Ready-made Materials

«Աննա Սարոյան»-ը հայերեն գեղարվեստական հրատարակություն է, որի վերնագիրը ներկայացնում է անձնանուն և ազգանուն՝ հուշելով անհատական կերպարի շուրջ կառուցված ստեղծագործության հնարավորությունը։ Անվան միջոցով ընթերցողի ուշադրությունը կենտրոնանում է անձնական պատմության, մարդկային ճակատագրի և անհատի՝ իր շրջապատի հետ ունեցած հարաբերությունների վրա։ 19-րդ դարի հայ գեղարվեստական գրականության մեջ անձնանուններով վերնագրված գործերը հաճախ օգտագործվել են կերպարի միջոցով հասարակական միջավայրը, բարոյական հարցերը, ընտանեկան հարաբերություններն ու ժամանակի կենսական խնդիրները ներկայացնելու համար։ Այս հրատարակությունը կարելի է դիտարկել այդ գրական ավանդույթի շրջանակում՝ որպես հայալեզու պատմողական գրականության օրինակ։ Դրա ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ժամանակաշրջանի գեղարվեստական թեմաների, կերպարաստեղծման մոտեցումների և ընթերցողական հետաքրքրությունների բացահայտմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև Թիֆլիսի հայ մշակութային միջավայրի և 19-րդ դարի վերջում այնտեղ ծավալված հայերեն հրատարակչական գործունեության տեսանկյունից։ Այն գրական ու պատմամշակութային արժեք ունի հայ գեղարվեստական գրականության տարածման և հայալեզու ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրման համար։

«Անուշավան»-ը հայերեն գեղարվեստական գրականության նմուշ է, որի վերնագիրը կրում է հայկական անձնանվան ձև և կարող է մատնանշել ստեղծագործության կենտրոնական կերպարին կամ թեմատիկ առանցքին։ Անձնանունը հայ մշակութային միջավայրում ունի պատմական և ավանդական հնչողություն՝ կապված հայկական անվանադրության ու ինքնության հետ։ Ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել 19-րդ դարի հայ գրականության զարգացման համատեքստում՝ որպես ժամանակաշրջանի ընթերցողական հետաքրքրությունների և գեղարվեստական հրատարակությունների օրինակ։ Վիպական կամ պատմողական բնույթի երկերում անձնական պատմությունները հաճախ դառնում են մարդկային հարաբերությունների, հասարակական միջավայրի, բարոյական ընտրությունների և անհատական ճակատագրի ներկայացման միջոց։ Այս հրատարակության բովանդակային առանձնահատկությունները պահանջում են բնագրի ուսումնասիրություն, ուստի նկարագրությունը կենտրոնանում է վերնագրով հաստատվող գրական բնույթի և պատմամշակութային նշանակության վրա։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայալեզու գեղարվեստական գրականության, Զմյուռնիայի հայ տպագրական ու մշակութային միջավայրի և հայ ընթերցողական կյանքի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև վկայում է հայկական գրական ստեղծագործությունների տարածման և տարբեր քաղաքներում ձևավորված հայերեն հրատարակչական ավանդույթի մասին։

Մ. Թաթուլի հեղինակած այս ստեղծագործությունը վերնագրով կապված է Սիոնի՝ Երուսաղեմի կարևորագույն հոգևոր և պատմական խորհրդանիշներից մեկի հետ։ «Անուրջներ» հասկացությունը ստեղծում է երազային, խորհրդածական և զգացմունքային մթնոլորտ՝ հուշելով հեղինակի ներաշխարհի, հոգևոր ապրումների և սրբազան վայրի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքի գեղարվեստական արտահայտման մասին։ Սիոնը քրիստոնեական ավանդույթում ունի առանձնահատուկ նշանակություն և խորհրդանշում է հավատքի, սրբության, հոգևոր հիշողության ու աստվածային ներկայության գաղափարները։ Այս համատեքստում ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել որպես Երուսաղեմի հոգևոր միջավայրով ներշնչված քնարական երկ, որտեղ անձնական զգացումները կարող են միահյուսվել կրոնական պատկերացումներին և պատմական հիշողությանը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ հոգևոր-քնարական գրականության, Երուսաղեմի հայ մշակութային միջավայրի և սրբավայրերի գեղարվեստական ընկալման ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը նաև վկայում է Սուրբ քաղաքում հայերեն գրական ստեղծագործությունների ստեղծման ու տարածման ավանդույթի մասին՝ պահպանելով տվյալ ժամանակաշրջանի հոգևոր և գրական հետաքրքրությունների հետքերը։

