզմով, տիչդերով, նան առօրնականիողբերգականությամը: ու

ու

է, դան Ջի կարելի ասծլ, թե Տրկը միայնմեկ Հերոսիխոստովանությունն են էս հրնույթնեդիչոում որոնեք սեփականՀայազբով բնավոբությունենը, այե կամայն կերպ տը, վերլուծում դրանք: Իսկ առանձինպառմություններն ծե Հերոսին: առնչվում Հիմնական ճարկչ նչել առանգնածատկություն` կառուցվածքային Որոլես պատումի

բնականբեթագքի միջե եղած Համապաառորեականի սովորականի, աՀա տասխանությունը, ՓաՀպանվում Փարուլան, ստեղծում արծամա կաինոթվում սյուժեի չարունակնլու ժամանակային բովանդակային զարգացումը, (երարերմունյով ավելի տարողություն ունի: ե

ա

երան բնութագինլով ընդձանրապես՝ 7Ն որպես «տավխի»` փուտած էո ե

ռի

է

ն

դրա

է գրողը:

որ

մեծ

Է

բայց

ու

արտաքին ներբաժանել կարելի է գործողությունը Չայմանականորեն է ստաջել Հանձնարարական «անելիք»չունի ն. պետք է լքի Հրապարակը, է. Ռոտոոմը ակնՀայտն բինշերտերի: Արտաքինն բանի որ նա այլես «մե, ճ չ: բների ի մ ձարցերեն, ոբ վերժամանակային գրողն բազմածավալ հյութը, մբանք Ե որպեսգի ունեն: դատարան ներկայանալ: բնույթ տասն մասում դրանքթվով եթե մաթնոոյանի առաջին այն է սլաւոկերնքրի, առանձին բաժանել վիպակում անՀատի միֆավայիի փոլխՀարաբն, ության է, որ ավարտվում Խեճքրն ավիչավորում է ոզջ ծրկը, ե դրա արդյունքուժ գրողը Հո ։ ոո Հասնելու պատմությունն քաղաք Հինգնեն: Դա Ծմակուտից Հնարավորությունէ տալիս բարմաստավորում է ձրեույթը,միջավայրը ի դատարանի ուղեորությունը Այլ տեսարանով: լավի առջե առաի լսած կյանքը, տեսածն խաղաղվումէ, Թումանյանի աղլրած իմաստավորել առանցչոռասլողականության եղբոր` Ռոստոմի մոսին ք ծավալումն արվել է բանաստնզծի ամեն սոջիաա րտաքինչերտը ինչ: եթե գործողության վեՀբարձրությանը պատմությունները, քար նետելու, դերպաէ դրանից, ԲԸ նսնմացնելումիտումով, է ազա Բունինի ռրոչակի,ապա ներքինչերտը մերբագատված լւկանացված Պո 4իպակուժծրնույքն ավե ե մ յս դեպքում բակախուավոնբնույթ ունի. «Գուչկինին ժամանակին: արգեե է տնական սյուժեից առնչվում ակնՀայտ ոսլանեցին, Լերմոնտովին Հիրարնին խնդիրներինէ վերարքրում: խեզգեցին,Ռիլեերնչարդծջին,Դոստոնսկուն գոյաբանական խոսքը բարոյափիլիսոփայական, Քարչ վեցին գեղագաճարույյան,Գոգոլին երկրորդմասում, որ ծավալով Խնդրի այս կողմն ավելի իռրանում է «Տավեի» խելագարծջրին... իսկՇիչենկո՞ն, բակԴոլեժա՞եր»:: ն չէ: երկը կառուցվածէ այնպես, Մթեոսյանի է առաջինին պատկերենրի 4լ բաժանված որ Հերոսներն երենը էությամբ գնրազանցում ընդդրկումէ բաներգյուսվածեն չբչվայրին,դրանց միչն եղած կապը Հասնելու ճանապարծն դասարան Իսկ առայժժ գյուղից փոխադարժ բնույթ ունի, ն Դրոզի երբեք ձլ այե ճարծիքին ձնակերԵթե առումով բնեգծանուր Խորը պաւկերեէրի չարք: չէ, թե միջավայրն վականաչավի անխուսավելիոբարոյական կոիֆանումներիի այգ ընքացքը «ենթ, աղա կարողենք ասել, որ 1... ՈՇՅ6ՇՈՀ բ թձՇճնՅՅԵլ, ել, ԾԽՒՏԱՆ 1952, օք, 703. ճանաբար ծ է: Այս ամենն սկսվել է այն դածից, հիի դարավորճորտությունից ն

տվա»

ու

քեզի-

գազազում, վատի պատմությունն, ուտի ի

արանելին,

ու

ու

ժամանակ, գյուղե էլ գամոզված էր, որ Հուշարձանը նրա հռան7 բացման դար անց իր իչխանությունը գյուղի աչջն չի արդյունքնէ: Ուցյունը ջառորդ ու է՝ էլ սնփականելուխնդիրուներ, տղերքի Հուչարմանի թվում խոթում էր Մելիջի Կարայան ձր գյուղի Հավաքածխղճուկ միջոցների ոբ բարձրացել

միարած աղատագրված զգաց ունելվածքին տեր մինելու մարբգբ Հանկարծ իրովուեբն փաղցրությունը, բայցծաֆորդ ագին ձանգամանքները օրբնցին Ֆրա տառապանքովատնզծածՀացը ե խառնեցինընդգծանուրիՀացին: Ըստ ճբեույթին այս ամենըբիչ էր, անչատիինքնուրույնության կորատիկողքին աֆակցությամբ: ավելացավ ն Համայնքի անկախության կորուստի, գյիւղի ղեկավարությունըանմիջական »վքեր Ռւցյունի կողքինկանգնածիչիոանություն էին /Պիպոս,Գոնրանք, ՀանձնեցինՀովրտին:Խոչորացման միտումը դարձավակեձայտ, իրենց իչխանությունը: եջկարաձգեցին գերծնելով, փակչելով.Հաչելուվ| ազելի որոչակի: Առավելճարպիկները,Հհւատծաներըմինչե չումայի այստել տնեղծում է պատերազմիֆոցով Սաթնոսյանն պատկերների Դրվագային տարածվելնիրենք ենտվեզին դրա մեֆՓ̀աչվելով քաղաք, ինչպես ոի իսկա. Հետո ապրելու ճիգ գործադրող, մեռնել կ որուստներից րկանքներից, են միցզ̀ կան ճարակիցառաջիրենց վարակում կեղծ ճարակով»: գյուղի պատկերը:Սովիցկարվորբչարդվում էր, իսկ վերնիցեկած չրանկացող Դրսիցհկած «ոչմլոնղացի» ղեկավարներնայստեղ տեր չէին կարողլԻ Համար Ուցյունն այստեղ արֆառէր մորթել, Գրիգարյանին դնկավարության նել, գրա Համար էլ դոլրողջնօր օրի սմքում է, աչակերտությունըն̀վազում: իեղճ «Բիչ/«ուարկոմ»/ քուռակնվիրել,հկ Սուրազգեինը խարանանչանով իՀշաիկե, քիր ստեղները նեղ էր:Հարո էիջ դագյուղ`Քաղաքիցէչ էին զգալիո, նա է ճյու» պարտավոր չի գալու, այս Հորից դովբ» Դանիելի «րք ԴՂՐԴ"Տն չիս, ոիպեսղիսպիտակ Շացի չաթարիէրնալուն պես «իրենցբաժին Շնձվոլն որ «Շամտազլոաաթասխա Հալ ձոին ի վեր, նոիից Հեալ, Խեղդվել, ու քեց թոքուն կռանաձարըպոկենմեր մորց ծետներիտանեն»: թեզ նվեր, ընկեր բաժակըժամանակինաղբյուրի մոտ լինի. «Մեր աղբյուրը Ծմակուտնինքն իրենից, իՀարկն, ուժեր դուրս էր Հանում, բայց դրանք ու Գրիգարյան»: րացնում էին քաղաբի խառնիճաղանջփրականությունի,գյուղի հռրից Վալվորը4ավար կերձլ, պղնձիտակը կպել է, քերելու իրավունքըկալվոմնում էր անզոր մենակ՝արտաքինժարտածրավերների դեմ թիկունքը բաց: բայց պաձակըգիտե, որ հրավունքատերը բը տվելէ խուլ պածճայլին, Նճբունակուժը պագելու փորժերիթիչ էին «Է վախվորած: Սանասարն, փրավունքչտվի ի է. «Սի-սիբանուչ է անցնելու իր Հարպըերկրորդում ֆան, նկ, մեխով գցեց Ատտոդո մինչն մրցումներիավարտը: Նա ՀաՀովասոակը` ոնվաանկամե Հնազանդությամի վ-պդինձըթերեմ»: անասունի նույն մոզվածէր, ռի տեղականմբգույումմՀաղզլելուը Հետո Օմակուտն այլես այգ է Թոզիբիճքե..բնավորություն Համակերպվողի տիզիկ վան քչվառությանը ձիու ենքացքը չի տեսնի: «Եե խնլքներսՀասներ մի տասը լավ տղայի փախուստի եք ՀամանակինՍանագնա իչխան երկայնաբազուկ-Արդությանը մեխով գցեինք բանակիցազատեինք՝ էսօր մի չին էլ մեր գյուղը կլիներ»: քարերինծեփեր,չեր Ձորագքտի նախնու ոտիցբռնած ճանապարծին սրանց Ու քանի ռր այդ խորամանկությունն ամեն Հմտությունը չէին ունեցել, ինչ ապրելու էլ փիրվածկյիներն «ծեվելու ճասեիԾմակուտ, Շետնորդներե մնաց «մնացորդի»`պատերազմումզոՀվածտղերքից Հետո մնացածների վրա, ց»: անի խայտառակությունի որ լռությամբ ծամակերպվեցինՎրացոնցա̀նկայուն վաիք ունեցողների իշԱՀա այս արտաբինչերտին միազյուսվում է ներքին ընթացքը, որ վեխանության տակ: որ անցնելիք ճանագպարձը, է անցած գուցեն. Սմակուտի հաիմաստավորում ՕրիորդՌւցյունըզեկավարի4ին տակըֆայեց, ուղղակի լթենղդեցՀաստ է Ռոստոմիեծրքին ապրումենրին Խոձերին: անմիջականորեն կապվում գավակի ուռթերի ծանրության մտավ եռեղբորկոբուստբ Դբոչդարժրած` են ու

ու

ու

Հարձակումը՝

ու

ու

է

ու

այստեղով

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

Բէ

Հետնողականորեն օվճեց քամելդյուղը:Գուցե պատճառն այն էր, ու

չարժումնը: Նա

պայմանավորվում գերազանցապես ծարարնրությունեերը մայուկային Համընդճանութ ատելությանչաճառությամբ Շամապա/«Ինքներսանվատրաստէինք ժամանակի

կին տեղովբանեցնում էր Ղեվանսեղբոր իրավունքն կանխեցՀարսիբնթացթը`իր ճանապարծնավելիապաշով որ

4մէերանանպատասխանատուանկեիկչոբանի Հիւո Դաղավխի դարձնելով: ու

ոդուն նան զգայականմղումներով մոռահալով վարվեջողության»/, կենսաձեր: առաֆնորգվելու բարոյականությամբ տասխան ճիշտ

իսկ չի տպավորվում,ամուսինը չի ներում Հրաթեքնաբարովարջը ն քրեխանդնի նման ավարառում է մոր գրկից, ապա չէին, չշամուտեցուՀարոնէր: Հիմաանդամդատարանում տնրը դատավորները սպիրտով»: Յոթդուռ բացեց, ծամոնը բերանում, «նծղ տարատիմեջ գավակը պինդ» ն Գյուղխորչրգինախագած Աիրանուլ Վրաջյանը Հասցրեց Մմակուտի դուրս էկավ: «Որ ոչ մի գռան եան մի բուլեից ավել չմնաց, իր գործն արքց ազարանք-ոնահսությանչորս Հիմքբերից /լովաբուծական, ոչխարբաբուծական, ն մազերըքայլերի Հետ կուրծք քնջբ դնելովքայլի կրունկներըԿենդ-պին խոզաբուծական, Հողազործական/ մեկը քանդել: Գնեղակածարված խոզերը մոիրենց գրասեղանի վազի... պլաչառնյաներն ֆեցվեն, հրեան մանբատուռիկ գեդապետիօգեությամի սրբվեցինգլուղից: հ նրա ծնկներիդեմ կեն իրի Թե Թվում էի, Թի հթե Ռւզյունի Հիմաբներին կոնքերըլայն են, Հայրը` չատա- «իջ նրանուղեկցենմիջանցք երեխայի Ռոստոմը մի ոլած տեսավնթա«Համարոիբունությունըղովելու...Ֆ: 8րեխայի կեր, նշանածնէլ գեդապետ,ուրեժն հրա Հարսանիքինեզ կմորթվի: Բայց դա ն զլխավոր դատախազի տեսավ ձակ, մեղավոր, տիիական,փորձող աֆքծիիՖ, ուրախություն չեր, դգողնդողփախուստէր, գյուղից տաիիներովԹալանվածը ն էին»: Այդ կաթվածածար նրահ պարտք Խչքերը, «դատախազն մյուսները բարժվում ու բարմվում ձբ բանակային«սուդախծկի»վբա: է զգում: եթե ժեքննաիրեն մեղավոր մի թիչ էլ Համար Ռոստոմը Քշանչինդտարի Հնտո ամուսնու Հետ կանգնելէին վիճակի ոանոցները բչեց, ոի Հնտռ եղբոր կնոջ գերեզմանինճառ անի: Գյուղի փոբի էթ այչ րկուպի Շամար,երանք Ղեվանտիչվարակվել էին «առաջնա աան

|

եթե Մոսրուղիկնոջ անունն

ու

գ

ու

ու

ու

սրատշգամբին` արձա-

ում իի տելի չզիջեր չամուսռեցու Հարսին, աբոն ինչ այժմ խաչմերուկում կանգնած կլիներ: Այս առարկայական պատկերներիտեղի են տալիս ներքին գործողության ընթացքի առջն: Թվում էր, թե տարիները ծեռավորությունից Մ հորուլի Հայ բական կրծքի տակ, յափեջու մեջ, միու վրա տաբ տեղ է անում: «Մենք մեզ խոսատացունք գնալգերեզմանոցում«լեւոն կնքած մի դառն արաղ բացել է մէբ զլուխը կախել երա փայրծնի,կույր միակ արդար Հիչատակի վրա»:

եմ, զեում թվանբըդ է, Հայբին, Քու ազջիկՓուչունն «Մեսրո, կանչում հ ձեռ առում է, բեզ Թզիանքելու գիչեիը մորս չտա, Քէռ բերեմ խփեմ. հմ

ասում Ծիծազում,

է.

չունիմ աիյունն է`

կանի»:

Այս պարադայումծրկխոսությունը կորցնում է ուղղակի խոսքին բնորոչ Հատկությունը,բայց ն միաժամանակչի դառնում Հերոսի անուղղակիխոսք,

ջանիոբ այն վեիֆնականարդյունքում պարուրվում է

մտադրությունն երով":

պլատժողի տթամաղթու-

թյամբ, Այ. խառնիճաղանջերթի մեջ ՀերոսըՀամոզված էր, որ միակ փրկությունը փախցնելու Մանկան Հիչողությանմեֆմնացելէ մթիիբ զավակին հտ է ՀեբաՔԸ «կզբին դառնալն է, հնչեէլ Ֆրա Համար ապածովել դրվագների: բերելու չեի Խան հրեխային ավարաոուծլու, վելե. Մեսբուի` արմատներին, ցուն պինդ Հնարավոծանի4եւթեվ խափանելովանչայտության ուղին: Դրանքտպավորիչենն: ենբջին մնեախոսությունը Մաթեոսյանին տարիների Վիպակի առաջին մառի բոլոր տառսնչինկ դրվագները թեն որջչակի էլ մանկան,այնպես Հայհլ ինչպես է"«քյո-Ն է տալիսձրնույթեերը ն Հաֆորդականություն ունեն կապված հն ներքին տրամաբանությամբ, Հեռվից,Հասուն մարչու Շայազքով: Ոչ մի պածչիդրողի խոսքը, նրնույթները ամեն ինչ է դինամիկ, Գաայսուգանդերձ ամեն դրվող առանձին դարձնում որումությունէ: Բայերի կուտակումն կանգչեն առնում: անգամ Հիչվող ԱսքումառվորաբարՀեղինակը որպես սուրյեկտ չի դրանորվում,խոսքի ել Հարեանցիորեն Այդ օրաստճայով բաշարժիրականություն: սուբյեկտի պատմողնէ, որի խուքն էլ ճեղինակիկողմից բնեկալվումք որպես բնավորություններըկննդանիեն, իշվանդակալից` «ուրիչի խոսք»:Այ» չսուումով բճվականաչափմուռ է առքային «Տախբթ» ծասաբակական 4եին: 12:24 օրենքներն կաիգինկատիչեն ունում մարդկա են Գրոգնթնտրել է ժողովրդիներկայացուցչին,որ անրհդձատ է, Հիչում Թէ ինքն մեջ զոյություն ունեցող որակներն Ցանկանում մն Հասարակության այա անչրամելւո կրթություն չի օտացել,Հետեաբարկաբողէ ե առանձինլեվլքե. կամ Փաղաքականության, արչ ամծերկարգավորելբոտ ցանկության են ինքբում ոչ այնքանընկալելի կամ ամբողջականձնակերուէլսեփականմտբերը: արդչունքըբավարարլինել չի կարոզ:ԵԹԵմարդր,Շամայեքըզրկվում ապա աղավաղվումէ «Մենք»-ով արտածայտվելըմեկ անկամնս պիտիընզդձեր ժողովրգիանունից ուրույն ոբոչումներ կայացնելու Հնաիավորությունից, է խոսելու, նրա բերանով արտաճայտվելուկարհորությունի: Կարելիէ ասել,որ հիանցէությունը, նիւնը կառավարելը դառնում ոչ ճիչ, ոչ իրական, ոչ պատումի ամքասյին չերի դրսնորմամբխիստ ղեմեկիատականբնույթ ունի, էֆեկտիվ: ինչ է նչանակում ուրիչի մեքնես նստել ն «քո ղեկը ուրիչի Վնոքի ե սոված չների, սոված այդ պաձերին նույնիսկ կարող ննք ասել, որ Հերոսն ամբողջությամբ գանդես տալ: հնչ է նշանակումեզան անգլուխ մարմինլինել է դայիս որպես կոլեկտիվիանբաժանելիմասնիկ, այդ ժամահակնա այխարձը ձրնխաների սոված ժողովրդի մեջ լինել: Ինչ է նշանակումաստծու Սարդը տնսնում ն. գնածատում այխպես, կարգի տակ, ներող եղեք, մենք ասել, թե աստծու չավանել ն կանգնել ինչպես չատերը: է այն ձեր, ոբ մարդն ստնդծել է Բոց րեոր է,թե նա ինչես է արտաձայտվում:Այս դեպբում փֆաբուլան ստեղծելուենթ մեր կարգի»: Գոլակջության փոխելովհոր Շւսմակեցության4եքրով, ճիչ նրա Համար առնում է առիթ՝ սեփականապրումները,իր էությունը դրսնեւորք- դաիերիբնթացթում,միանգամից ռր իրականացրել է սյուժեն՝ աք Հենհաւզես ծաչվովկարգավորման ֆանքերը, դարհորվում Փատոմողի չէ, վեասակարէ: Վերջին ասելիքը ծավալելու Համար: մեծ տեղ է զնացել, են ապածովտեղից սուբյեկտիվ ընկալումներըտարբերվում Հեղինակայինից: ռեիությունը, միլիզիայովթուրջի բոչն երաԽոռքիմէջ մի ընտանիքիմեջ տղել իի չի արդյունքը: Բռլորին ձեհրբ դենպբերը գերակչոում՝ ասոցիատիվ-իմպրովիղացիոն արդյունքում ներկայացնելիս: վերջնական նա կարող է դանդալեցնել դեպքերիըեքացքը, հաչշանջկ ն նպատակներՀետապնգեր, որբան էլ մարդասիրական Հավաքելու ձգտումը, այլն: Ցարողենչ բերանով ասել, որ առբային այս տարրերը,որոնք որոչակիորենվիպակը Հարստացնում կրողություն չդարձավ: Բայց ո՞րնէ հյբը: ՄաժեույանըՄճարոպի նն ոճական արդենասել է՝ ինչ որ լինելու է, կլինի / ժողովուրդնապրումէյ ինչ ոբ անելու ինքնատիպությամբ, երբեր էլ վիզակը չեն վերածում ասքի: չ փանի/: մեկում առում էք,հր բբ Մենքխոսում ենք այն Հատվածներիկամ պատմություններիմասին,ոբոնք Մի առիթով Սաթեոսյանը Հարցազրույցներից հն ունեն ժամանակայինորոչակի Գեռավոխություն ինչպես Հեղինակից, այնպես Հույսըձայն ադրբնվանցիգյուղացին է... նրանք անելու Համակերպման, էլ պատմողՀերոսից: Հեռվիցայգ ամենըհնրկայացվումէ ոչ թե Հողերանա- գոյակցությանայն ձեւերը,որն անվտանգպիտիդարձնեննրանց նիքն ապագայիմն): կան միբոջնծրի գործադրմամբ, այլ ավելի չուտ երեույքների արտաքինը,ձն են ՄելիքմմբատիչինՀասնդիպելուպլատդա է պատճառը,որ Հերուր ոչ թէ վերլուծում կապված ենրկայացնելու ճանադլարծով, Հձաֆորդ ղդիվաղները ամեն ինչ պատմել է նրան, իսկ վերջինս է դեսլբերը, այլ ավելի չուս է, սրարգ որ բանաստեղծն ներկայացեումէ: վերլուծություննգոդելբամությանը, մեկնուզում է երեադտեսնի: Առաէ ձեանում, գնացեք դատարան` նեականապրումներիբացածայտումըմնում է ընթերցողի երնակայությանն անածղյակ մասն է դառարանիտեսարանով,որտհղսոերըդատավորները վերլուծություն անելու կարողությանը:Դժվարա: ավարտվում պրաոմություններնչին ու

ու

առա-

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

առանձինիմաստավորել,դրանք իմաստ են տտանում ամբողջության մեջ: Ասքում երկխոսությունները Խերառվածնե մենախոսության ընդծանուր Հոսքիմեֆ,որոնք նս վիպական-պատմողական բնույթ ունեն:

չին, այլ

չամույոնցու գարսբ-

տարբերվումէֆաուաֆինից: Քեսվամառբ որոշակիորեն «Տալի»հրնրորդ

1 ԽԽԱՇԵնՕ

Ք.

Ը, ՈՕՏՈՒԹ

ՇՅ34,

1978, 6.

88.

Վատած եմ` լուրաբւռռացիորեն չչնռանալով Ամակութից: հրենով ներկայացնում է աշխարձի ամբողջ բարդությու

ւ

ղուրս գալու, կան է Համեմատել այդ երկու մասերի սկիզբը: Առաֆինըդրամատիկու ֆան որոջ չափով լարված, որ ավելի կապվածէ անձատականբարոյականնկարագնր» ո, խմ առզբծլու օկզբունքների Հեռ /«ժննք ծրագրված չավությունվա/ վատուկապված Այ առումով կարնոր ճե գեոզիդիտողությունների ժյուն չենք անում», երկրորդըՀ̀անդալոթ, անչտազզ, Փնարածոիկաւկան Հեչ Նույնիսկ զարմանալի է Բլ. "ԲիՍսթնոսյանը «Ինչով է եղ կաբող չազախվածխոսբ, որ չատ դեպբերում ոսվասոցիայականացված մադրությամբ Հարցիսլատասխանե ոսում է ոչ այնքան բովանդակային Տոլառոյը» գրավում է ալիս առնչվելու է, էնչը Հեարըավորություն ոչ կենցաղային բեդծանուր, 8Լճշգրտություն, «Սանբամասների դբա ժնճիզռիքան աիմոա ծաոմուն գրվածթից, մաների, ն ասելիքն էլ Հարաբերվում՝ է անականժամանակին:ներքինառող) հ այստեղ երկրի վրա, ճիչտ կենարոմեջ չկոբչելու ընդունակություն, դրանց ուժի, Հրճվանքի, չեղեցկությունն ցդալու գոշունակության կողքին ակնճայտ ինում» կա /ես, 222: լինհլու ւն, Լ այնւտե ֆում

անութ ԱԱակուտ '

տբա-

Ֆոլտտոյի

ի

՝

:

Հավերժությանը: ՍրանՀարակջվում է իր` Հերոսի ապրած ժամանակը,որ տեղի Բ. է տալիս նորի առաջ, ինչն պ էլ1:87էլեգբականթախիծով է Համակուժ նրան: "19: Տ ԻՀա նե ե րաիի ԱԺ "վ

արա ՐՇԸ րեն արամ Իա գաուղրակիորնե, Արա վառված ությունները, թրապես յացթային ենկալումների`ստեզձագործողանչատի,

Մաթնոսյանի ստեղծաղործձության մեջ վճռական Հանգամանքէ նկարագ» րությունը` առարկաներիխորանիստզձերով, որքան Հնարավոր է ամբողչության մեջ տեսնելու ժզումբ: «Այդ «իմանենտիբացաձայտումի» չի կայանա, եզարագրուխյունըլրի տնաածի 28» աչքով

չլինի... էթն պատումիմեչ չներգ-

ե բավվիամբողջ հր բոլոխ կարեոր ձրկրորդական բաղադրիչներով, զյանքն բացածալընդծակառակը, կզարանա քննադատներիդ սիրած 71 «իմանենաի / ու.

անջփառ բ,

եթե զյանքը:

մ.

Բոծ

այլ

ե տ թ վերցվենլրիվությամբ, նյութը կկայանաե եույՖ երակայն դենպբում, եթե գրողբ գաղափար փոկչունենա «իմանքեն մասբեն նպատակբոնչունենա փազանարեհելու Հիմանննտը»':Այս ոբ էր չրողը դնոնս 1974-ին, արդեն տեսա կան մակարդակումմեկ անգամնա Հիմեավորում էր իի գրականության ճշմարտությունը,կյանքը վեբ Հաննլու դրանորող կերպր: ՊատաՀական չէր ն ՀակորՄնձուրու Հանդեպ » Հիսգինթե ի ասուաագդ նն նա ի պականվերաբերմունքը:« Ռ.. " հրկրաժասը նկարագրելէ դաշտային ֆմոռանայավնչել, թե ինչ էին ուտում, ինչպես էին Հագնվում,բնչպես էին ցաՋու /ես, 200-201: իբ Հայրքնակիջեերը-..» են, որ գրոցի Համարելակետը կյանքն 4, դրա ԻԻ ի գաղափարից չի գեում դեպի կյանքը: «յլ թ 6 մեչ է -

եռ

ե եճանի

ազանի, դնում

է.

ու

ուքոչ Հ Հեգոամ չբԱո ԱՐԱՄ «Հազի աավաղը ՍԱ ԱնիՀ մոի ԱԱ

իւ

"

ամ

"

աին, երանությունը, ին, նրա նրա ՀողՀոգերանությունը, այնպես երա ե Համ նածչե

ք

աս

հաբեարում

ՏՊ 4.

ւ

:

իջի Հգրտությամբ պածավի "չի անգամ ու

'

Բացած զրո

աննա Ի գրողը խորությամբ ք զգում էլ միչավայրը, բնությունը, ամեն ինչ,

թ

ել

փոքր

րի բնույնը, աչխարձիկարգն ու

ժենրի

դառեու

|

սարքը.

ե., Սարինյան, երկու դարը, Հայոց գրականության

2002,

դ:

3 էջ

588:

Բոր կրած-

եին

ողբերգականը,անանցանելիիկողքինանցավորը,Հավերժականիկողքին՝ երանությանմիասնական երա կերտած ալխարչը ցավի փարկննականը: լեչ` իշ զեռ ե. պր տարաելում 1 անչնչձառ`՝ իբ էչ ներաոաթվ ամն ամայի... արդեն պատկերներով լեցուն բովանդակությամբ. «Հին, լքված, ն Հանդել է ժանգը չոր ժեռել է սարդոստայնը ցամաքելէ նույնիսկ բորբոսը, / է

արք րոանդական

անո հրի, անվ գանում միջոցով ակեշայտ է

«Համոզվածեմ, որ աչխարՀի ամենացավութ ծարցերինծնաիավորէ պատասխանել` առանց Շմակուտիկ 1Ս.

դում

,իլիսովիայության

Հետ-

Արիի

նույն/ չխարձայացք ի Փիլիսոփայության փիլիսոփայումյ կամ աչխարձայացքի: է: Ձվի ինբեիեարվեստ Հարլիաքան«Սանբամասնը Հարցազրույցում պատին:Չթի կտորաանքն կոճակներըԳիքորիզրպադավըՕՀանավանքի չում Թումանյանիպատմվածքում»/նույն, 232/: Ստացվումէ, որ ՀովՀաննես ժրեույթը գրողի Համար ոչ միայն կյանքը նչգրտորննվերակերտծլու նպապատրանքստեղ տակնունի, այլն արվեստիմիջոցով ճչմարտանմահության իրական պատկերը, ձելու-Դր ծղնությամբ է աիաթվում կյանքի կենդանի, ձլ այդ ճանապարով միայն կարելի է գնալ նրնույթների խորքը: Այատեղից Գ այլ ինչու Մալնույանը չի «իրում Դոստոնակուն, Էշ ոլատոյին:Սալնույանը նախբնտրումէ Դոսթոնսկու«տեքստիցվերացարվէր ված գաղափարը»,բայց ոչ սռեքոտը,ճիչտ այնպես, ինչոլնւ որ Բունինե ամբ էմ մուոննումմ Ֆֆոլօտտ ՀԵ. առի ածութ, աան Դ ոստոնսվկու Բբեւտրում / հ ին ե վե, նախ ո էն տալի» բոռներին, որ «միայն մռածելու Համարսնունդ ամեն աոհղծաձաչխարծում չոչ ունի ՄԱտեղը.նատ տեսչ մՄաթեոսյանի ձում է ն անՀառտին նրաչուրֆը գոյություն ունեցող աչխարծը: Տեսարանները կարող են ն չառեչկախողեն անմիջականորեն առնչվել երա Հերոսներին, վել: Դրանբք այնքանով նն Հաիաբնրվումօնրուներին, ռիքանով երանք բեղուձակ են վերցնելու կյանթի թրթիոր, զգալու դրա դեղելկ(ությունը, բայց դա չի նչանակում, Թե այդ նրնույթները չեն կարող գոյություն ունենալ առանց զգում տն առգրավանի, հրանց:Մանոյանի բնավորություն Հմայքը բացածայտելը Հը, դրա գեղեցկությունը, առվորականի մեջ անտովորի դառնում է դերակա նչանակությունունեցող ակզբունք:Բայցկյանքի գեզեցկություննղգալու բացառիկ Հմտությանկողքինակնչայտէ ն. դրաման,ողբերմասին, Սաթնոսյանն զականի զգացողությունը: ԽոսելովԲակունցիՀերոանձրի ասում է. «Ճաչակելովճաշակեցիմի մատ մեղը ն ածա մեռահիցեմ», սա նան եր իսկ առեզծածաչին է վերաբերում: ԳեղեցկությանՀմայքնգգալը Հե պարագիծը,դրան միագյուսվում ծ /նրչակետում անչատի աչխարծրեկալման կոր հոր միայն միայնգրողի

աՅԵԻՐ երն վարական Ման

բն

մոումոՖ Ը»,

Ր

ե ապա ռին,

ու

ու

ու

-

'

աաա

ատամնա,

156736

Էյումոծու.

1920-1953,

՝

:

7.

2,

Շքք.147.

մեր Հին գերանդիներիըմ ճիկուռի Աեբես դեռ մենջ ամբարներիծնից մեզ աչքառ Հանեցինք,ե լավն ու ւնր դեմը ողողեցին, կենտ սզնենու մուտ Հպարտ ղյուխը բարձր արդեն մեզ էր նայում. ուրեմն մեր չունչն ու ներկայությունի վաղուց ՄԱՀգոցելե̀րբ մենթ ամբարների ետնից դլխով նայում էինք Քոչաբարալուսավոր ամպերինկամ գուցե ավելի վաղ քրբ մենք կացինըծածկիակ դրինք ու բաճկոնը գջեցինջ ուսներիս: Համարի թե կաղնուտներում՝ ամենսվերեի միջնակում արածել|թ կախվածէե...

մած է, ն

երանութունը

գյուղի

սիդ ձրեույթները փոխկապակցված բայցեճրքուռտ բյանաոումով, է, ոիտխչվճնականիզոյականնք ն ոչ ասենքածականը,ինչբ աչխաիծ են:

Դա

ժի

բնորոչ Դա մետաֆորիկ աչխարՀչէ այն իմաստով, որ երնույթների միջն է Սարկնաին: անընդ շատ խաչ հած մաճմանննիիոչ 22 նվում 22 ազլբնդպծվում /«Կռիվո է, արձակ ստեղծելն Հանգիստ, առանց մակգիրների, ռամոումի մակդիիդազ ներիքչությամբ, զուտ բայով է. գոյականով,Հանգիստընթացքի գործն» /ես.

491: եթ: Համեմատությանմեֆ առարկաներիցմեկը բացածայավումէ մլու-

ոսքլով պատմվածքիժանրի մասինա̀ռանժնացնում զում են, Խայատավըճինույթենբի նույնացումն է, Շամեմատվողանցամենթն Անդրեյ ՔԲետովը ն ունեն: էր ՀՕզոատոսիՖ մասնավորապես ա չաղի Դի Համաի առկա Փճռարածու- էլ Հավատա «Ալխոն», եչանակեւթյուն էլ գրողի աչխարիծշում դրանցում ամեն ինչ բացառիկ է, անշատական,չկրկնվող: կարնորէ ն այն Հանդամանթի, թյան զգացողությունը»: նմանատիպ չկորտված տարածություն հա տեսնում է Ֆոլքների պատմվածքներում:«Տախում»առավել, ջան պատմվածբներում, որ գրողը չի նախրնտրում արեմտյան գրակահության մեջ եղաձ այն գրողենբին,ովքեր նախընտրումեն կեղժ պայմանականությունը: տւսրածության անսածմանությունն զգալի է: Գրողը ֆարդում է խոսբի չի Առօրծականի Հմայքը բացածարոնլըդժվար է, քան այդ ամենիցվեբինչփանակողսածմանները, պատմությունն տարածությունը ֆավալվում նն նն ռր Այգ դուբգուիված պատվերների մ6ֆ անդամ անընդատ, դրանք չաբունակվում վիպակիցդուրս: քբականություն առեղծծլը: ե՛ժավարտուն պատէ՛ ե՛ Է անցողիկության տ ակ մեր զգայի անցողակիՀասնդես զգացումը«Քաճկոնը բենի տիլբուծին աղջմությունները,հերսիցդիտվածբեավորությունեերը, է՛ ե՛ ե՛ ե՛ նակիռես ձգվել բու ճՃառկւուռի կած Հերոսները, մաղավունիը բռնելքբ, մոոմիձախ ուռբը միֆավիոյրը, բնությունը,ե՛ կենդանիները, ոիսի, ն ձինմեղ տվեց, ե սմրակի մբի ափին, աքցանը ձեռքներիս ն մեր տիրուծին որօռրդը, երկրի երը. ե՛ վնասարարը,հ ծառն Բուի կազմում հն այն Հէննժույդիառաջ այդպես կանդնած՝ մենք տենսանք, որ աստծու այս աչխարծում անկանխատեսելի իրականությանառծինականամբողջությունը, որի վրա ուրիչ ոչինչ չենք ուզում, այս պատկերովմենք լիովին դոճ ենք»: վում է մարթեոսյանական տիեզնիթը: կյանքի, բնության ներդայնակգոյության խաղաղերքի մեֆ ձանէ՞նչ է հչանակում անվանելդրանք, վերաստեղծել,քարադրել երբեջ Բայց Գեղեցիկ է վարծ օ զում կրակոցը:Բանակից ոմանքկարգապածություննն բծրում, ոմանք` ընգ կյանքը: «Սանիրճշմարտությունըիր բնական տեսքով Հրապակրակել: էի փողջինմիշտառկա է վատը,միչ Հարկ է զգոնլինել: Ռոստոմը բակելե» է: Բնականտեսքով երնույթները Հրապարկելհչանակում է ն մովոՓագործուններկայությամբ ե զզում ամեն ինչի Համար` պատռասխանատվություն բականի,պածի, անցողիկի մեջ տեսնել նան Հավիբժականը:Եթե բնությու«ի,Թփի,ձերացածմարդկանց,անանի-անտղաժարգ ընտանիջների, բոլոր նրանց, նբ Հավերժականի կրողն է, ապա այն նան մասնավորիմեջ առկա օրակէ: »վբերիբենցննթկայությամբամբապեդումծե Սմակուտի առըրնլուՀույսը: հավ Դրաձամարէլ գիողի Գամարամեն բնավորությունամբողջականերեույք է, աչխարծ,որ նման չէ մյուսներին,բայդ ն խորքում նման է մյուսին այնքանով,քն վատ,ուժեզ քե թույլ դրանք ՇեբոսիճանապարծինՀայտնվածմարդիկ են, որ են Սմակուտի բովանդակավորում ժամանակը:Ինչպեսնախորդ մասում, այստեղ հիքանով որ իր մեֆ կրում է տիծզերականի:ոարըբ, դրան բնորոչ Հաւտկուես գրողը է նախբնտրել ճանապարծորդությունը: Եթեառաֆինդեպքում այղ է. Իսըդա առաջահալու,կայանալու,գոլատնմաններքինբնաղդն Թյունները: դիննա անցնումէ ավտոմեքենայով, ապա այս գեպքում ճանապարձի ինկերըձին ռի պաճում է ամեն մի տեսակի ասունի, թե անասունի:Ամեն իՆչ իր դոյակերչ, րին սարն է տանում: Ձանապարձին Հանդիպածմարդիկիբննց սովորական պի, ազատորենինքնակայանալուներքին մղումով է առաջնորդվում,ն դրա մեյ ռ մեֆկննդանացեում, Հմակուտի ննթացքի է նրււմնց ամրագրում ժամանակը: տարբերությունները Տաղթաձարելու միսսնական-աժբողջականին Հոբեղբայրը մենակ չվարած,իբ 4իու մասին Հիչողություննիուղին: Աշթարծըլայն Գայլազբիմեջ տեսեհլու մաթեույանական ենՀամբո Հասնելու բով: նա չդիտք, որ խանությյանը, եթե երբեմե 4րի չաքար թեյ է տալիս, բուժը սեփականգեղարվնստական աչխարձը ոչ թե դարմնուժ է մարգակենտայա ա նրա վաճառված ձիու թքուրբիըվերցվածլումարե է ն ոչ Թե վոշված նա ամեն այղ է պատճառը,որ բոն,այլ մարդատիեզերակենտրոն, ինչ չե փորվում եմ փոխարծնզինկոմիսարիատի կաշգադրությունը: չափել«մարդու չափով»«ԱմենիցՔիչ ես Հատում մարդկայնացեել «րդիների են մարդիկ, Հայտնվում ոչինչ չեն արել երկրի Համար, բայց ամեն Ես իժ կենդանիներին գոմեչին, նարնֆագույն ովքեր զամբիկին, Ալխոյին: ձլտում քն խջցզվում նճրկայի մեջ ըրնեց ճիչատակիաղբյուրներով ն կամ խուլ էի երանց ինձ չնմանեցնել,այլ ինքս նմանվել:Մի՞թեՌոստովայի գայլաորսի տեճոնք ցանկապատով: Ռոստոմը լբրձց 1ճոնիկԱրզումանյանի Հիշատակի տեսարանումայդ արդնն կապված.լքամբիննետվածգազանըկամ նուլն Խա ւ են: Լ խաղաղություն ցանկացավ ձայկի տանը,որ Ծմակուս»բ դարձյալբնատոռմեիի մաիդկայնացված Ռչ: Տոչոտոյի գայլը մարդուն նայում է պարդ 48ջնի, ինչոլես իբ զառլերը, աչիատասնր, խաղաղ,քիչ խոսող ն չատ Հասկաչար, իր` մարդկայինից չատ Հեռու գազանայինաչխարծիք» (ես, 221: Սա է ող որդիներով: Կլատճաուը,որ ՍՄաթեոսյանի Համարամեն ինչ սաշմանագծվածէ զուտ ինքնու բնության միջով գեղեցկության կողթին ունի ե ճանապարծորդությունը 4րամատիկ 1 «ԹօոքօօելՈ օքճո/քեյ», տեսարաններ: 1969, հ. 2, օք. 74. ու

ու

ու

Հատվող

ու-

՝

ու

օւ

|

ԱՐՎ Հ"

49լ

երգը նիանցմեի է, նրանք միմյանց Համարե՛ ոլեւոքչէ, կինոն,

ննիկայով, ոբտհը առանգին առարկոնէՀուչերնընգմիքաիկվում Թու հրեույթներն առիթ նն դառեում նոր պատմությունների ծավալման: Վրացոնցքարայրից ու մեծ սալուտից մին «անինդծշատ ՀայոնումՖ էր, որ ճանապարծինմեկը կա, բայց ՌոստոմիՀամար ուզղակի զզվելի էր «ոոռույդ պատկերի վրա կանգնելը»: Գետինմոածր խորովածով է պատվում նրանց,օվ-

ռուստաջույց չն, ե՛ ուբալխությունթատրոն: երգ միաչյուսվում ծն այսդիտարկումները Հերոսի

ուտելու, այլ նորօգրչա ավարառուները:Ի՞նչ է ստացվում: եթե մի ժամանակ ուբսիարչեզդչիկն թուրքի բեկը Գլխներիս Եր խփում, մյուսըն̀երբնից կոճներիս, ութեմն Բի՞չտէին: Ամեն ինչ շաիաչաիժինթացք ունեի:կենդանի ենությունն իի ոիինվ է վաղ դարնաապրում: Արդենխոթ աչուն է: Եվ երանի նրան, ով ուչ աչհանն հր Հեռու բնապատկերինման կտնսնիազատության մեջ արածող Վիերին ամայության մեջ կզգա բնության կենդանի ննրկայությունը: Քայց... մարդը մշտապես,անցորդ մուրացկանինման, Վեռքթըղցում է

էր Հեւ, կարծեսթէ

են

Բբ.

