Պատրաստի նյութեր

Բաժնետիրական ընկերությունները ձեռնարկատիրական կազմակերպության ձև են, որտեղ ընկերության կապիտալը բաժանված է բաժնետոմսերի, և յուրաքանչյուր բաժնետեր հանդիսանում է ընկերության համասեփականատեր՝ իր ներդրած բաժնեմասի չափով։ Այս ձևի էությունը կայանում է նրանում, որ մեծածավալ ֆինանսական միջոցներ են ներգրավվում բազմաթիվ ներդրողներից՝ թույլ տալով իրականացնել խոշոր նախագծեր և զարգացնել լայնածավալ բիզնես գործունեություն։ Բաժնետիրական ընկերությունները կարող են լինել բաց և փակ տիպի։ Բաց բաժնետիրական ընկերություններում բաժնետոմսերը կարող են ազատորեն վաճառվել և գնվել ֆոնդային շուկայում, մինչդեռ փակ ընկերություններում դրանց փոխանցումը սահմանափակված է և սովորաբար կատարվում է միայն մասնակիցների միջև։ Ընկերության կառավարումն իրականացվում է բաժնետերերի ժողովի, տնօրենների խորհրդի և գործադիր մարմնի միջոցով, որտեղ կարևոր որոշումները ընդունվում են քվեարկության սկզբունքով։ Բաժնետերերի պատասխանատվությունը սահմանափակ է և չի գերազանցում նրանց ներդրած կապիտալի չափը, ինչը նվազեցնում է անձնական ֆինանսական ռիսկերը։ Բաժնետիրական ընկերությունները կարևոր դեր ունեն շուկայական տնտեսությունում, քանի որ նպաստում են կապիտալի կուտակմանը, ներդրումների ներգրավմանը և տնտեսական աճին։ Դրանց միջոցով հնարավոր է իրականացնել խոշոր արդյունաբերական, ֆինանսական և ենթակառուցվածքային նախագծեր։ Բացի այդ, բաժնետոմսերը կարող են բերել եկամուտ շահաբաժինների ձևով, որոնք բաշխվում են ընկերության շահույթի հաշվին։ Այս կազմակերպական ձևը համարվում է ժամանակակից տնտեսության ամենատարածված և արդյունավետ կառուցվածքներից մեկը, քանի որ ապահովում է ինչպես ներդրողների մասնակցությունը, այնպես էլ բիզնեսի զարգացման ճկունություն։

Բիզնես պլանը փաստաթուղթ է, որը մանրամասն նկարագրում է ձեռնարկության կամ նոր բիզնես գաղափարի նպատակները, դրանց իրականացման ուղիները, ֆինանսական հաշվարկները և զարգացման ռազմավարությունը։ Դրա հիմնական էությունը կայանում է նրանում, որ այն օգնում է ձեռնարկատիրոջը համակարգված կերպով պլանավորել իր գործունեությունը և գնահատել բիզնեսի հաջողության հնարավորությունները։ Բիզնես պլանում ներկայացվում են ապրանքի կամ ծառայության նկարագրությունը, շուկայի ուսումնասիրությունը, մրցակիցների վերլուծությունը և թիրախային հաճախորդների շրջանակը։ Կարևոր բաղադրիչ է նաև մարքեթինգային ռազմավարությունը, որը ցույց է տալիս, թե ինչպես է բիզնեսը պատրաստվում գրավել հաճախորդներին և բարձրացնել վաճառքները։ Բիզնես պլանը ներառում է նաև կազմակերպչական կառուցվածքը՝ աշխատակիցների դերերը, կառավարման ձևը և պատասխանատվության բաշխումը։ Ֆինանսական բաժնում ներկայացվում են ծախսերի և եկամուտների կանխատեսումները, շահութաբերության հաշվարկը, ներդրումների անհրաժեշտ ծավալը և վերադարձելիության ժամկետները։ Բիզնես պլանի կարևոր մասը ռիսկերի վերլուծությունն է, որտեղ գնահատվում են հնարավոր դժվարությունները և դրանց հաղթահարման ուղիները։ Այն օգտագործվում է ոչ միայն ձեռնարկատիրոջ կողմից, այլև ներդրողներին, բանկերին կամ գործընկերներին բիզնեսի գաղափարը ներկայացնելու համար։ Լավ մշակված բիզնես պլանը մեծացնում է հաջողության հնարավորությունը, քանի որ այն թույլ է տալիս նախապես կանխատեսել խնդիրները և արդյունավետ կազմակերպել ռեսուրսները։ Այսպիսով, բիզնես պլանը համարվում է ցանկացած ձեռնարկատիրական գործունեության հիմքային և անհրաժեշտ գործիք։

