Գրավոր խոսք

Գեղարվեստական հայ․

«Արշակ արքա, Դրաստամատ ներքինի»՝ Լ. Խեչոյանի ստեղծագործությունը պատմական վեպ է, որը նկարագրում է Հայոց պատմության կարևոր դրվագներից մեկը՝ Արշակունիների և Դրաստամատ Միհրանյան զորավարի մասին։ Վեպը ներկայացնում է հայոց արքաների և բանակի ղեկավարների, ինչպես նաև ազգային հերոսների հերոսական գործերը, նրանց միջավայրն ու ապագայի համար պայքարը։ Այս ստեղծագործությունը միաժամանակ պատմություն է դավաճանությունների, մեծության և ուժի մասին, որտեղ խաչվում են առասպելներն ու իրականությունը։ Արշակ արքան և Դրաստամատ ներքինը՝ որպես Հայոց պետության կարևոր դեմքեր, ներկայացվում են որպես ժողովուրդը ղեկավարող հզոր և անվեհեր անհատներ, ովքեր առաջնորդում էին երկիրը թե՛ պատերազմում, թե՛ քաղաքական ոլորտում՝ ամեն կերպ պարգևելով ժողովրդին նոր հույս ու ուժ։ Վեպը զարդարված է պատմական մանրամասներով՝ կյանքի ու պատերազմների դրվագներով, որոնք կարևոր դեր են ունեցել հայ ժողովրդի և պետության պատմության մեջ։ Վեպի մեջ վերլուծվում են այնպիսի սուբյեկտներ, որոնք միտված են պատմական դեմքերի և նրանց աշխարհայացքների միջև հակասությունների ու հարցերի: Արշակ արքան և Դրաստամատ ներքինը չեն միայն ռազմիկներ կամ գերբնական հերոսներ, այլ նաև մարդու վախերն ու պայքարները, իրենց ընտրած ուղիներում ունեցած կասկածները, ցավը, թե ինչպես են նրանք այս հսկայական աշխարհում խաչվել: «Արշակ արքա, Դրաստամատ ներքինի» վեպը ամբողջությամբ ներկայացնում է հասարակության բարոյական ու հոգեբանական պայքարը՝ նշելով, որ պատմության մեջ ամենատարբեր կերպարները հանդես են գալիս որպես թե՛ հոգևոր առաջնորդներ, թե՛ պատերազմի մարտիկներ։ Խեչոյանը այս ստեղծագործությամբ մեծ հարգանք է ցուցաբերել Հայոց պատմությանը՝ միաժամանակ հաշվի առնելով այն ժամանակաշրջանի դաժանությունը և մերձակա հերոսական կառույցների առաջադրած մարտահրավերները։ Հրատարակիչ - Անտարես Հրատ. տարեթիվ - 2013 ISBN - 978-9939-51-466-6

Գեղարվեստական ռուս․

Եվգենի Վոդոլազկինի պատմական վեպն է, որը արմատավորված է ռուսական միջնադարյան մշակույթի, կրոնական փիլիսոփայության ու սիրո պատմություններում։ Գիրքը հետևում է Լավր անունով վանականի կյանքին, ով ապրում է Ռուսաստանի քաոտիկ ու անբարյացակամ միջավայրում՝ առերեսվելով կյանքի և մահվան, հավատքի ու կասկածի, սիրո և զոհաբերության մեծ հարցերին։ Վեպում պատմությունը պտտվում է ոչ միայն գլխավոր հերոս Լավրի կյանքի շուրջ, այլև մանրակրկիտորեն ներկայացվում է նրա ճանապարհը՝ որպես հոգևոր մարդ, ով անցնում է արտաքին ու ներքին պայքարների միջով։ Վոդոլազկինը լույս է սփռում այն դարաշրջանի մարդկային հոգիների վրայով, երբ կրոնը, փիլիսոփայությունը և քաղաքականությունը միաձուլվում էին, ու վանականի կյանքը զուգորդվում էր ներաշխարհի ու աշխարհի մեծ հարցերի հետ։ **«Лавр»**-ը բարդ ու խոր վեպ է, որը բարձրացնում է մարդու գոյության, ժամանակի անցողիկության և մարդկային փոխհարաբերությունների մասին հարցեր՝ դրանք տեղադրելով մի պատմական համատեքստում, որտեղ սերն ու հավատքը համատեղվում են քրիստոնեական հոգևոր կյանքի հետ։ Սա նաև վեպ է հիշողության, կարոտի, ժամանակի ու կյանքի հետագծի մասին՝ խոսելով այն մասին, թե ինչպես կարող է մարդը վերագտնել ինքն իրեն ու կյանքի իմաստը՝ անցնելով անձնական աղետների ու վերափոխումների միջով։ «Լավր» վեպը միաժամանակ մի պատմություն է կյանքի, դավանանքի և ներքին ազատության մասին՝ ներկայացնելով ժամանակի ու մարդու փորձառությունը խորը և փիլիսոփայական գրական ձևով։ Հրատարակիչ - АСТ Հրատ. տարեթիվ - 2020 ISBN - 978-5-17-078790-6

