Ready-made Materials

Աշխատությունը նվիրված է մի շարք դեղաբույսերից ստացված պատրաստուկների հակաօքսիդանտային հատկությունների ուսումնասիրմանը՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով դրանց կենսաբանորեն ակտիվ բաղադրիչների կազմը, ազատ ռադիկալների և օքսիդացման գործընթացների հետ փոխազդեցության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տարբեր բուսական պատրաստուկների ակտիվության համեմատական գնահատումը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն մոտեցումը, որ բուսական հումքը պարունակում է տարբեր դասերի բնական միացություններ, որոնց ֆիզիկաքիմիական հատկությունները կարող են պայմանավորել հակաօքսիդանտային ազդեցության տարբեր մեխանիզմներ։ Այդպիսի բաղադրիչների շարքում կարող են դիտարկվել ֆենոլային միացությունները, ֆլավոնոիդները, որոշ վիտամիններ, պիգմենտները և այլ երկրորդային մետաբոլիտներ։ Ուսումնասիրության նպատակներից է պարզել բուսական պատրաստուկների քիմիական կազմի և փորձարարական պայմաններում արձանագրվող հակաօքսիդանտային ակտիվության միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում օքսիդատիվ գործընթացների կենսաքիմիական հիմքերին։ Կենսաբանական համակարգերում օքսիդավերականգնման ռեակցիաները բնական նյութափոխանակության բաղադրիչ են, սակայն ակտիվ թթվածնային ձևերի առաջացման և դրանց չեզոքացման համակարգերի միջև հավասարակշռության խախտումը կարող է հանգեցնել օքսիդատիվ սթրեսի։ Այդ պայմաններում կարող են փոփոխությունների ենթարկվել լիպիդները, սպիտակուցները և այլ կենսաբանական մոլեկուլներ։ Հակաօքսիդանտային համակարգերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել տարբեր բնական նյութերի կարողությունը մասնակցելու ազատ ռադիկալների չեզոքացմանը, օքսիդացման շղթայական ռեակցիաների սահմանափակմանը կամ օքսիդավերականգնման հավասարակշռության պահպանմանը։ Կարևոր ուղղություն է դեղաբուսական հումքի ընտրությունը և բնութագրումը։ Տարբեր բուսատեսակներ կարող են զգալիորեն տարբերվել կենսաբանորեն ակտիվ նյութերի քանակական և որակական կազմով։ Բացի տեսակային առանձնահատկություններից՝ քիմիական կազմի վրա կարող են ազդել բույսի աճի պայմանները, հավաքման ժամանակաշրջանը, օգտագործվող օրգանը, հումքի պահպանման եղանակը և հետագա մշակումը։ Տերևները, ծաղիկները, պտուղները, սերմերը, արմատները կամ այլ հատվածները կարող են ունենալ ակտիվ բաղադրիչների տարբեր հարաբերակցություն։ Հետևաբար փորձարարական արդյունքների համեմատության համար կարևոր է հստակ բնութագրել օգտագործվող բուսական նյութը և դրա մշակման պայմանները։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում բուսական պատրաստուկների ստացման եղանակների ազդեցությունը։ Բնական հումքից կենսաբանորեն ակտիվ միացությունների անջատման արդյունավետությունը կախված է օգտագործվող լուծիչի հատկություններից և արդյունահանման պայմաններից։ Տարբեր բևեռայնություն ունեցող նյութերը նույն արդյունավետությամբ չեն անցնում տարբեր լուծիչների մեջ, ուստի նույն բույսից ստացված պատրաստուկները կարող են ունենալ տարբեր քիմիական կազմ և համապատասխանաբար տարբեր հակաօքսիդանտային ակտիվություն։ Ջերմաստիճանը, արդյունահանման տևողությունը, բուսական հումքի մասնիկների չափերը և հումք–լուծիչ հարաբերակցությունը նույնպես կարող են ազդեցություն ունենալ վերջնական պատրաստուկի հատկությունների վրա։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է տարբեր պատրաստուկների հակաօքսիդանտային ներուժի համեմատական գնահատումը։ Այդ նպատակով կարող են կիրառվել մի քանի փորձարարական մեթոդներ, քանի որ հակաօքսիդանտային ակտիվությունը բազմագործոն հատկություն է և մեկ փորձարկմամբ միշտ չէ, որ հնարավոր է ամբողջությամբ բնութագրել այն։ Տարբեր մեթոդներ կարող են գնահատել ազատ ռադիկալների չեզոքացման, էլեկտրոն կամ ջրածնի ատոմ տրամադրելու, վերականգնող ունակության կամ օքսիդացման որոշ մոդելային գործընթացներ սահմանափակելու կարողությունը։ Մի քանի մեթոդներով ստացված տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել պատրաստուկների ակտիվության առավել ամբողջական պատկեր։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ֆենոլային միացությունների ուսումնասիրությանը։ Բուսական ծագման բազմաթիվ ֆենոլային նյութերի կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս մասնակցել ազատ ռադիկալների հետ ռեակցիաներին և որոշ պայմաններում կայունացնել առաջացած միջանկյալ ձևերը։ Ֆենոլային խմբերի թիվը, դիրքը և ամբողջ մոլեկուլի կառուցվածքը կարող են ազդեցություն ունենալ այդ հատկությունների վրա։ Հետևաբար պատրաստուկներում ընդհանուր ֆենոլային բաղադրիչների քանակի գնահատումը և դրա համադրումը հակաօքսիդանտային ակտիվության հետ կարող են օգնել պարզելու դրանց հնարավոր ներդրումը դիտվող ազդեցության մեջ։ Կարևորվում է նաև ֆլավոնոիդային միացությունների դերը։ Ֆլավոնոիդները ներկայացնում են կառուցվածքային առումով բազմազան բնական միացությունների խումբ, և դրանց տարբեր ներկայացուցիչների հակաօքսիդանտային հատկությունները կարող են էապես տարբեր լինել։ Մոլեկուլի հիդրօքսիլային խմբերի դասավորությունը, կոնյուգացված համակարգը և այլ կառուցվածքային առանձնահատկություններ կարող են ազդել ռադիկալների հետ փոխազդեցության վրա։ Տարբեր պատրաստուկներում ֆլավոնոիդների պարունակության ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ակտիվության կառուցվածքային և քիմիական հիմքերի բացահայտմանը։ Առանձին ուղղություն է բուսական պիգմենտների և այլ բնական հակաօքսիդանտների գնահատումը։ Որոշ կարոտինոիդներ և այլ գունանյութեր կարող են մասնակցել օքսիդատիվ գործընթացների կարգավորմանը՝ պայմանավորված իրենց էլեկտրոնային կառուցվածքով։ Դրանց պարունակությունը կարող է կախված լինել բույսի տեսակից, օրգանից և մշակման պայմաններից։ Չորացման, պահպանման կամ ջերմային մշակման ընթացքում որոշ բաղադրիչներ կարող են քայքայվել կամ փոփոխվել, ինչն իր հերթին կարող է անդրադառնալ պատրաստուկի ընդհանուր ակտիվության վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում լիպիդների օքսիդացման նկատմամբ բուսական պատրաստուկների ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Լիպիդային համակարգերը զգայուն են օքսիդացման նկատմամբ, և դրանցում առաջացող շղթայական ռեակցիաները կարող են ծառայել որպես հակաօքսիդանտային հատկությունների գնահատման փորձարարական մոդել։ Բուսական պատրաստուկների ներկայությամբ օքսիդացման ցուցանիշների փոփոխության դիտարկումը հնարավորություն է տալիս գնահատել դրանց պաշտպանիչ ներուժը համապատասխան փորձարարական պայմաններում։ Այս արդյունքները հատկապես արժեքավոր են այլ քիմիական մեթոդներով ստացված տվյալների հետ համադրման դեպքում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մետաղական իոնների մասնակցությամբ ընթացող օքսիդատիվ գործընթացներին։ Որոշ անցումային մետաղներ կարող են նպաստել ակտիվ ռադիկալային ձևերի առաջացմանը։ Բուսական նյութերի որոշ բաղադրիչներ կարող են փոխազդել մետաղական իոնների հետ և այդ ճանապարհով փոփոխել օքսիդացման ընթացքը։ Այդ պատճառով հակաօքսիդանտային հատկությունների ուսումնասիրության ժամանակ նպատակահարմար է տարբերակել ազատ ռադիկալների անմիջական չեզոքացման և մետաղների հետ համալիրների ձևավորման միջոցով իրականացվող հնարավոր ազդեցությունները։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է ակտիվության կոնցենտրացիոն կախվածությունը։ Նույն պատրաստուկի տարբեր կոնցենտրացիաները կարող են ցուցաբերել տարբեր աստիճանի ազդեցություն, և այդ կախվածության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր նմուշների հարաբերական արդյունավետությունը։ Փորձարարական արդյունքների վիճակագրական մշակումը կարող է օգնել գնահատել դիտվող տարբերությունների նշանակալիությունը և առանձնացնել առավել բարձր ակտիվությամբ բնութագրվող պատրաստուկները։ Միաժամանակ լաբորատոր փորձարկումներում արձանագրված հակաօքսիդանտային ակտիվությունը ինքնին չի նշանակում նույն ազդեցության առկայություն մարդու օրգանիզմում, քանի որ կենսաբանական հասանելիությունը, նյութափոխանակությունը և բազմաթիվ այլ գործոններ կարող են փոխել միացությունների վարքը կենդանի համակարգերում։ Առանձին ուղղություն է բուսական պատրաստուկների տարբեր բաղադրիչների համատեղ ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Բուսական քաղվածքը սովորաբար մեկ մաքուր նյութ չէ, այլ բազմաթիվ քիմիական միացությունների խառնուրդ։ Դրանց միջև հնարավոր են ինչպես լրացնող, այնպես էլ միմյանց ազդեցությունը նվազեցնող փոխազդեցություններ։ Հետևաբար ամբողջական պատրաստուկի ակտիվությունը միշտ չէ, որ հնարավոր է կանխատեսել միայն մեկ հայտնի բաղադրիչի քանակով։ Այս հանգամանքը կարևորում է ամբողջական քիմիական պրոֆիլի և տարբեր բաղադրիչների հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հակաօքսիդանտային ակտիվության և ընդհանուր ֆենոլային կամ այլ կենսաակտիվ նյութերի պարունակության միջև վիճակագրական կապերի գնահատումը։ Կոռելացիոն վերլուծությունը կարող է ցույց տալ, թե տվյալ նյութերի պարունակության բարձրացումը որքանով է ուղեկցվում փորձարարական ակտիվության փոփոխությամբ։ Սակայն նման կապը ինքնին չի ապացուցում պատճառական հարաբերություն, քանի որ պատրաստուկում միաժամանակ առկա են բազմաթիվ այլ բաղադրիչներ։ Այդ պատճառով առավել հիմնավորված եզրակացություններ ստանալու համար անհրաժեշտ է համադրել քիմիական կազմի և մի քանի անկախ փորձարարական մեթոդների տվյալները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատրաստուկների պահպանման պայմաններին և կայունությանը։ Լույսը, թթվածինը, ջերմաստիճանը և պահպանման տևողությունը կարող են ազդել բնական հակաօքսիդանտների կառուցվածքի վրա։ Որոշ միացությունների քայքայումը կարող է նվազեցնել պատրաստուկի ակտիվությունը, իսկ որոշ դեպքերում մշակման ընթացքում առաջացած նոր նյութերը կարող են նույնպես մասնակցել փորձարարական արձագանքներին։ Պահպանման տարբեր փուլերում պատրաստուկների հատկությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել դրանց կայունությունը և որոշել որակի պահպանման համար նշանակություն ունեցող գործոնները։ Հետազոտության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև չորացման եղանակի ազդեցությունը։ Բույսերի բնական, ջերմային կամ այլ եղանակներով չորացումը կարող է տարբեր կերպ ազդել ջերմազգայուն և օքսիդացման նկատմամբ զգայուն բաղադրիչների վրա։ Հետևաբար սկզբնական հումքի մշակման տեխնոլոգիան կարող է որոշիչ դեր ունենալ վերջնական պատրաստուկի քիմիական և հակաօքսիդանտային հատկությունների ձևավորման մեջ։ Տարբեր մշակման եղանակների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ընտրել այն պայմանները, որոնցում առավել լավ են պահպանվում հետաքրքրություն ներկայացնող բնական միացությունները։ Առանձին նշանակություն ունի բուսատեսակների միջև համեմատական ուսումնասիրությունը։ Նույն փորձարարական պայմաններում տարբեր դեղաբույսերից ստացված պատրաստուկների գնահատումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել դրանց ակտիվության տարբերությունները և առանձնացնել առավել հետաքրքիր նմուշները հետագա հետազոտությունների համար։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ տարբեր բույսերի պատրաստուկները կարող են տարբերվել ոչ միայն ակտիվ նյութերի քանակով, այլև դրանց ամբողջական քիմիական կազմով, ուստի համեմատությունը պետք է իրականացվի ստանդարտացված պայմաններում։ Կարևորվում է բուսական պատրաստուկների ստանդարտացման խնդիրը։ Բնական հումքի քիմիական կազմի փոփոխականությունը կարող է դժվարացնել տարբեր խմբաքանակների արդյունքների համեմատությունը։ Ստանդարտացման համար կարող են ընտրվել որոշակի քիմիական ցուցանիշներ կամ բնորոշ բաղադրիչներ, որոնց պարունակությունը վերահսկվում է պատրաստուկների միջև համադրելիություն ապահովելու նպատակով։ Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է այն դեպքում, երբ հետազոտությունը նախատեսում է տարբեր ժամանակներում կամ տարբեր վայրերից հավաքված հումքի համեմատություն։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև բուսական պատրաստուկների հնարավոր կենսաբանական ազդեցությունների ուսումնասիրությունը բջջային կամ այլ համապատասխան փորձարարական մոդելներում։ Քիմիական հակաօքսիդանտային փորձարկումները ցույց են տալիս նյութի ռեակցունակությունը որոշակի մոդելային համակարգում, մինչդեռ կենսաբանական մոդելները կարող են լրացուցիչ տեղեկություն տալ բարդ միջավայրում դրա ազդեցության վերաբերյալ։ Այս տվյալները պետք է մեկնաբանվեն զգուշությամբ և տվյալ փորձարարական համակարգի սահմաններում՝ առանց դրանք անմիջապես բուժական արդյունավետության ապացույց դիտարկելու։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հակաօքսիդանտային և հնարավոր պրոօքսիդանտային հատկությունների հարաբերությանը։ Բնական միացության ազդեցությունը կարող է կախված լինել կոնցենտրացիայից, միջավայրից և այլ նյութերի առկայությունից, ուստի հակաօքսիդանտ բնութագրումը նպատակահարմար չէ դիտարկել որպես բացարձակ և բոլոր պայմաններում անփոփոխ հատկություն։ Տարբեր փորձարարական պայմաններում արդյունքների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ սահմանել տվյալ պատրաստուկի գործունեության սահմանները։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել բուսական հումքի արդյունահանման, սպեկտրալ, քրոմատագրական, կենսաքիմիական և վիճակագրական հետազոտության մեթոդները։ Քիմիական կազմի ուսումնասիրությունը կարող է զուգակցվել տարբեր մոդելային համակարգերում հակաօքսիդանտային ակտիվության գնահատման հետ։ Նման բազմամեթոդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն դասակարգել պատրաստուկները ըստ ակտիվության, այլև բացահայտել այդ ակտիվության հնարավոր քիմիական հիմքերը։ Գիտական նշանակությունը պայմանավորված է բնական ծագման կենսաակտիվ միացությունների հատկությունների և դրանց միջև կառուցվածք–ակտիվություն կապերի ուսումնասիրությամբ։ Դեղաբույսերի քիմիական բազմազանությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տարբեր բնական հակաօքսիդանտային համակարգեր և գնահատել դրանց վարքը ֆիզիկաքիմիական ու կենսաբանական մոդելներում։ Ստացված արդյունքները կարող են նպաստել բուսական հումքի կենսաքիմիական բնութագրմանը, բնական նյութերի հետագա հետազոտությունների ուղղությունների ընտրությանը և համապատասխան պատրաստուկների որակի գնահատման գիտական չափանիշների կատարելագործմանը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է դեղաբույսերից ստացված պատրաստուկների հակաօքսիդանտային հատկությունների համալիր ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով բուսական հումքի քիմիական կազմը, ֆենոլային և ֆլավոնոիդային բաղադրիչները, ազատ ռադիկալների հետ փոխազդեցությունը, օքսիդացման գործընթացների սահմանափակումը, արդյունահանման և պահպանման պայմանների ազդեցությունը, ակտիվության կոնցենտրացիոն կախվածությունը և տարբեր բուսատեսակների համեմատական գնահատումը։ Այն կարող է օգտակար լինել կենսաքիմիայի, դեղաբույսերի ուսումնասիրության, բնական միացությունների քիմիայի, ֆարմակոգնոզիայի և կենսաակտիվ նյութերի հետազոտության ոլորտներում աշխատող գիտնականների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է մաթեմատիկական կրթության և սովորողների բարոյական դաստիարակության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով այն մանկավարժական պայմանները, մեթոդները և ուսումնական գործունեության ձևերը, որոնց միջոցով մաթեմատիկայի դասավանդումը կարող է նպաստել անձի արժեքային համակարգի զարգացմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն գաղափարի վրա, որ հանրակրթական առարկայի ուսուցումը չի սահմանափակվում միայն գիտելիքների, հաշվարկային հմտությունների և տրամաբանական մտածողության ձևավորմամբ, այլ կարող է մասնակցել նաև պատասխանատվության, ազնվության, արդարության, աշխատասիրության, հետևողականության, փոխադարձ հարգանքի, համագործակցության և ինքնուրույնության զարգացմանը։ Մաթեմատիկական գործունեության առանձնահատկությունները բարոյական դաստիարակության տեսանկյունից դիտարկվում են հատկապես այն պատճառով, որ խնդիրների լուծումը պահանջում է նպատակասլաց աշխատանք, հիմնավորված դատողություն, սեփական սխալների ճանաչում, արդյունքների ստուգում և ընդունված որոշումների համար պատասխանատվություն։ Այս հատկանիշները համապատասխան մանկավարժական կազմակերպման դեպքում կարող են դուրս գալ առարկայական գիտելիքի սահմաններից և նպաստել սովորողի անձնային որակների զարգացմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բարոյական արժեք հասկացության մանկավարժական բովանդակությանը։ Արժեքները դիտարկվում են որպես անձի վարքագիծը, ընտրությունները և մարդկանց հետ հարաբերությունները կողմնորոշող սկզբունքներ։ Դրանց ձևավորումը երկարատև գործընթաց է և չի կարող իրականացվել միայն արժեքների մասին տեսական բացատրությունների միջոցով։ Առավել նշանակալի է այնպիսի ուսումնական միջավայրի ստեղծումը, որտեղ սովորողը գործնական գործունեության ընթացքում հանդիպում է ընտրության, պատասխանատվության, համագործակցության և արդար գնահատման իրավիճակների։ Մաթեմատիկայի դասը կարող է նման հնարավորություններ ստեղծել անհատական և խմբային խնդիրների լուծման, քննարկումների, նախագծերի, հետազոտական առաջադրանքների և արդյունքների ներկայացման ընթացքում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ազնվության արժեքի ձևավորումը։ Մաթեմատիկական խնդրի լուծման ժամանակ սովորողը պետք է ներկայացնի ոչ միայն վերջնական պատասխանը, այլև հնարավորության դեպքում հիմնավորի դրան հասնելու ճանապարհը։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս ընդգծել ինքնուրույն աշխատանքի, սեփական արդյունքի և մտավոր ազնվության նշանակությունը։ Ուրիշի լուծումը մեխանիկորեն կրկնելու փոխարեն սեփական մոտեցումը ձևակերպելը, օգտագործված աղբյուրները պատշաճ կերպով ներկայացնելը և սխալն ընդունելը կարող են դիտարկվել որպես ակադեմիական ազնվության տարրեր։ Ուսուցչի վերաբերմունքը սխալի նկատմամբ այս առումով առանձնահատուկ նշանակություն ունի․ եթե սխալը ներկայացվում է որպես վերլուծության և սովորելու հնարավորություն, սովորողը ավելի պատրաստակամ է ազնվորեն ներկայացնելու իր դժվարությունները և աշխատելու դրանց հաղթահարման ուղղությամբ։ Առանձին ուղղություն է պատասխանատվության ձևավորումը։ Մաթեմատիկական առաջադրանքի կատարումը պահանջում է աշխատանքի կազմակերպում, ժամանակի կառավարում, պայմանների ճիշտ ընթերցում և ստացված արդյունքի ստուգում։ Սովորողը աստիճանաբար կարող է սովորել պատասխանատվություն կրել ոչ միայն վերջնական պատասխանի, այլև օգտագործված մեթոդի և իր կատարած քայլերի համար։ Խմբային աշխատանքի դեպքում պատասխանատվությունը ձեռք է բերում նաև սոցիալական նշանակություն, քանի որ յուրաքանչյուր մասնակցի աշխատանքը կարող է ազդել ամբողջ խմբի արդյունքի վրա։ Այսպիսի իրավիճակները հնարավորություն են տալիս զարգացնել պարտաճանաչություն և ընդհանուր նպատակի նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունք։ Կարևորվում է արդարության գաղափարի ձևավորումը։ Մաթեմատիկան սովորողին ծանոթացնում է հստակ չափանիշների, հիմնավորման և ապացույցի պահանջի հետ։ Դատողությունը ընդունելի է ոչ թե այն պատճառով, թե ով է այն արտահայտել, այլ այն դեպքում, երբ այն տրամաբանորեն հիմնավորված է։ Դասարանում այս սկզբունքը կարող է նպաստել այնպիսի միջավայրի ձևավորմանը, որտեղ տարբեր սովորողների գաղափարները գնահատվում են նույն չափանիշներով։ Ուսուցչի կողմից գնահատման հստակ և նախապես հասկանալի չափանիշների կիրառումը նույնպես կարող է ամրապնդել արդարության ընկալումը։ Միաժամանակ կարևոր է ցույց տալ, որ հավասար վերաբերմունքը միշտ չէ, որ նշանակում է բոլորին միատեսակ աջակցություն․ տարբեր կրթական կարիքներ ունեցող սովորողները կարող են պահանջել տարբեր աստիճանի օգնություն՝ ընդհանուր ուսումնական նպատակին հասնելու համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում աշխատասիրության և հաստատակամության զարգացմանը։ Բարդ մաթեմատիկական խնդիրը հաճախ հնարավոր չէ լուծել առաջին փորձից։ Սովորողը ստիպված է վերադառնալ նախորդ քայլերին, փոխել ռազմավարությունը, փորձարկել նոր տարբերակ և ստուգել ենթադրությունները։ Այս գործընթացը կարող է նպաստել դժվարության նկատմամբ կառուցողական վերաբերմունքի ձևավորմանը։ Ուսուցիչը կարող է ընդգծել ոչ միայն ճիշտ պատասխանը, այլև նպատակասլաց որոնումը, հիմնավորված փորձը և սխալից հետո աշխատանքի շարունակությունը։ Այդպիսով հաջողությունը չի ներկայացվում միայն որպես արագ լուծելու ունակություն, այլ նաև որպես հետևողական աշխատանքի արդյունք։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում փոխադարձ հարգանքի ձևավորումը։ Մաթեմատիկական խնդիրը հաճախ կարող է ունենալ լուծման մի քանի եղանակ, և տարբեր մոտեցումների քննարկումը հնարավորություն է տալիս սովորողներին տեսնել, որ նույն արդյունքին հնարավոր է հասնել տարբեր ճանապարհներով։ Դասարանում այլ լուծումների լսումը, հարցեր տալը և սեփական անհամաձայնությունը հիմնավոր ձևով արտահայտելը կարող են զարգացնել քննարկման մշակույթ։ Սովորողը աստիճանաբար հասկանում է, որ ուրիշի տեսակետը լսելը չի նշանակում պարտադիր համաձայնել դրա հետ, իսկ քննադատությունը պետք է ուղղված լինի գաղափարի կամ հիմնավորման, այլ ոչ թե անձի դեմ։ Առանձին նշանակություն ունի համագործակցության արժեքը։ Չնայած մաթեմատիկական գործունեությունը հաճախ ընկալվում է որպես անհատական աշխատանք, համագործակցային խնդիրների լուծումը կարող է ստեղծել արժեքային դաստիարակության լայն հնարավորություններ։ Խմբի անդամները կարող են բաժանել դերերը, համեմատել լուծումները, օգնել միմյանց հասկանալ դժվար հատվածները և միասին ձևակերպել վերջնական պատասխանը։ Նման աշխատանքի ընթացքում զարգանում են օգնություն խնդրելու և առաջարկելու, ընդհանուր որոշում ընդունելու, ուրիշի ներդրումը գնահատելու և խմբային արդյունքի համար պատասխանատվություն ստանձնելու կարողությունները։ Կարևորվում է նաև ինքնուրույնության ձևավորումը։ Սովորողի բարոյական հասունության կարևոր բաղադրիչներից է սեփական որոշումները գիտակցաբար ընդունելու կարողությունը։ Մաթեմատիկայի ուսուցման ընթացքում դա կարող է զարգանալ այնպիսի առաջադրանքների միջոցով, որոնցում լուծման եղանակը նախապես ամբողջությամբ չի տրվում։ Սովորողը ընտրում է ռազմավարություն, գնահատում դրա արդյունավետությունը և անհրաժեշտության դեպքում փոխում այն։ Այս գործընթացում ձևավորվում է սեփական մտածողության նկատմամբ պատասխանատվություն և արտաքին հուշումներից աստիճանական անկախություն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քննադատական մտածողությանը։ Թվային տեղեկատվությունը հասարակական կյանքում հաճախ ներկայացվում է աղյուսակների, գծապատկերների, տոկոսների, միջին ցուցանիշների և հավանականությունների միջոցով։ Մաթեմատիկական գրագիտությունը սովորողին հնարավորություն է տալիս ոչ միայն կատարել հաշվարկներ, այլև գնահատել ներկայացված տվյալների հիմնավորվածությունը։ Սովորողը կարող է սովորել հարցնել, թե որտեղից են ստացվել տվյալները, ինչ ընտրանք է օգտագործվել, արդյոք գծապատկերը ճիշտ է ներկայացնում հարաբերակցությունները և ինչ սահմանափակումներ ունի ներկայացված եզրակացությունը։ Այս կարողությունները կապված են տեղեկատվության պատասխանատու օգտագործման և ապակողմնորոշող ներկայացումներից խուսափելու արժեքային մոտեցման հետ։ Հետազոտության մեջ կարևոր ուղղություն է իրական կյանքի բովանդակությամբ խնդիրների կիրառումը։ Սոցիալական, տնտեսական, բնապահպանական կամ առօրյա իրավիճակների մաթեմատիկական մոդելավորումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ թվային որոշումները կարող են ունենալ մարդկային և հասարակական հետևանքներ։ Բյուջեի բաշխման, ռեսուրսների օգտագործման, շրջակա միջավայրի տվյալների կամ տարբեր սոցիալական ցուցանիշների վերաբերյալ ուսումնական խնդիրները կարող են դառնալ ոչ միայն հաշվարկի, այլև պատասխանատու որոշումների քննարկման հիմք։ Միաժամանակ ուսուցիչը պետք է տարբերակի մաթեմատիկական արդյունքը արժեքային եզրակացությունից՝ սովորողներին հնարավորություն տալով փաստարկված կերպով քննարկել տարբեր մոտեցումներ։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում մաթեմատիկայի պատմության օգտագործումը։ Գիտական գաղափարների զարգացման պատմությունը հնարավորություն է տալիս սովորողներին ներկայացնել գիտելիքի ստեղծումը որպես մարդկային գործունեության արդյունք։ Տարբեր ժամանակաշրջանների և մշակույթների գիտնականների ներդրումների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել գիտական ժառանգության նկատմամբ հարգանքի և մշակութային բազմազանության գիտակցմանը։ Գիտական հայտնագործությունների պատմությունը կարող է նաև ցույց տալ, որ գիտելիքի զարգացումը հաճախ պահանջել է երկարատև աշխատանք, գաղափարների քննարկում, նախկին արդյունքների վերանայում և բազմաթիվ հետազոտողների համագործակցություն։ Կարևորվում է ուսուցչի անձնական օրինակի ազդեցությունը։ Բարոյական արժեքները դժվար է ձևավորել միայն բանավոր հորդորների միջոցով, եթե դասարանի իրական հարաբերությունները հակասում են դրանց։ Ուսուցչի արդար վերաբերմունքը, սովորողների արժանապատվության պահպանումը, սխալների նկատմամբ կառուցողական արձագանքը և գնահատման թափանցիկությունը կարող են անմիջական ազդեցություն ունենալ դասարանի արժեքային միջավայրի վրա։ Եթե ուսուցիչը հետևողականորեն հիմնավորում է իր որոշումները և հարգում տարբեր մտածելակերպերը, սովորողները գործնականում տեսնում են այն սկզբունքները, որոնց մասին խոսվում է դաստիարակության ընթացքում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գնահատման համակարգին։ Միայն ճիշտ պատասխանների քանակի վրա հիմնված գնահատումը միշտ չէ, որ արտացոլում է սովորողի մտածողության ընթացքը և առաջընթացը։ Ձևավորող գնահատումը հնարավորություն է տալիս ուշադրություն դարձնել հիմնավորմանը, աշխատանքի կազմակերպմանը, ինքնուրույնությանը և սխալների ուղղման կարողությանը։ Ինքնագնահատումն ու փոխադարձ գնահատումը կարող են սովորեցնել պատասխանատու և հիմնավորված դատողություն, եթե դրանց համար սահմանված են հստակ չափանիշներ։ Սովորողը աստիճանաբար սովորում է արդար գնահատել ինչպես սեփական, այնպես էլ ուրիշների աշխատանքը՝ խուսափելով անձնական վերաբերմունքը արդյունքի գնահատման հետ խառնելուց։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է բարոյական ընտրություն պարունակող մաթեմատիկական իրավիճակների օգտագործումը։ Որոշ խնդիրներում հնարավոր է համադրել հաշվարկային առաջադրանքը և որոշման հետևանքների քննարկումը։ Օրինակ՝ սահմանափակ ռեսուրսների բաշխման խնդիրը կարող է ունենալ մաթեմատիկորեն մի քանի հնարավոր լուծումներ, սակայն դրանց սոցիալական հետևանքները կարող են տարբեր լինել։ Նման դեպքերը հնարավորություն են տալիս սովորողին հասկանալ, որ մաթեմատիկան կարող է օգնել նկարագրել և համեմատել տարբերակները, բայց արժեքային ընտրությունը պահանջում է նաև նպատակների ու սկզբունքների գիտակցում։ Այս մոտեցումը նպաստում է մաթեմատիկական և բարոյական դատողությունների սահմանների ու փոխհարաբերությունների ըմբռնմանը։ Առանձին ուղղություն է նախագծային ուսուցումը։ Մաթեմատիկական նախագծերը կարող են պահանջել տվյալների հավաքում, մշակում, թիմային աշխատանք և արդյունքների ներկայացում։ Այս ամբողջ գործընթացում սովորողները հանդիպում են տվյալների ազնիվ ներկայացման, աշխատանքի արդար բաժանման, աղբյուրների նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունքի և թիմակիցների ներդրման ճանաչման անհրաժեշտությանը։ Ուսուցիչը կարող է նախագծի գնահատման չափանիշներում ներառել ոչ միայն մաթեմատիկական արդյունքը, այլև համագործակցության և աշխատանքի կազմակերպման որոշ կողմեր։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում խնդիրահեն և հետազոտական ուսուցումը։ Երբ սովորողին անմիջապես չի տրվում պատրաստի լուծման ալգորիթմը, նա պետք է ձևակերպի ենթադրություններ, փորձարկի դրանք և հիմնավորի եզրակացությունը։ Այս գործընթացը զարգացնում է ճշմարտության նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունք․ ենթադրությունը չի կարող ներկայացվել որպես հաստատված արդյունք առանց բավարար հիմնավորման։ Ապացույցի մշակույթը այս տեսանկյունից ունի նաև արժեքային նշանակություն՝ սովորեցնելով տարբերակել համոզմունքը, ենթադրությունը և հիմնավորված եզրակացությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մրցակցության և համագործակցության հավասարակշռությանը։ Մաթեմատիկական մրցույթները և արագության վրա հիմնված առաջադրանքները կարող են բարձրացնել որոշ սովորողների հետաքրքրվածությունը, սակայն ուսումնական գործընթացը միայն մրցակցության վրա կառուցելը կարող է սահմանափակել համագործակցության հնարավորությունները։ Նպատակահարմար է ստեղծել նաև այնպիսի իրավիճակներ, որտեղ հաջողությունը պայմանավորված է փոխօգնությամբ և ընդհանուր աշխատանքի որակով։ Այդպիսով սովորողները կարող են սովորել ինչպես առողջ մրցակցություն, այնպես էլ ուրիշի հաջողությունը գնահատելու և ընդհանուր նպատակին աջակցելու մշակույթ։ Կարևորվում է ներառական դասարանային միջավայրի ձևավորումը։ Մաթեմատիկական կարողությունների տարբեր մակարդակները չպետք է հիմք դառնան սովորողների արժևորումը տարբերելու համար։ Յուրաքանչյուր սովորողի առաջընթացի ճանաչումը, համապատասխան բարդության