ու

ու

եւ

ամենբանի:ւ ազարտում4 բնության դարերովաշխատված, լույս աշխարծ Ն բերվածկենդանի զզվանքովՀեռացավայդ միջավայրից իրեն մարմինր: դտավ ձարապառ միֆավայբում, ոլւռեղծոգաաչատմարգիկեն` հրենց դաիավոր ֆոբձով իմաստությամբ: եթե Ռոստոմբ մաքաթմալի ստէ, իր սլաճանվու

ու

նրանց բարոյական նկարագիրն ուղղորդել որեոչակիՀունով, աւա մյուսները նման ձնով չեն մտածում: նիանք ընդունում ծն կյանքն այնպես, ինչպես որ այն կա: Իսկ ամիՖ կենդանիարարածհր դոյուլցյունը ոլածումէ միքառմամի,

տառապանքով ինքնաչաստատմաններքին բնազդով: Բայց ՈԶ թերն րնդ

բոլոր Հների ձանդեպ:«եւ ոչ Հառյբո ծռրեղբորկողմն վյոնքիարբտաձայտման էմ, ոչ Գիպոսի ոչ ձլ Քոռ աչուզի,հւ ամտծու կողմեեմ - բոլոբե4լ պիտի Աշա այս ելակի ապբեն,ստեղծվել են, որ ապրեն»,- առում է Ալոբի Արուսը: ու

տայինսկզբունքով էլ Մաթնոսյանը կերտում է իր Հնրուներին: Դա է պատունեն: ճառը, որ բոլորն էլ իիննց արաբների լավ Թե վատՀիժնավոբումնհրն նման էր Հետո Սիմոնիդռանն էր` կոճղին եստած, տաչեղի բույրի մեջ «Հորով մորով հրեխայի»: Դեմառդեժքրոջ ամայի դոներն էին... նիկալ պապի տունը փլված էլ մնաց: Նբափուչը ՄիջինԱսիայիցեկավ, ձեռքերը դրսլաննբում չվչվացրեց չքվեց: մ, կողքին առնաուհ ռր Փամոզված Սիմոնի չ՝ Աղունը, Իչխանի աղջիկն ու

ու

Թե «աչխարծքը բաշարքով կալաղքով է»: նա իր բարոյական ընկալումԵա էՌոտոոմի: Ֆերովճիչ» Հակառակն չունիայտ ներքին Հակասություններ առումով քանի որ արդեն Հասկացել է աչխարձքիիրականէությունը, այդ փոոտումն է, որ փորում է կարգի բերել այլանդակվողզ իրականությունը: Բայդ դժվար է այդ նպատակին Հասնելը,քանի ոի գրեի անշնարին է Հաղլթա Հարել սեփականթերությունենըը, իսկ դրանք օրգանականբնույթ ունեն, այդ ամքհից ձերբազաշովելըչատ դժվար է: Անզիչում իր պածանֆներիմեջ, աշխարձի զգվող այլանդակություններից նեղացկոտ:երա Համար մեծ ցավ է, ոբ ՀԷածա ոպլոկված ռուների կանչից Սմակուտն գնաց, իսկ ածա սարի թուրքին Հէու

ու

ու

անձիականտառապանքին,

Հետո նա կեռֆր այլես երեխաունենալ չի կարող: Քժեչկներինղիմելուց Են ուխոի գնացող տանում Է Արդվու Օժապորտիցչուր խմելու: Հետաբրքիր

իինն

գաղափարին: է կնոջիցհթեխաչունենալու Համակերպվում մասնավորապեսինդչանութ է մքծ կայիտեսարանը, Խիստ ապլավորիչ Տնական, բացածչայտումը: առղբոզ ժողովիդիՀոգեբանության աշխատանքով Աեէ բոլորին: միավորել աչխատանբը չոզին մարմինըֆարդգող չգադարող ծն, մինչե «Հառակի անչատականություն Հիչված մարդիկ գամանցողակի

Այդ մեղքերով, վաղվա ակնկալիքով: անցյալի Եճբկայով, էրենց դիթված»` է յուրաքանչյուրի 4այմեֆ չսվում երաժչտության Համինդ Հանուր թվոջյալ ծիֆաղը, Հելնանքբ, ամեն ինչ Հոսում է դանդաղ, անդառնալի, նբ, ակնարկը, ամեն առնում

ոչինչկանգչի

ւմուհում: Հանդարտ Հոսող գետնՔՐ մեֆ չ

հնչ

է: Մե դեպքում չէն խորքում անտեսանելին,ինչն ակնձայտ տեսանելին, սովորական մուժ, ֆահոֆ, «յի դեպթում մեկ ֆրի տակ ձրեացող Փարերի պարզ`

ն՛

աչքի

ու

նան

ե՛

քոն

դերազանցում

է կարողընդունել, Թե այստեղ կա մեկը, որ ն` դրության ն՛ հրիոասարդությամբ, ինչով`ֆիզիկականուժով,

Նա չե ռությունը: ամե՛ն

անընկալելի: ծամաի

մոջի

ե

ՌոոՀանկարձաձան փարջով: ձեռքըվերցնելու հրադրությունը տերը լինելու, զգաք Մուրադենց գործնականում տոմբՀակառակորդի դերազանցուխյունը էի, ուղղակի Հակառակորդ Հետո Հակոբի աչքերին նայել, վերֆինս ամենից Հեռու Հր մնալ: որից անՀրաժեչտ չուրջե է ՀավաբումմնացածՀերոսի Մաթնոսյանը, բենկենտրոնական ն առել,

վերձիչում այլն, չենք կարող պատմություններ ներին,տարատեսակ այն չատ. դեպքերում տեխնիկական թէ զլիավորը Ռոստոմեն է: Այս իմաստով փրարէ կապակցումլինելիության է լուծում, հր ուղեռրություններով Խնդիր ունեն տեղը, բաիրենց անփոխարինելի բնքացքը: Դրանիցդուրս բոլորն էլ Հատ «ծախի» վերջին Մասնավորապես իրար: նի որ որեէ ձնով չեն կրկնում

աչքի է վածներիցմեկը, որ սկսվում է Հիգթանիմասին պաոմություններով, ծավալմամբ: տրամադրությունների ընկնում չաբադրանթիՔնարածպիկական չի ցանկանումկերտծը գրողը Այստեղ ավելի, քան մնացած պարագանքրում է ձայտ եկած ՀակառակոլսչնեՏարբերդիրջերում «միարբեձո» չարադրանք:

Տիգրանի, ուժով,Հետեողականությամբ: Հավասարաչափ մ աիդիս Մելիփրացոնց, Ավետիքի, ՎաթնանցՀոզեորականի, Ղառխչօղլու, են

բբ

ներկայացվուժեն

ն այլոց կերպարներըկերտված պատանու,մարտիրոսի Փյանի,ՍուՀչաջիր բացառիկուժով: գեղարվեստական գեպքերին նոր ժամանակննրումՀարնանեերիցսերմ Անցյալիդրամատիկ ԽոՀերիե, ներձյուսվում են Ռոստոմի բերելու մասինսատմությունները ձեռթ ՀժտուՀասկահալչկոծելու դեպքերիբնթագզքըվերլուծելու, ծրնույթեերը

Քոնը, ի մէրջեականարդյունքում նպատակը զարավորՀարնանների ինջ. ձությունը, նրանց նկարագիրը,Հոգերանությունն ի Հայտբէրելն է: ավարտվում է «Տասխն»

մտածողությանձիրում պատերամըդառնում է անմիտ, ինչ նպաժողովրգի տակէլ

որ

այն ունենա,

քանի

որ

զոճասեղանինբազում ժատաղ կյանքեր

են

ե Շմտություն ունենար մի քանիսին Սանասարի Հնռատեսություն միջն սկսվածմեոռակցու- դրված: Ռոստոմի եթե դյուղի ի/ամբ, ինչը վկայում 4, որ Սմավուտի կլիներ: Ֆիզիկականկորուստնեառջե ծառացած խնդիրները Սմակուտը մի չնն էլ այսօր գնալով «դխով գցեր». էե: «Քոռ նն «...Քրկբիսվբափող միչտ փայ առազ, չեն չոմունի մե, Թոզնելու կորուստները: դու պակասծանը բարոյական բարդանում կառուցես, բիցոչ անսուատալու են ՍանդրոՎաթինյանը են ոթ մարդկանց փառուցիթյուղրդ Հովրտին ոլատերազմը առար չինի, ք անի Համար խաղաղություն տալուֆ: ուժ է, ոի որ չունի պատեԵնթադրելի վիպակիՀետագազարգացումն առավելապեսկվերանելի է, այսինքն ժողովուրդը մարդկայնությանայդքան բերեր երկրի ներքին Քաղաքականության:Ամեն ֆեչպես հան ասում ենք` Հեչ լավ իան է ատերացմը, դեպքումկարողնեք ասել, բազմիակ դիմանա, ասա որ վիչզակի վերչին Հատվածր Հյուր կատվի, գեղարվեստական ինչ ճիչյո «որ է, Թե չէ ավելցուկ Հացով ով կչոույթով գերազանցում սատանայի է առաջին մասին, թանի ոբ դիմելով անցյալին` փռողբ...»: ՄԻՖ մեր առջն Հնձվորիբաժինը Հեւավեի ուր է ճաջվախեղճիբ նն որոչակի անածատակաբավորություն է ունեցելընդՀանրացումներ նա անելու: Այդ սբախագայում ԸնդՀանուրդլոռարկումներիկողթին կարնոր Այս երկը նման ի ներմեթոդր գործադրել է լիովին: Ներկան ծագումնաբանական նությունների,նրանց Հողծրանությանբազածայտումբ: է հմատտավորվում աամեանցյալով, այաօրվամարդնարմատներունի վաղվամեֆ, Հետնապես 8` ամենասովորական, դիպվա- Քին մենախոսության, որն ինեքնախթուսռովանանք ծայինձրնույթներըերս վենսաղրության ենմինչե սեփական ժողովրդի մեջդրեթեբացառվում նագաղսոնի զգացողություն-մտաղդրություններից գիտակցությանՀոսքբ ինքնությունը ծասկանալու Հղումները:Զբեղմիֆվոզ ու

-

(շթեսոյանն

բ.

Հերոսինչուսնում

Սմակուտի մարդիկ

է

ննթմտուզումի, ՛ոբացման, Համբնդծանուի ներաչխարծի

էնջնաճայծցման: որպես Տիգրանի Ռոստոմիմտաչոգությունինքնավերլուծությունները՝ որ մարդՍաթնոսյանը քինույթները ֆնեում էր դոյաբանականտեսանկյունով, որդիե կամ Վաթբնանը«բիճ», ի մերվո բերում են այն Համողման, հաս էեչե 4: դառնում բնավորությունների Հախում է Փրամվարակ ավելի ԻՐօրինակելիկերպարը, որ Հիմբի:Քանի որ դժվարչ Ցանկացած կային ոիակները, ժողովբգի Հոգու նկարագիրը է, երբ է եղել, «բ նրանք Հնարավորինս չատ սնծատական ջանքիարդյունք է: ԵԹնՎաթրնանց ամբողջական ներկայացնելը, բնաեն: Ռուկան Լ, որ Մաթեւոսյանն այս խնդիրի չէթ կարողլուծել մեկ բնավորությանը: խեղճինխղճան, նրանք թույլին ոչնչացնողե ուժեղի առաջ քծնողն տուն այս նկարագիինունեցողներից ձեռու նպատակը ծ նա ինքն իրենից,իբ ձություոչ մե այս կամ այն անշատիմասին պամոմությունսրուտԳրողի ու

դրի մուրածատկությունը Ճակաւութա ցուցադրելը, այլ ժողովրղիՀենրա Հոգին ճազածայտելը: գնբանությունը, օրատես Հայացքն Մաթեույանի ելե է կոմ

Բեղգրկում է են ունենում

նակ

միջավայրը,կյանթե ԸնդՀանրապնա, աչխաբծը,ուր

տեղի

անքանխանսելի հր«դաբժություններ: Թողած ազդեպուԴրանց որակականփոփոխություն չե առաֆացնում այդ նկարագրի վրա,

Թյունը, ելե այսուձանդերմ ներազդումմամ ժամանակավորապես կասեցնումէ ազգային ենի վայացվան Գրողնայք Հանդամանքթ բնքացքը: չ էր կարող անտեսել: Մեծ Հեղաբեկումները, որոնցից մեկը Հեղավոխություննէ, մուս պաչոնիապմը, Հաչմում հն ժողովի դիդարերով առաջացած,կայացածՖիզիկական ն ծոգեորներուժը: Կորֆանումների ծեւտնեանքներն առավելբան Փանըեն այն են ոչ թե սե առումով, որ դրանք իրականացել ուժի, այլ ուրիչների«գփական նության վրադրվածվոտածությամբ: Այո ծանդամանքըժողովրդինպարտաղբում է ամենալուրջկնրոլովքննությանկնթարվել

սեփականուժերը: Վերեիջ ՀայտաբաիվածՀեղափոխության նպատակները Հին, Համայնքը 4աղխոզվելու դերավարելուէին հրանք, օվթնբանկայուն վարքունեին: Միկ այլ պարագաում Վրացոնքկառավարծլու ճեարչէին ունենա, Հեղափոլխությունը նրանց

ավեց այդ Հեարավռոբությունը: ժողովիդիդարավոր կենսավորժը մի կողմ դրվեց:Անասելի ծանր Հարված Հառցրեց ն պատնրաղմը: Հոչուռվեց ժորովի-

չի ֆիզիկականմարմինը,վերջնականարդյունքում պառսոերղմիճոջասուսկն անձեթեքէ, էթէ այն Համեմատում էնք մարդկայինկյանքի Հետ. Ընտնաբարե

նից է

դուրս

բնավորությունը: կերպարբ: կորզում հախրետրելիմարդկային

այսուծանդերմղիանք հրկիոթգաԹեե.Քիչ չնն առարկայական պատկերները, տեզաչաիժերի,վճիՀակասական կանեն անատի ներաչխարձում կատարվող կողքին: Դա ավելի կյանքն իմաստավորելու լուծություն-գնաչատականեերի, չուտ ման

բացածոյտՀնարավորությունննրի մժարդկայբն Հեոգեռի ներաչխարծի, Բայց ինՀեռապատկերի ժամահակի վրաւ: պատմություն» է` դիտված

չումնէ չարբադրանքի բարդությունը:

տարբերօերունդներիվարքը` Սաքնոայն է, որ իմաստավորելով «ուրիչի խոսքի» միջոցով:բնավորություսյանն այլ ամենը իրականացնելով քն նբ, նրա լթոսբը, անգամդեմքի կամ ձեռքի ժեստըներկայացվում բնավոատրտածայթություն բության «խասնակցայինննրկայությամբ»/Քախտինի Ոչինչմուռավոր չէ: Իծարկելավելի Ճել կլիննբ Հազթաճարելնյութը, եթե Թելադրմամբ:Այստեղբոլոր գլլիապատճառների այն չարադրվեր արտաքին դբանց իմաստավորմանկեիպե վոբ կամ նրկրորդականՀիչողությունները, ունքն: որոչակիորեն«ռռւբյենտիԴրանք անլամ նրքին դրդասլատճառներ վիզացիայի»են ենթարկվումՌռսաոմի կողմից: միանում է բարդությունը: նան. ՀայագքիցԹվ, 22 խառն են ւզատմությունները, եվ որքան կԱ առաջին են Հանչատական վերապրումի» որպես կիկնվող,միննույն չ` միասնական արդյունք: Այստեղից էլ այն գնրագույն խնդիրը, որ գրողն առաֆաղբումէ «վերլուծականՀողերանության»ճանա կարնհտրելով գալիքին: Սաթնոսյանը, Քանն

ւ

պարՀով Հերոսի ներաչխաիչըբացաճայոելու մեկ անգամնս Խնդիրը: է, որ մարդը կայանում է ինքն իրենիը` սե ան Հոդնոր-

ծում

ընդգ-

'. արարին թունումԳԵՆԻ ր

որակներիՀաշվին, ինչն էլ մեծ ավո է սերին: Նա պատասխանատուէ ինչպես իր, այնպեսէլ Հասարակության առաչ: Թեւ Ռոստուն ասուփ է, ռր «իբ լիի տեին ինքն է ու ԾՕմակուտի», այսուծանգեր4 այս բնավորությանժեչ կարեորը ինքնակայացման, ինքն իրենից վերլիԽելու մղումն է: Եվ այստեղ ոչ ոք նրան օգնեն,չի կարող,էլե ինքը չուզենա: աու հոր Տ Բորուիյան երաբարոյականեվարագիրը մեծ չափով են պայմանավորված առանձինանշատների ֆանքէրով,նրանցինքոա

նակայացման մգտումով:

.- առավընթացը,

Սակայնանչատականմղումները նրբեջ միանչանակչեն: կայացման ընթացքն անկանխատեսելի է տվյալ անատի Համար, ջանի որ մարդր` որպես ծակատական ձրնույթ,ձակ, ակնձչայտ վարբաղծով, դործունեւթյամբ չի ճալառում էությունը: Այս ամենով միայն Վարամմ մեն խեչ: մ/ խեթ Աաաա. Ա կաթնոպանը Հերուին Հաճախէ դնում այնպիսիիրադրության մել, որտեզ անխուսափելիորեն ի Հայտէ դալիս անձատականության ու ության «մյուս նրեռր», Խոսում է Հոգին, որը կաբողէ իրավունքները . սա բտադրել, Գակագրվել մի-

ֆավայիին, Մարդնընդգրկում հանականությանը: այնպես էլ անգիտակցականի ոլորոների:

է,նչ-որ

մաս, ասլա

Ն Բեն Հանի որքան էլ մարգը է

բնչպե

աան

Հաղթածարիանգիտակցականի

միննույն է` բավականաչավ

մեծ

«րաժիե

լության

ացման առնէ,չու բեթա ԱԱյս պարագայում յաման արդեն խոսբը ոչ այնքան գիտակցության որջան «Հաղու Հոսթի, մասին է: Այդ դիալեկտիկայի» են ինքնածավալումներն փմաստտավորում ինչպես ընկալելին,այն» դաշտ տնզափոլխավող երնույքնն-

Հարաչարծ " Բնա բոշա Աա ու

մեր

անձառական

որակներ

այացմանը, մարդու մարդկայնաց-

մանը՝ որքան դժվարին նույնքան անձրաժեչ: բաժեչտ: ,

Առաջինը նկարա գուն : ՏԳրոԿԱ րԱր ոբակեննրի: ունգյան միջավայրն է գ

ինչոլիսին որ իինն Համարում էն տվյալ անձնավորուժունբ, Երկրորդ ոլորտը մարդու էությունն է, նիա ինջեությունը,որտեղ բիչ տեղ չնե գրավում ե Հերոսիանգիտակ սկան մլումները: Ռեռստոմի՝ որպես ոշակի Հոգերանության,ներաչխարչի կրող, Հնտաքիքիրէ այս յդ մղումենրը մեջ Քիչ քղ չի գրավում Համակրանքը Հակառակսեռի Հանդճպ: Բայց չի կարծլի առել, որ դա է շրոչում ֆրա վարքը: Սաթեոսյանական րքը: րելի

Համարծչ «դիմակ»`

ԲՐ" աաա» Բոչորիշին րում

որ

մ.

թարմ եչ Գո մ

կերպարաստերծման տրամաբանությունն ավելի մոտ դյան Հոգեվերլուծության սկզբունքներին:

է

Եթ: Փրեյչե անգիտակցականի Հիմբում Դնումձր տեռականմղումը ապա այդ մոտեցման Յունդն : մեֆմիակողմանիություն տեսավ մչ«կողմեորոչումը չ

ունի ոիոչակիուղղվածություն, որ կարոզէ լինելլ ինչպեսգիտակջաչ մոսոլհս ին դան, այն մ «լեսէլ յրնրիտակցական: Բենդ որում բացարձակապես չէ կարեոր ,

-

`

ո

ըխլո-

,

բ

ւ

պրակտիկհրականացումը գործունեության ուզղորգված Հետագայում Հետնապես կողմեռրոչումըդառնում է սնձատի տ

ափոռմատոինի»՛: ունենում կարնոր նախապայուն: ուղղվածության քնքնավերլուծություններ փարթի, Շերեսի արարքների, Մաթնույանի Հիմբումընկած են հրնրի անտթամախանական խԽոսջի նան անգիտակցական, նացած

է

Ի"ործունեության

ռթոչումր: ՄՖացածբոլոր տեր զգալու կողմֆորոչումը: Է դիանով: ուղղոիղվում գանձրում նրա ինքնությունը, վարքագիծն ին ունդ Իրեր, զրադ տր բացածնարտման չասենք Ո՞րնէ բնավորության ն քության միջն հղած Դա արտաքինի ուղղզվածությունը: ընքացքնէ: Այս ոլորտներըմշտապես Հաղբագաղման բ, երա մնում է մարդու Հողնեոր աչխարծը, 27 թեն. Հիմբը կիողին անգամ: է ինքնությունը անձայտ այդ կողմերով Ի ճու ար ապար խային

"

բոլոր

ԷԸ 1 լր ԲՐաոա լինելու,

ձրը

իրեննրկրի

ԻԼ

պարա-

այլ

Հազասությո ջ փոխենբգործո էնքնուիյ»-

է

ոբ չատ

իլ Հրե զա ակա է. բրառա եարտավա է.զերունան

Ա

51 Ը ԴՐ" այդր" տիրականը: Միփավայրե Քի Հալաբտության մենակ կանգնած ամեն առա «գիլուգողի» կարդի որ ֆի, նքթի քայցբնավորուչ ր ությունը: Դ ռառներիթաղավո է կառավարում բարձունքից ա

չե.

ոա: նով, ջ

Լր

կարնոր : րո Ռոոսոժի ԱՐՔԵ ավմանթյուն : :Համար: ինի Կ միջավայրի Սա պիրի նրնաչ: / մ

լիացուը,

տճաթով ժողովրգբնֆերկայանալի մչտապես Ուրեմն ուսէրին: է այգ

արի

Ներքին ամեերՌոստոմը կատարում ընդդծվածարժանապատվությամբ: մետապես Հետնում է իրեն: Ինջմի

այն ունի: բո Կա անների տյառաջնակարգ "նի, զգաֆոգությում սնծաւումվատոցիալականացված ԻՆ" ն չր որ`որալնաեթե անսպասելի»չնախաայա 5 աչափ Հեղինակություն ունի: նություն ավակ, մարդիկ,թեն.դլուխէ ւ

,

ն

Մ

ոք

ապա

տեսվածոբեֆ անՀարմարությունզղում գյուղը: "ր դա մնում: Մուե աղենց Էլինորը, քնց Հայացքը երանեն դար նէ ծեռու Լ. ենթադրելիե, որ իրանից Հետնաբար ԱԱ իսկ Հեռուպատապարվում, ն վտան աճին ֆրա տանն են է պատապոար Մնաշ, «եղբայրը» դուրս է չպրտԷչինորի

ՒՐ ւնի, «թբին ,

դյու

են

է

Գայանված Համապատասխան դաստվա2 միջ:Գինդ, վո էր Տէրկարելի հար ատվե Հ առումոբ: Մանան պատկերը ազատ մարժնի» կ անքով: ՝

:

նավ բ, ոն,բանամ զի

ըբեքացքն թյան բացաչայտման ուղղազիծՔանի

կարա Է Բավե ԱաԺոմ անձասանձլի: անջատիկա, ընթացքը:

Մնալու է Համար

ռ

տր

(արՂ"վ

ապրիօրի

| Իո անն

Ա:«ավգար

Հարարբնրության մեֆ: Ու

ժիոագյիում ՆԵՆԿԱՆ, ությունն

Խ

.

.

աԱրԽանի

ուժեղ տզա էր,

կող

«ր

«մաքուր կալերի

որ

ներ:

Է

Բ.

հջան

աղարտված,

ստ

հրի «անաւառ ուժի անկոտրում փչացած այդ կերպար ծն հց, ռր Փաարվորի անբ տականքը փախ դուր անտերտան անկոչ Հյուրի ականջից ԲԵ ուեոր ու առ Բավ" ն աբմի բերան, է` է հիացել», Դր չծիրակի Համար Փտելաչոր

Խմ : Ի րեն Ռոստոմի «Տոբից։ վոեգել աո հերք նուր» քաճմաններից»: Աոար «րարի մբենույն յ

.

ՈԹՆԵՕՅԱՅՈՑՈՒԹԱԵՇԵՍՐԾ

ԵԼԵ թճԼԱծէ 1Զոր ոո ՈՂ 1. 1. ՂՇող ան 1978, «1ք. 364.

ՔՀՇՇՕՅԱՅՂՇՂԵՐՕ6,

//

1 Ղծրճյոււ 8. ԻԼ, 3. Փթաւտ ո 11. Օ

ոջ ղեւ Նար "

ՊԵԽօԼԾ

Ա

դար

ուժի մի կարո»,

բոլոր

կողմերիցպալտպանված

Հայրենիրը

Բայց

մ

Վարոռբ Բոնն մռտնղծումներպարի,

չէ:

դոնից դեն է զցել»ուղե էր այն անկություն-մռուտնի (Բրոոգրումձր նրան, իբր զինկոմ ու

Բարոնաի է. «Հայբննիք ի,Գիազի Չինակոչով«լոկում տնդը Համարիրվառվածլանջ " «Մճնք Սմակուտի Ռոստուն Քու

ու

նս

անում»

ավան «Ո՞վձր Հեարում, մարգոյանց»: էին ծեաբում, քո ինչպե՞ս ստածոծ « էլն Տոածում, էրենց տննրում Խատած` մա հնչած էին մր խնչո՞ւ խոուում, ինչպե՞ս էին ծեք, դարեվոր մաղնուց կարած

Մելիջ-

բ փծ.

ու

մեն

չժ.

Հարվագրում

ռարի ջուրը փրկություն ֆարգված, արած կա,. Բանկ ՔենՐից ով դին բել պեղի չամուկների թմ առջե Քուրդ-Հայ, րկ կանգնած,անելանելի ԴՐությունից մի ելջ «1.ԷՎ արա

ՐՔ

աթ

ն

Իժոստամի անունըբարձրաձայնելե է: Հեւոո

դա

ուր

գաղու

Գյուղի մեջ նա

մծջաղդրելու էր զեկավորությանը, Թող նիանցիցորեէ մեկի անունը Բաջիոբոն կանդգենր փախած վերունիների ա ռն կանխեր Հարծրից

ՄԿ

լա

Հ

Տերն

քրէք

ու

ց.

զատ»

երկրորդական Հերոսիներաչխարարտաքինխոչընդոտները

տուէմաննէրն բեղլայնՆա Հաարեմաններագխարձի են»

Ի" անական

Էն`

դիոները:

ներաոծլով ն. Ֆեթա-

անառիկ միջավայրում

բնույթ չունի, քանի որ խոսքը մարդկայիններն միֆ. ռտեզծված նրա ննբսլարի ինքնության քինէությանն̀րա Համապատասնրա է: ինքնությունը մասին Արդյո՞ք հղածՀակագրության հղած կերպարքն: Ոչինչկանգչե առնում, առավել է Հիապարակում իանում ձղտումի: ես մարդու Հողու տնական էնքնակատարելաղործման չարժումբ, է, տավիաՀիմա փափսում է,«Ռոստոմն է, Ռոստոմի գեացքն միֆավայիի ոբ Շաչածիրակին, ե կած Հեռունեծրիը կչպրտի նող ուժով կոչեչացնի, դուրս փոածում է է անմաքուր մոջողվոտքել գյուղի սաճմանը` Այսպես մարձակվել սննապինդ է չի մեռածում ոտոմբ: ձակասոդակորդը Այդզոլես միֆավայրի: խ փելու Հանկարծակի Հանջ,տմարզգի ճամփանչթեքոլ՝ ԵՎիր դիմադրելու, Հրացան չներ Հաչեցին, նույնիակվախէ Ֆներչնչում:Ներքնում ճարսրկությամբ է «որադյուղն իր Ռոստոմինչէր մոռացել: Հարայն ընկավ,Թե մարդ արաթեց, ք մեծ տականքի պաշտպանից էր նրանից` հել, այդքան իր ի սպածանիը: միջավայրի վնրարերյալ չոռփի դատաւյումն-պատժի Հակորցրեց աչբին երնալ, բայ... «առանց խփել-փոելու» Հասարակության թող ենթադրությունՀետաքրքրաերննրին, կառակորդին չպատասխանեց իրենցիսկ ստեղծած կերպարին: ներանին է. դրանքՀամապատասխանեցնեն ն. Հիմնավորեն այն միջե.Հակասությունները Բայցինքնության կծրպարի ինտերն այնուամենայնիվ ծրբ Գանկարձղղում է, որ փրադրության

կառավար»

կարողանումծմացկուտավարի թաքուն ժնզ Փանդամանըը մեկ անգամ ես փլու է, ռր Մաթեոսյանի . Համաի Էֆավայրն առաֆնայինէ կաժ ավելի Հզոր է, Քան անձատը, վ երֆինս ծնթոական է չորո Համբեգ Հանուր վամ միֆավոյրիՃավա, պատկերացումների ՛ ական իը Այս ամենի արդյունքում Հղյուղի տերը» փինելու երան Հանջամանքի է «Երեսի վրա» չԹողննլ «չ մի գործ, ռչ մի բան: յս

Դոոռ

այս

քն

ն

արդա-

նրանցմտադրու-

արդյունք ծ անմ:ժարքորը, միջա ՔենՔԻչ։այնուամենայնիվ է զգում, նախանժողՄ

Ն : բիչԱՊ ԻՐԸ չնն: Աարվանված Խժառանգի ճարօտանալու ինչ

չկամհցողենրն

ունքն առթ...

տա-

բայց

Հլ

նպատակ ցանկացողներին:

ՄենակԽանդաորում է Հարօժանալ

աո 7ոններից

չէ, «փառաբանության կոտրվողը ոսկուց չո ի Հասարակությունից: մաԳյուղի ինրանով հր Հո"

1ԼԸ: դրանով իսկ ոինգովասան չ ճշմարիտՀաա փո

Հպարտանալն «եզական տեսակետի ու

ու

ու

Հանդեզ Դեր Վէ

Տարի

ու

պածերին, Մնացականհյանի»Հը չէ, այլ «ՀակոբՔրիստոսի ՛ ՄաթեոսյանըԱ. ՄարչենկոյիՀիտ ունեցած Հայտնի ոտեղեղել է ծոագրության ռում է մարդկանցերեք տիպերիմասին: նպատակը է չե էլ սիոորռիբ աւզրում է բնավորություն, Մի կերտել ծումբ: դեպքում

էՀարցազրույց ու

իրենց արարքների մոսին, ԻրոՆՔ բունք Քայց կան ուրիչ Քո մժաիորովչիոե այդոլիսին

մտածելու թե մարդիկ ինչ երանջ Է չէ:« ւսյգչ ամենը բարոյակա է,թե բարոյական Հարցչեն տալիս` են

ծում,

սի նման

են`

այդպիսինեն,

են:

ն

ոՔի որոնց օրինակով որտեղ բՔարննպացթ, Համտագյուղացիներ, առանվին Այդպիսինիժ Եզանարոսբաո ճի՞չտ վարվում: կմազարգակում, գլխա206: «եռագրության» /ես, Այսուծանդերմ /Ժասնավորադքնա ռրգիմանուծու գրել իմ Ռոստոմին» բաջումները կանին ռրոչակիորին չ այն վիլակ «երա վերֆին մասը երձակայությունի՝ վոբՀնրոսր չէր լինելու: Ռոստոժբ հնչ-որ վերր մնա սնավփասությանն ամբապնդնլու արգո չէ էլ կասկածում, հթա է կյանքը: թեպետեւս,փծարկե, մաւին, վրա կանգուն Հեղինավությունը, աան Քառքի մայրամուտը: «էլ «վ Է աչխարբծի Հենցինքն է պածում»/նույն տեղր: Ռոստոմ, բնրկլու Արմ մԲրոՄնի չան գրա նրա մարդկային բնույերեք տիսլիՀերոսներնձլ: Թը որոշակիորեն(ներազդի վիպակումկան ձախը "րի աի «ԻԸ: րակակա ԲՐ"ՐԴ մբա, գիտակցության վերջի մինչե Է: Ատեղձաղործության Հակոբն մերֆչր կարողանա Հենվում է աչխարծձբ, փոխել « հն

Լ

առնանդում,

սկում

Հաս.

իա

ձա

են

ու

Հեռ

Է/Իչ

Հասա

ոբ:

այս

բայց

նրա Ը

նոր

ժամանա,

ոի

Աա Համար

Է"

Ր

ամն

նրան Հեռացրեց արջ աը ո Բորտ ավելի անվծՀրապարակից` որոմ իդեն աշուն է, ոմանցճամար Ռոսեր

որ

ում

վայրենի»չությունը: ՌոսԱդջցավ ն Քվում Հողագած, ժամանակ էր, Թե ինչ հոր էր սկսվելու,մինչդեռ

տոմի փառքի

ռբոչ

եմ

բերքառատ,իսկ

ւ

Ա

ասն

իտ

ւոնավաղւռ էր լինելունրան:Այսուծանդերձ, ավարտունէ, տպավորիչ: վբճակումտեղամ ոյս բնավորությունը է` իրական տերը Հակոբնէր, որն անՀրաժեշտությունչի ղգում Պարզվում Նա նա ինքը կա օրւվես տեր: Նա չի ասում, նա լինում է: զառնալայղոլիսին, չրիապաչի պարտադրում պատասխանաովություն տիրոջսրտացավություն,

ձրնույթին ավելիչոռ նվիրած

Պա տին, ռր

կա իբրե այդպիսին: Նրաբնթացյքն անկասելի էր: հրենիցբարձիքափուչը, ոի բռնել էր աբաձեոր, 4եւքի բաց նրեսով եւո ռվեց,անցավ Դզրգացող ցուլինապտակեց, զլուխը չուռ վեց բլեց Հենջ ցուլի պոչով: Մինչդեռիր` Ռոստոմիճանապարծին փուչ չպիտիլէնքբ, իրենիցթաքուննա դեռ ձորակումկրեքվեր նախիր կմտներվերին կաձանով` ցուլինչծանդիու

ու

ու

արել մոադրբությամբ:

Անցավժողովրդիառջեով որպես մաշացու վիրավոր ն. դեկավարի |

ու

սոիբոջմասինուննցած պրակնրացումների Քիննիը անկախ Հակվածությամբ

ճարձիամայնեց. աղա, գյուղ «Սիմոնի չիջնես, Հերբդ տեղեկացված է»: Ի՞նչէ տեղեկացված, քնչո՞ւէ տեղեկացված, ն եչ է ասված, մեր ջալտեզեկացվված ն

զաբբ դարման է լցվել, գիտակիցբարոյականությունըմենք աստծու խեղճ անառունների՞ց ենք պաՀանջում»: Ոչ ոք չծիծադեց երա անչարմար վիճակի վրա, ծամում են Քերաջների դառնությունն ու ՀիչումՌոստոմիճնչարմար ծենդբ

Փարտությունը կատարյալ էի,

Աճտսոռւում

մնաց Ֆատած

իսկ

պատմությունը:

նուսծման: Հուսածշատությունը :

Թվում էր` փչակխցկվածՀին բաճկոն է, ծառաբսատկածոիղ աժ ճածճախեղդ գոմեշ, որ սատկածկուզեր լիներ «րաջ արնի մնջ»: Հուսաճատությունն, իՀարկե, վկայում էր ժոզովրգիմեջ ստելծված կերպարի ն. ինքնության միջե եղաձ Շակասությունը, դրանց անձամապատասխանությունը:Հուսաչառտությունի /Քունդյոնփոլիշոփայության մեֆ կարհոր ծասկացություն/ որւկնս ֆենոմեն, կարողէ կործանելմարդուն, իշկ ուժել նում

ու

'

անձատըքաբող ք այն

ցուքյան

ե

դրա Հաղածարծլ ,

դի

ճառեն ոք դապատճառղները բերել

գիւտակ-

Հանել աեվականճշմարիտինքնությանը:Բայցայստեղիցէլ է մարդկայնացմակ բնթացք անձաոի,, ն անտեճշտելով ակնձախոք

դաշո

ն

,

ժանել

տարբերությունները: ռր Վզի ալիտի նա

այն Հազթածարել, զԹածարել,«լինել «լինել ավեավ կա իրականում»: Ի բրա» որոտում Տ նրբին մարդը,իսկ ավի ճիշտ տղամարդը,որի Հայացքովէլ բացվում է ծմավուտի աշխարՀր: նախընտրումէ դժվարընթաց ուղին: Տող չթողնելով «էչինավին՝ գրողը բնավորությունը դարնում է ուսումնասիրության ինչպես օբյեկտ,այնաես էլ սուրյէկտ: Ինքեակայացման ենթացքը եան ինքնաճանաչմա ԸԹաՔ Ժ: ներքինզգացողություններըմութին, բարայականորմերին հեթա դչարվեծլու գումըՀարկադրումեն ոեանան ինջնազոպման միջոցով Հմի բաժակ օղու Համարի փիզըծռած մարգչու ստոիաթարչ վիճակիցՀասնել լին, թան

աանթաանը

Մաթնոսյանը

անտոուաաածի ձիավորբարձրությանը»: Այդ ուղին, որ վերելք է` ակեծայ» օճավում է ոչ այնքան մնրֆաբանով, որքան զղացողությունների, գիտակցության, մարժնի պաճանջներիոլորտեն-

բում: Խոսքըմոբզու կայացմանընթացքի մասին է,

«Հրագրված լավուվատություն» չի կաբոդանումանել, ծրագրված կյանքի Հաընդծանուր Հոսք է Հանդարտընթացքով, կտրուկ չրջադարձծրով,ժայոից ենրջե ընկնող ֆրվեժնքրով, ժարգունխնզգողկիրճերով,նան Հանդախտ կամուն

աեր իյ""1

որ

աա

ընթացքով: կայացման Ընթացքըձերբազանւված է

կանոններից:են

Մարդը Հարակցվումմետաֆիզիկականընկալումներին: տումները Բայց լուծում: խեղիր ուծության ճանապարէովինջնաճանաչման իա ինչը ճամատեքատում, կյանքի թի բնության, Բ էրաղործվում կենդանի դամ Քան ցանկացած ամավելի խոի, դաղազիար այեՀարուցյո Հերոռր դաժռք: մեֆ Մաթեոսյանի ան է բնթքացքի ադրո

ր

է

է

եր

'-

ի

է,

Ե.

այդ

ծող

ԲՐ 2 մ

բոսբոչա-

ու

Համբնեղձճանուր

կյանքում փորձում է տեսնել, զգայ է, սազովնկատում

ոբ

ջերմությունը, մարդկային

գնալով քչանումէ,

այե

փոխում

է

Գնավորվածկոր «դասի» Հանկարձակի ոա ժամանակէ, ռլոշեղ ԿԻ ա յ բ ժամ ծեւոռեոյորովին այլ տեզ, րար է, կես ռբ այս պածին այսոռեղ թ են ավելի Հաչվենկաս:,իրենց ակ դառնում Բր Մարդիկ է էրկիր: ե. անում Հոր է Շոր դաժան: իրականացել ժջշտումների մեջ ընչաքաղց առք ավան է դժվար ճեռքից դալիս է, նրա

Բաո չ-

ու

Թրբացած ռովուրդը

ճ

պբ-

աոել է թն՝ երկիրը:

է Ւր ճերոսներիապրած ներկայացնում ութեյանը ֆրագմենաներով է անխուսափելի անտառը,

ծաջնել "9

ամեն

մե-

տխրությունը: Սիբոզգացումն մեկի Համարինչ բովանայց Հարց է, Թե սիր» որ ամանակը ոի ՔՄ արժեք ունի: Ամեն ղեպքում այն փական առտիկայական արտումն "չ որ դոյություն ունի ՄաթնոսյանիՀերոսների ուրեմն նտ է, էլ կենդանի, ոչ մ ության մեջ: իսկ մարդը ոչ Հրեչտակ եւ

ախությունն

կլՀամա ակութ իի բմառտով, 3 տավ չ սի ռով, սիրելու կաոքէլ ոլլատոնակա կեհդանու է երկուսի նախորդ քերառում աէր ո ձր մեֆ անխուսափելիորեն ա օվ ապրել է է ու

ու

ն

արող

նման

սիրել,

այդ

զգացումը, ն

պաչում

նա,

ն

ր

ւմը,

ե

նա,

կամ մարում այդ զգացումը: ով ներչնչել է այդ առրումը, իրենց Շողում

Երբ թուլանում տարիները:

ապետ

Սաքթնեույանը, հրջանկության զգացողությունը: անցյալի իքոր ռում քանի

են

ծ չի խոսում բաց բացածայտ,մանրամասնորեն, միշտ,այս ամենիւէժասին

Ս

«անրբնկալե«անմեկնարքոսնելին»,

Քի իովանդակությունից: ԳԱՐԳարի Կն Բայն ճանապարծոլ, Ա ոաայթն է ինչը երան ԿԱ արթ Ե. ԱԱանա Արոնը, ա Հասկանում թերն նրան ՄրուիԿի նեւին: է էլա Ր լրում 2 բն աաարգության, պազիմնջ ձեված այժմ առլինլ է Համար, մեջ մնացած երջանկության «րնե Հիշողության միայն կա Հերթին առաչին Ռոստոմը: իճարկեԷլինորի մասին Հիլողություննիրն մռածողության էր տեսակբ չարունակելու չում Ռոմիձրեխայի` «կրակ աղջկա» կանացի է ասի

ռ

գառես

կազավա

ն

ճ

ոթ

Հետ,

ե

բայց

խորքում

եք

ոմա

կառպվում Էլինորի` զգացումը

հարեմատեությունն երին: մեկ ր է այդ

լեուել

կ

ն

մասին: այյ յուրածատկության կերպարաստեղծման նա սոցիալական մարդու

ք կարնոր, հ

չ

դետերմինավորում

է չհարմիննիր ոլածանջներն իրավունքներն վարտագիծչ: Մարդկային Հոգու ՀարկադՀաճախկրքերըխաղում մարդկային

տադիում,

ն

ր ում

ու

կամ ռացիռնալիզմից

լինելության բնթացք է, որոնեց առարկայական

Մ

ման

ու

են

չատ

եոոաջ տեղի ունծցած«դեւք» Ցարի է, է, լսե

ենը:

փորճաքար

նա

Համոզվել որ

տան

ս։վաի-

Գետ,

ՀերոսիՀամարինքնածաստատ«ամայի լոության պատճառղր»

կինն է: Բայցնրան տանից դուրս

չի

է արբել անհսրողության ժելանան է ու

փ

4ԲՐՑՐԵլ:

անգատ` Ռոստոմ, առցիալական Որպես բարոյականության չափը պածողն

ւշ

կարնկիցը,ոբ

«Եբ մ

Բայց ամենի Հիմքում զգում է այլ բան, բայց անում ն ասում է մեկ այլ բանչ փայտըլոս ել է տղիս Մուրաղննց անտղամվարդ չ ընտանի բանը, մայրն է նրջ ազֆիկներով:Թեն կաղինը վերգրել է փայտը Համար,բայց դա չարեց, Քանի ոի չլահկացավ, ոի «Հանկարծէրծնց մբտթերովանցրնեն... մտածեն կարմրեն,թն մենք ուղում նեք մեր կեոֆ' Հ բո«իյունը փոխելիրծնց մատղաշգալաբության Հետ»: զգացողություններընկատելի նե Ռոսբար Է ասությաչրֆանից: դժվար է խոսել սիրո Բնականաբար առիլ մ չ ի որ այս տարիքում այդ զացողություննեիը չեն առնչակցվում Հոգնոր, բարոյական մզումննբին,այստեղթիչ է կամ բացակայումէ սերը: Խութի մարմնական Ջանկություններիմաին ք, ոի արթնանում են ՞ էության մեջ դադեալով ինքնաչաստատման միջողտղանծիիերեխայի մեր կելնից նլանջ Սիրանուչ կոնք նայնլով:Սառընուտարանների արանքում օփիթնածմեր (էրգարանջենըի, Հախլուն,իր Հայացքից խուսափողմեր աչքերի մել ե թմերցանկությունըԹերես տեսնում ձր, Թերենսմեր մեջ իբ սարսափելիՀաիգանքն այնքան Հիմնայինէր Համարում,ոի կարծում էր ժեեք չծնք ՀամարձավՔեն մարդն» է,

ռլաաիաւոո

գ թույլին օգնել:

որ

Գոզաջված

ԱՐ

ուք

ՅԵՐԸ: մարւնավոր

աի

ան է

գարգացման

իր Ռոստոմիցդողացավնիա հրֆանկությունը, էր: որն այլես անապոուղ միկայլ ոիբի։

էլին»Անժառանգապինլու տառապանքըՀարկադրեց զավակունենալ սողա Էլինորիամուսինը ունի, բոլորկողմերն էին բավարաիված: բէ5:կարծես էս. կարձեսլա մի բիչ ունի, տղա կինը` ամուսինը Ռոսոոժին̀ս, Թոռստոմի Հակ, սոցիալական մեջ որչզես էբ տղանէր: Բայց իրականությանՀերբոսը՝

որՀառակի դիշար րե ու

ա

ոումը

Այնինչ՝ օրիորդ Սիրանուչ Վրացյանի դեմ մեր նիչարմարմիների չո կոշտանում ձին չրֆորեն Բոց թե Թշնամական Քչնամանքով: էդ էնչ "Ր4ությունէր զարթեում օրիորդ ՈւցյունիդեմՄ̀ենքդիա ակունքըչենք գտնում: ճատճառը գուցե այն էր, որ թր կին անղով գյուղի վիա նա բանեցնում ձր Դենվանտ եղբորիրավունքներն չարժուճեր...»Սովիցոմքածմիֆավայրում կանացի դարժել են բարեմաշնությունների ուռ-

ու

ու

ու

ու

հորմրպածողնԷէ: բարոյական

Հերոսի տված բաՆույնիսկ այն իրադրությանմնջ, նրբ թվում է` այլնա կության մեջ ակնչայտորեն այլ բան չի կարողլինել. բոյական դասերից, բացի Հառնում է

տղամարգը:

ծամոնը բերանին չամութեԹափսովող, է, ոի սումիասոի Քամակը ճավալի նա Հիմա

ասֆալտին,

էր Հարոր այնջանէ չուսպում /«երա ուռքը կարոտել սուանում իրեն նա Հառտկասղես էր: ինքը Քոսյլուժ էր դտել, Հատկասլես սպաֆալտ եթե ծրեչէր, էր», ռր մի պաձ մթուանհում է քնսփքումհր էնոր: Ցարմանադի մոտ հրեիուսն խայինմեքենայիխցիկում մոռանար: Նիաերկարուղքի ԼԱ ռուքին,թե ուզում էր գիկվել,ՀարսիԳողսր քն ելնում չր, փաթաթվում մեջ նա գտել էր ինքն իրենն:Մի վայրենության

ցու

Քոաճավ

աթարի

կործանման:Այդ միջավայ-

նԽորմնիխ բնդունվածՀամակեցական յականության, մարդիկ որբին պարտադրեցին

չարդելու էլ

ու

մ,

այս

ե

ձնունդն է անբարոԳատերաղմը կասեցրեց: բնականբնթացքը

ընկնում, չեր:

անպատասխանատու Շամուսի զգալով» Ռուտտոմն իրեն երիտասարդ «խուլիգան պածթափքում կանգնած էր է. քաղաքավաու

ռուլեց,բայց Հարսը տարատիետնը թափ տալով թոթափել էլ, խցիկում եր տեզը է"ՂԻՆ լ. թաիքի բեռն իր չնորձակալությունն բական անպա «ֆածել էլ: Նա թեն Հրաժարվումէր Խցիկ մտնել, այսուծանդերմ մեֆ ն մի բոպեմեզ քաղցը գերության տասխանատուայդ բույինրը կային մեր ոտքերով տեսանք բոբիկ բոպե մենք մի առան», Սուբադենցպեպենոտին «5: չլորը Հնչում դրին չափարքլատանըբռնած, արնածաղիկը կարմիրավտոն:ետեիբազու լակուռի անցավորեէ Հետո եկավ սրընթաց ե. հ ճանդեպ Հոգատար «արդենծանոթբեռե» ձր. դա «երեխայիկնոջ մոցին

զի

ու

ու

ոն գէր»: աննկատելի, արագություն չկարնեորվող, բետանելկլան բացառությունը օիիորդ փեպյունն ք, որ Հնա թերեւս ու Բոզբտարանմաքրելու,խողաՇախու՞ւմ է յուղի քանդակագործը հւ, եթբ բբոֆպավակն այդ4ծոնաբկմանբ ուննցվածջը ձառայեցնելով կամսպիտակսլարկի։Քաղցի կտոր զաքանի ությունից ստացած փանացիական տեինանցավչաիաիր մի երկու եա,իծարկելավ գին, թե չնործեները: էի նեիչեպատկառանք ուժ չ ու հեչ անտեսանելի Ն ր»'կեցվածքը Հոգաղվողչինելը»: ձի կարնոր ե բնությունը դրելմարդկայինէության ժքֆ, դա Հբե/«Դու էն տղեն ես, ում դիտակցումը օգտագործում է սեփական ության չում: եվ սեփականանձի կարմո Հագուրդ տալու, ռեվափառառիրությանը ֆրան մի պած մուրճի ցած դրեղ»/ արձանտդործի գամար Թումանյանի գործի Խոսքըմարմնական Համար: Հակումիմասինէ: «անձոգ ա վելի ն մտքով Հաղորդակցվել «0, եջ, մսուտ ի 21145 աչքնրն Հեռացրեցառօրյայից,կարելիէր չրթունքներըմենք չէինք մոռամարդու ում»1 «ներքին Ռուսոոմի ոբոնք Ան, ինչ նա Հիչողությունների, անպատասխանատու» չէենՀասկանում, էր զգումն մոքով «Քամակու|Ֆ են: առարկայական եբեույթներից: ծոտեեվ բնության կողմիցսղամարդուն Հասկանում: մղուժեերի վլաչություն Արտաքին, Հասցեագրված այդ. պպարտադՀերոսի նենբաչխարծը է անցում կատարվում հանջըՍբբանուչ է դարձնում բից, Գայնքբից,պատկերներից Վրացյանը աղեծայթտ ԻՐ իչխանությամբ, տիրծմեքենա փափուկ «ՄերԹիկունքում չու անչագուրդ ծարավով: Դա է պատնաոի,որ գյուղից ատելություն ույն միայնիրեն Հասանելի, միայնիրեն բնորոչ. Մուրադենց միաժամահակ Հարսիե Փամող|ցյունը տղաներիՀամար ոչ Թե սիրո առարկակարողէր լինձլ կաեգառավ, մենք Հիչեցինք չամուտեջու չլորի Փագրկած էր արնեածաղիկը կաղնել ավելիատելության: Հետեապեսերան ֆրապատող որ մեր չափարին պեպենոռին` դեռաձասների մեջ որ դհտումլողացնում ե մեզ Հիչեցինք` այս Հարցում: միաժամաձոսկ փարփեչը բարձրացրած «ծակասություն» 11/: դրվագ ե. Հա են իս ոպ է...» ն չ ապիկ մեր եժ իտակ Բո ակունքը Դեռւածոսի «ղի, էք մեր նժույգը ճեթ պղտորված էր: Հագներիշ թ: Վերջնական «կզբից ավելի չատ որոնք մե մեղավորըւլատերաց արդյունքում Հր, որ Համե Հասաբակականմարմինը Բայցմիննույն է` այա զգացողություն-պատկերեերը,

քավորին»

`

Ը

էջ» փորգոլու ո. 2/"«118 հում»: Այն,

ու

ու

ժարգին

ու

ննրջին

ւ էկար

ու.

