Готовые материалы

Հրատարակությունը նվիրված է հայոց վանքերին՝ որպես հայ ժողովրդի հոգևոր, պատմական, կրթական և մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոնների։ Հայկական վանքերը դարեր շարունակ եղել են ոչ միայն կրոնական պաշտամունքի վայրեր, այլև գրավոր մշակույթի պահպանման, ձեռագրերի ստեղծման ու ընդօրինակման, գիտելիքի տարածման և ազգային ինքնության ամրապնդման նշանակալի օջախներ։ Դրանք կարևոր դեր են կատարել հայ ժողովրդի պատմական հիշողության պահպանման, հոգևոր ավանդույթների փոխանցման և մշակութային կյանքի շարունակականության ապահովման գործում։ Վանքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայկական եկեղեցական ճարտարապետության առանձնահատկությունները, կրոնական կառույցների տեղը պատմական միջավայրում և դրանց փոխկապակցվածությունը հասարակական կյանքի տարբեր ոլորտների հետ։ Հայկական վանական համալիրները հաճախ ներառել են եկեղեցիներ, մատուռներ, գավիթներ, բնակելի և տնտեսական շինություններ, ձեռագրատներ ու կրթական տարածքներ, որոնք վկայում են դրանց բազմագործառութային նշանակության մասին։ Դրանց պատմությունը կապված է նաև հայ գրչության, մանրանկարչության, մատենագրության և հոգևոր կրթության զարգացման հետ։ Վանքերի մասին նյութերը կարևոր են ճարտարապետական հորինվածքների, շինարարական ավանդույթների, արձանագրությունների, արվեստի գործերի և պատմական հիշատակությունների ուսումնասիրության համար։ Դրանք օգնում են պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես են կրոնական հաստատությունները մասնակցել համայնքային կյանքի կազմակերպմանը և պահպանել մշակութային կապերը տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցու պատմությամբ, հայկական ճարտարապետությամբ, միջնադարյան մշակույթով և պատմական հուշարձաններով զբաղվող մասնագետների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, արվեստաբաններին, ճարտարապետության պատմաբաններին, զբոսաշրջության ու մշակութային ժառանգության ոլորտի մասնագետներին, ինչպես նաև հայոց հոգևոր պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Գիրքը կարևոր է նաև հայ հին տպագիր գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես հայոց վանական ժառանգության նկատմամբ պատմական հետաքրքրության արտահայտություն և ազգային մշակութային հիշողության պահպանմանը նպաստող հրատարակություն։

«Հայրենասեր տիկին» խորագրով հրատարակությունը ներկայացնում է հայրենասիրության գաղափարին և անհատի հասարակական պատասխանատվությանը նվիրված գեղարվեստական գրականության մի նմուշ։ Վերնագրում ընդգծված կնոջ կերպարը հնարավորություն է տալիս ստեղծագործությունը դիտարկելու նաև կնոջ հասարակական դերի, բարոյական դիրքորոշման և հայրենիքի հանդեպ գիտակցված վերաբերմունքի համատեքստում։ Հայրենասիրական թեման կարևոր տեղ է զբաղեցրել տասնիններորդ դարի հայ գրական ու հասարակական մտքի մեջ՝ կապված ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման, կրթության տարածման և հասարակության բարօրության համար անհատական պատասխանատվության գաղափարների հետ։ Նման բնույթի երկերը գեղարվեստական պատումի միջոցով ընթերցողին ներկայացնում են անձնական համոզմունքների, պարտքի զգացման և հանրային շահի փոխհարաբերությունները՝ խրախուսելով խորհել այն արժեքների շուրջ, որոնք նպաստում են համայնքի և հայրենիքի հանդեպ պատասխանատու վերաբերմունքի ձևավորմանը։ Ստեղծագործության խորագիրը նաև ուշադրություն է հրավիրում կանանց մասնակցությանը ազգային ու