առաջադրանքների ընտրությունը և անհրաժեշտ աջակցության տրամադրումը նպաստում են փոխադարձ հարգանքի և արդարության մթնոլորտին։ Համագործակցային աշխատանքներում դերերի ճիշտ բաշխումը կարող է հնարավորություն տալ տարբեր ուժեղ կողմեր ունեցող սովորողներին իրական ներդրում ունենալ ընդհանուր արդյունքի մեջ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է բարոյական արժեքների ձևավորման արդյունքների գնահատումը։ Արժեքային զարգացումը դժվար է չափել սովորական թեստերով, քանի որ այն արտահայտվում է վերաբերմունքի, ընտրությունների և վարքագծի մեջ։ Հետևաբար կարող են կիրառվել մանկավարժական դիտարկումներ, հարցումներ, ինքնագնահատման նյութեր, սովորողների աշխատանքների վերլուծություն և ուսումնական իրավիճակներում նրանց վարքի ուսումնասիրություն։ Կարևոր է տարբերակել արժեքի մասին գիտելիքը և արժեքին համապատասխան իրական վարքագիծը։ Սովորողը կարող է ճիշտ բացատրել արդարության կամ պատասխանատվության նշանակությունը, սակայն դրա կայուն դրսևորումը պահանջում է երկարատև կրթական փորձ։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել մանկավարժական և հոգեբանական գրականության տեսական վերլուծությունը, դասերի դիտարկումը, մանկավարժական փորձը, հարցումները, զրույցները և սովորողների գործունեության արդյունքների համեմատական ուսումնասիրությունը։ Փորձարարական աշխատանքի ընթացքում հնարավոր է համեմատել տարբեր մեթոդական մոտեցումներ և գնահատել դրանց ազդեցությունը ոչ միայն մաթեմատիկական առաջադիմության, այլև համագործակցության, ինքնուրույնության, պատասխանատվության և այլ արժեքային դրսևորումների վրա։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է կրթության առարկայական և դաստիարակչական նպատակների միասնական իրականացման անհրաժեշտությամբ։ Մաթեմատիկայի դասավանդումը կարող է արդյունավետ միջավայր ստեղծել բարոյական արժեքների զարգացման համար, եթե այդ նպատակը գիտակցաբար ներառվում է դասի կազմակերպման, առաջադրանքների ընտրության, գնահատման և ուսուցիչ–սովորող հարաբերությունների համակարգում։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մաթեմատիկական կրթության արժեքային ներուժի բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով ազնվության, պատասխանատվության, արդարության, աշխատասիրության, համագործակցության, փոխադարձ հարգանքի և ինքնուրույնության ձևավորման հնարավորությունները, ինչպես նաև խնդիրների լուծման, ապացուցման, նախագծային ու խմբային աշխատանքի, իրական տվյալների վերլուծության և ձևավորող գնահատման դերը։ Այն կարող է օգտակար լինել մաթեմատիկայի դասավանդման մեթոդիկայով, մանկավարժությամբ և կրթության տեսությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսուցիչների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է քինազոլինային հետերոցիկլային համակարգի համապատասխան տեղակալված ածանցյալների սինթեզի, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և կենսաբանական հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է նոր օրգանական միացությունների ստացման նպատակային եղանակների մշակման, սինթեզի պայմանների օպտիմալացման, ստացված նյութերի կառուցվածքի հաստատման և դրանց կենսաբանական ակտիվության գնահատման վրա։ Հետազոտությունը գտնվում է օրգանական, հետերոցիկլային և կենսաօրգանական քիմիայի սահմանագծում, քանի որ քիմիական կառուցվածքի ձևավորումը դիտարկվում է դրա հնարավոր կենսաբանական ազդեցությունների հետ անմիջական կապի մեջ։ Քինազոլինային համակարգը ներկայացնում է ազոտ պարունակող հետերոցիկլային կառուցվածք, որի տարբեր ածանցյալների հատկությունները կարող են զգալիորեն փոփոխվել օղակային համակարգում և դրա հարակից հատվածներում տեղակալիչների բնույթից, դիրքից, էլեկտրոնային ազդեցությունից և տարածական կառուցվածքից կախված։ Այդ պատճառով աշխատանքի կարևոր խնդիրներից է կառուցվածք–հատկություն և կառուցվածք–կենսաբանական ակտիվություն փոխհարաբերությունների բացահայտումը։ Հետազոտության սկզբնական փուլում կարող են դիտարկվել նպատակային միացությունների ստացման համար անհրաժեշտ ելանյութերի ընտրությունը և համապատասխան սինթետիկ սխեմաների մշակումը։ Հետերոցիկլային միացությունների սինթեզը հաճախ պահանջում է բազմափուլ փոխարկումներ, որոնց ընթացքում անհրաժեշտ է վերահսկել ռեակցիաների ընտրողականությունը և կողմնակի գործընթացների առաջացումը։ Ելանյութերի կառուցվածքը, ֆունկցիոնալ խմբերի փոխադարձ ազդեցությունը և ռեակցիոն կենտրոնների ակտիվությունը պայմանավորում են հնարավոր փոխարկումների ուղղությունը։ Այդ պատճառով յուրաքանչյուր սինթետիկ փուլ դիտարկվում է ոչ միայն որպես նպատակային նյութի ստացման միջոց, այլև որպես համապատասխան քիմիական օրինաչափությունների ուսումնասիրության հնարավորություն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հետերոցիկլային օղակի ձևավորման մեխանիզմներին։ Ցիկլացման գործընթացների արդյունավետությունը կարող է կախված լինել ելանյութերի կառուցվածքից, լուծիչից, ջերմաստիճանից, կատալիտիկ համակարգից և այլ ռեակցիոն պայմաններից։ Փոխազդեցության ընթացքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել միջանկյալ նյութերի հնարավոր առաջացումը և որոշել այն գործոնները, որոնք նպաստում են նպատակային ցիկլային կառուցվածքի ձևավորմանը։ Սինթեզի պայմանների փոփոխությունը կարող է անդրադառնալ ինչպես ռեակցիայի արագության, այնպես էլ վերջնական արդյունքի և արտադրանքի մաքրության վրա։ Կարևոր ուղղություն է ռեակցիաների ընտրողականության ուսումնասիրությունը։ Բազմաֆունկցիոնալ ելանյութերի դեպքում հնարավոր է միաժամանակ մի քանի ռեակցիոն կենտրոնների մասնակցություն, ինչի հետևանքով կարող են առաջանալ տարբեր կառուցվածք ունեցող արտադրանքներ։ Նպատակային սինթեզի արդյունավետ կազմակերպումը պահանջում է այնպիսի պայմանների ընտրություն, որոնցում առավել հավանական է անհրաժեշտ կառուցվածքի ձևավորումը։ Ռեակցիայի ընթացքի և ստացված նյութերի մանրամասն ուսումնասիրությունը կարող է հնարավորություն տալ բացահայտել կողմնակի փոխարկումների պատճառները և առաջարկել դրանց սահմանափակման ուղիներ։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում տեղակալիչների ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Մեթիլային և այլ ֆունկցիոնալ խմբերի ներմուծումը կարող է փոփոխել հետերոցիկլային համակարգի էլեկտրոնային խտության բաշխումը, տարածական կառուցվածքը, լիպոֆիլությունը և տարբեր միջավայրերում լուծելիությունը։ Նույն հիմնական կառուցվածքն ունեցող միացությունները կարող են զգալիորեն տարբերվել իրենց ֆիզիկաքիմիական և կենսաբանական հատկություններով՝ նույնիսկ մեկ տեղակալիչի փոփոխության դեպքում։ Այս հանգամանքը կարևոր է ածանցյալների շարքի համակարգված սինթեզի և համեմատական ուսումնասիրության համար։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է ստացված նյութերի նույնականացումը և կառուցվածքի հաստատումը։ Սինթեզի հաջող ավարտը հնարավոր չէ հիմնավորել միայն արտադրանքի արտաքին տեսքով կամ ելքով։ Անհրաժեշտ է հաստատել մոլեկուլային կառուցվածքը համապատասխան ֆիզիկաքիմիական և սպեկտրադիտական մեթոդներով։ Միջուկային մագնիսական ռեզոնանսի սպեկտրադիտությունը կարող է տեղեկություն տալ մոլեկուլում ջրածնի և ածխածնի ատոմների քիմիական միջավայրի մասին, իսկ ինֆրակարմիր սպեկտրադիտությունը՝ բնորոշ ֆունկցիոնալ խմբերի առկայության վերաբերյալ։ Զանգվածային սպեկտրաչափությունը և տարրային անալիզը կարող են լրացնել կառուցվածքային բնութագրումը՝ հաստատելով մոլեկուլային զանգվածը և տարրային բաղադրությունը։ Մի քանի անկախ մեթոդների համադրումը բարձրացնում է կառուցվածքային եզրակացությունների հավաստիությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում նյութերի ֆիզիկաքիմիական հատկություններին։ Հալման ջերմաստիճանը, լուծելիությունը, կայունությունը, բյուրեղային վիճակը և այլ բնութագրեր կարող են կարևոր լինել ինչպես միացությունների նույնականացման, այնպես էլ դրանց հետագա կենսաբանական ուսումնասիրության համար։ Կենսաբանական փորձարկման ժամանակ հատկապես կարևոր է նյութի լուծելիությունը համապատասխան միջավայրում, քանի որ անբավարար լուծելիությունը կարող է սահմանափակել իրական ակտիվության գնահատումը։ Ֆիզիկաքիմիական հատկությունների և մոլեկուլային կառուցվածքի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տեղակալիչների ազդեցության որոշ օրինաչափություններ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է ստացված միացությունների կենսաբանական հատկությունների գնահատումը։ Նպատակային նյութերը կարող են ուսումնասիրվել համապատասխան փորձարարական մոդելներում՝ պարզելու դրանց հնարավոր կենսաբանական ակտիվության բնույթը և արտահայտվածության աստիճանը։ Նման փորձարկումների հիմնական նպատակը տարբեր ածանցյալների համեմատությունն է և այն կառուցվածքային հատկանիշների հայտնաբերումը, որոնք կապված են ակտիվության փոփոխության հետ։ Կենսաբանական արդյունքները այս տեսանկյունից դիտարկվում են ոչ թե մեկուսացված, այլ քիմիական կառուցվածքի հետ համադրված։ Առանձին նշանակություն ունի կառուցվածք–ակտիվություն հարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Մի շարք կառուցվածքով մոտ միացությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե առանձին տեղակալիչների ներմուծումը, դրանց դիրքի փոփոխությունը կամ հիմնական հետերոցիկլային համակարգի ձևափոխությունը ինչպես են անդրադառնում կենսաբանական ազդեցության վրա։ Եթե որոշակի կառուցվածքային փոփոխությունը հետևողականորեն ուղեկցվում է ակտիվության բարձրացմամբ կամ նվազումով, հնարավոր է ձևակերպել նախնական օրինաչափություններ։ Այդպիսի տվյալները կարող են հիմք հանդիսանալ հետագա նպատակային սինթեզների համար՝ ընտրելով առավել հետաքրքիր կառուցվածքային ուղղությունները։ Կարևորվում է նաև մոլեկուլի էլեկտրոնային հատկությունների և կենսաբանական ազդեցության հնարավոր փոխկապակցվածությունը։ Էլեկտրոնադոնոր և էլեկտրոնակցեպտոր տեղակալիչները կարող են փոփոխել հետերոցիկլային համակարգի ռեակցունակությունը և կենսաբանական թիրախների հետ ոչ կովալենտ փոխազդեցությունների հնարավորությունները։ Միաժամանակ կենսաբանական ակտիվությունը չի որոշվում միայն էլեկտրոնային գործոններով․ կարևոր են նաև մոլեկուլի չափերը, ձևը, լիպոֆիլությունը, լուծելիությունը և ֆունկցիոնալ խմբերի տարածական հասանելիությունը։ Հետևաբար կառուցվածքային ազդեցությունները նպատակահարմար է գնահատել մի քանի ֆիզիկաքիմիական պարամետրերի համադրությամբ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տարածական գործոններին։ Կենսաբանական մակրոմոլեկուլների հետ փոքր օրգանական միացությունների փոխազդեցությունը հաճախ կախված է ոչ միայն ֆունկցիոնալ խմբերի առկայությունից, այլև դրանց տարածական դիրքից։ Հիմնական հետերոցիկլային կմախքի և դրա տեղակալիչների երկրաչափությունը կարող է նպաստել կամ խոչընդոտել համապատասխան կենսաբանական կենտրոնի հետ կապմանը։ Այդ պատճառով կառուցվածքային շարքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել նաև տարածական փոփոխությունների նշանակությունը։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևորվել լիպոֆիլության և հիդրոֆիլության հավասարակշռությունը։ Կենսաբանական ակտիվություն ցուցաբերելու համար միացությունը հաճախ պետք է ունենա այնպիսի ֆիզիկաքիմիական հատկություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս համապատասխան միջավայրում պահպանել բավարար լուծելիություն և փոխազդել կենսաբանական կառուցվածքների հետ։ Չափազանց բարձր հիդրոֆոբությունը կարող է սահմանափակել ջրային միջավայրում լուծելիությունը, մինչդեռ չափազանց բարձր հիդրոֆիլությունը կարող է փոխել կենսաբանական թաղանթների հետ փոխազդեցության բնույթը։ Տեղակալիչների փոփոխությունը կարող է օգտագործվել այս հատկությունների կարգավորման համար։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում կենսաբանական փորձարկումների ընտրողականության հարցը։ Միացության ակտիվության գնահատման ժամանակ կարևոր է տարբերակել նպատակային կենսաբանական ազդեցությունը ընդհանուր ոչ ընտրողական ազդեցությունից։ Այդ նպատակով տարբեր փորձարարական համակարգերի արդյունքների համադրումը կարող է օգնել գնահատել, թե դիտվող ազդեցությունը որքանով է կապված կոնկրետ կառուցվածքային առանձնահատկությունների հետ։ Հետազոտության այս ուղղությունը կարևոր է հատկապես այն դեպքում, երբ սինթեզված ածանցյալները դիտարկվում են որպես հետագա կենսաբժշկական ուսումնասիրությունների համար հետաքրքրություն ներկայացնող նյութեր։ Կարևորվում է նաև դոզա–ազդեցություն հարաբերության ուսումնասիրությունը փորձարարական մակարդակում։ Կենսաբանական ազդեցության արտահայտվածությունը կարող է փոփոխվել նյութի կոնցենտրացիայից կախված, և այդ կապի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր ածանցյալների հարաբերական ակտիվությունը։ Նման տվյալների վիճակագրական մշակումը անհրաժեշտ է տարբեր միացությունների միջև դիտվող տարբերությունների հավաստիությունը գնահատելու համար։ Միաժամանակ կենսաբանական փորձերի արդյունքների մեկնաբանության ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել կիրառված մոդելի սահմանափակումները և խուսափել լաբորատոր պայմաններում ստացված արդյունքները անմիջապես կլինիկական ազդեցության հետ նույնացնելուց։ Հետազոտության մեջ կարող է դիտարկվել նաև սինթեզված նյութերի կայունությունը կենսաբանական փորձերի պայմաններում։ Եթե միացությունը արագորեն փոփոխվում կամ քայքայվում է փորձարարական միջավայրում, դիտվող ազդեցությունը կարող է պայմանավորված լինել ոչ միայն սկզբնական նյութով, այլև դրա փոխակերպման արտադրանքներով։ Այդ պատճառով քիմիական կայունության վերաբերյալ տվյալները կարևոր են կենսաբանական արդյունքների ճիշտ մեկնաբանման համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ստացված ածանցյալների համեմատական դասակարգմանը։ Ֆիզիկաքիմիական և կենսաբանական ցուցանիշների համատեղ վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել առավել հետաքրքիր միացությունները և բացահայտել այն կառուցվածքային փոփոխությունները, որոնք բարենպաստ կամ անբարենպաստ ազդեցություն են ունեցել ուսումնասիրվող հատկությունների վրա։ Այսպիսի համեմատական մոտեցումը հատկապես արժեքավոր է, երբ սինթեզվում է կառուցվածքով փոխկապակցված միացությունների ամբողջ շարք։ Կարևոր ուղղություն է սինթետիկ մեթոդների արդյունավետության գնահատումը։ Նպատակային նյութի ստացման համար նշանակություն ունեն ոչ միայն վերջնական ելքը, այլև ռեակցիայի փուլերի քանակը, արտադրանքի մաքրման հնարավորությունը, ելանյութերի հասանելիությունը և արդյունքների վերարտադրելիությունը։ Գիտական տեսանկյունից արդյունավետ մեթոդը պետք է հնարավորություն տա ստանալ բավարար մաքրության նյութ՝ կառուցվածքային և կենսաբանական ուսումնասիրությունների համար։ Տարբեր սինթետիկ մոտեցումների համեմատությունը կարող է բացահայտել առավել նպատակահարմար ճանապարհները համապատասխան հետերոցիկլային համակարգի ածանցյալների ստացման համար։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև մաքրման և բաժանման մեթոդների ընտրությունը։ Ռեակցիոն խառնուրդներում կարող են առկա լինել չփոխազդած ելանյութեր, միջանկյալ և կողմնակի արտադրանքներ։ Վերաբյուրեղացումը, քրոմատագրական և այլ ընդունված բաժանման մեթոդները հնարավորություն են տալիս ստանալ հետագա բնութագրման համար անհրաժեշտ մաքրության միացություններ։ Մաքրության աստիճանը հատկապես կարևոր է կենսաբանական փորձարկումների ժամանակ, քանի որ խառնուրդներում առկա այլ նյութերը կարող են ազդել դիտվող արդյունքների վրա։ Առանձին նշանակություն ունի հետերոցիկլային համակարգերի քիմիական բազմազանության ընդլայնումը։ Հիմնական կմախքի նպատակային ձևափոխումը և տարբեր ֆունկցիոնալ խմբերի ներմուծումը հնարավորություն են տալիս ստանալ կառուցվածքային գրադարան, որի անդամները կարելի է համեմատել նույն փորձարարական պայմաններում։ Այդպիսի համակարգված մոտեցումը կառուցվածք–ակտիվություն հարաբերությունների ուսումնասիրության համար ավելի տեղեկատվական է, քան միմյանցից էապես տարբերվող առանձին միացությունների պատահական համեմատությունը։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել օրգանական սինթեզի, քրոմատագրական բաժանման, սպեկտրադիտական բնութագրման, ֆիզիկաքիմիական չափումների և կենսաբանական փորձարկումների մեթոդները։ Սինթետիկ և կենսաբանական տվյալների միասնական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել ոչ միայն նոր միացությունների ստացման հնարավորությունը, այլև դրանց հատկությունների փոփոխման կառուցվածքային պատճառները։ Վիճակագրական մեթոդների կիրառումը կարող է անհրաժեշտ լինել կենսաբանական փորձերի կրկնելիության և տարբեր ածանցյալների միջև տարբերությունների նշանակալիության գնահատման համար։ Գիտական նշանակությունը պայմանավորված է ազոտ պարունակող հետերոցիկլային միացությունների քիմիայի զարգացման և դրանց կառուցվածքային ձևափոխությունների հետևանքների բացահայտման հնարավորությամբ։ Նոր ածանցյալների ստացումը կարող է ընդլայնել համապատասխան դասի միացությունների վերաբերյալ կառուցվածքային և ֆիզիկաքիմիական տվյալները, իսկ կենսաբանական հատկությունների համեմատական ուսումնասիրությունը՝ նպաստել կառուցվածք–ակտիվություն օրինաչափությունների բացահայտմանը։ Նման արդյունքները հետաքրքրություն են ներկայացնում օրգանական, կենսաօրգանական և դեղագործական քիմիայի տեսական ու կիրառական ուղղությունների համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է տեղակալված քինազոլինային համակարգերի ստացման և ուսումնասիրության համալիր մոտեցում՝ ընդգրկելով սինթետիկ ճանապարհների ընտրությունը, ցիկլացման գործընթացները, ռեակցիաների ընտրողականությունը, միացությունների մաքրումն ու կառուցվածքային նույնականացումը, ֆիզիկաքիմիական հատկությունների որոշումը, կենսաբանական ակտիվության փորձարարական գնահատումը և կառուցվածք–ակտիվություն հարաբերությունների վերլուծությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել օրգանական և հետերոցիկլային քիմիայի, կենսաօրգանական ու դեղագործական քիմիայի, ինչպես նաև կենսաակտիվ նյութերի հետազոտության ոլորտներում աշխատող գիտնականների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հարթ քրոմոֆորային կառուցվածք ունեցող լիգանդների և նուկլեինաթթուների փոխազդեցության ֆիզիկաքիմիական ու մոլեկուլային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով կապման մեխանիզմները, համալիրների կառուցվածքային կազմակերպումը, կայունությունը և դրանց ձևավորման վրա ազդող հիմնական գործոնները։ Նուկլեինաթթուները բարդ մակրոմոլեկուլային համակարգեր են, որոնց կառուցվածքային կազմակերպումը պայմանավորված է նուկլեոտիդների հաջորդականությամբ, ազոտային հիմքերի փոխազդեցություններով, շաքարաֆոսֆատային կմախքով, ջրային միջավայրով և լուծույթում առկա իոններով։ Այսպիսի համակարգերի հետ փոքր օրգանական մոլեկուլների կապման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ ինչպես նուկլեինաթթուների կառուցվածքային հատկությունները, այնպես էլ տարբեր կենսաբանորեն ակտիվ միացությունների մոլեկուլային ճանաչման սկզբունքները։ Հարթ արոմատիկ կամ հետերոարոմատիկ քրոմոֆոր պարունակող լիգանդները առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում այն պատճառով, որ դրանց տարածական կառուցվածքը կարող է նպաստել նուկլեինաթթուների ազոտային հիմքերի հետ արդյունավետ ոչ կովալենտ փոխազդեցությունների ձևավորմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կապման հնարավոր եղանակների տարբերակումը։ Լիգանդը կարող է փոխազդել նուկլեինաթթվի մակերևույթի հետ, տեղակայվել ակոսներում կամ որոշ կառուցվածքային պայմաններում ներգրավվել հիմքերի միջև ձևավորվող տարածական համակարգում։ Վերջին դեպքում հարթ քրոմոֆորային հատվածի երկրաչափությունը կարող է նպաստել հարևան հիմքերի հետ π-էլեկտրոնային համակարգերի փոխազդեցությանը։ Միաժամանակ իրական կապման բնույթը կախված է ոչ միայն քրոմոֆորի հարթությունից, այլև ամբողջ մոլեկուլի չափերից, լիցքից, կողմնային խմբերից, լուծույթի պայմաններից և նուկլեինաթթվի կառուցվածքային առանձնահատկություններից։ Այդ պատճառով լիգանդի կառուցվածք–կապում հարաբերության ուսումնասիրությունը դիտարկվում է որպես աշխատանքի հիմնական խնդիրներից մեկը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ինտերկալացիոն փոխազդեցությանը, որի դեպքում համապատասխան հարթ կառուցվածքը կարող է տեղակայվել հարևան ազոտային հիմքերի զույգերի միջև։ Նման կապումը կարող է ուղեկցվել նուկլեինաթթվի տեղային կառուցվածքային փոփոխություններով, հիմքերի միջև հեռավորությունների և պարուրաձև կազմակերպման որոշ պարամետրերի փոփոխությամբ։ Սակայն յուրաքանչյուր հարթ քրոմոֆոր ունեցող միացություն պարտադիր չէ, որ կապվի նույն մեխանիզմով, ուստի փորձարարական տվյալների համադրումը կարևոր է կապման իրական եղանակը որոշելու համար։ Մակերևութային, ակոսային և ինտերկալացիոն կապման հնարավորությունների տարբերակումը թույլ է տալիս ավելի ճշգրիտ նկարագրել լիգանդ–մակրոմոլեկուլ համալիրների կառուցվածքը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում էլեկտրաստատիկ փոխազդեցությունների ուսումնասիրությունը։ Նուկլեինաթթուների ֆոսֆատային խմբերը պայմանավորում են մակրոմոլեկուլի ընդհանուր բացասական լիցքը, ուստի դրական լիցքավորված կամ պրոտոնացվող խմբեր պարունակող լիգանդների դեպքում էլեկտրաստատիկ ձգողությունը կարող է նշանակալի ներդրում ունենալ կապման մեջ։ Միաժամանակ լուծույթում առկա հակաիոնները և աղերի կոնցենտրացիան կարող են փոփոխել այդ փոխազդեցությունների ուժգնությունը։ Իոնային ուժի փոփոխության պայմաններում կապման պարամետրերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել էլեկտրաստատիկ բաղադրիչի հարաբերական նշանակությունը։ Առանձին ուղղություն է հիդրոֆոբ և վան դեր Վաալսյան փոխազդեցությունների դերի գնահատումը։ Հարթ արոմատիկ համակարգերը ջրային միջավայրում կարող են ունենալ այնպիսի հատկություններ, որոնք նպաստում են նուկլեինաթթվի ավելի քիչ ջրային հասանելիություն ունեցող հատվածների հետ ասոցիացմանը։ Քրոմոֆորի չափը, արոմատիկ օղակների թիվը և դրանց վրա գտնվող տեղակալիչները կարող են էապես փոփոխել կապման ազատ էներգիան և համալիրի կայունությունը։ Այսպիսի կառուցվածքային գործոնների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե լիգանդի մոլեկուլային կառուցվածքի որ տարրերն են առավել կարևոր նուկլեինաթթվի նկատմամբ հարազատության համար։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է ջրածնային կապերի դերը։ Լիգանդի ֆունկցիոնալ խմբերը կարող են հանդես գալ որպես ջրածնային կապի դոնորներ կամ ակցեպտորներ և փոխազդել նուկլեինաթթվի հիմքերի, ֆոսֆատային խմբերի կամ այլ հասանելի կենտրոնների հետ։ Նման կապերը կարող են նպաստել ոչ միայն համալիրի ընդհանուր կայունությանը, այլև կապման ընտրողականությանը։ Եթե տարբեր նուկլեոտիդային հաջորդականություններ ստեղծում են տարբեր տեղային քիմիական միջավայրեր, ապա լիգանդի համապատասխան ֆունկցիոնալ խմբերի դիրքը կարող է պայմանավորել որոշակի կառուցվածքային հատվածների նկատմամբ առավել բարձր հարազատություն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ԴՆԹ-ի և ՌՆԹ-ի հետ փոխազդեցությունների հնարավոր տարբերություններին։ Չնայած երկու մակրոմոլեկուլներն էլ կազմված են նուկլեոտիդներից, դրանց տարածական կազմակերպումը և կառուցվածքային բազմազանությունը տարբեր են։ ԴՆԹ-ի երկպարույր կառուցվածքը և ՌՆԹ-ի բազմազան երկրորդային ու երրորդային ձևերը կարող են ստեղծել տարբեր կապման կենտրոններ։ Լիգանդի երկրաչափությունը և կողմնային խմբերը կարող են ավելի համապատասխան լինել մեկ կառուցվածքային միջավայրի, քան մյուսի համար։ Այս պատճառով տարբեր տեսակի նուկլեինաթթուների հետ նույն լիգանդի կապման համեմատությունը կարող է կարևոր տեղեկություն տալ մոլեկուլային ճանաչման ընտրողականության մասին։ Կարևոր ուղղություն է նուկլեոտիդային հաջորդականության ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Նույն ընդհանուր կառուցվածք ունեցող նուկլեինաթթուների տարբեր հաջորդականությունները կարող են տարբերվել հիմքերի դասավորությամբ, տեղային ճկունությամբ և ակոսների ֆիզիկաքիմիական հատկություններով։ Որոշ լիգանդներ կարող են ցուցաբերել հարաբերական նախընտրություն որոշակի հիմքային զույգերով հարուստ հատվածների նկատմամբ։ Այդ ընտրողականության ուսումնասիրությունը կարևոր է կառուցվածք–ակտիվություն կապերը հասկանալու և նուկլեինաթթվի որոշակի հատվածներ ճանաչող մոլեկուլների հատկությունները բացահայտելու համար։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է կապման հավասարակշռության ուսումնասիրությունը։ Լիգանդի և նուկլեինաթթվի միջև համալիրի ձևավորումը կարելի է նկարագրել համապատասխան կապման հաստատուններով և ստեխիոմետրիկ հարաբերություններով։ Փորձարարական տվյալների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել լիգանդի հարազատությունը մակրոմոլեկուլի նկատմամբ, հնարավոր կապման կենտրոնների թիվը և տարբեր կապման ռեժիմների առկայությունը։ Եթե համակարգում միաժամանակ գործում են մի քանի տեսակի կենտրոններ, կապման կորերի մեկնաբանությունը կարող է պահանջել ավելի բարդ մոդելների կիրառում։ Այդ պատճառով փորձարարական տվյալների մաթեմատիկական մշակումը կարևոր դեր ունի փոխազդեցության մեխանիզմը հասկանալու համար։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում սպեկտրադիտական մեթոդների կիրառումը։ Հարթ քրոմոֆոր պարունակող լիգանդների օպտիկական հատկությունները հատկապես հարմար են նուկլեինաթթուների հետ փոխազդեցության ուսումնասիրության համար, քանի որ կապման ընթացքում կարող են փոփոխվել կլանման և լուսարձակման բնութագրերը։ Սպեկտրային շերտերի ինտենսիվության, դիրքի կամ ձևի փոփոխությունները կարող են տեղեկություն հաղորդել քրոմոֆորի միկրոմիջավայրի և փոխազդեցության բնույթի մասին։ Տարբեր կոնցենտրացիաների պայմաններում ստացված սպեկտրային տվյալների վերլուծությունը կարող է օգտագործվել կապման պարամետրերի որոշման և հնարավոր կառուցվածքային մոդելների համեմատության համար։ Ֆլուորեսցենտային ուսումնասիրությունները նույնպես կարող են կարևոր տեղեկություն տրամադրել, եթե լիգանդը ունի համապատասխան լուսարձակող հատկություններ։ Նուկլեինաթթվի հետ կապումը կարող է փոխել ֆլուորեսցենցիայի ինտենսիվությունը, սպեկտրային առավելագույնի դիրքը կամ այլ լուսաֆիզիկական պարամետրեր։ Այդ փոփոխությունները պայմանավորված են քրոմոֆորի շրջակա միջավայրի փոփոխությամբ, շարժունակության սահմանափակմամբ և այլ մոլեկուլային գործոններով։ Նման չափումները հատկապես օգտակար են ցածր կոնցենտրացիաներում կապման գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում շրջանային դիքրոիզմի և այլ կառուցվածքազգայուն մեթոդների հնարավոր կիրառմանը։ Դրանք կարող են օգնել գնահատել, թե լիգանդի կապումն ինչպիսի փոփոխություններ է առաջացնում նուկլեինաթթվի երկրորդային կառուցվածքում և պարուրաձև կազմակերպման մեջ։ Եթե կապումը զգալիորեն փոփոխում է հիմքերի տարածական դասավորությունը, համապատասխան սպեկտրային ցուցանիշները նույնպես կարող են փոփոխվել։ Այս տվյալների համադրումը կլանման և ֆլուորեսցենտային ուսումնասիրությունների հետ հնարավորություն է տալիս ստանալ համալիրի ավելի ամբողջական նկարագիր։ Կարևոր ուղղություն է ջերմադինամիկական պարամետրերի ուսումնասիրությունը։ Կապման ազատ էներգիայի, էնթալպիական և էնտրոպիական ներդրումների գնահատումը կարող է օգնել հասկանալ, թե ինչ ֆիզիկական ուժեր են գերակշռում համալիրի ձևավորման ժամանակ։ Ջրածնային կապերը, էլեկտրաստատիկ փոխազդեցությունները, արոմատիկ համակարգերի փոխազդեցությունը և ջրային միջավայրի վերակազմավորումը կարող են տարբեր ներդրում ունենալ ընդհանուր գործընթացում։ Ջերմաստիճանից կախված չափումները և համապատասխան թերմոդինամիկական վերլուծությունը հնարավորություն են տալիս համեմատել տարբեր կառուցվածք ունեցող լիգանդների կապման շարժիչ ուժերը։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում կինետիկական ուսումնասիրությունը։ Հավասարակշռության հաստատունը ցույց է տալիս համալիրի հարաբերական կայունությունը, սակայն չի նկարագրում, թե որքան արագ է այն ձևավորվում կամ քայքայվում։ Ասոցիացման և դիսոցիացման արագությունների ուսումնասիրությունը կարող է լրացուցիչ տեղեկություն տալ կապման մեխանիզմի մասին։ Որոշ համակարգերում հնարավոր են հաջորդական փուլեր՝ սկզբնական մակերևութային ասոցիացումից մինչև ավելի կայուն կառուցվածքի ձևավորում։ Այդպիսի միջանկյալ վիճակների բացահայտումը կարող է կարևոր լինել մոլեկուլային ճանաչման ամբողջական մեխանիզմը հասկանալու համար։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է լիգանդի կողմնային խմբերի ազդեցությունը։ Նույն կամ նման հարթ քրոմոֆորային միջուկ ունեցող միացությունները կարող են էապես տարբեր կապման հատկություններ ցուցաբերել, եթե տարբերվում են դրանց տեղակալիչները։ Դրական լիցքավորված խմբերը կարող են ուժեղացնել ֆոսֆատային կմախքի հետ էլեկտրաստատիկ փոխազդեցությունը, իսկ ջրածնային կապեր ձևավորող կամ հիդրոֆոբ խմբերը կարող են փոխել կապման ընտրողականությունն ու կայունությունը։ Կողմնային շղթայի երկարությունը և ճկունությունը նույնպես կարող են ազդել մոլեկուլի՝ նուկլեինաթթվի համապատասխան հատվածին հարմարվելու կարողության վրա։ Այս հարաբերությունների համակարգված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ձևակերպել