Մաթեմատիկա

Сборник задач по дифференциальным уравнениям աշխատությունը բարձրագույն մաթեմատիկայի ուսումնական խնդիրների ժողովածու է, որը նախատեսված է դիֆերենցիալ հավասարումների տեսության գործնական յուրացման համար և ընդգրկում է ինչպես սովորական, այնպես էլ մասնակի դիֆերենցիալ հավասարումների լուծման բազմազան վարժություններ, այն ներկայացնում է առաջին կարգի և բարձր կարգի հավասարումներ, գծային և ոչ գծային համակարգեր, կայունության խնդիրներ, ինչպես նաև սահմանային և սկզբնական պայմաններով խնդիրների տարբեր օրինակներ, գիրքը համակարգված կերպով առաջարկում է լուծման հիմնական մեթոդներ՝ փոփոխականների բաժանում, ինտեգրման գործոններ, բնութագրական հավասարումներ և Լապլասի ձևափոխություն, միաժամանակ ներառում է աստիճանաբար բարդացող խնդիրներ, որոնք նպաստում են տեսական գիտելիքների ամրապնդմանը և կիրառական մաթեմատիկական մտածողության զարգացմանը, հատկապես ֆիզիկայի, ինժեներիայի և տեխնիկական մոդելավորման ոլորտներում։

Գրականություն

Դեմիրճյան. Երկեր (գիրք երկրորդ)-ը Դերենիկ Դեմիրճյանի գրական ժառանգության երկրորդ հատորն է, որը ներկայացնում է հեղինակի արձակ ստեղծագործությունների, պատմվածքների և տարբեր գեղարվեստական գործերի ընտրանի՝ ընդգրկելով նրա գրական մտածողության հասուն շրջանը, աշխատությունում առանձնանում են մարդու ներաշխարհի խորքային վերլուծությունները, սոցիալական հարաբերությունների և ժամանակի հասարակական իրականության գեղարվեստական պատկերումները, ինչպես նաև լեզվաոճական հարստությունը, որը բնորոշ է Դեմիրճյանի արձակին, միաժամանակ դիտարկվում են ազգային կյանքի, բարոյական արժեքների և մարդկային ճակատագրերի բազմաշերտ խնդիրները, որոնք հեղինակը ներկայացնում է ռեալիստական և հոգեբանական խորությամբ, այս հատորը կարևոր է Դեմիրճյանի ստեղծագործական զարգացման ամբողջական պատկերն ըմբռնելու համար և ընդգծում է նրա դերը հայ դասական արձակի ձևավորման ու զարգացման գործընթացում։

Քաղաքագիտություն

Քաղաքական մարդաբանությունը մարդաբանության այն ուղղությունն է, որը ուսումնասիրում է քաղաքական իշխանության ձևավորման, կիրառման և վերարտադրության մշակութային, սոցիալական և պատմական հիմքերը տարբեր հասարակություններում՝ հատկապես ոչ միայն պետական կառույցների, այլ նաև ոչ ֆորմալ և ավանդական իշխանության ձևերի մակարդակում։ Այն վերլուծում է, թե ինչպես են տարբեր հասարակություններում ձևավորվում իշխանության հարաբերությունները, առաջնորդության համակարգերը, սոցիալական վերահսկողության մեխանիզմները և քաղաքական վարքագծի մշակութային նորմերը՝ ընդգրկելով ցեղային, համայնքային, պետական և գլոբալ կառավարման ձևերը։ Քաղաքական մարդաբանությունը կարևորում է իշխանության և մշակույթի փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ քաղաքական համակարգերը չեն կարող լիովին հասկանալ առանց տվյալ հասարակության արժեքային համակարգերի, խորհրդանիշների, ծեսերի և սոցիալական կառուցվածքի ուսումնասիրության։ Այս գիտակարգը լայնորեն օգտագործում է դաշտային հետազոտություններ, էթնոգրաֆիա և համեմատական վերլուծություն՝ բացահայտելու համար իշխանության ոչ տեսանելի ձևերը, օրինակ՝ հեղինակության, խորհրդանշական իշխանության և սոցիալական վերահսկման մեխանիզմները։ Այն նաև ուսումնասիրում է պետության ձևավորման գործընթացները, գաղութատիրության ազդեցությունը, հետգաղութային քաղաքական կառուցվածքները և ժամանակակից գլոբալիզացիայի պայմաններում իշխանության վերափոխումները։ Քաղաքական մարդաբանությունը կարևոր դեր ունի հասարակական գիտությունների մեջ, քանի որ օգնում է հասկանալ քաղաքական գործընթացները ոչ միայն իրավական և ինստիտուցիոնալ տեսանկյունից, այլ նաև որպես մշակութային և մարդաբանական երևույթներ, որոնք խորապես կապված են մարդու վարքագծի և հասարակական կազմակերպման հիմքերի հետ։