հասարակական կյանքին՝ ընդգծելով, որ հայրենասիրական դիրքորոշումը կարող է արտահայտվել ոչ միայն հրապարակային գործունեությամբ, այլև անձնական ընտրություններով, սկզբունքայնությամբ և բարոյական օրինակով։ Այսպիսի գրականությունը կարևոր դեր է ունեցել ընթերցողների արժեքային դաստիարակության, ազգային պատկանելության գիտակցության և հասարակական խնդիրների նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորման գործում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն գեղարվեստական գրականության պատմության, հայրենասիրական գաղափարների տարածման և տասնիններորդ դարի հայ ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, պատմաբաններին, մատենագետներին և հայ հին տպագիր գրքերով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Որպես պատմական հրատարակություն՝ այն արժեքավոր է հայերեն տպագիր գրականության թեմատիկ բազմազանության, ազգային գաղափարների գեղարվեստական արտահայտման և հայ գրքի մշակութային ժառանգության պահպանման ուսումնասիրության համար։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Բաքվում գործող՝ Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի անունը կրող Մարդասիրական ընկերության խորհրդի գործունեության հաշվետվությունը՝ ներառելով նաև ընկերության ատենադպիր Սարգիս Վարշամյանցի հորդորական խոսքն ու ճառերը։ Այն կարևոր պատմական վավերագիր է տասնիններորդ դարի հայ հասարակական կյանքի, բարեգործական նախաձեռնությունների և համայնքային ինքնակազմակերպման ուսումնասիրության համար։ Մարդասիրական ընկերությունները նշանակալի դեր են ունեցել հայ համայնքների սոցիալական ու մշակութային կյանքում՝ նպաստելով կարիքավորների օգնությանը, կրթական և հանրօգուտ նախաձեռնությունների իրականացմանը, ինչպես նաև հասարակական համերաշխության ամրապնդմանը։ Նման հաստատությունների գործունեության հաշվետվությունները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու կազմակերպական կառուցվածքի, կառավարման ձևերի, խորհրդի աշխատանքի և հանրային պատասխանատվության մասին։ Հաշվետվությանը կից հորդորական խոսքն ու ճառերը լրացուցիչ կարևորություն են հաղորդում հրատարակությանը՝ արտացոլելով բարեգործության, մարդասիրության, հասարակական պարտքի և համայնքի բարօրության վերաբերյալ ժամանակաշրջանի պատկերացումներն ու արժեքները։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին հասարակական կազմակերպությունները հիմնավորում իրենց գործունեության անհրաժեշտությունը, դիմում համայնքի անդամներին և խրախուսում մասնակցությունն ու աջակցությունը հանրօգուտ գործին։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև Բաքվի հայ համայնքի պատմության տեսանկյունից, քանի որ ներկայացնում է համայնքային հաստատությունների գործունեության և հայ հասարակական կյանքի կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Այն կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, բարեգործական շարժումների զարգացմամբ, հասարակական կազմակերպությունների պատմությամբ, հայ հրապարակախոսությամբ և համայնքային ինքնակառավարման ավանդույթներով զբաղվող հետազոտողներին։ Նյութը արժեքավոր է պատմաբանների, մատենագետների և հայ հին տպագիր գրքի ուսումնասիրողների համար՝ որպես սկզբնաղբյուր, որն օգնում է բացահայտելու հայ համայնքներում ձևավորված մարդասիրական նախաձեռնությունների գաղափարական հիմքերը, կազմակերպական փորձը և հասարակական նշանակությունը։ Հրատարակությունը նաև վկայում է տպագիր խոսքի դերի