կառուցվածք–հարազատություն օրինաչափություններ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լիգանդների ինքնաասոցիացման երևույթին։ Հարթ արոմատիկ մոլեկուլները որոշ պայմաններում կարող են փոխազդել ոչ միայն նուկլեինաթթվի, այլև միմյանց հետ՝ առաջացնելով ագրեգատներ։ Այս գործընթացը կարող է ազդել սպեկտրային հատկությունների և կապման փորձերի արդյունքների վրա։ Եթե ինքնաասոցիացումը հաշվի չի առնվում, նուկլեինաթթվի հետ փոխազդեցության վերաբերյալ ստացված տվյալների մեկնաբանությունը կարող է լինել ոչ լիարժեք։ Հետևաբար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել լիգանդների վարքը նաև նուկլեինաթթվի բացակայության պայմաններում և տարբերակել ինքնաասոցիացման ու մակրոմոլեկուլի հետ կապման հետևանքները։ Կարևոր նշանակություն ունի լուծույթի pH-ի ազդեցությունը։ Եթե լիգանդը պարունակում է իոնացվող խմբեր, միջավայրի թթվայնության փոփոխությունը կարող է փոխել նրա լիցքային վիճակը և, հետևաբար, նուկլեինաթթվի հետ էլեկտրաստատիկ ու ջրածնային փոխազդեցությունները։ Միաժամանակ pH-ի զգալի փոփոխությունները կարող են ազդել նաև նուկլեինաթթվի կառուցվածքային կայունության վրա։ Այդ պատճառով տարբեր պայմաններում իրականացված փորձերը պետք է մեկնաբանվեն համակարգի երկու բաղադրիչների վիճակը հաշվի առնելով։ Առանձին ուղղություն է աղերի և բազմավալենտ իոնների ազդեցության գնահատումը։ Նուկլեինաթթվի ֆոսֆատային խմբերի շուրջ իոնային մթնոլորտը կարևոր դեր ունի մակրոմոլեկուլի կառուցվածքային կայունության մեջ։ Իոնային ուժի փոփոխությունը կարող է թուլացնել կամ ուժեղացնել որոշ լիգանդների կապումը և փոխել համալիրների ստեխիոմետրիան։ Այս երևույթների ուսումնասիրությունը օգնում է տարբերակել կապման էլեկտրաստատիկ և ոչ էլեկտրաստատիկ բաղադրիչները։ Հետազոտության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև լիգանդի կապման ազդեցությունը նուկլեինաթթվի ջերմային կայունության վրա։ Համալիրի ձևավորումը որոշ դեպքերում կարող է փոփոխել երկպարույրի կամ այլ կառուցվածքային ձևերի կայունությունը։ Ջերմային անցումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել այդ ազդեցությունը և լրացուցիչ տեղեկություն ստանալ կապման բնույթի մասին։ Սակայն նման տվյալները նպատակահարմար է մեկնաբանել մյուս ֆիզիկաքիմիական մեթոդների արդյունքների հետ համատեղ, քանի որ ջերմային կայունության փոփոխությունը ինքնին միշտ չէ, որ միանշանակ ցույց է տալիս կապման կոնկրետ մեխանիզմը։ Կարևորվում են նաև մոլեկուլային մոդելավորման և կառուցվածքային հաշվարկների հնարավորությունները։ Տեսական մոդելները կարող են օգտագործվել լիգանդի հնարավոր դիրքի, կողմնորոշման և նուկլեինաթթվի հետ փոխազդող ֆունկցիոնալ խմբերի գնահատման համար։ Մոդելավորման արդյունքները հատկապես արժեքավոր են փորձարարական տվյալների հետ համադրման դեպքում։ Դրանք կարող են առաջարկել հնարավոր կառուցվածքային բացատրություններ դիտված սպեկտրային կամ թերմոդինամիկական փոփոխությունների համար, սակայն չեն փոխարինում փորձարարական հաստատմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կապման ընտրողականությանը։ Կենսաբանական նշանակություն ունեցող լիգանդի համար կարևոր կարող է լինել ոչ միայն նուկլեինաթթվի նկատմամբ ընդհանուր բարձր հարազատությունը, այլև որոշակի կառուցվածքային ձևերի կամ հաջորդականությունների տարբերակման կարողությունը։ Այդպիսի ընտրողականությունը կարող է պայմանավորված լինել քրոմոֆորի երկրաչափությամբ, կողմնային խմբերի տարածական դասավորությամբ և կապման կենտրոնի տեղային հատկություններով։ Տարբեր նուկլեինաթթվային մոդելների հետ համեմատական փորձերը հնարավորություն են տալիս գնահատել այդ առանձնահատկությունները։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել սպեկտրադիտական, ֆլուորեսցենտային, թերմոդինամիկական, կինետիկական և հաշվարկային մոտեցումները։ Մեկ մեթոդով ստացված տվյալները հաճախ բավարար չեն կապման մեխանիզմի միանշանակ որոշման համար, ուստի տարբեր մեթոդների արդյունքների համադրումը բարձրացնում է եզրակացությունների հիմնավորվածությունը։ Փորձերի ընթացքում կարևոր է վերահսկել լիգանդի և նուկլեինաթթվի կոնցենտրացիաները, ջերմաստիճանը, pH-ը, իոնային ուժը և մյուս պայմանները, քանի որ դրանց փոփոխությունը կարող է էապես ազդել դիտվող հավասարակշռությունների վրա։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է փոքր օրգանական մոլեկուլների և կենսաբանական մակրոմոլեկուլների մոլեկուլային ճանաչման սկզբունքների բացահայտմամբ։ Հարթ քրոմոֆորային կառուցվածքի, լիցքային հատկությունների, կողմնային խմբերի և նուկլեինաթթվի կառուցվածքային առանձնահատկությունների միջև կապերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել նման համալիրների ձևավորման մասին։ Ստացված օրինաչափությունները կարևոր են կենսաֆիզիկայի, մոլեկուլային կենսաբանության, ֆիզիկական քիմիայի և կենսաօրգանական քիմիայի համար։ Գործնական առումով նման ուսումնասիրությունները կարող են նպաստել նուկլեինաթթուների կառուցվածքն ուսումնասիրելու համար կիրառվող մոլեկուլային զոնդերի, ախտորոշիչ համակարգերի և կենսաբանական հետազոտություններում օգտագործվող տարբեր լիգանդների հատկությունների գիտական գնահատմանը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է հարթ քրոմոֆորային համակարգերով լիգանդների և նուկլեինաթթուների փոխազդեցությունների համալիր ֆիզիկաքիմիական ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով կապման հնարավոր մեխանիզմները, ինտերկալացիոն և այլ ոչ կովալենտ փոխազդեցությունները, էլեկտրաստատիկ ու հիդրոֆոբ ուժերի դերը, ջրածնային կապերը, կառուցվածքային ընտրողականությունը, սպեկտրային փոփոխությունները, ջերմադինամիկան, կինետիկան և լուծույթի պայմանների ազդեցությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել կենսաֆիզիկայի, մոլեկուլային կենսաբանության, նուկլեինաթթուների քիմիայի, ֆիզիկական և կենսաօրգանական քիմիայի ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է գեղարվեստական խոսքի թարգմանության ընթացքում լեզվաճանաչողական կաղապարների պահպանման, վերակառուցման և համարժեք փոխանցման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ անգլալեզու արձակի փաստական նյութի վերլուծության հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում լեզվի, մտածողության և գեղարվեստական աշխարհի փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչպես են բնագրում լեզվական միջոցներով կառուցված հասկացական պատկերները, կերպարային համակարգերը, գնահատողական նշանակությունները և մշակութային իմաստները վերարտադրվում մեկ այլ լեզվով։ Թարգմանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բառային և քերականական միավորների փոխարինման գործընթաց, այլև որպես բնագրի ճանաչողական կառուցվածքի մեկնաբանում և նպատակային լեզվում դրա հնարավորինս համարժեք վերակազմավորում։ Այս մոտեցման շրջանակում կարևոր նշանակություն է ստանում գեղարվեստական տեքստի՝ որպես փոխկապակցված իմաստային համակարգի ուսումնասիրությունը, որտեղ յուրաքանչյուր բառ, արտահայտություն, փոխաբերություն, շարահյուսական կառուցվածք կամ ոճական հնար կարող է մասնակցել հեղինակի ստեղծած աշխարհի ընդհանուր ընկալմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լեզվաճանաչողական կաղապար հասկացությանը։ Այն կարող է ընդգրկել մարդու գիտակցության մեջ ձևավորված այն կառուցվածքները, որոնց միջոցով ընկալվում, կազմակերպվում և լեզվականորեն ներկայացվում է փորձը։ Գեղարվեստական տեքստում նման կառուցվածքները դրսևորվում են կերպարների բնութագրման, իրադարձությունների մեկնաբանման, տարածության և ժամանակի կազմակերպման, հուզական վիճակների ներկայացման, պատճառահետևանքային հարաբերությունների և հեղինակային գնահատականների միջոցով։ Թարգմանչի խնդիրն այս դեպքում սահմանափակված չէ առանձին լեզվական միավորների իմաստը փոխանցելով․ անհրաժեշտ է հասկանալ դրանց հիմքում ընկած հասկացական հարաբերությունները և ընտրել այնպիսի միջոցներ, որոնք նպատակային լեզվի ընթերցողի համար կվերականգնեն համադրելի իմաստային կառուցվածք։ Հետազոտության առանցքային հասկացություններից է համարժեքությունը։ Այն դիտարկվում է բազմամակարդակ երևույթ՝ ներառելով իմաստային, գործառական, ոճական, հաղորդակցական և ճանաչողական համապատասխանությունը։ Բառային մակարդակում ձևական նմանությունը դեռևս չի երաշխավորում ամբողջական համարժեքություն, քանի որ նույն բառը տարբեր լեզուներում կարող է ունենալ տարբեր զուգորդություններ, մշակութային ենթատեքստ և գնահատողական երանգներ։ Հետևաբար թարգմանական համարժեքությունը գնահատելիս կարևորվում է ոչ միայն բառերի համապատասխանությունը, այլև այն ազդեցությունը և հասկացական պատկերը, որը տվյալ արտահայտությունը ստեղծում է տեքստում։ Որոշ դեպքերում բառացի փոխանցումը կարող է պահպանել ձևը, բայց խաթարել իմաստային կամ ոճական կառուցվածքը, մինչդեռ ձևականորեն ավելի ազատ տարբերակը կարող է ավելի ամբողջական վերարտադրել բնագրի գործառույթը։ Առանձին ուղղություն է հայեցակարգերի և հասկացական դաշտերի ուսումնասիրությունը։ Գրական ստեղծագործության մեջ կրկնվող բառերը, պատկերները և թեմատիկ միավորները կարող են միավորվել որոշակի հասկացական համակարգերի շուրջ՝ ձևավորելով հեղինակի աշխարհընկալման առանձնահատկությունները։ Մարդու վարքագիծը, բարոյական ընտրությունը, հասարակական հարաբերությունները, անհատական ազատությունը, սերը, արվեստը, հաջողությունը, հիասթափությունը, սոցիալական դիրքը կամ մարդկային բնավորության հակասությունները կարող են արտահայտվել բազմազան լեզվական միջոցներով։ Թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է պահպանել ոչ միայն առանձին դրվագի բովանդակությունը, այլև այդ կրկնվող հասկացությունների միջև ձևավորված կապերը։ Եթե բնագրում որոշակի պատկեր կամ բառային դաշտ հետևողականորեն կապված է որևէ կերպարի կամ գաղափարի հետ, դրա անհամակարգ փոխանցումը կարող է թուլացնել ստեղծագործության ներքին իմաստային միասնականությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում շրջանակների և սցենարների ճանաչողական վերլուծությունը։ Ընթերցողը տեքստային տեղեկությունը մեկնաբանում է իր նախնական գիտելիքների և մշակութային փորձի հիման վրա։ Կենցաղային իրավիճակը, ճանապարհորդությունը, հանդիպումը, ընտանեկան հարաբերությունը, մասնագիտական գործունեությունը կամ հասարակական միջավայրը կարող են ակտիվացնել որոշակի ճանաչողական շրջանակներ, որոնք օգնում են հասկանալ չարտահայտված տեղեկատվությունը։ Տարբեր լեզվամշակույթների ընթերցողների գիտելիքային համակարգերը, սակայն, ամբողջությամբ նույնական չեն։ Այդ պատճառով թարգմանիչը երբեմն բախվում է այն խնդրին, որ բնագրում ակնարկով հասկանալի տեղեկատվությունը նպատակային մշակույթում կարող է չակտիվացնել նույն ճանաչողական կապերը։ Այսպիսի դեպքերում անհրաժեշտ է ընտրել այնպիսի թարգմանական ռազմավարություն, որը հնարավորինս պահպանում է բնագրի ենթատեքստը՝ առանց գեղարվեստական խոսքը ավելորդ բացատրություններով ծանրաբեռնելու։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում փոխաբերությանը՝ որպես ոչ միայն ոճական, այլև ճանաչողական երևույթի։ Փոխաբերական արտահայտությունները կարող են արտացոլել իրականության ընկալման համակարգված եղանակներ, երբ մի հասկացական ոլորտ ներկայացվում է մյուսի միջոցով։ Թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք նպատակային լեզվում գոյություն ունի համադրելի փոխաբերական մոդել, թե պահանջվում է այլ պատկերային լուծում։ Բառացի թարգմանությունը որոշ դեպքերում կարող է բնական և հասկանալի լինել, իսկ մյուսներում՝ օտար կամ նույնիսկ իմաստային առումով անհասկանալի։ Հետևաբար ուսումնասիրվում են փոխաբերության պահպանման, համապատասխան փոխաբերությամբ փոխարինման, իմաստային վերաձևակերպման և այլ հնարավոր ռազմավարությունները՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը տեքստի պատկերավորության վրա։ Կարևորվում է նաև փոխանունության, համեմատության, խորհրդանիշների և կրկնվող պատկերային միավորների փոխանցումը։ Գեղարվեստական տեքստում դրանք հաճախ կապված են կերպարների հոգեբանական բնութագրերի և հեղինակային գնահատման հետ։ Նույն պատկերային տարրի կրկնությունը տարբեր հատվածներում կարող է աստիճանաբար նոր նշանակություններ ձեռք բերել, ուստի թարգմանիչը պետք է նկատի ամբողջ ստեղծագործության մակարդակում գործող իմաստային կապերը։ Առանձին հատվածների մեկուսացված թարգմանությունը կարող է հանգեցնել այդ հարաբերությունների կորստի, եթե նույն պատկերային համակարգը տարբեր տեղերում փոխանցվում է անհամապատասխան միջոցներով։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի կերպարների խոսքային դիմանկարի ուսումնասիրությունը։ Գեղարվեստական կերպարի սոցիալական դիրքը, կրթությունը, բնավորությունը, հուզական վիճակը և վերաբերմունքը մյուսների նկատմամբ հաճախ բացահայտվում են նրա խոսքի միջոցով։ Բառապաշարի ընտրությունը, նախադասությունների կառուցվածքը, խոսակցական տարրերը, կրկնությունները, կիսատ արտահայտությունները և այլ առանձնահատկություններ միասին ձևավորում են անհատական խոսքային կերպարը։ Թարգմանության ժամանակ դրանց չեզոքացումը կարող է հանգեցնել կերպարների լեզվական տարբերությունների նվազմանը։ Հետևաբար համարժեքությունը ենթադրում է ոչ միայն ասվածի բովանդակության, այլև խոսողի անհատական լեզվական առանձնահատկությունների հնարավորինս հետևողական վերարտադրում։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում երկխոսությունների թարգմանությունը։ Երկխոսության իմաստը հաճախ չի սահմանափակվում արտահայտությունների բառային նշանակությամբ։ Հեգնանքը, ակնարկը, լռությունը, անուղղակի գնահատականը, խոսակցի նկատմամբ վերաբերմունքը և հաղորդակցական նպատակները կարող են ձևավորվել համատեքստի միջոցով։ Նպատակային լեզվում քերականական կամ բառապաշարային համապատասխանության առկայությունը դեռևս բավարար չէ, եթե փոխվում է արտահայտության գործաբանական ուժը։ Այդ պատճառով երկխոսությունները կարող են ուսումնասիրվել խոսքային ակտերի, հաղորդակցական ռազմավարությունների և կերպարների փոխհարաբերությունների տեսանկյունից։ Կարևոր ուղղություն է հեգնանքի և ենթատեքստի փոխանցումը։ Գեղարվեստական արձակում հեղինակային վերաբերմունքը հաճախ արտահայտվում է ոչ թե ուղղակի գնահատականներով, այլ բառերի ընտրությամբ, հակադրություններով և ասվածի ու ենթադրվողի տարբերությամբ։ Հեգնանքի բառացի վերարտադրումը կարող է նպատակային լեզվում կորցնել իր ազդեցությունը, եթե համապատասխան մշակութային կամ լեզվական պայմանները տարբեր են։ Թարգմանչից պահանջվում է ճանաչել արտահայտության իրական հաղորդակցական նպատակը և պահպանել այնպիսի լեզվական ազդակներ, որոնք ընթերցողին հնարավորություն կտան ընկալել երկիմաստությունը կամ հեղինակային հեռավորությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մշակութային նշույթավորված միավորներին։ Անձնանունները, տեղանունները, կենցաղային իրողությունները, հասարակական հաստատությունների անվանումները, չափման համակարգերը, դիմելաձևերը և պատմամշակութային ակնարկները կարող են բնագրի ընթերցողի համար պարունակել լրացուցիչ տեղեկատվություն։ Նպատակային լեզվի ընթերցողի համար այդ կապերը միշտ չէ, որ նույնքան հասանելի են։ Ուսումնասիրվում են մշակութային միավորների պահպանման, հարմարեցման, նկարագրական փոխանցման և համատեքստային պարզաբանման հնարավորությունները՝ գնահատելով յուրաքանչյուր ընտրության ազդեցությունը ստեղծագործության մշակութային ինքնության վրա։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև ժամանակի և տարածության լեզվական հայեցակարգումը։ Գրական տեքստի աշխարհը կառուցվում է ոչ միայն գործողությունների հաջորդականությամբ, այլև տարածական հարաբերությունների, դիտակետի և ժամանակային հեռանկարի միջոցով։ Հեղինակը կարող է արագացնել կամ դանդաղեցնել պատմողական ժամանակը, տեղափոխվել հիշողությունների ոլորտ, փոխել դիտարկման դիրքը կամ որոշակի տարածք ներկայացնել կերպարի սուբյեկտիվ ընկալմամբ։ Թարգմանության ժամանակ ժամանակաձևերի, ցուցիչների, տարածական բառապաշարի և շարահյուսական կառուցվածքների ընտրությունը կարող է ազդել այդ հարաբերությունների ընկալման վրա։ Հետևաբար անհրաժեշտ է պահպանել պատմողական հեռանկարի և ժամանակատարածական կազմակերպման ընդհանուր տրամաբանությունը։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում պատմողի ձայնի և հեղինակային ոճի խնդիրը։ Գրական ստեղծագործության յուրահատկությունը պայմանավորված է ոչ միայն պատմվող իրադարձություններով, այլև դրանց ներկայացման եղանակով։ Նախադասությունների երկարությունը, ռիթմը, բառապաշարի ընտրությունը, կրկնությունները, հակադրությունները, նկարագրությունների և երկխոսությունների հարաբերակցությունը ձևավորում են անհատական ոճ։ Եթե թարգմանությունը փոխանցում է միայն փաստական բովանդակությունը և համակարգված կերպով փոխում այս առանձնահատկությունները, կարող է պահպանվել պատմությունը, բայց փոխվել դրա գեղարվեստական ինքնությունը։ Այդ պատճառով ճանաչողական համարժեքությունը սերտորեն կապվում է ոճական համարժեքության հետ։ Կարևորվում է շարահյուսական կառուցվածքների դերը։ Շարահյուսությունը կարող է արտահայտել ուշադրության կենտրոնացում, տեղեկատվական առաջնահերթություն, գործողությունների արագություն կամ հոգեբանական լարվածություն։ Կարճ նախադասությունների հաջորդականությունը և երկար բազմաբաղադրիչ կառուցվածքը տարբեր ազդեցություն են ունենում ընթերցողի վրա։ Թարգմանիչը ստիպված է հաշվի առնել նպատակային լեզվի շարահյուսական բնականությունը, սակայն միաժամանակ պետք է խուսափի այնպիսի համակարգված վերաձևումներից, որոնք ամբողջությամբ փոխում են բնագրի ռիթմն ու տեղեկատվական կառուցվածքը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բառային ընտրության ճանաչողական հիմքերին։ Հոմանիշները հաճախ նույն առարկայական նշանակության կողքին կրում են տարբեր գնահատողական, հուզական կամ ոճական երանգներ։ Գեղարվեստական թարգմանության մեջ համապատասխան բառի ընտրությունը պահանջում է հաշվի առնել տվյալ հատվածի, կերպարի և ամբողջ ստեղծագործության համատեքստը։ Բառային համարժեքությունը, հետևաբար, որոշվում է ոչ միայն բառարանային նշանակությամբ, այլև զուգորդելիությամբ, գործածության հաճախականությամբ, ոճական մակարդակով և տեքստում տվյալ միավորի կատարած գործառույթով։ Հետազոտության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև դարձվածային միավորների փոխանցումը։ Դարձվածքները հատկապես սերտորեն կապված են լեզվամշակութային փորձի հետ և հաճախ բառացիորեն չեն կարող տեղափոխվել մեկ լեզվից մյուսը։ Համարժեք դարձվածքի ընտրությունը կարող է պահպանել հաղորդակցական և պատկերային ազդեցությունը, սակայն անհրաժեշտ է գնահատել դրա ոճական համապատասխանությունը։ Եթե ուղղակի համարժեք չկա, հնարավոր է կիրառել նկարագրական կամ համատեքստային լուծումներ՝ փորձելով նվազագույնի հասցնել պատկերային և գնահատողական տեղեկատվության կորուստը։ Կարևոր ուղղություն է թարգմանական փոխակերպումների համակարգումը։ Լեզուների կառուցվածքային և մշակութային տարբերությունները հաճախ անհրաժեշտ են դարձնում տեղափոխումը, փոխարինումը, ընդլայնումը, սեղմումը, կոնկրետացումը, ընդհանրացումը կամ իմաստային վերակազմավորումը։ Այս գործողությունները դիտարկվում են ոչ թե որպես բնագրից կամայական հեռացում, այլ որպես համարժեքության հասնելու հնարավոր միջոցներ։ Յուրաքանչյուր փոխակերպման հիմնավորվածությունը գնահատվում է այն տեսանկյունից, թե այն որքանով է պահպանում սկզբնական հատվածի ճանաչողական, հաղորդակցական և գեղարվեստական գործառույթը։ Առանձին նշանակություն ունի կորուստների և փոխհատուցման խնդիրը։ Լեզվական համակարգերի տարբերությունների պատճառով բնագրի բոլոր առանձնահատկությունների միաժամանակյա և ամբողջական վերարտադրումը միշտ չէ, որ հնարավոր է։ Որոշակի բառախաղ, հնչյունական ազդեցություն կամ բազմիմաստություն կարող է ուղղակի համարժեք չունենալ։ Այդպիսի դեպքերում թարգմանիչը կարող է փորձել տվյալ ազդեցությունը փոխհատուցել տեքստի մեկ այլ հատվածում կամ այլ լեզվական մակարդակում։ Փոխհատուցման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համարժեքությունը դիտարկել ամբողջական տեքստի մակարդակում, այլ ոչ միայն նախադասություն առ նախադասություն համապատասխանության տեսանկյունից։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում բնագրի և թարգմանական տարբերակների համադրական վերլուծությունը։ Ընտրված հատվածները կարող են դասակարգվել ըստ լեզվաճանաչողական երևույթների՝ փոխաբերություններ, հասկացական կաղապարներ, մշակութային միավորներ, գնահատողական բառապաշար, երկխոսություններ, դարձվածքներ և պատմողական կառուցվածքներ։ Յուրաքանչյուր դեպքում ուսումնասիրվում է սկզբնական միավորի գործառույթը, թարգմանչի ընտրած միջոցը և այդ ընտրության հետևանքով առաջացած իմաստային կամ ոճական փոփոխությունը։ Նման համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն արձանագրել տարբերությունները, այլև բացահայտել դրանց պատճառները և գնահատել կիրառված ռազմավարությունների արդյունավետությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թարգմանչի մեկնաբանական գործունեությանը։ Թարգմանիչը հանդես է գալիս որպես բնագրի առաջին խորքային ընթերցողներից մեկը, քանի որ յուրաքանչյուր լեզվական ընտրություն պահանջում է որոշել, թե տվյալ հատվածում որ իմաստն է առաջնային։ Բազմիմաստ կամ ենթատեքստային հատվածներում հնարավոր են տարբեր մեկնաբանություններ, և դրանցից յուրաքանչյուրն առաջացնում է տարբեր թարգմանական լուծումներ։ Այս տեսանկյունից թարգմանությունը ճանաչողական ընտրությունների հաջորդականություն է, որտեղ թարգմանչի լեզվական գիտելիքը, մշակութային իրազեկությունը և տեքստի ամբողջական ընկալումը անմիջականորեն ազդում են արդյունքի վրա։ Կարևորվում է նաև ընթերցողի գործոնը։ Թարգմանված ստեղծագործությունը գործում է նոր լեզվամշակութային միջավայրում, և դրա ընկալումը կախված է նպատակային ընթերցողի գիտելիքներից ու սպասումներից։ Թարգմանության չափազանց օտարացնող բնույթը կարող է դժվարացնել ընկալումը, իսկ չափազանց մեծ հարմարեցումը կարող է վերացնել սկզբնաղբյուր մշակույթի առանձնահատկությունները։ Հետևաբար թարգմանական ռազմավարությունը հաճախ ձևավորվում է այս երկու միտումների միջև հավասարակշռության որոնման միջոցով։ Հետազոտության մեջ կարող է գնահատվել, թե տարբեր լուծումներ ինչպես են փոխում տեքստի ճանաչողական մատչելիությունը և մշակութային ինքնությունը։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել ճանաչողական լեզվաբանության, թարգմանագիտության, տեքստի լեզվաբանության, ոճագիտության, իմաստաբանության, գործաբանության և համեմատական վերլուծության մեթոդները։ Հատուկ նշանակություն ունի բնագրային և թարգմանական հատվածների մանրամասն լեզվական համադրումը, որը հնարավորություն է տալիս տեսական հասկացությունները կապել կոնկրետ օրինակների հետ։ Որակական վերլուծությունը կարող է լրացվել որոշ երևույթների քանակական հաշվառմամբ՝ պարզելու կրկնվող թարգմանական ռազմավարությունները և դրանց գործածության օրինաչափությունները։ Գիտական նշանակությունը պայմանավորված է գեղարվեստական թարգմանության և ճանաչողական լեզվաբանության սկզբունքների համադրմամբ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս թարգմանական համարժեքությունը դիտարկել ավելի լայն տեսանկյունից՝ ուսումնասիրելով ոչ միայն լեզվական ձևերի համապատասխանությունը, այլև այն մտավոր մոդելների և իմաստային հարաբերությունների վերարտադրումը, որոնց միջոցով կառուցվում է գրական աշխարհը։ Գործնական առումով ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառվել գեղարվեստական թարգմանության վերլուծության, թարգմանիչների պատրաստման, թարգմանության որակի գնահատման և համապատասխան ուսումնական դասընթացների մշակման ժամանակ։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է գեղարվեստական տեքստի թարգմանության բազմամակարդակ ուսումնասիրություն՝ միավորելով լեզվական ձևի, հասկացական կառուցվածքի, մշակութային գիտելիքի, հեղինակային ոճի և ընթերցողական ընկալման խնդիրները։ Այն ցույց է տալիս, որ հաջող թարգմանությունը ենթադրում է ոչ միայն բնագրի հաղորդած տեղեկատվության փոխանցում, այլև նրա ճանաչողական և գեղարվեստական կազմակերպման վերակառուցում մեկ այլ լեզվամշակութային համակարգում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել թարգմանագիտության, ճանաչողական լեզվաբանության, անգլերենի և հայերենի զուգադրական ուսումնասիրության, գրականագիտության և գեղարվեստական տեքստի լեզվաբանության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, թարգմանիչների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է տեղական ինքնակառավարման համակարգում հանրային և մասնավոր հատվածների համագործակցության ձևավորման, զարգացման և արդյունավետ կիրառման կազմակերպական, տնտեսական, ֆինանսական և կառավարչական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է համայնքային նշանակության խնդիրների լուծման և հանրային ծառայությունների մատուցման գործընթացներում մասնավոր հատվածի ֆինանսական միջոցների, կառավարչական փորձի, տեխնոլոգիական հնարավորությունների և մասնագիտական կարողությունների ներգրավման մեխանիզմների վրա։ Գործընկերությունը դիտարկվում է որպես երկարաժամկետ համագործակցության գործիք, որի շրջանակում հանրային և մասնավոր կողմերը համաձայնեցված պայմաններով մասնակցում են ծրագրերի նախագծմանը, ֆինանսավորմանը, իրականացմանը, շահագործմանը կամ ծառայությունների կազմակերպմանը՝ պատասխանատվության և ռիսկերի համապատասխան բաշխմամբ։ Հետազոտության ելակետային հարցերից է տեղական ինքնակառավարման առանձնահատկությունների և նման համագործակցության փոխհարաբերությունը։ Համայնքային կառավարման մակարդակում որոշումների ընդունումը անմիջականորեն կապված է բնակչության առօրյա կարիքների, համայնքային ենթակառուցվածքների, տեղական ծառայությունների և տարածքային զարգացման հետ։ Այդ պատճառով մասնավոր հատվածի մասնակցության ցանկացած ձև պետք է գնահատվի առաջին հերթին հանրային շահի, ծառայությունների մատչելիության, որակի, ֆինանսական կայունության և համայնքի երկարաժամկետ զարգացման նպատակների տեսանկյունից։ Համագործակցության նպատակն ինքնին մասնավոր կապիտալի ներգրավումը չէ, այլ հանրային խնդրի առավել արդյունավետ լուծման այնպիսի մեխանիզմի ընտրությունը, որի դեպքում մասնավոր կողմի մասնակցությունը ստեղծում է լրացուցիչ տնտեսական կամ կառավարչական արժեք։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում համայնքների ֆինանսական հնարավորություններին։ Տեղական ենթակառուցվածքների արդիականացումը, նոր օբյեկտների կառուցումը և հանրային ծառայությունների որակի բարձրացումը հաճախ պահանջում են զգալի և երկարաժամկետ ֆինանսական ռեսուրսներ։ Համայնքային բյուջեների սահմանափակ հնարավորությունների պայմաններում համագործակցային ծրագրերը կարող են դիտարկվել ներդրումային ռեսուրսների ընդլայնման հնարավոր տարբերակներից մեկը։ Միաժամանակ մասնավոր ֆինանսավորման ներգրավումը չի վերացնում հանրային հատվածի ֆինանսական պատասխանատվությունը, քանի որ երկարաժամկետ պայմանագրերը կարող են առաջացնել ապագա վճարումներ, երաշխիքներ կամ այլ պայմանական պարտավորություններ։ Հետևաբար ծրագրերի նախապատրաստման ժամանակ կարևոր է գնահատել ոչ միայն սկզբնական ներդրման չափը, այլև ամբողջ պայմանագրային ժամանակահատվածում համայնքի վրա հնարավոր ֆինանսական ազդեցությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է գործընկերության կիրառման հնարավոր ոլորտների ուսումնասիրությունը։ Համայնքային մակարդակում նման մեխանիզմները կարող են դիտարկվել տրանսպորտային, ճանապարհային, լուսավորության, ջրամատակարարման, թափոնների կառավարման, էներգախնայողության, կայանատեղիների, զբոսաշրջային ենթակառուցվածքների, հասարակական տարածքների, մշակութային, մարզական և այլ ծառայությունների կազմակերպման համատեքստում։ Յուրաքանչյուր ոլորտ պահանջում է առանձին գնահատում, քանի որ ծառայության բնույթը, պահանջարկի կանխատեսելիությունը, ներդրման վերադարձի հնարավորությունը և սոցիալական նշանակությունը տարբեր են։ Այն, ինչ կարող է արդյունավետ լինել առևտրային եկամուտ ստեղծող ծրագրի դեպքում, պարտադիր չէ համապատասխան լինի սոցիալական բարձր նշանակություն ունեցող ծառայությանը։ Այդ պատճառով համագործակցության ձևի ընտրությունը պետք է հիմնվի տվյալ ծրագրի առանձնահատկությունների վրա։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում նախագծերի ընտրության և առաջնահերթությունների սահմանման խնդիրը։ Համայնքի զարգացման ծրագրում ներառված յուրաքանչյուր ներդրումային նախաձեռնություն պարտադիր չէ իրականացնել մասնավոր գործընկերոջ միջոցով։ Նախ անհրաժեշտ է գնահատել հանրային խնդրի կարևորությունը, ներդրման անհրաժեշտությունը, այլընտրանքային ֆինանսավորման աղբյուրները, պահանջարկը, ծրագրի տնտեսական կենսունակությունը և երկարաժամկետ շահագործման ծախսերը։ Համեմատական գնահատումը հնարավորություն է տալիս որոշել՝ արդյոք գործընկերային տարբերակը կարող է ապահովել ավելի բարձր արդյունավետություն, քան համայնքի կողմից ծրագրի ավանդական ֆինանսավորումն ու իրականացումը։ Այս մոտեցումը կարևոր է հանրային ռեսուրսների անհիմն երկարաժամկետ պարտավորություններից խուսափելու համար։ Կարևորվում է ծրագրերի նախնական տեխնիկատնտեսական գնահատումը։ Մինչև մասնավոր գործընկերոջ ընտրությունը անհրաժեշտ է