Աշխատության վերնագիրը միավորում է երկու խորհրդանշական պատկեր՝ անտառը՝ որպես բնության խաղաղ ու առանձնացած միջավայր, և մատուռը՝ որպես աղոթքի, հավատքի ու հոգևոր խորհրդածության վայր։ Այս համադրությունը ստեղծում է գեղարվեստական միջավայր, որտեղ բնության և հոգևոր կյանքի թեմաները կարող են փոխլրացնել միմյանց։ Մատուռը հայ մշակութային ընկալումներում հաճախ խորհրդանշում է հավատքի պահպանությունը, հոգևոր ապավենը և մարդու ներքին աշխարհի հետ կապը, իսկ անտառային միջավայրը կարող է ընդգծել առանձնությունը, լռությունն ու բնության խորհրդավորությունը։ Ստեղծագործությունը վերնագրի հիման վրա կարելի է դիտարկել որպես հոգևոր կամ բնապատկերային երանգավորում ունեցող գրական երկ, որի կենտրոնական պատկերը կարող է ծառայել մարդու և բնության, հավատքի ու ներաշխարհի փոխհարաբերությունները ներկայացնելու համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ գրականության մեջ կրոնական պատկերների, բնության գեղարվեստական ընկալման և հոգևոր միջավայրի ներկայացման ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Գիրքը կարող է դիտարկվել նաև որպես ժամանակաշրջանի հայ ընթերցողական մշակույթի և գեղարվեստական թեմատիկայի բազմազանության վկայություն։

Աշխատությունը ներկայացնում է Անտիոքի նիստերի պատմական նյութերը՝ վերարտադրված և հրատարակված Սմբատ Սպարապետի հիշատակին նվիրված տարելիցի առիթով։ Այն կարևոր նշանակություն ունի միջնադարյան հայկական և տարածաշրջանային պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ Անտիոքը Կիլիկյան Հայաստանի քաղաքական, եկեղեցական և մշակութային հարաբերությունների կարևոր կենտրոններից էր։ Նիստերի արձանագրություններն ու դրանց հետ կապված փաստաթղթերը կարող են տեղեկություններ պահպանել տվյալ ժամանակաշրջանի ժողովական գործունեության, հասարակական և եկեղեցական հարաբերությունների, որոշումների ընդունման ու տարբեր կողմերի փոխգործակցության մասին։ Նյութերի վերարտադրությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրողներին ծանոթանալու պատմական փաստաթղթերին և դրանց լեզվական ու բովանդակային առանձնահատկություններին։ Սմբատ Սպարապետի հիշատակի հետ հրատարակության կապը ընդգծում է Կիլիկյան Հայաստանի պատմական ժառանգության պահպանման և հանրահռչակման նշանակությունը։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է միջնադարյան պատմությամբ, հայ-անտիոքյան հարաբերություններով, Կիլիկյան Հայաստանի պետական ու եկեղեցական կառույցներով և պատմական փաստաթղթերի հրատարակման ավանդույթով հետաքրքրվողների համար։ Այն նպաստում է նաև հայ պատմագրական ժառանգության ուսումնասիրությանը և անցյալի սկզբնաղբյուրների հասանելիությանը։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի աշխարհաբար ձևին՝ որպես հայ ժողովրդի առօրյա հաղորդակցության և ժամանակակից գրավոր խոսքի զարգացման կարևոր միջոցի։ 19-րդ դարում աշխարհաբարի տարածումն ու կիրառության ընդլայնումը հայ լեզվական և մշակութային կյանքի առանցքային գործընթացներից էին։ Այն նպատակ ուներ գրավոր խոսքը մոտեցնել ժողովրդի կենդանի լեզվին՝ դարձնելով կրթությունը, գրականությունը, մամուլը և հանրային հաղորդակցությունն ավելի մատչելի հասարակության լայն շրջանակների համար։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում աշխարհաբարի առանձնահատկությունների, գործածության և հայերենի զարգացման ընդհանուր ընթացքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն առնչվում է լեզվական փոփոխությունների, գրական լեզվի ձևավորման, լեզվական հասկանալիության և ազգային հաղորդակցության հարցերին։ Աշխատությունը կարող է դիտարկվել որպես 19-րդ դարի հայերեն լեզվաբանական մտքի և աշխարհաբարի վերաբերյալ քննարկումների վկայություն։ Այն արժեքավոր է հայոց լեզվի պատմությամբ, գրական լեզվի զարգացման փուլերով և աշխարհաբարի հասարակական տարածման գործընթացով հետաքրքրվողների համար։ Հրատարակությունը նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու այն ժամանակաշրջանի լեզվական պատկերացումները և աշխարհաբարի դերի վերաբերյալ ձևավորված մոտեցումները։