ու

ե

-

"

սիտից են զալիս, ամէն կծրպզասվում, «մարվում»են փոջի ոչ մի ռան Հետ Խեղճ դաղախեցուն, ե սա էլ մարդի է գնացել: Այս մեֆ տվե, չծաչտվոզընթացքի մեֆ: Քանիոի մափդումիտքը ունեցվածքը փողով չի չափում, այլ սրտի : փում է մարդու սրտի պաշանջից, նա տեսնում է զգացոզություններիցզուրա ոլորտում, դա ու ոլր կամեցողությամբ,նրբանկատէ, ուղղախոս: չի ելանակում,որ դրանց միջե որեէ կապ գոյություն էն չունի: կապն դույեն խանոր կարող լ խոչուխութնրից, ավելորդ 2. միտքըվարողէ այնսյիսի որոչումներ բնդունել, հիոնք կաթողհն անձասկաէլինորի «Սուրբաղենը Հիմնական բնեթացքըոչ խաթարել կյանքի նալի.եույեիսկ վիրավորական (ինել սրտի Համար,բայց միննույն է՝ Առ: էր չինելու պիտիվերցենիր»: դու քո բաժինը տոարիջի էին, բաժանում ոբ Ռոստուն բճիումուվ ավելի Հաճախէ ապավինում մոջին: Նույնիսկ եման բան թույլ էի մենության Ռոստոմի«բարձբբարոյականությունը» 28, ինթն իր Հհ ժտորքլիս,չրեն «բռնացնում» է տարիքին ոչ Համեմա է, որ մրցաԱկորն իր անթերին է, միակ " մել: Սա էլ Ռոստոմիթերությունն զգաջողություն-պատկերների վրաւ:ֆա «ժռոանումվ» է դրանք ե դրանց տեզ ի միավաչուղիՇՀիտ: Դնում է մեկ այչ պատկքը,ոբ Հարիրէ տեղինե տարիքին: ծակի բեմին Հայտեված Ակոբը ժողովրդինն է, իոկ ժողովուրդը ԱՍՆՀայտ է, որ Ռոստոմի ն այս ձովացածուրակերպարում չ ծրկուկարնորորակ, ներառված . Ազոբն է, որ Հաղթել է դերմահացուն մեր: Դրանցից առաջինթԲնության կողմից եթան րված սուր չափաու 4 ավելացնել ութախության զգացողություններն մեջ փորձում հն, տիբո,սեփական տեսակը չարունակելուներքին ժղումբ ե ղբանք Հասակաէր էլ տարել զսպող սոն Գատճրազմըլուրջ տղերքին ֆարգելէլ, սակետական վարքը, բարոյականնորմերըածելու Համառ էր, աՀա թե որտեղիցէր այվքան ձեռնարկումները: ուղամիչի տերը ածել ժողովուրդն Այնքանմիֆ է կնքնավերածսկումը, որ չի կարողիրեն Թույլ տալ չ քինոտ, կասկածամիտ, լուռ, փարձբամայէե Այստեղ ղեկավարությունը` նել ուրիչից երեխաունննաղուփատոը: ուրախանալուՀատկությունը, է մարդկանց կյանքը, արող ենը աել, որ մեջ սրայքաբում են Հոգնոր ն մարմնավոի /ոստոժի որ կարող է Հեռուն դեսցող հզբաբժաստը, բառերի մբայն ուժերի: Խիղճը,բարոյականզդացումը, վերլուծելու «խեղճերիդեմ իր ծետույթի կարողությունները որքան դառնալ: ՏիկինՎրացյանը` ել ուժեղ չինեն,այսուճանդերձ ներքին մ արդը առանցնվաղ ամուսնությունն դերազանցապես առաջնորդվում է մարմնական կու, անուրախդոյություն էր: երա ու մղումներով: Եր ենթագիտակցության մեջ մբտասլես չին ծժակուտյան բարձում կ րում սսրթուն ուռքերի քստքատոցով ղավ, Է տղամարդը, բայց Սաթնոսյանի Հերոսիկայացմաննճիքին ընթացքնչչ զամ ուղղված իրեն բառն մեֆ երգի Իսկ Հիմա նրա կողոպուտը: ճայանում է նրանում, ռր մարդիփորձում է փիլիսոփոայությունը /իւ ելքնղեկավարնիլինել ավելին, է կասկածամիտ վեբավորվող՝ միչտ չէ՞. գոդը Քան պա Հաղթանարելով կենդանական մղումները,Հասնելբարոյապեսավել ծնում էն Վրացյանին վբա մի սիրուն էրգ կապեր..-5՛ /«ԸնկնրՍիրանոււի վելի չովին,այլ կերպ ապրելն արժանավայել նս չէ մարզու Հաարժաառավելթույլ չբ տա տխփական Ազոբըդրա ՞

աւ

Հաւա թիա բոմ իաոր ԿԱՆ աեութ, ուղղակի Իվախձնում Խ"ՐճԸ Ե. չ հեն, ե Հար, մինչդեռ ւ

/ջ

տ

Մանկա Լե, Իքան Սչվառության չն իե, ոո բախութ Ե է Հետաքրքրում Հալած Հր առիթ մեք է Տն խավոր ե արիների անարգ

"

:

ա

,

ո

ու

գատարյալին,

ԱյսուՀանդեր4 ես Մաթնույանը, ներսից լուսավորելով Հոսնկերպարը Դեր, չուծել Հ մեկ այլ կաինռիԽնդիր:նախկնթպարասոծղծման այն սկզբունջը, որ նա ուներ

սկզբիցնեթ, փրականումչի փոխվել,այլ դարձել է ակնՏմում է, որ փեքըբացարձակ դրավանկամ բացասականՀերուր ակասլես դիտարկումը է նրւսողջ ատեղծադործաժտատվում ' «ԱոՔ: Մայցայս մթածցումընախասիրության արդյուն չէ, այլ ուզգակի աշխարձայացքային նչանակություն ունեցող ձրնույթ: «Սպիտակե էլ «ե է» դառույջը, շր ավելի Հեգականմոդճլ է կաժ բնորոչ է արնելյան մատձողուփյանը, վավագույնսիի դիսնարումնէ զոն, կնրպարի կայացմանմեջ: Հայացբնընգզրկում է ամեն ինչ: Մարդկային Մանոյանի բնավոֆուխյունեճը իբեհը որակեերով Հակաղիիտարիեթ: Գրողըտեսնում է ն ճբկրի մ. Հոգաաքաշին, ծրկիրը ծախոլին,որ ժիայե սեփական չածն է տեսնում, կաերա մեջ արթուն է գազանը, կքնանին: Հձամարամա ՃՈՒ, են հանքնիըՀաղթածարում բարոյական

ա

"ն

Հի:

այս

ու

աա

չունի, կարիքը

«եղ խի՞իմ սիրունըմեռել է, վիրավորել. հապատվությունը,

եժ»:

վբա բ

ե,

ի

անքախկանգնումէ

Աճոբի Աբուսի Այն Արուսի, դռանը: որին ամուսինը

ճա-

խալխիկեկա

մեկն էլ Արմոնն ուհեցողներիը չ զգացողություն տիրոջ Մուկութի իսկ կինը մելունրա կարիքն մարգիկ իր գործին ւ

օրա-

է,

ունեն,

որ խոսվարպքոոը, իր է, միննույն է, չի զարգանում մեկ-մէկ զայրացնում չը, էքե սլաՀանջենքով ամուսնու որդու նրա է զաԱղունը պայքարում նրան: պատկերին ենրել էնտեզ քաստեղծիդեժ. «Էն է, տեղով Հերն է. Հերն կստծղէ վես կրձում,ինքն ունի. «Մարգրնրան Աղունը ապրելու մասինիր պատկերացումներն ման գես, ձեռը մեկ էլ առաջ բճրի, ի Համար ծտեր գրած իրո: ո՞վ է ղբել- քս ՀանցավորաշխարՀը,ով»: փող են գրել: Ո՞Վ, աչխարձըորե լավ բան չի տալիս երկիանպատասխանատու փլված ւոունն այդպես էլ ավերակ չկոուվի եբ թ» է անառակորդուն:նՆինալ աջ: փուչը ՄիջինԱսիայիցեկավ. չվչվացրեցավծրավիվրա չ8վեց: մեծի ն իր միջն հղած տարբերությունը եր այատեզ Գ կարդարարքով, ն դա այն էր, օր բարեճաճել ոո : ությու եվ Վ արզ ծր, լրբությունից: Ռոստոմը նեղացավնրա բացրծձրան նվ եի Հ ամար օգնականլինելչէր կաբող: գոմերից Հէքիաթըտզայինխործուրդէ տալիսսվերակ գյուղից. ֆաղացից, ծնունդ», «ավերակի այլ Հեդու կենալ, բայց չ անիինջը, ձանանցորդչէ, ու

բութ» նները կասեմ րմ «եանի, Անդեմ երա է

ու

Սեջ Հարբծցողը Նոր ճո"գութ: «այ մանակ ԳԱՆ ոՒՆւ է դեպիկյանքիկենդանի Ռուսոոմը Հենրի:Անաթղարությունջ. կողուոիչՀանվում րի էՐ"իությունքց, տեված, կամբից անմարդկայնությունից Լ,

որ

:

է՞ն

ոչ

ձիաԱ

ՄՈՐա3ՐՂԼ

Եր Թել ա

.

տեր է դարձել անպաշտպան մարդկանցՀամար: Արդեն ծերացած, արդեն էլ գյուղում չատնրի պենսՌոստոմիզորությունը չափաղահցնումէի թթոֆն Հիչողո«իյունըկորցրած Համբո Հորեղբոր գրել քն մեքենա «»արծլ,ըստ կ՝ «բրդի պես ազֆկան»,անցյալում նրանվր Հատկացնում: Իրականումայս ճրնույթինլուրեր ատանալունպատակով:եվ այեքան անմարլկայինէն ձգել, ամէնը«ղզառավի կոզմից երախոոիքիարտածայտությունէր որդու ընտանիքի որ ծերունու մէջ Հրացանի են կարիք զարթնեցրել: Սոստոմբա̀յսօրզաՀովանու Համար:հակգյուղն էլ գրօհտրումէր իր մբվրա Սմբող,ավերակվոզգյուղի խանութիպլանը թուրքերն ձն տումը` «ուչացած վրեժ օրիորդ Ուցյունի թուջե կոնքերը, այսինքն թե նա Մեծ կատարում: Հունժ է անում, ոբ մենը փաբոտը, ընտանիքի Հյուսբ երեխու:է Կլաճում, այք գյուղն անպառոիժտրորելով չի անցել, այս խեղճ գյույի Ռոստոմինիան մյուսր գաղ,մյուսը`ոչխար,ուբ բոլոին նն աշխարում, երանց նչատժամբ կարոլացել կոտրել է. այդպես չէր, բայց մենը չէինք ժխտում ն չէինք ծաստաչծնում Հարգանքէ մուռ: որ

ու

ու

առ

Ռոստոմի Ասորանց Կապուտաչյա կոնդի ասածը,Թե Հավը գուցե կորել է, բնում ձու չկա, փարբող էր Հին Ծմակուտի Համարժի Ռռարվա զավակների ձիծողծչիք ձետո լինել,Բայը ֆուտիոլից դարնջուր ծծողննիիՀամարկներ դոյություն էչ չուննբ:

Գյուղըղեկավարումձր Սանաճարը: Ամոն ինչ տեսնող,ամեն եչ ՀառեաՔանի որ տնդացիչէր. ներքինբնազդովզգում քր, որ ճյուր է զգույշ «լիի լինել ամեն կարգի վտանգից:Նա ինքնակամգյուղխործուրդը Հանք ծողն ձր, բանի որ միտքն այոտեղիցգելն էի: նրան երեՀանգամանքները աունաարիայստեղ մոլորվածէին պաճել: 1918-իգարնանը դյուղն ծղրբորը կորցրածէրեխանԴարաքիլիսայի ճակատամա, տի բերանն է ընել, Ցի ազիցերենրը Հետներնեն վերցրել,Դ ար Մե բահինիըխուսափելով անցելէին, չնճրը ծինխային կծել էին, ժիեչն Սմակուտ ուռքն ուղել էբ: Մլ նչ կփակեինԱղոտնի Բ»-րբերը փիրճի. Հեռացելէիջ: Վրացոնթ երեխային դազժիր զառանցանքից Հանել,ապաբինել աղջիք էին տվել, մակուտնէլ նրանցգլխին տուն չբ կապել: ետ նս նծրքուաւոդեմ էր ալքտականփարվող տնտեսական ռ որքան Փաղաքականությանը Հնարավոր2 Ցո:

ու

ու

աեջում երկո րանով

դարաբաղ-

ու

ձում

չր

Ծմակուտի պածել ննրունակ ուժը:Քայց ապագան էլ նրա:

փխոի-

անորոչ է

անկռիվմարդձր, երբա դրամատիկ: Մեղմ. հնբկայությամբ Խշնամանքը կծկվում ձր: նրանվերջինանչամ Ռոոստոմբ տեսնում է Քաղաբում՝ ջրմուղի ւ

նան

Հորատանցքից դուրս

զաղիս:

Մաիգկանց Ճակատագրծրի վրւսիչխում

Թալանչին

ու

է զինկոմ Դոչոյանի ուրվականը` ժամանակի տծրը, որանղ աչքը կտրում էր՝ քբենն էր, ե ինչ է

ժոզովը դի ք«մբով,«ես գողությամբիրենը, խոզն ն անտառից դուրս էր գալիսկանգնում, Ընկեր Դոչոյայնի Խոզն եմ»: ՊաւոնԲազմբ մեծ Փ որձություն է, ժողովուրգն այդքան մ արդկայնություն չունի,ոի դիմանա: որ

մար,

«ԻԴ«Ը

այլ

Դոեղբպատերազմի արյունից

ոչ

թե

էի

ժողկոմխործի ռրոչումից գազազած է, ճբ Թումանյանի Խոսքն անդամՀր Ճանաչում, հեեւի Է Թռչում: էս «Գիլի Խի,Թումաֆյա նչ ով է, 22 քյա՞նքն է կարնոր, աչխարծում, Բե նիա խոսթը ու

՞

փՀարկե՛ իմ կյանթը»:Մածվան սարսափիառաջկանգնածեսրղու ապրել-մճոհելուՀարցըոբոչորզինկուն է: ամենազոր -

Իբ խոսքն առլրել-մեռնելու մասին է, ղժվար Է խոսելմարդկայնության կամ բարոյականության մասին: Սուրադենք նն նն սայլ

խնդրում,

ուղարկել հի գիանը Հարսիե Ռոստոմի ռպառավին, մասին եան Հասկանումէր. կառի ռր առանց «մեբ ծանը ղութ առկայության ՔՐ (ոչտակով չԼին զորի«ոյԴ աղջլա "Լ

Հոգին ՀորանցկողմերիցԼ

վանքերիգոներիցբերել վարիր օջախում»:

նա

'

տում

-

Թող ժողովրդի թոսքը լինի» /1207-

Բունինիվիպակում առավել դաժանԼ: Այստեղ էլ Հարցաղրումը

աոդբրելու

խնդիբըառաջնային է: Եթե Մուրադենց պառավը Հարսի անօրինականկապն անտեոումմ է հնչ-ինչՀանգամանքներնկատիառնելով, Հերոսը ազին Բունինի աջոզիջումԷ դեռֆբբարինին` աշչոթայի դիմաց:«Երեք ամբողջ ւայլաբմու եմ ամուսնուս: բա տվեցբարինը ինձ Համար: «Բայց ինչպե՞սկչինի».- ասում «արզ է,- առում է,- գեա»: Գնացաչորայի Հետնից, ձում է չափը չափով, իսկաչքերից արցունքները կաթ-կաք, կաթ-կաթ...»/նույն տեղը, էջ 1347: Հան նան թույլ, անկամ,ոչ ոքի որեէ բանով լնհղացնող, իրենը կննդանածն, ինչպիսին կանգոյությունի պածող մախգիկ,ինչպիորք որ Ածուխչինողանք որ խաբված,դավաճանված փարչշամն է, որ քորում է կովի գլուխը, որպեսզի կուրացած կինը կթի: ՎերջինսՏիգրանի անօրինականկապիՓետեանքովվուբացելէ, թեն չբ Հավատում, որ պատնառըՏնգրանն չ էղել: Հույոր դբել է ռրբերիվբա: Որբիճակատագրով է Հսմաոի եմաոծլ օ"լայմանավորված զգուչությունր, է Ֆոր տեսանկյունով բացածայտում ժեր դասարանցին, նկարագիրը: Սարուբ գյուղի մասին գիրքւ բել: Խոսելէ Ռռատոմի Մարուքյանը մասին,Բր ուժի մասին,խոսծլ է այն վախիմասինե, եի ապրել է տաիինեիառաֆ,(նչպես բքահանմավմտնես ու «օը խչչալով կանգնի, ջլերն ընկած ած `որ չէր բուժվել ոչ Համիկ Հորեղբորխրախուսիչ Հորդորով, ոչ նրանց դյուղխորչրդի պաչտո-

Սյանմասին պիույցներով ե երկար

ե բա ե 8 չոբանից ոչ անգամի այդ Հատուկ մսով էր բնրանը պատառ առծլ...Ֆ: Թեն ֆիզիկավանմեծ ուժի տեր էր, օսասի երկրում զազապած լամուկների առաֆվախեցած ձի,բայց ղա չէրաբտածայլտում այնիրականդրությունը, ոի կարՀարնանննրի միջե:Մաթեոսյանը ծեռաբրբիր ձն է գտելՀ̀երոսին, առաֆինՀերթին ժողոմվբծժչելով անցյալի գին Նե բկաչացեհյու Հւոիոր:ճ Մարութթ, Հ ՄուՔը պլատմությունի, խուսափումէ իր Թչնամուն ուղղակիորենանվանելուց,նրան բացաչք տեսնելու,

հղատակով գողացված

ւ ձնտեարաի նախընտրում ինչ-որ բան 4եռնարկելու փոխարեն,

չոծսնել Ծրան: Նրան թվուժ է, թե

է

չնկատել,

կերպ կխուսափի նրանից կամ էլ այդ ճանապարՀով նրա գոյություննիր կողբին:մս էլ ղդդույույթյան, կբացառի վախի մեկ այլ էրծսն է: Մարուքին թվացել է, թե ինքը զտել է գյուղի տիրոֆ Հիմնական թերությունը, բայց չի տեսել «եփականը` Հակառակորդինբացաչջ դ մարտագբավերե պնասնելու բացակայու ընդունելուպատրասոտակամության Բյունը: այա հրնույթըբացառություն չի Համարումքը Հերոսի Մաթեոսյանն Համար: է, ոբ դա ազգայիննկարագրումչատ ռբոչակիտեղ ունի: Պարզվում այդ

«06 Հակառակորդին թվում Է գենովփոխանցված չանսնելուայս կուրությունը արբասո է, որ բնորոչ է անդամ նրան,հվ կարողէր նկանգնել իբ ուժով կասեց-

/ ամեն

ժամանակիժճջ անընդատ «ՍԱբկեվող» երբեք չրնդծառտվուլ թյան, ամեն պաչում ու

է իի փրադրություններումժողովուրդիրեն տաբթբեր անգամ նեչ ծավալվող Շեղեղը: «Համիկ Հորեղբայիի Հիչել էր որնբան Ց ոչխարը բման ն ոչ ՀարնանիՄ Հարկ է ճչտել մարդկայինտիպի, Հեդնրանությունը, էն տարին դաչտից վազ էր սար դուրս եկել, բայց եկել տեսել էր նչված տեղի լինի իմաստավորելփոխձչարաբերությունները, Հեարավոր օրպեսզի որ պարզի, եման արդեն ուրթ է, օջախներից ծուխ է բարձրանում նթան են 4ձնավերվում ց դյուղխործուիդը Հետնաբար մայխքնոՀարաբերություններ: մ ենչո՞ւ օժիջը կոճկել պատմելէր...» /184/: եթե չի անվանում թշնամուն, ուրեմն է, որտեղ նպատակն տ անող խոսք խոսբը ինչես ինքնաձայեցման պանական ենթադրելիէ, որ նա չկայ բացակայում է, թանի ոբ ինքը չի տեսնում նրան: է, այնպես էլ ժամանակը, իրադրությունը Գամբնդգջանութ կնջնաճանաչումն եւ Թչետմու անտեսումը 4 երա ղգային նկարագրում Խուտավփումը, դեացող խոսքԼջ որ պիսի կապված ծնելու, զգալու,բեդծանրացումների ոլորտում հղած այն որակի Հետ, ոբ գրողն անվանում էր խորչանք մետաֆիգիկայից` տարբեր գործելակերպում «մբօրիչրֆափուլնրում մարդկային«ռոծաւսկների» ինապանցությունից:եթե չի տեսխում, ուրեմն չկա: հակություն» տեսնի: վերջին մասում ւմնծ Հնաթավորությունեեր Հեդինակն ահասվել վիպակի դիտումէ աոքբողջուվնյան որ դիոզը մարդուն երեույթները, Ընդունելով, է ստեղծում մեի նկարագիրը Հոգեբանորենիացածայատելու Համար: Երկրորէ անկարելի չեկատելտարբերԹնձիում եղող մարդկային ժէ),այսուծանղդերժ գական է դառեում Ռոստոմի ճակատագրիՀարցը,խոսքի դառնում է առավել մեֆ այն գոմինոնոը, ինչն էլ ի վերջո նրանտարբերում է մյուսից: «ահսակի» Խիո, ֆզուտ: Դժվարէ անդամ, զոււո սյուժեի առումով, կապ տնսնել անցյալի Հերոսներինբաժանում է նրկու ՀիմնաԲնդՀանուրառմամբՄոաթնոսյանը ու ենրկայի միջն, այդ կապնավելի «գենետիկական»է: Սաթնույանն արձաիդրանք կարելի է անվանել ոտրամաբաններ» կանխմիծրի: Պայմանականորեն ծում է մեր գրականությանմեֆ ն «րարոյագծտներ»: Վերջիններսավելի թիչ են ենթակա «րենջներին կամ էրբնիցեչչոշավված խւնդիրներ:նա է'լ ավելի է ընդարձակում Համա րսեփական գեդարվնստական աչխարծիաածմաանենրը: ինդունված կարգին, երանք չեն սիրում կամ չնե ուզում ձամավերսպվել են առտիազատու խոխտել բակության մեջ մեավորված Հինբարխիային. ու

ու

ոչ այնքան Հանուն «արդարության»: Ղրանցձետաքբքբրում ճանակարգը` Բայց ուղիները: բարոյական որքանդրան Հասնելու մարդկային, արգյունջը, են

գ.

քարոյագետնդործաղաշտ տրամարբանը ու

Բոլորիցլավ է Հասկանումտիամադրությունը, ճիա կողքին«բարոյալիտր» նե կարգավորվում մարդկանց միջն Իսկ ինչպե՞ս եռ ոչ միայնակնչայտ է դարձնում կապերը, առավել ես ա պրումները: զգացմունքը,մարգկային միջցեղայինծարաբերություններբ: Պարզվումէ, որ պատմությունները ձնաճամար, այլն բացաձայտոչրֆապատի ռեփական Հույզիչ տրամաղզբությունը վորվում, զարգանում են փոխձարարխերություններով, վատ մարդիկ չկան, է դբանորումայս դամ այն անչատի Հանդեսըչավ Քն բենիր վերաբերմունքն բան վատփոխճարբարծրություններ: Հետեապես վատըկարոզ է լինել ինչպե» վատ: ազգակիջների,այնպես էլ Հարեաներկրի բանակում: Բայց փոխչվումեըը Քարոյագետնէությամբ դնաէատողէ, նրա խուքը սերտորենկապվածէ չ ձառսկանալ ՀամարՀարկ կարգավորէլու մարդնայինանչատականությունըսուբյեկտիվ Հեւո, եթա խոսքի, դիտողությանմեչ մփռապեսներինկալումներբ (ուժ տեսակըե, բոտ այդմ, ուղիներ տնել դոյատնեմաֆ: սպառասխանատվուկաէ իբ «Ես»-բ, ն. այս Հանգամանքընրա վրա չրագուցիչ Սաթեոսյանին առավկլավես գրավում են մարդգկային փոխծարարբերու-Քյուն է դնում: Թյունների,ենավորության «նախնական»ձենրը:Ժամանակը, Հակա ատկերե 1, ապա քաղաքական Եաթորդի եթե խոսքի Փորամաբանի» մրաւվին Հանգամանքներիկարող են ժամանակավորապես ծածկել Հարեանի մերկ էն» կարնորումէ արգյունքը, նրաֆՖ չեն Հետաքբքբում,թե իր մասինինչ կամախմինըգունազարդ լաթնրով, բայց դրանից երա ձությունի չի փոիովելու: ոնն այլ Ֆոլատակը, բաբոյւսկանիֆ, մարդիկ,նա ռչ Թե կարնորում է «բնթացին Եթե ինչ-որ պածի երկու Հարնան մեծ չոերության Փչիարժեք» «ճավասարՖ եա ամեն չի դարձնիիր Համար ակնչայտ մարդկանց ոիինպիտիՀասնել գնով: բրբավունքունեցող սուբյեկաներեն եղել, ապա դա չի նյանակում, թն նրանք կարողանա կարդաղ չի մբ դեմբին նրաաբքծրի վերաբերմունքը: Դիմացինը «նժան» Քե որպես մեծ ընտանիքիձարազատ ետ հլրայրներ: Ժամանակի մեջ ազՀամար ներփակ միջավայրի է այն,ինչ կատարվում նիա ներաչխարձում: նան Փարվածիուղզգերը չեն փոխում իշծեց բեույթե. երանք արարդակես ընդլայնում են իրճից է, ու դժվարէ կուածելնր բնթացքը, նպատակը, աչխարձ հածմանենրը: տհսակի դությունը: Իշարկե՛, ԽնչբիիՀայք Քուբքի ավանդականծավամարտության մասին է. զգացմունքի Հակաղառմամբ խոսքը բանականության ԸնդՀանութ չե խնդիրը մարդկայինտեսակի մասինէ: Հարնանեծըը կարողձն ընդչանրուլուքլան մասին է: ՎերֆինՀաշվով ամեն անձառտ կամ «արամարան»է, կամ թյուններ ունենա, բայց նրանք տարբերեն որպեսբնավորություններ,Հողքէ, կամ էլ «բարոյագնտ»,նրա մեջ դոմինանտորակըկամ բանականությունն բանություն ուննցողներ: երանքչավն են, թե վատը,լավն են վասոիԻրձեց անչատը ո բ բանական այն Հանգամանքը, անտեսել Ձի կարելի զգացմունքի: տնսակիմեֆ ն ոչ թե միջզեղայինՀարաբերություններում: ենթաբայց վերջինս դ աշտով, է ուժեղ զգացմունքային կարող օժտվածլինել եվ որպեսզիորոչակի պարպություն մտցվի քառսի նմանվող պատմուորոնք Թեւ քայիղերում է մի՛չտ: եւ| կարող են Հանդիպել«բարոյադետներ», տս

ու

ու

ու

|

ու

Տ0ՏՑ

50թ

բանականությամբ, այսուծանդերձայնհեթավւս է մնում ով կամքից անկախմիջավայրի Համար ծեվել բիՔբձենը երանե է հղել:Երան, ն զգացմունքին, Հույվին, այլն: բարոյւսկանությունը անգաժ որձ ձի «պանելու, ոչ էլ Հովբտի Վաղթնանբ, էորպես տնբ,Դասիչօզլին Հետո ռաւոնելու կարգով բացածայտում է այե մարդկային արբ չե ապանելու: է ճյուղերի Մաթնոսյանը նպատակադիր Խնոոնբեկնելուց վբա ենով օժեված

են

ուժեղ

ու

«ռհակնքըը»

միֆցեղային Հարաբծրությունեերի Հարթության մեջ: Տարրեր զարկելուէ: են Հարնեաններն քբենցտեսակով ձողնբանությամը: երանքբնությունից Հաիյուխ տարի ետո են «տեսնելու» ն Հասկանալու, ոբ Տիգրանն Մբայն նֆ է օժտվածՀակադիրծայբաբնեռւներ ավելիչոււտ միմյանց վանում են, ֆան ժամանակին արջ է սպանել ու սածման դրել ն՛ անտառադեւոի, ն՛ փթուլես Հ ե՛ Հովրտի փաթնանպ հրենջ տիպերիէլ ձեավորումծն Հաիպբնրությունեերի: եթամեծության չափը մարդիկ Հաաուաջ: Դաիչօղլու, փանբ լավ, թ վառ, ՔՆ Լ22 Հավասաներկայացվում բյուր տարիոնց առւաջնորգթե ճեվորական, գիտակցել: Տիգրանի չբֆաալասո զգազմժունքով դրամատիկ, բաչառի չարվածությամբ, այստեը՝ ղուտ «բատումի Ժեի առումով Հանգաիանքներին մշտապեսենթակատեսակնէ, ոբե ժատուցման փող,չուսռ տպավորվոլ, է մնուոուցման Հավատարակչուված ձեր`չեզուն,հայց տարբնիեն դի Բերած բնազդիկբոզիէ, Քան թե «սրելու, ծւսվալվելու, ավելի փնքնառաչուվանական ֆերքինզգացողությունները: Սրանովէ պատումի հծրբին Էներգիան տնակա- ապագայի մեջ սեփականտեսակնուժեղ տեսնելու անանցանելի տեսակը: ու

Էա երանք

նասիրությունչի ցուցաբերում ՀամակրծլիՀերոսների Հանդնպ, Հակառակը` նրանց«ոլածում» է անծրաժեչտ Հեռավորության վրա կարեոր ծիկրորդականփաների մասինխոսում ք «Ժայնի նույնտռնայնությամբ», չս ինքնիրենից սկիզբ առնող ու. ծավալվող Խոսբ է: Անցյալիմէֆ ՌոստոմբՀամար ամբնավառանճատականությունը Տիգայե տաիածձքը, բանն է, ճի կարողացավընդլայնել ոբ ծայրենիք էր դառեալու: ժարզվումէ, որ դա կապվածէ օչ այնքան ֆիզիկականուժի, որքան մարդկա» մեն ածսավի«ետ: Տիգրանն ԲԸխառնվածքով ոչթե Հռարոյագ եւ» է ցեղակիցներինման, այլ է ն «ինտրովեիտ», Փտրամաբան» երբ արուսքին ազղեքությունը հլա նձրայԽարչի վրա ձբկրորդական :` ոնհփական ապրումնեիի, մտածոներաչխթարծի, կողին: ղության երա վարքագիծը, ծն աչխարձիՀայելու ակզիունքները պայմանավորված Նա ռրակննրով: ՀրաիոյագետիՖտակապատկերն է, ոբ արժենոանձատական բոզ:դնածատողվերաբերմունք դրսնորող ոչ մի խոսք,անդամՀայարք չունի. «Հենրիվլայությունը մեի ճղբայիՔԲեգր հորելով-նորելով` նիա կրկնությունն 4. բարեկամին թլեամուն, զայրույթն կնոջն տղամարդուն Փիֆազը, չզանազանող աերբիբ Հայացք, անձրդեմք որ լոածն տեսածի լի մատնում, ոչ փարքաժ խիտ "իի տակ Փովատակները ժարմին` Հետբ ճկվում կենդանարար կապվումէն, Խիտ ձայն` որ երբեք զոսքը ձենը չի վիրավորիչ ու

ու

ու

ու

ու

ու

առնում»

ոկ

որ անկայուն վարք ունեն, կարող հե անկարծ «կտրիճ դառ Վրացոնք, նալ»,ոբպեսցի առիթի գդեպբումչքնե դիրքերը, նախնականբնազդովքան-

խազգումեն սեփականտեսակիերերընթացքն վերաճառկործանումները, ե են Հերթով օգատաղգործելու "ղջ փարելածճողերը չժւաֆոաղրուռւոի փորձում կություն անել: Մինչե իրնեց աղերի կոտորածրդեռ Հիսուն տարբկա. բայց զտնսնում ուղում են ուրիչների թիկունքը մտնել»: Բայց այդքան վրացոնթ էլ ունեն. իթենց տղանհրի ձամար փբացոնցից Մճյլբքանք Հեռաթնսություն Հարս չեն ուզելու: Մեձ թուրքի ե Տիրանի բարեկամությունից նրանք այե իմաստննն Հանում, ինչ զառամած Ղափչօղլինծիսուն տարի Գետո ասելու է մարդապաոնեերինոբ լավ բանի չեք դնում, բայը ոբ գնում էջ` «զիտեմ` առաջաղացի մաիդուն»: Մեճ Թուրքը չոբանին մի ուրիչ տեսակն են Սուբադբեկենը: Վբացոնց ու

ու

մեծ Է բաՀարսանիրը Քոչաքար որդումբա է կատարում, են ուժեղ տպավորվում նպատակ ջում:Սուրադբեկեեց Հթանխոռոոնղծներն»

տվածԽոսքը րա

ու

են

Դարըփայտիննէր, անգամարորիքին

ու

դնդանիՀիմբնէին փայտից,

եա Տերն նրեխաայի մեռւքի Գդալի, կեոչ ձեռթի թառը,օճորքի մարդակբ... էր նա էչ Սմակուտ-Աբջնանոցի, ինչպես անտառի, այնալնս մարդուե բեության

միջն ննրգաշնակ,նախաստեղծ գոյությունը պածողնէր: Այնպեսոր բազմիցա կեկնված«Հա-ոյ նանը պրանձնք,անտար մերն է» խոսբը նիա բերանում չի ձենը, նրա ձիավոր-կերպարանջից ծմակուտյան մեկնաբանություննէ: Նրա ձայնը,որ ձրբնք վիբավորիչոքի Հեր չէր առնում, երբեք սերունդների սեփականությունն իբ անչատականունեցվածքըչէր Համարի: նան Այնքաններազդու անչատականությունը պարտադրող վարքաոր Դափչօզյի գիծուներ, Թուրքն 1ԱյԽմիֆնանոցում մչակ աԱ ձողի բաբոզանարմատըՏիգրանիվրա ժեկնծլ, ԹԵԼ ուլը նանին ալծով վարվելու կաու

դնում իրենց Հարսանիքներըմիայն ամուսն

չորին, այդ ժում

ն մեծ

թուրթին:

բացել, Հրավիրել բռսաղրծրում

կտբիճն առայժմ Վրացոնց Դափզչօղյլին ենրջին նպատակունի: Ջածճշել

ռւ

/144/:

վիրավորականչինի, Թե Հաճելի, ծրբեք չի թաթցնում: նրան ինչ, ԹԵ վարմունքը կարող է ենրքուստ պառակտելծասարակությանմարմինը:

դա

ծման

գոմածանդի մեծ թախտի արանքի ազատ տարածքըյուրացնելու գործով է զրաղված,իսկ նվիրած ոչխարը մի քանի տարի Հետո իբ ոչխարին է միանալու: Ոչինչ,որ դա կյանք արժծ: գոմերը կաբեբբ գեացին փրեեցխԽուոծիր դիզելու,ֆափաթելու, վբացոնք, տեր Հանդե արգեն ուներ: Թ ողնում, չուուհտ վառելու, մասուրը Հավուբելու, քն գալիս, Աստվածտա, ձմեռը խոր չի լինի, դոմածանդիխոտերը պետք չեն ու

գա

Հետո ՎրացոնցՎազարչակն ըստ երնույթին չդիմացավ«թուրքի կնոջ

սե

կանաչաչքերի» չերմությանը... կռիվըսարթվեց, ֆաճելԹուրքն սպանվեց: Վրացոնք խումբ են դառեում ոչ Բե փոանգիդեմն առենլու, այլ իիննց ձանդիցթաքուն լողանալու, գյուղ գասցնելու ն ներուժ փակվեանասունը վու Համար: է, ոբ երանց Վաղաբչակը՝ ռրես դառական«քքստիավհրոՖ, Փարպ ենթակա էր ինչոյեսթրջուծու աչքերիջէրմությանը, այնպեսէլ դրա արզյունու

ու

Քում ստեղծված ծանր կացությանը: Աբտաբին լուսն դոներիի չորո Հարսանիք խաղաց,հրեք Հարսանիճե Հանդամանքներն Մումբաւթի դետքրմ- տարիքում: նավորում նիա վարբը: Այդ օրվանիդ Ռոստոմն Վաղաիչակն էի, իսկ չորրորդի վրա խոռովեզ,քաելրոր եղբոր էւ դծոլըՖ անասնապածությունը Քե «չան Աբծլի-Կայծնի ժամանակներից անիծվածէ Համարում ու իբեն տալիս է ծառի փասան խոզին: նրնանցի տալիս էին սիրածին "ւ մեղվի գործին: ի Հակադրություն ծակառակորդչեկ Բորջը Ա, կերպ` այս «զիջում»է ՄԱապրած կյանքը, ամեեիմ̀աղարչակի ու

նախնիների

ու

Են իր Եա ազինլուավանգավան կենչաձեր: չունի:Եթե վիրավորել կայուն,Հետնողական տեսակը արարքի մտադրություն չէ, որ արժեորելու դիմացինի կարողանաչարունակեչ կարուկ Զույգբռան մլն եչու է միանգամից ճանասպարծը: սրառասխանը ուրեմն պատիվը, նս ման` եչ Միչավայրը աչքի էր ընկնում Հոգեբանական բա ի՞նչ էիր կարծում, կրավորականությամբ՝ փչով Թո-րջը եշանչալըբաղելէր. «ման նա" ի Ֆպատակը եաեւ տեսնելու, դարմացած մեջ ուհա վտանգի փաղարչակի փոխարին կանխելու չբ Հուանչրաժեչտ ԹուրթիՀարցովէէ պատասխանի գիտեիր»: ու

մարում սեփականգնաշատողական վերաբերմունքնարտածայտելդիմացինի

Հանդեսը:

Անպարոպանվածությունը սեփականբնազդով որսացող

,

Վրացոնքուզե-

Ցին չեզոքացննլՀանդերում գոմերում փոխնիփոխ ապրելու չարով, իզ դրա լատասխանըՕսծփանց զզվանքնէր: Հիշվումէ նրանցՀալնորիխոոՔԸ. «Մեր նաղյու գոմեչբ բու ավլածգոմը չի մոնի»:Շա նս աչխարձիՀանդել գնաձախողական է: վերաբերմունքի արտածայտություն Վիացոնցտեսակնիր Հերթին չր կարող մաքի, բանականությանուժով ու ճնչր, սեփականարչամարձանքն զայրույթի, դա նիա արյան մեջ է: Այն 4ամանակ,նիբ Վաղարչակը վաճառեցտունն այգին, արնոտ չանջի Հին տան տերնայլե Սոստոմեձր, ոբ մաջվածվերամիտըք քափում պատերըփլում ձր, Վաղարշակի այստեղ ծնված քաղաք տարված թիղուկես թռոր թափվուլ տակկանգնել երեխայի իր մաքութ արտում Ռոստոմի«ապրան կեբամիոի օիերըերկբի ծրեսից աուզբելիք ֆեջում Հր»: Ֆո չէի ուզում ծասկանալ,որ ծորենականունի փող դառած մոբ բոան մեչ է: երեւան չե կարոզ բմբռհկլ իրերի կացություն:ետ այդ պածինմի Թեմի ունի,ե դա պաղենական թուու

առա

ու

ու

ու

ու

ու

ու

բնկալումի երնույթների

բարոյական պլանով ըմբոնողն է

ն

հոոտոմի

Հին, մեծ խԽեճոինեին եղզբայիի շուն կերամիտը Ռոստոմբեգր: Թաց չվաբի մէչ

փանցնումէր, բարձրացել էր կացնովկտրում էր ճյուզը: եղբայրբվիրավոբիչ Խոսք չասաց. «Սղոցովձլ կարելի էր»: Դա բավական էբ, որ առանց խոսբ ասելու ճյուզը կիսակարել թոլենր Հեռանար:«Եվ ույժ Գյուղի ամեննաձաւկացողին անգամ չէինքկարողբացատրել, տք բիբար ծարգող Սուռոոժ-Ռուտոմբեդ եղբայրներիս միջն ծանը«չինչ չի պատաձել...»: եղբայրները, ինչպես նան «ամճնաչասկացողներն» իրենց խառնվածքով են: էքստրավերտներ եթե դու փբրն եղիայր, Հաբնան, Համագյուղացի,ինձ ու

ու

դուր

չես գալիս

ն

կամ

ես Ճել Հակառակը`

դուր

չեմ

խզում ենք մեի ձարարբնրությունները: նրանքբոլորը բողներ են, արդարանողներ, բայց գնածշատողներ արդյունքին,նպատակին Հասնողմարզիկ: ու

եույնն:

դալիս,ուբեմնմենք

հրնույթնեին արժնո» ոչ երբեք վերջնական

պարագայում, նա նեղանում Է Աղունի Ռոռատոժի մոուքեեն Բիտ,այսինքն արտաքին Հանգամանքներն ուգգորդում նրա ներաչխարՀբ, մ

նման ապրումների - «Նեղացածհրեխոայի մինք փասարով սեցանք, կիսաբծրան՝

չբարնելու պես բարնեջինք, առացինբԱվազե կիեր ոյնուամննայնիվ Թոզ որ Սիմոնիտանը Ռոստոմին մաածողվնն՝ նեղացրել ճե... բայց նիանբ մրենջ չլ նեղացածէին»: Սա խառնվածքէ, որ իրնն զզացեել է տալիս ամենատարբեր ու

նեղացածխոսքը կա, նա դուջե Թե զարմացելէ թուրքի կտբուկ որոչման, պատրաստ վարքագծիվբա, իսկ դիմացինը ոչ պարմանհամարդասպանության ունի: էլ ցանկություն ժամանակ, ոչ լու չբֆանումկաբեռրէ: Եթե Թուրքի սսլանությանարձագանքըՀարնանների են` ե՛ գալիս մերՀյուսիսի մածրմեկին Համախմբումէ /«րոլորնառձասարակ ե՛ ե՛ ոաերում՝ փամբակեցին Հարավի դաղախեցին, արեւելքի բորչալվեցին, մտաղիություններ Համարայնինչ-ինչ մյուսի աոա ինչքանթրթություն կաո Բոյլերով վտանգիդեմն առեծլ:Ամակուառիթ է, բայդ "չ գործուն պաիզելու են գնում, պատվիրակության փՎաթինանց սք մեծերըՀավաքվում Հովիտի մեր տակ Իեաբարա մեռելը իր ուրթի Հ«Ղափչօղյչին ոբ խործուբդ Հարցեքն: ի՞նչ գաղտնիիմաստ կլինի. բազարի ակունքներում է թաղում դրանում ամառանոց սարերումգերեզմանի ժամանակավոր Հայտէ՛ն իմաստը կլինի`որ կռիվը իի մեռելի վրայիցկսմուսուլմանի մրամչտական գյուղ կՀիմնվի, ու

ու

՝

-

ու

/147կովի»

մուգ» Հեռացնելու իրենցից չեն գնացնըխԽործբգի, այլ վուսեղե նրանք Հույսով: Նրանց նպատակիավելի կոռանալու բությամբ եկել Ֆե «գնություն

ձաժանակի մեֆ ղեացողլուծում զտնելի: '

