Պատրաստի նյութեր

«Լուսաբեր․ Ա տարի» խորագրով հրատարակությունը ներկայացնում է քսաներորդ դարասկզբի հայերեն տպագիր մշակույթի այն նմուշներից մեկը, որը հետաքրքրություն է առաջացնում կրթական, գրական և մատենագիտական տեսանկյուններից։ «Լուսաբեր» անվանումը կապվում է լուսավորության, գիտելիքի տարածման և ընթերցանության միջոցով մտավոր զարգացման գաղափարների հետ, իսկ «Ա տարի» նշումը մատնանշում է հրատարակության որոշակի տարեշրջանային կամ շարային բնույթը։ Այսպիսի գրքերը կարևոր դեր են ունեցել հայերեն գրավոր խոսքի տարածման, ընթերցողական հմտությունների զարգացման և ազգային կրթամշակութային արժեքների փոխանցման գործում։ Դրանք դիտարկելի են ժամանակաշրջանի գրահրատարակչական միջավայրի համատեքստում, երբ հայերեն տպագիր նյութերը նպաստում էին կրթության տարածմանը, գրական հետաքրքրությունների ձևավորմանը և հասարակական կյանքում գրավոր մշակույթի դիրքերի ամրապնդմանը։ Հրատարակության ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել պարզելու համար, թե ինչպիսի տպագրական ու գրական արտադրանք էր շրջանառվում հայ ընթերցողների շրջանում Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին, ինչպես էր զարգանում հայերեն հրատարակչական գործունեությունը և ինչ տեղ էր զբաղեցնում տպագիր գիրքը կրթական ու մշակութային կյանքում։ Այն նաև ներկայացնում է հայ գրքի պատմության կարևոր ժամանակաշրջանի նյութական վկայություն՝ արտացոլելով հայերեն տպագրության շարունակականությունը պատմական բարդ պայմաններում։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրքի պատմությամբ, հին տպագիր նյութերով, մատենագիտությամբ, կրթության պատմությամբ և հայ մշակութային ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն արժեքավոր է գրադարանային հավաքածուների համալրման, հին հրատարակությունների մատենագիտական նկարագրման, հայերեն տպագիր ժառանգության պահպանման և հետագա ուսումնասիրությունների համար։

Հրատարակությունը ներկայացնում է հայերեն գրավոր մշակույթի այն շրջանակը, որտեղ գեղարվեստական պատումը կարող է ծառայել ոչ միայն ընթերցողի հետաքրքրությունը բավարարելուն, այլև դաստիարակչական, բարոյական և ուսուցողական նպատակների իրականացմանը։ «Հրահանգիչ վեպեր» խորագիրը մատնանշում է այնպիսի պատմողական երկերի ուղղվածությունը, որոնցում իրադարձությունների, կերպարների և մարդկային հարաբերությունների միջոցով կարող են առաջադրվել վարքագծային, բարոյական ու հասարակական նշանակություն ունեցող հարցեր։ Այս բնույթի գրականությունը կարևոր տեղ է զբաղեցրել ընթերցանության մշակույթի ձևավորման և գիտելիքների տարածման գործընթացում՝ գեղարվեստական խոսքը զուգակցելով կյանքի փորձի, խրատական մտքերի և արժեքային պատկերացումների փոխանցման հետ։ Հրատարակության առանձին տետրի ձևաչափը վկայում է նյութի բաժանված ներկայացման մասին, ինչը հնարավորություն է տալիս այն դիտարկելու նաև ժամանակի տպագրական ու ընթերցողական մշակույթի համատեքստում։ Նման փոքրածավալ գրքերը կարևոր դեր են ունեցել գրական նյութերի տարածման, ընթերցանության հասանելիության և տարբեր խավերի ընթերցողների շրջանում ուսուցողական բովանդակության շրջանառության գործում։ Դրանք արտացոլում են հայերեն գրահրատարակչության այն ավանդույթը, որի շրջանակում գեղարվեստական ստեղծագործությունը դիտվել է նաև որպես կրթության, ինքնակրթության և հասարակական արժեքների փոխանցման միջոց։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրքի պատմության, հայերեն տպագրության զարգացման, դարասկզբի ընթերցողական միջավայրի և ուսուցողական ուղղվածություն ունեցող գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, մատենագետներին, գրադարանային և գրահրատարակչական պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև հին հայերեն հրատարակությունների հավաքորդներին։ Որպես պատմական գրավոր ժառանգության նմուշ՝ այն արժեքավոր է հայ գրքի մատենագիտական նկարագրության, ժամանակաշրջանի հրատարակչական գործունեության ուսումնասիրության և հայերեն տպագիր մշակույթի պահպանման ու հանրահռչակման համար։

