Готовые материалы

Ստեղծագործության կենտրոնական կերպարը Մարիամն է, որի բնութագրման հիմքում դրված է բարեպաշտության և քրիստոնեական առաքինությունների գաղափարը։ Վերնագիրը հուշում է հոգևոր արժեքներին հավատարիմ կնոջ կերպարի ներկայացում՝ շեշտադրելով հավատը, խոնարհությունը, մաքրակենցաղությունը, բարությունը և աստվածավախությունը։ Այսպիսի գրական երկերում հերոսի վարքագիծն ու ընտրությունները հաճախ ծառայում են որպես բարոյական օրինակ՝ ընթերցողին ծանոթացնելով քրիստոնեական կենսակերպի և առաքինի մարդու նկարագրի հետ։ Մարիամի կերպարը կարելի է դիտարկել որպես հավատարմության, ներքին ամրության և հոգևոր նվիրվածության խորհրդանշական արտահայտություն, իսկ ստեղծագործության հավանական դաստիարակչական ուղղվածությունը կապված է բարոյական արժեքների փոխանցման և կրոնական գիտակցության ամրապնդման հետ։ Գիրքը կարող էր նախատեսված լինել ինչպես անհատական ընթերցանության, այնպես էլ ընտանիքում կամ կրթական միջավայրում օգտագործելու համար՝ նպաստելով քրիստոնեական բարոյագիտության և հոգևոր դաստիարակության տարածմանը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ կրոնական և բարոյախոսական գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ հատկապես այն ստեղծագործությունների, որոնցում կանացի կերպարի միջոցով ներկայացվում են հավատքի, առաքինության և բարոյական վարքի իդեալները։

Պ. Լոքռուայի հեղինակած այս ստեղծագործության վերնագիրը հղում է կատարում Պանտալոնե անունով կերպարին, որը հայտնի է իտալական ժողովրդական թատրոնի՝ կոմեդիա դելլ’արտեի ավանդույթից։ Պանտալոնեն այդ թատերական ժանրի ճանաչված դիմակներից է, որը սովորաբար ներկայացվում է որպես տարեց վաճառական կամ հարուստ քաղաքացի՝ առանձնահատուկ բնավորությամբ և վարքագծով։ Նրա կերպարը հաճախ օգտագործվել է կատակերգական իրավիճակներ ստեղծելու, մարդկային թուլությունները, ագահությունը, ինքնահավանությունը և հասարակական հարաբերությունների հակասությունները ծաղրելու համար։ Վերնագրի խոսակցական ձևակերպումը ենթադրում է երկխոսային կամ թատերական բնույթ, սակայն առանց ստեղծագործության ամբողջական բովանդակության հնարավոր չէ հաստատել դրա սյուժեն կամ հստակ ժանրային պատկանելությունը։ Այն կարելի է դիտարկել որպես եվրոպական գրական-թատերական ավանդույթների հետ առնչվող ստեղծագործություն, որի միջոցով հայ ընթերցողին հասանելի են դարձել օտար գրական միջավայրում ձևավորված կերպարներ ու թեմաներ։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ թարգմանական գրականության, թատերական մշակույթի և եվրոպական դրամատուրգիական ստեղծագործությունների հայերեն տարածման պատմության ուսումնասիրության համար։

Ստեղծագործության վերնագիրը մատնանշում է բարեսիրական արարքների, բարության դրսևորումների և դրանց հետ կապված դեպքերի ներկայացումը։ Գրքի թեմատիկ առանցքում կարելի է առանձնացնել մարդասիրությունը, կարեկցանքը, փոխօգնությունը, անձնազոհությունը և հասարակական պատասխանատվությունը՝ որպես մարդկային հարաբերությունները կարգավորող կարևոր արժեքներ։ Բարեսիրական գործունեությունը դիտարկվում է որպես անհատի բարոյական նկարագրի արտահայտություն, որը դրսևորվում է կարիքավորներին աջակցելու, ուրիշների դժվարություններին արձագանքելու և ընդհանուր բարօրությանը նպաստելու միջոցով։ Վերնագրում հիշատակված դեպքերը ենթադրում են, որ նյութը կարող է ներկայացնել բարության իրական կամ պատմողական օրինակներ՝ ընթերցողին ծանոթացնելով առաքինի վարքի տարբեր