ունեցող բարոաղետներին, Հուլեիանություն կիավորական Սաթնոսյանը

վարթագիծ տպավոիվող«բանասոհղծներին»Հակադրումէ դորձնական այնէ ինչպես ոտքիտակ Հայտնված ՎԻՀԸ: որ չնսնում ունեցողւորամաբանին, է անել Թեկուզ ե պեսէլ Հեռվում տարածվողանդունդը: նիանանձչրաժեչլտ Խաաայե Հաղթածարելու ճանապարծը` բայց միակ բացառիկ վտանգավոր, դիակիածը ապա «չվերցնի»ճամփորդին, «ակով: Եվ նթե նշմարվողարածետը անծնարին: Հառնելըկղառնապարզապես Թեածկի այն, ն հպատակին կապումէ ավանաԱվետիքըթուրքին Համարյաերեխա Երիտասարդ, քշում դոմեչիեն, Հեւ է բարձում Խղած-չելածը կին,կեոֆ Հավաքումոչիոսրը, է: Ավետիքինպատեսակ նորի Ուրեմն մարդկայբն ուրթը: Դափչօզլու խուսափելը: տակըխնդիրը չրջանցելբ չէ ե ոչ է պատասխանատվությունից եթե սպանվածիննա վերադարձնումէ տերերին,ապա իր նպատակըոչ թե նա ոչ ձ, այլ այդ կաղերը պաչելը: Հարնանների միջն եղած կապեիիխզումն Քե այսրոպեականՀարց լուծողն է, այլ վաղվաօիբ տեսնողը, որ Հարկագրված է ապրել ձարնանիՀետ՝ չավ,Թե վոտ: քան սպասվեԱփք»իջիառֆեդրվածնպատակնավելիմեծ է Հիմնավոր, պգւագումտրամադրությունը, ճարնանի կամ նախատինքի, չէք որվավփուսնգը ն հնըը կամ էլ ծանբ ապրումները: չուտ

ու

սա

ու

մեծի առաջ Ավետիքըկանգնում է դլխաբաց Թշնամու չի ասում, Է ռի ինքբ մենակ աղջկա Հետ ոչխարն է Հավաքել Ինքըչե ապանողը, ռեռենու

ու

բը

կապել: Այշ իրադրության մեջ էլ Ավետիքն բնքն իրեն Հսկողն է, սեփական

չուբֆներն քին,-

ասես

ոչինչ չի լինում, անչարժամայություն է»

147: Ինչո՞ւ

ցեղականէ, նրանց բնոխոչ վարքագիծ ն. հիկիոիդ Վաթըճախ է այլպես. նանք իրենց առջե նպատակ են դնում, ուրիչներբ թող առաֆնորդվենիրենց չու

աւվրումները զապողեն վաղվառրբ տեսնողը: Մոքցեողը: ներա սջառդասխանից ցանկություններով: ու

ոչինչ չի փոխվելու: եղածը եղած է: Փատասխանն «յլ Հարցեր էր

աուածաց-

Խծլու:եթեինբը չք սպանողը,ասպա "՞վ է մեղավորը:Սւբեմն ճիչտրլռելն |,

Համակնիպվելը: Նա Համովված է, որ իրծիի գրությունը չուիրադրությանը ԱՀա չայո տով ինքն իրեն կպարզվի: զայրացնում է Թւբինքեավերածսկումի

քին: Դիմացինն առավելություն ունի իր՝ զառամյալ ձերունու Հանդեպ, ն դա երա ծրիտասաթղուխյունն է: Թուրքը մի առավելություն պիոր ունենար գրեԹե նբեխայիտարիքունեցող Ափետիբի ձահդեպ,նա պիր կարողանար«սդտվեչ իմազինի անզորությունից, անփորժությունի գ, փեքնիրեն Հակել չգար»դանալուը,իշկ իրականում ծակառւայվն է, իր առջե կանգնածը առավելություն ունի ն. այս Հարցում: Նա վատ է զդում ն «մատնում» է հրեն. «աճել եք, Հեզ չնք իշխում»: փՀարկե,բնկի մասին են ծարցնում, նիանց չատ է անձանդաԳյուղում, տացեում այն, թե Ղափչօղչին բ՞նչ առավ՝ Ճամարծց,թե ապանությո՞ւն վորականմած: նրանըՀետաբրքբումէ ուրիշների կարծիքը: ԵլթնսպանուԹյուն էր, ուբեմե փաղդարչակը պիտիՀանմնվեր, էթէ մած կառավարությանը էր` Վրացոնքիրենց Հելբթինպիտիսպասեին:կարեորըթողածն̀բբորդական ձարցեինեն չարձնում կարնոր: Հատու,բաղտնիիմաստ են անսնում Հատկապես«որ չես վախնցել բերել ես` ապրես» խոսքի մեֆ: իրենցից«Հեռու» են պածում վոանգը, թեն լավ գիտեն, որ խուն սպանությանմասինէ: Նրանց թում 4, Բե ինքնախաբեությամբ Հնաիավորէ ինչւոթ բանիճասնել: Օգնությանակնկալիքով առերնս խործրդի կարդով դիմում են Վալքընանց:մաթեույաննառեզծում է մի նոր բնավորություն, նս, ինչպես ձիգբանը, ինչպես Ավետիքը աեվականզգացողություններիօվկիանում լողացող միջավայրումդիսնորվում է շրպես բացառիկ, Ֆայխածարժակ (եցվածքով անչատականություն, որ Թեն ուժեղ էմոցիոնալ գաչո ունի, սակայն այն մչենթակա է մսքին,բանականությանը: տապես Մինչուրիչները Թե ինչ խործշուրդ ու- նշանակությունունի կմաոսծեն, Հարնանիձեռնարկումըկու խոռքը,Վաթբնանց անրածրնարդեն ճանապարՀին է, նա տնսնում է անցնելիք ուղին, ետ Ֆոլատակ ունի: Թռ մնացածները փենծեձղածն մարդկանցբնույթը, գլուխ ջարդեն գալիքի առջե, ինքը դորձողինէ, ինջը նարասոակի, է, ուշանալ չի կարելի: գործիմարը անց տերածրըխանչալըփարաֆայի փաղթբն տակ կապում, ծիացանն նստում սում, Էէ ձին, Ավեոիքինփրենխիկնապածէ անում դուրս դալիօ տարծիր: մանապարծին մուրադենցմեծ Թուրքի ուրթեր են, բայց նա ուրիչ սո-

ու

սա

ու

ու-

ու

մասղդրբություն ունի: 3 ծիր աիդեն մուռ էր նպատակին, այստեղ ոլատաձում Հ այն ծղակին, նրբ օտարիաչքի առաջ Վաթեանց մոնչոլեենրը մեկ անդամ Հածում

են

իրենցդիմակը.օտաիի

տեսնում

ք,

որ

չտասլում է

ու

չտապեցնում:

Յոթանասունաարիչարունակմի ֆրջկոմի ենթակայությամբ ապրող մարդիկՎաթբնանց ծիծաղն բարկութկունըչեն տեսել. «Թանձրհրեսների ասես նայում հոնից Հանգիստնայում են,- մածարձանն է անչարժտափաստա»ու

Մա տիպիկ տրամաբանէ` բ Հակադրություն բարոյագնտի,օր սեփաակնչայտ դարժնոզնէ: ՎաթրկանՀույզերն ու ազրումենիը չբրֆապատիե Նա փաստարկները, հանցտերտերինՀետաքրքրումէ արդյունքը, նպատակի: հրաբ Համագիողն1, նրան չեն Շեոաքբքիում կարձիքները,մարբդգեպքերը ապրումներըն այլե: երանիր նպատակիցչի Շնեռացեի կանցվերաբերմունքը, կարիքն ու նեղությունը, ոչ էլ դոծությունը բան անճոռեի պվածի սեփական կամգանգատը: Թուիջի մեծ պառավը սուրը մաբիումի ճամփինէ, ինչ աղաչանքովէլ խնդրանքդի կատարէ ածելու: Հարկէ օգտվելբացաշ ոտքիառաջ փռվեցիր՝ ք էմոցիոնալ Մութայիլիառանձնանում ռիկ Հնարավորությունից:Վաթրնանց է Հույզերըենթակա բայց այն ենթակա Հեռւագար Խպաստակին, ուժեղ դաշտով, են Հ ասնելու Շամար ոչ Թե պետք է չբՆպատակին մոքին, բանականությանը: պատասխանատվություն անցելխնդիրը,«այլ ուղղակիբնդառաջգնայ դիան, ճանապարչին Սուխայիլըմիֆոցիիականացման իր վբա վերցնել: նպատակի ներ է փնտրում, իսկ եթե դրանք չկան, ինքն է ստեղծում: Մուխայիչլրգիտե, թե ինչ Հհտնանք կարող է ունենալ նրա արտաբերածթեկուզ ն միավ, բայց սածմանը, մինչ անզգույշ բառը: նա գիտե զգացմունքայինլարվածության այն կողմամն այդտեղնա կարող է ազատությունտալ իր Հույդերին: Դրանից Ի հի ինչ նեթակաէ գլխավոր նպատակին: տարբերությունՀակառակորդի, Սուխայիչը «այօտեզն Հիմա», փաթինանց ուզում չ Ինդիրըլուֆված տեսնել

Խեչիի լուծումբ «տեղավոխում»է

այլ

դաշտ,

նա

վելի

Շեռւուն

է եսնում:

կողք կողքի: Ուրեմն ՈւզքեԹե չուլեն, մարդիկ ապրելու ն պածպանելնէ: Միթեկուղ փխրուն փոխՀարաբերությունները գերնպատակը պես դղառական«ինտրովերտ»,որի վրա չի նծիազդի անդամ սպանությունը,

է

նն

Հարնանի Հետ

նա նպատակի է քնչ-ինչ մղելդեպի Հնարավորինս գնալ, դիմացինին զիջումների կարող «եմ առել,չես չոծլ, չի եդել», յլ կերպ «վերադաստիարակել»: նպատակը, պեսւմայւները զուք մեր ժողովրդինչես տանկացրել,առափվա այլ կեբպ` ենք «ապաստանելու: Այն, մենք ձեր Հովիոներում բերն եջ գալու, ձմեռները է է մտածելվաղվամասին, Հարկ է անձնար չոկել, (նչ տեղի ունեցել, այլես նրեույքիմասին: ապրելու մասին ՝ միակբնական անչբաժեչտ որոնք պայ» տնս՝մարգիկկան, որ ստեղծվածծարաբերությունները, Բայց

նա

ղում

պածպանելՇարարերությունները:եվ Հանուն

այդ

ՒՂ

սա-

ու

են անբնականմիֆոցենրու| են մարդկային փորձում մանավորված բնույթով, Սա ղեմ է կեցությանը,դրա գոյության տրա«իմաստավորել»: ընդՀանրապես ծ ձեծլ, որ հիկարէ ապրել միոյն Բեկեր Թուիքի պառւսվբ, մաբանությանը: կենտաՆրա աղրբրած է կացության լավ Հասկանում ստեղծված բարդությունը: մերկացրածօրի նման Համարմակորեն, փորձընկատիունենալով` Մութայիլը «Բայց քու բեկի վուր, անլուծելին. դուրս է աջում Հիմնական Խենզիբբ, ու

ժողովրգիդեմ մեռել է Հանում»: Սութայիլնայդ օբձասականպածինբարի է, բաիի է Վաթրնանց

արածիչասո է Հարամ

-

հ

թուրբի

«իծ

զլառավը,ն

բոլորովին ձլ դժվարչձ, դժվարը արդարացիլինելն է, իոկ արդարաի լինել չին կարոզ ո՛չ մեկը, «՛չ էլ մյուսը. «Իրարխաբելով ապրում ննթ»: ՇթԹեմեջտեղում սպլանված կա, ուրեմն անարդարեն ձրկուսնէչ,բայց «շատ ճարամը» կամ անարդարաջինարդեն կատարված սխալըխորացնելԼ, «ժողզովրդըգնեմմեռել ՀանձլըՖ,ինչի փորժում է անել հեկը: Մեփական դորձի ծաջողության մեջ աննչան կասկածիսկ չունեցող Սուխային Աստծու արգար գատավորնատնցիածպառավի առաջ դեռ չծաղապատկվածծլբտուվ է ենկը վբա-«Ի՞նչ ես, արա, էս միաժիւո սարվոիիցթրբուդա

Բուն ժարքում, ժողովրդին Է-նչ

22 կարծում ես ժողովուրդ Քուրբացեում. կանաչ ամառ չեմ ոնացեի, կարծում ես դեմդ փեցյուղ Փայուչեմ շանիՖ Թյո՞ւե /148/-մոլառնալիքը տեղ է Հասնում: ՕբՀասական «զածբե ճյւթելու ոչ ժամանակ, ոպառնայիթի ոչ էլ ցանկություն ունի զնկբ: եթե ֆիչ չունեմ

ծս

ու

չուն Հավաքել, տասխան տել, այնԹողնումւ հբենիը մեծին.«Էդքան ՔՐԸ»ի 2148: Չէ ոբ օրդուն բեկի ՇարսվբաՀաչի չար էղքանից մեկը գի»ի՞...» ության, նրա սաչմանները պածէլուն է ծառայում: հսկ ո՞րնէ Վաթբնանց չածը, նա արդնեստացելէ այն, գյուղերի ավագությանիրավունքն է, իոկ «բբտի չան» օգուտն ի՞նչ է: Գուցի Թե կոթը սադավփած անը տերտքըընվեր կթողնի, ու նա այսուձիւը եիկու չբեդ բւսն կունենա մնացած թամբն ու մեկ էլ նվիրած Հրացանը: ր դանդաղ գետի նման Հոսել է ժամանակը, մարդիկ իրենց բնույթով են մեջ են, Թե առայժժ անիչանկախնրանից մբ մնացել տեսնում: ամեն ու ք է, ոք յուրովի իբ գլխիճեսբե Սնաֆ, Փարսկաստանանձար1918-իլլկված ամռանը ղեպի Զանգեցուր, ուն Տեղի ժողովուիըներկեցօամանչվի մաոսի: «վեց ժողովուրդը, չը ծիացել, նիանը ուրթ այդ սորիՔոչաքարում Թ»բջի հս

ւե եչ

էոեեն

Հն ճշի Հփառ նույնը`

ալե

պեսությա՞ն

հաճություն

ու.

տութ,լազին

կվե ատում բնոռրված Հնարավորություն

ոչմի կազմվելիքօրդուն անխուսափելիորեն գերազանցելու Արբի Հարմարժամանակի: Ղ էի ձակառակորդին, ապա այժմ կասկածը սողոսկեց սիրտի: ԵԹե Հայն մազտոունԷ տալիս Խոսել հում Վեր գիողին է, ապա դրա Համարլուրջ ճիմքեր ունի: Հայի գյուղերը տափանելով Հետ է` պատմության վերօծիչյալ հատարբեր Հարցերիմասին, որոնք թվում անցնելումիտքը մղվում է Հետին պլան: Թուրքը Հարկադրվածէ նեղացնկ նկարագիրնամբողչուանմիջական կապ չունեն, բայց հպատակըժողովրդի դիմացինին ներկայացվող պածանջենրի չրֆազիծը:Բայցինչքան էլ զիֆի, «տնսնելու միտումն է: քյանմեջ չի՞ վարողանտեսելդեպքը.«Տղաէք «պանել»:Բայցկա ն գրա պատասխաանխուշավիոգին: Դրան մաթնոսյանընկատել է Հայի ներողամտության եը: Եթեգա չլիներ, Սուխայիլն այդքան ծրկարճանապարձ չէր կտրի. «Դու նռ է, որ ՀայիԹուրք չոբանը Հետնում է ն վրեժի ոգու պակասը:Պատածել լիորձն ես սպանել,կրակելգցել Հարնահիղ ծանդցրելենք»: Փաուսսխանի սածմանր` իսկ ճայը «այ չոբանի կնկան փավցնի ՎրեժիսպասելովմիջնորդՓֆնտրի, ճչանլը ես անծեարինէ, բայց դրա ժամանակնե ճչմարտությունը էլ չկա, մնում իր գորբուրգ ջոկսոույինն գտնի: Իսկ նոր կնիկ գեւջն այդպմա էլ թողնի է ընդունել դիմացինիառավելություն-գերազանցությունը: Բայցմի՞թէկար նեզիչ ներկայությունն աֆիցերի օամանցի ձի պետական բարձրությունն է լի այդքան անարդարլինել, ճիշտը է: Այնքանանարդարացի ուզել է, կարծել է Վիու թամբը «ժամանակավոիապեո» ակնարկել Ավետիքի է դիմացինը,որ սպանվածինթաղելու Քուրթի «եշկու միտքն» էլ անարդարէ Հետո` Ավետիքի է: պածել ոխը կոա կմռւանա: Բայցկոպտորենմերժվել Համարում, ո՞վ կարոզ է մեռաձինթաղելու կարչին գեմ լինել: «Երկու չի դարձել: Նույն «փուքս արարք է օլան երչս մտադրությունը, սպանությունըկանխել էլ չէս ուզում.չես ուզում մեռելս գյուղերիղ միջովիր էրկիրը գնա, ասում էս են եղել, գոդի Արտաչր կոխղճացել բոբիկ Փրգիոտքերն ասպանդակում դյուղեիս տրորում հս, չես ուղու ատեղ թաղեմ, ասում հս` ֆրերիս ակունքը Հետո է ՔՐԴԻ«իրՀաղննլուը է է, չին որ «կարմիրկոչին» տվել: Հավանական նս անում»: Ու թվում է այստեղ դլուղատելի պիտի, Վաթրեանց Մուխումյիչը Հանդեպվերջինիս աթ Համապատասխան լթամբուզել: կարծկցանքը դիմացինի որ զատասխան ճ չունենա:Բայցեւ ուհի պատասխան, ույն այնքանմու է բնազդը: ներքին Հ ճջ սեփականելու ուրիչինը իշխելու, ունենալու, թրականությանը. «երկումիտբղէլ սրլտռի հն, չեժ ուզում»: Բեկըֆի կարող ի Թեն վոանդի առաչ տանու դաղանը «մի եե վայբի կենդանին Հակառակըպեդել, Հայր ճիչտ է կռածել նրա մտադրությունը:Դե թանի որ Մելջանք է պարագայում` դառնում», բայց այստել Հակառակն մարդկանց նե բացածայտված քիսբուն ուրեմն եռի ճանապարՀ է օլետք։թոզ միտումները, էղբա, բամանփիացոնք Ք Օսեփանք, էրծք ուրթում են ապրում, այդ ճանապարձը ասի, ոք այգքան մուի Սուխայիլն Հանկաբձածաս միտք են են, Հանել Համարձակենրին ի խեղճերինզրկել անի ազգանվան, ունի:ԲայցՎաթրնանց փերչոճիը Շողեր Հոդալու ուրիչիմեռելի նպատակչուո Հին ձի, է այստեղ էլ բեկր նրան Հակաճառլ չի կարոզ.«Երրորդճամփաչգիտեմ, աժմում է, իբ վրեժը: Նա դճո չծնված՝կորցրել ք Հորը: թուբբր չի մոռանում ես Քու փնքղ առաջ Համոզվածէր,

որ

ու

ու

ինքը` թուրքն

ու

ու

ու

ու

ու

զորացրել կ

ու

ճամփուն դնելու»: ծրրորգ դրանք այդ նրկուսը, այն մարդիկ չեն, ԻՀարկե,

որոնց խոսքը զրույցով,

էվ լոությունն էլ խոսքովէ ավարտվում: չի կարող անտեսծլկամ մոռանալիր պարտության սկիզբը Ղասիչօղլին դրած ծրիտասարդգ որ ճիչ Ամետիբին, սոնղին ճիչ" ժամանակին կանխեց օրդուի Համախմբման եթեայպես է, ազա հա մի մեծ, կարեորչած ինըացքը: է ունձնալու, բայց որքան փնտրումէ, այդ չածը չկա. «Եղ բրբտքչո"«նն բեք ես հ հոխիցղ ման ածում»: Ամետիքի Համարպաոչաճ չէ մեծերինպոմյուսների ու

ե հկ

ու

"վ

ֆույնը `

Ղափչ»ուրթերը:

18 տարեկան է, նել է Հորբ արյան դիմաց արյուն թափելու: արդեն վճռականությամբ զլատրամտակամ Դա տարիլի Մարդասպանեքրը ունեն, Նայում են` ով գեաց, ծրագրվածսպանություն է: Գիչնրատեղի ներով ով նկավ, ով է 4եռքր զենքին մեկնելու այլն:Գուցե մեկն արգեն փաղաիէ, «թու Հէն ժեղծլի ժառանգ» դյուղի վիս սրուռվում չակին գուացրել Թեւ լ

Հիմա

Տն

ու

են:

ն.

է...

յ"

որ

կրեն տուր,

ժառանգինէլ վերացրու: կամ էլ Հոր Հետենից բաց բլրին է

Հատկաւլեսչի փնտրել,բայց Վաղարչակը Դ"ՐՀ" Ը Թչնամուգնդակը ՐՀ

նս-

5)6

ի խուլուծամձբկթով անցնող ճանասվախծ, Թշնամական որչկես առավել խավար ցեղում միչտ իրաի տղամարդը:Հական աճաճը

տել, իսկ

նրանք արաճամարձելեն մեի զոծր, երանք ծարավի են հղել արյան: երի տղերանցկոտորածիբլուրներից ՀրացաններիՎայնե է արդեն 4նոթր քափ է չվել ու իջել բլրից: Երբբուրքը աջ ու ձախկակսիփրթել, մեծից փոքի Վաղարչակինհն լու որպեսՀոգեղարժմեռելին նե ատում: Միայնմի պած, ծանկարծմի մեծ

|

ծնն

էովել,

րը

ատե-

միչ» Հնարող բանաստեղծ,

ւզաձի

լերան լանչին լնգակի դեմ անպաչտպաննրա պատկերը Վրացոնցն ուրիչ պասռվախեդիրների զայրացրելէ: ՎբացոնըԴեփանտը գյուղում Հրացան է բաջում, իբի իիննք բնից արթնացան, Ապետիջից է գալի, լքե Վաղաբչակին լուր «Հայ բրիստոնյան մեզահում դեռ մեռած Հե. քեւ ժամանակիցչու քեզմի մորթիբ»: Միոյն այսքանը: է մերոնց «ինքնասածիբնույթին չավ ծանոթ» ղազախեցու խունկարներ Քր, որ չծրքեզ Հրամանատարի բերանովուղղված է լեռան լանջին դանվող Վադարչակին:«Կողքինմի մարդ կամ խրտվիլակդրեք, ոթ գելը չուտի»: Աա խոսջ ե, որ չեր կարողասվել բարոյագետիկողժից, տրամարանի է, ձեակերպում որ վազը «Հայի-թուրքի միսանական Հրասրաբակում ինչպես էլ բննեն՝ ոչ ճայ ոչ էլ թուրք ոբնվ մեկը չկարողանաՀավաՀայկական կամ Հակախքուրքավան որեէ իմաստ տեսնել»: Սա դեածասոողական վերաբերմունքից դուրս Գեակնըւում է, որ բնորոչ լէ Հային: Բարոլադետի մեկ այլ բնավորություն է Մելյքանցմարդիսը, ոի ոիդուն՝ խավար տարիներինՀանել էր յույսի աչխաիչ: Որդին փր վարբի Հմայսկին, գնածատականըօԿնագանդ լսում էի: Ինչջան պիտիծրնար, որ անչատապատ չերնար կուսբիիիձեռբթիչբեկներ, բայզ ե չությամբ կոլխոզայինչդառնար ն անկորուստ հլենրմոտիկապաղզա: նբաեզր փրացոնց եզան Հետ նույն լծան չր ձասկ Հասկ ընտրված խրձված երակարմրագատ պորէմուսկՔաչզքլ. նբ Խառնվել քի Աչիչուծնց ն. Հավասար Վրագոնց որոմին գարուն, բաժանվել սա

ու

ու

առ

Սմակուտում ծացիսովոր

ու

ու

Հացիանսովոր բոլոբիվբա:Բայց ծերունին ոբ-

Քան էլ աչխատառնր բանիմաց,չէր կարոզիր էությունից վեր լինձլ, երա թերությունը օրգանականբնույթ ունի, ն դա երա Հայի՝խբոտ զնածատողականվերաբերմունքնէ աչխարծչինն առաջինՀերթին հԽշբոբը: Ծերունին դյուղում ոչ ոքից այնպես չէի զզվում, որքան իր վեց եզբորից իր դրանց մքնջ ծաղրանմանակից Մոռծփան չքավորից: Նա տանն իր աննչանկնկա փսլնքո՝ տի Հետ երկու ամառ զարմացածնայելու էր Հանրության դեռ մաջուր արտեբին ն իր գոյությամբ ծիծաղատեղիէր դարձնելու Սարդիսավաղ Մծլիքյան հղբոր անձույս կորուստի: որդուն բացաձարյտում է ն մեկ այլ մարդկային տեսակ,որ սնԾերունին վում է Վրացոնց բուն բնույթից: Եթ. անչամ թուրբի գնդակի ՍարգիսՀ եվիբյանին առաձ լիներ ոչ ՎրացոնցՇածենի մյուս անանունիպատճառով, հթե ծերունու Հավատաքննությունը օկսվածլիներ ոչ Ղեվանտի մատնացուցումով, երե աշթարգաղզորային երթի գլխին Ղեվանտը չլիներ, որ գյուղի ծադիկն այդպես էլ անդարձ տարավ,մինհույն է՝ ծեիեունինատելու էր մաձվան առաջքարից էլ քար, նրրեմն խչբտյունի առաֆվերունու պես դողդոջ, «իրենց տղամարդըօտարիդ նրբեմե ծավատարիմորպես քո կինը ն երբեմն էլ Հանկարծբնկերասպան,միտքներըերբեմեի պարզ առավոտիոլես Հստակ ն նեթբնմն Հմուտ,

ու

ու

ու

ու

միշտ Խերկա, կնատիպ

ու

առաջ միչտ անտհղիինկված,միչտ բռլորդեպքքրի դիպվածների կողքի, Իրենց ստեղծածը ու

վախեցող հրենը Հեարաձիգ հտ բաչվեր» /155/:Քանիոր իհչ այդ պեղից ոլիի զգուջանաի ոչնչացնող անում»: Խոսքը մարդէլ անին, միչ» իրենք չէին. «իրհեջ միֆի »-րիչն էր ինքն իր վրա իչիւել: է, կարողանում ռր չի մասին ինույթի անկայուն կային վարգ"վօրծլ մեչ լրացուցիչ Հանդեպնրանց Շարնանթուրքի վ ախը կչտական ու

ու

ու

է, որ փախի Աացվում որակները: բնավորության է խոռվոծույզ, դգացւական բ նազդը: Սա է, ջան բարկության Վրացոնցտեռակի մեջ ավելի ուժեղ

բնազդը ոա հնթակա չուտ տպավորվող, բոլորիցչատ է արտաքինՀանգավանքներին մեծ փորդից Թուրջի ձույն ինքը բարոյադետնէ, միայնթե այլ կերպարանքով: բյել էլն Հետո «իբնն, վայրիվերոժճազորդի անկայունբնույթի» մբացոնք ան ծաոա Դա հորկարգեր գյուղ 70 կառավարում:անկայուն դողդոֆ Շամարիրցեղեէ, նրանց բռնածթիկունքը թշնամու առաիքաց Հայի ՔԵչ «յլ: հկ իրականումաշխարծիՀանդեպ նույե գնաձատողական ն Սարգիա մարում Մելիքյանը: ունեցող մարդու տեսակնէ վերաբերմունքն Հետ Դարպաս Լոխմանի զ ֆալ է երեխայի առել պատվեր վազ է մնում:մուրոդբեկենց մռտ, բանի որ աղանգաղտնիչզատռճառներով խուսափող վզվող ծՀարնանությունից «ժողովրդից որ չգիտն, նաշապետը մի օբ է Աարգսք ա ռաջփակ իբ հ սկ դարի մի աճել կադ, մամուռ» այդալիսի հր քէ,ոբ իսկական ոչխարաչունն փլայուժ ու

ու

ու

Շովինարից կնոջիջ`

ու

նրադարավոր կենսափորձը կյանքի: ՀարնանություՄարցըԲորչալուԹուիքի ջոչում` բանակումկլինի: Մէֆչղեռ էլ է ծարնաածա երկրում այս թաքուն ելել. նից է քավել, բայց Բռրչալուն նությունուզում: նա Գամուսծում, զգվող Սարգիսընման ձնով չի մարդկանցից ԻՀարկե, անձե էե

կորչելու մզված է, որ եթե իր Հոռը խառնվիուրիչի Հուռին,ապա "չ էՐենը: ԻրԻղլին, ուրիչինը բայց է` կլինի, Թերի էրկրօբդմ̀արդը ճիչ ֆոկովիք լինելու: ձորինչիտակ,կովը մաքուր կարմիր,ժին ընտրած երեխան նժան լինել ուրիչնենա չի կաբող իրտեսակն ընտրված ընտրյալ ք լինելու, ինչն ել Թ1մնրան ՀամակելԵ փառասիրությամբ, բին: Այս իսքնագոՀությունը նա չի ամանում դարանը:Թուրքի րեցրել, բթազրել է ինքնազգացողությունը: երեբ անունի Համարչ անասունիդութ այս երկրում վալտնած ծանդապածն ն ու

ու

փաթինյանի ՍարգիսՄեչիջյչանի: մուխայիլ նածառլեռի, Օսեփանց բացում՝ Է: ելե մեկի ՀասիրՀարգանքը

ավեչին Համոզվածէ, ոբ իր փառքի Վերֆինս ազա ինջը Թեե սպիտակմորուքի, է, Համար` Հաժոբ մյուսի Հողեորպոդաւոհի ապածովվերաղառ-

Հացիցապաձովէ, կարող է թուբքի դաչտ գուրս գալ նման մարդու Համարթ"«րբի ճամփա նայ, նույնիսկ Հովաննես Թումանյանի ոնինչ անչանգոատացրին, կտրեցին, բաց չէ, եղբորն սռանեցին,մոր ճամփան Հեէր լինելու: ընթացք միջովթագուծու գնացքի թուրք ուրթի եր Շովինարի է, ուրեմն կուրացնում էր Հասկանալու, որ մարզ կա`փառքնաչքը բոնում, է, որ ախտառվատաճանում ամեն նրեխան Հմայակ Համար չէ: մարդու փառքն թաքուն Ժեֆ Խելքի աչխարձըՇոր աչս Հայի Թուրթի ների սարերի, ու

տո

ու

ու

աղա

գաղտնարւսնեեր չունի, իր մաբուի սրտում Հպարտանումէ: Սարգիան այնքան էլ Համամայնչէ, ոի իի Հետ վիացոնքէչ հն Հայ: նա այպես էլ չճասկացավ, ամեն «շուն իր Քոչում պիտի ինի»: երի կրակոցըՔինխ այիցերանֆոկեց նա 1889 Գնդակը զարմացելէր, Էթե անդամ Բոլորը բոլորին դուրս Թռավ, քոտորձին, «էքեույն է՝ իբ գնացքը մբ րոպե չպիտի խաթարվեր:Բակ Թուբբի մառ չի զգում, քանի որ ոչ մեկը կենդանիչի ժնալու, որ նրանիցՀետո ամաչի: Հետո փուրբի ֆարդարարների Խումբը Հայոնվում է Մուրադենց չեքեի չությկալիմեք: ԱդամՄուրադյանը դալիս է դեպի«ղերիները», հսկ նթ Շէ ՀավիտյանԽղճալի, ե արանքեն Հեռու ճամփաների անցորդ»: րանց ցեղում բոլորն են տաւաճանաչ բանավորբանաստեղծ, բոլոիր Հանգ պատկերովնե խոսում,նրանցը աչխարծըգեղեցիկ ք, ոբովծիոք այնչէ» ինչ ոբ կա, այլ այն, ինչ իրենք են կարծում: դարծելէ, թե Ղազախի Աղաժբ չոբան են ֆե գերի փախստական նում, ն նբա չհոքում դա չատ է գեզեցիկ,թանի որ փախստականը Հալածական Բայցթվում է՝ բանաստեղծների այս

"լ

ու

Հոր «Գորիի

ու

ու

ու

տա-

Բջ է խաթր փորա ան

տրամարանը

կա:

Հրացանէ Քաչել.«Ադամ, գրանց ՍՄարաիրուը բացի գիլագռավի

ձատեղիցՀեռանաչու չի», այդ ոչ մի եան չէ՞ առում: նույնիսկայն մամանակ, ճբբ էրաթաթի վիրավորված չանը Մարտիրոսը մեչտծղը ըձրել գցել է Ադամբ է` Մարտիրոսի վիա են Բարկացել.Հիվանդին այդակնա թարչ ուռ

ոոն «իննույն Բորա Ր«փրոսը

նրան նրանց

Հետքը չի գտել, Ավետիքպապի ջրաղացխործրդի է գեացել, բայց մի խոսքի չեն եկել: Ամեն մեկըկարծել է` ինքը մենակ կանի այն,ինչ թուրքը խորՀրդով ու. կազմակերպված է անում: Սակայնռլարգվում է, որ Մարտիրոսի փության մեֆ,երա ահանցանելը բավիդներում խոսուն է բաոի վախենումէ ոչ թե բոյագետը, տան վատ տնսքից ՇաՀնել, Մոելբքանց լուրերից, այլ որ գունըկայծակնրր ջերքկով տվեց անցավիրենց Քոչի միջով ինթը նայողն զարծուրոզը մնրումանկան կոտորեր եր թոչն վր չինելու, երանքկոտործին՝ֆարդվողը Մուրաղբեկի Հին ցոչն էր լինելու: «խիզճդչատ, է, որ կայում աստված, մտածել փբկումեո» /1657: Ազնշայտ է որ նրբա վարՓագիծբպայմանավոխվում է արտաքին Հանգամանքների երա արջը ճնթակաէ գրանց ազեցությանը: նույնիսկհնթաղրելիք ու

ու

ու

չէր կարելի ֆաչել ընտանիքիունեցվածքի Հրաժարվեց, տոնականթղթերի մատնել, ճետո առաց, որ դուք «կոլխոզի դուք պետությանմարդիկնեք»: Գրասենյակումգոբ" գադրն ին, ընդունեցինխոտչարքը: չարունհակումհն իրենց ավեր, անմարդֆաիդարարները չ Հիվանդանումե ծրբ երիտասարդմուջածիրպատանին ն են Հայերի Հույսին, որ նրանբուժեն "Բան թողնում է

ԱՐ

7,

այց

է. ուզում, առու:

էէ

էո: եչ ա, շեթա«ո Ցար է. «են Էջ: արտ ,

ճանաԽնդիրը: "Ի բնորոչ է ձաինանին: էն ղաղտնապածության Ի՞նչ խաթեռը ավելի չբջադորացեող որակ Է, Էւե էեքնապա տւզանական ենսոլդի ` Հենված ոչ այնքան կյանքից 188«երանության վկայություն Ն ոքՆան իր չի ճանի Հրապարակ ե Թուրքը վրա: բնազդի ի, անգամ ոզ պասորասթ մինչդեռ Ծմակուտը «որք» չ. արածության զորությունը, առւաֆ: : ւէ թրխեղճությունը փոռնլՀազիվ չափաձասդարձածսրատանու որ

որ

:

արագայում անգամ արոչյունքը երա Համար է, արյունաձեղուտարսավփելի նանողն զարծուրունիր Փոչն էր լինելու: Ամճե դճորքումթուրբը

հշ" ուրադրեկենց փարախումՀարկագիր կանգառիմիչոցին երան ժեկուսի ու

է-

ածչէր ու չայիտիուզենարիբ Հավի մեջ Քաչել:Հանդիպումը ժել էլ տեղի էր ունենալու երծաունիերտարի Հետո` 1957ին, Տրը Սանասաին առնտրական պատվիրակություն կազմեց,որ աիիքավոբկողմինհոտչարք կամ պառտրասու դրա դիմաց էլ գարի

որքան

փ

Կա իրականում այնջան անչարմարության, րտունիը Հալիվորի ՔաԽոհր փտաճոգության է կաղված. թ եբ զան դռներն ու. ԿԱ չպիտի աներ: ԼՄ»: Աոչ Տր արգի : անում գարինշում Է գաղտնիքը,ինչր Եւ Բայց հրազանաջ՝ զատ րաեբածությունը դիվանադիտություն եան վաՍանասարըկուտեց բանակցություն Բ6 Հայծբը: /չ պատտածականորեն ՋԷ` Հնոջ խուզվելու»: Թե ձեզ խուզի՞էի դոկծլ, ոչ

մ

Հեւ

նելու

Հ

դցո

օտար

անում

որ

է, դր

բած խմբին. «Արա...

եբ

տ

Ը

բ ոն բ

"մել

որ

ձա

կոփվըմի նպատակուներ` գերեզմանն

գոմ թուրքն այատելչՊԵ-

տապալել փշումբբ իրականում Քանակցություններն

ունենար: բ

նծրԹոտՀչաիսկ արտաքուստ բարեկիրըենդունելությունը աւսրիներՀետո ար իր մեչ: Թուրթ պատանին, տնլություն ե ֆերունու վրո' է արձակելչունը: մե) Մարտիրոս Խավարի աէ, արյացակամությունն, անդամ,իսկ դրա առիքն էլ Մուրադբեկենցոչւռւաֆչմաչավանկեցվածքը: կաթ ոսի նստած հրաց կերպարանքը 1արաիրոսփ ' իբ անմասնակից

խոյս

դեն

թ ր վա նթե մանում: Թ. ԱԱ արի ի արիներ

եւր խորն վանը

այն տպավորությունն 22. բնդծանուր վիսլակիցուռազցված «ԵՐԿԻՐԴ «"ծրը չէ: ելն երկրի ա մարգնիր չէ, Հնարավոր է, այլես ովքեր աղացի չէին, 22497:Շրանք, նժամ կնհղանասՖ է. էտակի Հրաչն մնացին իոչ-որ բան մարմաջով ովքեր երանք, Հարատանհալու լթնգին յուդը` Հույսով, ավելացրիննրզրի Հոգսը: նրանք,ովքեր դրսից այստեղ

Թելաղրանքով, Դոր Հազքանակի

Հետո

որ

.

ագայում

այս

ր

ոզանալու

Հայտնվեցին,իրենց գոդոարկ Հ երր ենրից Հանկարծակի այդ միչավայրին,նրանք զած կարող չէն "չինչ վարջագծով ական

մ

ու

ր

տալ

կարէին ստանային: Գավիրակության ուսումնասիրությունից վարքագծի Հերոսների Լիպակի իէ եղրաղաց պարտադրված էր նույնիսկտնավարիփոխուտուրս Հնարավոր Մի վողմում Սժաանել: ղեմ միմյանց ճին : հոնը է : Ա զաւնել արոլի նՀա կուտի ամբողջ "Ղէ տետնաությունն էր, ժյուսը՝Հազիվտասնվեց-տասնչոլը մուսրեՍահ:ավե ձամաքառաֆնորդվել փֆոխօզնությա կան մի այլգոյության մի աղջիկ մի Քրեխա:Վեղ-յոթ էին ուզում, տղան է՝ պետքէ Հասկա-

«ոուաաարիե,

Բ

ր

ուղը,

քանի որ

զար:

ո

այսանդանէլիքչունեին: ան

կռիվը,

որ

`

տղա,

ու

տռննեա

Նշանակում սկզբունքով: Հարմարվելու միան մատարելու,

մարդուն

ու

ռլայ-

նալյութաթանչյուրին: Եթեդու ապա բարի եղիր նույն էլ մեծ

մողածում

ես Քո

"Գ մասին` որսլես

արնակցի

ո

կերպմտաձելն. օտարիմասին: Այս իմաստով տարբերություն չկա Մեսբթոպի ն ԱՔ /«Մեսրուվ»/ թուրք պատ

անու "պանքների միջն/«Տախը»/ Ինչվերարբնրում է Հեռյի Հռ կյանքին, ծոգերանությանը, աշպրաոյն գերացանցապես ճ բարոյականուժի վբա, քան Հիմնված ակ Իո «լետականության

մեղ կմոնրա վերաբերմունքը չատ բանով աշխարձր, կրացածայտեր կոզմով

հղեալին: տեցներմաթնոսյանական Այն ներքին Հակասությունը, որ արում

է

կարված ջրիեաՌոստոմը`

գյուղն անտեիթողնելու փաստիՀեւո,Հետնե.աբար ժառանգ չունենալու լան ձակոբի դերի բարձրացն

լուծվելու էր անխուսափելի" ւթյան,որոչակիբորեն Աա նան Ռոստոմի փաստով: մամբ,իսկականսֆթոջ գոյությունն ընդունելու Քի /«Գլուխ Հառունձն, ընդՀանուր բոլորն օգուտվ մեջ կրծեց ՀակասություններըՀազթածարծլու,հերջին խաղաղության չերձոգեկան Հասկացող ույլեզ ծզակքները»/՝այստեղիցբխող իոլոր Մանոյանը երկըըապազան չելու միակճանապարծնէր: Ամեն պարագայում ԷԻՐո մարդկային ավալ,նա ավելիբարոյադնտ քան տրամաբա, ունեցողի վրա, որ արմատներով վարք է զգացողություն Տիրոջ քողնում Հասնելու փոխարեննա դեզնրում Հ ն Հավատարիմկին ունի: Դա դարերով աշխատված է արհրի գալիս խորբից Հարարնրությունենրի Բնույթըճչսոելու ԽդքՐԺրի մեչ: չնեք կարոզառծլ է քբկրին,ինչը մարդու տեսակ ք, որ օրգանապքսկապված են, Հերոսների մոսին: Տիխռերե կուղմանՀասկանում ոբ իբենբ այն Բունհինի են ԴուդխիովԴ. Երկրի փախչում տենիր երանք տերերըչէին,իչ ոի սզեոքէր Ռուսատանի, ճույկայեցա̀յն ԹողնելովԴենիսկայիկարգիմարդկանց4եռբը, Թերես միակ է կերպ ինչ-որ Այսուչանդերժ կինն էր, որ կարող մաթնոսյանը ստորազված դյուղում է ոի նրագլնված, բոխարաթված, Քոզնում ով ծրկ Բ իրականտերե է, նա այդաիսինէ կոչումով, Մ. ԳորկինՎարյայիկերպարով/«Ամառւ»/ ծակադիՌոստաժն հերչեչել: ությամբ: Հ ույս ապրելու ր չ, իք նա լինում է: Երկիրը Բունինի երա վրա է Հենված,երկիրըսբաՀոզը նա վում է Բունինի Հերոսուծուն հ ձեուքնէ վերցնումիր ճակատագիրը: չ բության Հողարռւաքրին,ոչ որ թվում էբ ինչքան Գորկուն: չէ, Գարաւոանալու մարմաջը սրտում, ռչ առաջնոր Համարապազանայնքան յուռապայծաո մեծ տեղ են գրավումկանայք: Ինչպեստղամարդու թառապող, ոչ իր ուժն «Տախում» բավականին բնքնավատածութ 1իչի աչբը խոք»զ, ոչ ձլ վաղվա«րվա ոնանում ֆ ամեխատարՄաթնոսյանը պարագայում Հանդեպվախ ունեցող, այլ կանանց վանց,այնպես էլ (յանքն անջնջում,իր ոնսակովվաղվամեջ Դրանք նորանորկողմերով: կյանքը ովքեր կբացածայտծին մարդկանց, բնր ապբելու, բի զգացողությամբ Հա իրենը ամուսիններին օ ֆախը առաֆեորդվող ը նտանեկան «աճող, որ ուժ Հակոբը, դնրազանցապես իրենց քբ ամեն ե՛ է ե՛ խախտնորմերի տարածում ինչի` մարզկածջ, բնության վրա: նա ո՞չ ՛ վատարիմկանայբ 85, եթն անդամխոջ է դնում բարոյական ո՛չ ծ/ այստեղիցգնալու ման մասին, ապա միննույն է` դրանք չեն վերացնումընտանիքասված Հասցանկությունն » ունի: Ոմանց չայրիվծրո հին Ֆա Հակադրվումէ ոչ մի բանով կացությունը,ինչը չենք կարող ասել ՍմակուտՀարս հկած ռուսի ժասին, որ չխաթարվող տրամաիանն է, որ չր մատնում առիթիՂեռլբում երեխաներիՀետ Հեռանում է մեկ այլ տեղ ապրելու ձամար: ներքին ձիազազանասունինրա դեմքը իր զերարծրմունքը մատնում»: որ դժվար Այդ կապնառանձին դեպքերումՀասնում է ծառայաժտության, չէր է փորձումէ Ճեբկին չթեղ Հի, ձիու բնրանում լկամ է ունեցել ծրեխա որ ուրիչից կինը, Մճաթոսյի մարդիկչտեսան: եզան աժ չէմեկնաիխանել: բոնած չկար, սայլիգլուխը բարձրացնում ձն թաքուն սլաձել Հանջանչ էբ, ճռներըլձան մեջ էին մոն բազաւվել դե. ամուսնուց, փոխնակիՀետ ուզում հնչեն ինջը, «շնարեռէլ իր ցեղը լուռ առաֆվում է վտանգի նրանցսպամումը աշխատում էին: Արծձլ երեխային ում Փը՝ նոր ծնված պապի քռան թոռան մեջ Հայտնվելուն, նրաստված ծրծխանէր, նա յուրացիծլ էր ւ. բի, իսկ ՄեսբոպիՀայտնությունը նման է դաձճիՀանկարձակի «Շա «Մեզ բերողը պատվաստել, սյտուկը Հորթիբերանըքայել, չափարի վրա կեռջ սիրտը լցնում է ինչպես ածով, այնպեսէլ կարեկցանքով: տելը չտկել, անկենդան սառն մեջ տնսնում ու ինկածդառան բծրանինփչել չունչ տալ, սռուրանդակների ձրա սպիտակմերկ ուրները սրոզպատն արնածազկի առաչ նշ այնքան մոտ է բնությանը Ռւրեմնածձի մասին է մտածում ավի»: կա Քի է դողալովժում ` մբսելուէ: մբոռիլ : ր" քարունավությունն է, իսկ մարդկային ն ոչ իր անելանելիգրության: Մնում Հնովից որդու զայրույիը: է տարիների ԱՆ նկարագրով է Բ8բ չի (մղում: ԵթեՌոստումնիրեն ամեն ինչ անում է որդուն եերկայացնում է «էջ. էլ, ղարՀուրելի ծառա էլ»: ՏարիներՀետո կոբինճրկայությամբ է այդ Հմուտ կանխում փորձը: դառնում է միչտ Մեսրուղը եբ մուռ ածելու Համար: դերասան», փախցնելու, զանի " ան ջոր է նրան հրա բյը բավարարվել, լսելով էր թեկուզ Հեռվից որդու ձայնը մայբբատիաստ արածում երկրի նա Հնում Հոգաաթաչը այգ Հակոբնէ: է մեջ Հիչողության Հնարավորություննէլ չունի: Ընթերցողի Հքտնից, ենքանրծլիէ, որ «Տալխը» էրջանկության է սեփական դնալ չարունակելու գեպքում գրողն ավելի ոթպես դժբախտ կին, որ փորձել չադրությունէթ դարձնելու այո Բայը այդապնա էլ ոյն չի գաել: բնավորությանը, որովճետն մբ Փարինհի հակվանը չէր լինելու /թս, 2067: Ըմռ Ռոստոմը այլ բնույթ ունի Ռոսռոժի կնոջ դժբախտությունը: Բոլորովին արգե է ճակատագ» դարմել մություննիրը ճնծիկայացվեին հայե.ՀակոբիՀայացքով, եեբումով թույլ տված սխալր առա, Հանգամանքների ձն ոյն նոր

է,

շաճ ընտանիքի

հմ Հեշնանքեծրովը նարաւռավին

ու

նրոշն,

առում Էյջ» րա

»նեու ո

Քյանփառացիրությամբ

առնելու,

հատակին

դոյատենլու Հավասարաչափ տեն"6 ԵՀ.ո Է եթա«բ Հավառարաչավփ ն արավ Հույզը, աալրումը 1 .աան ականջն ժ: արն « :

ա

-

ս

սւ.