Աշխատությունը նվիրված է Լոռի Բերդ հնագիտական հուշարձանի տարածքում ուսումնասիրված ուշ բրոնզեդարյան դամբարաններին և դրանց գիտական հետազոտության արդյունքներին։ Լոռի Բերդը Հայաստանի հնագույն պատմության ուսումնասիրության կարևոր հնագիտական կենտրոններից է, որի նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու հյուսիսային Հայաստանի հնագույն բնակչության կյանքի, հասարակական հարաբերությունների, թաղման սովորույթների և նյութական մշակույթի առանձնահատկությունների մասին։ Դամբարանային հուշարձանների ուսումնասիրությունը հնագիտության կարևոր ուղղություններից է, քանի որ թաղման կառույցները, թաղման ծեսերի հետքերը, ուղեկցող իրերն ու հնագիտական համալիրը պարունակում են տեղեկություններ տվյալ ժամանակաշրջանի աշխարհայացքի, սոցիալական կազմակերպման, արհեստների զարգացման և մշակութային կապերի վերաբերյալ։ Ուշ բրոնզի դարաշրջանի դամբարանների հետազոտությունը նպաստում է Հայաստանի տարածքում այդ ժամանակաշրջանի բնակչության պատմական զարգացման, թաղման ավանդույթների և ծիսական պատկերացումների ուսումնասիրությանը։ Հրատարակությունը կարևոր է դամբարանների կառուցվածքային առանձնահատկությունների, հնագիտական նյութերի դասակարգման, գտածոների համեմատական քննության և դրանց պատմամշակութային նշանակության բացահայտման տեսանկյունից։ Նման ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս համադրելու տարբեր հնավայրերից ստացված տվյալները, պարզաբանելու տարածաշրջանային մշակութային ընդհանրություններն ու տարբերությունները և ճշգրտելու ուշ բրոնզի դարաշրջանի հնագիտական հուշարձանների ժամանակագրական ու մշակութային բնութագրերը։ Աշխատությունն արժեքավոր է նաև հնագիտական սկզբնաղբյուրների պահպանման և գիտական շրջանառության մեջ դնելու առումով, քանի որ դամբարանային համալիրների փաստագրումն ու մանրամասն ուսումնասիրությունը կարևոր հիմք են հետագա հետազոտությունների համար։ Այն նախատեսված է հնագետների, պատմաբանների, մարդաբանների, հնագույն հասարակությունների և թաղման ծեսերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև Հայաստանի բրոնզի դարաշրջանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել գիտական հետազոտություններում, բուհական դասընթացներում և Հայաստանի հնագիտական ժառանգության ուսումնասիրության ու պահպանության աշխատանքներում։

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդական բանահյուսության մեջ անեծքի և օրհնանքի ժանրերի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց ծագման, բովանդակային առանձնահատկությունների, գործառույթների և մշակութային նշանակության հիմնական կողմերը։ Անեծքն ու օրհնանքը ժողովրդական խոսքի հնագույն ու արտահայտիչ ձևերից են, որոնց միջոցով ժողովուրդն արտահայտել է իր վերաբերմունքը մարդու վարքի, հասարակական հարաբերությունների, բարոյական արժեքների, կյանքի իրադարձությունների և շրջապատող աշխարհի նկատմամբ։ Այս խոսքային ձևերը միավորում են լեզվական արտահայտչականությունը, հուզական ազդեցությունը, ավանդական պատկերացումները և ժողովրդական աշխարհայացքի տարրերը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է անեծքի ու օրհնանքի տարբերակիչ հատկանիշների բացահայտումը՝ հաշվի առնելով դրանց կառուցվածքը, բառապաշարը, պատկերավորությունը, հուզական երանգավորումը և հաղորդակցական նշանակությունը։ Անեծքը բանահյուսական միջավայրում կարող է արտահայտել զայրույթ, վիշտ, դատապարտում, անարդարության նկատմամբ բողոք կամ խախտված բարոյական կարգի վերականգնման ցանկություն, մինչդեռ օրհնանքը հիմնականում մարմնավորում է բարեմաղթանք, բարի կամք, պաշտպանություն, բարօրության ակնկալիք և դրական վերաբերմունք։ Երկու ժանրերն էլ կապված են ժողովրդական հավատալիքների, ավանդույթների, ընտանեկան ու համայնքային հարաբերությունների և սերնդեսերունդ փոխանցվող մշակութային պատկերացումների հետ։ Դրանց լեզվական ու իմաստային քննությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են ժողովրդի կենսափորձը, արժեքային համակարգը և աշխարհի մասին պատկերացումները դրսևորվում կայունացած խոսքային բանաձևերում։ Հայ բանահյուսության այս ժանրերի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ժողովրդական լեզվի հարստությունը, պատկերավոր մտածողությունը, խոսքի հուզական ազդեցության միջոցները և ավանդական հաղորդակցական մշակույթը հասկանալու համար։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում բանագետների, լեզվաբանների, ազգագրագետների, մշակութաբանների և հայ ժողովրդական ավանդույթներով զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև հայերենի դարձվածային ու բանահյուսական արտահայտությունների, ժողովրդական խոսքի ժանրային համակարգի և ազգային մշակութային հիշողության ուսումնասիրության ընթացքում՝ նպաստելով բանավոր ժառանգության ճանաչմանն ու գիտական արժևորմանը։

Ժողովածուն ներկայացնում է Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունում 1983–1984 թվականների ընթացքում իրականացված դաշտային հնագիտական աշխատանքների արդյունքներին նվիրված գիտական նստաշրջանի նյութերը։ Այն ամփոփում է Հայաստանի տարբեր պատմական շրջաններում կատարված հնագիտական ուսումնասիրությունների գիտական նշանակությունը և արտացոլում հնագիտական հետազոտությունների զարգացման ընթացքը։ Նյութերն առնչվում են հնավայրերի ուսումնասիրությանը, հնագիտական հուշարձանների հայտնաբերմանն ու հետազոտմանը, պեղումների ընթացքում բացահայտված նյութական մշակույթի մնացորդների գիտական մեկնաբանությանը, ինչպես նաև պատմական տարբեր ժամանակաշրջանների բնակավայրերի և մշակութային միջավայրերի ուսումնասիրմանը։ Դաշտային աշխատանքների արդյունքների հրապարակումը կարևոր նշանակություն ունի հնագիտական տվյալների համակարգման, առանձին հուշարձանների վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնման և Հայաստանի պատմամշակութային ժառանգության գիտական ճանաչողության խորացման համար։ Գիտական նստաշրջանի նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու ժամանակաշրջանի հնագիտական հետազոտությունների հիմնական ուղղությունների, կիրառվող ուսումնասիրության մոտեցումների և հնագիտական բացահայտումների պատմագիտական արժեքի մասին։ Ժողովածուն կարևոր է նաև հնագիտական տվյալների համադրման տեսանկյունից, քանի որ դաշտային ուսումնասիրությունների արդյունքները կարող են նպաստել տարբեր հնավայրերի նյութական մշակույթի, բնակեցման պատմության, տնտեսական գործունեության և մշակութային փոխառնչությունների վերաբերյալ գիտական պատկերացումների հստակեցմանը։ Այն արտացոլում է հնագիտական աշխատանքների և գիտական քննարկումների փոխկապակցվածությունը՝ ընդգծելով պեղումների արդյունքների հրապարակման ու մասնագիտական շրջանառության նշանակությունը պատմական գիտության զարգացման համար։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հնագետների, պատմաբանների, հնագույն և միջնադարյան Հայաստանի մշակույթն ուսումնասիրողների, թանգարանային ոլորտի մասնագետների, ինչպես նաև պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես մասնագիտական տեղեկատու նյութ Հայաստանի հնագիտական հետազոտությունների պատմությունն ուսումնասիրելիս և տվյալ ժամանակաշրջանի գիտական ձեռքբերումներն ու հետազոտական ուղղությունները գնահատելիս։

Է. Վ. Խանզադյանի, Կ. Հ. Մկրտչյանի և Է. Ս. Պարսամյանի համատեղ աշխատությունը նվիրված է Մեծամորի հնագիտական հուշարձանի ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով պեղումների ընթացքում ձեռք բերված նյութերի և դրանց գիտական վերլուծության վրա։ Մեծամորը Հայաստանի հնագույն բնակատեղիների և հնագիտական կենտրոնների շարքում առանձնահատուկ նշանակություն ունի իր բազմաշերտ մշակութային ժառանգությամբ, բնակեցման երկարատև պատմությամբ և հին հասարակությունների տնտեսական ու հոգևոր կյանքի մասին հաղորդած տվյալներով։ Հուշարձանի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու տարածքի բնակեցման տարբեր փուլերի, բնակչության կենսակերպի, արտադրական գործունեության, նյութական մշակույթի և շրջակա միջավայրի օգտագործման եղանակների մասին։ Պեղումների արդյունքում հայտնաբերված բնակելի ու տնտեսական կառույցների մնացորդները, կենցաղային իրերը, խեցեղենը, մետաղյա առարկաները և այլ հնագիտական գտածոներ կարևոր աղբյուրներ են հին հասարակությունների սոցիալական կազմակերպման, արհեստների զարգացման, առևտրատնտեսական կապերի և տեխնոլոգիական գիտելիքների ուսումնասիրման համար։ Մեծամորի պատմամշակութային նշանակությունը պայմանավորված է նաև մետաղագործական գործունեության հետ կապված հնագիտական տվյալներով, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու հին Հայաստանի տարածքում