մասին համայնքային կյանքի լուսաբանման, հանրային կարծիքի ձևավորման և բարեգործական արժեքների տարածման գործում։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Թիֆլիսի Նորաշեն Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու երկու տարվա մուտքերի և ծախսերի հաշվետվությունը՝ արձանագրելով եկեղեցու ֆինանսական գործունեության հաշվառման ու վերահսկման կարևոր կողմերը։ Նման փաստաթղթերը նշանակալի սկզբնաղբյուրներ են եկեղեցական հաստատությունների տնտեսական պատմության, համայնքային կառավարման և հայության հասարակական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Եկեղեցին պատմականորեն ոչ միայն հոգևոր կյանքի կենտրոն է եղել, այլև կարևոր դեր է կատարել համայնքի կազմակերպման, կրթական ու մշակութային նախաձեռնությունների պահպանման և հասարակական կապերի ամրապնդման գործում։ Այդ պատճառով եկեղեցական ֆինանսական հաշվետվությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու հաստատության նյութական միջոցների կառավարման սկզբունքները, եկամուտների ու ծախսերի հաշվառման ավանդույթները և եկեղեցու գործունեության կազմակերպական կողմերը։ Փաստաթղթի բովանդակային նշանակությունը կապված է նաև Թիֆլիսի հայ համայնքի պատմության հետ, քանի որ Նորաշեն Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին հայության հոգևոր ու մշակութային կյանքի կարևոր օջախներից էր։ Մուտքերի և ծախսերի հաշվառումը կարող է տեղեկություններ տրամադրել եկեղեցական տնտեսության կազմակերպման, ընթացիկ կարիքների ֆինանսավորման և համայնքային միջոցների օգտագործման մասին։ Նման նյութերը կարևոր են պատմական հաստատությունների առօրյա գործունեությունը վերակազմելու համար, քանի որ լրացնում են եկեղեցական ու համայնքային կյանքի վերաբերյալ պատմական պատկերն այնպիսի փաստական տվյալներով, որոնք հաճախ չեն արտացոլվում պատմողական աղբյուրներում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցու պատմությամբ, Թիֆլիսի հայ համայնքի անցյալով, եկեղեցական կառավարման համակարգով և տասնիններորդ դարի հայ հասարակական կյանքի տնտեսական կողմերով զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև պատմաբաններին, մատենագետներին և արխիվային փաստաթղթերի ուսումնասիրողներին՝ որպես եկեղեցական հաշվապահական փաստաթղթերի օրինակ։ Իր բնույթով այն կարևոր վավերագրական նյութ է, որն արժեք ունի հայ համայնքային հաստատությունների պատմության ուսումնասիրման, պատմական տվյալների համադրման և հայ գրավոր ժառանգության պահպանման տեսանկյունից։

Հրատարակությունը նախատեսված է առաջադեմ աշակերտների համար և ներկայացնում է հայ հին մատենագրության ընտրված հատվածներ՝ ուղեկցված համապատասխան ծանոթագրություններով։ Այն նպատակ ունի սովորողներին ծանոթացնելու հայ գրավոր ժառանգության կարևոր նմուշներին, զարգացնելու բնագրերի ինքնուրույն ընթերցման և մեկնաբանման կարողությունները, ինչպես նաև խորացնելու նրանց գիտելիքները հայ գրականության, լեզվի և մտավոր մշակույթի պատմության վերաբերյալ։ Հին հայ մատենագրությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է ոչ միայն գրականության զարգացման, այլև հայ ժողովրդի պատմական հիշողության, հոգևոր կյանքի, կրթական ավանդույթների և հասարակական մտածողության ուսումնասիրության համար։ Նախնիների երկերից ընտրված ընթերցվածքները հնարավորություն են տալիս սովորողներին անմիջականորեն առնչվելու տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծված գրավոր ժառանգությանը և պատկերացում