աք

ժամքրոկ քանգնճը...»:

րումի

բարըոլո

որպես րոմՀ՛Բոլոր որ

րր ՀէԺձբճույթին չատ

ու-

եջած արատ»

ակնՀայտոր

ու

տա-

բական: Այլնս հրնլխս ուեհնաղուծնեարի չունի: Այս Հանգամանքը անֆնջեի 11/թն է գրել երա Ֆփարագրի վրա: Մայրական Հոդածություն է Բոլորի Հանդես է. առաջին Հերթին՝ամուսնու: նա գիան, որ Խորիցտղա ունի, ե ղա մի բիչ կլ իրենն է Համարում: կանացի ծեգնանքովՀաճախէ կարողանում պարտադրելիրենը`ամուսնու փող դեծլով, ննրքուստ Հպարտանում է, բբ Ռոստոմը գնած զլիազկր դնել: Եթեդումարը ոչ մի բանի որնք չդա, մի բուռ Քա կառնի թաքուն Քը երնխայի գրպանի կածի: եա Հառչվի չառավ ամաձ քրեխայիմասինլանլով, ունքերը խչչացին... (իր«վորվածությունը, «Այծչ անս որ գուիդուիած մբասռվաստը զրծելէնե Հիմա Հլ մուննում է ափի «էյ Հա Հփնտրլու, խոզանակնառաձ ծկավթջմլու մաքրելու մեր բաճկոն ճ մեր վերնաչապկի կուրծքը կոճկելու գրպանները»: Եռւյնիսկ այն պլածին, ձրբ ամուսինը Շիչեցնում է անցյալի մեղքը, միննույնէ` նա չի դադարում ՀոԳացություն ցուցարծրծլ նրա Հանդեպ:Ավելին` պատրաստ է Հեռանալ, եթե ամուսինըդա ցանկանա: Ամուսնանալու առաջինօրից ամուսնու

ունձր պածած,ամուսիեը վերչրու»: կյանքը նրա Համար ծանր ճակատագիրն մեզանչուէր բարոյական դրանավելանալու պատերազժից, կերադարձավ խոսՀամարձակ, մեֆ: մբ, որ հրան դննլու էր "չ պակասծանր կացության ամեն պածքն անձրաժեշտության ինչն ՀՇուչանիգիտե ասող ջր ճակատվխն չբիանում ն մայի՝ բոլոր երեխաներիվրա է առաջնորդ կանանցը է հրանով: ելեղբոր Հանել, Հպարտանում ունի Հոգացություն մայրական անքակտելի այսուծանդերձ ն երթին խստաբարո, էլ որքանարտաքուստ ու, եա մառինմեր Հին բանալին դատնենք է կալված Քրոջ: ՀԳՓուցե կապով Թ" գա մեր էՐԻկ"«ՆԸ մոռանալով, ներամտնենք ֆերմայից ժելադրականը նաել, Թուտուն մ, այստեզ հղել թախավին Շին լուսանճանաչի, որ իթ Հուոովի միր ֆանը բախիծովայն է մտածել, ինչ որ նջ կարներիդեմ կանգնել

ցուցաբերում

Խի. ամուսիեն ւն Թուլութ, ուի

ու

դառնում

էզե Համամայնում

ու

|

ու

կինը,որ գուրու Հելնանքուվ

նման

է

վե,

չր

մեֆ «Շովանավոր Քրոջ», դառնում

ո

ութվերը եւ տախաալես կռաձելով դիմացինի Քայլերը: ի Ա» կարողանուժ ամեն ված կացությունից ն անգամ ճյթ գտանել

որոչանի բնթացթպարտա 1

Ռոստոմի Քրասածի բնավորությանը: «....Մ6ի Ցեղը Հարո հկած նման

ծիծաղեցփրեն

«ԷՐծլէ

ուսու

ածո

(ճբ կամավորության վրա... /138՛: Այստեղէն Աղունը Սիժոֆ:հինը,«ուր լեզվով սուր միոքով: ֆա ըետաննկանօջախիպածապաննէ, Հոզսաչան երա անձանգիստ:պատկերաու

ու

ցումները միանդամայն այչ Անարդար աչխարծիդեմ բարոյականմիջո Ն. Բ"վ «լայքարելն անտնդիմի բան է Թվում նրան: Հաճախէ Հիչում Հորբ երան ծակագրելով Թենռ տանն ծմակուտցիների Խծղճությանբ: ապա4ով է, փոքինաշխատումձ, մեծր Հանրապետական նշանակության է, բանաստեղծ Քոչակ է ստանում ու կողբիցՔեչ- միչ բանում է, բայց ամուսինը նիա ծբազների դարվյալ այլ էիե: «....Սվազակխարդախի աղջիկ, Նույն անխիղճավազանից, ինչպեսոր Հեքիաթներում Հայբերնեն խորթ մոր դրդմամբերհխանքրին անտառում կորցնում,մերժութ ձմակեերում կորսված...»: ունձցու կինր փորմումէ դրավբարոյավանությունն 149ածք արմատավործլ անկյունում զանվողՍմակուտում: Այս Համապտնքատում արոոբ մեկ կարնոր ինույթի բարածայտ 6 Գոզերանական Էն:

արոր

բայրն

-

ու

1277: ջույիի:.-Ֆ

"

է ունեցել Սալբին.որ կուրագելէ: Թվումծ ֆան ճակատագիը Մեկայլ ամին բան, ինչը նույնիոկ չրչապատը չեր է չբֆապատում զգում սէսնում Վարչամը,նիա ուղեկիցն ամուսինը՝ Խաբված,դավաճանված տեսնել: կարող Հին: նեւ միամտորեն օրբի դռան ճանասվար չ պարզախոսություսոր մեջ երբա տակ վերքի կոխես՝ նքղես որ «մատդ չորի |

ե

ու

Թե՛ գնադին. թւ՛ աչխատանջի

ե էր դգաղնիթը: էր Ռոստոմբյ քանիոբ Սալբինբացածայտել ձիցփչաքազվել» ծւսոռ եղավասոհլությունը, տղան չէ: Բայցներքին զգացողությամբ Տիղրանի որ նիակուբանալու պլատէր, պարզ չգիտեր,սակայն ոչ ոք դեռ թեն գյուղում ճառը ՏիգրանիՀետ ունեցածկապնէ եղել: է ՍուրագենցԻլինորՇարմի, որ Ռոստոմից Բոլորովինայլ բեոսվորություն այդ մասին փարձրաչի վախենում երկերեսանի միջավայրում երեխաունի է Հնարավորություն էլ ունի, ինչն ձայնել: նա Հոգեկանորոչակիչեղում որ կարգավորում այն սոցիալական պայմանականությունը,Ռրատոլեռ նբանբազաուհլ քան Նա անկեղծ է է մարգկանց Հարարբերությունները: Թոստոմբ ոչ, թեն ամբողջ ունի, իսկ նա Հասել է իր նպատակին, դավակ մբ: թե Էլիգյուղը գիտք,որ տղանՌոստոմիննէ: Դժվարէ անգամպատկերացեել, էբ ենթադրել, կարելի թե նշիի կարող էր Հրաժարվելիր երեխայից,Բեն Հազիվ բնազդը, էր կանացիական թն այն սիրո պտուղ եր' նրանավելիառաջֆնորգում տեսնում է Ռոռնա գյուղում ուժեզ թղամարդուց էրեխա:ունքնալու լումը: մեջ տեսնելու մէրչինի», որոչում է տոմինն մեկ էլ Հակոբին:Ուխտավորների խմբին: մբանալ նրանց Է էլ է ուննցքել փին. որ ընդունակություն քսյը Հասցնել: ճանապարծովՃղերեցիկհպատակների» որոչելԵն կրթության անտարբերչէր կարոզլիՀմայբբ: որ չբիապատե այնքանմեծ էր կանացիական քրճխան փոխարեն վկայականի Միչնակարդի Հանդեպ: նել այդ գեզեցկության էր, խալուտ կարո» (իքը «Աչքերը ամուսնուն եկավ: հեր գցած գրկին աերէբ, այդ սերը հհրսից էր, թուխ երեսին միչ ուրախություն «րար ոչ սիրածիփսլնքոտ դաժանսլատասխանը, գազան սրբել ոչ ամուսնու ն ոչ է( Տը, ոչ բանտը, »չ Հաջի կարոտաղքատությունը Ասք է Այնքան ծս աղիլա ուրախությունը ւրիւոիննրաիցուտվի» սիիտըՔթո «Հիմար որ իր ձանդեպ, չբապութտի միֆհղած ոնիի մաիդկանց, ու

տա-

ու

Համարձակ,

նախաՀարձակ

աաա ՀԱՐՑԻ

հարե4 ոջ է.. . մ ԱԱ ան առօշինականի ռովորական քեթացբը, 48 կարոզ այլ

այս արտածայտվում

կյանքի սով»Հարմարվել բական, նորմալբնթացթին: Այդ ամենինրա մեջ արձամարչանք թ քե ծնում: նրանջրավում ծն Հեռունձրիկանչերը` սովորականի Ի ավեԲԱՅ եա

ու

զայրու

ամանից տարբծբ:

Ռոստոմի տիֆ կերպարը: եա,դեռաղջնակ, Քլում ծպավորիչ է

է`

ժայը է բոլորի վրա: Համարձակ է էր արյունըպածոզ: նա բնդդիմանումէ պին «Գնում եմ Թվանթդբերեմ քեզ խեժ. մորս մեո. չաատ, ասում է, Գիչքրը հժֆ: նեա առանց Քեզ փվանքելու անտաւումգոռնվածԽորածայլնայլության, եինվերցնումէ մերացուի Հիմ ախպորն 4եւքիցէն4 մուր, դու քու ու

Մեւբո-

ճոնխային

Ար եչ : Հարին

ու

ու

ու

բր,

չԼար"որթով Փաղտնոգը ու

'.

.

կրակիլես գազազած ժողովիդիմեջ աիձանել չգիտի, Գար: իջանխի է Մաթնույանի չարադրանքը, Հերոսներից ու

վվառձնջ:ծուցգրվածէր...

որ

ամեն

մեկի

կյանչը առանձին աեզծագործության հյութ լինել: Ազնարկով անգա ված խոսքը, Հանդես եկող դեր"արներն ամբողջական ծե բնավորություններ որ հրբեք չեն Ցիկնում միմյանց ե խացածայոու էն կյանքի նորանոր ԼաԻրի ՄԱՐՏԱՎԻՆԲնութ: որ

կարովէր

առ

՞

գլեին կինի նրա ցեգի հղիորը պիտի ծեռացնի եղբորից մչակին,ինչպես ծրբնք չի դավաճանելու իբ տան ու

ու

դառնա. բայց

սվրուՀի

/2027իրպետությանը» Թագուչին՝ կրողեէ, նբատեսակնանդավաճանէ

Տ

Հակոբիչինարին Հավատարմության

ու

է Համընթաց: Հավասարակչիո վաղվամեջ վախչունի,քանիոբ ընթացքը ժողովրդի Հմայքով նեիքին է Հակոբի Արուսի` Վիպակիժեֆկարերի ու

ու

այլ Է Սրբանուչ Բոլորովին Հինգ տզա Մո դամանՀեոնողականությամ գործարանին բանակին, Վրացյանը: չնգունդինի, որ աշխարծին, կմաժտությամի ոզմոագործումէ Էր հչխանությունը ծոգս չի գյուղը քաւքնլու ու է Լայնսիրտու խորագետ,որ դժվարությունը

երկու աղջիկ Անքառապալար, Քանի

Համար:

տվել:

դարձնի. է Հազիվ երքքտարեկանՔուռակեէբ ծալվումերա զավակի Խեղճ ղազավխեցուն,էլ «մարդի է դեւոգել»: ի ավել տափ` նր բան կնության ծերնճբի մեջ: ճանապարբծից Հեռացրեք դիտողությունը,թե Հնդկածավերից Խորամանկություն, Թոստումի կուսակցականՀամրձակու, նրանչեն անՀչանդատացնում Սյուն մինը իմ ծրեխաչեզուունեցող եղբոր կնոջը` են երան անկեիկ «Ռբ ուրիչ չլենի` քաղաբում բան փեթի չոբանի Հետ լինել: վարող գողացած Նա Համոզված է, որ բոԴազախի ձմեռանոցներն ուղարկելով: Միայնակ կերանք»: ոճի էբ Հանձնա«մոբբդ Հեղդուճավը կասի վերեների դին կճանաչի, բարականնայստեղ ռլաիտադրող նան ստեղծողներ: կողոպբոելով էլ եղել են Քետինբով որ ավելի մտածում ֆունկցիոներ, Բր ժամանակներում էր չաձի անտղամարդ գյուղն անզոր էր նրա գործուննության գեմ, ինչպես

որ

որ

մի բան է: Սաբումամուսի-

ապրելն արդեն պարգնի նման

ու

սա

ու

ու

ու

ու

նշր միայնմնացածենրի մասին:նրա Շանգնոլ դրահորվող վերարծմունըը Բ ւվ Համբնդծանուր ատծլուլցյունեն էր: Մաթնույանը նկատելէ ե ծմակուտից դութս Տրող, բայց այստէղմի ՞ պան Հայտնվածկնոջ մելուրիչ տիս: Սա ադեն Հասարակական ուննցված, Թալանողեէ է. Համոզված է, որ ամճե ինչ կարելիէ անել փո թյամր: «Օձթ գլխի սես անադմում,այսինքն` քնչպեաոր օձը բճրանում ոսկուց մատանի լինի, մեբենայից կեոջ մի ձի` աա

Հրո ներ ր" "Ր մ.:5 է փափուկ ծրվու մատի արանքում, 25-անոցը մեղ ձի փերցբու...Ֆ չք»Հ: կանաչ աչքերն Ցորնաթուխդեմբի Հթճվում չին թաքուն գավից չ ԷԹ անտառապածին Իսկ ծովանավործլուց: Ցաճայատ

ասում

ու

ու

:

այն հրականում ազար Հբճվանքի ու

էր,

է բայց Խմոլոմ դրանիցՀազիվԹե ալխարչը բանդվի. «Անոչ, միչ էլ Էդ քգել, անթերի է իր միակ նա խոսում Հսրարտությամբ ներքին չի Հասնի»: աղբյուրը «ճտ ջծչենթարկվեց աշուղի վիճաբանեց Հակորիմասին, որ ակումբում ն կյանքը նեա անտեղիտելի աեվական ուրիչենիի ձողներքսլարտադրանքին: ու առանց բարդացնողըչք: նա կրոնքեապրողեէ` առանքերկերեսանիության են դալիս: Արուսը կարող է դիտոառածն արածըսրոոից վախի,քանի որ իբ ու նիանից նեղանալը ղություն անել Ռոսոոմին,քանի որ մաքուր Հոգի ունը, է սոցիալական պ այմանականություԵա մեջ վեր իբ դիտարկումների դժվարէ: է, արդյունք կենսափորձի քանի որ ասվածը ձիր չի աչխաիայլեպեսէլ «զչ կենդանական Հասարակական, ռի բեղղրկում է ինչսյես ու

ու

ու

սխալվելուց, եբվեչում

կարեոբ աչխարձի է մաթնույանական դառնում Արուսը Այսառումով ժողովրդի ձբ: Հարատությում եմ, ոչ Դիպոսի 4)»«ես ոչ Հչամբո կողմե Հորեղբոր մեկը. ձրրաշանգումներից դործծլակեր տաեղծվել էլոլիտիապրեն, կողմե բոլորն ոչ էլ քոռ աշուղի, Մ աթեոյանին: ողջ օտեղծագործության /120: Սա

2 էջ գոլին էր նոր ժամանակների տիբոջ` դե գլուխը: Նա է ուղղորդում նոր ա

ժամանակների ավազակի Բայց. կճարկն, մարդկային այս տծսակրչէ, ոի դրիավում է Հայվեռջ ընդչանիաքված բնավորությունէ նռվինար

ու

հս

աստծու

էժ-

ապրեն» Հեկանացի ծզրածանկումը: ընդՀանուր-փիլիսոփաջական

խաթունը: Դածարբնազդովզգում վերածաս աղալ է. փորվում ելքեր դանել դրա դեմն նա առնելուՀամար: մտածողչ ոչ միայն բսԽտուան անիթի, շալի անունն ու վարվը զրածնլու,այլ իբ նբեխան կատարյալ, եթերի դարձնելու Հարցում: Տարիներ Հետո ձիչելով նամակ-Հանգնարարականը գրելու «իբ ս ագը, մեջ պիտի տնանի որ ինքը մայր է Բոլորի՝ օռար տղամախգու ազգականը,4իերի ցուլն, ԲՈ, Հորթի Փուռակի ն. մանավանդ ծերերի երեխաների վրա: Էն անգամ ստեղծում դանդջի չինարին, գաթեերնս ՃՆդլթկը, Սուրազնեց բարակ անսակորը, մեր չիֆ-չիտակ օբիոք Մ, ի ու

ու

դ բս»

ու

Առան4ին չեպբծրում բնդգծված ոսկ«Թզարկումներն» ու

կերանք: «Հազորի

մանասարի արարո «գիտակու Աջա-իգա Աեուիջ մ Հրեգ ֆիկ: Հար արան Ամա 5 4 Բամեզեումեկը Իր ան ո

Ը

գումեքբըես

են, քանի որ տպավորիչ

Հակոբի չինարին`մեջքըբարակ,

հրե,մաքուլը հոսքն ֆիծազը աչքները «վռազ ո.

քայլը

էը, թեթն, ունքը տե, երկարպարանը ջ ու խուլ, որ ձրբեք քոնի Է ո

տաք

ու

օրս

բեք

,այն«այդ

մասին»չի

են, ռի

Անվերչությունը ոմ

ՏԵՅԵՐՔԻ,

գոոան անձառագան Հա

ւոն» է, անչուչտ ավարտուն փֆոբ4 Փոախր»նսղխորդ երկերի ամփոփման այնպիսի ձեք մեջ անդամներքին չնձրՔով այլ էր լինելու: Բայցանավարտ ավելի չուտ խնդիբների, գիա ունի, որ վիպակնառնչում է վնրժամանակային

Դա է պլատճառը, ոբ նրա ամենասովորավան Վզդազողությանը: Համընդծանուրի էր են Հավիտենությանը, առվորականե առեչվում իրադրություններն թվացող տարբը՝ Հետնապես ն Հավերժության

մեջ ունի աեսովորը

ու

նրանից որ

Հեւ»

կրում է տիեզերքի

մաղքնոպր

տեղ է գրավում ՀամբնդՀանուրիգաղափարըկենտթոնական մեձ է անծատիդերն պատաախանատվու թյու էլ Ռթքան կանտիեզերքում: անատի մեչ ւսզդեցությունն է ընդշանուրիունեցած այդ աչխարձում,ավելի ինչպեսժողովրդի,այնպեսել օրենքներիազդեցությունը, վրա, տիեղերական

Հաղիվերի Հագարի է, չվել,

ու Հասկանում ուսավումձին» ու ելե

փաՀնլտնիցմինչ

աան

դրանք ներքինորակնճրիդրան»

կարելիէ Համարելգրողի

օւ

ճակատա անճատական գրի վրա: Վերջին Որո Հ Հով

մբ, ոմորդը

.

կատարում»/Ես, 508

զառտարվում է, ոլթ

Արվիոտը ճանապարէ, որ մարդուն Հնարավորություն է տալիս թմկ". ած առնչվելու Հազիաձնությանը: Դա սոցիալականժամանակից վե բնիկրայինժամանակ է: Այս մափարդակուժ արդեն արվնստիխնդիրը փորող է Թվալ, որ տոջիալական բնույթ չունի: Արվեստը պիտիլինի Համար, որանսգի դառնաարվեստը ա ' դյանքի, մարգկանց Համար մ

է

:

բույնի

ար ի «Արո Հանրության մեջ բացաժայավումէ մարգկանջ ընգձանԻռ7180 Գամբնդ ջազանոգին: ԱռաջինՀայաջքիցկարոզէ թվալ, թե ա ությունը2, ա.» ածշամեղականությունընպատակներունեն, Քրիս ծրկուսինարատոոկն չչ առտվածորոնումն է: «ԲարձրՔոիչքների հոփ» ազգային տարազը բոլորի /Ես, լ

՞-

.

աոաթած րբեր

հում

-

է»

4937: «եռ վրայիցծ ընկնումչ ճամարում էմ, հր ոզ) տիեզերքն ոբ անկենդանՀն միտում է կենդանության»: Ա. ջանքը Հ միասնականէ չանը, միասնական է է տիքգերբը:Ստացվում են ավելիՀոգնչարագատ ուն, անելյանդելագիտության

..

,

Է

մո որությունը»: զորությունընա, Տենց, եռմարդն իր մեջ կրումէ «Տիեզերքի ամբողի անմագության տարբը՝

տիեզերական Արա,էրլո)ունի աաա էկոաջվում լենելու մեջ գործում պածի Հավերժության, է, :

ո

որ

ԿԱՆ տիեզեջաքանական ա Տիեզերջի էն

ն՛

՛

Փամաշի,

ունիվերսալօբենջները: ակնՀայտորեն սորվածէ աանվերջությունը է, ջանիոր ղր» արդջունքում մեչ: գոյության անՇատական նության,իսկ վերջավօբությունն Հա մ երթի ողիերգականությունը կարճատե անցողիկության, ա կյանքի Փաղորդու խոսքին էրին, ԷնԸ Մաթեւոսյանի Հավերժական է բնության վում ուղգակի եկող ն դարձըԳ7ացող է առօրյա ժամանակից վեր, դարէրից Գար Մարդր ժամանակնունի, վանբնույթ: Բնություն իր անր, ն է պայոճառում: ցավ Տ ներքին . Դ տնականությանը, Սա

է չ չբնդՀատվոզ

"

բ տակին

Ն, անտերծնել,

7էՐ"

էւ Հանդի մադյանը ահսանթ: Ավագի Հայբենությո դա

դանը «Վերջին դի մենք

Բիլի»

էր".

չ չէր

մայա յա

ւ

թուն

կողքի տվել, քուռակըտառովեցմ̀աղյանը

ժա ժամանակաւզիտակ Հայոց թագավոր դարնռոր, ած էր:Ծանը` Հոգնա էինք, բոե Սմազուտն մենք մի ներիցէլ գալիսն նրա թենրի տակ նոր բնակիչ նն, որ դրանք ՌուՀնդկածավերին, քանի սաղզերին բ Համար ձանոթ է դալիս վայբէջքի չեր,մենք տեսանք, որ դարերից երբեքօր ասես երան էր

միասնա-վանըչնած

վ

եջրի րի

մնա

որ ւ. է էրեր էկավ, ր: րանին ռսելովարեծլյան աթնտփյան Հողա ժՎա մառածողության արն «Ադը, բջավ: ձրի մասին, կողքին մաղյանի է ինտթում,հկավ կարմիր չբ, Արձեչքնատնցծեցփիլիսովալութն ո" մենք ասացինքքարաչո, իգիկան, քառանչեջ, Եվրադան՝ նայնջ, մ ադյանը ՔԵՐ Հոգքրանությունը, սպասում: Աբեմուտքում զոր ԱՖ բոխի մեիլ ձղած էրբեմնի միասնության լին ավեց նրան: Գարնանլաց Հովտում Հազարից» ա Լա. նկարմի մոածողուքյան անասունի քաղցի ինչքան աար աաա է տվել մարգըժիկրբոկոամ է, գինեՀամաչխաիծաէ, դատ մենակ բոխի մին միասնական դայծն է: այդթան անգա կողոպաված եջ էրե, Աե իոն ձին... "զո"Հայացբից Հակադիր կարմիր հոմո քոչունջ Փուռակիլնչը մենավոր,պառավ տենք փառույցների միջե ընդՀանրություններ առել,Հավերժակ րի աչին մի բողե վանդ ճանապարծին '

ՇԸ:

ն

ասում

ոի

ու

Ախոքչքում

ե նրա Հոգին բ

սերունդ

չքան

այս

դրանց երկուսիկենտրոնում Լ մժիրն ք կանգնած,առն8ն:

է

Մի գեպջում կարեորվում մարդուՀոգկրաԲ

դԴեւլքում Հոգնոր առողջությունը: աե"ւլարագայում, զեռես

«Օգոստոսից» սկսած.որն

Են

ունե

ո«ո'Ց

գարու

ու

ծառն

մ

Բ

ու

:13Քար մաթ», անխուսաինլի ԲԱԱաՄԻՆ որ

ու

տելի

է.

մում:

ու

չինք

սանձը Ճեղւթնհիիս էլ մի բոլեով էինգ» (ախըր դեմ այդապնա ե" պատկերի դանալչեն այդտեղից Նեան Հրացանէր պետք` առջե,ոչ ոք "չիք չէ է5ր պածաղատեղ . եկող,ժի ե օզոտոզ իջածթռչունի անզորէ դարերից միաճ մեջ, լէներ Հրացան յգ պածին անդամ կարողփոխելայգ իրոդբությոն եթե ու անվրեպ: զարկնէլլիներ միջե եղած կա: մերդու ՝ Հայրե ԷՏ0 Իջ 1 է.բնության, է, որ մարդու բնույթ ունի: «Այն որքանկննսաբանական սոցիալական, զը ոչ այեքան մեր ծննդավայրի, Հայրենիքին, մեր որ մեզ կապածէ պաչում այն պարանը, տան չուրֆը, մեր սլասովել չ ընդամենը

որ

Քլնլու Տամար: Ինք

այդ

«Ալշխոյում» մասնավորասքնս գաի " Ցրույթեերի ԿԱՆՏ ՎԱ": ժության Այդ զգացողությունը առկա ածսանկյունով» :ե՛ ոը Յ. 4Ր «Մեաբուլում», «Մեծամորում», ԱղնՀայտ «Տերբ» միակում է: Են չմանրամասններ, կարողենք զո, ասծլ Սալթնոսյանի ողջ առեծ, Բո» դոագործությանը ընոբոչ որակէ տիեղերական մտածողությունը, բխում էՖ ա: բնկալումեերի մեզԹույլ տայիս դաաից: տանը, մեր բաշ աշխարծայացրային դեպի ինոր Հասկացություններ գնալ է «ոկվել ոո արդելում անսածմանությունն Բոնթոն րթԲո մե ու րալբ"-բյունը:- րի ԿԱՆ իջեանի Հին գոմերիձոիր: ճորնցերքիսածմանի է բերելու էր մեր Խելադարությունն նրանք չո«խը» իչնանցի աաած, ընդգրկելու,Հասնչլու Հնարըչկա, բա անքյան«Աշքված եղեիկ է անցնում մերչէ.կողմերը, գակ 4ցուիը Նրանք Հայրննիք փնտրու» ,

ծ

"

:

Հ

«Տ

ե

ե՛

ԻՑ,

ապա

,

որ

որ

ն

ջ

րթբքան էլ

այդ

մեր

բ

'

խն,

է»,

Գոր

որ

խելագարվել կարելիէ միայն: Սիակողքինվերջավոր է է

ես

փբենԹողել, ապահովագրելէ

նա անրեդք ճահագզլաիՀով

ԸՀԷ՛

Հարյուիամյա, առազայի մեի.

Ի:,Հե, թարքողիերով, ցավա Նո

մարդը:

,

մաչ, անչառի արան «ՓՅղօօօֆաժո« ոճա».

1988.

ու

ււ

10. «նք. 92.

-

ձն,

անտառնորբց

"ի

"ՐԸ

՞

բայց

Պր

չ հինխաներով, միննույն է` որքան էլ տ ւո Գո. որա Մ ՈՐ Վրայիցզեա լո« 1նք, սարսափելիէ ուղղակի» /Զրույցննը, 34: ոի արտաճայաված է աինզերբիՀապերմությունը, նան ավորուիյունը վերջինիսՀարաբերական անմաձությու1

ննրոնց աննրոնց

այե

ազատ

ու

3ն

Իջնանընրանց Հայրքնիթը

արձակչէ, պատմողական աչխարձբ գեղարվեստական Մաթնեոսյանի

որ-

չէին կարոզ ավալոտ դրանք

ֆրագմենտների ուքյաեը, սյուժեն դատա կառուցված ՀԷՀբի աճխուսաբնլիո կրում մեֆ իր ա պարտված ավարտունության, "ո արձակԿար ավեճայ կարելի վիզական օրակները,

ԿԱ "1: երան Հոր Պող դ14ԲՅՈՐ մեկը

հյ

ու

լ,

բա

սա

է

բ

ամ4

ուստի

արձակ, որտեղ բայց

ն

մ

այն

է

ն,

ե

այլ

ծ

Իա

Համարել,

ոթ

բեն նշվում է հահավոր ճ մոսթիավանդույթներին

մեաժամանակ քբ մեֆունի

չքարողանա ւօմլբելուավելինաւուն

Ճեր, դայնության արմար

«ՐՐՀ"-

ծավերժականի, տինջեբականի Խնդիրը, խոսքում նա...Ֆ /«Տւոլխբ անխումափելիորէն է չպիկականի վումԱռռծու կարգիտանՒ կարգը Հաա Հայտնվում ո իթմբ, չ նվերֆության է ւ զգացողությունը: եմբնջն ե աճում դուբո, նրւս կամջիը անկախգոյություն ունեցող տիեզերակա ԱնՀչատից ձր. «Թծրեսմի քան էջ ունննամ Հաֆողված» 127 նկատի /Զբոշյջներ, է ուժը, որ կարող ներազդել ինչպես անչատի, այնպես էլ ամբողջ ժողովրդի ուհի բղիկական, զաղազ "ատումբ: ստնեզծագործության վրա, կարնոր տեղէ գրավում մաթնուսյանի քակատագրի Այս միաց փոխրբացառող, ն բայց միմյանցփոխլրացնող ն մի ակնկալիր անփոթորիկ ծով. էւ եթե Հասկացուէ կյանք «Գիտե՞ս հնչ, թյունենիը մ. անվերջություն դառնում են (վերջավորություն ծում

Հ

ա

ոջ

:

ռ

է: փոթորիկը ծովն մորոած ,

դրոզի «տեղթանի վում ես՝ մեղքը թոնն է հ ոչ փոլթոռրկիեր, հաորձության Հծնթը: Դաժան ոնալիզմիկողջին, որն ակեճայաէ /372: Խարի՛սխԳ..-» ղարձնում խարիսիդ: կյանքի դժվարությունը, զրա ողբերգական հնույթը, վերջին Հաչվով Մաթե»Այդ անձատից ժոզովիդիկամքից դուրս,

որ

«բ

Վա

նրանիցվեր «տիեզերականանարդարության»արտածայտման 4եռով Հ Հ"" ճակատագրիվիա- Այն Հարցերը, օր մեզ դովիգիսրստմական այդ երնույթներ, իրամլահում պաիդանու չուհհցոլ լուծելի այլընտրանք , շակառակ կարդով /«Թափանցիկ փրամաքանհությանի օր». է Աչխարչն անտարբեր է մարդու ճակատադրի,նրա կյանքի Հանդես Համար: ծլքք այդպես կարեորեղրածանգում է Մաթեոսլանի ԱԱ կլինեին: Մաթ Հնրուների անրնրն մաճնիը իրադարձություններ ԱՆ մածն չ Դո աննկատ էր Համարամենասիրելի ձերոսի ՕՀանի անդամ է աննկատ Համար նույնիսկ աշխարՀիՀամար/«Տաչքենդ»/, աչխարձի դարասկզբի ողբերգությունը,էլ ուր մնաց այն սերերը, մարգկայինՇարաբեհե ռր «փռված նրա բությունները, ուրախություններնտխրությունները, մեջ: տոնղծագործության Սբանովչեն ավարտվումմաթնռսյանականաչխարծիտինցերականմտածողության սածմանների,բանք եի այն առկա է որոլես գրազան Հենք, ռբով էլ պայմանավոթվածեն բոլոր ծավալումները ներկայից անցյալ կամՀակառակի գնացող: ծն մաթ երկուկաբնոր Կասկացություններնս լրացնում մոսիկառույցը` այն դարձնելովչոչափելի առանցորի անօնար իեքր ՝

սյանըՀանդում է մեկայլ ճշմարտության. դա

ձամընդճանուրի, տեականի, տիկ-

զերակահիմասնիկը լինելուզգացողությունն է, որ մարդունգուրս է բերում անելանելի Վիճակիդն դարձնուժ տիեզերքի բնակիչ: Զբուցակիցը է ռոհոնում ճինույթի արտաքին(ողմբ- Երաստեղծման օրվանից էն ժիլիարգավոր մսրդին էվծլ անցել ժամանակի Հարածոսովթ), հոկ գրողը՝Տրնույթներիներքին, «ՄԵծ բան է, տիքզնրական բնույթը. որ Հիմա քա տած գու նշ Հայնբնն Մենքփոխանցվել ենք իրար, 628: Հասելենք այոտեղ: հա Քիչ :է... Այդ ծս չեմ վատատեսությունը քաժանհում: Սարգին ծենք, կատարվել ենբ: Տեսելնռ չէ՞, նույնիակ Ք«րճրի մեչ ինչ-որ ծովային նսապածքներ կան, որոնք առաջացելեն «չիարդավոր տարիները, միլիարդավոր կենդանականկյանքերի, նան. ու

Համբնգ Հանուր, զրուջում էնք:

ու

մարգկային կրանջերի ն մանբումից: ժամանակնեիր ժեծրը մանիել եե դաՖ «փկիանոսները, 32-38: ԱՀա /Զիույցներ, տիեզերական չսյս մասնակցային Հոգերանությամը Մաթոսյանը Հերոսներին ծաղորդումէ տնականության, ձավեիժականության զգացողություն, նրանք իրենցզդում էն տիեզերքի մառ,նրանք անբաժանելի են, բակ մնացողներ նրանք, ովքեր ժամա են նակավորՀայանվել այստեղ,բնական է, որ չարունակություն չնն ունենածա չո Լ 22 Լու: Առաջինները սոիեզ Հեւ, քրթի, բնության են հրկիորգները մաքառում բնությանդեմ: Այս բոված սական քլ ծազթածարվում տրամադրությամբ է տինցերքում ճայտնված մարգ մենության,անցորույթյան, էանպաչտորոաւն նքչուզգացողությունը չծ մեռնում (հարգը ու

վելով զայիս է/:

ու

նան

քչի"։ Բլ":Աե «Միշրոոլ» քու էլի, լ

ու

ր

ու

առույցի

ւո«ԱահԶ"ա

փոխանցվելով, Ցատարնլագործ-

սիրո ն անտառի մասինէ: Սրանք աղթյուսքուա տ:որքանէլ Խոսթբ

ռո-

որբ ար հոոթքի Ի"

էն իրնեց բեույթով, մի դեպքում այսուչանդերծ տինպերական Բնականաքայը ափնդերբը գոյսրանոթեն նախորդում է մարդուն: Մարդն տանսակի պածպանությաննէ վեբաիծրում, մեկ տյլ դեպբու Բո ի դային անասելիորնն փոքրէ տիեզերքում, ճնթավանրա հերքին օրինաչափություննծրբն, բայց ե միաժամանակ է, կյանքի,կեցության Հիմքին: Ձլիներ գբանցիցմեկը, չէր լինի ն կյանքը: 1 այց ուժեղ քանի որ իի մեջ ներառում է «ոխնդնրքի հրնույթներով ավիչավորում է իր "« Մաթեոռայանեն այս Հասկացություն ամբողջ ցոխությունը»: Քեության, Հետ ուննցած նախնիների դայի զգացողուսանղծադործությունը,ն ոչ թն դրանք դարձեռւմ է ճատուկ ուշադրուքյա հյունը «եա ծիկու Հաղար -

Հիել Հարյուր մուսրվիա մչուչիք ընդառաֆ ծլավ,ն Բեմ:Եմ հմ անջորությանը, փափուկ գանակին փուխիբաղուկին «ոեր "34 նիան դարձնում քե մանգենցի» ավելիմանխատեսելի, վտանգներից ավելիՔիչ խոցելի, ավելի ուժեղ: Մարդու Դերը,նրաԻնորմաթնոսյահական ծա տեւա

ու

աշխարբծում ոխոչակիորեն թեթնացված է այն մաստով, որ նա Վրաիչխողը,նրա ուժերն իրեն

առարկա:

ի մբրո զգացումի, որ ծերկալացնումՀ գրողը: արմատապես ստռարբերվու ւ ժեր ավանդականպատկերացումներից Հենց Թեկուզ

գրավում են մաթեսսյանին

այն պատճառով, ն

նեյ

նախ գոյաբանականօրենքները,ոբ ոյլնք բնության էե աչխարձի վրա, ապա նոր միայն փիիզագար: էո ողջ կենդանական քնթարկողը չէ, ոչ էլ բնության Ֆա փառապսակը, ենք ասել, որ Սաթնոսյունին սանկյունիցելնելով էլ կարող բնության դրսնեորման ձեերիցմեկն է, ոբ փֆորժումէ չատ բան Հասկանալ, իմաստով: Ա-Ֆ. Լոսնր ցույց չառռ բան էրոսի պլատոնական մասինպատկերացումները մ. բնվնում կարգավորել է անելանելի ե հրավիճակենրի ժեֆ: Ն է տվել,ոթ փիչիշուվան է այն, ինչ կար մեջ աինթեղել «Էրոս» Հասկացության

ոն

րո" առավել

կարգի դրայմաճորմերը,այնսլեսէլ սոցիալական բարոյական Հունական պատկերացումներիմեջ մինչն երա ի Հայտ ալբ: Դրանցից մեկր դարավոր դրանց ոթ մանրամասնի չի ն դեպք չկատմում, Մոթնոսչանը է, Էրուն «տիեզերականսկիզբբ,կենսաոու ամենաթավանց», սոիեպերական ճականությունները: ու հա եա է կյանքի ավարտը, նճրկայաղնում Ընթացբն զարգացման էվ մյուաը՝ «անծատականՀակուժիԻբոսր»7: «Բայց Էրոսը զնարական, սմիզբը։ ոչ Հետհապես կարեորբ ոչ ոչ մբ բանովաչքի չընկնող ընթացքը, միայն մարգկահցՀոգիներիձՃղոռումն է դեպիգեղեցիկմարդին:այլ եւտհւդէպի առվորական, Հլ չի փոխվում, մարիկ Ռչ մի բան ընթացբր: է բոլոր կենդանիների արդյունքն է, որքան ուրիչ բաներ, ոյն սռռւվոա մարմինենր ֆառտ ումի,բույսերում այնքան Հատուկ մոտեցումէ ե ն իստ քության ողջ գոյի մեջ...»շ: մնում հն հույնը: մա արնելյան փիլիսոփայությանը 4եւբբերումը ն այլի: է, մոտ առկա է Էբուի դիոնորման երկու կերպն էլ, Թեն Սաթնեոսյանի ոչ արեմտյան,որտեղ նպատակնիմաստն արդասիջը: գբոմեկեատրբամախանորեն Մարդկայիննկարագիրըմեր առե չի կանգնում դի նախբնտրումէ առաֆինրԷ̀րոսը որպես կոսմիկականուժ, որ ընդգրկումէ ամեն

բմբոնելիորակներով,նրբ մարճանագլարձով բանելի,այլ զգացմունքային Հետ ն է դուրս զանվողաչիոսրծի իրենից առնչվում Գբ, տարիթիցանկավխ, աունհչու4ե: աչխարձիմիջն.հղաձ անմեկնաքանելի իր Էրոսի դիօնեորման Հայացքի Խրեույլենբաջածայտում բարձրագույն Սաթնույանական դրանով Ե վերաե Համադրությանն այն իգական դաշտերի Խոսբի արական է: Հմռոնաբեն,աշլխարՀին Հավերժության բյունները: տնսանկյուն»վ գբսնեորվող Հայացք ե դժվարէ այդտեղ անձաաչխարծը սլես նբա արբժակում առավել կարնոր տեզ ունի Մերը՝ բերում,ոբ ընդգրկում ե ողջ կենդանական որպեսդոյարբանական, Է է ինչ այն, ընդծճանուրթ բազածայտում ավելի որոչակի օիպեստիեզերականուժի արտածայտություն: Սա Հզոր ուժ տականությունտեսնել: Մաթեոսյանը ճամարդու ինչպես աշխարծիՀամար ընդծանբաղես: է, որ դրված է աչխարծի կայացմանճիմքում: ՀԱչթարձք էդ Մարդու,կենդանական որձի կիսածէ, /Ռոստում, այնպես ւ «Ամեն բնազգը չտոլանական մարէ կարնորվումկյանքիէնքնառլա դուն տակի նայն» /«Տախր»/ մի անասուն է էդր Հմայքը Հասկանում, կյանքիբոլոիձննիի դրանորումները: էլ նույնն են Գոմեչի մաքառումները, աստվածէդպես է ստեղծել» /Ջաղացը»/: դեռ «ՍՄանուչակները փմաստ: կոսմիկական ունի Համատինգերական, եվ Թենվերչնական արդյունքում մաթնոսլանականայխարծր բացվում Լ ՀիրիէԹեով, բզեզի մի պուտ տամկությամբ գարնաննէին բեղմնավորվել տղամարդուՀայացքով, այսուգանդերմքիչ չեն ն կանայք, ովքեր տեսանձնրբ վաղուց քին սրածտվել իրենց կարծր սնրմը Հողին, Նեզտարածագիկը լի են դարձնում աչխարձիՀայտնաբերմանիրենց բաժինը: Բայց սիրո Հարջերմությանիր մաօր ն փակելպինդբոժոժի Հասքջրեց բմոլնլ իբ բաժինցողն ցում /լալատոնական Իրուի մաստով այս էրկու բնեռենրը Հավասարարժեք ու նե: մեռնել, ծղբիգներնիրենց տներումծղրիդներ ն են: Հանգիստ մեֆծր սնրունդն Դրանքկեցության արական ղական սկիզբն նրանցմեֆ ի Հայ» որ երգեն...» /393/: ուժն ու մեջ տզասում էիներեկոյին` ձինծնել չոր ցողունների հկված անդեմ է անհաձանջ:Դրանք միմյանցներկայությամբստեղծում ունենալու Ճաուժեղ սերունդ որ են միասնականդաչտ, մասին, տայի ենք նույնը կարող ասել էլ է: եր Համինդծանուր դոյակքությււն նախադլայմանն ես վկայում է, մարմղվում է դեպի Հակոբը,հան Ռոստոմը,ինչը մեկ անդամ մաթեոսյանընպատակ չբ դնում բազաչայտել սթրո Հողեխանությունը, ինչն նա նա ինբնապաչտՀ ն սչ հպատակ: ավելի կապվածէ անշատականորակներիՀետ, նրան առավելապնսչբավում որ տղամարդընբա ծամարճով միջոց է նն այդ մեջ ավելի Համարձակէ էե այլ Խպատակի իբ կողն գբսեորման նախնական Է պանական մները, որ դիմաղուրկ չնաձանբնազդի սիր" ջող:Սերըորպեսզդացում, որ Համակում է մարդու էությունը, ե մարդկաՔաննույնիսկ Ռռուռոմբ: ծեռեողական, ն. սիրումերան, դրա մեջ ոչ վեձություն մինանչատականությամբ դառնումէ ավելիինքնատիպ, եթեԱնդրոնխղճումէ Մարիամին Հարուստ, ՀոգերանոՂա իրադարձություն էլ չէ առումով դեղեցկություն: մա, ոչ էլ էսթետիկական բեն ավելիչոաիողունակ, անձաոի Հլ դառեուժ է իբամիֆավայբի ձամարբ կյանքի ծանը, դաժան ա յլ իմաստով, ննիկայացնծելու սշարդապլես բացակայում է Մաթնեոսյանի դարժություն, աթնեղծագործությանզուտ սիրո պատմություն բայց ոչ Հմայք: է բերում, նման արդյունքում ծնված կենսակնրոլ, ոթ գառնություն մեֆ: ՀՏախումՖ սիրո մասինմիայնակհարկենթկան «Թո ժայբբ հրդով քական արժանիքսեռի մարմնական-ֆրգի «վնւորում են Հակասռակ պատմվելիք սեր է ունեցել»/: Հերոսները Այդ Հասծմանագծային)ջ իրավիճակնքրում,նրբ Հոլ.կորացման»': չ4գտելով այդ Հաթարքրությունեերի Հայտնվում են գրողբ Հերոսները, գեթիչխում են ոչ սոցիալական, ոչ էլ բարոներբ՝ Լաց է լինում Հեռվում յական խնդիրները: նույնիսկ այն դեպքում, երբ փֆոքըՀորիղբավրը գոյության տռանըքն են (` ն անթը մարդկային ն Թվում մնացածաղջկաՀամա Այչպիսին Անդբոյի Մարիամի, Շուչանի Թեվիկի,Թեվիկի ն Ծաէ, սկիզբն վերջը, միննույն է` Մաթնոսյանըմարդուն իր Հուզումներով, Թճրցու, Ռոստոմին էլյայի միջն եղած կապերը, դրանք ոչ այնքան անձաեն, որքան գոյաբանականծրնույթ, դրանք չի չարձնում աչխարչի կենտիոնը,այդ աներնամենադոր չէ, աղզրուժներով տականսիբո արտաձճայտություն Թվաանչաղթածարիելի այե չի Հաղթաճարումկյանքի այն աուարկայական, բնության ուժի դրոնորուժներ են, որ թվում 2 գոյություն ունեն մարդկանցից չէ, էլ այն Հիժնական ուժը որ ցուլ դժվարությունները,որ կան: Մարդընրբեք անկախկամ նրանցիցգուրս, պատնրազժիարդյունքը ում ծոչուտվածձասարանաս ուժի կյանդտնվող դուրս ե կական մարմինըփորմումէ ինքնակարգավորվել, պիտիուվղորդիկյանքի Ճճոսթր, միայն իրենից այստեղանզորնն ինչոլես ամբողջ տիեզերքը, ողջ կնեղանականայխարձրԲր դրոնորման բոլոր ձնծրում ան է, իշարկն, ծատական Հակումով առաջեորդվող տերը՝ որպեսկոսմիկական

ԽԷ

ու

ռա

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

ու

1 7աշծթ ճ. Փ.,

Ձբօօ 7 Լղուօաո,ԽԼ1916. օք.