ՀՀ պետական բյուջեն պետության ֆինանսական հիմնական պլանն է, որը ցույց է տալիս մեկ տարվա ընթացքում պետական եկամուտների և ծախսերի ամբողջությունը։ Այն կազմվում է կառավարության կողմից և հաստատվում Ազգային ժողովի կողմից, և համարվում է երկրի տնտեսական քաղաքականության ամենակարևոր գործիքներից մեկը։ Պետական բյուջեի եկամուտների հիմնական աղբյուրը հարկերն են՝ եկամտահարկը, ավելացված արժեքի հարկը, շահութահարկը, ինչպես նաև մաքսային վճարները և պետական տուրքերը։ Բացի հարկերից, բյուջեն կարող է լրացվել նաև արտաքին օգնություններով, վարկերով և պետական սեփականության եկամուտներով։ Բյուջեի ծախսային մասը ներառում է պետական կառավարման մարմինների ֆինանսավորումը, կրթության, առողջապահության, պաշտպանության, սոցիալական ապահովության, ենթակառուցվածքների զարգացման և այլ ոլորտների ծախսերը։ ՀՀ պետական բյուջեի էությունը կայանում է նրանում, որ այն ապահովում է երկրի տնտեսական և սոցիալական զարգացման ֆինանսական հիմքը, ինչպես նաև նպաստում է եկամուտների վերաբաշխմանը հասարակության տարբեր շերտերի միջև։ Բյուջեի միջոցով պետությունը իրականացնում է իր տնտեսական քաղաքականությունը՝ ազդելով տնտեսական աճի, զբաղվածության և սոցիալական կայունության վրա։ Եթե ծախսերը գերազանցում են եկամուտները, առաջանում է բյուջեի դեֆիցիտ, իսկ հակառակ դեպքում՝ ավելցուկ։ Բյուջեի ճիշտ պլանավորումը և արդյունավետ օգտագործումը կարևոր են երկրի ֆինանսական կայունության և զարգացման համար, քանի որ այն անմիջականորեն ազդում է բնակչության կենսամակարդակի և պետական ծառայությունների որակի վրա։

Բնակչության եկամուտների ձևավորման աղբյուրները այն միջոցներն են, որոնցից մարդիկ ստանում են դրամական կամ նյութական եկամուտներ՝ իրենց կենսապահովման և ծախսերի համար։ Եկամուտների հիմնական աղբյուրներից մեկը աշխատանքային վարձատրությունն է, այսինքն՝ աշխատավարձը, որը մարդը ստանում է իր կատարած աշխատանքի դիմաց պետական կամ մասնավոր հատվածում։ Երկրորդ կարևոր աղբյուրը ձեռնարկատիրական եկամուտներն են, որոնք ձևավորվում են բիզնես գործունեությունից ստացված շահույթից՝ ապրանքների արտադրության կամ ծառայությունների մատուցման արդյունքում։ Բնակչության եկամուտների մեջ կարևոր տեղ ունեն նաև սեփականությունից ստացվող եկամուտները, օրինակ՝ վարձակալությունից ստացված գումարը, շահաբաժինները բաժնետոմսերից և տոկոսները բանկային ավանդներից։ Բացի այդ, գոյություն ունեն նաև սոցիալական փոխանցումները, որոնք պետությունը տրամադրում է բնակչությանը՝ նպաստների, կենսաթոշակների, օգնությունների և այլ սոցիալական