դրսևորումների։ Երրորդ հատորը գրքի շարքի առանձին մասն է և շարունակում է բարոյական ու հասարակական թեմաների շուրջ ձևավորված ընդհանուր ուղղությունը։ Առանց բովանդակային լրացուցիչ տվյալների հնարավոր չէ հստակեցնել ներկայացված դեպքերի բնույթը կամ ստեղծագործության ժանրային կառուցվածքը, սակայն վերնագիրը թույլ է տալիս այն դասել բարոյախոսական և մարդասիրական գաղափարներ արծարծող գրականության շարքին։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև հայատառ թուրքերեն գրականության, 19-րդ դարի վերջի Կոստանդնուպոլսի հրատարակչական գործունեության և հայ համայնքի բազմալեզու ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Ստեղծագործության վերնագիրը կենտրոնանում է բարության էության և դրա իրական իմաստի բացահայտման գաղափարի վրա՝ ընթերցողին ուղղորդելով խորհելու մարդկային առաքինությունների, բարոյական սկզբունքների և հասարակական հարաբերությունների մասին։ Բարությունը կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես բարի մտադրություն կամ զգացմունք, այլև որպես մարդու վարքագծում արտահայտվող արժեք՝ կապված ազնվության, կարեկցանքի, ներողամտության, արդարության, անձնազոհության և ուրիշների հանդեպ պատասխանատու վերաբերմունքի հետ։ Վերնագրում ընդգծված «իրական գաղտնիք» ձևակերպումը ենթադրում է բարության խորքային նշանակության որոնում և արտաքին դրսևորումների ու ներքին բարոյական շարժառիթների տարբերակում։ Երկրորդ հատորը շարունակում է նույն թեմատիկ ուղղությունը՝ ներկայացնելով գրքի հաջորդ մասը։ Առանց բովանդակային լրացուցիչ տեղեկությունների հնարավոր չէ վստահորեն որոշել ստեղծագործության սյուժեն, կերպարները կամ ժանրային առանձնահատկությունները, ուստի այն կարելի է բնութագրել որպես բարոյական և հասարակական գաղափարների շուրջ կառուցված գրական նյութ։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև 19-րդ դարի վերջի հայատառ թուրքերեն գրականության և Կոստանդնուպոլսի բազմալեզու հրատարակչական միջավայրի ուսումնասիրության համար՝ արտացոլելով այդ ժամանակաշրջանի ընթերցողական պահանջներն ու մշակութային հաղորդակցության առանձնահատկությունները։

Ստեղծագործության վերնագիրը մատնանշում է խաղաղության պայմաններում տեղի ունեցող իրադարձությունների, մարդկային հարաբերությունների և հասարակական կյանքի հնարավոր դրսևորումների դիտարկումը։ Խաղաղության գաղափարը կարող է ներկայացվել ոչ միայն որպես պատերազմի բացակայություն, այլև որպես մարդկանց բնականոն կյանքի, հասարակական համակեցության, աշխատանքի, համագործակցության և փոխըմբռնման պայման։ Այս տեսանկյունից վերնագիրը հնարավորություն է տալիս ստեղծագործությունը դիտարկել որպես խաղաղ ժամանակների կենցաղային ու հասարակական իրողություններին անդրադարձող գրական նյութ։ Առաջին հատորը կարող է ընդգրկել թեմայի սկզբնական զարգացումը և դրա հետ կապված առանձին պատմություններ կամ դիտարկումներ, սակայն առանց բովանդակային լրացուցիչ տվյալների հնարավոր չէ հստակեցնել ստեղծագործությունների կառուցվածքը, ժանրը կամ սյուժեն։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև 19-րդ դարի վերջի Կոստանդնուպոլսի բազմալեզու գրական միջավայրի ուսումնասիրության համար, երբ հայերեն տառերով տպագրվում էին նաև այլ լեզուներով, այդ թվում՝ թուրքերենով ստեղծագործություններ։ Այն կարող է դիտարկվել որպես հայատառ թուրքերեն տպագրության և այդ շրջանի ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության նյութ՝ արտացոլելով տարբեր լեզվական ու մշակութային միջավայրերի փոխազդեցությունը։