մետաղների մշակման ավանդույթները, արտադրական հմտությունների զարգացումը և դրանց կապը հասարակական կյանքի հետ։ Հնագիտական նյութերի համադրական քննությունը կարևոր է նաև ժամանակագրական հարցերի պարզաբանման, մշակութային շերտերի տարբերակման և տարածաշրջանի այլ հուշարձանների հետ կապերի բացահայտման համար։ Աշխատությունը ներկայացնում է հնագիտական դաշտային հետազոտությունների արդյունքները գիտական ուսումնասիրության համատեքստում՝ նպաստելով Մեծամորի հնագույն բնակչության կյանքի ու մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։ Այն արժեքավոր է Հայաստանի հին պատմության և հնագիտության ուսումնասիրության համար, քանի որ նյութական գտածոների միջոցով հնարավորություն է տալիս վերակազմելու անցյալի հասարակությունների առօրյան, տնտեսական հարաբերությունները և մշակութային զարգացումները։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հնագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հնագույն մետաղագործության մասնագետներին, թանգարանային աշխատողներին և Հայաստանի հնագույն քաղաքակրթությունների ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Ժողովածուն նվիրված է հայ ժողովրդական վիպերգերի և պատմական երգային բանահյուսության բնագրերի հավաքմանը, պահպանմանը և գիտական ուսումնասիրության համար ներկայացմանը։ Այն կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ բանավոր մշակույթի այն ժառանգության պահպանման գործում, որի միջոցով սերունդներին են փոխանցվել ժողովրդի պատմական հիշողությունը, հերոսական անցյալի մասին պատկերացումները, հասարակական կյանքի իրադարձությունները և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման հետ կապված գաղափարները։ Ժողովրդական վիպերգերն ու պատմական երգերը միավորում են պատմողական և քնարական տարրերը՝ պատմական իրադարձությունները, հերոսների կերպարները, պայքարի ու դիմադրության դրվագները և ժողովրդի ապրումները ներկայացնելով գեղարվեստական ու հուզական ձևով։ Դրանց բնագրերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բանավոր ավանդույթի լեզվական, ոճական և կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հետևելու, թե ինչպես են պատմական իրողությունները վերամշակվել ժողովրդական ստեղծագործության մեջ և պահպանվել տարբեր սերունդների հիշողության մեջ։ Բնագրային նյութը հատկապես կարևոր է բանասիրական հետազոտությունների համար, քանի որ թույլ է տալիս ուսումնասիրել բառապաշարը, ժողովրդական դարձվածքները, պատկերավորման միջոցները, կրկնությունները, ռիթմիկ կազմակերպումը և պատմողական ձևերը՝ առանց ստեղծագործությունների սկզբնական արտահայտչական առանձնահատկությունները երկրորդական դարձնելու։ Միաժամանակ այս նյութերը հնարավորություն են տալիս դիտարկելու բանավոր ստեղծագործության տարբերակային բնույթը, ավանդույթի փոխանցման եղանակները և տեղական միջավայրի ազդեցությունը երգերի բովանդակության ու ձևի վրա։ Պատմական երգային բանահյուսությունը կարևոր է նաև որպես մշակութային հիշողության աղբյուր․ այն արտացոլում է ժողովրդի վերաբերմունքը պատմական իրադարձություններին, հերոսականության ու արդարության մասին պատկերացումներին, հայրենիքի պաշտպանության գաղափարին և համայնքի ճակատագրին։ Նման բնագրերի համակարգված ներկայացումը նպաստում է հայ բանահյուսական ժառանգության գիտական շրջանառությանը, տարբեր ստեղծագործությունների համեմատական ուսումնասիրությանը և դրանց գեղարվեստական արժեքի բացահայտմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել բանագետներին, բանասերներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, երաժշտագետներին, ազգագրագետներին և հայ ժողովրդական ստեղծագործության բնագրային ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Այն նաև արժեքավոր ընթերցանության նյութ է նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայ ժողովրդի պատմական հիշողությամբ, ժողովրդական երգարվեստով և ազգային մշակույթի բանավոր ավանդույթներով։