վճարների տեսքով։ Եկամուտների աղբյուր կարող են լինել նաև արտերկրից ստացվող փոխանցումները, հատկապես այն դեպքերում, երբ քաղաքացիները աշխատում են արտասահմանում և գումար են ուղարկում իրենց ընտանիքներին։ Բնակչության եկամուտների ձևավորման կառուցվածքը կարևոր է երկրի տնտեսական վիճակը գնահատելու համար, քանի որ այն ցույց է տալիս ոչ միայն մարդկանց կենսամակարդակը, այլև եկամուտների բաշխման արդարությունը։ Տարբեր երկրներում եկամուտների աղբյուրների հարաբերակցությունը տարբեր է՝ կախված տնտեսական զարգացման մակարդակից, զբաղվածության կառուցվածքից և սոցիալական քաղաքականությունից։ Եկամուտների բազմազան աղբյուրները նպաստում են տնտեսական կայունությանը և նվազեցնում են բնակչության սոցիալական ռիսկերը։

Մշտական և փոփոխուն ծախսերը ձեռնարկության ծախսերի հիմնական տեսակներն են, որոնք կարևոր են արտադրության և ֆինանսական պլանավորման համար։ Մշտական ծախսերը այն ծախսերն են, որոնք չեն փոխվում արտադրության ծավալից կախված և մնում են համեմատաբար կայուն նույնիսկ այն դեպքում, երբ արտադրությունը չի իրականացվում կամ նվազագույն է։ Դրանց օրինակներ են վարձավճարը, վարչական աշխատավարձերը, ապահովագրավճարները, սարքավորումների ամորտիզացիան և որոշ հարկեր։ Այս ծախսերը ձեռնարկությունը պետք է վճարի անկախ այն բանից՝ ունի վաճառք, թե ոչ։ Փոփոխուն ծախսերը, ընդհակառակը, ուղղակիորեն կախված են արտադրության ծավալից և փոխվում են դրա աճի կամ նվազման հետ։ Դրանք ներառում են հումքի և նյութերի արժեքը, արտադրական աշխատողների աշխատավարձերը, էներգիայի և վառելիքի ծախսերը, ինչպես նաև տեղափոխման որոշ ծախսեր։ Որքան ավելի շատ արտադրանք է թողարկվում, այնքան բարձր են փոփոխուն ծախսերը, և հակառակը՝ արտադրության նվազման դեպքում դրանք կրճատվում են։ Մշտական և փոփոխուն ծախսերի տարբերությունը կարևոր է ձեռնարկության համար, քանի որ այն թույլ է տալիս հաշվարկել ինքնարժեքը, շահույթը և հասկանալ, թե որ պահին արտադրությունը դառնում է շահութաբեր։ Այս բաժանումը օգտագործվում է նաև «բեկման կետը» (break-even point) որոշելու համար, որը ցույց է տալիս այն արտադրության ծավալը, երբ եկամուտները հավասարվում են ընդհանուր ծախսերին։ Մշտական և փոփոխուն ծախսերի ճիշտ կառավարումը օգնում է ձեռնարկություններին բարձրացնել արդյունավետությունը և նվազեցնել ֆինանսական ռիսկերը։

Ձեռնարկությունների սնանկացումը տնտեսական և իրավական գործընթաց է, որի ընթացքում ընկերությունը կորցնում է իր ֆինանսական պարտավորությունները կատարելու կարողությունը և ճանաչվում է անվճարունակ։ Սնանկացման էությունը կայանում է նրանում, որ ձեռնարկության պարտքերը գերազանցում են նրա ակտիվները կամ այն այլևս չի կարող ժամանակին վճարել իր պարտատերերին։ Այս գործընթացը կարող է լինել ինչպես տնտեսական անարդյունավետ կառավարման հետևանք, այնպես էլ արտաքին գործոնների ազդեցություն, օրինակ՝ տնտեսական ճգնաժամերի, շուկայի պահանջարկի նվազման, մրցակցության աճի կամ հարկային ծանր բեռի պատճառով։ Սնանկացման պատճառները