կազմելու հայ հեղինակների լեզվական արտահայտչամիջոցների, շարադրանքի առանձնահատկությունների ու մտքի կառուցման եղանակների մասին։ Ծանոթագրությունների առկայությունը կարևոր ուսուցողական նշանակություն ունի․ դրանք նպաստում են բնագրերի բովանդակության ընկալմանը, հնացած կամ դժվար հասկանալի բառերի ու արտահայտությունների պարզաբանմանը և պատմամշակութային համատեքստի բացահայտմանը։ Այս մոտեցումը սովորողին հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ընթերցելու գրական հատվածները, այլև վերլուծելու դրանց լեզվական, գաղափարական և գրական առանձնահատկությունները։ Հրատարակությունը կարող է նպաստել գրավոր խոսքի մշակույթի զարգացմանը, բառապաշարի հարստացմանը, ընթերցանության հմտությունների կատարելագործմանը և հայ գրական ավանդույթի նկատմամբ գիտակցված հետաքրքրության ձևավորմանը։ Այն արտացոլում է հայ կրթական գրականության այն ուղղությունը, որը դասավանդումը կապում է ազգային մատենագրության ուսումնասիրության և դասական բնագրերի հետ անմիջական ծանոթության հետ։ Գիրքը արժեքավոր է հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչների, աշակերտների, հայ հին գրականությամբ հետաքրքրվողների, բանասերների և մատենագետների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես ուսումնական նյութ հայ մատենագրության դասավանդման, դասական բնագրերի ընթերցման և հայ գրավոր մշակույթի պատմական շարունակականության ուսումնասիրման ընթացքում։

Հրատարակությունը նվիրված է քրիստոնեական հավատքի հիմնական դրույթների ներկայացմանն ու պարզաբանմանը և պատկանում է կրոնական ուսուցողական գրականության այն շրջանակին, որի նպատակն է ընթերցողին հասկանալի ձևով ծանոթացնել քրիստոնեական դավանանքի հիմնարար գաղափարներին։ «Հավատապատում» և «մանր ուսմունք քրիստոնեական հավատքի» բնորոշումները մատնանշում են հավատքի բովանդակությունը համառոտ, համակարգված և ուսուցողական եղանակով ներկայացնելու նպատակը։ Այսպիսի աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել քրիստոնեական գիտելիքների տարածման, կրոնական կրթության կազմակերպման և եկեղեցական ավանդույթի փոխանցման գործում։ Դրանց միջոցով ընթերցողները կարող էին ծանոթանալ քրիստոնեական աշխարհայացքի հիմքերին, հավատքի նշանակությանը, կրոնական բարոյականության սկզբունքներին և մարդու հոգևոր կյանքի վերաբերյալ եկեղեցական պատկերացումներին։ Հավատքի ուսուցողական շարադրանքը նպաստում է կրոնական հասկացությունների ընկալմանը և դրանց կապի բացահայտմանը քրիստոնեական կյանքի, բարոյական պատասխանատվության ու հոգևոր դաստիարակության հետ։ Նման գրականությունը հատկապես կարևոր է այն միջավայրերում, որտեղ գիրքը ծառայել է որպես կրոնական գիտելիքի փոխանցման, ինքնուսուցման և եկեղեցական կրթության միջոց։ Հրատարակությունը նաև հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն կրոնական գրականության զարգացման պատմության տեսանկյունից՝ արտացոլելով քրիստոնեական ուսմունքը հայերենով ներկայացնելու և ընթերցողների համար մատչելի դարձնելու ավանդույթը։ Այն կարելի է դիտարկել Հայ եկեղեցու կրթական ու դավանաբանական մշակույթի և հայերեն հոգևոր գրքի պատմության համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել աստվածաբանների, կրոնագետների, հայ եկեղեցու պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, մատենագետների և հայ հին տպագիր գրականության ուսումնասիրողների համար։ Այն արժեքավոր նյութ է կրոնական կրթության պատմության, քրիստոնեական ուսմունքի հայերեն ներկայացման ձևերի և ազգային գրավոր ժառանգության ուսումնասիրության համար՝ միաժամանակ պահպանելով իր նշանակությունը որպես հայերեն հոգևոր գրքի պատմական նմուշ։