Աշխատանքը կրոնական բնույթի ժողովածու է, որը միավորում է աշխարհաբար լեզվով ներկայացված քրիստոնեական ուսուցողական նյութեր և աղոթքներ։ Աշխարհաբարի գործածությունը կարևոր նշանակություն ունի հրատարակության մատչելիության տեսանկյունից, քանի որ հնարավորություն է տալիս քրիստոնեական գաղափարներն ու հոգևոր բովանդակությունը ներկայացնել ընթերցողին հասկանալի և առօրյա լեզվին մոտ ձևով։ Քրիստոնեական ուսմունքների շարադրանքը նպատակ ունի ծանոթացնել հավատքի հիմնական սկզբունքներին, կրոնական պատկերացումներին և հոգևոր կյանքի արժեքներին, իսկ աղոթքները ծառայում են հավատացյալի անձնական ու համայնքային հոգևոր հաղորդակցության համար։ Աղոթական խոսքի միջոցով արտահայտվում են հավատը, երախտագիտությունը, խնդրանքը, զղջումը և աստվածային առաջնորդության ակնկալիքը։ Նման ժողովածուները կարևոր դեր են ունեցել քրիստոնեական գիտելիքների տարածման, հավատացյալների հոգևոր կրթության և աղոթական ավանդույթի պահպանման գործում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայերեն աշխարհաբար կրոնական գրականության զարգացման, միսիոներական հրատարակչական գործունեության և հայ համայնքների շրջանում քրիստոնեական կրթության տարածման պատմության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը կենտրոնանում է աշնանային երեկոյի գեղարվեստական պատկերման և գյուղական միջավայրի առանձնահատկությունների ներկայացման վրա։ Աշնանային բնապատկերը գրական ստեղծագործության մեջ հնարավորություն է տալիս արտահայտելու բնության փոփոխականությունը, ժամանակի ընթացքը և մարդու կապը շրջապատող աշխարհի հետ։ Գյուղական երեկոյի պատկերն իր մեջ կարող է միավորել օրվա ավարտի խաղաղությունը, բնության գույների ու ձայների փոփոխությունը, գյուղի առօրյան և մարդկանց աշխատանքային կյանքի դրվագները։ Աշնանային եղանակին բնորոշ մթնոլորտը ստեղծագործությանը հաղորդում է խորհրդածական և քնարական երանգ՝ ընթերցողի ուշադրությունը հրավիրելով բնության ու մարդկային ապրումների փոխադարձ կապի վրա։ Նման գործերում բնության նկարագրությունը հաճախ դառնում է ոչ միայն միջավայրի ներկայացման միջոց, այլև տրամադրություն ու ներքին զգացողություններ արտահայտելու գեղարվեստական հնարք։ Ստեղծագործությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության մեջ բնապատկերի և գյուղական կյանքի թեմաների ուսումնասիրման համար։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս դիտարկելու 19-րդ դարի հայ գրական միջավայրում բնության, գյուղի և առօրյա կյանքի գեղարվեստական պատկերման ձևերը։