կարող են լինել նաև սխալ բիզնես պլանավորում, անարդյունավետ ներդրումներ, վարկային պարտավորությունների սխալ կառավարում և արտադրական ծախսերի աճ։ Սնանկացման գործընթացում ձեռնարկությունը կամ դադարում է իր գործունեությունը, կամ անցնում է վերակազմավորման, որի նպատակն է վերականգնել ֆինանսական կայունությունը։ Իրավական տեսանկյունից սնանկացումը կարգավորվում է օրենքով, և գործընթացը ներառում է պարտքերի հաշվառում, ակտիվների գնահատում և դրանց բաշխում պարտատերերի միջև։ Սնանկությունը կարող է ունենալ նաև սոցիալական հետևանքներ, քանի որ այն հաճախ հանգեցնում է աշխատատեղերի կրճատման և գործազրկության աճի։ Սակայն որոշ դեպքերում այն հնարավորություն է տալիս տնտեսապես անարդյունավետ ձեռնարկություններին դուրս գալ շուկայից և ազատել տեղ նոր, ավելի արդյունավետ կազմակերպությունների համար։ Այդ պատճառով սնանկացումը համարվում է շուկայական տնտեսության բնական և երբեմն անհրաժեշտ գործընթաց, որը նպաստում է տնտեսական կառուցվածքի վերափոխմանը և արդյունավետության բարձրացմանը։

Գործազրկությունը տնտեսագիտական երևույթ է, երբ աշխատունակ և աշխատանք փնտրող անձինք չեն կարողանում գտնել զբաղվածություն։ Գործազրկության ձևերը տարբեր են՝ կախված դրա առաջացման պատճառներից և տնտեսության վիճակից։ Ամենատարածված ձևերից մեկը ֆրիկցիոն (ժամանակավոր) գործազրկությունն է, որը առաջանում է, երբ մարդիկ փոխում են աշխատանքը կամ նոր են մտնում աշխատաշուկա, և որոշ ժամանակ չեն գտնում համապատասխան աշխատանք։ Մյուս ձևը կառուցվածքային գործազրկությունն է, որը պայմանավորված է տնտեսության կառուցվածքային փոփոխություններով, երբ որոշ մասնագիտություններ դառնում են ոչ պահանջված, իսկ աշխատողները չունեն նոր պահանջվող հմտություններ։ Ցիկլային գործազրկությունը առաջանում է տնտեսական անկումների ժամանակ, երբ արտադրությունը նվազում է, և ընկերությունները ստիպված են կրճատել աշխատատեղերը։ Բացի այդ, գոյություն ունի սեզոնային գործազրկություն, որը կապված է տարվա եղանակների փոփոխության հետ, օրինակ՝ գյուղատնտեսության կամ զբոսաշրջության ոլորտներում աշխատանքը կախված է սեզոնից։ Երբեմն առանձնացվում է նաև թաքնված գործազրկություն, երբ մարդիկ պաշտոնապես աշխատում են, բայց նրանց աշխատանքի արտադրողականությունը շատ ցածր է կամ նրանք իրականում ավելորդ են կազմակերպության համար։ Գործազրկության մակարդակը կարևոր տնտեսական ցուցանիշ է, քանի որ այն արտացոլում է երկրի աշխատաշուկայի վիճակը և բնակչության սոցիալական բարեկեցությունը։ Պետությունները տարբեր քաղաքական միջոցներով փորձում են նվազեցնել գործազրկությունը՝ խթանելով տնտեսական աճը, ներդրումները և մասնագիտական վերապատրաստումները։ Գործազրկության ճիշտ ըմբռնումը կարևոր է տնտեսության կայուն զարգացման և սոցիալական խնդիրների լուծման համար։