2 Պլատոն, Երկեր,Հ.1, Ե., 2006, էջ 164:

55, 77.

արձակում, Մաթնոսյանի Սեռի ն սիրոՀայեցակարգը Ավետֆսյան, 151: 2006, Ե., էջ Սաթեոսյանական ընթերցումներ, 10.

Քե

Հութիենեթակա երնույթ

դազտնիքննրի երանից դուրս դեզության

է,

էն

Մչրը Սանոսյանի Համար ոչ այնքան Հոգեբանական,որբան գոյաբանական նշանակություն «դրաճ մասին խոսել,նշանակում է նախ ունի, Հեւոն.ապլիս կյանքիմասբեԽոսել,ռերըերբեքէլ էրենով Հէ ձածկուժմ այգ կյանքը, Քեզուզ ն

արտաթուստ խեղճ, ոչ չբեղ ժովորականբնթացք ունեգուղ: Այն ոբ փոքը Հոբեղբայրը Հարմարվում է պաիտագրանքին,նրինմեի պատվկերացումների տեղի են տալիս ամենասովորականպաշանջենրիառջե, կյանքն իրենն է անում, իսկ մարդն էլ Հաշվում է: Արւուսքին Հատկանիչների.դեպքերի. խոսությանչնործիվ Մաթնոսյանը լիովին Հանում է ոյն բանին, որ ընթերցոու

երկ-

նսնի, հան զգա նրրեժերի զգացմունքի կործանումը/«նժույգա,եժույդս/: ն. Միփոքբ այլ է Արմոնի Սոնայիսերը: Կարելիէ ասել, որ այն իր սկզբնա» քան, գոյաբանականմակարդակիցվեր է բարձրանում անձատականմակարդակի կամ «անչատականՀակումի» սերն է, մարդրմի կարճ պածիմիայն զգաց կնոջ դեղեցկության Հմայքը, որպեսզի Հաջորդ վայրկյանինիի Համար բացածայտնի կյանքի ներքին անչասկանալիությունը. «Ինչո՞ւ է աչխարձն այոքան Հիմար, անձասկանային կեղտոտ... նա ուզում էր միայն Սրեսյին,իսկ մրեան մեռած Հողավորվածէր, իսկ ժայւատակի տունը կոպիտու թչնամի /Զ1/:նույննէր ճեյժ ամենըԼԶ Դիլանիծամար: ձր Սիմոնին» կյանքը արտադ" բնջ նրան, ում սիրում էր մեկ ուրիչը, իսկ իր Համար ստեղծվածՍոնան ուրիչի կինն էր: Իսկայղ սերը չի մեռնում, օգնում է աալրել,վատ կյանքի մեջ միայն ՄոֆւՖ մի սած ճառւազած ավելիԴիլանիննէր,քան Խրսս քան ամուսնունը, զը

սա

ու

որ տարաղ աեդառեւսի մամանակինը, երան:

Ընդծանութ սիբո ռոմանտիկ,վերերկրայինպատառմամբ Մաթոսյանը

չի կարող, կյանքըդնում է, դրա Հեւոէլ՝ ժարդիկ: Հաէ ապրել, կյանքը գրա Հետ դործ էլ չունի, կարող լորը ողբերգություն Հոգերբահուլյոան է: երն խոսքը մարդկային ծոսքըչարունակվում մրնեդծանուր այնպիսիուղիներ է ընտրում, է, ապա Մաթնոսյանն մասին բաջածայտման ճանապարովդեոալ,իսկ այչ կկարողանան

մարգըչուո աչխաիձի

տայ

խիղպախները միայնբազառիկ նտ հախբընարում Է ոչ անդիրներին,ապրա այստեղ է սիբո վերաբերում էնչ Արեելբին այլ եաջածայտՀոդեվերլուծությունը, տարբերակը` թե արնմտյա՛ն Ղա վերաբերումէ սիբո ասին եղած բոսաիխոլողիզմը': բնորոչ«դազտեհի» է տվյալ դեպքում վերաբերում ասելիքը մեր Բայց լոբ պատմություններին: է Դ"յԻ: ողի բնույթին, որ բնդգրկուժ կոսմիկական էրոսիչանչատականացված, Հիմքում: Այ պատճառով կառույցի է աշխարի է: Այն դրված որ երկրային մյուսի: Դրանքտարբնբ մեկր է փներն տղամարդըչեն կարող ապրել առանց ձն Խլած Շամիմյանդմիջն անխուսառխելի ալխարչներեն, ինչի ոիդյունքում նան Հիմք է նրանց Համար ներ» բայց այդ տարբերությունը որ

կասությունները, ստանալու: բինբավականություն ասլա է աամարդուէ. կեոջ փոխՀարաբերություններին, Ինչ վերաբերում ն միմյանցառֆե.սպլարտականուայստեղկարեորբսերունդ ունենալու, դրանց է: ծանը աշխոռուսնք Հարցնէ, որն փրականում Քյունների ծաճույք բավականություն, Այս ամենին Հակաղրվումէ էբոտիկան` զ րարտագրանէ բարոյական տռանալուուղիներից մեկը, որ մերբազատված ճ է ողչխատանքին բարոյականությաայն Հակաղբվում Տիջ:Ընդծանրապես այե Զդացողությունների ընթացքին: սովորական դեպքերի եքՀ̀ակադրվելով ԱնդբոյիՀՇիչողուՀերոսներին:

Մաթեույանի դաչտում կարող ենքդիտարկել հե ենտանեկան կյանբիծանի պարտակա» ազատում մի պած թյունները նրան այեպիճի փոաարքնելով ամենը այգ կովերից Աչխենի ճություններից են կյանքի բարդությունպաոճառղում: որոնք երան Հաճույք պատկերներով, անտեսումը կյանքիոյուօրեկանումի թեկուզ սրոծթ նորմերի բարոյական ների,

մություն չի ներկայացնում: Այեիր դրսնորմամըսովորականէ, այդոլեսկլինի ու գույք ն ապագայում: ասում ԳրողըՀարցազրույցներիցմեկում է, որ «Պապիգ կյանքը կիկնում ծս Հաջող, անչաֆող, նույն բանն է` հույն տռարտրը տրվում է, նույն վագթը Հոգումիանգամայն մեում չոռնի:Սո մարդկային է, ձավիրժորեեկրկնվում» Զրույցներ, 34:- Այս աչխարչի «Հարաբերա»հյունըվերածումէ ցուրածատուկ ծիծաղիՀե»: է ուրախության, զաննծրքինանշարժությունը», որ ավելի արեելյան փիլիսոփայությանարտաալ վիճակ է, ռր առաջիներթին կապվում է Հեռվից ելու խոլ ծիծազայրանում Հայտություն է, մաթեռայանական փատածական մայրը արձակիշենքն է, Քանի որ Հարդյունքի կաչէ, որ Անդրոյի ծիծաղեց:-Ցո՛վ, ամոթը գբնգալով ազֆին տեղ մի տեդորխան»օզարզապես «Մոտիկմի զրկվածէ իմաստից:«Ոզջգոյր ն մարդու ճակատազի պատճառով: մնի ծիծաղնառեչԴԱՐԸ,ն նրա կյանքի իիազարձություններըն փոքր էպիզողեերըընդամներ քրեսդբոնի» /148: Քանի որ պառավիգիտակցության երհույթեերին:կ, Մ. բռնկումներ հն: Որոլնսբռնկում, այե լուսավոր է, որսլես բռնկում, այն ինքայլ, բնդունվածկարդիցդուրս հջող վում է միանգամայն անբաժան ոգրախության» էն Խարժնք է ն որպես բոնկում, վայիկենական': Լյուինը ծկծաղը «ոչ մի բանի Հետ չՀամեմատվող քունկումներ Մաթեոսյանի բոլոր Հերոսների մի դեպքում տպավորիչ, մի դնդքում անՀանդիստ, մասն է Համարում՞: մեջ ես վիթիարինՀեռու է չարբաշ մեկ այլ դեպքում ապածով,բայց միչո սովորական,միչտ այդ սովորականի Գիքորիներքին զգացողությունների նա Համոզվածէ, որ այդ կնոջ գոյությունն անիմեչ անկրկնելի: աշխատանքից:եթե մի պաշի տեղում ՀաթմարԴա մաստ է աշխատանքից գուրս, ապա բիչ անջ, երբ վիթիոարին մարդակենարոն այխարծ չէ, ինչպես Բակունցիպարագայում, որ Խոյ է, դիզելու Համար խուռ ալիաոո որ` չէ... ոբ` չէ, «Սքրձաղվը» վերնագրովնէրկայացնելուէր առանժինՀոգիներիպատմություվեց,«ԳիքորըՀասկացավ, է մերկ ՌւոՀամեմատում եր, ռոլ «Այս կանաչ,կարմիր այն դեպքում, ձիիորդու չարբաշ կնոջր մ»: Նույնը իոկ աշխարձը»՝ առաջնայիննաչթարծն է` քբ ուրախուլթյուններով ոխրություններով,դա ոա. Լտռտատաաար-աատ Ծ 1քճյումւու ո մարդատիեզերակենարոն աչխարՀ է` Բր նքբքինօրենքներով,որատծհզ րօքեծո: 7. Ո. Վոօաուտ ուղ ծքմոյ Ռո

քո20-10 86ո4- քՅՏԻԼԵԼԱՈՂՑԵԱՒՑ

սէրե այդ |

կյանքը`

վերնագրում բնդգծելով, ռր ու

1 Շորռոող

Ժ.

8, Աժրուածուցծ

Վ)ԹՇԼ.օ

շատի,

81., 2004, օէք.189-190.

իէ. 7983,

ՇՕՅՔՏԽՇԱՈԼԾ

ՇՐԻ, 2 ղեթա

Շքթ. 8

Ը. Ը. 11օ60ԹԵ //«8օոքօօելՓեօօօֆու», 1989,

հ.

8, Ըւք.10Ր

վերֆինսկա չունի կյանքի անկըծկալպինդ կրծքերիԹրթիռի միջազգային կերի, կանաչակնոցների, դժվարությունները նա առաք ԳիքորինՀադորդակցումէ միանգամայնայլ մարզիկիիր սնոային բոբուն դաշինքիմեջ, աղաք ավարության զրացոզությունների: ե նեք ասել Իր դեռածասի կարող Աբայինը /406:: Նույնր ռր աշխարչից,ծանրարնո է բացառապեսկանստարանին...» գեելով Հաբմարավետ ն

քերումքարտուզարուձու Հետ,

ն

Հետ,

բայց

ու

Ըիք"ձփ, ծանկարֆառնչվում ազջատությամի, Հի,

է

վերմի աչխարառօինականից

դեզեցկության ՔՐ դաշտի մեջ է առնում նրան: Նույնիկարող էնչ մտել «Սկիզբը»վիպակումԱբյիկի զացողությունների մասին:Այստեղ կ ութ

զադրում է տղային իջնել, քանի որ սրակելուէ, ներքնի գլուղկրում բբր դաբաղ քւտարածմած,նույնը, ծրբ կարմիր չորավոր կինը պաճանջում է տղայիցիր կենացը խմելն ոչ մեկ ուրիչի:«Եթե իմանամ ուզելուհա` չեմ ցավեցեի,ասաց «Դ ձինը,է էթծ կատակէր անում՝ տղային ոչ ռք այդպես չէր առել իր մաքուր Բբ սպիտակ Ձայնի, լալաթի,եր պինդառողվության, մեջ ու չէր կատակել ՔԲթ իրական»/2867: այց քլ Հնարավոր չէ դիմացինինկա էչ իրեն Հարկադիել ճրբեք դառի աղ ցանկալի: Դա (նչանակերբռնանալ մարդկային բնույցի վրա:

«Իր

Աիրախազը

մարդկային ննբքինցանկության աիդյունքում, ծեվում ' Գ. 5(ուքյանը Բեչբ է Հոզաից աուօրնական Հաղոբդակցվելուց, անձրույթից: մուրօրինակ ձիիտառարդական ուժի դբօնոթումի է, որ

դար

Հ

աղատ:

Ղա

բող

է

ու

ոի

կա-

ծիծագին սիիախաղիմեջ: «Մեղ ծնան այդպես տեսան արտածայտվել ծիինչեերը

Հակոբի գսնղեցիչինարին, Սանհառարի կաթներես դեդլիթոնած ուրսղւենը բարականոսվորը,մերՀնփ-չիտակ օրիորդը, կարմբոլ Մարոյի

Բ կի.

սպիտակող Ազա-Իզա-Ալլայից Հինգ աղջիկ: Տապու գիգիռ, մեկնումեկը չփոթմունք, ծիճվանք թատրոնչին ցոլում, հույնիսկ մեր սեուկն էր վրան Հեշտանք առել: Ժամեր էին պետք`որ ամեն մեկնիթ տեսքին Հողնման ռի բոլորինբբարբ լույս ձին խփում,բոլորը Հակոբի ծիծաղ փարձր չինաբու նման չինի բոլոիր չայաչքի նման, Թերուզ՝ Մարոյի ոչ, մեկե արդեն ՔատրոնըԹողել ու մեզ էր սնձովէլ. տնոսվորբարակ մարմինընրան միչտ դավաճանումձր: եկանաղջիկ - երեխաների առաջմեզ նատած տնտան նչկչալովծիծաղեցին.«ԸՀր, հստեղէլ ուրիչ կանանոցէ բացել»: 6Ը, ՏրժաղեցՀակոբիչինաթին,լին տառը-ռտանէրկու ու

|

-

ու

ու

Գոր -ՅՔո»

ու

ու

ԵԱա ՀՐԱ ՂԸ, թե մենքթուիբիհչիրան նատել, մամանհդր», այսինքն աաՎ Լ էեԳրբ ՀԱԱ ձարքժ նք արել մեֆոծղըբազմելյի մեվանից էք Թոաքու մանն Բար աժ թաքունցանկացող իրեն Թաքուն էլ ոջ Բոց

Ժո

Ե ունքը ճրկար պարանոցն Խին կ դավավկբ«ինդ, Քայլի Բժ, հոսքն ծիծազը խուլ 7, աթագին մեջ ազվամազոտ, թաբուն դնգոցփաբ, զեգուն չուն էր Բարի թ: Քեզ "ոՓափուկ հրեսիդչէր նայում, սիֆ-անայքերը վոտզ Հասկանում ու

ի

հանի

զապող.

ան,

,

Կ

ու

«.

ասես

տաք

ու

ասես

ՐԲ

խուսավումչին...»/«Տախր», 200:

ու

յ

սյրանառիը

Դ

օրինակենըից բազի առավել կայուն ու փերնաուժեղփե այն թը, որոնք անմիջականորեն Ամեն կալվում նե ռեռայինբնացղդեճիին: ենթա ենթակածն մնում փրենցսեռի արյան կանչին, Հերոսները բանք զսռեվումծն ներքինկապիմնջ. «Այդտեղ, մեջ, տաթ մնբենայի

րարում

վելի

ու

ամուսնու

ոչ

Նա

են, որ

Համոզված որ այս դաշինքիբազածայտդիսհոԹաքուն չեն եսնում: Այդ «սեռային եբանը խոռքը, որ եան. իրո գոյաբանական Համարձակ է Շուչանիբավականին Բ մլում է. «Աղջի է՞լ, Հառկանքրբին ընդգծելու, Հայտ. դարձնելու սիրախազերի Ուրեմն` Համաի չեկան...»: միայնձեզ որ եկան, աողն ծն արտաճայտվլ կարող թն մեջ կանչի սեռայինարյան մեչ դոսնորվեղ ւլումները,աղա Հոչուռված մոռանալու Հաճույք 1 անւի ինքնածատոատման, կյանքովապրելու զածանբնական վերականգնելու, մարմինը Հառարավավան բնույթը, դրա էրավունքը է սիրո գոյաբանական պաշտորանել ) ճն ֆորմերը,Քն սոջիալաանզոր միանդամայն բ արոյական թե՛ հիտեղ Հարց,

համն

հույքը:

ի,

աեր Վերոեք դառնում

կանպայմանականությունները:

ն.վիթխարի Համատեվք սում կարելիէ դիտարկել Հարցուդրումների չայրունակվում «Ադ եռես «Օգոստոռում», է որ Հանդեսգողիս կեռ եե նղել մեկնաբանություններ Տաիրեր դործերում: «Տերը» խո»«կիզոր», ժաթեւովեթիյարին Իրականում Հայոնաբերումը: չերտերի միֆական բնդՀուպ առումով: ուտ վմառտային եր տեղն ունիզ̀ տեքստիկառույցում «յանական որսլես ուր Էբուր Հանդեսէ գալիս նս մտնում ժեֆ, է այն դաչտի է` այն շի է, այլ Խախռորգների էնչ ուժ, բայց թր բնույթով միանգամայն կոմիկական Հղկնա չունի քաղաքակրթության մշակված, կողմից ազդքցությունը: քողած ն. առանժնանում ընդգծված չափերով: է խոչոր, վածմարժնաեձրը Սրգբում Ռրբան է չփոլթմունք,ասլա Ֆոն ղայթակղություն: մարդկանցմոտ Հարուցում անսպասելիէ Այս ե

ո

ու

լյ

ամուսնուն

ւն ե

Հանկարծակի Հանչչիսյած Բ4իչմբ, «ոնղֆում են միանդամայն կանայք խորիբավիճակ:Խոսքըցանկաւիրության խաղինչէ վերաբերում, երբ բԲուժթույրը Հար-

Է գայիս

հռուկը ծետնաբար վերաբերի Թոստոմինուղղված Խոսթի, ունի եկատիունի կինր գլուխը»: դաշնակից ձեր «Հողեմ մասին. մունքի վայել վաիքը: անը ժամանակդրսետրած բարոյականութ, մի Հարետեի իիենց աչքի էլ նույնն երկուսն է, «բարոյաիխոսները»

լ լ

:

Համար մարդկանց դատի մճֆ չ իր ազդեցության նան անընդունելի,այսուծանդերժ վիթխարին դեպքում տվյալ Խոսջը փոքրին: ժեծին դայթակղում կարգուկանոնից, Հեռու է կեցության մասին է, որ ատաախաձատվության ճբ է մյուս կանանց, Այս մուումովհա ւան սովորական ընթացքից: «անասունինրա Բայց կանցմեջ Հարուցում է ռրոչակիգայթակղություն: Վ սիտառուչմի բան ուներ իր մեջ», թուր գոյությունը ու

էլ իրադրությանմեջ նրա Հանդես գալը

աոնում մարդկանց,

ու

ա

ու

միամիտ:

է կեռ) վիթարին սիմվոլացնում

ՄոՐԴ-

ոբ մեջ բնականսկիզբը:

11է տարերայի

ու

պարտականութ որոչակի կյանքում նրան«ազատում»է Հասարակական է

Բնությա

պարտադրում որ միջավայրին նից, պատասխանատվությունից, մն տեսնում է անբա նրան տարերայինուժը: Ռոստոմըենջագիտակյորեն մուռ է բնությանը:եթե քարերինպառկած որն իրականում ծն կանայքսառեղձումոիոչակիէբոտիկ Հանդիպած ճանապարծին աղջիկները, սկիզբ են, աալա Հթառլուրանթի գեղեցկության, զաս,նեղդբանք լարվածության ուժ է, որ չի առնչվում գեղեցկությատարերային են Գրանոձաբերցինկոկետ,պչբող վարբ նր: Եթե աղջիկները,բուժբույին:

ցատրելի ճրն»»յթի,

գայթակղության վիթխարին

բում,

ապա

վիթխարինդրա կարիքըչունի

ն

բատ

երեույթին չի էլ

Հասկանում

նա դառնում նմնան անչիաժելչտությունը, է զգայականմղումների (արվելաձեի ուժ: փացաճայտկրողի որպես բնության չվնթածակվող ծրճույթն ունի մեկ այլ կարնոր ուղղվածություն, ինչի վրա ուչադրուն կնոֆմիջն Թյուն է դարձրել գրողը: Գղամարդու դարերով ձնավորված ավանդական կարգր տենդիէ ւուսյիս անչաոաան վարբի առին: Ռչ թն սոցիումի ք Գարկագրուժորոչակի Հեչտասիրության վարքի դբօնորում, այլ անձատը, ոիի արժեքները4եավորվելեն Հնեց ձասսբակությանազգեցությամբ: Ամբողչ

կ

է ավեժամանակիմեֆ, փոկ բնության Հավերժությունի հրան դարձնում պած, անկասելիմի մեջ ժամանակի Հավիտենական տեւական,

Է միայնակ առկա որպես կննլչանի ծինույրն որ այլես չե կրկնվելու: Անտառր՝ բռնկում, է պասոկեԱՆՀնար սկսած: «ԱՀեժորից» մեչ է զրոզիստեղձաղործության Դոնա գրականճանա աշխարծն առանցանտառի: բանել մաթնոսյանական ն դիմակայության բնության մաիղչու պարՀիսկզբին «ԱՀերժորում»փոոսքբ է «կտրել» բայր: Հիչատակվում մասինէր: երկու անգամառանձինվերնագրով սկսեցինկտրել»: Անտառի անտաուն «Եվ Ճրագթաթն ու

«Հետո

սկռեցինկտրել,

էլայն

Ու-

Հարձակումնիրականացնում ճակատով: Խեդիրը նրանում է, Թէ որքանով է անծատն ընդունակ ավանդականկարգր վբաքաղաքակբթությունը Հառած մէրգե իոորլռության մեչ, որ այգիներում է երածել անչատականկուլտուրայի: Պարզվում այնպիսի է, որ էրոտիկ պաճանջմունջմանակըպայթում Լռության ւլեֆ նիրդաչնակությունը: «Տաեծրի մյուս ւպաշանիմունքների Ֆւխսնանծաւռռավան Միչբ Խախտումէ երինմնի բեույթ ունեն: Դարերով է կաթում: «Տերը», է, արդեն շվ ազդանշանն «ածղծված ավանդականկարգը տեդի է տալիս, բայց չի պարտվում, քանի ռբոտացող պայթյունը Հարձակման են ձառնիր, զոդող ռար» արվում որ կարնռրվում Էէբարոյականմաքրության խնդիիբ: ուժանակով արմատախիլ ՒԶ վիպակներում իջ» Պարզվումսլայքարը կանաչ գորգի: կարբիեն ծառի բունը, ժաթբրում ձրեույթի դետորեէ բան չի փոխում ռտելղծված տրակտորով ճացության մեջ, եթն չասենք ֆոժվառում կամ կա Հարձակում,հայց չո պատասխան ուժեղացնում է լարվածությունը: Ավանդական կարդը պածող Ռոստոմըչի դի լցնում ֆրերի ակունքները... ենք անտուսոր սկզբից Բայց այլ սբառտասխանը: կարոզ(արդի գցել այն, ինչ անուժ է բնությունը: «Բայց մեր ծանր խոսքերը ղդուցնթվում է, քե չի նեո «Ընկնող ծառերիՀագոյություն: է 1722 ազդելոչ այդ կնոջ,ոչ էչ հինխաների կենդանի որսլես ներկայանում վբա. 222 4լ անեինք՝նրանքմչգրողին էս ճղենրն է, շնշնում եքվում «նամաց մյանցիջիրենց բաժինը «իտի առնեին:Հավաքվել ռաչանքըկուլ է տալիս անտառը», գնացել երեխաներնայգ սուս, Հետ» էլի` ձայն կեոֆ Հմայբներին գերի էին ընկել...» /5ծրը,էջ 2477 հրենԷ քաչում`ճր՛կ` պոկում է ուրիչ ճղների միչից, ս ա է...» /20՛: ԻՀարկե, երբեք ել չի նչանակում,թե դարերովստեղծվածավանդական չկա: Անտառը չունչը պաձծլ ն. ճակատագրի կարգը, մարդկանցամենօրյաապրելակերպը Աստիճանաբարավելի է մեծանում մարդու ՀայրինիԷրմբի ճիչտ չեն, ղա նչանակումէ, որ է Հայրենիերկրի Աֆաառըդառնում դրանք միակօրենքն կարգը չեն: Հանդեպ դրոնորվողանձչանդատությունը: ավելի օրհ մարդու փոխծարաբերություններն ն Բնության է Այդ կոսմիկական տարածվում սիմվոլիկ ուժի պատկերի: ամքն կենդանական աչխարչի վբա: Այդ չ կապված ունեն, Հայրենիքին մարգ իր պատճառով էլ Սոթնոսյանի բնույթ արմակիՀիմնականՀերոսներիչարքում անծնար գանական վրա:Բնությունի նա ներազգումնն միմյանց չ անտեսել նրանք մոտ են կապերով, Ալխոյին, բայց անքակտելի Գոմեչին: ավելի կնեղդանիներն բնությանը, ինչպեսքբեճոգերանությունը՝ նրա էն անչատին, է քան մարզը: նրանքավելի ստեղծում չատ կաղժէրով ենթակաբնության, տիեզերքիօրինաչափուէ Հայրենի բեուայնպեսէլ մարդը կայանում թյուններին, թան մայոչի: խանառաջանումէ ինտանիքում, էն միայն տվյալ Այս ամեր խոսում է այն մասին, որ Մանոյանի Համար ալխարձը թյան մեջ: Բնության պատկերներընրա մեջ կազմավորում Համադրություն, գույների մարդակենտրոն չէ: Գոյաբանորեն առաֆնայիննաչխարծչեէ իթ ակնձայտ բնությանն ու ժողովրդին Հատուկ պատկերներ, հրգխոշույուրշիինակ են նրա Հոգին: Մանոյանի Հէրոաները անանսանելի խնդիրներով:Մարդուն Հասկանալու,երան ճանաչելուընթացբը կերպավորում է նրանցՎեէլ բացաճայտվում Հետ, նան որի ընթացքում մղվում է աչխարչի՝ մեզ Համար ընկալելի թյան մեջ Էն բնության են անչասանելիօբքնքները աշխարծիՀանդեպ: եթե ոմանք կողժնակիցն ճաղթածարծլու ուղիով: Դարդվուժէ, որ կոսմիկականուժն իր Դիսնորմամի բեդչանըչաորնս բարձրմունքն ա պա ոչնչացնելուն, մարդանմիջականորեն բնության(ոզմից ստեղծվածը հերազդումէ մարգկայինանձատականության, ներաչխարձի եղածըյուրացնելու, սեփական կործանի չպիտի է, մարդը որ Հրա, ինչի արդյունքում ռրոչակիընթացքեն ստանում ն մարդու արարքենիի: Համոզված կանցվոքբ մասը հն բնությունից,ե բնական կենաաձեեձրը 2 մաթեոսյանական ովբեր Հեռանում նր:Բոլոք երանք, վոժմոսում պլատոնական ծրոսըմիմյանցէ կապակեն ատեղծում են Հաիմարավետությամբ,է, էարՀեռցում տարբնր, Շակադիրդատեր ն դրանով ապածովում կյանքի ինքնակաֆոխշարինում աբՀեստական կասկածելի վերջո ացումը, ապա անտառըմիմյանց է Հարակցում տարբերժամանակենրը: Դա տականչնակներ,ուտում հն Հազ, որի բաղադրությունը մեռնում է բնությունի, թումեֆ են քն Ֆթանց ոի քանի մի վայր է, որտե կարոզ օտարվում հրենք իբենցից, «Շանդիպել»տարբեր սերունդները, ավելի ճիչ»՝ դարերով բեուոիոնք են որակների, անտառի սերունդներիժամանակննրի չանում, նրանցմեֆ ամբում «սյեբնական վլան է ներկայիմեջ: Այս բմաստարբնր ապիում է բր երկրի հր մայր Մարգը զարգանում: Թով անտառր որպես երեույթ,անմիֆականորեն է մեֆ: բյունը դբել մարդու առւեչվում է ՀավիտննությաԵրկբի նտառապածը, Ռոստոմըա̀ ունի ջը: Ել ինչպես միչտ՝ գրան է առնչվում մարդկայինկյանքը`իր Հարարերաբնության Հետ: Նման զգացողություն Հերոսին նախնիներից: հան է, ծր փոխանցվել կան անմաձությամբ ի, որ դա կոչում չաւո որոչակի վերիով: Մարդկային գոյության այս տերը:Տարզվում Է լ մինչն Հասուն Տն անտառում քիկվությունը նրա մեֆ որում է գրամատիկզգացողությունները:Բայց մյուս գածլ, նա բնությանզավակնէ, բնությունն մարդ»բնությանդավակ: կոզմից մարդը`որպես անչատականություն, տարիքնրանդաստիարակել ձեավորելէ որլնս մերֆավորէ ե տարածության, ու

անտնսանե

ու

ու

տու-

ու

ու

ԱյսուչանդերձՄարգու

է դյուեն նպաստել Գրողիկայագմանը:որոսցել չատ բանով կենսաձները է նրա մճչ Քննությունն ռիթմր«....Առազի,բնությանձայների, բուրմուեքը, կեցության Հանդեպ: գեղեցկության անվերջանալի ակնածանք դաստիարակել բնազգնհրում է մանկությանՀուչերի Հաղորդվել Մաթեոսյանի Նա

«Րոբությունները մասջտարնծրի: ա Ժոխծար ՀայացԲազքնույանական Ի. չին այնպես էլ երկիրը` ԻԻ» ին դրդումը եեբարկումից»,օդի, Հողի բանականության ր էլ աանմանունյուը մթնոլորտի, Հողեղենբֆիջնծրում՝ անցողիվութ, մի դեսլբում եբկինւոհավոսն ավելի մեֆ թաքնված դառնում է Հավերժության Առօրեականի «7 է Սարինյանը": չ այստնց ԽորՀրգանի Անտագրում մեջ: բնությունը ՀԸ էր»ղոչթյունների Ք»բս» ցանկության, խոռիք,քան սածմանագծայրն բրոջակիունն ավռրվում անուժ որալականացվումէ` կապված գեղեցկություն այնքան է մեֆառնչվում ստեղծագործության ապրումների Մաթեոսյանի Տղայի /««Սկիզբը»/ ԷԳ սոյուի, Բույինրի,ծառծրի զուրաԴասսչատմության խորքի: |ոեեի, Խաչաժի որքանԽորբձրդավորության, ե» բույրի, մերան, ջության է, անվերջ: Անտառը որոլես Հանդիսացող ծղոր ա յն է: Այս իմաստով " Ժար"նավուքյուն գույներիտնսարաններն ն

Բնու

ճե Ա տիեզերական ՔՈ լայնությունն ինդդրկում է ինչես վորապեսանտաուիտեսարանով:երկու դե բաղիվում է մարդկային կյանքի

ձժտում

Մ".

մասնա

Շա-

ե Ե՛

են

լ

ու

Հետ

ի

ոբ

դրա

ու

ավելի իրականէն անվերջաշխարՀրմասն են:

ե՛

ԱՊՇ" Մալթեո»

կենդանին այդ

անոշ

մեծ,

եմ

ոչ

Հեռ,

անակ չռեմարան

ՀերոսներիՀամար է Մաթեոռյանի

դառնում Դա գոյություն, կենդանի ամենօրյա ժողովրդական մարդկային Տինույթ, նան առօինական: անցողիկությանն. բնության անխուսափելի, սովորական, աան Հազ Խնդիրները »չ թե փՍանտի բ բային էն, այլ խիստ առարկայական, Լք արարը արտածայտություն է կյանքի կանգնածէ Հողին, տրամադրություն ն ջնարական ծրբ Մաթնույանը է նականության աղին այն սլածճերին, Անգամ Հակոն Բո» հանար ՀաղվերժաԱ Անու արկա ողքին մաիդու բոն առությունը, նն կիզք

ու

Արարա

ւ

ու

վայրկենական

գոյության Հմայթը, որ ապրում են

աաք բնության Պո որբին պայմանավորված նրանով, ֆրողն հրշանձրը բնության որոշակի չ(ոլիը, մեջ առի, Հավերբժա կանի Հ «յթների էլ ամենին Հաղորդումէ կարեորհրատ: . ավերժությունը .,242 ար ք դառնում է անցյալի զլատմություննի -ոմեջ ածած ներկա Դորաուը Ա, ծրնույթ: Աֆցլալից ոչինչ չի առարկայական առումով՝ Հետ

Հ

է է տեսնում

ր

ե

են

որ

Չ

"2"

այգ

բ

ն

բ

մնացել

եւ Ն 4, ոբ անտառից: Բացի մբակկեն անցյալի անիլ զո

մեր գոյության յո«բօրինակփոն : ՀԲ Հղիի, Բճակ Դ փչատենիները վկայում աւոռեղՀայնը մափչե դաստլխարակվում քժամանակ Ինչպես ճոլմիզ, այնպես էլ մարդն ընութ ՀԵրաղզդում բնության ժիա,Հարատացնում |, Մ. երարձրմունքով,գործուննումբ կամ փորժում կենդանիգոյություն արինելմեղյալ գոյությամբ: 2- մարմնի վրա բացվածվերքովա ԸՔոլ սերունդներին է «սիրո», «քնքշանքի» «եոՎԻ էվ փոսատելով մեր "զ նախնիների Նան բնչլեսԲնության, ԱՆ այնպես, սերունդների Հանդքո մեր Հարարնրմունքն .. դիրբթոբոչումը: թարբքր ժամանակեերն իրար կապողխաչմերուկն սովոբեջնք արարը գավակինճիչ:ո ապրել, Հրո իսկ էր գանի, Նր Հավասարակչոությունն է: «Այ ծերունու նոծ5 Հարոոր յ » հման խոշ աիչֆբ,իրը, ճղճղվածկոճղ»/ Նվագում Է դիտե» ինչ, ոգուն ՀրդեՀում կածավեն Գոու անձրենեիը մարում

Քղ8լմենրպապերի Ջոյի (1` Ղրիմումանչա-

հ

բուրող

են

են

է

բ

ճ

տառը

ջույջ

չ

Դ

որ-

գրա

ի

է, ոթ

Համա

է

նն,

բը

են

ու

տա-

թաքցն Քցեում է գայլի փափուկոռնափոխի, ե չոր ճյուլը ամսնում արդ դավը է / խոր 4յուն է լինում, է երրՀողանտառըՀո

ճա-

իբ

կաղնին բեիներիՀրգեձբ:Առվակը

ակ կեոաքնում էքնիին,է հլնիկին: վոտիվում ինոգոոչաջնում փե Հեչ (լվականչովավերվել ան ՀԱՆ ոչձրբ ճավաքոզ «ԵոԼ"" Հրա նով»: միաչքանի Ի՞ն ոչ Նորան հապաստակի Սաթնոսյանին Մէ դեր ունի այն դառնալու

Հու

է

գայլը

մ.

ե

"

«գնել . որոնր անց է ձ4նավոիվել ՀՀէավայրը:

մեջա

ն

նման

ԳՐ գրող:

կացել Տոլ Ե"իա

ՀըՀրանւոՍաթեռսյան, Ե., 1990, էջ 223-224: Վիպակներ,

՝

ձ

մանկությունը: Բնական

Գարա

Վակերեգի, րորդ"

Դրանքմառչտարային խոբտնսարանները: քյան, աչխարձիէպիկական քի բնությունը մ, ոի կյանքը: կրկնում բազմիցս Մաթնոսյանը Տէ առումով: գրեին փորձերը արած ավելին ձ, քան արվետռը,"ր էր իօրծրգավորությամբ. բնությանը կյանքին, արվեստը էն կյանքիդեմ: Խզատակն Հետեապես ոչինչ Են. գեղեցիմաստը, Խորբը Թառիանցելու, էր մուոնցնելն Հնարավոբինո

դիտ

ռբ գոյության մեջ ամեներնույթ, Բնության Համար: կությունըբազածայտելու ամենընմվիոԱյղ Շարգանքի: արժանիէ ուչադիության ե ստացել, փֆրավունք ինդիրն է: Դեռաարվեստագետի դրա էության մքի ներթափանջելն տելն տրամադրություն քնարական Հանդեւզ դեղեցկության Հասի սերն աոնաուսուի պարագայում ու

ու

մեջ վախ,բայը գոմեչի մեկ այլ հրադրության առաջացնում, ծ:

չ

աչխարծ անտառըննրդաչնակ Հավասարակչոությու դրավումձ անտառիէպիկական

Մաթեւոսյանին

է կյանքի Հավերժուշիմվոլացնում կաղնիները: դարավոր թյունը: Անտառը: անկախ,այոտեզժողովբԲնությունը թեն գոյությունունի Հերոսներից սլարզություն ընկալման առինքնողջերմություն, են գին բնորոջ անկեղծություն, կա, ինչի զգացողություն կրողն

ԱնտառիՀարավա գոյություննիրենով

խորք, աշխարձիենրդաչնակության Հերոսները: մաթեոսյանի ընդգրկեր Հատվածներ կյանքիլայնածավալ չի փորձում քեն Գրողը իշկ 4Երխորքը, կյանքի Իբնտրումէ փոքըՃենրը` դրանցմեջ բացածայտելով

ու

Ի

այնուամենայնիվ

երնույթներ, է լայնածավալ վիպակումներկայացնում միովում է երկկոետբու Հակառակը` կառույցի, միազքնոորոն Անիում կերտած բնավորություննե նրա ն նության: Այսօրդժվարէ նույնիսկանչ, իան գրոշ միտում ոի ջանի կամորե է ձբկիորդայինը: մեջ որն է առաֆնայինը

էն

չի էլ ունեցել, երոթծամիարկաինոի

են բոլորը:

աչխարծր Մոթեռոյանական

իբ եղն ունի, երանքբոլորն որտեղյուրաքանչյուրն են մոնոլիտծ, ամբոզֆական, ձ4ներեն, որ գնում ինքնաջասՀ կայացման հն կարեոր,քահի որ աչխարձի մուեւման ճասնապարբչով:

դբ

Ե., 2006, էջ 8:

ընթերցումներ, Սաթեոսյանական

Հիմնական որ նչմարվումէ «Ազոոիքիգծի» ե ձավասությունը, «հանի է ող

«ռւսխի»ն յլեւ: Այս օկզիունքովկառոեւց«Տերի», «Աչնան աբե», օրը», գ ստծճզծագործության «Թափանցիկ մեֆ: ԲայցՄաթերէ օրինակներից րջ դյո՛ ախբեչորխու ուզա «- վ արպեոտը Է այդ ելու քենե «րայթարն տառասյանքը: ուժերի է ապրել միջն: Մյդ բնքոները բանը, միախառնվում Հէ բանը վանքին կարողնն Հեռանալ ն կարոզ աչխարձի ոջ էն մոտենալ: գեղեցիկ ոռծնալ: եվ ժիայն նրանց ե եղած Դ Դ ց ժիջն միջն դա ժան ո՛ անդիմադրելի խորընց զարծուրելի րբնղն 1Լ ե Հիսուն տռարում Ընգգծվողտարբծրությունների ճանաչ բառեր, որ աղամանգէին. ոիռվծշետե արձ բոալել հերեւ: գոյու, Ֆե կերել յուն ունեցող Հակասո5 ե ե. ւթյո արի անձր էի Ա.ան առւոիճանը: ղար ես ուրախ» կարոզ քն դիտվել հւ «երկու /346/: ն. ինչո՞ւ թե Ճշմար«««Բնեչ ությո. Ը» ««Ժառ հրբ»/: բացառիկՀւաւոմեֆ տեսնելու հից մեկում գրողն ուղղակի ասու Հարցազրույցնն անճութի մեկ եքն տառապանքը «գեւոքէ որոչնսԻչխանն հս, թն Ավետիքի» /շես,121: Մո, է Շուչանի, Սիրուն դրոհորել փասառրծեն «որք չ արտություններն Ընդունելոււ «Փրիավղվեր» է: քաք էլ Քեչ է Սու, էսն, «Ծառերը», ունի ««Աչնհան Խո Քանի օր գրողի մեկ այլ առիքով ասու մ, Բէ նպատակունի ոյս ւենն, մեջ: մե մուտ է ծրկեւսին որ ավելի աածատվ, մեք: Ենլթաերելի ֆ, որ նման պարագայում Հակադիր է «Տախում» Ռոստոմբկերպարը, Բի կմետենային, բայց դրանը«ամանները երբեք անտեէլ սե է: նրա ծամար Հանգամանքները սպիտակն բ Տաք Լը չէին դառնա: Ատացվում ք, ոբ Հնարավոր հբոնք մինչ այդ իբ Համար չլիներ «անՀամաոբակներ, այնլիսի մեջ էն էության միատծղել տեղելին»: սեփական դեչին» Խո սք «ճիչտ» կամ Փախարլֆ ն վտան ն ԴԻՑ ից, պատ խ նբեե օն գրունքենիի Նա զգուչավորէ, Շետնաիաի մասինչէ, այչ կյանքի նեին: ություն մաճված,չարունակվելուկամ ճանապարծի միայնլ«ՎԸ. աչքում է ժողովրդի կեսինԺնաղլումասին:Աի փողը, ոբ ցանկանում Տ Է տալիս դա Համընղ "Ր ԼԲ" որքան խե բնույթ նրան ունեցող զ անշանգա է, «նարավորությու անուր խնդիր որ առասիրությունը ատաջիել է, է գրողինէ թյունը նր Հաղթող երնալ, վեոոամիրո դարձել ստնդծագործությունն ած դէրի մեջ: Ռոստոմն ասողն առաչ մղող . ոչ Բոծոնձրի միջն հզաձ Հակասությունների մատնացույց անողն է, բայց բտ բնույթի: Գրաաւ մյուս ուքյունն խւագրբության գ Հնարավորմոդճլնծրը: առանձնացրծլ արդքն նա ասողն է, բայց ոչ |ինողը: Այչպիծն «Սարելիէ քար ակն լի ըր ասելո.ապիտակի ու օբի չէ, կամ սնի եվրուակվան չ. ործն է անում, ասողն ցուցադիողբ եա ժոդել Կիտակը դառնում գործ իր է սն չինան մոդել, Տմշե է` (անանց Հակոբը: երկրին ապրումներով, վարբ"վ, գործով, Իբ ձնուեղով, մոդելնն- Աո է էր առույջի «զայթեցում Հավագրությունների ամբ, ամեն ինչով: ճն փոխարինում Հնդկականիլի սոփայուայն ուրիչովմ,չափավորդինամիկ/ տը մասնավորապես Է, պաուու. վատնն, ունենում ցարդացումըտեղի է էավը դա մի Հակադրուվատից: «լավը էի տարբերվում / րբ» ուսի ոչ դինամիկ հնն / կամԹթեչ նույնի» եզրածանգու դինամիկ ավելի ճիչ» եերջին ը էթ, «մե Ր կյանքն մածը մեկ ԸԸեդվական Հրամ Համընվնումնն մուլ" ամբողջանում «թաջնված եե տել Որքան էլ աշխարձրչբ կառուցվածծվրողական «Րւա ների» մեջ, բնոր"չ չեն Մազխնույանին: ատա դբոնբ Վ Հական չէ ե այն Հանդաման ֆվոււք միմյանց մեջ: ճ Գրաոքը, որ դրող նան, դրանք չին տարրալուծվ ամեն բ բնմո առանձնացնումէր մէ, ը ծպուում Փոքր ՄՀերիճյուղը: Քախ են ք անի ուժեղացնում միմյանց, ե ոբ քն, ուժեղաց Բ որ կարնորվեց մեջ 26: փոխազդեցության լարված. մէ չի Դավթի ճյուղը, Սբ գրականությունից «մոլի էալ նջեությունը դուրս /Ավետիք,Իչխող/,իսկ Ղա մղվեց դվեց դրա է իր ինքնությունը փիլիսորայական է ժեկ պլածպանում կողմը: Դավիթըասում էրբ: ՄՀԵյ-՝ (րրաբոր վերաբերում րբ լինում 7ես, 4287: Իսկ կառումցի առում" արձճնում դրողի այխարծը: չխարձը հսկ եթե խոսքը սեւիուո է «երո միննույն կարող ասել, որ այն աինելյանմողել է, որտեղՀերոսիմեջ դրական թ ենրառումէ Հակադիրբնեռեերը, բ ձ են: րակները միատեղվում անդամտարանջատում տաՀմաններում ք ներաչխարծի «վան հակ մաշվա «ա ագավորաց նիրվանայի: առաչին գրքում ասվածթնավոր ներգաչնության, նա խոսքը բացարժակ է Սաթնոսյանը բնԻակուն ի Հերոսին«ա երո սերբ, ղիա գեղեցկու ճա Աի է նցի եԱ մի ւ. ՂԻ ե ածա մեերա Հերուների մեֆ սրում կյանքի վ զգաղողությունը իար կյանքն ռանիցեմ»: Բայց Հա բնոթո չ է Հէնց նրա Հերոսներին: շ նրանք ելելու. բ, նրեսնց երանք մ ե պած միայն ենե տախ մ «ղու 7 ա ցանկությու ե վա. լու Հետեւումճրիանկության նե, Հավեիժաց պածզելու, չողքը տնսան, ռիպեսղիՇերը չեն: Գեղեցկությունը բժպեն

է, արարված .-

ա ՛. Կա ան Աո աԱժրում Բնճոները ծազագիր 2.«Մոջո ոչ գար

.