Գր. Ա. Գրիգորյանի աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդական վիպերգերի և պատմական երգային բանահյուսության միջնադարյան շերտերի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով ժողովրդական ստեղծագործության դերը պատմական հիշողության պահպանման, ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման և անցյալի իրադարձությունների սերնդեսերունդ փոխանցման գործում։ Ժողովրդական վիպերգերն ու պատմական երգերը բանավոր մշակույթի կարևոր տեսակներ են, որոնցում պատմական անձանց, պատերազմների, հասարակական բախումների, հերոսական արարքների և ժողովրդի ճակատագրի մասին պատկերացումները վերածվում են գեղարվեստական պատումի։ Դրանք միավորում են պատմական հիշողությունն ու բանաստեղծական արտահայտչամիջոցները՝ փաստական իրադարձությունները ներկայացնելով ոչ միայն որպես անցյալի դեպքեր, այլև որպես համայնքի արժեքների, ձգտումների և հավաքական զգացմունքների արտահայտություն։ Միջնադարյան հայ երգային բանահյուսության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են պատմական իրադարձություններն ու հասարակական փորձառությունը վերամշակվել ժողովրդական գիտակցության մեջ, ինչ կերպ են պահպանվել հերոսության, հայրենիքի պաշտպանության, հավատարմության, կորստի և ազատության գաղափարները, ինչպես նաև ինչպես են դրանք արտացոլվել երգային պատումներում։ Այս ստեղծագործություններն առանձնանում են բանավոր փոխանցման պայմաններում ձևավորված լեզվական ու գեղարվեստական հատկանիշներով՝ կրկնություններով, ռիթմիկ կառուցվածքներով, պատկերավոր համեմատություններով, հուզական դիմումներով և պատմողական հնարքներով։ Դրանց բովանդակությունը հաճախ արտահայտում է ոչ միայն առանձին հերոսների կամ դեպքերի գնահատականը, այլև ժողովրդի բարոյական պատկերացումները, սոցիալական հարաբերությունները և պատմական փորձի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Հեղինակի ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ժողովրդական երգերի՝ որպես պատմամշակութային սկզբնաղբյուրների դիտարկումը։ Դրանք կարող են լրացնել գրավոր պատմագրության տվյալները՝ ներկայացնելով այն զգացմունքային և հասարակական միջավայրը, որի մեջ ընկալվել ու պահպանվել են անցյալի իրադարձությունները։ Միաժամանակ բանահյուսական նյութը պահանջում է պատմական փաստերի և գեղարվեստական վերամշակման տարբերակում, ինչն էլ այս բնագավառի գիտական ուսումնասիրությանը հաղորդում է առանձնահատուկ նշանակություն։ Աշխատությունը կարևոր է հայ ժողովրդական բանահյուսության ժանրային համակարգի, միջնադարյան մշակույթի և ազգային պատմական հիշողության հետազոտման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել բանագետներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, երաժշտագետներին, ազգագրագետներին և հայ միջնադարյան մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Դ. Ա. Կիպշիձեի աշխատությունը նվիրված է Անիի և նրա շրջակայքի քարանձավների ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով Անիի XIV հնագիտական արշավախմբի հետազոտական նյութերի վրա։ Անիի քարանձավային համալիրները միջնադարյան քաղաքի պատմական և մշակութային միջավայրի կարևոր բաղադրիչներից են։ Դրանք ներկայացնում են ժայռային տարածքներում ստեղծված կամ բնական գոյացությունների հարմարեցմամբ ձևավորված կառույցների բազմազանություն, որոնք կարող էին ծառայել տարբեր նպատակների՝ բնակության, տնտեսական գործունեության, ապաստանի կամ կրոնական ու ծիսական օգտագործման համար։ Քարանձավների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Անիի և հարակից տարածքների բնակեցման պատմության, բնական միջավայրի օգտագործման, շինարարական հմտությունների և մարդկանց առօրյա կյանքի մասին։ Հնագիտական հետազոտության տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունեն քարանձավների տեղադրությունը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ժայռային տարածքի մշակման հետքերը, հնարավոր գործառույթները և դրանց կապը շրջակա պատմական հուշարձանների հետ։ Այս տվյալները կարող են նպաստել քաղաքի ու նրա մերձակա տարածքների պատմական տեղագրության վերակազմությանը և տարբեր ժամանակաշրջանների բնակեցման շերտերի ուսումնասիրմանը։ Անիի հնագիտական ժառանգությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում միջնադարյան հայկական քաղաքակրթության պատմության մեջ, քանի որ քաղաքը եղել է քաղաքական, տնտեսական, հոգևոր և մշակութային նշանակալի կենտրոն։ Քարանձավային կառույցների փաստագրումն