Հրատարակությունը ներկայացնում է հայերեն գրավոր և հրապարակային խոսքի այն ավանդույթը, որի շրջանակում տարբեր հեղինակների տեսակետները քննարկվել, քննադատվել և վիճարկվել են տպագիր խոսքի միջոցով։ Վերնագրում նշված պատասխանի և Յակոբ Կարինյանցի գրության միջև առկա հակադրությունը մատնանշում է բանավիճային բնույթ ունեցող երկխոսություն, որի առանցքում կարող են լինել գրական, հասարակական կամ գաղափարական հարցադրումներ։ Նման հրատարակությունները կարևոր տեղ են զբաղեցնում հայ մտավոր կյանքի պատմության ուսումնասիրության մեջ, քանի որ հնարավորություն են տալիս դիտարկելու հեղինակների միջև ձևավորված մտքերի փոխանակությունը, փաստարկման եղանակները և հրապարակային քննադատության մշակույթը։ Տպագիր պատասխանը ոչ միայն արձագանք է նախորդող գրությանը, այլև ինքնուրույն խոսքային դիրքորոշում, որի միջոցով հեղինակն արտահայտում է իր վերաբերմունքը քննարկվող հարցերի նկատմամբ և փորձում հիմնավորել սեփական տեսակետը։ Այսպիսի բանավիճային երկերը կարևոր սկզբնաղբյուրներ են ժամանակաշրջանի մտավոր մթնոլորտի, գրական հաղորդակցության և հասարակական քննարկումների ձևերի ուսումնասիրության համար։ Դրանք օգնում են հասկանալու, թե ինչպես էր տպագիր գիրքը ծառայում որպես գաղափարների տարածման, քննադատության, հակափաստարկների ներկայացման և հասարակական կարծիքի ձևավորման միջոց։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայերեն տպագրության պատմության տեսանկյունից՝ որպես տասնիններորդ դարի հայ գրավոր մշակույթի նմուշ, որը վկայում է բանավեճային գրականության և հրապարակախոսական խոսքի զարգացման մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, հայ հասարակական մտքի զարգացմամբ, գրական քննադատությամբ, մատենագիտությամբ և հայ հին տպագիր գրքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։ Հրատարակության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու հայ մտավորական միջավայրում ձևավորված քննարկումների և տպագիր խոսքի միջոցով գաղափարների ներկայացման ավանդույթների մասին։ Այն արժեքավոր է նաև պատմական գրադարանային հավաքածուների, հին հայերեն գրքերի մատենագիտական նկարագրության և ազգային գրավոր ժառանգության պահպանության համար։

«Լուսաբեր․ Ա տարի» խորագրով հրատարակությունը ներկայացնում է քսաներորդ դարասկզբի հայերեն տպագիր մշակույթի այն նմուշներից մեկը, որը հետաքրքրություն է առաջացնում կրթական, գրական և մատենագիտական տեսանկյուններից։ «Լուսաբեր» անվանումը կապվում է լուսավորության, գիտելիքի տարածման և ընթերցանության միջոցով մտավոր զարգացման գաղափարների հետ, իսկ «Ա տարի» նշումը մատնանշում է հրատարակության որոշակի տարեշրջանային կամ շարային բնույթը։ Այսպիսի գրքերը կարևոր դեր են ունեցել հայերեն գրավոր խոսքի տարածման, ընթերցողական հմտությունների զարգացման և ազգային կրթամշակութային արժեքների փոխանցման գործում։ Դրանք դիտարկելի են ժամանակաշրջանի գրահրատարակչական միջավայրի համատեքստում, երբ հայերեն տպագիր նյութերը նպաստում էին կրթության տարածմանը, գրական հետաքրքրությունների ձևավորմանը և հասարակական կյանքում գրավոր մշակույթի դիրքերի ամրապնդմանը։ Հրատարակության ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել պարզելու համար, թե ինչպիսի տպագրական ու գրական արտադրանք էր շրջանառվում