Փաստաթղթերի ժողովածուն ներկայացնում է Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանի գործունեության կազմակերպմանն ու կարգավորմանը վերաբերող պաշտոնական հրովարտակները, կանոնադրական դրույթները, հաստատության կառուցվածքի և ուսումնական կյանքի վերաբերյալ տեղեկությունները։ Նյութերն արտացոլում են ճեմարանի իրավական կարգավիճակը, կառավարման սկզբունքները, կրթական առաքելությունը և հաստատության գործունեության համար սահմանված կանոնները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն արևելյան լեզուների ուսուցմանն առնչվող դրույթները, որոնք ընդգծում են ճեմարանի մասնագիտացված կրթական ուղղվածությունը և արևելագիտության զարգացման գործում նրա ունեցած դերը։ Կանոնադրական բաժինները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու ուսումնական հաստատության ներքին կազմակերպման, վարչական ենթակայության, կրթական գործընթացի, ուսուցիչների ու սովորողների կարգավիճակի և հաստատության առօրյա գործունեությունը կարգավորող պահանջների մասին։ Ճեմարանի ցուցակը կարևոր տեղեկություններ է պարունակում հաստատության կազմի և կառուցվածքի վերաբերյալ՝ լրացնելով պաշտոնական կարգավորումների ընդհանուր պատկերը։ Ժողովածուն արժեքավոր սկզբնաղբյուր է Լազարյան ճեմարանի պատմության, 19-րդ դարի հայ կրթական հաստատությունների կազմակերպման, Մոսկվայի հայ համայնքի կրթամշակութային գործունեության և արևելյան լեզուների ուսուցման պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու կրթության ոլորտում պետական հաստատման և իրավական կարգավորման մեխանիզմները։

Ժողովածուն ներկայացնում է բարոյախոսական բնույթի արձակ ստեղծագործություններ, որոնց հիմնական նպատակն է ընթերցողին փոխանցել մարդկային վարքի, հասարակական հարաբերությունների և անձնական պատասխանատվության վերաբերյալ խրատական գաղափարներ։ Բարոյավեպերի միջոցով անդրադարձ է կատարվում մարդու բնավորությանը, առաքինություններին ու թերություններին, ազնվությանը, արդարությանը, պարտքի գիտակցությանը, աշխատասիրությանը, համեստությանը և բարության կարևորությանը։ Ստեղծագործությունների սյուժեներում բարոյական սկզբունքները կարող են բացահայտվել հերոսների արարքների, նրանց ընտրությունների, փոխհարաբերությունների և այդ գործողությունների հետևանքների միջոցով՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով խորհելու ճիշտ ու սխալ վարքագծի, անհատական շահի և հասարակական բարօրության փոխհարաբերության շուրջ։ Այսպիսի գրականությունը միավորում է գեղարվեստական պատմելաձևն ու դաստիարակչական նպատակը՝ բարոյական գաղափարները ներկայացնելով մատչելի և ընթերցանության համար գրավիչ ձևով։ Այն կարող էր ծառայել ոչ միայն որպես ժամանցային ընթերցանություն, այլև որպես ինքնակրթության և բարոյական դաստիարակության միջոց՝ նպաստելով հասարակական գիտակցության, մարդկային արժեքների և վարքականոնների ձևավորմանը։ Ժողովածուն կարևոր է նաև հայ գրականության մեջ բարոյախոսական արձակի և դաստիարակչական ընթերցանության ավանդույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունը նվիրված է Նոր կտակարանի առաջին գրքի՝ Մատթեոսի Ավետարանի մեկնաբանությանը և նպատակ ունի բացահայտելու դրա բովանդակային, աստվածաբանական ու բարոյական նշանակությունը։ Մատթեոսի Ավետարանը ներկայացնում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքը, քարոզչությունը, ուսմունքը, հրաշքները, առակները, խաչելությունն