ու քննությունը լրացնում են քաղաքի պատմության վերաբերյալ պատկերացումները՝ ուշադրությունը տեղափոխելով ոչ միայն հայտնի եկեղեցիների, պալատների և պաշտպանական կառույցների, այլև բնակեցման ու առօրյա կյանքի ավելի քիչ ուսումնասիրված ձևերի վրա։ Արշավախմբի նյութերի գիտական արժեքը կապված է դաշտային դիտարկումների, հուշարձանների նկարագրության և հնագիտական տվյալների պահպանման հետ, որոնք կարող են օգտագործվել հետագա համեմատական ուսումնասիրություններում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հնագետների, պատմաբանների, ճարտարապետության պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, քարանձավային կառույցների հետազոտողների և Անիի պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն կարևոր նյութ է միջնադարյան Հայաստանի բնակեցման, ճարտարապետական միջավայրի և պատմական լանդշաֆտի ուսումնասիրման համար։

«Հայ ժողովրդական խաղեր» բազմահատոր աշխատության երկրորդ հատորը նվիրված է հայ ժողովրդի ավանդական խաղային մշակույթի հավաքմանը, դասակարգմանը և ուսումնասիրությանը։ Ժողովրդական խաղերը ազգային ոչ նյութական մշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրիչներից են, քանի որ դրանց միջոցով պահպանվել և սերնդեսերունդ փոխանցվել են համայնքային կյանքի առանձնահատկությունները, վարքականոնները, աշխարհընկալումը, բանավոր խոսքի ձևերը և երեխաների ու մեծահասակների փոխհարաբերությունների ավանդական դրսևորումները։ Խաղերը միայն ժամանցի միջոց չեն․ դրանք միաժամանակ իրականացնում են դաստիարակչական, ճանաչողական, հաղորդակցական և սոցիալական գործառույթներ՝ նպաստելով շարժողական հմտությունների, ուշադրության, հիշողության, արագ կողմնորոշվելու, համագործակցելու և մրցակցային իրավիճակներում գործելու կարողությունների զարգացմանը։ Հայ ժողովրդական խաղային ավանդույթը ներառում է շարժողական և մրցակցային խաղեր, խմբային ու անհատական զբաղմունքներ, կանոններով կազմակերպվող խաղային գործողություններ, ինչպես նաև երգերով, ասույթներով, հանելուկներով և բանավոր խոսքի այլ ձևերով ուղեկցվող խաղեր։ Դրանց կառուցվածքի, կանոնների, անվանումների և կատարման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարբեր համայնքներում ձևավորված մշակութային ավանդույթներն ու տարածաշրջանային տարբերությունները։ Ժողովրդական խաղերը նաև արժեքավոր տեղեկություններ են պարունակում երեխաների առօրյայի, ընտանեկան և համայնքային դաստիարակության, տոնական սովորույթների ու սերունդների միջև մշակութային փորձի փոխանցման մասին։ Հավաքված նյութերի գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ բանավոր ճանապարհով պահպանվող խաղային ավանդույթները կարող են փոփոխվել կամ աստիճանաբար դուրս գալ առօրյա գործածությունից, իսկ դրանց գրանցումն ու համակարգումը նպաստում են հետագա սերունդների համար այդ ժառանգության պահպանմանը։ Հատորը կարող է ծառայել որպես աղբյուր հայ ազգագրության, բանահյուսության, մանկական մշակույթի և ավանդական դաստիարակության ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է բանագետներին, ազգագրագետներին, մանկավարժներին, խաղերի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև հայ ժողովրդական մշակույթը ճանաչելու և ավանդական խաղերը կրթական ու մշակութային գործունեության մեջ կիրառելու ցանկություն ունեցող ընթերցողներին։

Լևոն Աբրահամյանի գիտական աշխատությունը նվիրված է նախնադարյան հասարակությունների տոնական ծեսերի և դիցաբանական պատկերացումների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով տոնի՝ որպես մշակութային, սոցիալական և խորհրդանշական երևույթի առաջացմանն ու զարգացմանը։ Աշխատության թեմատիկ առանցքում տոնական արարողությունների և առասպելների միջև առկա կապն է, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են վաղ հասարակությունները մեկնաբանել աշխարհի ծագումը, բնության երևույթները, կյանքի ու մահվան շրջափուլերը, համայնքի գոյությունը և մարդու տեղը տիեզերական կարգի մեջ։ Նախնադարյան տոնը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ուրախության կամ հավաքական հանգստի դրսևորում, այլև որպես ծիսական գործողությունների համակարգ, որի միջոցով համայնքը վերարտադրում էր իր հավատալիքները, ամրապնդում