հայ ընթերցողների շրջանում Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին, ինչպես էր զարգանում հայերեն հրատարակչական գործունեությունը և ինչ տեղ էր զբաղեցնում տպագիր գիրքը կրթական ու մշակութային կյանքում։ Այն նաև ներկայացնում է հայ գրքի պատմության կարևոր ժամանակաշրջանի նյութական վկայություն՝ արտացոլելով հայերեն տպագրության շարունակականությունը պատմական բարդ պայմաններում։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրքի պատմությամբ, հին տպագիր նյութերով, մատենագիտությամբ, կրթության պատմությամբ և հայ մշակութային ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն արժեքավոր է գրադարանային հավաքածուների համալրման, հին հրատարակությունների մատենագիտական նկարագրման, հայերեն տպագիր ժառանգության պահպանման և հետագա ուսումնասիրությունների համար։

Հրատարակությունը ներկայացնում է հայերեն գրավոր մշակույթի այն շրջանակը, որտեղ գեղարվեստական պատումը կարող է ծառայել ոչ միայն ընթերցողի հետաքրքրությունը բավարարելուն, այլև դաստիարակչական, բարոյական և ուսուցողական նպատակների իրականացմանը։ «Հրահանգիչ վեպեր» խորագիրը մատնանշում է այնպիսի պատմողական երկերի ուղղվածությունը, որոնցում իրադարձությունների, կերպարների և մարդկային հարաբերությունների միջոցով կարող են առաջադրվել վարքագծային, բարոյական ու հասարակական նշանակություն ունեցող հարցեր։ Այս բնույթի գրականությունը կարևոր տեղ է զբաղեցրել ընթերցանության մշակույթի ձևավորման և գիտելիքների տարածման գործընթացում՝ գեղարվեստական խոսքը զուգակցելով կյանքի փորձի, խրատական մտքերի և արժեքային պատկերացումների փոխանցման հետ։ Հրատարակության առանձին տետրի ձևաչափը վկայում է նյութի բաժանված ներկայացման մասին, ինչը հնարավորություն է տալիս այն դիտարկելու նաև ժամանակի տպագրական ու ընթերցողական մշակույթի համատեքստում։ Նման փոքրածավալ գրքերը կարևոր դեր են ունեցել գրական նյութերի տարածման, ընթերցանության հասանելիության և տարբեր խավերի ընթերցողների շրջանում ուսուցողական բովանդակության շրջանառության գործում։ Դրանք արտացոլում են հայերեն գրահրատարակչության այն ավանդույթը, որի շրջանակում գեղարվեստական ստեղծագործությունը դիտվել է նաև որպես կրթության, ինքնակրթության և հասարակական արժեքների փոխանցման միջոց։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրքի պատմության, հայերեն տպագրության զարգացման, դարասկզբի ընթերցողական միջավայրի և ուսուցողական ուղղվածություն ունեցող գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, մատենագետներին, գրադարանային և գրահրատարակչական պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև հին հայերեն հրատարակությունների հավաքորդներին։ Որպես պատմական գրավոր ժառանգության նմուշ՝ այն արժեքավոր է հայ գրքի մատենագիտական նկարագրության, ժամանակաշրջանի հրատարակչական գործունեության ուսումնասիրության և հայերեն տպագիր մշակույթի պահպանման ու հանրահռչակման համար։

Աշխատությունը նվիրված է Լոռի Բերդ հնագիտական հուշարձանի տարածքում ուսումնասիրված ուշ բրոնզեդարյան դամբարաններին և դրանց գիտական հետազոտության արդյունքներին։ Լոռի Բերդը Հայաստանի հնագույն պատմության ուսումնասիրության կարևոր հնագիտական կենտրոններից է, որի նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու հյուսիսային Հայաստանի հնագույն բնակչության կյանքի, հասարակական հարաբերությունների, թաղման սովորույթների և նյութական մշակույթի առանձնահատկությունների մասին։ Դամբարանային հուշարձանների ուսումնասիրությունը հնագիտության կարևոր ուղղություններից է, քանի որ թաղման կառույցները, թաղման ծեսերի հետքերը, ուղեկցող իրերն ու հնագիտական համալիրը պարունակում են տեղեկություններ տվյալ ժամանակաշրջանի աշխարհայացքի, սոցիալական կազմակերպման, արհեստների զարգացման և մշակութային կապերի վերաբերյալ։ Ուշ բրոնզի դարաշրջանի դամբարանների հետազոտությունը նպաստում է Հայաստանի տարածքում այդ ժամանակաշրջանի բնակչության պատմական զարգացման, թաղման ավանդույթների և ծիսական պատկերացումների ուսումնասիրությանը։ Հրատարակությունը կարևոր է դամբարանների կառուցվածքային առանձնահատկությունների, հնագիտական նյութերի դասակարգման, գտածոների համեմատական քննության և դրանց պատմամշակութային նշանակության բացահայտման տեսանկյունից։ Նման ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս համադրելու տարբեր հնավայրերից ստացված տվյալները, պարզաբանելու տարածաշրջանային մշակութային ընդհանրություններն ու տարբերությունները և ճշգրտելու ուշ բրոնզի դարաշրջանի հնագիտական հուշարձանների ժամանակագրական ու մշակութային բնութագրերը։ Աշխատությունն արժեքավոր է նաև հնագիտական սկզբնաղբյուրների պահպանման և գիտական շրջանառության մեջ դնելու առումով, քանի որ դամբարանային համալիրների փաստագրումն ու մանրամասն ուսումնասիրությունը կարևոր հիմք են հետագա հետազոտությունների համար։ Այն նախատեսված է հնագետների, պատմաբանների, մարդաբանների, հնագույն հասարակությունների և թաղման ծեսերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև Հայաստանի բրոնզի դարաշրջանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել գիտական հետազոտություններում, բուհական դասընթացներում և Հայաստանի հնագիտական ժառանգության ուսումնասիրության ու պահպանության աշխատանքներում։

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդական բանահյուսության մեջ անեծքի և օրհնանքի ժանրերի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց ծագման, բովանդակային առանձնահատկությունների, գործառույթների և մշակութային նշանակության հիմնական կողմերը։ Անեծքն ու օրհնանքը ժողովրդական խոսքի հնագույն ու արտահայտիչ ձևերից են, որոնց միջոցով ժողովուրդն արտահայտել է իր վերաբերմունքը մարդու վարքի, հասարակական հարաբերությունների, բարոյական արժեքների, կյանքի իրադարձությունների և շրջապատող աշխարհի նկատմամբ։ Այս խոսքային ձևերը միավորում են լեզվական արտահայտչականությունը, հուզական ազդեցությունը, ավանդական պատկերացումները և ժողովրդական աշխարհայացքի տարրերը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է անեծքի ու օրհնանքի տարբերակիչ հատկանիշների բացահայտումը՝ հաշվի առնելով դրանց կառուցվածքը, բառապաշարը, պատկերավորությունը, հուզական երանգավորումը և հաղորդակցական նշանակությունը։ Անեծքը բանահյուսական միջավայրում կարող է արտահայտել զայրույթ, վիշտ, դատապարտում, անարդարության նկատմամբ բողոք կամ խախտված բարոյական կարգի վերականգնման ցանկություն, մինչդեռ օրհնանքը հիմնականում մարմնավորում է բարեմաղթանք, բարի կամք, պաշտպանություն, բարօրության ակնկալիք և դրական վերաբերմունք։ Երկու ժանրերն էլ կապված են ժողովրդական հավատալիքների, ավանդույթների, ընտանեկան ու համայնքային հարաբերությունների և սերնդեսերունդ փոխանցվող մշակութային պատկերացումների հետ։ Դրանց լեզվական ու իմաստային քննությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են ժողովրդի կենսափորձը, արժեքային