Աշխատությունը նախատեսված է երեխաներին ապաշխարության քրիստոնեական գաղափարը մատչելի և հասկանալի ձևով ներկայացնելու համար։ Ապաշխարությունը քրիստոնեական հավատքի կարևոր հասկացություններից է, որը ենթադրում է սեփական սխալների գիտակցում, դրանց համար անկեղծ զղջում, ներքին փոփոխության ձգտում և բարի վարքագծին վերադառնալու պատրաստակամություն։ Երեխաների համար նախատեսված այսպիսի ուսուցողական գրականությունը նպատակ ունի բարդ աստվածաբանական գաղափարները բացատրել տարիքին համապատասխան լեզվով՝ դրանք կապելով առօրյա վարքի, մարդկային հարաբերությունների և բարոյական ընտրության հետ։ Աշխատության հիմնական դաստիարակչական նշանակությունը կարելի է կապել ազնվության, պատասխանատվության, խղճի, ներողամտության և սեփական արարքների հետևանքները հասկանալու կարողությունների ձևավորման հետ։ Այն երեխաներին ծանոթացնում է ոչ միայն կրոնական հասկացության իմաստին, այլև ինքնաքննության և հոգևոր աճի կարևորությանը։ Նման հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել ընտանեկան և եկեղեցական կրթության մեջ՝ նպաստելով քրիստոնեական արժեքների փոխանցմանը երիտասարդ սերնդին։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև 19-րդ դարի հայ մանկական կրոնական գրականության, հոգևոր դաստիարակության մեթոդների և երեխաների համար աստվածաբանական նյութերի մատուցման պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունը վերնագրով միավորում է հայ ժողովրդի՝ Հայկի և Արամի սերունդների պատմական ու հավաքական ճակատագրի վերաբերյալ մտորումները և դժբախտությունների հաղթահարման կամ բուժման միջոցների թեման։ Այն անդրադառնում է հայ ժողովրդի կրած պատիժներին, տառապանքներին ու դժվարություններին՝ դրանք ներկայացնելով որպես ազգային կյանքի և պատմական փորձառության ընդհանրացված պատկեր։ Հայկի և Արամի անունների հիշատակումը ստեղծագործության մեջ ընդգծում է ժողովրդի ծագման, ինքնության և պատմական շարունակականության գաղափարը։ Վերնագրի երկրորդ մասը՝ դարմանքների, դեղերի և բժշկության հիշատակմամբ, մատնանշում է նաև բուժման միջոցների կամ առողջական խնդիրների հաղթահարման թեմայի առկայությունը։ Այսպիսով, հրատարակությունը համադրում է ազգային-պատմական ու բժշկական բնույթի հարցադրումներ՝ ընթերցողին ներկայացնելով ինչպես հավաքական դժբախտությունների մասին խորհրդածություն, այնպես էլ դրանցից ազատվելու կամ ապաքինվելու գաղափարը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ հասարակական մտքի, ազգային ինքնագիտակցության և ժողովրդական բժշկության վերաբերյալ պատկերացումների ուսումնասիրության համար։

Հրատարակության վերնագիրը ցույց է տալիս, որ այն ուղղված է Տեր Հովհաննես վարդապետ Բախտիարյանին, որը հիշատակվում է որպես Կիլիկիայի պատրիարքի գործակալ։ Փաստաթուղթը առնչվում է հայ եկեղեցական կառավարման համակարգին և հոգևորականների միջև պաշտոնական հաղորդակցությանը։ Գործակալի պաշտոնը ենթադրում էր պատրիարքական իշխանության ներկայացում և տարբեր վարչական կամ եկեղեցական հարցերում նրա անունից հանդես գալու գործառույթներ։ Այդ պատճառով նման գրությունները կարող են կարևոր տեղեկություններ պահպանել եկեղեցական ներկայացուցչության, պաշտոնական հարաբերությունների և համայնքային կառավարման կազմակերպման վերաբերյալ։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ եկեղեցու վարչական կառուցվածքի, Կիլիկիայի եկեղեցական կյանքի և Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի հետ ունեցած կապերի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու ժամանակի պաշտոնական հայերեն գրագրությանը, հոգևորականների տիտղոսների գործածությանը և եկեղեցական հաստատությունների միջև հաղորդակցության ձևերին։ Որպես պատմական փաստաթուղթ՝ այն կարող է օգտակար լինել հայ եկեղեցու պատմությամբ, հոգևորականների գործունեությամբ և եկեղեցական վարչարարության զարգացմամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Հրատարակության վերնագիրը մատնանշում է Տեր Հովսեփ Պորճոնյանին ուղղված գրություն՝ կապված նրա աթոռակալի և նախագահության ատենադպիրի պաշտոնների հետ։ Այն կարելի է դիտարկել որպես 19-րդ դարի հայ եկեղեցական և հասարակական կառույցների գործունեությանն առնչվող փաստաթղթային նյութ, որն արտացոլում է հոգևորականների ու վարչական պատասխանատուների միջև պաշտոնական հաղորդակցության ձևերը։ Նման գրությունները կարևոր դեր են ունեցել եկեղեցական կառավարման, կազմակերպական հարցերի քննարկման, պաշտոնական դիրքորոշումների ներկայացման և տարբեր հաստատությունների միջև կապերի պահպանման գործում։ Փաստաթուղթը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև իր ժամանակի պաշտոնական լեզվի, դիմելաձևերի և վարչական գրագրության առանձնահատկությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ Տեր Հովսեփ Պորճոնյանի գործունեության, նրա զբաղեցրած պաշտոնների և տվյալ ժամանակաշրջանի հայ եկեղեցական կառավարման միջավայրի հետազոտման ընթացքում։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հատկապես հայ եկեղեցու վարչական պատմությամբ, հասարակական հաստատությունների կազմակերպմամբ և 19-րդ դարի հայերեն փաստաթղթային գրագրությամբ հետաքրքրվողների համար։