հասարակական կապերը և փոխանցում սերունդներին մշակութային հիշողությունը։ Դիցաբանական պատումները նման ծեսերին հաղորդում էին իմաստ և խորհրդանշական հիմք՝ բացատրելով դրանց ծագումը, նշանակությունն ու կատարման կարգը։ Այս տեսանկյունից տոնը, ծեսը և առասպելը հանդես են գալիս որպես փոխկապակցված մշակութային ձևեր, որոնց միջոցով կազմակերպվում էին համայնքային կյանքը և աշխարհընկալումը։ Աշխատության ուսումնասիրական նշանակությունը կապված է նաև մշակութային երևույթների համեմատական վերլուծության հնարավորության հետ՝ տարբեր ժողովուրդների ծիսական ավանդույթներում ընդհանրություններ և առանձնահատկություններ բացահայտելու նպատակով։ Տոնական վարքաձևերի, խորհրդանիշների, ծիսական գործողությունների և առասպելական պատկերների քննությունը կարևոր նյութ է տրամադրում վաղ կրոնական մտածողության, հասարակական հարաբերությունների և մշակույթի պատմական զարգացման մասին։ Այս մոտեցումը նպաստում է տոնի՝ որպես հասարակության ինքնակազմակերպման, հավաքական ինքնության պահպանման և մշակութային իմաստների փոխանցման միջոցի ըմբռնմանը։ Գիրքը արժեքավոր է նախնադարյան մշակույթի, ծիսագիտության, դիցաբանության և կրոնական պատկերացումների ուսումնասիրության համար, ինչպես նաև օգտակար է մարդաբաններին, ազգագրագետներին, բանագետներին, մշակութաբաններին, կրոնագետներին ու մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և հետազոտողներին։

Գարեգին Սրվանձտյանցի երկերի այս հատորը ներկայացնում է հայ ժողովրդի բանավոր ստեղծագործության, ավանդական մշակույթի, կենցաղի, հավատալիքների և պատմական հիշողության ուսումնասիրման համար նշանակալի ժառանգության մի մասը։ Սրվանձտյանցը հայ բանահավաքության և ազգագրության պատմության կարևոր դեմքերից է, որի գործունեությունը մեծ դեր է ունեցել ժողովրդական բանավոր ավանդույթների գրառման, պահպանման և գիտական ու գրական շրջանառության մեջ ներմուծման գործում։ Նրա աշխատությունները արժեքավոր են իրենց հավաքած նյութերի բազմազանությամբ, ժողովրդական խոսքի կենդանի արտահայտչականությամբ և հայ ժողովրդի հոգևոր ու նյութական մշակույթի նկատմամբ ունեցած ուշադրությամբ։ Դրանցում ժողովրդական պատմությունները, ավանդությունները, զրույցները, երգերն ու կենցաղային պատկերները դիտարկվում են որպես հավաքական հիշողության և մշակութային ինքնության պահպանման կարևոր միջոցներ։ Հեղինակի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ճանաչելու ոչ միայն առանձին բանահյուսական ստեղծագործություններ, այլև այն հասարակական միջավայրը, որտեղ դրանք ստեղծվել, փոխանցվել և փոփոխվել են սերնդեսերունդ։ Ժողովրդական պատմությունների և սովորույթների գրառումը կարևոր նշանակություն ունի լեզվական առանձնահատկությունների, տեղական խոսվածքների, պատկերավոր արտահայտությունների, ավանդական աշխարհընկալման և համայնքային կյանքի ուսումնասիրման համար։ Սրվանձտյանցի ժառանգությունը հատկապես կարևոր է հայ ազգային մշակույթի պահպանման տեսանկյունից, քանի որ բանավոր ավանդույթները հաճախ փոխանցում են այնպիսի պատմական և մշակութային տեղեկություններ, որոնք գրավոր աղբյուրներում կարող են ամբողջությամբ արտացոլված չլինել։ Նրա հավաքած նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու հայ ժողովրդի ինքնության ձևավորման պատմական հիմքերը, տարածաշրջանային մշակութային տարբերությունները և ժողովրդական ստեղծագործության կապը առօրյա կյանքի հետ։ Հատորը հետաքրքրություն է ներկայացնում բանագետների, ազգագրագետների, բանասերների, պատմաբանների, մշակութաբանների և հայ ժողովրդի ավանդական ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև ուսանողներին, ուսուցիչներին և ընթերցողներին, որոնք ցանկանում են խորությամբ ծանոթանալ հայ բանահյուսության պատմությանը, ժողովրդական հիշողության պահպանման եղանակներին և ազգային մշակույթի ուսումնասիրության սկզբնաղբյուրներին։