Իրավաբանություն

Սահմանադրական կայունությունն ու զարգացումը իրավական պետության կարևորագույն բնութագրիչներից են, որոնք ապահովում են սահմանադրական համակարգի անընդհատությունը, կանխատեսելիությունը և ժամանակի ընթացքում կատարելագործումը։ Սահմանադրական կայունությունը նշանակում է, որ պետության հիմնական օրենքը՝ սահմանադրությունը, ունի կայուն բնույթ և չի ենթարկվում հաճախակի կամ կամայական փոփոխությունների, քանի որ այն հանդիսանում է իրավական համակարգի հիմքը։ Այդ կայունությունը ապահովում է պետական իշխանության կազմակերպվածությունը, քաղաքացիների իրավունքների պաշտպանության հուսալիությունը և իրավական հարաբերությունների կանխատեսելիությունը։ Միևնույն ժամանակ սահմանադրական զարգացումը ենթադրում է սահմանադրության և սահմանադրական ինստիտուտների աստիճանական կատարելագործում՝ համապատասխանեցնելով դրանք հասարակական, քաղաքական և տնտեսական փոփոխություններին։ Սահմանադրական զարգացման միջոցով պետությունը կարողանում է արձագանքել նոր մարտահրավերներին, ամրապնդել ժողովրդավարական ինստիտուտները և բարձրացնել մարդու իրավունքների պաշտպանության մակարդակը։ Սահմանադրական կայունության և զարգացման իրավագիտական բնույթը արտահայտվում է այն փաստով, որ դրանք հիմնված են իրավունքի գերակայության, ժողովրդավարության և իշխանությունների բաժանման սկզբունքների վրա։ Սահմանադրական փոփոխությունները իրականացվում են հատուկ սահմանված ընթացակարգերով, որոնք հաճախ պահանջում են լայն քաղաքական և հասարակական համաձայնություն, որպեսզի բացառվի քաղաքական իրավիճակային ազդեցությունը հիմնական օրենքի վրա։ Այս գործընթացը ապահովում է, որ սահմանադրությունը մնա կայուն, բայց միաժամանակ ճկուն՝ հասարակության զարգացող կարիքներին համապատասխան։ Սահմանադրական կայունության դրսևորումներից են սահմանադրության բարձրագույն իրավական ուժը, պետական մարմինների կողմից դրա անվերապահ կատարումը և սահմանադրական նորմերի նկատմամբ դատական վերահսկողությունը։ Սահմանադրական զարգացման դրսևորումները կարող են լինել նոր սահմանադրական փոփոխությունները, ինստիտուցիոնալ բարեփոխումները, մարդու իրավունքների պաշտպանության ընդլայնումը և ժողովրդավարական մեխանիզմների կատարելագործումը։ Այս գործընթացում կարևոր դեր ունեն սահմանադրական դատարանը, խորհրդարանը և քաղաքացիական հասարակությունը, որոնք միասին ապահովում են սահմանադրական համակարգի հավասարակշռված զարգացումը։ Այսպիսով, սահմանադրական կայունությունն ու զարգացումը հանդիսանում են իրավական պետության կենսունակության հիմքը, քանի որ ապահովում են մի կողմից իրավական համակարգի կայունություն, իսկ մյուս կողմից՝ դրա շարունակական արդիականացում և կատարելագործում։