Աշխատանքը աշխարհագրական գիտելիքների գործնական և մատչելի ձեռնարկ է, որը նախատեսված է ընթերցողին երկրի, մայրցամաքների, ծովերի, լեռների, գետերի և բնակավայրերի մասին հիմնական տեղեկություններ հաղորդելու համար։ Այն ներկայացնում է աշխարհագրությունը որպես գիտություն, որն ուսումնասիրում է Երկրի բնական առանձնահատկությունները, տարածքների տարբերությունները, բնակչության տեղաբաշխումն ու մարդկային գործունեության կապը աշխարհագրական միջավայրի հետ։ Գրպանի ձեռնարկի ձևաչափը ենթադրում է տեղեկությունների համառոտ և համակարգված ներկայացում՝ հեշտ ընթերցման, կրկնության և գիտելիքների արագ յուրացման նպատակով։ Աշխատանքը կարող է ծառայել որպես օժանդակ ուսումնական նյութ՝ աշխարհագրական հասկացություններին ծանոթանալու, տեղանունները ճանաչելու և տարբեր տարածաշրջանների մասին ընդհանուր պատկերացում կազմելու համար։ Նման հրատարակությունները կարևոր նշանակություն են ունեցել աշխարհագրական կրթության տարածման և հանրակրթական գիտելիքների ընդլայնման գործում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև 19-րդ դարի հայալեզու աշխարհագրական գրականության և կրթական ձեռնարկների պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին աշխարհագրական գիտելիքները մատչելի դարձվում հայերեն ընթերցողին։

Աշխատանքը նվիրված է ազգային առածներին՝ ժողովրդական բանավոր ստեղծագործության այն տեսակին, որի միջոցով սերունդների կուտակած կենսափորձը, իմաստությունը և աշխարհընկալումը փոխանցվում են կարճ, դիպուկ ու պատկերավոր խոսքի ձևով։ Առածները խտացված արտահայտություններ են, որոնք ամփոփում են կյանքի տարբեր իրավիճակների վերաբերյալ դիտարկումներ, բարոյական սկզբունքներ, հասարակական հարաբերությունների գնահատականներ և գործնական խորհուրդներ։ Դրանցում արտացոլվում են ժողովրդի կենցաղը, սովորույթները, աշխատանքի ու ընտանիքի մասին պատկերացումները, մարդկային բնավորության տարբեր կողմերը և հասարակական վարքի ընդունված չափանիշները։ Առածների լեզվական առանձնահատկություններն են հակիրճությունը, պատկերավորությունը, հաճախակի հանդիպող հակադրությունները, համեմատությունները և փոխաբերական իմաստները, որոնք խոսքը դարձնում են հիշվող ու ազդեցիկ։ Նման ժողովածուները կարևոր դեր ունեն ժողովրդական բանահյուսության պահպանման և ուսումնասիրության գործում, քանի որ գրավոր ձևով ամրագրում են բանավոր ավանդույթում ձևավորված արտահայտությունները։ Գիրքը արժեքավոր նյութ է հայ ժողովրդի լեզվամտածողության, մշակութային հիշողության, կենցաղային պատկերացումների և բարոյական արժեքների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև լեզվաբանների, բանահավաքների, ազգագրագետների և ժողովրդական իմաստությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։