Հարկերը պետության կողմից ֆիզիկական և իրավաբանական անձանցից պարտադիր կերպով գանձվող վճարներ են, որոնք չունեն ուղղակի փոխհատուցում և ուղղվում են պետական բյուջե՝ հասարակական կարիքների ֆինանսավորման համար։ Հարկերի էությունը կայանում է նրանում, որ դրանք պետության հիմնական ֆինանսական աղբյուրն են և ապահովում են պետական կառավարման, պաշտպանության, կրթության, առողջապահության, ենթակառուցվածքների և այլ հանրային ծառայությունների իրականացումը։ Հարկերը ծառայում են նաև տնտեսական կարգավորման գործիք, քանի որ դրանց միջոցով պետությունը կարող է ազդել արտադրության, սպառման և եկամուտների բաշխման վրա։ Հարկերը կարող են լինել ուղղակի և անուղղակի․ ուղղակի հարկերը գանձվում են անմիջապես եկամուտներից կամ ունեցվածքից, օրինակ՝ եկամտահարկը կամ շահութահարկը, իսկ անուղղակի հարկերը ներառված են ապրանքների և ծառայությունների գների մեջ, օրինակ՝ ավելացված արժեքի հարկը։ Բացի այդ, հարկերը կարող են լինել պետական, տեղական և հատուկ նպատակային՝ կախված դրանց կիրառման մակարդակից և նպատակներից։ Հարկային համակարգը հիմնված է արդարության, համաչափության և պարտադիրության սկզբունքների վրա, ինչը նշանակում է, որ յուրաքանչյուր քաղաքացի կամ կազմակերպություն պետք է մասնակցի պետական ծախսերի ֆինանսավորմանը իր հնարավորությունների չափով։ Հարկերի ճիշտ և արդյունավետ հավաքագրումը կարևոր է պետության տնտեսական կայունության և զարգացման համար, քանի որ դրանք ապահովում են պետական բյուջեի հիմնական եկամուտները։ Միևնույն ժամանակ, չափազանց բարձր հարկերը կարող են բացասաբար ազդել տնտեսական ակտիվության վրա, իսկ չափազանց ցածր հարկերը՝ նվազեցնել պետական հնարավորությունները։ Այդ պատճառով հարկային քաղաքականությունը համարվում է պետության տնտեսական քաղաքականության կարևորագույն բաղադրիչներից մեկը։

Ձեռնարկատիրական գործունեությունը տնտեսական գործունեության ձև է, որի նպատակն է շահույթ ստանալ՝ ապրանքների արտադրության, ծառայությունների մատուցման կամ առևտրի միջոցով՝ ընդունելով ֆինանսական և տնտեսական ռիսկերը։ Ձեռնարկատիրության ձևերը տարբերվում են ըստ սեփականության, կազմակերպական կառուցվածքի և պատասխանատվության աստիճանի։ Ամենատարածված ձևերից մեկը անհատ ձեռնարկատիրությունն է, երբ մեկ անձ ինքնուրույն իրականացնում է բիզնես գործունեությունը և պատասխանատու է իր ողջ գույքով։ Մյուս ձևը գործընկերությունն է, որտեղ երկու կամ ավելի անձինք միավորում են իրենց միջոցներն ու ջանքերը՝ համատեղ կառավարելով բիզնեսը և կիսելով շահույթն ու ռիսկերը։ Կորպորացիան կամ բաժնետիրական ընկերությունը ձեռնարկատիրության ավելի բարդ ձև է, որտեղ կապիտալը բաժանված է բաժնետոմսերի, և սեփականատերերը՝ բաժնետերերը, պատասխանատվություն են կրում միայն իրենց ներդրման չափով։ Սա թույլ է տալիս մեծ ծավալի ներդրումներ ներգրավել և զարգացնել խոշոր բիզնեսներ։ Բացի այդ, կան նաև սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերություններ, որոնք համատեղում են գործընկերության և կորպորացիայի որոշ առանձնահատկություններ՝ ապահովելով ավելի ճկուն կառավարման համակարգ։ Ձեռնարկատիրական գործունեության ձևերը կարող են նաև բաժանվել պետական և մասնավոր ձեռնարկությունների, կախված նրանից, թե