Յու. Վ. Հարությունյանի աշխատությունը նվիրված է Ռուսաստանում բնակվող հայ համայնքների սոցիալական կառուցվածքի, էթնիկ ինքնության, համայնքային կյանքի և հարմարվողականության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ Մոսկվայի և Կրասնոդարի հայերի էթնոսոցիոլոգիական հետազոտության հիման վրա։ Գիրքը հայ սփյուռքի ուսումնասիրությունը դիտարկում է սոցիոլոգիական տեսանկյունից՝ ուշադրություն դարձնելով այն գործոններին, որոնք ձևավորում են էթնիկ պատկանելության գիտակցումը, համայնքային համախմբվածությունը և հայերի հարաբերությունները բնակության երկրի հասարակական միջավայրի հետ։ Ռուսաստանի հայ համայնքների փորձը կարևոր նշանակություն ունի ժամանակակից հայկական սփյուռքի բազմազանությունը հասկանալու համար, քանի որ համայնքների սոցիալական դիրքը, բնակության պայմանները, զբաղվածության ոլորտները և տեղական հասարակության հետ փոխհարաբերությունները կարող են տարբեր լինել՝ կախված տարածաշրջանային միջավայրից և պատմական հանգամանքներից։ Մոսկվայի և Կրասնոդարի համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես են քաղաքային և տարածաշրջանային պայմանները ներգործում համայնքային կազմակերպվածության, սոցիալական կապերի, ազգային ինքնության պահպանման և հասարակական ինտեգրման վրա։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն էթնիկ ինքնության վերարտադրության մեխանիզմները, ընտանեկան ու համայնքային կապերի դերը, մշակութային ավանդույթների պահպանումը, մայրենի լեզվի կիրառությունը և սերունդների միջև ազգային պատկանելության փոխանցումը։ Էթնոսոցիոլոգիական մոտեցումը թույլ է տալիս հայկական սփյուռքը դիտարկել ոչ միայն որպես պատմականորեն ձևավորված համայնքների ամբողջություն, այլև որպես սոցիալական հարաբերությունների, ինքնության ձևավորման և շարունակական փոփոխությունների միջավայր։ Գիրքը կարևոր է Ռուսաստանի հայ համայնքների սոցիալական կյանքի, հետխորհրդային միգրացիոն գործընթացների և ժամանակակից սփյուռքի զարգացման միտումների ուսումնասիրման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել սոցիոլոգներին, ազգագրագետներին, միգրացիայի և սփյուռքի հետազոտողներին, հայագետներին, ուսանողներին ու հայ համայնքների հասարակական և մշակութային կյանքով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ազգային փոքրամասնությունների հասարակական դիրքին, քաղաքացիական կյանքին մասնակցությանը և երկրի ժողովրդավարական զարգացման ու քաղաքացիական հասարակության կայացման գործընթացներում նրանց ունեցած դերին։ Այն անդրադառնում է ազգային փոքրամասնությունների և պետության փոխհարաբերություններին, բազմազան հասարակության ձևավորման առանձնահատկություններին, էթնիկ ինքնության պահպանմանն ու զարգացմանը, ինչպես նաև տարբեր համայնքների հասարակական ինտեգրման և հավասար մասնակցության խնդիրներին։ Քաղաքացիական հասարակության կայացումը ենթադրում է ոչ միայն ժողովրդավարական ինստիտուտների և հասարակական կազմակերպությունների զարգացում, այլև քաղաքացիների ակտիվ ներգրավվածություն հանրային կյանքում, իրավունքների պաշտպանություն, տարբեր խմբերի շահերի ներկայացում և հասարակական երկխոսության ամրապնդում։ Այս համատեքստում ազգային փոքրամասնությունների մասնակցությունը կարևոր է հասարակության ներառականության, փոխադարձ վստահության և սոցիալական համերաշխության ձևավորման համար։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու ազգային ու մշակութային ինքնության պահպանման, մայրենի լեզվի և մշակութային ժառանգության փոխանցման, կրթական ու տեղեկատվական հասանելիության, հասարակական կազմակերպությունների գործունեության և որոշումների կայացման գործընթացներում ներկայացվածության հարցերը։ Միաժամանակ այն առնչվում է փոքրամասնությունների իրավունքների պաշտպանության իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմքերին, հավասար հնարավորությունների ապահովմանը և խտրականության կանխարգելման կարևորությանը։ Հրատարակությունը նշանակալի է Հայաստանի հասարակական-քաղաքական զարգացման և ազգային հարաբերությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ ազգային փոքրամասնությունների խնդիրները դիտարկում է քաղաքացիական հասարակության ձևավորման ավելի լայն համատեքստում։ Այն կարող է օգտակար լինել քաղաքագետներին, սոցիոլոգներին, իրավաբաններին, էթնիկ ուսումնասիրություններով զբաղվող հետազոտողներին, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետներին, ուսանողներին և ազգային փոքրամասնությունների իրավունքներով ու ժողովրդավարական հասարակության զարգացմամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։