ուսումնասիրել ծրագրի տեխնիկական իրագործելիությունը, ներդրումային ծախսերը, շահագործման և պահպանման պահանջները, սպասվող եկամուտները կամ համայնքային վճարումները, հնարավոր սոցիալական արդյունքները և ռիսկերը։ Պահանջարկի գերագնահատումը կամ ծախսերի թերագնահատումը կարող են հետագայում էական ֆինանսական խնդիրներ առաջացնել։ Այդ պատճառով կանխատեսումները նպատակահարմար է կառուցել տարբեր սցենարներով՝ հաշվի առնելով տնտեսական միջավայրի, բնակչության թվի, ծառայությունների պահանջարկի և այլ գործոնների հնարավոր փոփոխությունները։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է ռիսկերի բաշխումը։ Գործընկերության արդյունավետության հիմնական սկզբունքներից մեկն այն է, որ յուրաքանչյուր ռիսկ հնարավորության սահմաններում փոխանցվի այն կողմին, որը կարող է այն առավել արդյունավետ կառավարել։ Նախագծման և շինարարության ռիսկերը, շահագործման ծախսերի փոփոխությունը, պահանջարկի տատանումները, ֆինանսավորման արժեքը, իրավական փոփոխությունները և արտակարգ հանգամանքները կարող են տարբեր ծրագրերում տարբեր կերպ բաշխվել հանրային և մասնավոր կողմերի միջև։ Ռիսկերի մեխանիկական փոխանցումը մասնավոր հատվածին միշտ չէ, որ արդյունավետ է, քանի որ մասնավոր գործընկերը բարձր ռիսկը կարող է ներառել առաջարկվող ծառայության կամ պայմանագրի արժեքի մեջ։ Հետևաբար անհրաժեշտ է գտնել պատասխանատվության տնտեսական առումով հիմնավորված բաշխում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ֆինանսավորման կառուցվածքին։ Գործընկերային ծրագրերում կարող են համադրվել մասնավոր կապիտալը, փոխառու միջոցները, հանրային ֆինանսավորումը և այլ օրինական ֆինանսական աղբյուրներ։ Ծրագրի ֆինանսական մոդելը պետք է ապահովի դրա իրագործելիությունը՝ միաժամանակ պաշտպանելով համայնքի ֆինանսական կայունությունը։ Կարևոր է գնահատել վճարումների ժամանակացույցը, ֆինանսավորման արժեքը, եկամուտների աղբյուրները և հնարավոր երկարաժամկետ պարտավորությունները։ Հատկապես կարևոր է պայմանական պարտավորությունների գնահատումը, քանի որ որոշ պայմանագրային մեխանիզմներ կարող են համայնքի համար ծախս առաջացնել միայն որոշակի ապագա պայմանների իրականացման դեպքում։ Այսպիսի պարտավորությունների անտեսումը կարող է թաքցնել ծրագրի իրական ֆինանսական արժեքը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մասնավոր գործընկերոջ ընտրության թափանցիկ և մրցակցային գործընթացը։ Մրցակցությունը կարող է նպաստել ավելի արդյունավետ տեխնիկական և ֆինանսական առաջարկների ստացմանը, սակայն դրա համար անհրաժեշտ են հստակ պահանջներ, գնահատման չափանիշներ և մասնակիցների համար հավասար պայմաններ։ Նախագծի փաստաթղթերը պետք է բավարար մանրամասնությամբ սահմանեն ծառայության պահանջվող որակը, ներդրումային պարտավորությունները, ժամկետները, վերահսկման մեխանիզմները և պայմանագրային պատասխանատվությունը։ Միաժամանակ չափազանց մանրամասն տեխնիկական սահմանափակումները կարող են նվազեցնել մասնավոր հատվածի նորարարական լուծումներ առաջարկելու հնարավորությունը, ուստի որոշ դեպքերում նպատակահարմար է կենտրոնանալ ակնկալվող արդյունքների և ծառայության չափելի չափանիշների վրա։ Առանձին ուղղություն է պայմանագրային հարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Երկարաժամկետ համագործակցության պայմանագիրը պետք է հստակ սահմանի կողմերի իրավունքներն ու պարտականությունները, ֆինանսական հարաբերությունները, ռիսկերի բաշխումը, ծառայության որակի չափանիշները, հաշվետվողականությունը, տեղեկատվության տրամադրման կարգը, պայմանագրի փոփոխման և հնարավոր դադարեցման պայմանները։ Քանի որ երկարաժամկետ ժամանակահատվածում տնտեսական և տեխնոլոգիական միջավայրը կարող է փոփոխվել, պայմանագիրը պետք է ապահովի որոշակի ճկունություն՝ միաժամանակ թույլ չտալով, որ հետագա փոփոխությունները խաթարեն սկզբնական մրցակցության արդյունքները կամ անհիմն լրացուցիչ բեռ ստեղծեն համայնքի համար։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է ծրագրերի վերահսկողության համակարգը։ Մասնավոր կողմին որոշ գործառույթների փոխանցումը չի նշանակում համայնքի պատասխանատվության վերացում։ Տեղական ինքնակառավարման մարմինը շարունակում է պատասխանատու լինել համայնքային շահերի պաշտպանության և համապատասխան հանրային ծառայությունների կազմակերպման համար։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ են ծառայության որակի չափելի ցուցանիշներ, պարբերական հաշվետվություններ, ֆինանսական վերահսկողություն և պայմանագրային պարտավորությունների կատարման գնահատում։ Վերահսկողությունը պետք է հիմնված լինի նախապես սահմանված չափանիշների վրա, որպեսզի կողմերի միջև նվազեն կամայական մեկնաբանությունների և վեճերի հնարավորությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հաշվետվողականության և թափանցիկության խնդիրներին։ Քանի որ համագործակցային ծրագրերը կարող են երկար տարիներով ազդեցություն ունենալ համայնքային բյուջեի և հանրային ծառայությունների վրա, դրանց վերաբերյալ հիմնական տեղեկատվության հասանելիությունը կարևոր է հասարակական վերահսկողության համար։ Ծրագրի նպատակների, ակնկալվող արդյունքների, հիմնական ֆինանսական պարտավորությունների և իրականացման ցուցանիշների հրապարակայնությունը կարող է նպաստել բնակչության վստահության բարձրացմանը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել մասնավոր գործընկերոջ օրինական առևտրային գաղտնիքի պաշտպանությունը՝ գտնելով հրապարակայնության և բիզնես տեղեկատվության պաշտպանության հիմնավորված հավասարակշռություն։ Կարևորվում է համայնքի բնակիչների մասնակցությունը։ Տեղական նշանակության խոշոր ծրագրերը կարող են ուղղակիորեն ազդել բնակչության առօրյա կյանքի, վճարների, հանրային տարածքների և ծառայությունների որակի վրա։ Հետևաբար ծրագրերի նախապատրաստման փուլում հանրային քննարկումները և բնակիչների կարիքների ուսումնասիրությունը կարող են նպաստել առավել հիմնավորված որոշումների ընդունմանը։ Մասնակցային մեխանիզմները հատկապես կարևոր են այն դեպքերում, երբ նախատեսվում է ծառայության մատուցման եղանակի էական փոփոխություն կամ երկարաժամկետ պայմանագրային պարտավորություն։ Բնակչության ներգրավվածությունը կարող է նաև օգնել բացահայտել այն խնդիրները, որոնք տեխնիկական կամ ֆինանսական գնահատումների ընթացքում բավարար չափով տեսանելի չեն։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է համայնքների ինստիտուցիոնալ կարողությունների գնահատումը։ Բարդ համագործակցային ծրագրերի մշակումը պահանջում է ֆինանսական վերլուծության, իրավունքի, նախագծերի կառավարման, ինժեներական գնահատման և պայմանագրերի վերահսկման մասնագիտական կարողություններ։ Փոքր կամ սահմանափակ վարչական ռեսուրսներ ունեցող համայնքները կարող են դժվարություններ ունենալ նման մասնագետների մշտական ներգրավման հարցում։ Այդ պատճառով զարգացման հնարավոր ուղղություններից են մասնագիտական խորհրդատվության համակարգերի ստեղծումը, պետական և համայնքային կառույցների միջև փորձի փոխանակումը, միասնական մեթոդական ուղեցույցների կիրառումը և մասնագետների շարունակական վերապատրաստումը։ Առանձին նշանակություն ունի միջհամայնքային համագործակցությունը։ Որոշ ենթակառուցվածքային կամ ծառայությունների ծրագրեր կարող են տնտեսական առումով չափազանց փոքր լինել մեկ համայնքի համար, մինչդեռ մի քանի համայնքների պահանջարկի համադրումը կարող է մեծացնել նախագծի մասշտաբը և ներդրումային գրավչությունը։ Թափոնների կառավարումը, տրանսպորտային կապերը, որոշ կոմունալ ծառայություններ և տարածաշրջանային ենթակառուցվածքները կարող են պահանջել համայնքների միջև համագործակցություն։ Նման մոտեցումը կարող է նաև հնարավորություն տալ համատեղ օգտագործել մասնագիտական և վարչական ռեսուրսները։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հստակ սահմանել համայնքների միջև պատասխանատվության, ֆինանսավորման և որոշումների ընդունման մեխանիզմները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում համայնքային գույքի օգտագործման խնդիրը։ Գործընկերային ծրագրերում մասնավոր կողմին կարող է տրամադրվել որոշակի ենթակառուցվածքի կամ գույքի օգտագործման հնարավորություն՝ պայմանագրային նպատակների իրականացման համար։ Այս դեպքում անհրաժեշտ է ապահովել համայնքային սեփականության արդյունավետ օգտագործումը և պաշտպանել դրա երկարաժամկետ արժեքը։ Գույքի գնահատումը, օգտագործման պայմանները, պահպանման պարտավորությունները և պայմանագրի ավարտից հետո դրա վիճակը պետք է հստակ կարգավորվեն։ Հանրային ակտիվի ժամանակավոր օգտագործումը չպետք է հանգեցնի համայնքի համար չհիմնավորված տնտեսական կորստի։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հանրային ծառայությունների մատչելիությանը։ Մասնավոր հատվածի տնտեսական շահը և համայնքի սոցիալական նպատակները միշտ չէ, որ ամբողջությամբ համընկնում են։ Եթե ծրագրի եկամուտը ձևավորվում է բնակիչների վճարումներից, անհրաժեշտ է գնահատել ծառայության գնային մատչելիությունը տարբեր սոցիալական խմբերի համար։ Հանրային կողմը կարող է պայմանագրով սահմանել ծառայության որակի, հասանելիության և այլ չափանիշներ՝ ապահովելով, որ արդյունավետության բարձրացումը չհանգեցնի սոցիալական կարևոր ծառայությունների անհասանելիության։ Հետազոտության մեջ գործընկերության արդյունավետությունը, հետևաբար, գնահատվում է ոչ միայն ֆինանսական եկամտաբերությամբ, այլև հանրային արդյունքով։ Կարևորվում է ծրագրերի սոցիալ-տնտեսական ազդեցության գնահատումը։ Նոր ենթակառուցվածքը կամ բարելավված ծառայությունը կարող է ստեղծել ոչ միայն անմիջական ֆինանսական արդյունք, այլև նպաստել տեղական ձեռնարկատիրության, զբոսաշրջության, զբաղվածության և բնակավայրերի գրավչության զարգացմանը։ Այս անուղղակի արդյունքները կարող են կարևոր լինել ծրագրի հանրային արժեքը գնահատելիս։ Միաժամանակ տնտեսական ազդեցությունների վերաբերյալ կանխատեսումները պետք է լինեն իրատեսական և հիմնված չափելի ցուցանիշների վրա, որպեսզի ծրագրերի հիմնավորումը չկառուցվի չափազանց լավատեսական ենթադրությունների վրա։ Առանձին ուղղություն է նորարարությունների և տեխնոլոգիաների ներգրավումը։ Մասնավոր կազմակերպությունները կարող են ունենալ տեխնիկական լուծումներ և կառավարման համակարգեր, որոնց ներդրումը համայնքի կողմից ինքնուրույն կարող է լինել դժվար կամ ծախսատար։ Թվային կառավարման համակարգերը, էներգաարդյունավետ տեխնոլոգիաները, ենթակառուցվածքների հեռավար վերահսկումը և տվյալահեն ծառայությունները կարող են բարձրացնել համայնքային կառավարման արդյունավետությունը։ Սակայն տեխնոլոգիական լուծումների ընտրության ժամանակ անհրաժեշտ է գնահատել դրանց երկարաժամկետ սպասարկման ծախսերը, տվյալների կառավարումը և համայնքի՝ տեխնոլոգիան հետագայում ինքնուրույն վերահսկելու կարողությունը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է փոքր և միջին ձեռնարկությունների մասնակցությունը։ Եթե խոշոր ծրագրերը կառուցվում են միայն մեծ ընկերությունների մասնակցության համար, տեղական բիզնեսը կարող է դուրս մնալ տնտեսական հնարավորություններից։ Ծրագրերի համապատասխան կառուցվածքը, ենթակապալառուների ներգրավման հնարավորությունները և մրցակցության խթանումը կարող են նպաստել համայնքային տնտեսության զարգացմանը։ Միաժամանակ մասնակիցների ընտրության չափանիշները պետք է ապահովեն անհրաժեշտ ֆինանսական և մասնագիտական կարողությունների առկայությունը՝ չնվազեցնելով ծրագրի որակի պահանջները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կոռուպցիոն և շահերի բախման ռիսկերին։ Երկարաժամկետ և ֆինանսապես նշանակալի պայմանագրերը կարող են պարունակել հանրային ռեսուրսների ոչ արդյունավետ օգտագործման վտանգներ, եթե որոշումների ընդունման գործընթացը բավարար չափով թափանցիկ և մրցակցային չէ։ Ռիսկերի նվազեցման համար կարևոր են որոշումների փաստաթղթավորումը, մրցակցային ընթացակարգերը, գնահատման հստակ չափանիշները, վերահսկողության մեխանիզմները և հանրային հաշվետվողականությունը։ Այս գործիքները պետք է կիրառվեն ծրագրի ամբողջ կյանքի ընթացքում՝ գաղափարի ձևավորումից մինչև պայմանագրի ավարտը։ Կարևոր ուղղություն է գործընկերային ծրագրերի արդյունքների գնահատումը։ Ծրագրի հաջողությունը հնարավոր չէ որոշել միայն այն փաստով, որ պայմանագիրը կնքվել և ենթակառուցվածքը կառուցվել է։ Անհրաժեշտ է գնահատել ծառայության իրական որակը, ծախսերը, օգտագործողների բավարարվածությունը, ֆինանսական պարտավորությունների կատարումը և նախնական նպատակների իրականացումը։ Նախապես սահմանված արդյունքային ցուցանիշները հնարավորություն են տալիս պարբերաբար համեմատել փաստացի արդյունքները ծրագրային նպատակների հետ և անհրաժեշտության դեպքում կիրառել պայմանագրով նախատեսված ուղղիչ մեխանիզմներ։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում երկարաժամկետ կայունության խնդիրը։ Համայնքային ենթակառուցվածքները հաճախ շահագործվում են տասնամյակներ, ուստի նախագծման ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել ոչ միայն կառուցման արժեքը, այլև սպասարկման, վերանորոգման և հետագա արդիականացման ծախսերը։ Կյանքի ամբողջ ցիկլի մոտեցումը կարող է նպաստել այնպիսի լուծումների ընտրությանը, որոնք սկզբնական փուլում գուցե ավելի թանկ են, սակայն երկարաժամկետ օգտագործման ընթացքում ապահովում են ավելի ցածր ընդհանուր ծախսեր և ավելի բարձր որակ։ Այս մոտեցումը գործընկերային ծրագրերի հնարավոր առավելություններից մեկն է, եթե պայմանագրային համակարգը ճիշտ է կառուցված։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել իրավական և ինստիտուցիոնալ վերլուծությունը, տնտեսական ու ֆինանսական գնահատումը, համեմատական ուսումնասիրությունը, համայնքային ծրագրերի դեպքերի ուսումնասիրությունը, հարցումները և վիճակագրական տվյալների վերլուծությունը։ Միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տարբեր մոդելներ և դրանց կիրառման պայմանները, սակայն այլ երկրների մեխանիզմների ուղղակի տեղափոխումը նպատակահարմար չէ առանց Հայաստանի համայնքների ֆինանսական, իրավական և կառավարչական առանձնահատկությունները հաշվի առնելու։ Հետազոտության կարևոր արդյունք կարող է լինել զարգացման ուղղությունների համակարգումը՝ ծրագրերի ընտրության միասնական չափանիշների, նախնական գնահատման մեթոդների, ռիսկերի կառավարման համակարգի, պայմանագրերի վերահսկողության, մասնագիտական կարողությունների զարգացման, հանրային մասնակցության և միջհամայնքային համագործակցության կատարելագործման միջոցով։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այնպիսի ինստիտուցիոնալ միջավայրի ձևավորումը, որտեղ մասնավոր հատվածի ներգրավումը չի դիտարկվում որպես համայնքային ֆինանսավորման խնդիրների ինքնաբերական լուծում, այլ որպես կոնկրետ դեպքերում կիրառվող կառավարման գործիք, որի արդյունավետությունը պետք է նախապես հիմնավորվի և հետագայում չափվի։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է համայնքների ներդրումային և կառավարչական կարողությունների ընդլայնման, հանրային ծառայությունների որակի բարձրացման և տեղական զարգացման համար լրացուցիչ ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման անհրաժեշտությամբ։ Գործընկերության ճիշտ կազմակերպումը կարող է նպաստել մասնավոր հատվածի գիտելիքի և ֆինանսական ներուժի ներգրավմանը, սակայն դրա կայուն արդյունքը կախված է ծրագրերի որակյալ նախապատրաստումից, հանրային շահի հստակ սահմանումից, ֆինանսական ռիսկերի գնահատումից, մրցակցային ընտրությունից և պայմանագրերի արդյունավետ վերահսկումից։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է տեղական ինքնակառավարման մակարդակում հանրային և մասնավոր հատվածների համագործակցության զարգացման հնարավորությունների համակարգային ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով իրավական և ինստիտուցիոնալ միջավայրը, ֆինանսավորման մեխանիզմները, ռիսկերի բաշխումը, ծրագրերի ընտրությունն ու գնահատումը, համայնքային ենթակառուցվածքների կառավարումը, թափանցիկությունը, հանրային մասնակցությունը, միջհամայնքային համագործակցությունը և երկարաժամկետ ֆինանսական կայունությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել հանրային կառավարման, տեղական ինքնակառավարման, համայնքային տնտեսության, հանրային ֆինանսների և ներդրումային ծրագրերի կառավարման ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է մայրենի լեզվի ուսուցման ժամանակակից և այլընտրանքային մոտեցումների տեսական ու մեթոդական ուսումնասիրությանը՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով սովորողի լեզվական, հաղորդակցական, ճանաչողական և ստեղծագործական կարողությունների համակողմանի զարգացումը։ Ուսուցման այլընտրանքային մոդելները դիտարկվում են որպես ավանդական բացատրական, վերարտադրողական և ուսուցչակենտրոն մեթոդները լրացնող կամ վերափոխող կրթական համակարգեր, որոնցում սովորողը հանդես է գալիս ոչ միայն պատրաստի գիտելիք ընդունողի, այլև լեզվական նյութը հետազոտող, մեկնաբանող, կիրառող և սեփական խոսքային փորձի միջոցով յուրացնող ակտիվ մասնակից։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այնպիսի ուսումնական միջավայրի ձևավորման վրա, որտեղ լեզվական գիտելիքը կապվում է իրական հաղորդակցության, ընթերցանության, գրավոր և բանավոր խոսքի, ստեղծագործական աշխատանքի, համագործակցության և ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության հետ։ Քննության են առնվում սովորողակենտրոն, հաղորդակցական, համագործակցային, նախագծային, հետազոտական, խաղային, ինտեգրված, տարբերակված և խնդիրահեն ուսուցման հնարավորությունները։ Այս մոտեցումների ընդհանուր առանձնահատկությունն այն է, որ լեզվական նյութը չի սահմանափակվում կանոնների և սահմանումների հիշողությամբ, այլ կիրառվում է իմաստավորված խոսքային գործունեության մեջ։ Քերականական, բառագիտական, ուղղագրական և ոճական գիտելիքները կարող են յուրացվել տեքստերի վերլուծության, լեզվական դիտարկումների, համեմատությունների, ստեղծագործական առաջադրանքների և հաղորդակցական իրավիճակների միջոցով։ Այսպիսով, սովորողը ոչ միայն սովորում է լեզվի կառուցվածքը, այլև հասկանում է դրա գործառույթը տարբեր խոսքային իրավիճակներում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հաղորդակցական մոդելին, որի դեպքում լեզվի ուսուցման հիմնական նպատակը արդյունավետ հաղորդակցվելու կարողության ձևավորումն է։ Դասի ընթացքում կարող են կիրառվել երկխոսություններ, քննարկումներ, դերային իրավիճակներ, պատմողական առաջադրանքներ, կարծիք արտահայտելու և հիմնավորելու աշխատանքներ։ Նման միջավայրում քերականական և բառապաշարային նյութը ներկայացվում է հաղորդակցական նպատակի հետ փոխկապակցված։ Սովորողները հնարավորություն են ստանում լեզվական միավորները գործածել տարբեր իրավիճակներում և աստիճանաբար զարգացնել համապատասխան բառապաշար ու խոսքային ճկունություն։ Կարևոր ուղղություն է համագործակցային ուսուցումը։ Խմբային և զույգային աշխատանքի ժամանակ սովորողները համատեղ լուծում են լեզվական խնդիրներ, քննարկում տեքստեր, խմբագրում գրավոր աշխատանքներ, կազմում պատմություններ կամ ներկայացնում հետազոտության արդյունքները։ Այս գործընթացում զարգանում են ոչ միայն լեզվական կարողությունները, այլև լսելու, համագործակցելու, փաստարկելու և ուրիշի տեսակետը հասկանալու հմտությունները։ Ուսուցիչը նման մոդելում ավելի հաճախ հանդես է գալիս որպես ուսումնական գործընթացի կազմակերպիչ և ուղղորդող՝ ստեղծելով պայմաններ սովորողների ինքնուրույն գործունեության համար։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում նախագծային ուսուցումը, որը հնարավորություն է տալիս լեզուն կիրառել իրական կամ իրականությանը մոտ խնդիրների լուծման ընթացքում։ Սովորողները կարող են պատրաստել թեմատիկ նյութեր, հարցազրույցներ, փոքր հետազոտություններ, ներկայացումներ, դասարանական թերթեր, պատմություններ կամ այլ ստեղծագործական աշխատանքներ։ Նախագծի ընթացքում նրանք որոնում և ընտրում են տեղեկություն, մշակում տեքստեր, քննարկում դրանց կառուցվածքը, խմբագրում լեզվական սխալները և ներկայացնում վերջնական արդյունքը։ Այս մոտեցումը նպաստում է լեզվական գիտելիքի և գործնական գործունեության միավորմանը։ Հետազոտական ուսուցման մոդելում սովորողներին հնարավորություն է տրվում ինքնուրույն բացահայտել լեզվական օրինաչափությունները։ Պատրաստի կանոնը անմիջապես ներկայացնելու փոխարեն ուսուցիչը կարող է առաջարկել օրինակների շարք, որոնց ուսումնասիրության և համեմատության միջոցով սովորողները ձևակերպում են համապատասխան եզրակացություններ։ Նման մոտեցումը զարգացնում է դիտարկելու, համեմատելու, դասակարգելու, պատճառահետևանքային կապեր գտնելու և սեփական եզրակացությունը հիմնավորելու կարողությունները։ Լեզուն այս դեպքում հանդես է գալիս նաև որպես ճանաչողական ուսումնասիրության առարկա։ Կարևորվում է խնդիրահեն ուսուցման կիրառումը։ Սովորողին ներկայացվում է լեզվական կամ հաղորդակցական խնդիր, որի լուծման համար անհրաժեշտ է կիրառել նախկին գիտելիքները, ուսումնասիրել նոր նյութ և ընտրել համապատասխան լեզվական միջոցներ։ Խնդիրը կարող է վերաբերվել տեքստի կառուցվածքին, բառի նշանակությանը, արտահայտության ոճական նպատակահարմարությանը, ուղղագրական տարբերակին կամ հաղորդակցական իրավիճակում ճիշտ ձևակերպման ընտրությանը։ Նման առաջադրանքները խթանում են ինքնուրույն մտածողությունը և ցույց տալիս, որ լեզվական կանոնը գործնական խնդիրների լուծման միջոց է։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում խաղային տեխնոլոգիաներին, հատկապես ուսուցման սկզբնական և միջին փուլերում։ Լեզվական խաղերը, բառային մրցույթները, հանելուկները, դերային առաջադրանքները և պատմությունների ստեղծման խաղային ձևերը կարող են բարձրացնել սովորողների ներգրավվածությունը։ Սակայն խաղը դիտարկվում է ոչ միայն որպես հետաքրքրություն ստեղծող միջոց, այլև որպես հստակ կրթական նպատակ ունեցող գործունեություն։ Ճիշտ կազմակերպված խաղային առաջադրանքը կարող է նպաստել բառապաշարի հարստացմանը, ուղղագրական հմտությունների ամրապնդմանը, խոսքի արագությանը և լեզվական երևույթների գիտակցված կիրառմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է տեքստակենտրոն ուսուցումը։ Տեքստը կարող է դառնալ լեզվական տարբեր մակարդակների միասնական ուսումնասիրության հիմք։ Միևնույն նյութի միջոցով հնարավոր է աշխատել բառապաշարի, քերականության, ուղղագրության, ոճի, բովանդակության և տեքստային կառուցվածքի վրա։ Սովորողը լեզվական երևույթները տեսնում է բնական համատեքստում և հասկանում դրանց դերը ամբողջական խոսքում։ Տեքստի ընթերցումը, մեկնաբանումը, վերապատմումը, վերաձևակերպումը, շարունակությունը կամ խմբագրումը կարող են միաժամանակ զարգացնել մի քանի լեզվական կարողություններ։ Առանձին նշանակություն ունի ընթերցանության ուսուցման այլընտրանքային կազմակերպումը։ Ընթերցանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեքստի բարձրաձայն վերարտադրում, այլև որպես իմաստի կառուցման գործընթաց։ Սովորողները կարող են կանխատեսել բովանդակությունը, առանձնացնել հիմնական և երկրորդական տեղեկատվությունը, ձևակերպել հարցեր, բացահայտել հեղինակի դիրքորոշումը, համեմատել տարբեր տեքստեր և արտահայտել սեփական մեկնաբանությունը։ Այսպիսի առաջադրանքները զարգացնում են ընթերցողական գրագիտությունը և քննադատական մտածողությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրավոր խոսքի զարգացումը։ Այլընտրանքային մոդելներում գրելը կարող է կազմակերպվել որպես փուլային գործընթաց՝ գաղափարի ձևավորումից և նախնական տարբերակի կազմումից մինչև վերանայում, խմբագրում և վերջնական ներկայացում։ Սովորողը սովորում է գնահատել սեփական տեքստը ոչ միայն ուղղագրական սխալների, այլև կառուցվածքի, տրամաբանության, բառապաշարի և հաղորդակցական նպատակի տեսանկյունից։ Հասակակիցների փոխադարձ արձագանքը և ուսուցչի կառուցողական հետադարձ կապը կարող են դառնալ գրավոր խոսքի կատարելագործման կարևոր միջոցներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բանավոր խոսքի զարգացմանը։ Պատմելը, նկարագրելը, քննարկելը, հարցադրումներ ձևակերպելը և սեփական տեսակետը ներկայացնելը լեզվական կրթության կարևոր բաղադրիչներ են։ Այլընտրանքային ուսուցման պայմաններում բանավոր խոսքը կարող է ներառվել դասի գրեթե բոլոր փուլերում՝ սովորողներին տալով ավելի մեծ խոսքային ակտիվություն։ Այսպիսի աշխատանքը նպաստում է բառապաշարի գործնական յուրացմանը, խոսքի կառուցվածքային կազմակերպմանը և հաղորդակցական վստահության զարգացմանը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է տարբերակված ուսուցումը։ Նույն դասարանում սովորողները կարող են ունենալ լեզվական պատրաստվածության, ընթերցանության արագության, հետաքրքրությունների և ուսուցման տեմպի տարբերություններ։ Միատեսակ առաջադրանքները միշտ չէ, որ հավասարապես արդյունավետ են բոլորի համար։ Տարբերակված մոտեցումը հնարավորություն է տալիս փոփոխել առաջադրանքների բարդությունը, աջակցության աստիճանը, աշխատանքի ձևը և ակնկալվող արդյունքը՝ պահպանելով ընդհանուր ուսումնական նպատակները։ Այս մոդելը նպաստում է ինչպես դժվարություններ ունեցող, այնպես էլ առաջադիմող սովորողների ներուժի առավել արդյունավետ զարգացմանը։ Առանձին ուղղություն է անհատականացված ուսուցումը, որի դեպքում հաշվի են առնվում սովորողի նախասիրությունները, ուժեղ կողմերը և զարգացման կարիքները։ Սովորողին որոշակի ընտրության հնարավորություն տալը կարող է բարձրացնել պատասխանատվությունն ու մոտիվացիան։ Օրինակ՝ նույն լեզվական նպատակը կարող է իրականացվել տարբեր թեմաներով տեքստերի, ստեղծագործական առաջադրանքների կամ ներկայացման տարբեր ձևերի միջոցով։ Այս մոտեցումը նպաստում է սովորողի ինքնուրույնության և սեփական ուսումնառությունը կազմակերպելու կարողության զարգացմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ինտեգրված ուսուցումը։ Մայրենի լեզվի ուսուցումը կարող է փոխկապակցվել գրականության, պատմության, բնագիտության, արվեստի և այլ առարկաների հետ։ Միջառարկայական նյութերի օգտագործումը լեզվական գործունեությանը հաղորդում է իրական բովանդակություն և ցույց տալիս, որ լեզուն գիտելիքի տարբեր ոլորտների յուրացման ու հաղորդման հիմնական գործիքներից է։ Սովորողները կարող են ուսումնասիրել որևէ թեմա և միաժամանակ զարգացնել տեղեկություն կարդալու, գրավոր ձևակերպելու, ներկայացնելու և քննարկելու հմտությունները։ Հետազոտության մեջ ուշադրություն է հատկացվում քննադատական մտածողության զարգացմանը։ Լեզվի դասը հնարավորություն է տալիս աշխատել տեղեկատվության հավաստիության, փաստի և կարծիքի տարբերակման, փաստարկների գնահատման և տարբեր տեսակետների համեմատության վրա։ Տեքստերի վերլուծության ընթացքում սովորողը կարող է ուսումնասիրել ոչ միայն այն, թե ինչ է ասվում, այլև ինչպես և ինչ նպատակով է ձևակերպված հաղորդագրությունը։ Այս կարողությունը հատկապես կարևոր է ժամանակակից տեղեկատվական միջավայրում։ Առանձին նշանակություն ունի մեդիագրագիտության ներառումը։ Թվային և մեդիա միջավայրում սովորողները հանդիպում են տարբեր ժանրերի ու կառուցվածքների տեքստերի։ Ուսուցման ժամանակ կարող են համեմատվել տպագիր և թվային նյութերը, տեղեկատվական հաղորդագրությունները, գովազդային կամ հանրամատչելի տեքստերը՝ ուշադրություն դարձնելով լեզվական ընտրությանը, նպատակին և լսարանին։ Այս մոտեցումը մայրենիի ուսուցումը կապում է առօրյա տեղեկատվական գործունեության հետ։ Կարևորվում է թվային տեխնոլոգիաների կիրառումը, սակայն տեխնոլոգիան դիտարկվում է որպես մանկավարժական նպատակի իրականացման միջոց, այլ ոչ ինքնուրույն նպատակ։ Թվային տեքստերի ստեղծումը, համագործակցային խմբագրումը, ուսումնական խաղերը, ինտերակտիվ առաջադրանքները և բազմամեդիա ներկայացումները կարող են ընդլայնել սովորողների գործունեության ձևերը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է պահպանել հավասարակշռությունը տեխնոլոգիական գործիքների և կենդանի հաղորդակցության, ընթերցանության ու ձեռագիր կամ այլ ավանդական աշխատանքների միջև։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է գնահատման այլընտրանքային ձևերի ուսումնասիրությունը։ Միայն վերջնական թեստային գնահատումը միշտ չէ, որ կարող է ամբողջությամբ արտացոլել լեզվական զարգացման ընթացքը։ Ձևավորող գնահատումը, ինքնագնահատումը, փոխադարձ գնահատումը, աշխատանքների պորտֆոլիոն և շարունակական հետադարձ կապը հնարավորություն են տալիս հետևել սովորողի առաջընթացին և ժամանակին բացահայտել դժվարությունները։ Գնահատումը այս դեպքում դառնում է ոչ միայն արդյունքը չափելու, այլև ուսումնառությունը բարելավելու միջոց։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սխալի նկատմամբ վերաբերմունքին։ Այլընտրանքային ուսուցման միջավայրում սխալը կարող է դիտարկվել որպես սովորելու բնական փուլ և վերլուծության նյութ։ Սովորողին միայն սխալի մասին տեղեկացնելու փոխարեն հնարավոր է օգնել նրան հասկանալ դրա պատճառը, համեմատել տարբերակները և ինքնուրույն գտնել ճիշտ լուծումը։ Նման մոտեցումը զարգացնում է լեզվական ինքնավերահսկողությունը և նվազեցնում սխալվելու վախը, որը հաճախ սահմանափակում է բանավոր ու գրավոր ակտիվությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ուսումնական մոտիվացիան։ Մայրենի լեզուն սովորողի առօրյա հաղորդակցության հիմնական միջոցներից է, սակայն հենց այդ ծանոթությունը երբեմն կարող է ստեղծել այն տպավորությունը, որ լեզվի համակարգված ուսումնասիրությունը գործնական նշանակություն չունի։ Այլընտրանքային մոդելները փորձում են հաղթահարել այս խնդիրը՝ ուսումնական նյութը կապելով սովորողի իրական փորձի, հետաքրքրությունների և հաղորդակցական պահանջների հետ։ Երբ սովորողը տեսնում է, թե լեզվական գիտելիքն ինչպես է օգնում ավելի հստակ գրել, համոզիչ խոսել, ճիշտ հասկանալ տեքստը կամ ներկայացնել սեփական գաղափարը, ուսուցման նպատակը դառնում է ավելի ընկալելի։ Առանձին ուղղություն է ուսուցչի դերի վերաիմաստավորումը։ Ուսուցիչը շարունակում է պատասխանատու լինել ուսումնական նպատակների, նյութի գիտական ճշգրտության և գործընթացի կազմակերպման համար, սակայն այլընտրանքային մոդելներում նրա գործունեությունը ավելի շատ ներառում է ուղղորդում, հարցադրումների ձևակերպում, ուսումնական իրավիճակների ստեղծում և անհատական հետադարձ կապ։ Ուսուցչի մասնագիտական կարողությունը դրսևորվում է տարբեր մեթոդների նպատակային ընտրության և կոնկրետ դասարանի պահանջներին հարմարեցնելու մեջ։ Կարևորվում է նաև սովորողի ինքնուրույնության ձևավորումը։ Սովորողը աստիճանաբար սովորում է նպատակ դնել, ընտրել աշխատանքի ռազմավարություն, օգտագործել բառարաններ և այլ լեզվական աղբյուրներ, ստուգել սեփական աշխատանքը և գնահատել արդյունքը։ Այս կարողությունները նպաստում են ոչ միայն լեզվական կրթությանը, այլև հետագա ինքնուրույն ուսումնառությանը։ Մայրենի լեզուն այս տեսանկյունից դառնում է սովորել սովորելու կարևոր գործիք։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել մանկավարժական դիտարկումը, փորձարարական ուսուցումը, սովորողների աշխատանքների վերլուծությունը, հարցումները, թեստավորումը և տարբեր ուսուցման մոդելների համեմատական գնահատումը։ Փորձարարական և համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե տարբեր մեթոդները ինչպես են անդրադառնում սովորողների լեզվական գիտելիքների, հաղորդակցական հմտությունների, ստեղծագործական մտածողության, ինքնուրույնության և ուսումնական մոտիվացիայի վրա։ Արդյունքների գնահատման ժամանակ կարևոր է հաշվի առնել սովորողների տարիքը, նախնական պատրաստվածությունը և ուսուցման տևողությունը։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է մայրենի լեզվի դասավանդման արդյունավետության բարձրացման և ժամանակակից կրթական պահանջներին համապատասխան մեթոդական համակարգերի մշակման անհրաժեշտությամբ։ Այլընտրանքային մոդելների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ թե ամբողջությամբ հրաժարվել ավանդական մեթոդներից, այլ որոշել դրանց և նոր մոտեցումների արդյունավետ համադրությունը։ Լեզվական կանոնների համակարգված ուսուցումը, հաղորդակցական գործունեությունը, հետազոտական աշխատանքը, ստեղծագործական առաջադրանքները և ձևավորող գնահատումը կարող են փոխլրացնել միմյանց՝ ձևավորելով ավելի ճկուն ուսումնական միջավայր։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մայրենի լեզվի ուսուցման կազմակերպման նորարարական և այլընտրանքային հնարավորությունների բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով սովորողակենտրոն, հաղորդակցական, համագործակցային, նախագծային, հետազոտական, խաղային, տեքստակենտրոն, ինտեգրված և տարբերակված մոտեցումները, ինչպես նաև թվային տեխնոլոգիաների, ձևավորող գնահատման, քննադատական մտածողության և ինքնուրույն ուսումնառության դերը։ Այն կարող է օգտակար լինել մայրենի լեզվի դասավանդման մեթոդիկայով, մանկավարժությամբ և կրթական տեխնոլոգիաներով զբաղվող հետազոտողների, ուսուցիչների, դասախոսների, ուսանողների և կրթական ծրագրերի մշակողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հաճարի մշակության ագրոտեխնիկական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը Կոտայքի մարզի անջրդի հողագործության պայմաններում՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով բնական խոնավության արդյունավետ օգտագործումը, մշակաբույսի աճի ու զարգացման օրինաչափությունները, բերքատվության ձևավորումը և մշակության հիմնական տեխնոլոգիական միջոցառումների արդյունավետությունը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն մոտեցումը, որ առանց ոռոգման գյուղատնտեսական արտադրության պայմաններում մշակաբույսի արդյունավետությունը մեծապես կախված է տեղումների քանակից և բաշխումից, հողի խոնավության պաշարներից, ջերմաստիճանային ռեժիմից, հողի մշակման համակարգից, ցանքի ժամկետներից, բույսերի սնուցման պայմաններից և ընտրված սորտի կենսաբանական առանձնահատկություններից։ Այս գործոնների համատեղ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս որոշել այնպիսի ագրոտեխնիկական մոտեցումներ, որոնք առավել համապատասխան են տվյալ տարածաշրջանի հողակլիմայական պայմաններին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հաճարի կենսաբանական և տնտեսական առանձնահատկություններին՝ որպես հացահատիկային մշակաբույսի։ Քննության են առնվում բույսի աճի հիմնական փուլերը՝ ծլումից և սկզբնական վեգետատիվ զարգացումից մինչև հասկակալում, հատիկի ձևավորում և հասունացում։ Յուրաքանչյուր փուլում ջերմության և խոնավության պահանջները կարող են տարբեր լինել, ուստի բնական տեղումների ժամանակային բաշխումը երբեմն ոչ պակաս կարևոր է, քան դրանց տարեկան ընդհանուր քանակը։ Հատկապես այն փուլերում, երբ ձևավորվում են բերքի հիմնական կառուցվածքային տարրերը, խոնավության պակասը կարող է անդրադառնալ բույսերի զարգացման, արդյունավետ ցողունների քանակի, հասկի ձևավորման և հատիկի լցման վրա։ Անջրդի պայմաններում կարևորագույն խնդիրներից է հողում առկա խոնավության պահպանումը։ Հետազոտության մեջ կարող են գնահատվել նախացանքային և հիմնական հողամշակման տարբեր եղանակների ազդեցությունը հողի ջրաֆիզիկական հատկությունների վրա։ Հողի ճիշտ մշակումը նպաստում է տեղումների ներթափանցմանը, նվազեցնում մակերևութային հոսքը և կարող է սահմանափակել անարդյունավետ գոլորշացումը։ Միաժամանակ չափազանց ինտենսիվ կամ ոչ ճիշտ ժամանակին իրականացված մշակումը կարող է նպաստել հողի խոնավության կորստին և կառուցվածքի վատթարացմանը։ Այդ պատճառով մշակման խորության, ժամկետի և եղանակի ընտրությունը դիտարկվում է որպես անջրդի հողագործության տեխնոլոգիայի կարևոր բաղադրիչ։ Առանձին ուղղություն է ցանքի ժամկետների ուսումնասիրությունը։ Ցանքի ճիշտ ժամանակի ընտրությունը հնարավորություն է տալիս առավել արդյունավետ օգտագործել տվյալ տարվա ջերմային և խոնավային պայմանները։ Չափազանց վաղ կամ ուշ ցանքը կարող է փոխել ծլման արագությունը, բույսերի սկզբնական զարգացումը, վեգետացիոն շրջանի տևողությունը և բերքի ձևավորման փուլերի համընկնումը անբարենպաստ եղանակային պայմանների հետ։ Տարբեր ժամկետներում կատարված ցանքերի համեմատությունը կարող է ցույց տալ, թե որ տարբերակն է նպաստում դաշտային ծլունակության, բույսերի պահպանվածության և վերջնական բերքատվության առավել բարենպաստ ցուցանիշների ձևավորմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ցանքի նորմայի և բույսերի խտության հարցը։ Չափազանց խիտ ցանքերում բույսերի միջև ուժեղանում է մրցակցությունը ջրի, սննդանյութերի և լույսի համար, ինչը հատկապես զգալի կարող է լինել խոնավության սահմանափակ պայմաններում։ Մյուս կողմից՝ չափազանց նոսր ցանքը կարող է հանգեցնել հողի արտադրական հնարավորությունների ոչ լիարժեք օգտագործման և միավոր մակերեսից բերքի նվազման։ Հետևաբար անհրաժեշտ է որոշել բույսերի այնպիսի խտություն, որի դեպքում անհատական բույսերի զարգացման և ամբողջ ցանքատարածության արտադրողականության միջև ձևավորվում է առավել նպատակահարմար հարաբերակցություն։ Հետազոտության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև սերմի տեղադրման խորության ազդեցությունը ծլման և սկզբնական զարգացման վրա։ Անջրդի պայմաններում սերմը պետք է հասանելիություն ունենա բավարար խոնավության, սակայն չափազանց խոր ցանքը կարող է դժվարացնել ծիլերի մակերես դուրս գալը։ Հողի մեխանիկական կազմը, նախացանքային մշակման որակը և ցանքի պահին խոնավության տեղաբաշխումը պայմանավորում են համապատասխան խորության ընտրությունը։ Այս ցուցանիշների համադրումը կարևոր է հավասարաչափ և կենսունակ ծիլերի ստացման համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բույսերի սնուցման համակարգին։ Հողի բնական բերրիությունը և հիմնական սննդատարրերի հասանելիությունը կարող են զգալիորեն ազդել բույսերի աճի, վեգետատիվ զանգվածի ձևավորման և հատիկային բերքի վրա։ Միաժամանակ անջրդի պայմաններում պարարտանյութերի արդյունավետությունը սերտորեն կապված է հողի խոնավության հետ, քանի որ սննդատարրերի յուրացումը պահանջում է համապատասխան ջրային ռեժիմ։ Հետևաբար պարարտացման չափաքանակների գնահատման ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել ոչ միայն բույսի սննդային պահանջները, այլև տվյալ հողակլիմայական պայմաններում դրանց օգտագործման իրական հնարավորությունները։ Ազոտային, ֆոսֆորային և այլ սննդատարրերի ազդեցությունը կարող է ուսումնասիրվել ինչպես առանձին, այնպես էլ տարբեր համակցություններով՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը աճի, զարգացման և բերքի կառուցվածքի վրա։ Կարևորվում է նախորդ մշակաբույսի ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Ցանքաշրջանառության մեջ հաճարի տեղը կարող է պայմանավորել հողի խոնավության, սննդատարրերի պաշարների, մոլախոտվածության և հիվանդությունների տարածման մակարդակը։ Լավ ընտրված նախորդը կարող է նպաստել հաջորդ մշակաբույսի համար ավելի բարենպաստ հողային պայմանների ձևավորմանը, մինչդեռ նույն կամ կենսաբանական առումով մոտ մշակաբույսերի հաճախակի վերադարձը նույն դաշտ կարող է առաջացնել մի շարք ագրոնոմիական խնդիրներ։ Այդ պատճառով մշակության տեխնոլոգիան նպատակահարմար է դիտարկել ամբողջ ցանքաշրջանառության համակարգի շրջանակում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է հողի խոնավության դինամիկայի ուսումնասիրությունը։ Տարբեր խորություններում խոնավության պաշարների չափումները կարող են ցույց տալ, թե բույսերն ինչպես են օգտագործում աշնանային, ձմեռային և գարնանային տեղումներից կուտակված ջուրը և ինչպես է այդ պաշարը փոփոխվում վեգետացիայի ընթացքում։ Հողի խոնավության տվյալների համադրումը բույսերի զարգացման փուլերի և բերքատվության հետ հնարավորություն է տալիս որոշել ջրի պակասի առավել զգայուն ժամանակաշրջանները։ Այսպիսի ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է անջրդի երկրագործության համար, որտեղ բնական խոնավությունը արտադրողականությունը սահմանափակող հիմնական գործոններից մեկն է։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում օդերևութաբանական պայմանների ազդեցությանը։ Տարբեր տարիների տեղումների, օդի ջերմաստիճանի և հնարավոր երաշտային ժամանակահատվածների տարբերությունները կարող են էապես փոխել նույն ագրոտեխնիկական միջոցառման արդյունքը։ Այդ պատճառով բազմամյա փորձերի տվյալները հատկապես արժեքավոր են, քանի որ հնարավորություն են տալիս տարբերակել տեխնոլոգիական գործոնի ազդեցությունը տվյալ տարվա եղանակային առանձնահատկություններից։ Տեղումների քանակի և բաշխման, ջերմաստիճանի ու բերքատվության միջև կապերի ուսումնասիրությունը կարող է օգտագործվել մշակության առավել կայուն համակարգերի մշակման համար։ Կարևոր ուղղություն է սորտային առանձնահատկությունների գնահատումը։ Տարբեր սորտերը կարող են տարբերվել վեգետացիոն շրջանի տևողությամբ, երաշտադիմացկունությամբ, ցրտադիմացկունությամբ, թփակալման ունակությամբ, բույսերի բարձրությամբ, հիվանդությունների նկատմամբ դիմադրողականությամբ և բերքի ձևավորման առանձնահատկություններով։ Անջրդի պայմաններում հատկապես արժեքավոր են այն ձևերը, որոնք կարողանում են արդյունավետ օգտագործել հողի սահմանափակ խոնավությունը և պահպանել համեմատաբար կայուն արտադրողականություն եղանակային տատանումների դեպքում։ Սորտերի համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել տարածաշրջանի համար առավել հարմարված ելանյութի և արտադրական սորտերի ընտրությանը։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում բերքի կառուցվածքային տարրերի ուսումնասիրությունը։ Միավոր մակերեսից ստացվող վերջնական բերքը ձևավորվում է մի շարք բաղադրիչների փոխազդեցությամբ՝ բույսերի պահպանվածության, արդյունավետ ցողունների թվի, հասկերի քանակի, մեկ հասկում ձևավորված հատիկների թվի և հատիկի զանգվածի միջոցով։ Ագրոտեխնիկական տարբեր միջոցառումներ կարող են տարբեր կերպ ազդել այս ցուցանիշների վրա։ Օրինակ՝ որևէ տարբերակ կարող է մեծացնել բույսերի վեգետատիվ աճը՝ առանց հատիկային բերքի համարժեք բարձրացման, մինչդեռ մեկ այլ տարբերակ կարող է նպաստել բերքի կառուցվածքի առավել արդյունավետ ձևավորմանը։ Այդ պատճառով միայն ընդհանուր բերքատվության գնահատումը բավարար չէ տեխնոլոգիական միջոցառումների ազդեցության մեխանիզմը հասկանալու համար։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև հատիկի որակական հատկանիշները։ Բերքի քանակի հետ մեկտեղ կարևոր են հատիկի խոշորությունը, լիարժեքությունը, զանգվածային ցուցանիշները և նպատակային օգտագործման համար նշանակություն ունեցող այլ որակական բնութագրեր։ Աճեցման պայմանները, խոնավության ապահովվածությունը և սնուցման մակարդակը կարող են ազդել ոչ միայն բերքի քանակի, այլև դրա որակի վրա։ Հետևաբար արդյունավետ տեխնոլոգիան պետք է գնահատվի արտադրողականության և ստացված արտադրանքի որակի համատեղ հաշվառմամբ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մոլախոտերի ազդեցությանը։ Անջրդի դաշտերում մոլախոտերը կարող են ուժեղ մրցակցել մշակաբույսի հետ հատկապես հողի խոնավության համար։ Մոլախոտվածության մակարդակի և տեսակային կազմի գնահատումը հնարավորություն է տալիս որոշել դրանց հնարավոր ազդեցությունը հաճարի աճի և բերքատվության վրա։ Մոլախոտերի դեմ պայքարի միջոցառումների ընտրության ժամանակ կարևոր է համադրել ագրոտեխնիկական և անհրաժեշտության դեպքում բույսերի պաշտպանության ընդունված մոտեցումները՝ պահպանելով մշակաբույսի բնականոն զարգացումը և հողի ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը։ Կարևորվում է նաև հիվանդությունների և վնասատուների տարածվածության դիտարկումը։ Բույսերի առողջական վիճակը կարող է անմիջականորեն ազդել ֆոտոսինթետիկ մակերեսի, հատիկի ձևավորման և վերջնական բերքի վրա։ Սորտի դիմադրողականությունը, ցանքաշրջանառությունը, ցանքի ժամկետը և բույսերի խտությունը կարող են փոխել վնասակար օրգանիզմների զարգացման պայմանները։ Հետևաբար բույսերի պաշտպանության խնդիրները դիտարկվում են մշակության ընդհանուր համակարգի շրջանակում և կապվում են կանխարգելիչ ագրոտեխնիկական միջոցառումների հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է ջրի օգտագործման արդյունավետության գնահատումը։ Անջրդի հողագործության պայմաններում նպատակն առավելագույն կենսազանգված ստանալը չէ, այլ հասանելի ջրային պաշարների հաշվով հնարավորինս արդյունավետ տնտեսական բերք ձևավորելը։ Այդ պատճառով տարբեր ագրոտեխնիկական տարբերակները կարելի է համեմատել ոչ միայն բերքատվությամբ, այլև այն տեսանկյունից, թե որքան արդյունավետ է մշակաբույսը օգտագործել բնական տեղումներից և հողի պաշարներից հասանելի ջուրը։ Այս ցուցանիշը կարևոր է հատկապես երաշտային և խոնավությամբ սահմանափակ տարիներին։ Առանձին նշանակություն ունի հողի բերրիության պահպանման խնդիրը։ Անջրդի երկրագործության երկարաժամկետ արդյունավետությունը կախված է ոչ միայն տվյալ տարվա բերքից, այլև հողի կառուցվածքի, օրգանական նյութի պաշարների և սննդային ռեժիմի պահպանությունից։ Հողի մշակման, պարարտացման և ցանքաշրջանառության համակարգերը նպատակահարմար է գնահատել նաև հողի երկարաժամկետ արտադրողականության տեսանկյունից։ Օրգանական մնացորդների վերադարձը, էրոզիայի սահմանափակումը և հողի կառուցվածքի պահպանումը կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ հատկապես լեռնային և նախալեռնային գյուղատնտեսական տարածքներում։ Հետազոտության մեջ կարող է անդրադարձ կատարվել նաև հողի էրոզիայի վտանգին։ Անջրդի պայմաններում ոչ ճիշտ հողամշակումը կարող է նպաստել հողի մակերեսային շերտի քայքայմանը և խոնավության կորստին։ Տեղանքի թեքությունը, բուսածածկույթի վիճակը և մշակման ուղղությունը կարող են ազդեցություն ունենալ հողային ռեսուրսների պահպանման վրա։ Հետևաբար մշակության տեխնոլոգիայի արդյունավետությունը նպատակահարմար է գնահատել նաև հողապահպանական տեսանկյունից։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում փորձարարական դաշտային հետազոտությունների կազմակերպումը։ Տարբեր ագրոտեխնիկական տարբերակների համեմատության համար անհրաժեշտ է պահպանել փորձի կրկնությունների, համադրելի հողային պայմանների և միասնական հաշվառման մեթոդների սկզբունքները։ Վեգետացիայի ընթացքում կարող են կատարվել ֆենոլոգիական դիտարկումներ, բույսերի բարձրության, խտության և զարգացման ցուցանիշների չափումներ, հողի խոնավության որոշումներ և բերքի կառուցվածքային վերլուծություն։ Ստացված տվյալների վիճակագրական մշակումը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե դիտված տարբերությունները որքանով են պայմանավորված ուսումնասիրվող գործոններով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տարբեր ագրոտեխնիկական միջոցառումների փոխազդեցությանը։ Ցանքի ժամկետը, սերմնացանի նորման, պարարտացումը և հողամշակումը մեկուսացված գործոններ չեն։ Օրինակ՝ բույսերի օպտիմալ խտությունը կարող է տարբեր լինել տարբեր խոնավային կամ սննդային պայմաններում, իսկ պարարտացման ազդեցությունը կարող է կախված լինել տեղումների քանակից։ Հետևաբար առավել արդյունավետ տեխնոլոգիայի ձևավորումը պահանջում է գործոնների համակցված ուսումնասիրություն և այնպիսի տարբերակի ընտրություն, որը կայուն արդյունք է ապահովում փոփոխվող բնական պայմաններում։ Կարևորվում է նաև մշակության տնտեսական արդյունավետության գնահատումը։ Բերքատվության բարձրացումը գործնական նշանակություն ունի միայն այն դեպքում, երբ կիրառվող լրացուցիչ միջոցառումների ծախսերը համարժեք են ստացվող տնտեսական արդյունքին։ Սերմերի, պարարտանյութերի, հողի մշակման և մյուս տեխնոլոգիական գործողությունների ծախսերի համադրումը ստացված բերքի արժեքի հետ հնարավորություն է տալիս որոշել տարբերակների շահութաբերությունը։ Անջրդի հողագործության պայմաններում հատկապես կարևոր է այնպիսի տեխնոլոգիաների ընտրությունը, որոնք չափավոր արտադրական ծախսերով ապահովում են հնարավորինս կայուն բերք։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել դաշտային փորձի, ագրոքիմիական և հողագիտական ուսումնասիրությունների, ֆենոլոգիական դիտարկումների, կենսաչափական չափումների և վիճակագրական վերլուծության մեթոդները։ Մի քանի տարվա տվյալների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել ոչ միայն միջին բերքատվությունը, այլև տարբեր ագրոտեխնիկական լուծումների կայունությունը տարբեր եղանակային պայմաններում։ Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է բնական տեղումներից կախված արտադրության համար, որտեղ տարեկան կլիմայական տատանումները կարող են զգալիորեն փոխել արդյունքները։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է Կոտայքի մարզի անջրդի գյուղատնտեսական տարածքներում հացահատիկային արտադրության արդյունավետության բարձրացման անհրաժեշտությամբ։ Տեղական հողակլիմայական պայմաններին համապատասխանեցված մշակության համակարգը կարող է նպաստել հողի խոնավության առավել արդյունավետ օգտագործմանը, արտադրական ռիսկերի նվազեցմանը և բերքի կայունության բարձրացմանը։ Ստացված արդյունքների հիման վրա հնարավոր է հիմնավորել ցանքի, հողամշակման, սնուցման և մշակաբույսի խնամքի այնպիսի մոտեցումներ, որոնք հաշվի են առնում տարածաշրջանի բնական սահմանափակումները և միաժամանակ նպաստում հողային ռեսուրսների պահպանությանը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է անջրդի պայմաններում հաճարի մշակության կենսաբանական, ագրոտեխնիկական և արտադրական առանձնահատկությունների բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով հողի խոնավության ռեժիմը, ցանքի ժամկետներն ու նորմերը, սնուցումը, սորտային հատկանիշները, բերքի կառուցվածքը, բնական տեղումների ազդեցությունը, ջրի օգտագործման արդյունավետությունը, հողի պահպանությունը և տնտեսական արդյունավետությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել բուսաբուծության, հացահատիկային մշակաբույսերի արտադրության, ագրոնոմիայի, հողագիտության և անջրդի երկրագործության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, գյուղատնտեսների, դասախոսների, ուսանողների և արտադրության մասնագետների համար։

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան հայկական ճարտարապետության ինքնատիպ և նշանակալի հորինվածքային տիպերից մեկի՝ գմբեթավոր դահլիճների ձևավորման, կառուցվածքային զարգացման, տարածական կազմակերպման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն ճարտարապետական սկզբունքների վրա, որոնց միջոցով երկարավուն դահլիճային տարածքը համադրվում է կենտրոնական գմբեթային ծավալի հետ՝ ստեղծելով միաժամանակ առանցքային և կենտրոնաձիգ հատկանիշներ ունեցող միասնական հորինվածք։ Այս տիպի կառույցները դիտարկվում են հայկական եկեղեցաշինության ընդհանուր զարգացման համատեքստում՝ բացահայտելով դրանց կապերը ավելի վաղ բազիլիկ, գմբեթավոր բազիլիկ և կենտրոնագմբեթ համակարգերի հետ, ինչպես նաև դրանց հետագա ազդեցությունը եկեղեցական ճարտարապետության վրա։ Քննության են առնվում հատակագծային լուծումները, ներքին տարածության համաչափությունները, կրող համակարգը, գմբեթատակ կառուցվածքները, արտաքին ծավալային հորինվածքը և ճակատների գեղարվեստական մշակումը։ Գմբեթավոր դահլիճի կարևոր առանձնահատկություններից է հիմնական աղոթասրահի միասնական տարածության կազմակերպումը։ Երկայնական ուղղվածությունը պահպանվում է որպես եկեղեցական կառույցի հիմնական տարածական առանցք, սակայն կենտրոնական հատվածում բարձրացող գմբեթը ստեղծում է ընդգծված ուղղահայաց շեշտադրում։ Արդյունքում ներքին տարածությունը ստանում է բարդ ռիթմ և աստիճանակարգություն՝ մուտքից դեպի խորան շարժվող երկայնական զարգացման հետ միաժամանակ ուշադրությունը կենտրոնացնելով գմբեթատակ հատվածի վրա։ Այս երկու սկզբունքների համադրությունը հայկական միջնադարյան ճարտարապետության մեջ ստեղծում է առանձնահատուկ տարածական ամբողջականություն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կրող համակարգի կառուցվածքային տրամաբանությանը։ Գմբեթի ծանրությունը և դրանից առաջացող ուղղահայաց ու հորիզոնական ուժերը պետք է արդյունավետ փոխանցվեին շենքի հիմնական կրող տարրերին։ Այդ նպատակով կիրառվող որմնամույթները, պատերի հաստացված հատվածները, կամարները և գմբեթատակ անցման համակարգերը ձևավորում էին միասնական կառուցվածքային սխեմա։ Նման լուծումը հնարավորություն էր տալիս ազատել դահլիճի կենտրոնական հատվածը առանձին կանգնած զանգվածեղ հենարաններից և ապահովել ներքին տարածության առավել ամբողջական ընկալումը։ Կառուցվածքային անհրաժեշտությունը միաժամանակ վերածվում էր ճարտարապետական արտահայտչականության միջոցի, քանի որ հենարանների, կամարների և թաղերի համակարգը ձևավորում էր ինտերիերի հիմնական ռիթմը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է գմբեթատակ քառակուսուց դեպի շրջանաձև կամ բազմանիստ թմբուկ անցնելու եղանակների ուսումնասիրությունը։ Անցումային կառուցվածքները ոչ միայն լուծում էին ինժեներական խնդիր, այլև մասնակցում էին ինտերիերի գեղարվեստական ձևավորմանը։ Դրանց միջոցով ստորին ուղղանկյուն տարածությունը աստիճանաբար վերափոխվում էր դեպի վեր բարձրացող կենտրոնական ծավալի։ Այս կառուցվածքային անցումը մեծացնում էր գմբեթի տեսողական նշանակությունը և ստեղծում տարածության ուղղահայաց զարգացման տպավորություն։ Գմբեթատակ համակարգերի տարբերակների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևել միջնադարյան հայ վարպետների կառուցողական փորձի զարգացմանը և տարբեր ժամանակաշրջաններում կիրառված տեխնիկական լուծումների փոփոխություններին։ Առանձին նշանակություն ունի գմբեթի և թմբուկի ճարտարապետական դերը։ Գմբեթը հանդես է գալիս որպես ոչ միայն շենքի կառուցվածքային ավարտ, այլև ամբողջ հորինվածքի հիմնական արտաքին և ներքին շեշտադրում։ Թմբուկի ձևը, լուսամուտների տեղադրությունը, արտաքին նիստավորումը և ծածկի կառուցվածքը մեծապես պայմանավորում են կառույցի ընդհանուր կերպարը։ Արտաքինից գմբեթային ծավալը շեշտում է եկեղեցու կենտրոնական հատվածը և ձևավորում կառույցի ուրվագիծը, իսկ ներսում այն ստեղծում է տարածության առավել բարձր և լուսավոր կենտրոն։ Այս երկակի գործառույթը կարևոր է միջնադարյան հայկական եկեղեցական ճարտարապետության գեղարվեստական տրամաբանությունը հասկանալու համար։ Ուսումնասիրության մեջ կարևորվում է լուսավորության կազմակերպումը։ Բնական լույսը եկեղեցական ինտերիերում ունի ոչ միայն գործնական, այլև տարածական ու գեղարվեստական նշանակություն։ Թմբուկի լուսամուտներից ներթափանցող լույսը կարող է ընդգծել գմբեթատակ կենտրոնը, մինչդեռ պատերի և խորանի բացվածքները ձևավորում են լուսավորության տարբեր աստիճաններ կառույցի մյուս հատվածներում։ Լույսի ուղղության և ինտենսիվության փոփոխությունը նպաստում է ճարտարապետական ձևերի ընկալմանը, ընդգծում կամարները, որմնամույթները և ներքին մակերեսների պլաստիկան։ Այդ պատճառով լուսամուտների տեղադրությունը դիտարկվում է ամբողջ տարածական հորինվածքի բաղադրիչ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում արևելյան հատվածի և խորանի կազմակերպմանը։ Եկեղեցական շենքի ծիսական նշանակությունը պահանջում էր տարածության հստակ ուղղվածություն դեպի սրբազան կենտրոնը։ Խորանի ձևը, բարձրացումը, հարակից ավանդատների առկայությունը և դրանց կապը հիմնական դահլիճի հետ կարևոր դեր են խաղում հատակագծային համակարգում։ Գմբեթային կենտրոնի և խորանի միջև տարածական հարաբերակցությունը ձևավորում է ինտերիերի հիմնական առանցքը և պայմանավորում հավատացյալների շարժման ու տեսողական ընկալման ուղղությունը։ Հատակագծային տարբերակների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես են ծիսական պահանջները համադրվել կառուցվածքային և գեղարվեստական խնդիրների հետ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում արևմտյան հատվածի կազմակերպման ուսումնասիրությունը։ Մուտքերի տեղադրությունը, դահլիճի երկարությունը, գմբեթատակ կենտրոնից դեպի արևմուտք տարածվող հատվածի համաչափությունները և հետագայում որոշ կառույցներին կից ձևավորված լրացուցիչ տարածքները կարող են զգալիորեն ազդել ընդհանուր հորինվածքի վրա։ Արևմտյան հատվածի կառուցվածքը կարևոր է նաև շարժման կազմակերպման տեսանկյունից, քանի որ այստեղից է հիմնականում սկսվում ինտերիերի աստիճանական բացահայտումը։ Մուտքից ներս մտնող դիտողի համար ճարտարապետական տարածությունը զարգանում է դեպի կենտրոնական գմբեթ և ապա դեպի խորան՝ ձևավորելով հաջորդական տարածական տպավորություններ։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է տիպաբանական դասակարգումը։ Նույն ընդհանուր սկզբունքի շրջանակում միջնադարյան կառույցները կարող են տարբերություններ ունենալ չափերի, համաչափությունների, որմնամույթների կառուցվածքի, խորանի և ավանդատների կազմակերպման, թմբուկի ձևի ու արտաքին ծավալների հարաբերակցության առումով։ Այդ տարբերությունների համակարգումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել զարգացման հիմնական փուլերն ու տեղական տարբերակները։ Տիպաբանական ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև առանձին հուշարձանների ժամանակագրական և ճարտարապետական փոխհարաբերությունները հասկանալու համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատմական զարգացման խնդրին։ Այս ճարտարապետական համակարգը ձևավորվել է հայկական եկեղեցաշինության բազմադարյա փորձի պայմաններում և տարբեր ժամանակաշրջաններում ստացել նոր մեկնաբանություններ։ Վաղ օրինակներում ձևավորված կառուցվածքային սկզբունքները հետագայում կարող էին կատարելագործվել, փոփոխվել կամ համադրվել այլ տիպերի առանձնահատկությունների հետ։ Այս գործընթացի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ միջնադարյան հայկական ճարտարապետությունը զարգացել է ոչ թե մեկուսացված հորինվածքների հաջորդականությամբ, այլ տարբեր կառուցվածքային գաղափարների փոխազդեցության և վերաիմաստավորման միջոցով։ Կարևոր նշանակություն ունի գմբեթավոր բազիլիկների և կենտրոնագմբեթ կառույցների հետ համեմատությունը։ Առաջիններից ժառանգվում է երկայնական տարածության գաղափարը, իսկ կենտրոնաձիգ համակարգերից՝ գմբեթի ընդգծված կազմակերպիչ դերը։ Դրանց ստեղծագործական համադրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել այնպիսի ինտերիեր, որտեղ պահպանվում է դեպի խորան շարժման առանցքը, սակայն տարածական կենտրոնը միաժամանակ շեշտադրվում է գմբեթով։ Այս առանձնահատկությունը կարևոր է հայկական եկեղեցական ճարտարապետության տիպաբանական զարգացման ընդհանուր տրամաբանությունը բացահայտելու համար։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում արտաքին ծավալային հորինվածքի ուսումնասիրությունը։ Ներքին կառուցվածքը միջնադարյան հայկական ճարտարապետության մեջ հաճախ հստակ արտահայտվում է արտաքին ձևերում։ Հիմնական դահլիճի երկարավուն ծավալը, արևելյան խորանային հատվածը, տանիքի կառուցվածքը, բարձրացող թմբուկը և գմբեթը ստեղծում են աստիճանական ծավալային զարգացում։ Գմբեթը հանդես է գալիս որպես ամբողջ կառույցի գագաթնակետ, մինչդեռ ստորին ծավալները ձևավորում են դրա տեսողական հիմքը։ Տարբեր մասերի համաչափ հարաբերակցությունը կարևոր դեր է խաղում կառույցի ամբողջական և հավասարակշռված կերպարի ստեղծման մեջ։ Հետազոտության մեջ ուսումնասիրվում է նաև ճակատների մշակումը։ Հայկական միջնադարյան եկեղեցիների արտաքին պատերը հաճախ բնութագրվում են քարային մակերեսի հստակությամբ և զուսպ, սակայն արտահայտիչ դեկորատիվ լուծումներով։ Լուսամուտների շրջանակները, քիվերը, մուտքերի մշակումը, կամարային և երկրաչափական տարրերը կարող են ընդգծել շենքի կառուցվածքային բաժանումները՝ չխախտելով ընդհանուր ծավալի միասնականությունը։ Հարդարանքի և կառուցվածքի հարաբերակցության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն սկզբունքը, ըստ որի դեկորատիվ տարրը հաճախ ենթարկվում է ճարտարապետական ամբողջությանը և շեշտադրում դրա կարևոր հատվածները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում շինարարական նյութերին և տեխնիկային։ Քարի լայն կիրառումը պայմանավորել է հայկական ճարտարապետության կառուցվածքային և գեղարվեստական բազմաթիվ առանձնահատկություններ։ Քարային շարվածքի որակը, բլոկների մշակումը, պատերի կառուցվածքը, կամարների և թաղերի իրականացումը վկայում են միջնադարյան շինարարների բարձր մասնագիտական կարողությունների մասին։ Տարբեր տեսակի քարերի գույնը և մակերեսային հատկությունները կարող էին նաև գեղարվեստական նշանակություն ստանալ՝ ձևավորելով ճակատների և ինտերիերի յուրահատուկ տեսողական բնույթը։ Շինարարական տեխնիկայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե ինչպես էին իրականացվում բարդ գմբեթային համակարգերը տվյալ ժամանակաշրջանի տեխնիկական միջոցներով։ Կարևոր ուղղություն է համաչափությունների և երկրաչափական կառուցման սկզբունքների ուսումնասիրությունը։ Հատակագծի, բարձրությունների, գմբեթատակ հատվածի և արտաքին ծավալների միջև որոշակի հարաբերակցությունները նպաստում են կառույցի ներդաշնակությանը։ Չափագրական տվյալների համեմատական վերլուծությունը կարող է բացահայտել կրկնվող հարաբերություններ և նախագծային սկզբունքներ։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ միջնադարյան շինարարական պրակտիկան կարող էր հիմնվել գործնական չափման համակարգերի և վարպետների փոխանցվող փորձի վրա, ուստի յուրաքանչյուր երկրաչափական օրինաչափություն պահանջում է կոնկրետ հուշարձանների տվյալներով հիմնավորում։ Առանձին նշանակություն ունի կառույցների տեղադրությունը բնական և կառուցապատված միջավայրում։ Եկեղեցիների ծավալային արտահայտչականությունը հաճախ փոխկապակցված է տեղանքի ռելիեֆի, տեսադաշտերի և շրջակա կառույցների հետ։ Վանական համալիրներում հիմնական եկեղեցին կարող էր դառնալ ամբողջ համալիրի տարածական կենտրոնը, որի շուրջ հետագայում ձևավորվում էին գավիթներ, մատուռներ, զանգակատներ և այլ շինություններ։ Այդ հավելումները երբեմն փոփոխում էին սկզբնական կառույցի արտաքին ընկալումը՝ միաժամանակ ստեղծելով ավելի բարդ ճարտարապետական միջավայր։ Հետազոտության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև գավիթների և այլ կից կառույցների ազդեցությունը հիմնական եկեղեցական ծավալի վրա։ Միջնադարյան հայկական վանական ճարտարապետության զարգացման ընթացքում առանձին եկեղեցիները հաճախ ներառվել են բազմաբաղադրիչ համալիրների մեջ։ Այս գործընթացում սկզբնական գմբեթավոր դահլիճը կարող էր պահպանել իր կառուցվածքային ինքնուրույնությունը, սակայն նրա արևմտյան ճակատը կամ մյուս հատվածները ներգրավվում էին նոր տարածական համակարգում։ Նման վերափոխումների ուսումնասիրությունը կարևոր է հուշարձանի շինարարական փուլերը և համալիրի պատմական զարգացումը հասկանալու համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սեյսմակայունության և կառուցվածքային կայունության հարցերին։ Հայաստանի բնական պայմանները միջնադարյան շինարարներից պահանջել են ծանր քարային կառույցների ուժային համակարգերի արդյունավետ կազմակերպում։ Համեմատաբար կոմպակտ ծավալները, հաստ պատերը, կամարների և թաղերի փոխկապակցված համակարգը կարող էին նպաստել ընդհանուր տարածական կոշտությանը։ Միաժամանակ պատմական երկրաշարժերը և հետագա վերակառուցումները բազմաթիվ հուշարձաններում փոփոխել են սկզբնական կառուցվածքը, ուստի պահպանված վիճակի ուսումնասիրությունը պահանջում է տարբերակել նախնական լուծումները հետագա նորոգումներից։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է հուշարձանների չափագրական և համեմատական ուսումնասիրությունը։ Հատակագծերի, կտրվածքների, ճակատների, կառուցվածքային հանգույցների և առանձին մանրամասների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ընդհանուր տիպաբանական հատկանիշներն ու տարբերությունները։ Դաշտային չափագրումները, լուսանկարչական փաստագրումը, պատմական նկարագրությունները և վերականգնողական նյութերը կարող են օգտագործվել կառույցների սկզբնական տեսքի ու հետագա փոփոխությունների վերականգնման համար։ Ժամանակակից թվային չափագրման և եռաչափ մոդելավորման միջոցները նույնպես կարող են լրացնել ավանդական ճարտարապետական ուսումնասիրությունը՝ հնարավորություն տալով ավելի ճշգրիտ գնահատել տարածական հարաբերությունները։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում հուշարձանների թվագրման և շինարարական փուլերի խնդիրը։ Ոչ բոլոր կառույցներն են պահպանել ամբողջական արձանագրություններ կամ միանշանակ պատմական տեղեկություններ, ուստի ժամանակագրության որոշման համար կարող են համադրվել վիմագրական, պատմական, ոճական և կառուցվածքային տվյալները։ Շարվածքի փոփոխությունները, տարբեր նյութերի կիրառությունը, ճարտարապետական հանգույցների առանձնահատկությունները և դեկորատիվ ձևերը կարող են տեղեկություններ հաղորդել վերակառուցումների կամ հավելումների վերաբերյալ։ Այսպիսի բազմակողմանի մոտեցումը կարևոր է հատկապես այն հուշարձանների դեպքում, որոնք դարերի ընթացքում ենթարկվել են զգալի փոփոխությունների։ Կարևորվում է նաև հայկական ճարտարապետական ավանդույթի տարածաշրջանային փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Միջնադարյան Հայաստանը մշակութային կապերի մեջ էր հարևան տարածաշրջանների հետ, և եկեղեցական ճարտարապետության որոշ կառուցվածքային կամ գեղարվեստական գաղափարներ կարող էին զարգանալ փոխազդեցությունների պայմաններում։ Համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել ընդհանուր միջնադարյան ճարտարապետական երևույթները և հայկական ավանդույթին բնորոշ լուծումները։ Այդպիսի համեմատությունը պետք է հիմնվի կոնկրետ կառուցվածքային, ժամանակագրական և պատմական տվյալների վրա՝ ձևական նմանությունները ուղղակի ազդեցության ապացույց չդիտարկելով։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի ճարտարապետական ձևի և ծիսական գործառույթի փոխհարաբերությունը։ Եկեղեցական շենքը նախատեսված էր որոշակի պաշտամունքային գործողությունների համար, և դրա տարածական կազմակերպումը կապված էր հոգևորականների ու հավատացյալների տեղաբաշխման, շարժման և տեսողական ուղղվածության հետ։ Գմբեթատակ կենտրոնը, խորանը, արևմտյան հատվածը և օժանդակ տարածքները միասին կազմում էին ծիսական գործողությանը համապատասխանող միջավայր։ Այս տեսանկյունից ճարտարապետական հորինվածքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կառուցվածքային ձև, այլև որպես գործառութային և խորհրդանշական համակարգ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գմբեթի խորհրդանշական և գեղարվեստական ընկալմանը։ Նրա բարձր դիրքը և կենտրոնական նշանակությունը ինտերիերում ձևավորում են դեպի վեր ուղղված տարածական շարժում և առանձնահատուկ կերպով կազմակերպում ներքին միջավայրը։ Սակայն խորհրդանշական մեկնաբանությունները նպատակահարմար է դիտարկել պատմական, աստվածաբանական և արվեստագիտական աղբյուրների հետ համադրությամբ՝ տարբերակելով փաստագրված նշանակությունները հետագա մեկնաբանություններից։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս ճարտարապետական ձևը դիտարկել միջնադարյան մշակույթի ավելի լայն համակարգում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է պահպանության և վերականգնման խնդիրը։ Դարերի ընթացքում բնական քայքայումը, երկրաշարժերը, վերակառուցումները և մարդկային միջամտությունները կարող են փոփոխել հուշարձանների սկզբնական կառուցվածքն ու տեսքը։ Վերականգնողական աշխատանքների ժամանակ անհրաժեշտ է հասկանալ կառույցի սկզբնական ուժային համակարգը, շինարարական փուլերը և պատմական նյութերի առանձնահատկությունները։ Գիտական փաստագրումը կարևոր է ինչպես պահպանության նախագծերի մշակման, այնպես էլ հետագա ուսումնասիրությունների համար։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել ճարտարապետական չափագրության, տիպաբանական և համեմատական վերլուծության, արվեստաբանական ուսումնասիրության, պատմական աղբյուրագիտության, հնագիտական տվյալների և կառուցվածքային վերլուծության մեթոդները։ Առանձին հուշարձանների մանրամասն ուսումնասիրությունը, դրանց հատակագծային ու ծավալատարածական լուծումների համադրումը և ժամանակագրական դասակարգումը հնարավորություն են տալիս ներկայացնել ճարտարապետական տիպի զարգացման ամբողջական պատկերը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայկական միջնադարյան եկեղեցաշինության կառուցվածքային և գեղարվեստական մտածողության կարևոր ուղղություններից մեկի համակարգված բացահայտմամբ։ Այս կառույցների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե ինչպես են հայ ճարտարապետները համադրել երկայնական և կենտրոնաձիգ տարածական սկզբունքները, լուծել մեծածավալ քարե գմբեթի կրող համակարգի խնդիրները և կառուցվածքային անհրաժեշտությունը վերածել գեղարվեստական արտահայտչականության միջոցի։ Միաժամանակ տիպաբանական զարգացման ուսումնասիրությունը նպաստում է հայկական ճարտարապետության տարբեր ժամանակաշրջանների միջև շարունակականության և նորարարության հարաբերակցության բացահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է միջնադարյան հայկական եկեղեցաշինության կարևոր հորինվածքային համակարգի պատմական, կառուցվածքային, տիպաբանական և գեղարվեստական բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով հատակագծային լուծումները, ներքին տարածության կազմակերպումը, գմբեթային համակարգը, շինարարական տեխնիկան, համաչափությունները, ճակատային հարդարանքը, ծիսական գործառույթը, պատմական զարգացումը և հուշարձանների պահպանության խնդիրները։ Այն կարող է օգտակար լինել հայկական ճարտարապետության պատմությամբ, միջնադարյան արվեստով, եկեղեցական ճարտարապետությամբ, հուշարձանագիտությամբ, վերականգնմամբ և մշակութային ժառանգության պահպանությամբ զբաղվող ճարտարապետների, արվեստաբանների, պատմաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ազգային շահերի պաշտպանության խնդիրների և ռազմավարական մոտեցումների ուսումնասիրությանը Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման երկարատև գործընթացի համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն քաղաքական, դիվանագիտական, իրավական, անվտանգային և տարածաշրջանային գործոնների վրա, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում պայմանավորել են հայկական կողմի դիրքորոշումների ձևավորումը և բանակցային առաջնահերթությունները։ Ազգային շահ հասկացությունը դիտարկվում է որպես պետության անվտանգության, ինքնիշխանության, արտաքին քաղաքական դիրքերի, բնակչության անվտանգության, տարածաշրջանային կայունության և երկարաժամկետ զարգացման հետ կապված նպատակների ամբողջություն։ Այս տեսանկյունից հակամարտության կարգավորումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես տարածքային կամ քաղաքական վեճի լուծման խնդիր, այլև որպես Հայաստանի արտաքին քաղաքականության և անվտանգության համակարգի վրա երկարատև ազդեցություն ունեցած գործընթաց։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է ազգային շահերի բովանդակության սահմանման խնդիրը, քանի որ դրանց պաշտպանությունը պահանջում է ռազմավարական նպատակների հստակ ձևակերպում և առաջնահերթությունների սահմանում։ Քննության են առնվում պետական անվտանգության, սահմանների կայունության, տարածաշրջանային հաղորդակցությունների, միջազգային հարաբերությունների, տնտեսական զարգացման և հակամարտությունից անմիջականորեն տուժած բնակչության իրավունքների ու անվտանգության հետ կապված հարցերը։ Ազգային շահերի համակարգում տարբեր նպատակներ կարող են փոխկապակցված լինել, իսկ որոշ իրավիճակներում դրանց միջև կարող են առաջանալ բարդ ընտրության խնդիրներ։ Այդ պատճառով ռազմավարության մշակումը ենթադրում է ոչ միայն ցանկալի նպատակների սահմանում, այլև միջազգային միջավայրի, ուժային հարաբերակցության, բանակցային հնարավորությունների և առկա սահմանափակումների իրատեսական գնահատում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հակամարտության պատմական և քաղաքական նախադրյալներին, քանի որ բանակցային գործընթացի տարբեր փուլերում առաջադրված լուծումների տրամաբանությունը հնարավոր չէ հասկանալ առանց հակամարտության ձևավորման և զարգացման ընդհանուր համատեքստի։ Դիտարկվում են զինված դիմակայությունից բանակցային գործընթացի անցման պայմանները, հրադադարի նշանակությունը և միջազգային միջնորդական մեխանիզմների ձևավորումը։ Մինչև 2020 թվականը բանակցային գործընթացում կենտրոնական դեր ուներ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահության ձևաչափը, իսկ Հայաստանի պաշտոնական դիրքորոշումներում խաղաղ կարգավորումը ներկայացվում էր որպես հիմնական ուղի։ Այդ ժամանակաշրջանի պաշտոնական փաստաթղթերում և հայտարարություններում առանձնացվում էին կարգավիճակի, ինքնորոշման, անվտանգության, ուժի կամ ուժի սպառնալիքի չկիրառման և բանակցային գործընթացում համապատասխան կողմերի մասնակցության հարցերը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է միջազգային իրավունքի սկզբունքների և քաղաքական բանակցությունների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Հակամարտության շուրջ քննարկումներում տարբեր կողմերը տարբեր շեշտադրումներով հղում են կատարել տարածքային ամբողջականության, ժողովուրդների իրավահավասարության և ինքնորոշման, ուժի չկիրառման և վեճերի խաղաղ կարգավորման սկզբունքներին։ Աշխատության շրջանակում այդ սկզբունքները կարող են դիտարկվել ոչ թե մեկուսացված, այլ բանակցային գործընթացում դրանց մեկնաբանությունների և քաղաքական կիրառությունների համատեքստում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե իրավական փաստարկները ինչպես են վերածվում դիվանագիտական դիրքորոշումների և ինչ սահմանափակումներ կարող են ունենալ միջազգային բանակցություններում։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում անվտանգության խնդիրը։ Հայաստանի 2020 թվականի ազգային անվտանգության ռազմավարությունը Ղարաբաղյան հակամարտության համատեքստում անվտանգության հարցերը կապում էր խաղաղ կարգավորման, կարգավիճակի, բնակչության անվտանգության, ինքնորոշման և վստահության ամրապնդման միջոցների հետ։ Հետևաբար ազգային շահերի պաշտպանության ռազմավարության ուսումնասիրությունը ներառում է այն հարցը, թե քաղաքական կարգավորումը ինչպիսի անվտանգության երաշխիքներով պետք է ուղեկցվի և ինչպես կարող են դիվանագիտական ու միջազգային մեխանիզմները նպաստել նոր ռազմական սրման վտանգի նվազեցմանը։ Անվտանգությունը այս համատեքստում դիտարկվում է ավելի լայն իմաստով՝ ընդգրկելով ռազմականից բացի քաղաքական, տնտեսական, հասարակական և հումանիտար բաղադրիչները։ Կարևորվում է բանակցային ռազմավարության ուսումնասիրությունը։ Բանակցությունները ենթադրում են նպատակների, նվազագույն ընդունելի պայմանների, հնարավոր փոխզիջումների և անընդունելի ռիսկերի գնահատում։ Պետության համար կարևոր է հասկանալ ոչ միայն սեփական դիրքորոշումը, այլև մյուս մասնակիցների նպատակները, միջազգային միջնորդների հնարավորությունները և արտաքին միջավայրի փոփոխությունները։ Բանակցային ռազմավարության արդյունավետության գնահատումը կարող է ներառել տարբեր ժամանակաշրջաններում ներկայացված առաջարկների, պաշտոնական հայտարարությունների և բանակցային փաստաթղթերի համեմատություն։ Հայաստանի կառավարությունը հրապարակել է մինչև 2020 թվականը բանակցային գործընթացին առնչվող մի շարք փաստաթղթեր, այդ թվում՝ Մադրիդյան սկզբունքների, Կազանյան փաստաթղթի և այլ առաջարկների վերաբերյալ նյութեր, ինչը հնարավորություն է տալիս հետազոտել բանակցային օրակարգի փոփոխությունները և տարբեր փուլերում քննարկված լուծումների կառուցվածքը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում փոխզիջման գաղափարին և դրա սահմաններին։ Խաղաղ կարգավորման բանակցությունները սովորաբար ենթադրում են տարբեր շահերի համաձայնեցում, սակայն պետության համար կարևոր է որոշել, թե որ հարցերը կարող են բանակցային ճկունության առարկա լինել և որոնք են դիտարկվում որպես հիմնարար անվտանգային կամ քաղաքական առաջնահերթություններ։ Այս խնդիրը պահանջում է տարբերակել ռազմավարական նպատակը և դրան հասնելու մարտավարական միջոցները։ Մարտավարական մոտեցումները կարող են փոփոխվել միջազգային և տարածաշրջանային պայմանների ազդեցությամբ, մինչդեռ ռազմավարական նպատակներն ունեն ավելի երկարաժամկետ բնույթ։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև բանակցային դիրքորոշումների շարունակականության և փոփոխության ուսումնասիրությունը՝ տարբեր կառավարությունների և տարբեր փուլերի համեմատությամբ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է միջազգային միջնորդության դերի գնահատումը։ Միջնորդական ձևաչափերը կարող են ապահովել բանակցությունների կազմակերպումը, առաջարկությունների մշակումը, կողմերի միջև հաղորդակցությունը և որոշ դեպքերում լարվածության նվազեցմանն ուղղված մեխանիզմների առաջադրումը։ Միաժամանակ միջնորդների արդյունավետությունը կախված է միջազգային քաղաքական միջավայրից, նրանց միջև համագործակցությունից և հակամարտող կողմերի պատրաստակամությունից։ Այդ պատճառով միջնորդական համակարգի ուսումնասիրությունը ներառում է ոչ միայն պաշտոնական մանդատների, այլև մեծ տերությունների տարածաշրջանային շահերի և դրանց փոխհարաբերությունների վերլուծությունը։ Առանձին ուղղություն է Ռուսաստանի, Միացյալ Նահանգների, Ֆրանսիայի և տարածաշրջանային այլ դերակատարների ազդեցության ուսումնասիրությունը տարբեր պատմական փուլերում՝ առանց նրանց քաղաքականության միանշանակ գնահատման։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարածաշրջանային անվտանգության միջավայրի ուսումնասիրությունը։ Հարավային Կովկասը գտնվում է տարբեր աշխարհաքաղաքական շահերի հատման տարածքում, և հակամարտության զարգացումները փոխկապակցված են տարածաշրջանային պետությունների քաղաքականության, հաղորդակցությունների, տնտեսական ծրագրերի և անվտանգության համակարգերի հետ։ Հայաստանի ազգային շահերի պաշտպանության ռազմավարության գնահատումը, հետևաբար, պահանջում է ուսումնասիրել ոչ միայն անմիջական բանակցությունները, այլև ավելի լայն տարածաշրջանային միջավայրը։ Տրանսպորտային ուղիները, տնտեսական կապերը, սահմանային կայունությունը և հարևան երկրների հետ հարաբերությունները կարող են անմիջական կամ անուղղակի ազդեցություն ունենալ պետության բանակցային հնարավորությունների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դիվանագիտական ռեսուրսների նշանակությանը։ Փոքր պետությունների համար միջազգային կազմակերպություններում ակտիվ գործունեությունը, երկկողմ հարաբերությունների զարգացումը, գործընկերների հետ հաղորդակցությունը և սեփական դիրքորոշումների հստակ ներկայացումը արտաքին քաղաքականության կարևոր գործիքներ են։ Հետազոտության մեջ կարող է գնահատվել, թե միջազգային հարթակների օգտագործումը որքանով է հնարավորություն տվել հայկական կողմին ներկայացնել իր անվտանգային և քաղաքական մտահոգությունները և դրանք ներառել միջազգային քննարկումների օրակարգում։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է նաև բազմակողմ և երկկողմ դիվանագիտության փոխլրացնող դերը։ Կարևոր ուղղություն է տեղեկատվական և հանրային դիվանագիտության ուսումնասիրությունը։ Երկարատև հակամարտությունների դեպքում միջազգային հանրության պատկերացումների ձևավորման վրա ազդում են պետական հաղորդակցությունը, լրատվամիջոցները, հետազոտական կենտրոնները, սփյուռքյան կազմակերպությունները և քաղաքացիական հասարակությունը։ Պետության դիրքորոշումների արդյունավետ ներկայացումը պահանջում է փաստարկների հետևողականություն, հավաստի տեղեկատվություն և տարբեր լսարանների առանձնահատկությունների հաշվառում։ Միաժամանակ տեղեկատվական քաղաքականությունը պետք է տարբերակել քարոզչությունից, քանի որ երկարաժամկետ դիվանագիտական վստահելիությունը կապված է փաստերի ճշգրիտ ներկայացման և իրավական ու քաղաքական փաստարկների հիմնավորվածության հետ։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում հայկական սփյուռքի հնարավոր դերակատարության ուսումնասիրությունը։ Սփյուռքյան համայնքները կարող են մասնակցել Հայաստանի վերաբերյալ տեղեկատվության տարածմանը, մշակութային կապերի զարգացմանը և տարբեր հասարակություններում հայկական խնդիրների ներկայացմանը։ Սակայն պետական արտաքին քաղաքականության և հասարակական նախաձեռնությունների միջև արդյունավետ համագործակցությունը պահանջում է նպատակների և գործառույթների հստակ տարբերակում։ Հետազոտության մեջ այս հարցը կարող է դիտարկվել որպես ազգային շահերի պաշտպանության ոչ պետական ռեսուրսների կազմակերպման խնդիր։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է տնտեսական անվտանգության և հակամարտության փոխազդեցությունը։ Երկարատև անկայունությունը կարող է ազդել ներդրումային միջավայրի, առևտրային ուղիների, ենթակառուցվածքային նախագծերի և պետական ծախսերի կառուցվածքի վրա։ Միաժամանակ տնտեսական կայունությունը և զարգացման ներուժը կարող են ընդլայնել պետության արտաքին քաղաքական հնարավորությունները։ Այդ պատճառով ազգային շահերի պաշտպանության ռազմավարությունը կարող է դիտարկվել ոչ միայն ռազմական և դիվանագիտական, այլև տնտեսական կարողությունների ամրապնդման տեսանկյունից։ Տնտեսական բազմազանեցումը, ենթակառուցվածքների զարգացումը և արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնումը կարող են դիտարկվել երկարաժամկետ դիմակայունության բաղադրիչներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ռազմական ուժի և դիվանագիտության հարաբերակցության քաղաքական վերլուծությանը՝ առանց ռազմական գործողությունների իրականացման մեթոդների քննարկման։ Հակամարտության պատմությունը ցույց է տալիս, որ ուժի կիրառումը կարող է կտրուկ փոխել բանակցային միջավայրը և ստեղծել նոր քաղաքական ու հումանիտար իրողություններ։ 2020 թվականի պատերազմը էականորեն փոխեց մինչ այդ գոյություն ունեցած բանակցային և անվտանգային պայմանները, իսկ դրանից հետո նախկին բանակցային համակարգի մի շարք հիմնարար նախադրյալներ վերափոխվեցին։ Այդ պատճառով տարբեր ժամանակաշրջանների ռազմավարությունները գնահատելիս անհրաժեշտ է հստակ տարբերակել մինչև 2020 թվականը ձևավորված քաղաքական մոտեցումները և հետագա իրավիճակը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև հակամարտությունների կանխարգելման և վստահության ձևավորման միջոցների նշանակությունը։ Երկարաժամկետ խաղաղության համար միայն քաղաքական համաձայնությունը բավարար չէ, եթե պահպանվում են նոր սրման բարձր ռիսկեր։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում հայկական պաշտոնական դիրքորոշումներում շեշտադրվել են հրադադարի պահպանումը, միջադեպերի կանխարգելման մեխանիզմները և խաղաղության համար համապատասխան միջավայրի ձևավորումը։ Նման միջոցները կարող են դիտարկվել որպես բանակցային գործընթացի կայունության և հնարավոր պայմանավորվածությունների իրականացման համար անհրաժեշտ գործոններ։ Առանձին ուղղություն է հակամարտության հումանիտար բաղադրիչի ուսումնասիրությունը։ Տեղահանված բնակչության, քաղաքացիական անձանց անվտանգության, գերիների, անհետ կորածների, մշակութային ժառանգության և այլ հումանիտար խնդիրները կարող են ունենալ ոչ միայն մարդասիրական, այլև քաղաքական և իրավական նշանակություն։ Դրանց ներառումը կարգավորման գործընթացում հնարավորություն է տալիս հակամարտությունը դիտարկել մարդկանց իրավունքների և անվտանգության տեսանկյունից՝ քաղաքական ու տարածքային խնդիրների կողքին։ Հետազոտության մեջ կարող է գնահատվել միջազգային կազմակերպությունների և մարդասիրական մեխանիզմների հնարավոր դերակատարությունը նման հարցերում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հասարակության և պետական ռազմավարության փոխհարաբերությունը։ Երկարատև հակամարտությունների պայմաններում արտաքին քաղաքական որոշումները հաճախ ունենում են բարձր հասարակական զգայունություն։ Բանակցային գործընթացի վերաբերյալ տեղեկատվության սահմանափակ լինելը կարող է առաջացնել տարբեր սպասումներ և մեկնաբանություններ, մինչդեռ ամբողջական հրապարակայնությունը որոշ փուլերում կարող է դժվարացնել բանակցությունները։ Հետևաբար ռազմավարական հաղորդակցության խնդիրը կապված է թափանցիկության, պետական գաղտնիության և հանրային հաշվետվողականության միջև հավասարակշռության որոնման հետ։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել միջազգային հարաբերությունների տեսության, անվտանգության ուսումնասիրությունների, հակամարտությունների կարգավորման, միջազգային իրավունքի, փաստաթղթային և համեմատական վերլուծության մեթոդները։ Պաշտոնական ռազմավարությունների, բանակցային փաստաթղթերի, պետական հայտարարությունների և միջազգային կազմակերպությունների նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված քաղաքական մոտեցումները և ուսումնասիրել դրանց փոփոխության պատճառները։ Հատուկ նշանակություն ունի ժամանակագրական տարբերակումը, քանի որ հակամարտության շուրջ քաղաքական և անվտանգային միջավայրը մի քանի անգամ էականորեն փոխվել է, և մեկ ժամանակաշրջանի քաղաքական դրույթները չեն կարող մեխանիկորեն ներկայացվել որպես մյուս ժամանակաշրջանի դիրքորոշում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է ազգային շահերի պաշտպանության և հակամարտությունների կարգավորման փոխհարաբերության համակարգային ուսումնասիրությամբ։ Այն հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե պետությունը ինչպես է ձևակերպում իր երկարաժամկետ նպատակները բարդ բանակցային միջավայրում, ինչպես են արտաքին քաղաքական, անվտանգային, իրավական և տնտեսական գործոնները փոխազդում միմյանց հետ և ինչպիսի ազդեցություն են ունենում միջազգային միջավայրի փոփոխությունները ռազմավարական ընտրությունների վրա։ Գործնական առումով նման ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել արտաքին քաղաքականության և ազգային անվտանգության ռազմավարությունների պատմական գնահատման, բանակցային գործընթացների ուսումնասիրության և Հարավային Կովկասի տարածաշրջանային քաղաքականության վերլուծության համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է Հայաստանի ազգային շահերի պաշտպանության քաղաքական և դիվանագիտական խնդիրների բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ դրանք դիտարկելով հակամարտության կարգավորման պատմական փուլերի, միջազգային միջնորդության, անվտանգության, միջազգային իրավունքի, տարածաշրջանային քաղաքականության, տնտեսական դիմակայունության և հանրային դիվանագիտության համատեքստում։ Այն կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, ազգային անվտանգության, հակամարտությունների ուսումնասիրության և Հարավային Կովկասի ժամանակակից պատմության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է էթիլենի հետ ջրածնի և թթվածնի ատոմների, ինչպես նաև հիդրօքսիլային և մեթօքսիլային ռադիկալների փոխազդեցությունների տեսական ուսումնասիրությանը՝ քվանտաքիմիական հաշվարկների և խտության ֆունկցիոնալի տեսության մեթոդների կիրառմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում համապատասխան քիմիական համակարգերի պոտենցիալ էներգիայի մակերևույթների կառուցվածքն է, հնարավոր ռեակցիոն ուղիների բացահայտումը, սկզբնական ռեագենտների, միջանկյալ միացությունների, անցումային վիճակների և վերջնական արգասիքների հարաբերական կայունության գնահատումը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս մոլեկուլային մակարդակում նկարագրել, թե ինչպես են բաց թաղանթով մասնիկները մոտենում չհագեցած ածխաջրածնին, ինչպիսի կառուցվածքային փոփոխություններ են տեղի ունենում փոխազդեցության ընթացքում և էներգետիկ տեսանկյունից որ ռեակցիոն ուղղություններն են առավել նշանակալի։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է պոտենցիալ էներգիայի մակերևույթի գաղափարի վրա, որը քիմիական համակարգի էներգիան կապում է միջուկների տարածական դասավորության հետ։ Ռեակցիայի ընթացքում ատոմների դիրքերի փոփոխությանը զուգընթաց փոխվում է համակարգի էլեկտրոնային կառուցվածքն ու ընդհանուր էներգիան, և այդ փոփոխությունների տեսական նկարագրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ռեակցիայի մեխանիզմը։ Էներգետիկ նվազագույնները համապատասխանեցվում են համեմատաբար կայուն կառուցվածքներին, մինչդեռ ռեակցիոն ուղիների միջև գտնվող թամբային կետերը կապված են անցումային վիճակների հետ։ Այս կետերի տեղորոշումը և բնութագրումը կարևոր են ակտիվացման պատնեշների որոշման և հնարավոր ռեակցիոն ալիքների համեմատության համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում էթիլենի էլեկտրոնային կառուցվածքին և նրա կրկնակի կապի ռեակցիոն