ով է հանդիսանում սեփականատերը։ Ժամանակակից տնտեսությունում տարածված են նաև խառը ձևերը և ֆրանչայզինգը, երբ անհատը կամ ընկերությունը օգտագործում է հայտնի բրենդի անունը և բիզնես մոդելը որոշակի պայմաններով։ Ձեռնարկատիրության տարբեր ձևերի ընտրությունը կախված է գործունեության չափից, ռիսկերի մակարդակից, ֆինանսական հնարավորություններից և զարգացման նպատակներից։ Այս ձևերի ճիշտ ընտրությունը կարևոր դեր ունի բիզնեսի հաջողության և կայուն զարգացման համար։

Համախառն ներքին արդյունքը (ՀՆԱ) և համախառն ազգային եկամուտը (ՀԱԵ) տնտեսագիտության կարևորագույն ցուցանիշներ են, որոնք օգտագործվում են երկրի տնտեսական գործունեությունը և բնակչության եկամուտների մակարդակը գնահատելու համար։ ՀՆԱ-ն ցույց է տալիս որոշակի ժամանակահատվածում (սովորաբար մեկ տարում) երկրի տարածքում արտադրված բոլոր վերջնական ապրանքների և ծառայությունների ընդհանուր շուկայական արժեքը՝ անկախ նրանից, թե դրանք արտադրվել են երկրի քաղաքացիների, թե օտարերկրյա ընկերությունների կողմից։ Այսինքն՝ ՀՆԱ-ն կենտրոնանում է տարածքային սկզբունքի վրա և արտացոլում է երկրի ներսում ստեղծված տնտեսական արդյունքը։ Ի տարբերություն դրա՝ ՀԱԵ-ն հաշվի է առնում երկրի քաղաքացիների և ազգային ընկերությունների կողմից ստացված եկամուտները՝ անկախ նրանից, թե որտեղ են դրանք վաստակվել։ Այն հաշվարկվում է՝ ՀՆԱ-ին ավելացնելով արտերկրից ստացված եկամուտները և հանելով երկրից դուրս վճարված եկամուտները։ Այսպիսով, ՀԱԵ-ն արտահայտում է ազգային պատկանելության սկզբունքը և ցույց է տալիս, թե որքան եկամուտ է իրականում ստանում երկրի բնակչությունը։ ՀՆԱ-ն կարևոր է տնտեսության ընդհանուր ծավալը և արտադրողականությունը գնահատելու համար, մինչդեռ ՀԱԵ-ն ավելի հստակ պատկեր է տալիս բնակչության իրական եկամուտների և բարեկեցության մասին։ Երկու ցուցանիշներն էլ օգտագործվում են տնտեսական քաղաքականության մշակման, միջազգային համեմատությունների և զարգացման մակարդակի գնահատման համար։ Սակայն դրանք ունեն սահմանափակումներ, քանի որ չեն արտացոլում եկամուտների բաշխվածությունը, ստվերային տնտեսությունը և կյանքի որակի բոլոր կողմերը։

Ինֆլյացիան տնտեսական երևույթ է, որը բնութագրվում է ապրանքների և ծառայությունների ընդհանուր գների մակարդակի շարունակական աճով և փողի գնողունակության նվազմամբ։ Այսինքն՝ նույն գումարով ժամանակի ընթացքում հնարավոր է ձեռք բերել ավելի քիչ ապրանքներ, քան նախկինում։ Ինֆլյացիայի էությունը կապված է տնտեսության մեջ փողի և ապրանքների միջև անհավասարակշռության հետ, երբ փողի զանգվածի աճը գերազանցում է արտադրության և ծառայությունների աճը։ Ինֆլյացիան կարող է առաջանալ տարբեր պատճառներով՝ պահանջարկի աճից, երբ սպառողները ցանկանում են ավելի շատ գնել, քան տնտեսությունը կարող է առաջարկել, կամ առաջարկի կրճատումից, երբ արտադրությունը նվազում է, օրինակ՝ հումքի թանկացման կամ ճգնաժամերի պատճառով։ Բացի այդ, ինֆլյացիայի վրա կարող են ազդել նաև պետական բյուջեի դեֆիցիտը, վարկավորման ընդլայնումը