Աա Հան ` արավորինս

՞

ո

բ

ւ

բր

,

՝

ով, Հա ԲՆ Անան

թարբնր Ի ծրժջ

ճշ թյան

հրնույնին

:

,

իէՎատը

Հենց

-

Իրի:Հակադրություններն ԻԱ ազաա հրի

ա Արական

ու

-

)

,

:

,

ւսավխոթ-

գնակբ

`

ու

թ . գերմ

Թեվիկի /Տեղջեեդ»

Ռոաոոմի /«Գէրը»:

ան

աջգակ:

- զարգա ԻԸաքոի, Խի: ԱԱ ոաԲԱՆ "138 թյան ԼԱ"

ու

ա

ռ

ա

Վ

ու

Հոմո Մեթետայաեր ԱԱ' ւք Ի Ավ երո: մոգելին` վազան «ում զինքն՝ ԱԱ Հք հաա

ոա

`

։

նատ

ատելով ԻՆ միայն ոա խուր

ձո.

'

ու

Ժողովո ՒԼՏորոՀբճ-

թանն

Է

ճն,

Է

զրա

մամ

թյ

ՑԻ»

ոկ

ա ե Ակ

1:12

որ

Բանա Գրողն

կն,

ոո

կա սվուվածէ երա ոլ

Բոց17710266Ը106ԷՌլւ8 Դքճղուււը.

եի

2 Հանդում

.

դրանք

ու

ու

առքը չ այն արամադրություններն բն արտաչ արտաձայտելիս, է ՔՈ առամին սանդծագործություն կառուցելիս /«գատիմը», «Հացը», լէ թուօթեշու Ր 1. ՎոծԲ

Է ոջ ար

:

Հո րեայքնեը նրանը

Է

եխորոության: «նի կեքՀՐԱ ծագործության ամն

էԱ

Ի4., 1979, Շ-ք. 107.

«Մ.

| |

մ

ԱելքումՄ34.սաձման Հասնում

են

նի

Ապա ՑՍիա մաքսիմալ Հթյան բիոն" ՖԵ եթե Արենլջում լեցուն"

ԱԼԵ-ր

կամ ԻԼՐ ւր

,

Խաշթ, 1992.

էթաԲ6ե-ոՇՐքԵՎՅ37 Ղե) 11, 186 1թուսքծոո-՞Է

Ըյոյաո յն

1,

հւ 9166:

էե

Ւ

անցնելովՀավաղրության»": մեջՆիատեն: «ք.134.138. Ֆու-Ո36ր. երբ

1992, ջ. ԿԼ.

օ-ք.105.

սա

ւմ

ն այլե: Հետնապես չ որպեսբնական նւմխանձ նրբնույթ, քանիոր Հակառակընթացքընս «Դատ 4, ապա Հարգանք,սեր, բշ եամանք, մտածո եվրոպական ածոզությունը դա ընգզծվածբովանդակությամբ է Մծ Ընդունում: մաճմանն նման պատումիկարող է Իբ սոցիալական էե բնկալ գի է որպես Վճրֆ:եվ «րբա Բնույթով այն ավելիկենտրոնաձիգ ան ընդգրկումների: մեկ ուղվությամբ բեն տարածւկ փլվել պատճառներ կամներթաքուն Հետեողական ժջտուժ չա, զ որոնքակնչայո այդ ուժերի մն միջեհղած կապերը, դատապարտվածութ Հերոսների ե են միանգամայն րդյունքում՝Հուսարթություն: .. տրամաբանորեն մ, վբա է կայանում արնմտյան կարող հն ունենալ, մեկնաբանելի

Աա "-. բ1

աեր

բարեկամություն,

:

մ, դակննտրոն րմ ասոցացվում է գիտակցությունը:

«ամանի

Հնա"

դեմ պայքարի ժամանակի

բան թկարաոն

աշխարծ Ե «ԲԸ

Հ

դ.

ն

.2ա

Ն ՞

ԴԷ

ւ

կյանջիՀասկանալի: առաջին Արանքբնորոչ որակներ

մարդկային

չափաբաժին:«Ես կարֆուփ ոիուղղակի չի բավականացրել ասվեե

եժ

'

ոի

չե եվ հո ասածը «. արձնստանոցը» ատեղծեն: էմ պատկերացնում լիջը բազմաթիվ ֆաԸՐգված կմճուծնքրո թով որ մենք ենք» /Զ 5 Ֆր, 347: կյանան Քի անցո զգացողությանառումով ծ

,

տարբերվումէ նրանից, մեռեում, աւք է... Անրն թնդծատ կորուվում քբ որգինքրով,երեխաներով... Նորոգվում է անիհեդծատՖ «ՆույնաԱ տացվումէ, որ անձատիվերջը Թեե փականէ: ֆրա Համարկյանքն ու մածր նո ւյնը չեն, հեչպեսազնելյան Խի փ ոէ, ք ՖՆմե այսուծանդնրմ Փիլի դրանցմիջն եղած Հս աբ ություն Ը չունի այն սրբություն «խժու Մ: ինչ է ծվբուլական գիտակցության մճջ: Միոժամանակմաթեռսյանհական Ցողո մարդու անմաընդունելով Հությունը,ձի ընդունում աց բնույթը, քատ որբի վերֆն ճ ՀԴառ» է, այչ դաբնորում չ անբԱդծատ ն րոգումը, առաֆրնթացի: անոր դր«նորմավը ուվելիաինելյան է, ծն. չե բեգունում օկգբի մտածողություն նույնությունը: Սածթ «ԿԸ ն նրա Համարբացարձակ ավարտչէ, այլ սկիզբ է մանը,

բայց

՞

չ

'

էս,

մ

.-

էա

Համանավի ը,

Է

մե

ըս

ՏԸն

416չէ ռրբողումի, կայացման:

ՎԵՐՋԱԲԱՆԻ

բացաչայտվում արձակն է ժամանակի կերպարները ավիչավորվում կեսերիցՄաթնեույանի 6ճ-ականների սկզբունքով, ինքնատիպ է իրացման խոսք բովանդակությամբ, Համբնդղիկուն է ոտանում: մարմնավորումներ երան ոի այլն մ Թեմաները, աստվածաշնչյան չճե Հեւռաքրբքբրու Մաթեոսյանին ոբ

գեղարվեստական եէրականության կիմաստավործր երկու ե մարդու ընկալման է միջավայիի առանժնացեում Հարրի, Ավերինցեն

,

ա՛Ղ

ԱվեճայտԷԼ Համար: երկերի Քանի կ Հերուք Խոսքը: է Հեղինակի

Սաթե» 4 նռթոմվբ Հայտֆարծրումը, այնպիսքսկլբունքի որրաո»ԱԱանա Հանի գրավումէ հյութի կայաըման իրացումը: '

«2 Հան անմած

չր

Տարանջատված դրա անտեղիությունը մարնոսյանական Հեղինակային վերաբերմունքը: է: են «կողքից»: դա «Մասին»դիականություն մեծ «ՈրՓՈւ

որուխյու

հն

ու

ՓՈԽԱՐԵՆ

Հունականն.

մերձավորարնելյա

միմլանց Հակագրելով սկզբունքներ դա «Օլչաժն»է... դարը աչ խոաիծը «Աստվածաշնչյան ությունները: որպես գրական այխարծը է բոլոր առարկաները, ամանակի Հոսջը.

որ

փր մեֆ կրում

տիված է

ժա

մանակային

«Օլամի»ենրաումտարածությունը պաոոմություն: կրադարությունննրի ՖԽ»անդգառեհալի ժողուսի մեջ` որսլես«զետեղաբա ողջ ժամանակի մեչ: Արել նն ներկայում, Հույներն ապրում դրա ամբողջական Ա ոի«լեիս օավածաչունչը՝ պոետիկան

կապերի Մերժավորաբնելյան ւմ հն իմաստային է, մարդիկննրկայացվո պոհտիկա առակի օրինակ" Հունական օբ մեկ»: Հեւեավես էն մեջ ն ոչ թե դառնում Խկարագրության չարժվում է ժա մանակի «Օլամբ» ծության,իսկ է չուսրմա «կոսմոսը»տեղակայվում լուծումը /ոլատումի ԱԱԲծ մանների

դրա իմաստային Հաղզթածարել դուրս է մեջ՝ձգտելով առակիբարոյականությունը աաշմաններիդ, է գալ իսռլատումի գուրս Գորի ստեղձագործությունն ան ցել է զարգացման էրեք չրֆան: սածշմաններից»': ւմ է առակի դալիս հիակականանցումն սլոհոիկանառնչվո մանապորված: ստեղծագործության փուլերի Մոթռոսյանի ժամանակային ական տներին. թոռս «սուրյեկարվիզաջիայի» Հղագու բնթացթով: կարող ձնք ասել, Խուքի Համատվեղերական փմամտը Աո ան աստվածաչեչյան սմեն դ մենչք " ՐՔ ծրեույթների արանենըի է բնչ՝ 196-ավանն առաֆին կեսը գրված ձրկերը Հուքում այն ընդղբկում ՞Ր Համբընդգ Հանուր ավ չ զբրականություն ման, երեույթների են»՝ ակնա կնե կապերիբազածայտ միզակենը: Դրա պատճառաձետնանքային տեսնելով ծն լավագույն :«Աո ք օրինակներն ածջներ, երկերումդժվարէ Հարցադրումների Ք ձեք, ՀԵտնատ մոք ոսյանք մեր սարծիր», մեֆ: ՀամբնդՀանրության իչխանուձու կամո 2003-ին: բ «բֆը», տպագրվեց ն միայնդրանցօամաններում: առնչվում են մ. բ Է Հաշիվ գրականությանդասական տարածքը՝ սածմանավակ է ւոեքատի րին: / տարածություն բնեղլայնում մաթեոսյանն Բակունցի, Զորյանիէ Հարիու Այսկարնորբաղադրա մայնրի ծաղվալուժների: օտնզծագործություններն ժամանակային են Հա ված արվեստագետի Ճնավորվում է պայմանավոր ճ / մանակի

աաա եաե

Հը

որ

աԱ հորա յնեիի թղ

'

«ԱՀերձորը» որանԲրա անալիզի տաս

աակոերու տարածության

զուգորդումներով: Այդ ելունարու Լո Վայները, ռությունը, օւռեդծում Հաժագբությունը լայնատարած պաննոյի

Հեք

ղավորություն:Պատումի այս մագ 7 է ժիյե հղածվասյե րը գիտում որպես ոիոչակի

լՇ ՊԱՏԵԼԵՏ

օք. 64.

Օ. 8., Ա06ԵԼԱՒԹՒՈՈԹ6

Վ7ԵՇՐԻԾ 613:

Հերան

ու,

արե

ը ԽԼհթ

րկաների,

ոոոռ

Ծո,

երմ

. ՄԳյ՞էնք Հորի

ԻԼ, 2004,

ե

ժամանակ

փոխՀարարբերությամբ փիլիսովայակա .աչխարձայացքի:

կառույցը մտածողության

ֆրա

չբֆագիծը: ընկալումների որվլեսգեղարվեստական ժամանակը՝ մենք չենք ունեցել 12: Մաթեոսյանը տապանա:

1 Ճ66քյյւՀ8

Ը..

որօքճոքՅ ԼքօԿ60834

«Բօղքօժե Ո1116թ837 թե»,1971, ք.

է

ճՈՒԼԱՇՑՍՇՐՎՈՑ ՀՂՕՅՇՇԷԼԳՇԴԵ,

8, 61ք. 66.

աշխարձի

Հրե ։

ԳԻ

|

ծիժնականառարկա Հասկա ցության ւթյ

թում

տատո

մբոունո

բԸմբոնումը

լ իւրն

:

առաջ Ա..անձին «վերաբերմունք այինից

ֆիջսացողէ,

ղուտ

այսինքն,

ասում

է

այս

71: էա/մպի | այթպես տակ, ես»-ը «պատումի դրականության ժամանակի մածմանները՝ «Տերը»,« Տախը»/ /«Տաչթենլ», երկերում Մ աաա Ճ50-ականների ՛ է որպես «մենք»: Հողու է պատմության անրբեդգիկելի | ր խաձվու տարաձության ի Հ« Հավաքական սսյեարստածայտվում քաջ-ի, ի 1 է

արա չ"Վ

Ք

Հենասյո ւենբին. Դրողի ատնդծադործության

է,

կոր ատոիճան ռր նքնադիտակցության մոդելի բարձրակետը": «Ը ի աւԿ«7 ե Հոթ «փտված բանի աշխաիծի մեզանում, «իզիառւումովգեղարվեստական գարգացու արմատ, տնը, այսալիսին է Հրանտ լթ Բովանդակային ուր նք դրականությու «րրոնամի, "լ .Մ աթւոսյ է բասյանի միտում: ես ե օրինաչափության ոթոլակի Բայցայս բաժանումըչի խոսում հիակական սրատկերը»" կեցության ձեհրը մերժելու

ժեկալման ահավան հս»-

ե

Թարածված է

անցումների Իշ է մտնում ծրագրված կյահքի ստանդասիմո,

.

ՐՈՆ

են Բեռնաձինր

նան

սկիզբը միտվող Հերոսները: Խոսելով«երբ» վիպակի սին՝ Վ. Սաֆարյանը նրատում է, որ գրողի «նախո Հայտնի դորձքիի մեծ մասի այս կամ այն 4կնւ դի առնչվում է ճտնիի» արոս ե Ի

մ

աոշրյաՀող երանական Բնա Հ երթին րոդործունյան

եան

աոցիալ-բաղաքական չրձաններիմառիբն խոսելիսառաջին է Հարկ զարգացման Կինո քեիզվիդավին Բ ավան բնմր աաա ԱորՔաաի մբի ծղած տարանջաթումն բ խ/առաֆինչբջան/ աստիճանաբար կրճատվում 21 1 3-րգ չրջաններում որով ու

կԱ չշմԱթան

րարատ Ի:

Ֆ

:

որսի Բազանցապծսստեղծվում

Բոքս

ճանապարծչունեն անցնելիք: դրանք ամեն ժեկի է

«մենախոսությունների

Բա

յուրի ժան, յուրաքանչ է դառնում մարդ արարածիկաց առաջնաձերթ :

ա.

աե Մարգը

Ֆյխն

կ51 ֆր ժամանակներում բոլոր առարկանէ հղել, նրա

Հիմնական խորությամբ

Հանգեսէ գալիս խոսքի սուբյեկտ: Այս չրչանի լավագույն օրինակներնեն «Աչնան

ՅՐ"ավ

բոլորի, պաշտպանում էրա առաջանալու իրավու քը: Տավ դրանորելու չն արվում, ծն, առան ր սածմանափակման ճղնաժամբ իմառտավորման ւանոծացիոնալիստական է կեցությ Հաղթածարվում գով

ականությունը», Բոոշնը», րեզ գործողբնավորությունը՝«ես»-ը, ո է

"Հ

ն

"

է

թեա

անխախտմտայնությամբ:

պլաշտւլանել»ւ գոյությանբնականկեսածներբ յ իֆից դուր է Հանում մեռյալ, կեղծ արժեքները, ձը ր գոյությանընթացքն հակ հրբորդ չիջանի Գործ Արա

՝

դառեու

ու

ո

ուսումնասիրության կանության է տարբեր

Ֆր բացաշայտվել չությու է մարդուդասին ստեղծված

որ կապվում չափաբաժնով,

Հելո:

ձր պածանֆում ոէաբչալույսին Սոկրատեսը Տոաածր աար Խոսքի սուբյեկտըր աա չբֆանի աա, ակը«զառոքրին ժողովրդի Վերածնության առարկադարձնել մարդուն: Հոգերանության, էթիկայի, նրա նկարագրի ուսումնացիրության տեղ (ինծ է: բ աջաճայտումն Սարդու խեդիրը գործադրեցին: ջանրեր Յիչտ չէր Լինի ասել, Թե այս առումով մտածողներն «Փատիժր» արնի»,«Ծառերի», «ՍԱնիզբբ»,

ն

այն:

ըեկալումնե իմաստասերական

իս

«Ե

՛ «Ժարգկային Հոգու Մ. Կիերկեգորի, նիշի. Գ-Լրարսելի: ՀԷալեկաթկան» Ֆ: Ի. կանտի,Ա. Շուղննծաունրի, արժակում բացածայ տվեց էգրավում Բ Մաքնոսյանի Տ որլծագործության մաբգաբանական Էքդիստենցիլ: ե այլոց աչխատություններում: Մ. Բուբերի այնՀազթածարվեց ՐՆ Համաչլրարծային ճջ աժե գրականության ր վաղ, քա չ ռուսական փիլիսոփայության Թոմաս Սել քամ Գթուատի, լայնորենարծարծվում գաղափարները Հանդես դալը: թր Ֆոլքենրի Դոստոնսկու ատեղծադորձության Ն. Բերդյան, նան է. Շեստով, Այր Սոլթեոսյանը Հայգրականության մեջ ուներ իր Ն Բչեքբը: ընդգրկեցինԳերմանիան, ը խթ նախորդների դաղավարեերն Խ. որձը՝ ընդլայնելով Ֆրանճիա, Գ. Սր» դո-ի Հերուբ Հ Մարսել, նախա ժ. Դ. Սարտր, Ա. Կամյու, բնա 489 ՄՋ Հայդեգեր, Ը կապված է նրւս Ձասպրեր», Հերոսենր՝ քրավանության Գասետ/: ատար ւռ աբարարությո իզարամիտ մեծ

(Ի

են

ե

ուսու

էր ւ. վերապրումի չնորՀրվ Հոգեկան աշխարՀի ոի դառնում է ժաման ւռ ակի Ց Տչահքի դրականության աա: մե ամբազբելու արժանածավատ աղբյուր: բնավորությաններաչխարծը բացածայտելուուղիդ «8 որ կառուցվումէ որոշակի մենախոսությունը, ոիթժի, Ր " րամի

թնդլայնման Հետ,

Մաքոոայանի Համար ոչ

լ. ԳԻՑԲԸ»,

«ախր», եր .. ք անակիտարբեր պլաններիձամադրման/«Տաչքենդ», Հիման վիան. /«Տերբ»/ Հայացբի "շե րի «Տվնարանության ւմ 60-ր-., ան մեջարգեն մաթեոսյանը' «իրրե. առաջին Գրավանու ր «զա որ»,Բր Հճրոսներին, Հաք ողբ զիջեց որոն: Հեղինակային դիրբորռչումը ,

Է

ը:

շր արար, Սաթեոսյանական արյան,

է մարդու փոր մարդաբանությունը Փիլիսոփայական է. Ռուխավներ/ Գ. Ա. Պլանը, -Շելեր. Գկլեն, կոնցեպցիան ամբողֆական ստեղծել մում

Այն,

ր

տարբերություն

ռացիոնալիստական Բրո մարդու

Դրոշի,

ներառում ուսումնասիրության բնաղդեերը, զգացումները, ոյր «Սառերը»/, ասոցիացիաների /«Թավփանցիկուսումնասիրությունբ, բացարձակեն գարժնու

րամը լան, «Ա ա

յիր

վերարերյուլ

։

Հայ գրականության պատմություն,Հու. 2. Ե. 1993

«Տերը»

վիպակիգաղաւիարադեղա բն դիտականԲԴԳի

ե., 2006, էջ ընթերցումներ,

39:

էչ

«ոո

մե, գումը

|

|

ը :

ուղղության կյանջի

այդ

է

ոլորտ

1ՐԸ թ բ ի

աէ «ք ներկայացուցիչեերը ի բանականության կողմը`նվաղեցենլով ԳՐԲ է ո

բարոականույա,

մչակույթի, կենսագործունեության, Ի» ռռեջը ազոզան Հեմբ փնտրում են մարդակննսաբանական :: ամանն բ -. Բեր Հարարնրությունների: Հանգում է միջանժնային չրջանները, ղարգալման տեղֆադործության

ե., 2006, Գրիգորյան, ԱՐ Սրան: ընթերցու աթեոսյանական լա

էջ 153-162:

ծամակրանքիբնազդի»վբա: մարգն էլ երունպածում է որպես մսի, ու անփատարՀակ է, ծեւոնաբար առկա են մարդումեֆ,փենչե բնականը այն «մի կողմ է դրվում» երբ անտեսվում, մանչէ հեթարկվում: երթը մեջ: ժամանակի ներա ապածովում աչխատանք է, իրական մարղ դարենիի այս իբնկալումներն իրենց արտածայտությունը աչխատանքը /«ժութաքանչյուի պիտի դարերի են մեծանում Է 370, /ես, աւա աղետայիորնն գտնեին գրականության մեջ, ռիի ուսումնասիրությանՀիմնականառարկան Հազարտարվադոյացություն...3 ժեում է երթը է մարդը, նրա աչխարծայացբի, դժվարանում կորցրինք-.-»՛, տինհզերթումնրա գրավածտեղը: «Մենք այղ գծղջֆկությունը կորուստների ՀրանտՄանոյանի գեղարվնատական աչխարձր թեն խատորենմուննում ժամանակիմեջ: 4 2ԶԱրդգդարի մարդարանական փիլիսոփայության մնութինրումներին,| է անկումը, մարդը ներքին Ամեն անգամ, նրբ թվացել է, Թե անխուսավելի հտ չ ԻԸ մեֆ եղած ներբին նեա արդյունքում տարանջատվումէ նրանից: է աւավինել այսուձանդներ4 քայվել վերջնական անդունդից: Շելերյան բնազդով Քանի որ Առռված հրկնքում Համբնդճանութէթիկայի կոնըեպցիան իի տեղը զիջում է ազգային, սփվփական մարդուն` մարդ-աստծուն», «ամենատակվերի կործանումներիառջե կանգնած ժողովրդիդաբերով ՀԹիկայիիրավունքներիպաշտպանությանը, ձնեավորված | չէ. Աստվածմարդումեչ է: Աչիոարչավեր էր է անչատիդգերե սխաաոասխանատվությունը ուի կարքոռիվում «իր ժիֆիայդ Առտվածը, եզրով անցել, չրֆանդել: ՀամինդԳանուր մարդը կարողացել սրբության, բեսրության, է, նրան տաիել արդուչաղերմ, գոյինթացում: Հէ)ի Քրիստոսը 4Ճ՛: մաթնեոսյանը բեկալում ն մեկնաբանում 1 մարդու միջոլ»վ: Տինզերջն ներելուճանապարծով»«Զրույցներ, սիրելու, Համբերքլու, մարդն է, որի ներբիե ձայ դրականության, տչակույթի մասին, Հիչելով Վիլյամ Սարոյանին, աիխիժեքը Խոսելով մեջ բացարձակ մարդու Հերնապես ն կամ Մ. Շելերիխոսքով մուղած՝ ինչն էլ Մարտիրոս առտու է | Փաիբոկարգը». ՀովչաննենսԹումանյանին,Թռրոմանյանին՝ Սարյանին, է առանցթըսնին քե նրանց «ասձլիքը միննույն մերանովէ մակարդված,ասելիքի մարգն է՝ որեչում է մարդու էությունը: Սկզբիցննխ, անդամ գրականնախափորձերում որպես բացարձակարժեք, դգերմեծություն, պատասխանատվությունը նրա ակնչայտէր Մաթնոսյանիսերը էանքը, մարդու, ծազվի,բնականկենսաժեերի Քոյց այս Յ6Տ/: բութ Լրֆության Խնատմամբ: ճակատագրի, խելքի Խղճի,ազեվությանՀամարֆ/Ես, Հանդեպ քամածրանքը` Համարի, զբոզի էր երնույթժ Մարդումեջ բացաձայտվում է Տիեզերքիամբողջ գորությունը: Հանդամանքի ոչ այնքան աշթարգայացքային Հեւու ամեն նաչատակը Հայոց մշակույթի է Այսուծանդնրժ գրողի Համոզմամի Մաթեռայանր այն մուքիպ,Մն ինչի կենտիոնում որքան Ավելին` կենսաձե: /ես, 368: Բիտովը մաբդե է: Տինգերթի մարդասիրկությունիՖ ձուքում մարդնուհի Էր ռեզի, բայց նա Համրեդչանութ Հենց Հանրն է մարդու Հանգեպ, չե մարող «սպառել ամբողջը, նա կարեոր, մեջ մարդկայինանանց որակը: «Հրանտի միամիտ փհբենով է էր Մաթեւոսյանի Բայց ոչ միակ օգակն Տկատել Համբնդձչանուր չղթայում: Հետնապեսզրողի Համար կարնորվումէ կյանջն խվացողմաջրությունը չէր խանգարումբմաստուն լինել նրան, որովչետն, իր Համբնդչանուր Հոսբի մեջ: Այդ Համածավալ լոյինթացում Մաթնոսյանր իմաստությանակունքն ուվելի չառ մեծ օերն է, քան ամենն տանում է բացարձակ արժեքների ե դրանց Շակադրվող Ճարաբերական Գրողը ծավալում է մարդ-արարածիմասին տեսությունը այդ արժեքներիՃակասությունը: մարգը, որ դարնբի աչխատանք է, ծնթակաէ ընդգրկելով օնփական Համապարփակինկալումների չրջազծում: Առաջին ժամանակի պարտադրանքով նան սեփականժեքով այնպիսիգործնական, կարոզ է թվաղ,թն Մաթնույանըդնում է արդենՀայտնիարաճեռով, .Հայաջքից Բայցքանի որ գոյակցության մեենրի,որ նրան ձեռացկում են իի իսկ «եոոռակածարմար չասված կամ չկաբեոբված: քւսնի ոի դժվուր է ասել այլ բան` ամծե պլատկինրից, դարերովձնավորված, Հղկված,ժամանակի մեջ քննություն բռնած պատմության, ժամանակիաոջե «քոց նյարդքրով»կանգնածգրողն մարդկայիննկարագրիցտվյալդեպքումբացարժակ է բազառավես անկիկնելի անվփական, արժեքից: Աստիճանաբարինչ տնսեում, զդում վերբակերտում խոբացող այս անվրոլետը ձարկ է Հաղթածարեձլժողովրդի դարավոր | բնազդիժիջողով,Հիոնաբար ասվածխոսքը դառնում Հմտուխյան գրողական նրաբարոյական կենսափորձի, բնկաղումների, է եզակի,երբնիցեչասված,չկարբնորված գրողե | ն կամ անկրկնելիզուտ երնույթների Էթիկայի չեռրՀիվ: Այստեղ նա ամբողչուխյամբվատաձումէ ժողովրդին:Քոլոր նրան, ովթեր ժողովրդից բեկալմանկերպիառումով: Իբ ներկայացրածաչխարծի«մանբամասները գրում է 4. խլեցին երա չինելությոն նախաժեւնությունը, է իր կենսափորմով»՛,չարաչար սխողվեցին: Ձի խորապեսգիտե, ե դա պայմանավորված ն. Լ. Հախվերդյանը. «Առաջնայինը կարելի«անփական է առանձնացրել բարոյականությունից զուրկ Համարելժոզովրգիննկանգնլ Ազնոիսյանը:Այս որակն առած սնփական նբա գլխին, որպես թե մարգարինի 52: ջո տպավորությունը առաքելությամբ» (Ապիտակ, ելբքե կյանքն է, սեփականկքնսազորձը, կյանքից ժողովուրդըզուրկ է բարոյականությունիը, ապա ինչպե՞սէ դարեր չախունակ վերֆապեսսեփականարտածայտչությունը»-: միայնակդիմակայել է հյութի ե ոգու աչխարծները, որ զարգացման ընթացքում, ոչ Աե Հակադրումէ տարբեր` Մաթոռոսյանը անշատ, կլին, ԱԵ իր Հոգուց դուր է Հանում կեղժ ՇԶԷաաաաաաաաաաաաա---Հասարակություն Ե., 2006, էջ 171: արժեջներբ գուրբուբելով իրական, բացարժակորակներն կվենսաձեների: 1 Մաթեույանական ընթերցումներ, 2 Ջ. Շոգերանությանմի Այս առումով կարծլի է առել, որ մարդր, Տինզերքն«անվերջ» էն, անման: Հերոսիսոցիալական ՀրանտՄաթեոայսնի Ավետիսյան, 16.05.1915: «Աչխարծումոչինչ չի վերացել,Հավերժոլձնդալիս է, միլիշնավո-ըտարիներ... թ երթ», ջոնի Հարցեր,«Գբական ասած 3 Լ. Հախվերզյան, 38/: Ցայմանականորնն ինչոլես որ մեզ ներկայանումէ, Զրույցներ, | ՀրանոռՄաթնոսյանիարձակը՝ փորձվածը,

վերջնական բնութ Բնական է, որ

"

ու

ւ

լ

ու

ու

՝

փորձառությունը...

ու

.

'

ու

ու

|

`

9է՞ փորձություններին:

ու

նպատակածարմարն 1968, «Գարուն»,

Հ. 6:

այլ

միացնում: Ֆիներբը միասնականջանքի արտածայռություն է, հիտեզ մեռած կամ անկենդանլինել, ամենըձգտում են ՀՇոդնորվելու, տիեզերքնանկենդան է ն միտում կենդանություն»: Գրոզբ

ոչինչ չի ուզում

արթնանալու, «Ողջարտարնրվողխոսքից, խորՀրդավոր է Հեռու է վիթաքնրաղ/

անմեկնարանելի չեմ ուղում մոածել,ոբ իսկապեսՀողէ, փակաեց ժեռյող Հողին վերնից կալում Տ կնեդանացնում:եյ որ անկենդանի չ կենդանահալ,Հոգեորվելհ ողնորվել» /Զրույջներ, 337: եման սվարուդայումմ խոսբչի կարոզլինել այս տարբերոլորտների յոթի ք ոգու՛ Հանադբության մասին,խոսքը նյութի դիմադրության ճանապարով դեցության նոր ձների անցումին է վերարբծրում: Եվ որ կարնոր է այդ ղդաչտեիի չաթժվում են միասնականուղղությամբ: Տինդնիքիայս չրնդճատվող ն մարդուն: Քանի Օպոոթկումը» Համրնդձանուր Հոսքի մեջ է առնում որ Հրեն» աժենեին ել բնության «փառապսակը»չէ ն ոչ էլ դրանից դուրչ դանվողբանականէակ,բնականծ, որ նա «կատարվում ն ոչ Թե կատարում», թոն «ի զորու է, ինչորեսգտնում են կրոնականուղղություններիցոմանք,ինչոր չամիովազդել» /Ճրույցներ,32): Մաթեույանական այս նզրածանդումը«մարդը կատարվում է ն ոչ թե կատարում»,միանգամայննոր Հարթություն է տեղափոխումՀարցադրումեքիր: ամենակարողչէ, նա ի զորու չէ ըստ ցանկության տնօրինել ամեն ինչ` նրաթողած ազդեցությունն այդ ՃՀամինդ Հոսբի վրա, ելե իշաիկենդա Հանուր կայչնչին է: Դ. վերաբերումէ Շասաբակական կյանքի բոլոր բնագավառներին, դա կլինի քաղաքականություն, գիտություն, Քն դեղաիվեստ, դրանք չեչին փորձերեե այն ամենի Համեմաոությամբ,ինչը կյանք ենը անվանում: Եթե րողն իր աչխարճայացքիսաճմաննեձրը Հատակէր դարձնում մայբամուտին, ասպա ղա չի նշանակու, թե Լականփոփոխությունեեր կվյանբի ծն կատարվել մարդու Հանզեպնրա ունեցածվերարբծրմունթի մեֆ Խերբին, որակական առումով: Զարմանալի9, րայց փաստ, որ Մաթնույանը դբականություն էր մեռնում խիոտորոչակի,արդեն անխախտ սկզբունքներով ճարինհրի ընթացքում երեույթներե բեկալելու ուղղության մեֆ փոփոխություն չէր կատարվելու,դուցք ն գրողը դառնալու էր առավելչրֆածայաց սրատես, երա բնթացն ընդգրկելու էր կյանքն ամբողջության մեչ, բայց սկզբից նեք նիան «Հայտնի» էր անցենլիբ ճանապարծի ուղգույունբ, մարդու բնույթը ն յլն: եթե Համատինզերական չրջապտույտում մարդու` վրա ունեցած ազդեցությունը չնչին է, ապա ակնձայտ է, որ նա` որպե Հասնզոբ» բաղաղրատարը կամփնբնաբավության ժզտող իրականում «ձերբազատվում»է սուրյեկտի ռացիոնալիղացումիցինչն էլ բացառում է մարդու բարոյականբնութագիրըբացառապեսպայմանավորել բանականությամբ,մտջով,ինչը բնորոչ է կանտյանփիլիսոփայությանը: Այս առումով մաթնուլանականպատկերացումները բավականաչափ մոտ ծե հվրոական գոյաբանական փիլիսոփայությանը,մասնավորապես Մ. Շելերի2874-1928ընկալումներին: Վերջինիս Համոլմամի Են մարդու Բարդական բնութագիրը բացառապես կախված լինի ժտքից, ապա նման առուիյնկտրկչագարի «չ միայն ուժեղ լինել, այլն կդադարի լինել որպես «էս միստիցիզմից:

չ,

ու

գործողԼույլթյուն: ռլարգապեսչի կարող վերապրել իի կյանքի, Ճետնետպես ե չի կարող հրականաքնել եյք դեպի կեղություն: Անշչատականության է մեջ, այն տրված միայն նրա արարքների ըստ Շելերի, գոյությունը, իրական Ա չէ ավարտուն կառույցներում, այլ մչտասլես«Խախաղծում»է պետք է էլնի ոչ Թն ճանաչող քեն: Այս պատճառովէլ վիլիւոայությունը ետ

րկայացված

կյանքն ապրող Մոաթեոսյանական սուրինկթիը: յնկաց, այչ ամբողջական

կյանքն ամբողխական կնետբոնումկանգեած մարդր արՀընկալման թ» սուիչեկոն է Թե կյանքը ճանաչողսուբյեկտր: Դանաչումըձեռք է մեջ ներթափանցելուարդյունքում: կյանքն ապրելու, բովում դրականության կայացմանընթացքը ինչ կերպ

էո

Հատկանիլն

ու

ֆ

|

Մարդն

ու

ես

ա

ն

ռղ

ոչ

դրա

ԲՐ

Հիչքեք, Թե Մաթնոսյանը Գրականությունըճանաչումիընթացքէ նոչ թե ճանաչվածի է պատկերացնում: Գրողի Համար նրբեք էլ գրականությունն իմացածի, Հայոնիի սռրամաբանությա չէ, այլ անձայտի, չիմացածի, անընքոնելիի, ոբ ավարտունտեսք չունի, այն չմեկնաբանվովիդգրանորում, իլ «Տաղձոնվածխիզախ ընթացք է, ինչը նկատելէ Զարենցն Հայտնաբերման մեֆ: սաեղ ծագործության Հորդին» գործընթացում,իՇարկն,իմացությունը կարնոր է, Սաղձադործական դրողն ասում էր. «Հառսու լխավորըչէ: Հակադաբելով նանում այղ կոչի չի կանգնածիմ կարծիքովԽորապես նթե են ն Թե գրողները գեղարվեստորեն իրագործում արան "եա ն ել արտածվում ժեր ի միտքը 826 ձեր այդ կոչը չի » ման այղ իրագործողներին«գիտականիմացությամբ» զինելու նն այն գործերը,որոնք » /ես, 180: պու Եվ

խում: հանում չե մեջ, Հնապ ին

չոեսարանին`

անավան Աեքեր ա

ացումը, դամ այնինչ այսինչ լատին կաժ-«իսկապես ունի տազկութ 22ռածվածի /եո, րվել պես» մնֆ դիտվածէ մարդկային ,-

4297:

էս Համալխարձայինմչակույթի պատմության Այն կարելի է ոչ այեքան իմացությանառափացման բնույթը: կարգով ներկայացնել որպես Հիրթազայում «իմաջությունկոթությունից»` անակ դարալրֆանում, «իմացություն-փրկություն»՝ միջնադարում,ապա նոր ժամանակներում` «իմացություն-տիրապետ ՎԵրչին պարագան գրողի «Համար մարդկության պատմության մեֆ է, ծբբ մեծ ազգերի ծրնույթներից է: Առավելվտանգավոր ամենասիգաշատելի մեջ է ծնվում ուրիչներին սեփականկամբը, իդման պարտադրելուձգտումը,

բարեներաատ

«եեմառիկ

ծլ սովորեցնելու» անձագուրդ ծարավը: ուրիչներին ար հրեույթների Հաաա ենքասելյոր Հրանտ Սաթեոսյանը լա ենթագիտակցակա " արարում է: Ա աարՀ ր էր նա, միայն մտքի ուժով անծնար էր անծատականություն, Հ ել տել: սյուժեները քրողին չէին բավաբաբումայն Վամանավավի ք «թաջնվաֆ մեչ չէին արթնացնում էության ճատ, Ն քոքը չո ք ր «Նրբանջ մասը միայն: մբ էր լեզվի բոմրավարաթում Հ Համարյա Համոզված է մեջ Ն Հայերենը, որբ, թմի էմ Հոր ո նված դաղտեւարաններո է իմ քնքադիտակցության ոչ անՀրաժեշտ... Ինքս գլխիս զոռ տալով "ի ՀԱ է եւե Տ. էկոչված կաբող է բացել չեմ կարող: Այգ գաղտնարանները անան երցափանջել ը Մեծ Մեծ է լեզվական բացել կարող միա7 կարիքը: Միայն խոչընդոտը, ՞

«ոս

ող

ոզ

"

ազո

ն

նա

մեֆ

ու

՛

նա

55|

շես. 219: ծիչողության փառանգվածսպածնառարանեերը» մարգրի վերչ» ռռումով ակեձայտէ Հավերժական «որդը:«Բաց երեույթները՝ աղարկայական է, առարկաների թե կննեդանի միչիոնավո՞ր արաբածեերի անմաձ գալիս վերացել,ճավերժորեն է: ոչինչ չի Հ«ենթազիտակցությունն» Աչխարչում արթնացել Հնարավոր է միայն դրա մեջ ներթափանցելուգրողի ենթագիտակցության /Զրույցներ,35: Գապիղկյանջը կրկնում լավ կամ վատ: «Նույն տարիներ» Համարձակությամբ,հրեույթննրը Համզգալու դրողակոն բնազդի չնորչիվ: տիվումէ, հույն վադբի մնում է, Հավերժորենկրկնվում»: եթե մարդը առար Հակառակդեպքում միայն ւմոքով ստեղծվածիցչատ բան է դուիս մնում: երկա է այուռեղ, ՇՀետկաիաիաչխարձի պատկերի, նիա մասին Հավերժոբհն «Թվում է` ամեն ինչ իմաստավորված է մտքով, բայց իրականությունը որոշակի ստանգարտ, ներկա է ն պատկնրացումների անխուսափելիորեն առում մեզնից դուրս է մնում...Ֆ, էր դրբողը մեկ այլ առիթով` Բնականաբար ոթ աչխարծին չուսչիս են Հավաստիություն: Բացարմակ ճշմարսոությունը առանժին այն չի բեկալվում մոռքիե ծնթագիտակցության դործակլությամբ րբնդլայեվում են գրողի է անչատի բնութագրում Բ րաչմա, որպես Թագորը են է Դա չի կաբողգիտությանը Այն գեղարվեստականչաջլխաղի ծի սազմանենրը, ճանաչվում հրեույթները լուսավորվում երատկանել: բանականությամբ: ռամ ձբ ներսից:եվ այն առումով, ոբ մաթեոսյանն մեֆ չրակատաի սուղումիճանասլաիծով: անխուսափելի ինչանչատիկողմից անսածմանության է, որ Հառու ձչմարտությունի հի զանի մասին որաոմող սպլատրանք գրականությունից դուրսէր Հանում «մասին»-ը, իսկ մարդկային բանականությանը մնում են էի հյութն ամբողջության մծջ` ներսից ե գրսից կննդանագիելու անվանում մոա: անձճրաժեչտությունը: պատրանքըՀամարումէ մարդկայինգոյության ւսնծրաժեչտ Մաթնտսյանը 4նտ է, Այս ամենին ավելանում է մեկ այլ գլխավոր պաՀանչ: Անչնար է բնազղը տրվելու «կյանքի հ գրողի «ոտեղծագործական կաղադրիչ,այն գեղարվեստորենՀազթածարելնյութր, են աչքով տեսածինկարագրությունը է պատրանբին, կեցցե այն խարնությունը, որ իրականությունէ դառնում, 1Րիմ ինի, խաբնության, եթե պատումի մեչ չենրգրավվի «ամբողջ կյանքն իի բոլոր որիչնորՀիվ չարունակվում կյանքը ն ճլնաց է կյանքի կարնոր երկրորդական բաղադրիչներով»:Մանոյանի նպատակըորքան կործանումը,Հավերժական այլ բան ես չեմ ընդունում: Ի՞նչ օգուտ Հանգիստ, Հեաբավորէ` կյանքն ամբողջության մեֆ վերցնելու պայմանին պուգածեռ վիթխարի է չխտման ընդունումիդ: հակայդ խաբեությանօգուտը դրա միջ ներքափանցքլուպածանջի առաջադրումն վ: Եթե չկա ծրնույթի խաղաղ ժողովուրդ, որ վատաձէ ապազա բարեկեցությանը:Մարդկությունը ունեն մեջ ներթափանցելու ներքին ելումբ,ստորա չեոբՀիվ չոֆո ցել դբողին որեէ կերա ձե «լեիոչ կործանումը պիտի ուժ զոաբեության նս 126: գրողի, հը թմացած «էբզիստենցիալիզմը, 7ես. Մաթնոսյանը ոչ բուղդիցմը, ոչ էլ բիոթիժիան.իժ Հաջի Հաշվով Վերջին ապոկալիպախսը» այն իմաստով, դեմ ինձ Հարկավոր է այն իկմր, որ թաբեված է այդ նյութի մեչ Մուրադի Համարումչ պայորանք մարգկությանՀամաիճչժարուությունը ե ռիրբ պիտի նյութի յուրացման ՀեւտՖ /ես, 1782: Սա կյանքից : բացաձայտելն բացածայտվի ամբողջությամբ ռի այդ ժարդուՀամարի ճշմարտությունը են դեպի փիլիսոփայությունգնալու պածանջէր ն ոչ Թե փիլիսոֆայությունից, . անչնարինմի րան է, դա Հայտնաբերմանընթացք է. սերունդենըըկարող է դիրքերից դեպիկյանք փմագությունից, դգեաչուպածահջ: Եթեկյանքը, նբեույթը եթե պաորանքնօգնում մագուն, ոչ զասնել: հայց գիման մոտենալ մթայն, 4ժոցվումչ ամբողվությանմեֆ, ապա դրա մեջ դրողի կամքից անկախկարող ժողովուրդներինապրել, ապա դրա բերած օգուտն իրապես վիխխարիծ: նո կարեոռրումէ պատրանքի չ բազաձայովել դեիբ մարդկության «իմանենտբ»: է, որ Մաբբքոր Հետաքրքիր կյանքնամիռղիությամբ Լ սոսնելուիրական է մեկ բնդչգիկելու մենք: մարդուն պածանջի կողքինառկա պատմության օգնում աԳաւորանքներն են այլ կարեոր Ֆալխապայման, որ ճշմարիտգրականության«Հիմնաքարն» է. կյանթի արատավորություեր:երե նրան Հաջողվի Հասկանալ,Տ ինչին Ֆա է արթնանալայդ կիսանիե) «Օբչեկտիվաչխարծը մեր .ուիյեկտիվ է: Ինչպիսին մենք հեք, փորձում Ընկայուժե ծառայում այդ. պատրանքները, էլե ե նա կարող է դառեել այնպիսին էլ աչխարծնէՖ չես, 1257: «Ռրովծետն իրեն, ճանաչելիր հբականուժերը վերսոիոթել ինչքան օբյեկտիվ, աչխարձն վիճակից, այնքան էլ սուբյեկտիվենրկայությունէ: ՈՌբովծետն այլեւս Առւոծձդ անձիաժեչտուլյուն Հայազբիենրքոայլ հրականությունն այնպես, որ սլատրանթների քրկիր է առաֆանում, սատանայիՀայացքի մի այլ բան» /Ջրույցներ,Յ1/: չլգացվի»: Հետնապեսպատրանջներնի Հայտ ծն գալիս այն դեպքում, երբ ներքո` անծրաժեչտություն Որ այխաիչը մեի սուբ յեկտիվ ինկալման արտածայտությունն է, իր մարդունչբավարարող իրականությունը «վերափոխելու» դասական դրանորումն է գտել Ա. Էյնչտեյնքն Ռ. Թագորբ՝ ճշմարտության է առաֆանում: բնույքի մասին զրույցում: ԹաղորըՀամոզվածք, որ աչխարթծի մասին գիտական իրականությունըվերափոխելու,դրա Թերին լրացնելու, էրեույթներն ուբ«րինակ Կլատկերացումներիգիտնականիպատկերացումներնեն: «Այղ պատճառովէլ ավելի կատարյալ դարձնքլու, Հետնաբար է սլասոթածբքի «ԻԺ ն չի եկել` Դրա ախարծը մեզանիցառանձինդոյություն չունի: Մեր աշխաթծըծարարնիական դուր ինձ դթսնորում է արտաքինը գրականությունը: չոսում է. նիտ փրականությունը եմ է կախվածէ մեջանից: Մաթեոսյահը,ունի բանականի Գոյություն գրականությամբ,ՀամարՀլ այնփորԳել սրբագրել Հքղճցիկիին4-որ մի ստանդարտ, որը այս ալխարծինտալիսէ Հավատաիություծ: գրականությամ:ուժեղ լինել» /եռ, 478: Դա Հավերժական բնորոչ Մարդուօտանդարտն է, որբիզղայությունները Համբեկնում Ռ. Թադորիխոսքում ակնձարտ է Արձելթիփիչիսովայությանը են ե. սուբյեկտի մերի Հեւ: փոխներթափանցգուժ դրանց Մաթեոսանի ոլորտում նա, բայց ավելի ընկալումների միասնությունը, օբյեկտի ոբակը՝

ես`

-

ԲԷ

ու

ու

է

«լինել»՝ չնործիվ

'

ու

1 Յասոն

8.,

ՇՕՇքճուծԷՅյՎԱԵԿ:1քյօ8.՛Լ 4, Ի1., 1967,

«շք. 130 -133.