հատկություններին։ Ածխածին-ածխածին կրկնակի կապի π-էլեկտրոնային համակարգը կարող է արդյունավետորեն փոխազդել ատոմային և ռադիկալային մասնիկների հետ՝ առաջացնելով նոր կապեր և տարբեր միջանկյալ ռադիկալային կառուցվածքներ։ Այդ պատճառով էթիլենը հարմար մոդելային համակարգ է չհագեցած ածխաջրածինների տարրական ռեակցիաների տեսական ուսումնասիրման համար։ Դրա համեմատաբար պարզ կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս մանրամասնորեն ուսումնասիրել ռեակցիոն մեխանիզմները և միաժամանակ ստացված օրինաչափությունները կիրառել ավելի բարդ օրգանական համակարգերի վարքը հասկանալու համար։ Ջրածնի ատոմի հետ փոխազդեցության ուսումնասիրության ժամանակ կարևորվում են կրկնակի կապին ատոմի միացման հնարավորությունները և համապատասխան ածխաջրածնային ռադիկալի առաջացման էներգետիկ առանձնահատկությունները։ Հաշվարկների միջոցով հնարավոր է գնահատել սկզբնական մոտեցման երկրաչափությունը, կապերի երկարությունների փոփոխությունները, անցումային կառուցվածքը և առաջացած միջանկյալ մասնիկի կայունությունը։ Միաժամանակ կարող են դիտարկվել մրցակցող ռեակցիոն ուղիներ և որոշվել դրանց էներգետիկ տարբերությունները։ Այս տվյալները կարևոր են ածխաջրածինների ռադիկալային փոխակերպումների, այրման և գազաֆազային կինետիկական գործընթացների մոլեկուլային մեխանիզմները հասկանալու համար։ Թթվածնի ատոմի մասնակցությամբ փոխազդեցությունները ներկայացնում են առավել բարդ էլեկտրոնային խնդիր, քանի որ անհրաժեշտ է հաշվի առնել մասնիկների էլեկտրոնային և սպինային վիճակները։ Թթվածնի ատոմի և չհագեցած կապի փոխազդեցության արդյունքում կարող են ձևավորվել տարբեր կառուցվածքային միջանկյալ վիճակներ, իսկ հետագա վերադասավորումները կարող են բացել մի քանի մրցակցող ռեակցիոն ալիքներ։ Քվանտաքիմիական հաշվարկները հնարավորություն են տալիս համեմատել այդ ուղիների էներգետիկ բնութագրերը, գնահատել հնարավոր ակտիվացման պատնեշները և պարզել, թե համակարգի էլեկտրոնային կառուցվածքի առանձնահատկություններն ինչպես են ազդում ռեակցիայի ընթացքի վրա։ Առանձին նշանակություն ունի հիդրօքսիլային ռադիկալի փոխազդեցության ուսումնասիրությունը։ Այս մասնիկը կարևոր դեր ունի բազմաթիվ գազաֆազային օքսիդացման գործընթացներում և բարձր ռեակցունակություն է ցուցաբերում չհագեցած օրգանական միացությունների նկատմամբ։ Էթիլենի կրկնակի կապի հետ դրա փոխազդեցության դեպքում հնարավոր է ուսումնասիրել ռադիկալի միացման սկզբնական փուլը, նոր կապի ձևավորումը, առաջացող միջանկյալ կառուցվածքների երկրաչափությունը և հետագա փոխակերպումների հնարավոր ուղղությունները։ Պոտենցիալ էներգիայի մակերևույթի մանրամասն հետազոտումը թույլ է տալիս տարբերակել ուղղակի միացման, վերադասավորման և այլ հնարավոր տարրական փուլերը և գնահատել դրանց հարաբերական էներգետիկ մատչելիությունը։ Մեթօքսիլային ռադիկալի դեպքում կարևոր է պարզել, թե ավելի մեծ և կառուցվածքային առումով բարդ ռադիկալային մասնիկի առկայությունն ինչպես է փոխում չհագեցած համակարգի հետ փոխազդեցության բնույթը։ Թթվածին պարունակող ռադիկալի էլեկտրոնային կառուցվածքը, տարածական չափերը և ներքին կապերի առանձնահատկությունները կարող են ազդել ռեակցիոն մոտեցման երկրաչափության և էներգետիկ պատնեշների վրա։ Այս համակարգի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր թթվածնային ռադիկալների ռեակցունակությունը և բացահայտել ռադիկալի կառուցվածքի ու ռեակցիայի մեխանիզմի միջև առկա կապերը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է երկրաչափական կառուցվածքների օպտիմալացումը։ Յուրաքանչյուր ռեագենտի, միջանկյալ միացության, անցումային վիճակի և հնարավոր արգասիքի համար որոնվում է այն տարածական կառուցվածքը, որը համապատասխանում է տվյալ վիճակի էներգետիկ առանձնահատկություններին։ Օպտիմալացման արդյունքում որոշվում են կապերի երկարությունները, կապային անկյունները և այլ երկրաչափական պարամետրեր։ Դրանց համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևել ռեակցիայի ընթացքում տեղի ունեցող կառուցվածքային փոփոխություններին և պարզել, թե որ կապերն են աստիճանաբար ձևավորվում, թուլանում կամ վերակազմավորվում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տատանողական հաճախականությունների հաշվարկներին։ Դրանք կարևոր են օպտիմալացված կառուցվածքների բնույթի ստուգման համար։ Կայուն նվազագույնին համապատասխանող կառուցվածքը և անցումային վիճակը տարբերվում են պոտենցիալ էներգիայի մակերևույթի վրա իրենց մաթեմատիկական բնութագրերով, ուստի հաճախականությունների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ստուգել հաշվարկված ստացիոնար կետերի համապատասխանությունը ենթադրվող ռեակցիոն կառուցվածքներին։ Բացի այդ, տատանողական տվյալները կարող են օգտագործվել զրոյական տատանողական էներգիայի և ջերմաքիմիական ուղղումների գնահատման համար՝ էներգետիկ համեմատությունները դարձնելով ավելի ամբողջական։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է անցումային վիճակների որոնումը։ Քիմիական ռեակցիայի մեխանիզմի տեսական հիմնավորման համար բավարար չէ միայն սկզբնական և վերջնական կառուցվածքների էներգիաների որոշումը։ Անհրաժեշտ է բացահայտել դրանց միջև կապող ռեակցիոն ուղին և համապատասխան էներգետիկ առավելագույնը։ Անցումային կառուցվածքի հայտնաբերումը հնարավորություն է տալիս հաշվարկել ակտիվացման էներգիան և համեմատել տարբեր մրցակցող մեխանիզմները։ Եթե համակարգի համար հնարավոր են մի քանի ուղիներ, դրանց էներգետիկ պատնեշների համադրումը կարևոր տեղեկություն է տալիս յուրաքանչյուր ուղու հնարավոր նշանակության վերաբերյալ։ Կարևորվում է նաև ռեակցիայի ներքին կոորդինատի ուսումնասիրությունը, որի միջոցով կարելի է ստուգել, թե հայտնաբերված անցումային վիճակը իրականում կապում է նախատեսված ռեագենտային և արգասիքային կառուցվածքները։ Այսպիսի հաշվարկը թույլ է տալիս հետևել համակարգի կառուցվածքի աստիճանական փոփոխությանը անցումային կետից դեպի պոտենցիալ էներգիայի համապատասխան նվազագույնները։ Արդյունքում ռեակցիոն մեխանիզմի վերաբերյալ եզրակացությունը հիմնվում է ոչ միայն առանձին ստացիոնար կետերի գոյության, այլև դրանց միջև հաստատված էներգետիկ կապի վրա։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում խտության ֆունկցիոնալի տեսության տարբեր մոտեցումների ընտրության խնդիրը։ Քվանտաքիմիական արդյունքների ճշգրտությունը կախված է կիրառվող ֆունկցիոնալից, բազիսային ֆունկցիաների հավաքածուից և հաշվարկային այլ մոտավորություններից։ Բաց թաղանթով ատոմների և ռադիկալների մասնակցությամբ համակարգերի դեպքում հատկապես կարևոր է էլեկտրոնային սպինի և չզույգավորված էլեկտրոնների ճիշտ նկարագրությունը։ Այդ պատճառով հաշվարկային մեթոդի ընտրությունը և դրա հնարավոր սահմանափակումների գնահատումը կազմում են հետազոտության մեթոդաբանական կարևոր մասը։ Անհրաժեշտության դեպքում տարբեր տեսական մակարդակներով ստացված արդյունքների համեմատությունը կարող է օգտագործվել էներգետիկ և կառուցվածքային տվյալների կայունությունը ստուգելու համար։ Հետազոտության մեջ կարևոր է նաև սպինային վիճակների ուսումնասիրությունը։ Ռադիկալային և ատոմային մասնիկների մասնակցությամբ ռեակցիաներում համակարգը կարող է ունենալ տարբեր սպինային բազմապատկություններ, իսկ որոշ դեպքերում տարբեր պոտենցիալ էներգիայի մակերևույթների հարաբերակցությունը կարող է ազդել ռեակցիոն մեխանիզմի վրա։ Համապատասխան էլեկտրոնային վիճակների հաշվարկումը հնարավորություն է տալիս պարզել դրանց հարաբերական էներգիաները և գնահատել, թե տվյալ ռեակցիոն համակարգի նկարագրության համար որ վիճակներն են առավել կարևոր։ Այս հարցը հատկապես նշանակալի է թթվածնային մասնիկների մասնակցությամբ փոխազդեցությունների դեպքում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լիցքի և սպինային խտության բաշխման վերլուծությանը։ Քիմիական կապերի ձևավորման և խզման ընթացքում էլեկտրոնային խտությունը վերաբաշխվում է տարբեր ատոմների միջև։ Այդ փոփոխությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ հաշվարկված ռեակցիոն ուղիների բնույթը։ Ռադիկալային միջանկյալ կառուցվածքների դեպքում հատկապես հետաքրքիր է չզույգավորված էլեկտրոնի տեղայնացման կամ ապատեղայնացման աստիճանը։ Էլեկտրոնային կառուցվածքի նման վերլուծությունը լրացնում է միայն երկրաչափական և էներգետիկ տվյալներից ստացվող պատկերացումը։ Կարևոր ուղղություն է ռեակցիաների ջերմաքիմիական բնութագրերի գնահատումը։ Սկզբնական և վերջնական կառուցվածքների հաշվարկված էներգիաների համեմատությամբ հնարավոր է գնահատել տարբեր տարրական փուլերի էներգետիկ արդյունքը, իսկ համապատասխան ջերմային ուղղումների կիրառմամբ՝ ստանալ ռեակցիաների թերմոդինամիկական բնութագրերի վերաբերյալ տեղեկություն։ Էներգետիկորեն բարենպաստ վերջնական վիճակի առկայությունը, սակայն, ինքնին չի նշանակում արագ ընթացող ռեակցիա, քանի որ գործընթացը կարող է սահմանափակվել բարձր ակտիվացման պատնեշով։ Այդ պատճառով թերմոդինամիկական և կինետիկական գործոնները դիտարկվում են փոխկապակցված ձևով։ Հետազոտության մեջ կարող են համեմատվել չորս տարբեր ակտիվ մասնիկների հետ ստացված պոտենցիալ էներգիայի մակերևույթները։ Նման համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ատոմային և ռադիկալային մասնիկների կառուցվածքի ազդեցությունը էթիլենի ռեակցունակության վրա։ Կարելի է գնահատել, թե մասնիկի չափը, էլեկտրոնային կառուցվածքը, թթվածնի առկայությունը և չզույգավորված էլեկտրոնի տեղայնացումը ինչպես են փոխում ռեակցիոն ուղիների երկրաչափությունը և էներգետիկան։ Այս համեմատական մոտեցումը նյութը վերածում է ոչ միայն առանձին ռեակցիաների հաշվարկային նկարագրության, այլև կառուցվածք–ռեակցունակություն ընդհանուր օրինաչափությունների ուսումնասիրության։ Առանձին նշանակություն ունի ստացված արդյունքների հնարավոր կիրառությունը այրման քիմիայում։ Ածխաջրածինների այրումը ներառում է բազմաթիվ փոխկապակցված տարրական ռադիկալային ռեակցիաներ, և դրանց արագություններն ու մեխանիզմները պայմանավորում են ընդհանուր գործընթացի ընթացքը։ Էթիլենը կարող է հանդես գալ տարբեր ածխաջրածնային համակարգերի փոխակերպումների կարևոր միջանկյալ բաղադրիչ, իսկ ջրածնի, թթվածնի և թթվածին պարունակող ռադիկալների հետ դրա փոխազդեցությունների ուսումնասիրությունը կարող է տրամադրել տվյալներ մանրամասն կինետիկական մեխանիզմների ձևավորման համար։ Քվանտաքիմիական հաշվարկները հատկապես օգտակար են այն տարրական փուլերի դեպքում, որոնց անմիջական փորձարարական ուսումնասիրությունը դժվար է մասնիկների կարճ կյանքի կամ բարձր ռեակցունակության պատճառով։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ նաև մթնոլորտային քիմիայի տեսանկյունից։ Չհագեցած ածխաջրածինների և ակտիվ ռադիկալների փոխազդեցությունները կարևոր են օրգանական միացությունների մթնոլորտային փոխակերպումների մեխանիզմները հասկանալու համար։ Հիդրօքսիլային և այլ թթվածին պարունակող ռադիկալների հետ տարրական ռեակցիաների տեսական ուսումնասիրությունը կարող է օգնել պարզաբանել օրգանական նյութերի օքսիդացման սկզբնական փուլերը և հնարավոր միջանկյալ մասնիկների առաջացումը։ Միաժամանակ տեսական արդյունքները կարող են ծառայել որպես հիմք ավելի բարդ ռեակցիոն ցանցերի հետագա ուսումնասիրության համար։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում ընկած է քվանտամեխանիկական հաշվարկների հաջորդական կիրառումը՝ սկզբնական կառուցվածքների ստեղծումից և երկրաչափական օպտիմալացումից մինչև ստացիոնար կետերի բնութագրում, անցումային վիճակների որոնում և ռեակցիոն ուղիների էներգետիկ համեմատություն։ Հաշվարկված կառուցվածքային, տատանողական և էլեկտրոնային բնութագրերի համատեղ վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ստանալ փոխազդեցությունների մեխանիզմների ամբողջական պատկեր։ Տարբեր հաշվարկային մոտեցումների արդյունքների համեմատությունը կարող է օգտագործվել մեթոդաբանական անորոշությունների գնահատման և առավել վստահելի եզրակացությունների ձևավորման համար։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է պարզ չհագեցած ածխաջրածնի և բարձր ռեակցունակությամբ ատոմային ու ռադիկալային մասնիկների միջև տարրական փոխազդեցությունների մոլեկուլային մեխանիզմների պարզաբանմամբ։ Պոտենցիալ էներգիայի մակերևույթների համակարգված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն միջանկյալ կառուցվածքներն ու անցումային վիճակները, որոնք որոշում են ռեակցիաների ընթացքը, ինչպես նաև համեմատել տարբեր մասնիկների ռեակցունակության առանձնահատկությունները միասնական տեսական մոտեցմամբ։ Ստացված արդյունքները կարող են օգտակար լինել ռեակցիաների կինետիկական մոդելների մշակման, փորձարարական տվյալների մեկնաբանման և ավելի բարդ ածխաջրածնային համակարգերի տեսական հետազոտությունների համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է քիմիական ռեակցիաների պոտենցիալ էներգիայի մակերևույթների քվանտաքիմիական ուսումնասիրություն՝ միավորելով մոլեկուլային երկրաչափության, էլեկտրոնային կառուցվածքի, անցումային վիճակների, ակտիվացման պատնեշների, ռադիկալային մեխանիզմների և թերմոդինամիկական բնութագրերի վերլուծությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել քվանտային և ֆիզիկական քիմիայի, քիմիական կինետիկայի, այրման գործընթացների, մթնոլորտային քիմիայի և հաշվողական քիմիայի ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է նախադպրոցական տարիքի երեխաների կոնքազդրային հոդի բնածին զարգացման խանգարումների ախտորոշման և բուժական մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով ուշ հայտնաբերված դեպքերի կլինիկական առանձնահատկություններին, հոդի կառուցվածքային փոփոխությունների գնահատմանը և բուժման տարբեր եղանակների ընտրության սկզբունքներին։ Քննության են առնվում կոնքազդրային հոդի բնականոն ձևավորման խանգարման անատոմիական և ֆունկցիոնալ հետևանքները, դրանց ազդեցությունը երեխայի քայլվածքի, ստորին վերջույթների հենունակության, շարժունակության և հետագա հոդային զարգացման վրա։ Խնդիրը դիտարկվում է մանկական օրթոպեդիայի շրջանակում, որտեղ վաղ հայտնաբերումը և տարիքին համապատասխան բուժական մարտավարության ընտրությունը կարևոր նշանակություն ունեն հոդի հնարավորինս բնականոն կառուցվածքի ու գործառույթի վերականգնման համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հիվանդության զարգացման մեխանիզմներին։ Կոնքազդրային հոդը բարդ անատոմիական համակարգ է, որի բնականոն գործունեությունը կախված է ազդրոսկրի գլխիկի, քացախափոսի, հոդապարկի, կապանային համակարգի և շրջակա մկանների փոխհամապատասխան զարգացումից։ Եթե զարգացման ընթացքում այդ հարաբերակցությունը խախտվում է, ազդրոսկրի գլխիկը կարող է ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն կորցնել իր բնականոն դիրքը։ Երկարատև ոչ ճիշտ փոխհարաբերության պայմաններում փոփոխություններ կարող են առաջանալ ինչպես ազդրոսկրի վերին հատվածում, այնպես էլ քացախափոսում և փափուկ հյուսվածքներում։ Նախադպրոցական տարիքում այդ փոփոխություններն արդեն կարող են ավելի արտահայտված լինել, ինչի պատճառով բուժական մարտավարությունը տարբերվում է վաղ մանկական շրջանում կիրառվող մոտեցումներից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է կլինիկական ախտորոշումը։ Երեխայի զննման ընթացքում գնահատվում են ստորին վերջույթների հարաբերական երկարությունը, շարժումների ծավալը, կոնքազդրային հոդերի համաչափությունը, մկանային վիճակը, հենման առանձնահատկությունները և քայլվածքը։ Ուշ հայտնաբերված միակողմանի խանգարման դեպքում հնարավոր են վերջույթների երկարության տարբերության և քայլվածքի անհամաչափության դրսևորումներ, իսկ երկկողմանի փոփոխությունների դեպքում կլինիկական պատկերը կարող է ունենալ այլ առանձնահատկություններ։ Միաժամանակ միայն արտաքին նշանները բավարար չեն հոդի անատոմիական վիճակը լիարժեք գնահատելու համար, ուստի կլինիկական տվյալները համադրվում են պատկերային հետազոտությունների արդյունքների հետ։ Առանձին նշանակություն ունի ճառագայթաբանական գնահատումը։ Նախադպրոցական տարիքում ռենտգենաբանական հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ազդրոսկրի գլխիկի դիրքը, քացախափոսի զարգացումը, հոդային բաղադրիչների հարաբերակցությունը և ոսկրային կառուցվածքների ձևավորման աստիճանը։ Տարբեր չափումներ և անկյունային ցուցանիշներ կարող են օգտագործվել հոդի կառուցվածքային վիճակի օբյեկտիվ գնահատման համար։ Պատկերների համեմատական ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև բուժումից առաջ և հետո տեղի ունեցած փոփոխությունները գնահատելու տեսանկյունից։ Հետազոտության մեջ կարող են քննարկվել լրացուցիչ պատկերային մեթոդների կիրառման հնարավորությունները այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է ավելի մանրամասն պատկերացում ստանալ հոդային բաղադրիչների կամ փափուկ հյուսվածքների վիճակի վերաբերյալ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարբերակիչ ախտորոշումը։ Քայլվածքի խանգարումը, ստորին վերջույթների անհամաչափությունը կամ կոնքազդրային հոդի շարժումների սահմանափակումը կարող են հանդիպել նաև այլ օրթոպեդիկ կամ նյարդամկանային վիճակների դեպքում։ Հետևաբար անհրաժեշտ է կլինիկական և պատկերային տվյալների ամբողջական գնահատում՝ զարգացման բնածին խանգարումը այլ պատճառներից տարբերակելու համար։ Ճշգրիտ ախտորոշումը կարևոր է նաև բուժման ծավալը որոշելու տեսանկյունից, քանի որ բուժական մոտեցումը կախված է ոչ միայն երեխայի տարիքից, այլև հոդի անատոմիական փոփոխությունների բնույթից և ծանրության աստիճանից։ Հետազոտության առանցքային խնդիրներից է բուժման մարտավարության ընտրությունը։ Վաղ տարիքում հայտնաբերված զարգացման խանգարումների բուժումը սովորաբար ունի ավելի պահպանողական հնարավորություններ, մինչդեռ նախադպրոցական տարիքում արդեն ձևավորված անատոմիական փոփոխությունները կարող են պահանջել ավելի բարդ օրթոպեդիկ մոտեցումներ։ Յուրաքանչյուր դեպքի գնահատման ժամանակ հաշվի են առնվում երեխայի տարիքը, տեղաշարժի աստիճանը, քացախափոսի զարգացման վիճակը, ազդրոսկրի կառուցվածքը, նախորդ բուժման առկայությունը և հոդի շարժունակությունը։ Այս գործոնների համադրությունը հնարավորություն է տալիս ընտրել տվյալ երեխայի համար համապատասխան բուժական ռազմավարություն՝ խուսափելով բոլոր դեպքերի նկատմամբ նույն մեթոդի մեխանիկական կիրառումից։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում փակ և բաց վերականգնման մոտեցումների տեղին ու հնարավորություններին։ Բուժման նպատակը ազդրոսկրի գլխիկի և քացախափոսի միջև հնարավորինս ճիշտ ու կայուն փոխհարաբերության ձևավորումն է՝ միաժամանակ նվազեցնելով հյուսվածքների վնասման և հետագա բարդությունների վտանգը։ Ավելի մեծ տարիքում հոդի շրջակա փափուկ հյուսվածքների և ոսկրային կառուցվածքների փոփոխությունները կարող են դժվարացնել պարզ վերականգնումը։ Այդ պատճառով որոշ դեպքերում անհրաժեշտ է լինում ոչ միայն գլխիկի դիրքի վերականգնում, այլև հոդի կառուցվածքային հարաբերությունների լրացուցիչ շտկում։ Բուժման տարբերակների քննարկումը հիմնվում է դրանց ցուցումների, սահմանափակումների և հնարավոր երկարաժամկետ արդյունքների համեմատական գնահատման վրա։ Կարևոր ուղղություն է ոսկրային շտկող միջամտությունների դերի ուսումնասիրությունը։ Երբ հոդի բաղադրիչների ձևը կամ տարածական հարաբերակցությունը զգալիորեն փոփոխված է, բուժական ռազմավարությունը կարող է ներառել այնպիսի օրթոպեդիկ միջամտություններ, որոնց նպատակը ազդրոսկրի գլխիկի ծածկույթի, հոդի կայունության կամ ազդրոսկրի դիրքի բարելավումն է։ Այս միջամտությունների անհրաժեշտությունը որոշվում է անհատական գնահատմամբ և պատկերային տվյալներով։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի միջամտության ծավալի հիմնավորումը, քանի որ մանկական օրգանիզմը շարունակում է աճել, և բուժման ընթացքում անհրաժեշտ է հաշվի առնել հետագա բնական զարգացման հնարավորությունները։ Հետազոտության մեջ մեծ ուշադրություն է հատկացվում բուժման արդյունքների գնահատմանը։ Հաջողությունը չի սահմանափակվում միայն հոդի անատոմիական դիրքի անմիջական վերականգնմամբ։ Կարևոր են նաև շարժումների ծավալը, քայլվածքի որակը, վերջույթի հենունակությունը, ցավի բացակայությունը, երեխայի ֆիզիկական ակտիվության հնարավորությունները և հոդի հետագա աճի ընթացքում պահպանվող կայունությունը։ Ռենտգենաբանական և կլինիկական ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական գնահատել բուժման արդյունավետությունը և ժամանակին հայտնաբերել անցանկալի փոփոխությունները։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում հնարավոր բարդությունների ուսումնասիրությունը։ Բուժական միջամտություններից հետո անհրաժեշտ է վերահսկել ազդրոսկրի գլխիկի աճն ու արյունամատակարարման հետ կապված փոփոխությունները, հոդի մնացորդային անկայունությունը, քացախափոսի շարունակվող թերզարգացումը, շարժումների սահմանափակումը և հետագա ձևախախտումների առաջացման հավանականությունը։ Բարդությունների կանխարգելման համար կարևոր են ճիշտ ընտրված բուժական մարտավարությունը, հոդի վիճակի պարբերական գնահատումը և երկարաժամկետ բժշկական հսկողությունը։ Քանի որ երեխայի հենաշարժական համակարգը շարունակում է զարգանալ, բուժման վերջնական արդյունքը երբեմն հնարավոր է լիարժեք գնահատել միայն երկարատև հետևման ընթացքում։ Կարևորվում է նաև վերականգնողական շրջանի կազմակերպումը։ Բուժման որոշ փուլերից հետո երեխայի շարժողական գործառույթների վերականգնումը պահանջում է աստիճանական և մասնագետի կողմից վերահսկվող մոտեցում։ Վերականգնման նպատակներն են հոդի շարժունակության պահպանումը կամ բարելավումը, մկանային համակարգի ֆունկցիոնալ վիճակի վերականգնումը և բնականոն շարժողական հմտությունների զարգացումը։ Վերականգնողական ծրագիրը պետք է համապատասխանեցվի իրականացված բուժման տեսակին, երեխայի տարիքին և օրթոպեդիկ վիճակին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում վաղ ախտորոշման նշանակությանը։ Թեև ուսումնասիրության հիմնական շրջանակը վերաբերում է նախադպրոցական տարիքի երեխաներին, խնդրի վերլուծությունը ցույց է տալիս զարգացման խանգարումների հնարավորինս վաղ հայտնաբերման կարևորությունը։ Նորածնային և վաղ մանկական շրջանում իրականացվող կլինիկական զննումը և անհրաժեշտ պատկերային հետազոտությունները կարող են հնարավորություն տալ խնդիրը հայտնաբերել այն փուլում, երբ հոդի երկրորդային կառուցվածքային փոփոխությունները դեռևս արտահայտված չեն։ Այդ պատճառով ուշ հայտնաբերված դեպքերի ուսումնասիրությունն ունի նաև կանխարգելիչ նշանակություն՝ օգնելով գնահատել վաղ սկրինինգի և շարունակական մանկաբուժական հսկողության կարևորությունը։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են ներառվել հիվանդների կլինիկական տվյալների ուսումնասիրությունը, պատկերային հետազոտությունների համեմատական գնահատումը, բուժման տարբեր մեթոդների արդյունքների վերլուծությունը և երկարաժամկետ դիտարկումը։ Հիվանդների խմբավորումը ըստ տարիքի, հոդի փոփոխությունների աստիճանի, միակողմանի կամ երկկողմանի ախտահարման և կիրառված բուժական մոտեցման հնարավորություն է տալիս համեմատել արդյունքները և բացահայտել բուժման արդյունավետության վրա ազդող գործոնները։ Վիճակագրական վերլուծության կիրառումը կարող է օգնել գնահատել տարբեր ցուցանիշների միջև կապերը և առավել հիմնավորված ձևով ներկայացնել բուժական մոտեցումների արդյունքները։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է մանկական օրթոպեդիայում ուշ հայտնաբերված կոնքազդրային հոդի զարգացման խանգարումների բուժման բարդությամբ։ Նախադպրոցական տարիքում յուրաքանչյուր երեխայի անատոմիական և ֆունկցիոնալ վիճակի անհատական գնահատումը կարևոր է համապատասխան մարտավարություն ընտրելու համար։ Ախտորոշման կլինիկական և պատկերային մեթոդների համադրումը, բուժման ցուցումների հստակեցումը և արդյունքների երկարաժամկետ վերահսկումը կարող են նպաստել հոդի գործառույթի բարելավմանը և հետագա օրթոպեդիկ խնդիրների հավանականության նվազեցմանը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մանկական կոնքազդրային հոդի բնածին զարգացման խանգարումների ախտորոշման և բուժական մոտեցումների համալիր ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով կլինիկական գնահատումը, պատկերային ախտորոշումը, տարիքային առանձնահատկությունները, պահպանողական և վիրաբուժական մոտեցումների ընտրության սկզբունքները, վերականգնումը, հնարավոր բարդությունները և երկարաժամկետ հսկողությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել մանկական օրթոպեդիայի, վնասվածքաբանության, մանկաբուժության և վերականգնողական բժշկության ոլորտների հետազոտողների, բժիշկների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից անգլերենի տեսողական ընկալում արտահայտող բայերի իմաստային արժույթի և դրա լեզվական արտահայտման միջոցների համալիր ուսումնասիրությանը՝ իմաստաբանության, շարահյուսության և բառային իմաստի փոխհարաբերությունների տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե տեսողական ընկալման տարբեր իմաստներ արտահայտող բայերն իրենց իմաստային կառուցվածքով ինչպիսի մասնակիցներ են ենթադրում, ինչպես են այդ մասնակիցները ներկայացվում նախադասության մեջ և ինչպիսի քերականական ու բառային միջոցներով են իրականացվում բայական իմաստի պահանջած հարաբերությունները։ Իմաստային արժույթը դիտարկվում է որպես բայի բառային նշանակությունից բխող հատկություն, որը պայմանավորում է տվյալ գործողության, գործընթացի կամ վիճակի մասնակիցների քանակը, բնույթը և իմաստային դերերը։ Տեսողական ընկալման բայերի դեպքում առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում ընկալող անձի կամ սուբյեկտի, ընկալվող օբյեկտի, տեսողական գործունեության ուղղության, պայմանների և արդյունքի հարաբերությունները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է տեսողական ընկալման բայերի իմաստային դասակարգման վրա։ Ժամանակակից անգլերենում տեսողության ոլորտին վերաբերող բայերը կարող են արտահայտել ոչ միայն ֆիզիկական տեսնելու փաստը, այլև նպատակաուղղված դիտում, ուշադրության կենտրոնացում, ակնթարթային հայացք, երկարատև զննում, ինչ-որ երևույթի նկատում, տեսանելիության վիճակ և ընկալման արդյունք։ Այս իմաստային տարբերությունները պայմանավորում են նաև բայերի արժութային կառուցվածքների տարբերությունները։ Մի դեպքում տեսողական ընկալումը կարող է ներկայացվել որպես ընկալող սուբյեկտի նկատմամբ հարաբերականորեն անկախ գործընթաց, իսկ մեկ այլ դեպքում՝ որպես նպատակաուղղված գործողություն, որի համար անհրաժեշտ է որոշակի օբյեկտ կամ ուղղություն։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է պարզել, թե բայի բառային իմաստի փոփոխությունն ինչպես է անդրադառնում նրա շարահյուսական հնարավորությունների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իմաստային և շարահյուսական արժույթների տարբերակմանը։ Իմաստային արժույթը վերաբերում է այն մասնակիցներին, որոնք ենթադրվում են բայի նշանակությամբ, մինչդեռ շարահյուսական արժույթը ցույց է տալիս, թե այդ մասնակիցներից որոնք և ինչպես են իրականանում նախադասության քերականական կառուցվածքում։ Այս երկու մակարդակները միշտ չէ, որ ամբողջությամբ համընկնում են։ Բայի իմաստով ենթադրվող որևէ մասնակից կարող է կոնկրետ համատեքստում բացահայտորեն չարտահայտվել, քանի որ այն հասկանալի է իրավիճակից կամ հաղորդակցական պայմաններից։ Հակառակ դեպքում նախադասության մեջ կարող են հայտնվել լրացուցիչ բաղադրիչներ, որոնք բայի հիմնական իմաստային կառուցվածքի պարտադիր մասնակիցներ չեն, սակայն հաղորդում են գործողության տեղի, ժամանակի, եղանակի կամ այլ հանգամանքների վերաբերյալ տեղեկատվություն։ Այս տարբերակումը կարևոր է բայական կառուցվածքի իրական սահմանները որոշելու համար։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում ընկալողի իմաստային դերը։ Տեսողական ընկալումը սովորաբար ենթադրում է այնպիսի մասնակից, որը կարող է ընկալել տեսողական տեղեկատվությունը։ Սակայն տարբեր բայերի դեպքում այդ մասնակիցը կարող է ներկայացվել տարբեր կերպ։ Այն կարող է լինել զգայական փորձառություն ունեցող անձ, նպատակաուղղված գործողություն կատարող գործորդ կամ որոշակի տեսողական վիճակում գտնվող սուբյեկտ։ Այս տարբերությունը կարևոր է, քանի որ ազդում է ոչ միայն բայի իմաստային մեկնաբանության, այլև ամբողջ նախադասության կառուցվածքի վրա։ Նպատակաուղղված դիտման դեպքում սուբյեկտը սովորաբար ավելի ակտիվ դեր ունի, մինչդեռ ինքնաբերաբար առաջացող տեսողական ընկալման դեպքում նրա գործորդային հատկանիշները կարող են ավելի թույլ արտահայտվել։ Առանձին ուղղություն է ընկալվող օբյեկտի կամ տեսողական խթանի ուսումնասիրությունը։ Տեսողության բայերի հետ կարող են գործածվել առարկա, անձ, իրադարձություն, գործողություն, իրավիճակ կամ ամբողջական փաստ արտահայտող միավորներ։ Այդ պատճառով օբյեկտային դիրքը կարող է արտահայտվել ոչ միայն գոյականական խմբով, այլև ավելի բարդ շարահյուսական կառուցվածքներով։ Ընկալվող բովանդակության բնույթը կարող է ազդել բայի իմաստային մեկնաբանության վրա։ Ֆիզիկական առարկայի ընկալումը և ամբողջ իրադարձության կամ իրավիճակի ընկալումը իմաստային կառուցվածքով նույնական չեն, թեև կարող են արտահայտվել նույն բայի տարբեր կիրառություններով։ Այս երևույթը կարևոր է բայերի բազմիմաստության և արժութային մոդելների փոխհարաբերությունը հասկանալու համար։ Կարևորվում է ուղիղ խնդրի միջոցով արժույթի արտահայտման