և արտաքին տնտեսական գործոնները։ Ինֆլյացիան ունի տարբեր տեսակներ՝ չափավոր, արագացող և հիպերինֆլյացիա, որոնցից յուրաքանչյուրն արտահայտում է գների աճի տարբեր արագություններ և տնտեսական հետևանքներ։ Չափավոր ինֆլյացիան որոշ դեպքերում կարող է նույնիսկ խթանել տնտեսական ակտիվությունը, սակայն բարձր ինֆլյացիան հանգեցնում է բնակչության կենսամակարդակի անկման, խնայողությունների արժեզրկման և տնտեսական անկայունության։ Կառավարությունները և կենտրոնական բանկերը փորձում են վերահսկել ինֆլյացիան դրամավարկային քաղաքականության միջոցով՝ կարգավորելով փողի շրջանառությունը, տոկոսադրույքները և տնտեսական աճը։ Ինֆլյացիայի էությունը հասկանալը կարևոր է, քանի որ այն անմիջականորեն ազդում է յուրաքանչյուր մարդու կյանքի վրա՝ սկսած եկամուտներից մինչև առօրյա ծախսեր և ֆինանսական պլանավորում։

Պարույր Սևակը հայ 20-րդ դարի ամենանշանավոր բանաստեղծներից, գրականագետներից և հասարակական մտավորականներից մեկն է, որի ստեղծագործությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել նորագույն հայ պոեզիայի զարգացման վրա։ Նա ծնվել է 1924 թվականին Արարատի մարզի Չանախչի (այժմ՝ Զանգակատուն) գյուղում, գյուղական միջավայրում ձևավորված նրա աշխարհընկալումը հետագայում դարձել է իր պոեզիայի կարևոր հիմքերից մեկը։ Սևակը ստացել է բարձրագույն կրթություն Երևանի պետական համալսարանում, ապա ուսումը շարունակել է Մոսկվայում՝ Մ. Գորկու անվան գրականության ինստիտուտում, որտեղ խորացրել է իր գրական և գիտական պատրաստվածությունը։ Նրա ստեղծագործությունները առանձնանում են խոր փիլիսոփայականությամբ, ազգային ինքնության հարցերի արծարծմամբ, մարդու ներաշխարհի բարդությունների բացահայտմամբ և ժամանակի սոցիալական խնդիրների քննադատական ընկալմամբ։ Սևակի պոեզիայում առանձնահատուկ տեղ ունի հայրենիքի, սիրո, մարդկային արժանապատվության և պատմական հիշողության թեմաները, որոնք ներկայացված են բարձր գեղարվեստական լեզվով և հուզական ուժով։ Նրա հայտնի գործերից է «Անլռելի զանգակատուն» պոեմը, որը նվիրված է Կոմիտասի կերպարին և համարվում է հայ պոեզիայի գլուխգործոցներից մեկը՝ արտահայտելով ազգային ցավի, հիշողության և մշակութային կորուստների խորքային իմաստները։ Սևակը նաև զբաղվել է գիտական և գրական ուսումնասիրություններով, եղել է ակտիվ հասարակական դիրքորոշում ունեցող մտավորական։ Նրա կյանքը ավարտվել է 1971 թվականին ավտովթարի հետևանքով, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը շարունակել է մեծ ազդեցություն ունենալ հայ գրականության և ընթերցող հանրության վրա։ Պարույր Սևակի անունը այսօր համարվում է հայ պոեզիայի նորարարական մտածողության և ազգային ինքնագիտակցության կարևոր խորհրդանիշներից մեկը, իսկ նրա գործերը շարունակում են ուսումնասիրվել և բարձր գնահատվել տարբեր սերունդների կողմից։