1 Ցու.

Ե փիլիսոփայություն, Հողեվերլուծական Հովշաննիայան,

.,

20018145:

Փատակորեն բաժանում է օբյեկտն սուրյնկտի, «Ես-ը ն ոչ Արեմուտքը «եսջ-ր, բարին ն չարը: Հետն աբաբ՝ «ավելի տրամաքահականէ է Արեմուտքբ չ ավ գիտական»: ավքլի բմեռնելուծամարկարեոր էՀ. Սմիտի մյս Հատկանիչն դիտարկումըկալված ինչպիսինոր այն կա ն իրականության, իրականության, փնչպիսիեռի այն պիտի լինի փոխձարաբերությանՀետ: Արեմուտքումայն, ինչ պիտի անը մարդր. միածյուսվում է մարդու ճասարակական դիիֆի Հետ: ձետնասեսՀոդու ն մառնրիայի, Հոգու ն ղղացմունիքի,բարու ն չարի, աստծո ճ մարդու միջն եղած տաիբերությունն Արբնելքում չի ընդունում ճիկվության այնպիսի կատեգորիկ ենր, ինչպիսին որ այն առկա է Աբնմուտբում: մաթեոսլանականայխարձի «ղջ հմացախանությունը տնզակայվում է աչխարծՀբնեկալման արենլյան փիլիսոփայությանծիրիմեֆ: Սաթնույանինտեականորենանչանդատացնումէ մարդու ֆենոմեեր, նրան «ներսից» ատնսնելու,ճանաչելու խեղլիրը, իսկ դրա ճազածայտումի տինեցերական տրամաբանության,դոյինքացի բնույթի բացածայտում է: Համեմատելովհյութը ն ոգին, մարդու մեջ արարածին ն Աստծուն, ի վերջո առաֆնությունըվերապածումէ արարածին` որսլեսսուրատանցջցիոնալ երեույթ, մարդն ավելի արարած է, աւա նոր միայն արարող` ոդու կրող: Սալթնոսյանր Համողվածէ, ռր Աստծուն մարդե ինբն 1 ստեղծել ե ոչ Գակատակը: Հեռնաբոաբ Կոթերւյանական ընկալումների ծիրբուժոգին ավելի բույլ է. պատմության էնջ «հալ ուժը պատկանումէ արարածին,ինքնապաչապանության բնազդին, ու

ծի

է պեղիդոջասով նպաստում մանը,դբա կայացմանը: Ափելին՝ ոչիիՐ որսլես

էեն միաժամանակ դրան` էր մարմնից հ

ոչ

«Ոչ կարողանում է զգում է ոսրբթված:

է մոսծելու

իր

ե., 2001. 126: փիլիսոփայություն,

ազատվել

բեդունակությունից/Հոգեվնրլուծա

են վերազական կեցության որոչակի Ժենրը չրիանգողները,որ պաշվում կրողներ անզորության այլ թուլության, Թե ուժի, ոչ Թ իկունքում, փդեանհրի են: նրանք երբեք չէին աբատրածի իրննց ֆեոգներին,իրնեց Հարազատներին: Մինչդեռգրականությունըմոթնոսյանիծամարմիալնկյանքը ենրկայացնելու մեջ հղած կեղձիբը կեզության4ն է: Գրականության միջոցչէ, այն սլարզապլես մեծ դեպի հերկա Ա նչայտությունիը գործել: կարող Փ ավերածություններ ու արստրաձված չեն կարող մեջ արաիվողմարզիկ գրականության բերվող, են կենսափորձը, քանիոր նրանքիրենցմեջ ամբարում Հազարամյա կեզֆլինել, Համար տունդարձի Հետնորդների լքած տունը իիննց Այդ մարդիկ էթիկան:

հսկ ոչ աբածետներեն Հիչեցեում: անխոսբ՝

մի տեղ

ոչ արաձետեերը չտանող

մեկինպետք չեն: Մշտապեսկայացմանընթացքի մեջ գտնվող մարգը ձգտում է կեցության փոխակերովում է սռեզծագործական բարձի արժեքներին, բնազդայինը ավարտունաղդգեր է: «Մեկբեղմիչտ «նական Այս ընթացքը ակտիվության: ամեն օիՖ Սպիտակ. 776: է ուզում չկան ազգի Խորսան աալ զորանալ ւումնում է կենդանուց ոի մարդուն փեբառիոխումը, սոջս Հողլերանական դեզի իղճան, ոդին, տնական,չընդմիչվոզ ճանապարծէ, որտեղ մարդկային ու

-

վաբող դոյընթացում, թյունեն ստնդծում որ անչաւմաչագիու կբբերի։ մղումները,

քե զապվել՝ Հանուն բարձր արժեքի,այդ վերափոխումնուղղված ե տենչի, սանդծագործող հրհույլթ, կարող է իրականացնելարարմանգործառույթ միայն այն դեպքում, նիի այն «ԱՀամադործակցին ձգտումիբացառմանը:Այստեղիցէլ այն եցրածանգումնէ արվուժ, որ չարը բնազդի Հետ: տանում բատ էության նույնոլիսի Հեաբավորէ Հաղթաձարելոչ Թե ուժով, այսինքն` Առօրեականի, արտաթին, նանանսովորիմեֆ գրողը մի կողմ է է կեցության արժեքը: ավելի մեջ բարձը տնաւսնելի չհրտերը ակնշայտ դարձնելու ներթին մարդուն` ոբի ամփուվիված այլ իդնայով, Հերոսների չարով, որ դրունք է Քանի չարը: է կամ ինչն բարին թ ն ինչն արարքներն Է ժեակերպել, փտածուժներըՀիմնավոբելով ներքին դիդապատճառներով, Դժվար հե, անխուսափելի Ամեն 2. պտտվում է ոիոնք անբամանելինն մարդչ-արարաձիգ: երկուսն էլ գնածատողական բնույթիՀասկացություններ մարդկային Հի Մաթեոսյանին ն յո կոլմբ Բալ երնեույթի է ձությանմեջեղածկենդանական դիանցում չուրը սուբյեկտիվիզմբ: նոն բնազդների (ամարտածվումդրանցից: ղիանց կեճղացներ որ մոտեջումբ որ ոգրե, իզգնալը, վնինիկրայիեր բազածայտվում գրավումայն աարգ ոլատճառով, յն կենչական մղումենրի, պիագմատիկդգործողությունների ընկալմանսաշմանները: գրողն այս ամենին նայում է լալն,փիլիսոփայական չեործիի Դա է վկայում են այնմասին,որ ոդին ածանցվումէ կենսականբեազդգից: Հայացքով: Հատակ սածմաններ այս Հարցում գոյություն չունեն: պատճառը,որ մի երնույթը կարողլԷ մեկի Համարլինել բարի, մյուսի Համար` Ափղին նքե քաղաքակրթությանձարվածների տակ թուլանում է քննեն ն կարող են իրնեց տեղերը փոխել այլե: փնքնսղաչտպանական, ինքնակալացման բնազդը, ապա չար: Այս Հասկացությունները 29ակնձայտորեն անՇրաժեչտ չարն այն է, ոթ Մաթնոսյանիկերտած այշխարչիկառուցվածքում թուլանում է ն ողին: է ամենատարբե է: «Չայտնվում անՀրաժեչտարաթ` Այն բաղադրատարր է, մարդու բացառիկչնորեն բայց դրա զարգացմամբ Բանականությունը «Բարի»ե «ջարՖ Հասկացությունների մարդկային բնաղդները ՇՀետաճ են ապրում, բանականությունը չի կարող ֆՓանակներով խորությամբ: են մեկը ընկալվում մեկնաբանվում, փոխարինելբնազդներին,ափեյին`այն բարդացրել է ապրելը, քանի ոբ մարդր բնույթ ուֆեն: Դրանք Հարաբերական յուրատեսակ միչե Խլաձ փոխծաբարբերությունը բակ էակն է, որ ճանաչում Է երեույթները, օբյեկաները,բայց մյուսն միվոցով: Դրանց բիչ է. նա որ դու «Եռ գայլը, սանցծեցի Հ: ատեղծեցի թեղ... է, ոբ դա ճանաչում 4, այսինքն ծասկանում քյ որ ինբքբքանական Հասկանում Հակադրամիասնություն հերք չար անվանել, կարող մենը է ն Հույսն էլ զրա վրա Լ դնում: ենքբարկվելուվ է, հնչ ոի այն, Ատացվում բնության «օրենքներին, վինեսլեղեցիկ»: նա Համար:ՄԵնջ այն որպես երնեույթ, է աշխարչծի ֆլաբողանալովփոխելդրանք` է բնությանը: Հավադբվում Կառգված չլինելով «անՀչրաժեչտություհ» ունի անկարողենք բացառել:Ավելին`կարող ենջ ասել, որ «ն գոյություն: | Բանն 1, ռի այն Եեզքօյօտ Բռ |է քօյլ08 ՔՕՇՐՕԻՅ

ՇՍՏՔՑԿԵՒԱԾՇԻՏ,

իրականությանմեջ սրպես դրա էության առանձինորակ: 1., 1983. ԸՐք.է6. ու

ան Հանֆատանքը,

'

ու

սա

1ՓողօօօՓՇած էոշոծւոոծ 2 Ղգի( եծ, ԸՂք. 16-17.

ընդունելը ն մարդու Հանդեպ է, այսինքն աչխախծի անկատաբությունն չարի դեմ ձարկ չ Հանդես Հանդութժողականությունբերելթ: ԻՀարկն, հ ոչ Հերթին դործագրմամբ ճրդծրի Հոգնորարժեքների, առաֆին պայքարել մենք այն Ջգտելովոչնչացնել ուժի կիրառմանճանապարչով: թե ֆիզիկական Բոն վեշանալու, վսեմանալու ե րան դրանով Խնք Հաղբաձարելու, ժեզ` գրկում Է ինքն հեեն կյանքը դեպքում վերածվում Հակառակ Հնարավորությունից: չրֆանի.շրտեզից Դուբս դայլն անչնարին մի բան ծ: կրկեող կախարգական ե վարի միջե մղվոց տնական պայքարնէ բարու

հյանքի բացարձակառսզեաս անտարբերէ դրականե կամբացասականարժեքների ձանդեպ: Այ. անտարբերություն մլ չարբբդառնումէ վյանջքի ծետեատեքով մի իագադիիչը՝ հության ն կարող Հանկարծակիի Հայտ

ազրեսիվ էենրգիան մեծ չափով ժառանգականությամբ, որ րստ երնույթին փոխանցվել է նախնյաց խմբային պածանիմունքննիից, Հակասուսկդհաղքում ինչպես կարելիէ բացատրել միննույն ցեղին պատկանողմարդկանց դրանորած չարության միօրինակձենրի առկայությունը: «Թուրքն Իր փվի։ իբ ուզելու ՀԵՆ ինջը հտեից Քչի...» ունի,ամանում եւ չէ՞. մորով-մանկով չբվաղատի, է

գալ,

այդ

պայմանավորված է

Քոց Մաթեոսյանըչարությունըչի արող 7. առանվին ժողովրդի. բեչը արդկաառավել նա

ց.

վերագրել

առանձին

է չարը, ընդունելուպածանջէ դնում: եթե անչաղթաձարհլի

սովորաբար արվում

անՀրաժեչտություն:

Ձարը մերժելու բացաիմակ 4եր ճամբերությունն է, բայց ոչ :զայքարը չարի գեմ: Ձարին չարությամբ պատասխանելըմիայն ծավալում է դրա ռամանները, քանի շբ այն ավելի շուտ բնազդային մղումների դրսնորում է, որն ինքնին կարող է միայնօճիր իրականացնելկամ ծավալել: արի գեժ պայքարիՀաջողությունը Հնարավորէ միայն այն պատճառով, կարծում է 1 իրական չարին Հնարավոր Այս ծիլերը, ոբ այն մչտւսպես ծակաղբում ձարբբ` է. «եվբուղանՀիվանդ է այս հլիաճանդումիը Հետո փիլիսովան եզիակացնում ՎերջինՇաչվով ամենիցյավը«չա չլինելե է»: | իմացությամբ»: նա գործում է Հանուն արդըորեէ բարի գործ է կատարում,նչանակում է բարու` զազելով ուրիչի ն սեփական չարությունը: Միայնայղ ճանապարծով ձչչ մարդի, բոտ Շելերի, կկարողանաբարություն անելմ̀իաժամանակչարի ազդեցությանըչենթարկվելով:մա Հոգեբանական կարգիխնդիր է: մաթնոսյանըվկայում էր, Խոսէլով քննադատ Աննինսկումասին` որ իր առջե եավականաչափ Խեդիբ է դրված հղել.սիրելԹշնամուն դարբեոր նշանակում է ազատ լինել նրա ազդեցությունից:իրականումդրեթե նույնն է չելերյան պածանջը: իրատեսլինել: Ընդունել Ո՞րնէ ելքը, ռր առաֆադրում է Մաքեույանը: կյանքն այնպես, ինչպես ոբ այն կա: Սարդիկ,Ն.Ա. ԲերդյանիՀամողմամբ, ֆավության նոխաղ դտեելու անչրաժեչտություն ունեն: Ամեն անչաղթածարելի ինչում մեղավոր է Հաառակորդգը:«Դա կարող Էէլինել Հրեան, Հերեւտիկոսբ, մաստեր, լակորինյանները, բուրժուազիան,միֆազգային | ն այլնՖ: Բայց փորձն էլ ցույց գաղտնի կաղզմակնրպությունները է տվել որ որքան Հետնոգականորնեն ոչնչացվումդրանք,սոյն աջն ծավալվում, ավելի չ արտտվում արագ քերդյանը չգիտե,որ մեջ Համար աիյունուռ կարուսելը: մեզ Հուլերահորեն մերԹչնամուց Փավության հոխապըբ Բուրքնէ: Մաթնույանը Հեռու, ազատ, անկախպածելու հերթին մղումն ունի: «Ամեն ժողովուրդ էր Թութբն ունի, դու թեզ նայիբՖ: ելքի եղած իրականության Հետ Հաչտվելն

Շելերի

-

|

ճիզվիտը, բոլչնիկները

իրկան Թչնամուն. անելով կերպարների վերացական վրաա̀չքաթոզ տենք, մարդկությունը խեղդիլ քեզ ֆրում նանը, Թալեաթիթոռ, կապածդ 408/: /ես, ռբտհսՖ սովորովիչի, բայց մարդունընտելանալ Հ միջոցով էլ մեկնաբանվում Փոխակերպման գաղափարի ունենում է կողմից մարդու կայացմանոզ ենթացքը, "ի տնդի Հետ: «Մարդու կայացումը իրենով ցուցագբում նջնակատարնլազործման ե մանրմական է մեզ Հայտնի բարձրագույնվերափոխումը միաժամանակ Հնտ»': միասնությունըբնության բոլոր ծրնույթների չե պայոկերացնում բնությունից ընթացքը մարդուկայացման Մաթոսյանը Աստծո ջանքը չեն է ա րդյունքն Բնության, դուրս: Մարդըբնության ճիգերի նրա կյանքը: Այն,հնչ կառինչին ռր Հառքլէ դարձնել զորելավելիսոնական «բենքենրինենթարկվելուչնործիվ մարգը, անլուչտ, բնության, գոյաբանական ծանր են բնականաբար որոնքդեմ է Հասել, իսկ այե մղուժները, բնությանը, են Հանդգեցրել: Հետեանբների պայմանավորվ տնական, Շակադիամիասնությամբ նյութի ե ոու

Աստծու

-

ճւուս

անծնարինՀ

է

հիոչակի պայմաններում կարող են ի Հայտ ղալ բարին ն կամ էլ չարը, ե դրա պատճառներիմեջ էլ չկա բնության պարտադրանքն կամ էլ բնության

ԱԱ

ապա

«ուա դիժանալը, հակ ձե ծամբերել, դիմանալ, Հանդչուրժել, է սկեռվել անչնար այստեղ դառնումէ անխուսափելի, ուժի գոիծադրումը «Հատ,

Ձարբի չէ, այլ չռռիթն, արմամոը ոճրագործության մեֆէ, ոճիրը ծետհանըք պատճառ չարի դրսնորման: Ամեն անդամ որոչակի Հանգամանբների չնորձիվ, է:

պայմանավորո

Այսպիսով

22 Հասաբակության: Թե՛անչՀասոի, զարգացումը չարի Հանդեզ պասիվկճցվածք է Բե Մաթեոսյանը կարծել, Միաիոություն այն Հարկ

`

միասնական «պոռթկում» Հիշեցնում որ Համրեդծանուխ ֆանքը, միասնական վրա ունեցած Այս Համընդձճանուր ջանքի փրենովառաջէ «մղում»ե մարդուն: եթէինչ-որ բան փոխվել չնչին է, ձե չասենքանեչան: մարդուաղղդեցությունը էության բնական է մարդ արարածի առա է՛, փոխվել է /անչուչ:ո, փոխվել թելադրանքով: դիզապատճառների Մ. մարգը ծեվում է բնական, Հ

Սարյանիխոասթը. Հիչում է Սաթնեոսյանը է տայիս մափզդումեջ, չեր Հեւոհբաղաքակրիթությունը չեր եատվածք չերտ 43/: չեր» Քաղա. ակբթությունը մարդն աղավաղվումէ» /Սպիտակ, միջուկին չերտծրը՝ արտաբին է բնրել Հարկ մարդուն պատում է ժանգով, ողչ կարելիէ վերագրելՀրանտ Մաթեոսյանի Հասնելու Համար: Այս պածանֆր ձոգու խոբխորասոնե մարդկային Գրողիճանասզախծը սոնղֆագործությանը: : պայմանավորված աշխարձը է: այլ Իսկ Հերոսների գնացող անչեղբնթացթ նռ Հաշվով էչ «նախնիների կամբթով», ինչըվերչ առ

առ

այնպես Էնչոլես բնությամբ, բնության Հեռեանքն է: լ ԽԼ

ՒԼ 1594, «ւք.174.

ԱՏոծք,186քճԽհելծ ՈքօաՅոծ 6114,

Մարդու մռածումները, Խիղճը ԳնավոբումԼ22 ոչ միայնայն, ինչ ոբ նեա ուսումնասթիել է, այլն մտսծելու, զգալուՀատկություն, ոբ Խոտ ժառանգել չ նախնիներիցու

չարունակում են ներազդել մարդու վրա: ԱՀա թե ինչու կամքբ սովորաբարանվանում են մարդու բովանդակայինկամբ» ե այն Հակադրում են կամքի այլ տեսակին բնտրելու կամքին: պարագայում Վճրֆին նման

ն

փրենց Համար Լ22 թորնս ոչ այս խործրդանիչեր»ով, դատում «յլ վնասի անվնեասի անվաանդի, վտահգի չարիբիբասիիքի, րանք Թերես նն

է կամ նրանք

-

-

-

զգացողույուննծըը, տարբեր Բնականաբար ե բարոյականնորմերը, էԹիճան. են սիմվոլիկանե այլն: արտածայտման աջչխարծի տեսեում հչք, նա Համոզվածէր, որ էր ֆբկություն Շելերը Բայց եթե այստեղ զգացողության մ իաոնսակ ընկալման արժքջների էթիկա կատեզծվի միասնական ժողովրդի դրականությունը, ամբողջ մաթնույանական է փաստում Խզրբաշանդումը կորզված դուրս դարավորպատմությունից ե ոչ Մերեկեղեցինչդարձավոչ բյուզանդական, Հակառակը: տրամագծորեն ն բոլորի «Իսկ մենթ սչխաիծիմասն հեք Հակված ենք ինքնության մոսկովյան: ստեղծելու է թիկա դժվար է խոսել միասնական նման» 7ես, 159/: Հետնաբար՝ են նինույթներնիեծնեց Հետաբրքրում միչտ Մութեւոսյանին Բայց ինչիս մասին: ինչ-օր բան մնում է դեպքում Հակառակ մեջ դիտելու մղումը: ամբողջության ասլա դա եթե չի կարող հեդծվել«միասնականէթիկա, քերի կամ չասված: բոլոր վերֆո էզրեր «ժանել չէ՞ ռր ի չի նչանակում,որ չի կարելիփոխչփման մենք խորքում նման հն իրար: «Գլխավորը.որ Հոգու մարդիկինչ-որ բանով կ երպարային, նման ենք: Այն խորքերում,որ դեւ չեն դաիծել բոլորս չատ /եռ, 164/: Գիողի Համոզվածէ, ռր «այդ "րքը գեռ չնե գիաեորել» որ փրճեց

քշաններունծն...Ֆ

(ծս, 129:

հջալումները, Հետեաբաի

լջեսաձեր.

տարբեր

գերակա նհյանակություն ունի մւռածողությունը: կամբբ ռազիոնալ Ընտրելու բամբ է, ինչը ծարկ է տարանիատելբանականկամքից, այն Հիանաղիորեն Հետը «Հաչտվում» Է քնթագիտակցության դրդապատճառների Հետնարար՝ կարոզ էնք տահ, ոթ մտածողությամբպայմանավորված կամբի Հաչվենկատ, օրախնդիր Հծարջերովպայմանավորված երեույթ է, դա մարդկային կեցության ձներին. ապրելու կերպին առնչվող հթնույթ է ի Շակադրություն բովանդակայինկամբի,որ պայմանավորված է ննթագիտակցությանմեջ տեղակայված չկատճառեերով, որ ավելիբնազդային, բնականորակներեն ն կապվում են մաիդու դոյատեման, ցեղի պաչպանության, նրա ինքնազաչտպանական,ինքնակայացման բնազգին: Բնական է, ոբ բովանդակային կամքը սերտորձն առնչվում է այնպիսի նպատակներիՀետ, որին ծասու լինելը բավականություն է պատճառումմարդուն: Առաջինգրականատեղծագործությունների մեջ արդեն ակնձայտ էր, որ ՔամաՀրանք»վէր վեբաբնրվում ռացիոնալիզմին,Հափարկին, Մաթենոսյանր դրականությունը, որ Հեռացնում էր մարգուն հրոկանությունից, այսինքն չէր բազածայտում իրերի բարժրէ»: Աչխարձումչաւո չէ այկպիսի Էժ բոլորից ն ուրիչ Հասցեատեր չունի: կարծում է Է Անկարելի բութ մառին լրֆությունը, ռացիոնալիղմբ «իժ ենրել առաջին ինչ ծությունը: բականություն, էլ Հաջողությունների պլան ինչ-որ բան Հասկանալու Համար: Քանի որ գրողի Շամար ելակետը էլ, Հայ գրականության գրականՀաջողություններն կյանքն է դրանորմանբազմակի մերի մնջ ն ոչ Թե դրա մասին նղած էն ապացուցում»: այդ մարդըՋունգլի է բի բոլոր պատկնխացումը, Գնտնաբար կյանքի,երնույնների ինքնական ռչ վերագրված դիտարկմամբ Մոթեոսյանիպակերավոր Մեձ անրացատրելին եվ ամեն մի չուիի,գրական արժեքը կարելի է ծասկանալ, առավել էս դրան Հաղորդակցվելոչ այնքան փոխկապակցություններով, մեծացնել բացատը սանտիմետրով մտքով, որքան զգացումով, սրտով, Համցգացողությամբ:Փոխկանչիելած դործչի խնդիրն է գոնե միկ Քառակուշի Սա աղատվածմուսբածջում: մարդուն անբունների միջե եղած կապնիրականում բնազդային, դգացական է, քան ն ոչ Ցունգլիից թէ խրբախճանել զարւոր Առավել է: բանական:«Համաժողովրդականզգացմունքը իր Հորինած աստվածների Թվում է` ինջնին Հասկանալի բացաճայսոծլուխնդիրը) ա ռարկաները, է Հետ աչթարձի ողին կարով ձերոսննրի Ես, 217: երի դժվար է որ էր իր փրկությունը կապում...» է գրողի այն որեէ գործնական, էության մեջ` աուայնը թոժնլՀամաժողովրդական Հենց դրանց բանականության Քանի ռր առաջնոթդողն մառին, ճանաչել հրեույթները ճրնույթի:«երբ կամ առարկայի Հանուֆ Է: ամեն գգաջմունջն սպյալ Մաքովկարելիէ չոյտ բան ֆպլատակի, ոչ չաժագիտավան, մարդու Համար: է դառնում եթե կյանքի ինքնակաարժեքնարժեորվում է նախ զգացմունքիչնործիվ, ապա Համար է՝ միայն այդ դեպքում իդծալ չի կատարում, տարբեր ժողովուրդներիմնջ Հնավորվածբարոլական պատկերացումները, արվեստիՀամար է արվում, երբ պատվեր Արվեստն կատարելությա է, դառնում չախանիչները Հարստացեում սրոյմանավորվածնն այդ ժողովուիդներիտարբերզգացողությամբ, Հասարակությանը է չատ բանմեզ Համար դառնում ընկալումներով: Վերջին Հայվով այդ զգացողությունն է Հնավործլոչ մբայն /ես. 429: Այս 4նակերպմաժբ իրականում Սա Հակադիր. էթիկան: է պատճառը,որ մարնույանականարձակումառկա են Փտաիբեր մբացնել տեսականմիտթը չի զործլ են իրականումմիտանական ել 2գագողուցյունննբի,Հետնաբարն տարբերբարոյականության տեր մարդիկ: Այստեղ ծայրալթենրը: այս միասնական Դա Ավեռիքըվլինի, ՔԷ ողին: Այն դեպքում, ճՐբ գրականությունն Իչխանը,առավել նշ «Տախում» գործող Հայր, աչխարծն առաիկայական սկզբից վերաբերմունբը ձե երբ կանխակալ Հառհար, Քուիբի:Հետնապես մեջ 4եավորվել ծրնույթների ընկալման ժամանակի աիվում է Հենց գրականության անկողմնակալ, ա նջաձալխոոի ն տարբնըկերպեր՝իրենց բարօյականությամբ, օ բյեկտիվ, բացարձակ խորձրդանիչերի Համակարգով | հեթ բացակայումէ Հանդեպ այս ն նրա կառուցվածթի այլն: «եվ թուրքը միոյն ինձ Համարէ չարիքի բործիգանիչ,ես միայն ինձ աչխաիխծձի, | վերաբերմունքէ դրանոբվում միայն պարագավում նմ այգ. : միր" ոլորտ, Համար զոծի խործրգանիչ հրանց Համարգուն բոլորովին Հակառակն է անչածախեդիր ամենր փոխադրվում անանց ասրժեբ: է օոտեդծվածֆ, քյան Համար ձեռք բերում ՐՐ: Հասարակու

քանապարծով, ապա

ավելի

ա

դիտարկումը,

ու

կարգավորել, բայց բել: Բայց

արվեստի արվեստն բ ռալիս, զինանչան» որոչավի, առավել

թե.

-

1 ՂԱՆ:

Փ, ՕՇախժուծ է օ6.վ66180,Շոճ., 2002 /ՎՇՈԹԵԳՇՇԵՕ6

ԲԺՈՅՈՒՐՇ

ենթագլուխը/

ու

Ճայ

Այսպիսովմարդը՝որպես տիեզերական էակ, որպես ողու

ն

Ինչպես Շելերի, այնպես էլ Մանոյանի Հատիքի արժեքները:

բարձագույն

բնազդներ

բարձրագույն ւլայման Հանդիսանում կամ«ատորիե»արժեքեերը ուրատհսակ Համադրություն, աշլրարծի Հենո բաց, կենսականը առֆնմիանգամայն Բրենս̀տորին արժեքներին ե մշտապեսկայացող «Սբու լորամանկությունը» Համար: ծինույթ, ժամանակիմեջ երեն ռրոչակիորեն արժեքների ոգին «Հեռանում» չ կյանքից է վճրածակնլոգու միֆոցով, զսպել բնազդները,իրեն որոչակի «ոնսքի» ծառայության«կարգելու մեջ է», միաժամանակ բնրել: ունեցոոծիր չիմացությունը: Հանդեպ չին փորմում է առաջնորդել բնության պոռթկումը, փնչ-որ Հունի մեջ գնել: իրականության օգտագործելով տեղ է զբաղեցնում կարնոր են, չէ՞,առաջնորդում» /ես, 4377: Անատի Խնդիրը բավականաչափ «Մեզկերպարներն չեսուՀշանդնիմ ասել,որ Լիշթեոսյանն կարողհերթ ընկալումների տիրույթում: չարժողի, առաջ մորը բնության խորբքիդ գեպի դուրս, դեպի փնքնակայացում մաթնոսյանական նա է. րայց ոչ գնացող,ատորին անՀատապրաչատ չերտքրիջեկոզ ուժն է, այլ (երբ` երկրիֆիզը: եվ որքան մարդը հե, պամության, է ք բերում նբանց,ովքերսովորական չարբայիե, էն կատաինլագործվում ոգու հչոբտում, այնքանկորցնում կամ թուլանում դաշտ Բայց դրանց մեջ անտեսանելի: չխոսկան, գտնվող» նրա կենսական ուժերի: «Մեձամոր»էոսեում տարբերժամանակներնիբար լուսանցքում դնաթերի Ոչ մի անչատակահությունների: է ուժեղ, ամբողֆական նան լձորգող Ժամանակագրի բացածՀայտում կերսլարըռ̀իպեսմաքուր Շողեոր գրողը բազարձակ որակներից: անաչատական զրկ չէ իբ ու ծառ թուփ, ոչ մի կննդանի արժեք, իրականում օիմվոլացնում է բացաիմակ է նա ամենն ինչ արտածվում թուլություեր: այստեղ նախորդ պարագայում, ծեգնանքե ուղղված է այդ թուլության դեժ՝ռիպես նորթը,ինչպես անընչդիմադիր

ք

կարողանում աշխարգր

ավանդական իմաստով: մարդկային ընկալումնե Եվ

ու

Մաթնոսյանի անկում

ողած

մեչ

կության

ամբողֆացոլ մարդկային հակսրառցության մնջ ինչպե՞սեն գործում ոգին ն մարդկայինբնական Հավադրամիառնությամբ տնսանելիեն սերբ իր նմանի Հանդես ակնձայտորեն որակներիը որակները կամկյանքիլոռթկումը:Ոգինստեղծում,ամիռղիացնում,Հզորացնում տարաբնույթ Ժո գործումէ խորքի մեիֆինպարագայում ն սոիրելու,իշխելու հ ցանկությունը: է մչուրույթը բնականաքար փորժում է ուղղորդել կյանքի բնքազքը, կարգի Մարդը«կզիումհնթարկում մանին, քանի ը մակերեսիՀակադրությունը: բերել չատ բան, բայց վերջնականարդյունքում նա խացածայտում է ի է դրողի Համար, իոկ կարեոր ենթարկվոզը, է, մյուռր` որ մեկը ենթարկողն թուլությունն իրականությանմնջ: եթեոգինՀզորէ մշակույթի է, ջանք ոբ ամեն արդեն աղարսովում վերարծրմունըն Հետո այս նախնական ապա թույլ է իրականության են ենթաբկողի մնի: Գաղագարալխոննրի էրկրուժ կայսրության Է է բռնության4ենրի մեջ այյես խաթարված մարգարեներն աժպետնեիր«միայն իմ վրա էին ինչտեղակարվում «պատմության Այսուչանդերձ ե էննթարկվողիՀարաբերությունները: ռուսին, նիղեռլանդցիխանութպանը առեջ արլեն աչկերտ է ո. Հու, է» դա գեղեցիկ ոտքը: մաւրդու բերեց ընթացքըբոլոր տուռոլ դաղավաիները էրե» «Ես, 43/: նրանք իրնեց Հոգու խոբրբումՀամոզվածէին կաժ ո նույնիսկ քան մարդու գաղափարը` /եայ164/: եվ չկ» ավելիբարձրգաղափարի, Խե ովբծր են իրականումկյանքի տերծիր: նրանք Հարկադրված բռնություն մարդու Հանդեպ, թե Համարծլ է կարելի անքը չարժող իրական ուժի առաչ: Ոգին,որ իր ամբողջական ազգայինզաղափարը է առովածագնել իրենէ ստանում այե Հանդգնում մշակույթի մեֆ,իրականության վրա Համենայնդեպսունեցած իր ես-ի ու պլատասխանատվություն փոխադարձ է պաձել ձարկ մչտապես ազդեցությամբչա բանով «պատասխանաատուՖ է իրականության,սոն ծված լա «ինչե է ավելիօգտակար միջնայե տեսակետից, առջն: են, ասում գաղափարների վացության Մճնք-ի ձը Սաթնոալանը, այոօր Հայտեվե 2 ոչ Համար:Որքան փաիվոք վիճակում, ապա դրա պատասխանատուն Հազվել ժությանմեֆ սնֆական Եւ-ի ինքնածաստատման բաժ ժեղբի մ. Բ Է է Մեեք-ը» չես, 164/: Մարդնի վերջո (արող

բնագավառում,

էիր

«ա.

Հավա ռերեբո̀ւզրեկիու

ու

ան էին դն կանալ

-

ու

դրանորումն աին

ուժեղ է Ես-ը, այնքան ուժեղ իասին ն. առանձին Հ Համատեղել իր ջանքերըՀանուն ընդՀանուր:չածերիմ̀ է, որ ինքը ամեն չ, Հայ Հասկանում Լինելով: «ես Հույս ունեմ, որ շես, 16. Էմի զա

Սանույթիեն է, դիականությանը: երինջ ն ոչ մի ժամանակ գրողը կյանջի բեթացքի մեջ չի եղել «առաջին չութակը»: երա` աչուղի տեղը սկզիից ենթ Հայտնիէ` Թագավորի ժուռ ոչ երա կողքին:ղին, իդեան կարող է որոշակի պաուղեեր տալ այն դեպքում, երբայն կծամագռրծակցի մղումների Հետ ն վերջինիս բնազդային

Բայ Աա

բքի

"չինչաչ

բնդճանրությանը» ազգային կամավորչը ռլատկանում չխարծում, Հետն ասլեռ ունի այ տեղն ամեն չե իր մարդ անկրկնելի որ Աստծո զավակների: «Մճձի փոբրի ձարդանքէ զեւոբ բոլորիս որի, , Հանր ի ։ որ ւ՞

մ

ւ

աշխար

"ԲՐէ Բակ

««ՀՂոՐԴ:1 ԱԱ

տարածվ ա Իա բեզյիայում: Իրանի ու նանա ը Ր ւջ գզամասմոմեին Իի Բնավորություն Ադան ո Իյքա այն մաժբն, Շեքսպիրի չաղափարներն Բերկլիի, բ լխարեում: կյանքի բնազդների մրգրորդը ամրութ ձր:Ավելոոր է աոաի Ա ճիոզն /նույնւոեդը,159: Այս սուբյեկոբրվ առաջ հախ աչխարծը տիեզերքը երկուկարնորագույն սկզբունքներ դառնում մ արիրեի կյանքի անչատին բավականաչափ իր դորձնականՀետնանջներով գաղափարն չսաձմանափակվող պոռթկումը Համընդգրկուն, ան էրականութ մ եջ մորդբ. նրա ոիակներըՔույլ «զին: արժեք է տալիժ: կարեորվում '

դեպի իր

ումը

ու

"

տանողուղին: Գատածական «ջածշը»

կու,

'

աԱ

եե

բ

են

ն

է, ԱՎՆՀայտ

,

մարդկայինէության ճեաացման ուղղորդված վեկտեիը Հ ներքնից վերն, բնականից, կենսականից գեպի ոդին, տտորինիցգեպի որ

:

անո

`

բայց

:

,

|

է

նե

ուժեղ ԻՀարկե, դեռես մարդու մեֆ բավականաչափ

1 Է թթօռատն

որ

Շղօրճքե, ԽՍՈՒՇԻ, փառօօօֆծաք

1999, ՇԼք. 1187.

48Ֆ

Է

բռնակալը,

արթան` բոհության

կհպտության կենդանականՀակումը: չ այգ Դժվար ամեեիե իչխելը, քանի որ դրանք կորանոր կերպարանքներեն ընդունում: Բովանդակություն ԱյսուՀանդերձ չ իր Հունով: «Ինչպեսչինացիներն էլանք չարունակվում են ամսում` ամեն ձազիկը«իտի ծաղկի, ազգ էը տեղի կգտնի, ամեն մարդ Աստվածկլինի» /նույեն նծրածուլթյուՖ« տեղը,1607:ԻնչպեսանՀատենրը, աչնսեսէլ ազդերը առաֆին այթաիծին պետք են իիծնց անչատականությամբ, ենիքին ռիակննրով, Հենց ճգնաժամբ փմաստավորման են ու ռացիոնալիստական այդ որակներն ազգերին մարդկանցլաիճնում Հետաքրիբիբ անչրաժելտ աշխարծի Համար: ՄաթնոսյանիՀամալ Հասարակության, նոախբնոործլի Գոսկան նախափորբժճերաա են այն մարդիկ, ովքեր կարողանում են իրենց ներսի անասունին վսապրած ն սլաչել «իրենց պատկերացման կերպարըլառնալո: Քոլորըբոլորի Համաբ Հեւոն անք միաչափմտածողության Օյոարումը՝ ուսուցիչներ էն, մարդիկսպիում են միմյանց ցլ (ննսառիթմերով, Սաթնոսյանի «Մենքեն ը չմիր աւար Համակրանիը նրանցկողժնէ, «օվբնրլիջջավորվումԵն այգ ռիթմերով,թեկուզ փրողություն փոխկապակցված Հասարակականը դառնան դոնկիխուտներ» /նույնտեղը,237: ԱզեՀայո Հ, ոբ Սաթնոսյանը /"նանաիչխանուձու ի մտապես ելքեր է որոնում: Քաղաթակիթության ր վազքի թափից Հփոլթված է Վիպակի կառուցվածքը, «.առնաշաոանառոաթորյի Հ եռապել մարուք տանիք, իսկ Հնտդարմիճանազարծներնանե են: չմար Մաթնեոսյանը արածետների մֆաբլիունպածշապանն մոռացվող է, ոբ օգնելու րաի» "ՈԷ է մեզ տունլարբմի ճանապարծը գտնելու:Դա «փրկարարմոածոյլությամբՖ» ջասջակպաաամի կերված աչխաիծձէ այե իմառտով, ոբ մամանակի Հեռվից նեբնիցե մարգը քառուղիներով կկարողանա բ. Գատմության բեջբնե իրբնն:«Ուզումչի ավետարանգրել»,- գիողի վերադառնալ շք ժամանակի պատասխանը Շենը այնաես չի Հեչել ե դբա ժեջէլ աոկա ք նոր ժամանակների «աաոոարաոաոանորյոն կառուցվածքը «Մեծամորի» լինելու մղումբ հ այգ ամենիմեջմ̀արդկությանը, ավետարանիչը Ն զոնանաաաաաաոո մեզ ինչ-ոխի րաապաասոաւն կնրպփրկելու ջանքը: աառռառաաուքնն ԵԹԵՄաքնոսյանը մանկապատանեկան զգում էր աբեմոյան սրությամբ մակույթի ճբնաժամի, ունը Շա երժերկղ, ություն բեչը ճեեվում էր չածույթթ վրա, իսկ սոցիաչիզմնէլ Բե Կոաուան տնտեսությունը փորգում արե»/ էբ զարգացնել պլանների, տարատեսակ եա քն այդպեսանում» /«Աշնան Կարոն Հայիվեերի ու

ու

աաաաաաասաաաւանաաաորաաոայոը

ա

ո

ու

աան

ատ

ա ոայակաւթյան ֆենոմեն «կաղրածուներիմկրա աաա

ամուր

թոթո:

ո

առո

արաաաթաոը --

քային 71-Ը

ՍՏ

եզատակածն ու

տ

վամուլր :»/Ը«ոռոաադաաակոնաար .

գանի աման (աիքոնաիրտ/Հառառաա «ուռա

ԿԱ

ոճաեթաաաա

Ը

Հոր

շորոր

աու

«ՎՄծամոլիու մթ» եաաաաաատասաանո ացն

գ.ԱրնմուտքնընդդեմԱրեելքի/«Խումչար»

աաա Արար»

|

ԱԱ ան Նր ընդմիչտլինքլություն/« բ.Բնությունը աաա. ու

աաաաաաաոոն

միջոցովա̀նտեսելով նտ մարգկային ռկա ռրակները, անչատական էր ծրրորգլ առաջադրում ճանապարծը մարկանցգիտակցության մեֆբարոյական արժեքներինկատմամբ ՏԻՆՔ ՆՈՒՆ գշ«Ծառկրը»... ւական դիսնորվող բարյացակամ վերաբերմունքի «Սառերի»կառուքվածքըւաաաաոոթոոոյթո արթնացում-արմատավոբուժը: «Շմակուտում, կինովիալաւկներըը».աաաւաւաւաաաասապաաա, այսինքն՝ զյուղաչխարչում է Մաթեոսյանը շա փետրումազգային աաաաոաաաաաոոաՆՈ

ԻՈ

նիի

գոյի Հիմբծրըէ մարդկային բարոյականության չափանիչները»/: Ելքը դարավոր կնեսաժն ժողովրդական երին,բարոյականությանը, Իր ներսի գազանինզապող, ինքն իրենն ուրիչներինորո նս օրինակՀանդիսագոզ ժողովրդի մարգուբարոյական կրարագրիեապավիենե է: «Մենքպեւք է

այս

ՔառսիցծուսաՀատությունից, բեկորներիցվերականվգեեհք աշխարՀը,

չթիկան» ես, 3977: վերականգնենք Մաթեոսյանը որսլես անչձատականություն, Քր գրականությամբ, խաջառիկ բարության, խաղաղասիրության մաթդվկային, եկարաղդրով կրողն էի: Նա բարի էր ոչ այն ամեն ն ՝

այն պատճառով,որ

պատճառով,որ

հնչ

ամենքին եձրում էր,

ամեն ինչ ե ամենքին էի: Նա բոլորիս Հասկանում ն քբ հրավունքատծրն չէր կարողանտարբեր լինել որեէ էրնեույլթի ծանդչեպ: Հանաչման բեղը, ոի կրում էր իի ուսերին, հրան մշ շապնս Հիչեցնում էր ւոյն պատասխանատվության մասին, ռի ուեի չամահակակից գրողը Համայն մաիգկությանճակատագրի առն:

այլ

1 ժ.

Քայանթարյան, ե. 2002, Հչ Անգրագարմենը,

225:

(չս

երբոր

՞՞390

Ց

գոյակցության ատասխանատվությունը ...Վ02 ձն է»/«ծաչք ճանապար :

ա.«Ամենը,բացառությամբՀենցպատմածը, մեռյալ Դոր»"22

"429 ԹՈՄՆ Գայմալ սուբյեկտիվազատություն-..Րինքնագիտակցությունը ոխաանաոո անն ւական: .

Գայքարճանաչման

ոո

աո

աար

ՆԵ

"

ԻԿ

որ Հորինումէ իրեն /«Տերբ» Մարդ,

Հորը

ներկայացվող լածանֆեծիը կառույցը ա.ժանբիեն

աաթսապանկանա

կապս

Մակուի Հաաա

42ոճ Կ»

Կրոաաոոոոու

ՆՍՏ աաաաո» գ-Քարբոյուդնտնուգործապաչտտիամաբա "20

բ-

Քհ

կբիլռեք...

աաաամոաաթոաաաաարյոոոո

Հը

Հորրորոոոը

հարակա աաաոա ալութիոն ը:

Տինոորրի, նալերջությ»-ՆԸ աաա

աաաոո՞

Խեան

-

գրիլ

գոյույյան եֆ.

ակապ

փոխարեն. Վերֆաբանի

րաաաաոայո

աաաաոանասարաաաւաաուաննոո

ն

յշ

ՎաչագանՌաֆիկի Գրիգորյան

ՀՐԱՆՏ ԲԱԹԵՎՈՍՅԱՆ.

ՍՏԵՂԾԱ ԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆԸ

Սրբագրիչ

Գ.

կիրակոսյան

է տպագրության Ստորագրված

Ջափաոբ՝ 60:

23.04.2013:

84 116:

օֆսեթ- ի Տպադրությունը՝ Թուղթբ՝ օփահթ: 12,125. ոպ. մամուլ: Ծավալը` 500 օրինակ: Տպաքանակը`

Տպագրվելէ «Գն

որգ

-

Հրայր» ՍՊԸ

նավե

յունում հրատարակչութ Երնան, Գիիզոր Լուսավորչի6Հեր. 42-79-74.

52-70-47:

Էլ փոստ ՏՈԽԱԱՒՑԱՈՑԼ Ոոա