ու հարությունը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով նրա՝ որպես խոստացված Մեսիայի կերպարին։ Մեկնողական գրականության հիմնական նպատակը ավետարանական հատվածների իմաստի պարզաբանումն է, պատմական ու կրոնական համատեքստի բացահայտումը և ընթերցողի համար աստվածաշնչյան խոսքի ընկալումը դյուրացնելը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը ներառում է Քրիստոսի ծննդյան և մանկության պատմությունը, Հովհաննես Մկրտչի գործունեությունը, քարոզչության սկիզբը, Լեռան քարոզում ներկայացված բարոյական սկզբունքները, աշակերտների ընտրությունը, առակների և հրաշքների նշանակությունը, ինչպես նաև Երուսաղեմ մուտքի, վերջին ընթրիքի և հարության իրադարձությունները։ Մատթեոսի Ավետարանի մեկնությունը կարևոր նշանակություն ունի քրիստոնեական վարդապետության, հավատքի սկզբունքների և եկեղեցական ուսմունքի ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հոգևորականներին, աստվածաբաններին, աստվածաշնչյան գրականությամբ հետաքրքրվողներին և քրիստոնեական կրթությամբ զբաղվող ընթերցողներին։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է XIX դարի հայերեն աստվածաբանական և մեկնողական գրականության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է ամերիկացի նշանավոր պետական, հասարակական և գիտական գործիչ Բենիամին Ֆրանկլինի (1706–1790) կյանքն ու գործունեությունը։ Ֆրանկլինը հայտնի է որպես գիտնական, գյուտարար, գրող, հրատարակիչ, դիվանագետ և Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների հիմնադիր հայրերից մեկը։ Նրա կենսագրությունն ընդգրկում է տպագրական և հրատարակչական գործունեությունից մինչև գիտական փորձեր, հասարակական նախաձեռնություններ և պետական ծառայություն։ Ֆրանկլինը նշանակալի ներդրում է ունեցել էլեկտրականության ուսումնասիրության մեջ, իսկ նրա անունը կապվում է կայծակնային պաշտպանության համակարգի՝ շանթարգելի ստեղծման և տարածման հետ։ Նա կարևոր դեր է կատարել նաև ամերիկյան անկախության համար մղվող պայքարում, մասնակցել է Անկախության հռչակագրի մշակմանը և Փարիզի պայմանագրի կնքմանը։ Նրա հասարակական գործունեությունը ներառել է կրթական, մշակութային և բարեգործական նախաձեռնություններ, որոնց նպատակն էր նպաստել հասարակության զարգացմանն ու գիտելիքի տարածմանը։ Կենսագրական աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու Ֆրանկլինի անձնական ուղուն, մտավոր հետաքրքրություններին, գիտական ձեռքբերումներին և քաղաքական գործունեությանը։ Այն կարող է հետաքրքրել համաշխարհային պատմությամբ, ամերիկյան պատմությամբ, գիտության զարգացմամբ և լուսավորական դարաշրջանի նշանավոր գործիչների կյանքով զբաղվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը ներկայացնում է առողջության պահպանման և ամրապնդման վերաբերյալ գործնական խորհուրդներ՝ հիմնված մարդու բնական կարիքների, առօրյա սովորությունների և կենսակերպի կարևորության վրա։ Այն անդրադառնում է անձնական հիգիենայի, մաքրության, սննդի, ֆիզիկական ակտիվության, հանգստի և առողջ միջավայրի պահպանման հարցերին։ Բնական առողջության գաղափարը ենթադրում է, որ մարդու ինքնազգացողության վրա էական ազդեցություն ունեն շրջակա միջավայրը, սննդակարգը, շարժունությունը, քնի կանոնավորությունը և առօրյա վարքագիծը։ Նմանատիպ խրատական գրականությունը նպատակ է ունեցել հասարակության շրջանում տարածելու առողջության պահպանման տարրական գիտելիքներ, խրախուսելու կանխարգելիչ մոտեցումը և ձևավորելու սեփական առողջության նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունք։ Աշխատության թեմատիկ ուղղվածությունը կարող է ներառել նաև հիվանդությունների կանխարգելման, մաքուր օդի, ջրի օգտագործման, բնակարանի սանիտարական պայմանների և առողջ սովորությունների նշանակության վերաբերյալ խորհուրդներ։ Այն արտացոլում է XIX դարի առողջապահական կրթության և հանրամատչելի բժշկական գիտելիքների տարածման ձգտումները։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում բժշկության և հանրային առողջության պատմությամբ, հիգիենայի զարգացման և հայերեն առողջապահական գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար՝ որպես ժամանակաշրջանի առողջապահական պատկերացումների տպագիր վկայություն։

Աշխատությունը նվիրված է բնության և բնական աշխարհի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով կենդանի օրգանիզմների, բույսերի, կենդանիների, Երկրի և բնական երևույթների վերաբերյալ գիտելիքներ։ Բնական պատմությունը որպես գիտելիքի բնագավառ նպատակ ունի բացահայտելու բնության բազմազանությունը, ուսումնասիրելու կենդանի և անկենդան աշխարհի առանձնահատկությունները, դրանց կառուցվածքը, ծագումն ու փոխկապակցվածությունը։ Այս գիտակարգի շրջանակում դիտարկվում են բույսերի և կենդանիների տեսակները, դրանց կենսագործունեությունը, տարածվածությունը, բնական միջավայրին հարմարվելու առանձնահատկությունները, ինչպես նաև երկրային բնության տարբեր բաղադրիչները։ Բնագիտական ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի մարդու և շրջակա միջավայրի փոխհարաբերությունների ընկալման, բնության օրինաչափությունների բացահայտման և գիտական մտածողության զարգացման համար։ Աշխատության լայն թեմատիկ ուղղվածությունը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ձևավորելու ընդհանուր պատկերացում բնական աշխարհի կառուցվածքի ու բազմազանության մասին։ Նման գրքերը XIX դարում կարևոր դեր են ունեցել բնագիտական գիտելիքների տարածման և կրթական մակարդակի բարձրացման գործում՝ գիտությունը հասանելի դարձնելով ավելի լայն ընթերցողական շրջանակների։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայերեն բնագիտական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար և կարող է հետաքրքրել կենսաբանությամբ, բնագիտությամբ, երկրագիտությամբ ու գիտության պատմությամբ զբաղվողներին։

Հրատարակությունը նախատեսված է 1872 թվականի՝ նահանջ տարվա համար և ներկայացնում է ժամանակի հաշվարկման ու օրացուցային տեղեկությունների համակարգված ժողովածու։ «Բնական տարեցույց» անվանումը մատնանշում է բնության պարբերական երևույթների և ժամանակի բնական ընթացքի հետ կապված տեղեկությունների ընդգրկումը։ Նմանատիպ տարեցույցները սովորաբար պարունակում էին տարվա ամիսների և օրերի դասավորությունը, շաբաթների հերթականությունը, տոնական ու հիշատակի օրերի նշումները, ինչպես նաև արևի և լուսնի շարժման, եղանակների փոփոխության և աստղագիտական երևույթների վերաբերյալ տեղեկություններ։ Նահանջ տարվա առանձնահատկությունը՝ փետրվարին լրացուցիչ օրվա ավելացումը, օրացուցային հաշվարկների կարևոր բաղադրիչներից է և ապահովում է օրացուցային տարվա համապատասխանությունը արեգակնային տարվա տևողությանը։ Տարեցույցները XIX դարում կարևոր դեր ունեին առօրյա կյանքի կազմակերպման, ժամանակի հաշվառման, տոնացույցի պահպանման և հասարակական գործունեության պլանավորման մեջ։ Դրանք ծառայում էին որպես գործնական տեղեկատու նյութ՝ օգտակար լինելով տարբեր մասնագիտությունների տեր մարդկանց, ուսուցիչների, սովորողների և ընթերցողների համար։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև Կոստանդնուպոլսի հայալեզու տպագրության և XIX դարի օրացուցային մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ արտացոլելով ժամանակի գիտական ու գործնական տեղեկատվության տարածման ավանդույթները։