ուսումնասիրությունը։ Անգլերենում տեսողական ընկալման բազմաթիվ բայեր կարող են անմիջականորեն կապվել ընկալվող օբյեկտի հետ՝ առանց նախդիրային միջնորդության։ Այսպիսի կառուցվածքներում օբյեկտը քերականորեն ներկայացվում է որպես բայի անմիջական լրացում։ Սակայն նույն իմաստային դաշտին պատկանող այլ բայեր պահանջում են նախդիրային կառուցվածք, ինչը ցույց է տալիս, որ մոտ իմաստ ունեցող բառերը կարող են ունենալ տարբեր շարահյուսական կառավարում։ Այս տարբերությունների համակարգված ուսումնասիրությունը կարևոր է անգլերենի բայական կառույցների նկարագրության համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում նախդիրների դերին։ Նպատակաուղղված հայացք, ուղղություն կամ դիտարկման օբյեկտ արտահայտող կառուցվածքներում նախդիրը կարող է հանդես գալ որպես բայի և նրա իմաստային մասնակցի միջև շարահյուսական կապի հիմնական միջոց։ Նախդրի ընտրությունը երբեմն կապված է բայի կայուն կառավարման հետ, իսկ որոշ դեպքերում կարող է փոփոխել ամբողջ բառակապակցության իմաստը։ Հետևաբար տեսողական բայերի արժույթի ուսումնասիրությունը պահանջում է ոչ միայն բայի, այլև բայ-նախդիր համակցությունների քննություն։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել բայի պարտադիր լրացումները ազատ հանգամանքային բաղադրիչներից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է լրացական նախադասությունների գործածությունը։ Տեսողական ընկալման բայերը կարող են որպես իմաստային լրացում ընդունել ամբողջ իրավիճակ կամ դատողություն արտահայտող կառույցներ։ Այս դեպքում տեսողական ընկալման օբյեկտը ներկայացվում է ոչ թե մեկ առարկայով, այլ իրադարձային բովանդակությամբ։ Նման կառույցների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել զգայական ընկալման և ճանաչողական մեկնաբանության միջև կապը։ Որոշ կիրառություններում տեսնելու իմաստը կարող է աստիճանաբար մոտենալ հասկանալու, գիտակցելու կամ համոզվելու իմաստներին, և այդ իմաստային տեղաշարժը հաճախ ուղեկցվում է արժութային կառուցվածքի փոփոխությամբ։ Առանձին նշանակություն ունի ինֆինիտիվային և դերբայական կառույցների ուսումնասիրությունը։ Տեսողական ընկալման բայերի հետ գործածվող նման կառուցվածքները կարող են արտահայտել ընկալվող գործողության ընթացքը կամ ամբողջականությունը։ Քերականական ձևի ընտրությունը կարող է կապված լինել այն բանի հետ, թե խոսողն ընկալվող իրադարձությունը ներկայացնում է որպես ամբողջություն, թե ուշադրությունը կենտրոնացնում է դրա ընթացքի վրա։ Այսպիսի կառույցները հատկապես արժեքավոր են իմաստաբանության և քերականության փոխազդեցության ուսումնասիրության համար, քանի որ ձևական տարբերությունը կարող է արտահայտել ընկալման եղանակի և իրադարձության կառուցվածքի տարբերություններ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բայերի բազմիմաստության խնդիրը։ Տեսողական ընկալման բառապաշարը հաճախ զարգացնում է փոխաբերական և վերացական նշանակություններ։ Ֆիզիկական տեսողություն արտահայտող բայը կարող է որոշ համատեքստերում նշանակել հասկանալ, հանդիպել, ստուգել, հոգ տանել, պատկերացնել կամ գնահատել։ Նման իմաստային զարգացումների դեպքում բայի արժութային կառուցվածքը կարող է փոփոխվել։ Հետևաբար նույն բառային ձևի բոլոր կիրառությունները մեկ արժութային մոդելով նկարագրելը կարող է բավարար չլինել։ Անհրաժեշտ է առանձնացնել տարբեր բառային-իմաստային տարբերակները և յուրաքանչյուրի համար ուսումնասիրել համապատասխան մասնակիցների ու շարահյուսական կառուցվածքների համակարգը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պարտադիր և ընտրովի արժույթների տարբերակմանը։ Որոշ լրացումների բացակայության դեպքում նախադասությունը կարող է դառնալ իմաստային առումով անավարտ կամ պահանջել հատուկ համատեքստ, մինչդեռ այլ բաղադրիչներ կարող են ազատորեն բաց թողնվել։ Սակայն պարտադիրության աստիճանը միշտ չէ, որ հնարավոր է որոշել միայն ձևական չափանիշներով։ Համատեքստը, հաղորդակցական նպատակը և բայի տվյալ նշանակությունը կարող են փոխել լրացման անհրաժեշտությունը։ Այս պատճառով հետազոտության ընթացքում նպատակահարմար է համադրել բառարանային տվյալները և իրական լեզվական գործածության օրինակները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է արժութային մոդելների առանձնացումը։ Տարբեր բայերի կիրառությունների հիման վրա հնարավոր է կազմել կառուցվածքային սխեմաներ, որոնք ցույց են տալիս ընկալող սուբյեկտի, ընկալվող օբյեկտի, ուղղության և այլ մասնակիցների հարաբերությունները։ Այնուհետև այդ մոդելները կարելի է համեմատել՝ պարզելու համար, թե որ կառուցվածքներն են բնորոշ տեսողական ընկալման ամբողջ իմաստային խմբին, իսկ որոնք՝ միայն առանձին ենթախմբերին կամ բայերին։ Նման դասակարգումը հնարավորություն է տալիս համակարգված ձևով ներկայացնել բառապաշարի և շարահյուսության փոխհարաբերությունները։ Առանձին ուղղություն է տեսողական ընկալման ակտիվ և ոչ ակտիվ տեսակների հակադրությունը։ Նպատակաուղղված դիտումը ենթադրում է սուբյեկտի գիտակցված մասնակցություն և ուշադրության ուղղում որոշակի օբյեկտի վրա, մինչդեռ ինքնաբերական ընկալումը կարող է տեղի ունենալ առանց հատուկ մտադրության։ Այս իմաստային տարբերությունը կարող է արտահայտվել տարբեր բայերով և տարբեր քերականական կառուցվածքներով։ Դրանց համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ նկարագրել գործորդայնության, փորձառության և ընկալման հարաբերությունները ժամանակակից անգլերենում։ Կարևորվում է նաև տեսողական ընկալման ինտենսիվության և տևողության արտահայտումը։ Որոշ բայեր իրենց բառային նշանակությամբ կարող են ցույց տալ կարճատև հայացք, մյուսները՝ երկարատև կամ ուշադիր դիտում։ Այս տարբերությունները կարող են լրացուցիչ ձևով արտահայտվել մակբայներով, նախդիրային խմբերով կամ այլ հանգամանքային միջոցներով։ Հետազոտության խնդիրներից է պարզել, թե այդ բաղադրիչներից որոնք են բայի իմաստային կառուցվածքի հետ սերտորեն կապված, իսկ որոնք հանդես են գալիս որպես ազատ ընդլայնումներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բառային համակցելիությանը։ Տեսողական բայերը կարող են նախընտրելիորեն կապվել որոշակի իմաստային դասերի պատկանող գոյականների կամ այլ լրացումների հետ։ Օրինակ՝ որոշ բայեր ավելի բնական են անձերի և ֆիզիկական առարկաների հետ, իսկ մյուսները կարող են հաճախ կիրառվել իրադարձությունների, փոփոխությունների կամ վերացական իրավիճակների նկարագրության ժամանակ։ Համակցելիության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել բայերի միջև այնպիսի իմաստային տարբերություններ, որոնք սովորական բառարանային սահմանումներում միշտ չէ, որ ամբողջությամբ արտահայտվում են։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևոր դեր ունենալ կորպուսային նյութի կիրառումը։ Իրական գրավոր և բանավոր խոսքից հավաքված օրինակները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել բայերի գործածության հաճախականությունը, առավել տարածված արժութային մոդելները, բնորոշ համակցությունները և ոճական տարբերությունները։ Կորպուսային տվյալները հատկապես օգտակար են տեսականորեն հնարավոր և իրականում հաճախ կիրառվող կառուցվածքները տարբերակելու համար։ Դրանք նաև հնարավորություն են տալիս գնահատել, թե արժութային որոշ մոդելներ որքանով են բնորոշ ժամանակակից լեզվին և ինչպիսի ժանրերում կամ հաղորդակցական իրավիճակներում են առավել հաճախ հանդիպում։ Առանձին նշանակություն ունի բայերի արժույթի և հաղորդակցական կառուցվածքի հարաբերակցությունը։ Նախադասության մեջ որոշ իմաստային մասնակիցների բացթողումը կարող է պայմանավորված լինել ոչ թե բայի կառուցվածքային հատկությամբ, այլ նրանով, որ համապատասխան տեղեկությունն արդեն հայտնի է զրուցակիցներին։ Նույն կերպ որոշ բաղադրիչների առաջադրումը կամ հատուկ շեշտադրումը կարող է կապված լինել տեղեկատվական կառուցվածքի հետ։ Այս հանգամանքը ցույց է տալիս, որ արժույթի ուսումնասիրությունը նպատակահարմար է իրականացնել ոչ միայն մեկուսացված նախադասությունների, այլև ավելի լայն համատեքստի հիման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տեսողական ընկալման և ճանաչողական իմաստների փոխհարաբերությունը։ Մարդկային լեզուներում տեսողությունը հաճախ ծառայում է գիտելիքի և ըմբռնման փոխաբերական հիմք։ Անգլերենում ևս ֆիզիկական տեսողություն նշանակող որոշ բայեր կարող են արտահայտել մտավոր ընկալում կամ իրավիճակի գիտակցում։ Այսպիսի իմաստային ընդլայնումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել, թե ինչպես է զգայական փորձի բառապաշարը ներգրավվում վերացական մտածողության արտահայտման մեջ և ինչպես են այդ փոփոխությունները վերակազմավորում բայի արժութային հնարավորությունները։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել կառուցվածքային լեզվաբանության, բառային իմաստաբանության, շարահյուսական վերլուծության, արժույթի տեսության, համատեքստային և կորպուսային ուսումնասիրության մեթոդները։ Օրինակների կառուցվածքային դասակարգումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել հիմնական շարահյուսական մոդելները, իսկ իմաստային վերլուծությունը՝ որոշել դրանցում ներկայացված մասնակիցների դերերը։ Քանակական տվյալների կիրառումը կարող է լրացնել որակական վերլուծությունը՝ ցույց տալով տարբեր մոդելների տարածվածությունը իրական լեզվական նյութում։ Աշխատության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է բայական իմաստի և նախադասության կառուցվածքի միջև փոխհարաբերությունների բացահայտման հնարավորությամբ։ Տեսողական ընկալման բայերը հարմար նյութ են այս խնդրի ուսումնասիրության համար, քանի որ միավորում են զգայական փորձը, նպատակաուղղված գործողությունը և ճանաչողական մեկնաբանությունը և կարող են հանդես գալ բազմաթիվ կառուցվածքային մոդելներում։ Դրանց ուսումնասիրությունը նպաստում է անգլերենի բայական համակարգի, իմաստային դերերի և շարահյուսական կառավարման օրինաչափությունների առավել ամբողջական նկարագրությանը։ Գործնական նշանակությունը կապված է նաև անգլերենի ուսուցման, բառարանագրության և թարգմանության հետ։ Տեսողական ընկալման իմաստով մոտ բայերը միշտ չէ, որ կարող են փոխարինել միմյանց նույն քերականական կառուցվածքում, ուստի դրանց արժութային առանձնահատկությունների իմացությունը կարևոր է ճիշտ և բնական խոսքի ձևավորման համար։ Բառարաններում արժութային մոդելների հստակ ներկայացումը կարող է օգնել տարբերակել բայերի իմաստներն ու կառավարումը, իսկ թարգմանության ժամանակ՝ ընտրել նպատակային լեզվում համապատասխան կառուցվածքը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է ժամանակակից անգլերենի տեսողական ընկալման բայերի իմաստային կառուցվածքի և դրանց շարահյուսական իրացման միջոցների բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ միավորելով բառային իմաստաբանությունը, արժույթի տեսությունը, շարահյուսությունը, համակցելիության ուսումնասիրությունը և համատեքստային վերլուծությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել անգլերենի տեսական քերականությամբ, իմաստաբանությամբ, շարահյուսությամբ, բառագիտությամբ, կորպուսային լեզվաբանությամբ, թարգմանագիտությամբ և օտար լեզուների դասավանդման մեթոդիկայով զբաղվող լեզվաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ռազմավարական պլանավորման տեսական, մեթոդաբանական և կիրառական նշանակության ուսումնասիրությանը երկրի տնտեսական զարգացման կառավարման համակարգում՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով երկարաժամկետ նպատակների ձևակերպման, պետական քաղաքականության առաջնահերթությունների որոշման, ռեսուրսների բաշխման և զարգացման ծրագրերի իրականացման փոխկապակցվածությանը։ Ռազմավարական պլանավորումը դիտարկվում է որպես տնտեսական կառավարման այնպիսի գործիք, որը հնարավորություն է տալիս ընթացիկ խնդիրների լուծումը համադրել երկարաժամկետ զարգացման նպատակների հետ, կանխատեսել տնտեսական միջավայրի հնարավոր փոփոխությունները և ձևավորել պետական քաղաքականության փոխկապակցված ուղղություններ։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ռազմավարական պլանավորման էության, գործառույթների և տնտեսական կառավարման համակարգում դրա տեղի բացահայտման վրա։ Տնտեսության զարգացումը կախված է բազմաթիվ փոխկապակցված գործոններից՝ արտադրողականությունից, ներդրումային ակտիվությունից, մարդկային կապիտալից, տեխնոլոգիական առաջընթացից, ենթակառուցվածքների վիճակից, արտաքին տնտեսական հարաբերություններից, ֆինանսական համակարգի արդյունավետությունից և պետական կառավարման որակից։ Այդ պատճառով առանձին ոլորտների մեկուսացված կառավարումը միշտ չէ, որ կարող է ապահովել երկարաժամկետ և հավասարակշռված արդյունքներ։ Ռազմավարական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբեր ոլորտների նպատակները դիտարկել միասնական համակարգում և սահմանել դրանց միջև անհրաժեշտ առաջնահերթություններ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ռազմավարական նպատակների ձևավորման գործընթացին։ Արդյունավետ պլանավորման համար անհրաժեշտ է ոչ միայն սահմանել ընդհանուր զարգացման տեսլական, այլև այն վերածել չափելի նպատակների, խնդիրների, ծրագրերի և կատարողականի ցուցանիշների։ Այս գործընթացը ենթադրում է տնտեսության ներկա վիճակի գնահատում, հիմնական սահմանափակումների և զարգացման ներուժի բացահայտում, հնարավոր սցենարների ուսումնասիրություն և համապատասխան քաղաքականության միջոցների ընտրություն։ Ռազմավարական նպատակները պետք է կապված լինեն իրական ռեսուրսների, ժամանակային սահմանների և պատասխանատու կառույցների հետ, հակառակ դեպքում ռազմավարական փաստաթուղթը կարող է մնալ ընդհանուր նպատակադրումների մակարդակում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մակրոտնտեսական կանխատեսումների և ռազմավարական պլանավորման փոխհարաբերությունը։ Տնտեսական աճի, գնաճի, զբաղվածության, ներդրումների, պետական ֆինանսների, արտաքին առևտրի և այլ ցուցանիշների հնարավոր զարգացումների գնահատումը անհրաժեշտ է երկարաժամկետ որոշումների հիմնավորման համար։ Միաժամանակ կանխատեսումը չի կարող ամբողջությամբ վերացնել ապագայի անորոշությունը, ուստի ռազմավարական կառավարման համակարգում կարևոր է տարբեր սցենարների դիտարկումը։ Բազային, բարենպաստ և ռիսկային սցենարների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե տնտեսական քաղաքականության ընտրված ուղղությունները որքանով են դիմակայուն արտաքին և ներքին պայմանների փոփոխությունների նկատմամբ։ Առանձին ուղղություն է տնտեսական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը։ Երկարաժամկետ զարգացման ռազմավարությունը կարող է գնահատել տնտեսության տարբեր ճյուղերի արտադրողականությունը, արտահանման ներուժը, տեխնոլոգիական մակարդակը և աշխատատեղերի ստեղծման հնարավորությունները։ Կառուցվածքային փոփոխությունների պլանավորումը կարևոր է հատկապես այն տնտեսությունների համար, որոնք ձգտում են բարձրացնել ավելի մեծ ավելացված արժեք ստեղծող գործունեության տեսակների նշանակությունը։ Այս տեսանկյունից ռազմավարական պլանավորումը կապվում է արդյունաբերության, ծառայությունների, գյուղատնտեսության, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, ենթակառուցվածքների և այլ ոլորտների զարգացման քաղաքականությունների համակարգման հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է ներդրումային քաղաքականության ռազմավարական կառավարումը։ Ներդրումները տնտեսական աճի և արտադրական ներուժի ընդլայնման հիմնական գործոններից են, սակայն դրանց ազդեցությունը կախված է նաև ներդրումների կառուցվածքից և արդյունավետությունից։ Երկարաժամկետ պլանավորման միջոցով հնարավոր է առանձնացնել այն ուղղությունները, որոնցում կապիտալ ներդրումները կարող են ստեղծել առավել լայն տնտեսական ազդեցություններ՝ նպաստելով արտադրողականության, ենթակառուցվածքների, տեխնոլոգիական կարողությունների և մարդկային կապիտալի զարգացմանը։ Միաժամանակ կարևորվում են գործարար միջավայրի կանխատեսելիությունը, սեփականության իրավունքների պաշտպանությունը, մրցակցային պայմանները և պետական քաղաքականության հետևողականությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում նորարարության և տեխնոլոգիական զարգացման ռազմավարական նշանակությանը։ Ժամանակակից տնտեսության մրցունակությունը մեծապես պայմանավորված է գիտելիքի, հետազոտությունների, տեխնոլոգիաների և նորարարական ձեռնարկատիրության արդյունավետ օգտագործմամբ։ Ռազմավարական պլանավորումը հնարավորություն է տալիս կրթության, գիտության, մասնավոր հատվածի և տեխնոլոգիական քաղաքականության միջև ձևավորել երկարաժամկետ կապեր։ Այս համատեքստում կարող են դիտարկվել հետազոտությունների խթանման, թվային փոխակերպման, տեխնոլոգիական ենթակառուցվածքների զարգացման և նորարարական ընկերությունների համար համապատասխան միջավայրի ձևավորման խնդիրները։ Կարևոր ուղղություն է մարդկային կապիտալի դերի ուսումնասիրությունը։ Տնտեսական զարգացման երկարաժամկետ հնարավորությունները կախված են բնակչության կրթությունից, մասնագիտական հմտություններից, առողջությունից և աշխատաշուկայի փոփոխություններին հարմարվելու կարողությունից։ Այդ պատճառով տնտեսական ռազմավարությունը նպատակահարմար է կապել կրթության և մասնագիտական պատրաստման քաղաքականության հետ։ Աշխատուժի հմտությունների և տնտեսության պահանջարկի միջև անհամապատասխանությունը կարող է սահմանափակել նույնիսկ ներդրումների և տեխնոլոգիական զարգացման դրական ազդեցությունը։ Ռազմավարական պլանավորումը հնարավորություն է տալիս կանխատեսել պահանջվող մասնագիտությունների և կարողությունների փոփոխությունները և համապատասխանեցնել կրթական քաղաքականությունը տնտեսական կառուցվածքի զարգացման ուղղություններին։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում տարածքային զարգացման խնդիրը։ Տնտեսական ակտիվության կենտրոնացումը սահմանափակ թվով տարածքներում կարող է խորացնել տարածքային տարբերությունները և նվազեցնել երկրի ամբողջ տնտեսական ներուժի օգտագործման հնարավորությունը։ Ռազմավարական պլանավորման միջոցով հնարավոր է համադրել մարզային զարգացման, ենթակառուցվածքների, տրանսպորտային հասանելիության, զբաղվածության և ներդրումային քաղաքականության ուղղությունները։ Տարածքային պլանավորումը կարող է նպաստել տնտեսական հնարավորությունների ավելի լայն տարածմանը և տեղական մրցակցային առավելությունների օգտագործմանը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է փոքր և միջին ձեռնարկատիրության դերը։ Ձեռնարկատիրական ակտիվությունը կարող է նպաստել աշխատատեղերի ստեղծմանը, տնտեսական կառուցվածքի բազմազանեցմանը, նորարարությունների տարածմանը և մրցակցության զարգացմանը։ Ռազմավարական քաղաքականությունը կարող է ներառել ֆինանսավորման հասանելիության, վարչարարական պայմանների, ձեռնարկատիրական գիտելիքների և շուկաների հասանելիության բարելավման ուղղություններ։ Միաժամանակ կարևոր է գնահատել պետական աջակցության միջոցների իրական արդյունավետությունը և դրանց ազդեցությունը արտադրողականության ու երկարաժամկետ մրցունակության վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում արտաքին տնտեսական հարաբերությունների և արտահանման ռազմավարական նշանակությանը։ Փոքր բաց տնտեսության զարգացման հնարավորությունները սերտորեն կապված են արտաքին շուկաների հասանելիության, արտահանվող ապրանքների և ծառայությունների մրցունակության ու արտաքին տնտեսական ռիսկերի հետ։ Ռազմավարական պլանավորումը կարող է ուղղված լինել արտահանման կառուցվածքի բազմազանեցմանը, նոր շուկաների հասանելիությանը և միջազգային տնտեսական կապերի արդյունավետ օգտագործմանը։ Միաժամանակ արտաքին կախվածությունների գնահատումը կարևոր է տնտեսական դիմակայունության տեսանկյունից, քանի որ արտաքին պահանջարկի, ֆինանսական հոսքերի կամ միջազգային տնտեսական պայմանների փոփոխությունները կարող են ազդել ներքին զարգացման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պետական ֆինանսների և ռազմավարական նպատակների փոխհարաբերությունը։ Երկարաժամկետ ծրագրերը պահանջում են ֆինանսական ռեսուրսներ, ուստի ռազմավարական պլանավորումը պետք է կապվի բյուջետային գործընթացի հետ։ Պետական ծախսերի առաջնահերթությունների սահմանումը, ծրագրային բյուջետավորումը և միջնաժամկետ ֆինանսական պլանավորումը հնարավորություն են տալիս ռազմավարական նպատակները վերածել ֆինանսավորվող գործողությունների։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է գնահատել պետական ֆինանսների կայունությունը և կանխել այնպիսի ծրագրերի կուտակումը, որոնց իրականացման համար բավարար ռեսուրսներ չեն կարող ապահովվել։ Առանձին ուղղություն է ռազմավարական և բյուջետային պլանավորման համակարգերի համաձայնեցումը։ Եթե ռազմավարական փաստաթղթերում սահմանված նպատակները չեն արտացոլվում բյուջետային հատկացումներում, դրանց գործնական ազդեցությունը սահմանափակվում է։ Այդ պատճառով կարևոր է նպատակների, ծրագրերի, ֆինանսավորման և արդյունքային ցուցանիշների միջև հստակ կապի ձևավորումը։ Միջնաժամկետ ծախսային պլանավորումը կարող է հանդես գալ որպես երկարաժամկետ ռազմավարության և տարեկան բյուջեի միջև կապող մեխանիզմ՝ ռազմավարական առաջնահերթությունները վերածելով կոնկրետ ֆինանսական որոշումների։ Կարևորվում է նաև պետական ներդրումային ծրագրերի ընտրության և գնահատման խնդիրը։ Սահմանափակ ֆինանսական ռեսուրսների պայմաններում անհրաժեշտ է համեմատել տարբեր նախագծերի տնտեսական և սոցիալական ազդեցությունները և առաջնահերթություն տալ այն ծրագրերին, որոնք առավել համապատասխան են երկարաժամկետ նպատակներին։ Ենթակառուցվածքային նախագծերի դեպքում կարևոր է գնահատել ոչ միայն շինարարության սկզբնական արժեքը, այլև սպասարկման հետագա ծախսերը, տնտեսական ակտիվության վրա ազդեցությունը և երկարաժամկետ արդյունավետությունը։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում ռազմավարությունների իրականացման ինստիտուցիոնալ ապահովումը։ Նույնիսկ լավ մշակված ռազմավարությունը չի կարող ապահովել ակնկալվող արդյունքներ, եթե պատասխանատվությունները հստակ չեն բաշխված կամ բացակայում են իրականացման արդյունավետ մեխանիզմները։ Անհրաժեշտ է պետական կառավարման մարմինների միջև համակարգում, պատասխանատվության հստակեցում և տվյալների կանոնավոր փոխանակում։ Ռազմավարական կառավարման ինստիտուցիոնալ կառուցվածքը պետք է հնարավորություն տա համադրել տարբեր գերատեսչությունների ծրագրերը և կանխել նպատակների կրկնությունը կամ հակասությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մշտադիտարկման և գնահատման համակարգին։ Ռազմավարության ընդունումը պլանավորման գործընթացի ավարտը չէ։ Իրականացման ընթացքում անհրաժեշտ է պարբերաբար գնահատել գործողությունների կատարումը, չափել արդյունքները և համեմատել դրանք նախապես սահմանված նպատակների հետ։ Կատարողականի ցուցանիշները հնարավորություն են տալիս տարբերակել գործողության իրականացումը դրա իրական տնտեսական արդյունքից։ Օրինակ՝ որոշ ծրագրի շրջանակում միջոցառումների իրականացումը դեռևս ինքնին չի նշանակում, որ բարձրացել է արտադրողականությունը կամ բարելավվել է համապատասխան ծառայության որակը։ Այդ պատճառով արդյունքամետ կառավարումը պահանջում է ոչ միայն գործողությունների, այլև վերջնական ազդեցությունների գնահատում։ Հայաստանի պետական ռազմավարական կառավարման ներկայիս բարեփոխումներում ևս ընդգծվում է փաստաթղթերի մշակումից դեպի տվյալահենք և արդյունքամետ կառավարում անցնելու, ռազմավարական փաստաթղթերի աստիճանակարգը հստակեցնելու և մշտադիտարկման ու կատարողականի կառավարման համակարգը զարգացնելու մոտեցումը։ Ռազմավարական և միջնաժամկետ պլանավորումը պետական կառավարման համակարգում կապվում է նաև տնտեսական, հարկաբյուջետային և ծախսային քաղաքականությունների հետ՝ ռազմավարական առաջնահերթությունները գործնական ծրագրերի վերածելու նպատակով։ Առանձին ուղղություն է ռազմավարական պլանավորման տեղեկատվական ապահովումը։ Որոշումների որակը մեծապես կախված է օգտագործվող տվյալների ճշգրտությունից, ժամանակայնությունից և համադրելիությունից։ Վիճակագրական համակարգը, վարչական տվյալների բազաները, տնտեսական հետազոտությունները և կանխատեսման գործիքները կարող են ապահովել անհրաժեշտ տեղեկատվական հիմքը։ Տվյալների պակասը կամ ուշացումը կարող է դժվարացնել ինչպես խնդիրների ճիշտ ախտորոշումը, այնպես էլ իրականացվող քաղաքականության ազդեցության գնահատումը։ Այդ պատճառով տվյալահենք կառավարումը ռազմավարական պլանավորման կարևոր բաղադրիչ է։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ռիսկերի կառավարումը։ Երկարաժամկետ տնտեսական պլանները իրականացվում են անորոշ միջավայրում, որտեղ հնարավոր են արտաքին տնտեսական ցնցումներ, ֆինանսական շուկաների փոփոխություններ, տեխնոլոգիական վերափոխումներ, բնական և կլիմայական ռիսկեր կամ այլ անսպասելի զարգացումներ։ Ռազմավարությունը պետք է ունենա որոշակի ճկունություն և նախատեսի փոփոխվող պայմաններին արձագանքելու մեխանիզմներ։ Սցենարային պլանավորումը և ռիսկերի պարբերական վերագնահատումը հնարավորություն են տալիս ռազմավարական ուղղությունները հարմարեցնել նոր պայմաններին՝ առանց երկարաժամկետ նպատակները կորցնելու։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կայուն զարգացման սկզբունքների ներառմանը տնտեսական պլանավորման մեջ։ Երկարաժամկետ տնտեսական արդյունքները կապված են բնական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, էներգետիկ համակարգերի, շրջակա միջավայրի պահպանության և կլիմայական փոփոխություններին հարմարվելու հետ։ Այդ պատճառով տնտեսական ռազմավարությունը կարող է ներառել ռեսուրսաարդյունավետության, կանաչ տեխնոլոգիաների, էներգաարդյունավետության և ավելի կայուն արտադրական մոդելների զարգացման ուղղություններ։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տնտեսական աճը դիտարկել ոչ միայն կարճաժամկետ արտադրության ավելացման, այլև երկարաժամկետ ռեսուրսային և բնապահպանական կայունության տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է մասնավոր հատվածի մասնակցությունը ռազմավարական պլանավորման գործընթացին։ Պետական կառույցները սահմանում են քաղաքականության շրջանակները, սակայն տնտեսական գործունեության զգալի մասը իրականացվում է մասնավոր կազմակերպությունների և ձեռնարկատերերի կողմից։ Այդ պատճառով ռազմավարությունների մշակման ժամանակ գործարար հատվածի, մասնագիտական համայնքի և այլ շահագրգիռ կողմերի հետ խորհրդակցությունները կարող են նպաստել խնդիրների ավելի ամբողջական բացահայտմանը և իրականացման հնարավորությունների գնահատմանը։ Մասնակցային մոտեցումը կարող է նաև բարձրացնել ռազմավարական որոշումների կանխատեսելիությունը տնտեսական դերակատարների համար։ Առանձին նշանակություն ունի միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը։ Տարբեր երկրների տնտեսական զարգացման ռազմավարությունները հնարավորություն են տալիս համեմատել պլանավորման ինստիտուտները, արդյունաբերական և նորարարական քաղաքականությունները, ներդրումների խթանման մեխանիզմները և կատարողականի գնահատման համակարգերը։ Սակայն միջազգային փորձի կիրառումը պահանջում է տեղական տնտեսական կառուցվածքի, ինստիտուցիոնալ պայմանների և ռեսուրսային հնարավորությունների հաշվառում։ Այլ երկրի հաջողված քաղաքականության մեխանիկական կրկնությունը պարտադիր չէ, որ ապահովի նույն արդյունքը, ուստի համեմատական ուսումնասիրության նպատակը առավելապես կիրառելի սկզբունքների և մեխանիզմների բացահայտումն է։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել համակարգային և համեմատական վերլուծությունը, մակրոտնտեսական ցուցանիշների ուսումնասիրությունը, ռազմավարական փաստաթղթերի բովանդակային գնահատումը, տնտեսական կանխատեսումը, սցենարային վերլուծությունը և կատարողականի ցուցանիշների ուսումնասիրությունը։ Տարբեր ժամանակաշրջանների զարգացման ծրագրերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ռազմավարական առաջնահերթությունների փոփոխությունները և գնահատել պլանավորման համակարգի ինստիտուցիոնալ զարգացումը։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է տնտեսական քաղաքականության երկարաժամկետ հետևողականության ապահովման անհրաժեշտությամբ։ Ռազմավարական պլանավորումը կարող է ծառայել որպես պետական քաղաքականության տարբեր ոլորտները միավորող համակարգ՝ տնտեսական նպատակները կապելով ֆինանսական ռեսուրսների, ինստիտուցիոնալ պատասխանատվության և չափելի արդյունքների հետ։ Դրա արդյունավետությունը, սակայն, կախված է ոչ միայն ռազմավարական փաստաթղթերի առկայությունից, այլև նպատակների իրատեսությունից, իրականացման մեխանիզմներից, ֆինանսավորման համապատասխանությունից, տվյալների որակից և պարբերական գնահատման հնարավորությունից։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է տնտեսական զարգացման կառավարման մեջ երկարաժամկետ և միջնաժամկետ պլանավորման նշանակության համալիր ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով մակրոտնտեսական կանխատեսումը, կառուցվածքային վերափոխումները, ներդրումային և նորարարական քաղաքականությունը, մարդկային կապիտալը, տարածքային զարգացումը, պետական ֆինանսները, ինստիտուցիոնալ համակարգումը, մշտադիտարկումը և ռիսկերի կառավարումը։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագիտության, ռազմավարական կառավարման, պետական տնտեսական քաղաքականության, հանրային կառավարման և զարգացման պլանավորման ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։