Ֆրանց Շուբերտը ավստրիացի դասական երաժշտության կոմպոզիտոր է, ով համարվում է ռոմանտիզմի շրջանի ամենանշանավոր ստեղծագործողներից մեկը։ Նա ծնվել է Վիեննայում և վաղ տարիքից ցուցաբերել է բացառիկ երաժշտական տաղանդ՝ երգելով եկեղեցական երգչախմբում և սովորելով երաժշտական կրթություն։ Շուբերտի ստեղծագործական ժառանգությունը առանձնանում է իր խոր հուզականությամբ, մեղեդայնությամբ և մարդկային զգացմունքների նուրբ արտահայտմամբ։ Նա հատկապես հայտնի է իր երգերով՝ «Lieder»-ներով, որոնց միջոցով կարողացել է համադրել բանաստեղծական տեքստը և երաժշտությունը՝ ստեղծելով յուրահատուկ արվեստային միություն։ Նրա ստեղծագործություններից են նաև սիմֆոնիաներ, կամերային երաժշտություն, դաշնամուրային գործեր և օպերային փորձեր։ Շուբերտի երաժշտությունը հաճախ արտահայտում է տխրություն, կարոտ, սիրո և կյանքի փխրունության զգացումներ, ինչը նրան դարձնում է ռոմանտիկ երաժշտության ամենախորքային ներկայացուցիչներից մեկը։ Չնայած իր կարճ կյանքին և ֆինանսական դժվարություններին՝ նա թողել է հսկայական ստեղծագործական ժառանգություն, որը հետագայում մեծ ճանաչում է ստացել և դարձել դասական երաժշտության անբաժանելի մաս։ Նրա երաժշտությունը առանձնանում է պարզությամբ, բայց միաժամանակ խորությամբ, ինչը թույլ է տալիս այն հասկանալի լինել լայն լսարանի համար և միաժամանակ գրավել մասնագետներին։ Ֆրանց Շուբերտի անունը այսօր համարվում է եվրոպական երաժշտական մշակույթի կարևորագույն խորհրդանիշներից մեկը, իսկ նրա ստեղծագործությունները շարունակում են հնչել աշխարհի լավագույն բեմերում։

Տուբերկուլյոզի արտաթոքային ձևը հիվանդության տեսակ է, որի դեպքում միկոբակտերիաները ախտահարում են ոչ թե միայն թոքերը, այլև մարդու օրգանիզմի այլ օրգաններ և հյուսվածքներ։ Տուբերկուլյոզը վարակիչ հիվանդություն է, որը հիմնականում առաջանում է Mycobacterium tuberculosis բակտերիայից և կարող է տարածվել արյան կամ ավշային համակարգի միջոցով՝ հասնելով տարբեր օրգաններ։ Արտաթոքային տուբերկուլյոզը կարող է ախտահարել ոսկրերը, հոդերը, ավշային հանգույցները, երիկամները, միզասեռական համակարգը, ուղեղի թաղանթները և այլ օրգաններ։ Այս ձևը հաճախ ավելի դժվար է հայտնաբերվում, քանի որ ախտանիշները կարող են լինել ոչ սպեցիֆիկ՝ երկարատև թուլություն, ջերմություն, ցավ ախտահարված հատվածում, քաշի կորուստ և ընդհանուր վատ ինքնազգացողություն։ Օրինակ՝ ոսկրային տուբերկուլյոզի դեպքում կարող են առաջանալ ցավեր և շարժման սահմանափակումներ, իսկ նյարդային համակարգի ախտահարման դեպքում՝ գլխացավեր և նյարդաբանական խանգարումներ։ Արտաթոքային տուբերկուլյոզի ախտորոշումը պահանջում է լաբորատոր, ռենտգենաբանական և միկրոբիոլոգիական հետազոտություններ, ինչպես նաև երբեմն բիոպսիա։ Բուժումը երկարատև է և հիմնականում ներառում է հակատուբերկուլյոզային դեղամիջոցների համակցված ընդունում՝ բժշկի խիստ հսկողությամբ։ Հիվանդության կանխարգելման համար կարևոր է ժամանակին հայտնաբերումը, BCG պատվաստումը, առողջ ապրելակերպը և վարակված անձանց հետ շփման սահմանափակումը։ Արտաթոքային տուբերկուլյոզը համարվում է լուրջ բժշկական խնդիր, սակայն ճիշտ բուժման դեպքում հնարավոր է լիարժեք ապաքինում և բարդությունների կանխում։