Աշխատությունը նվիրված է իրավունքի տեսական և հասարակական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով բնական օրենքի, գրավականային հարաբերությունների, տոհմային և ազգային իրավունքի հարցերին։ Բնական իրավունքի գաղափարը հիմնվում է այն համոզմունքի վրա, որ մարդու և հասարակության որոշ իրավունքներ բխում են մարդկային բնությունից, բանականությունից ու արդարության համընդհանուր սկզբունքներից և չեն սահմանափակվում միայն պետության ընդունած օրենքներով։ Այս մոտեցման շրջանակում կարևորվում են անձի ազատությունը, սեփականության պաշտպանությունը, պարտավորությունների կատարումը, արդարությունը և հասարակական համակեցության կարգավորումը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը ներառում է նաև գրավականային հարաբերությունները, որոնք առնչվում են պարտքի ապահովման, գույքային պատասխանատվության և սեփականության իրավական պաշտպանության խնդիրներին։ Տոհմային իրավունքի դիտարկումը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու ազգակցական կապերի, ժառանգության, ընտանեկան հարաբերությունների և տոհմի ներսում գործող իրավական ու սովորութային կարգերի հարցերին։ Ազգային իրավունքի թեման իր հերթին առնչվում է ազգային համայնքների ինքնուրույնությանը, հասարակական կազմակերպվածությանը և իրավական առանձնահատկություններին։ Գիրքը կարևոր է իրավունքի պատմության, իրավափիլիսոփայական մտքի և XIX դարի հայերեն իրավագիտական գրականության ուսումնասիրության համար՝ ներկայացնելով իրավական գիտելիքների տարբեր ոլորտների համադրություն։

Աշխատությունը նվիրված է մարդու բնավորության ձևավորմանն ու դաստիարակությանը՝ դիտարկելով անձի բարոյական, հոգեբանական և վարքային հատկանիշների զարգացման նշանակությունը։ Բնավորության կրթությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում մանկավարժական և դաստիարակչական մտածողության մեջ, քանի որ այն վերաբերում է ոչ միայն գիտելիքների փոխանցմանը, այլև անհատի արժեքային համակարգի, կամքի, ինքնակարգապահության և հասարակական վարքագծի ձևավորմանը։ Այս թեմայի շրջանակում կարևորվում են այնպիսի հատկանիշներ, ինչպիսիք են ազնվությունը, պատասխանատվությունը, աշխատասիրությունը, համբերությունը, արդարամտությունը, ինքնատիրապետումը և հարգանքը շրջապատի նկատմամբ։ Աշխատության վերնագիրը մատնանշում է դաստիարակության՝ որպես շարունակական գործընթացի դիտարկումը, որի ընթացքում ընտանիքը, դպրոցը և հասարակական միջավայրը կարող են էական ազդեցություն ունենալ մարդու անհատականության զարգացման վրա։ Բնավորության ձևավորման հարցը կապված է նաև ինքնաճանաչողության, սեփական վարքի գիտակցված վերահսկման և բարոյական սկզբունքներով առաջնորդվելու կարողության հետ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել մանկավարժության, հոգեբանության, բարոյագիտության և հայ կրթական մտքի պատմությամբ զբաղվող ընթերցողներին։ Այն արժեքավոր է նաև XIX դարի հայերեն դաստիարակչական գրականության և անձի բարոյական զարգացման վերաբերյալ պատկերացումների ուսումնասիրության համար։