համակարգը և աշխարհի մասին պատկերացումները դրսևորվում կայունացած խոսքային բանաձևերում։ Հայ բանահյուսության այս ժանրերի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ժողովրդական լեզվի հարստությունը, պատկերավոր մտածողությունը, խոսքի հուզական ազդեցության միջոցները և ավանդական հաղորդակցական մշակույթը հասկանալու համար։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում բանագետների, լեզվաբանների, ազգագրագետների, մշակութաբանների և հայ ժողովրդական ավանդույթներով զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև հայերենի դարձվածային ու բանահյուսական արտահայտությունների, ժողովրդական խոսքի ժանրային համակարգի և ազգային մշակութային հիշողության ուսումնասիրության ընթացքում՝ նպաստելով բանավոր ժառանգության ճանաչմանն ու գիտական արժևորմանը։

Ժողովածուն ներկայացնում է Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունում 1983–1984 թվականների ընթացքում իրականացված դաշտային հնագիտական աշխատանքների արդյունքներին նվիրված գիտական նստաշրջանի նյութերը։ Այն ամփոփում է Հայաստանի տարբեր պատմական շրջաններում կատարված հնագիտական ուսումնասիրությունների գիտական նշանակությունը և արտացոլում հնագիտական հետազոտությունների զարգացման ընթացքը։ Նյութերն առնչվում են հնավայրերի ուսումնասիրությանը, հնագիտական հուշարձանների հայտնաբերմանն ու հետազոտմանը, պեղումների ընթացքում բացահայտված նյութական մշակույթի մնացորդների գիտական մեկնաբանությանը, ինչպես նաև պատմական տարբեր ժամանակաշրջանների բնակավայրերի և մշակութային միջավայրերի ուսումնասիրմանը։ Դաշտային աշխատանքների արդյունքների հրապարակումը կարևոր նշանակություն ունի հնագիտական տվյալների համակարգման, առանձին հուշարձանների վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնման և Հայաստանի պատմամշակութային ժառանգության գիտական ճանաչողության խորացման համար։ Գիտական նստաշրջանի նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու ժամանակաշրջանի հնագիտական հետազոտությունների հիմնական ուղղությունների, կիրառվող ուսումնասիրության մոտեցումների և հնագիտական բացահայտումների պատմագիտական արժեքի մասին։ Ժողովածուն կարևոր է նաև հնագիտական տվյալների համադրման տեսանկյունից, քանի որ դաշտային ուսումնասիրությունների արդյունքները կարող են նպաստել տարբեր հնավայրերի նյութական մշակույթի, բնակեցման պատմության, տնտեսական գործունեության և մշակութային փոխառնչությունների վերաբերյալ գիտական պատկերացումների հստակեցմանը։ Այն արտացոլում է հնագիտական աշխատանքների և գիտական քննարկումների փոխկապակցվածությունը՝ ընդգծելով պեղումների արդյունքների հրապարակման ու մասնագիտական շրջանառության նշանակությունը պատմական գիտության զարգացման համար։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հնագետների, պատմաբանների, հնագույն և միջնադարյան Հայաստանի մշակույթն ուսումնասիրողների, թանգարանային ոլորտի մասնագետների, ինչպես նաև պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես մասնագիտական տեղեկատու նյութ Հայաստանի հնագիտական հետազոտությունների պատմությունն ուսումնասիրելիս և տվյալ ժամանակաշրջանի գիտական ձեռքբերումներն ու հետազոտական ուղղությունները գնահատելիս։

Է. Վ. Խանզադյանի, Կ. Հ. Մկրտչյանի և Է. Ս. Պարսամյանի համատեղ աշխատությունը նվիրված է Մեծամորի հնագիտական հուշարձանի ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով պեղումների ընթացքում ձեռք բերված նյութերի և դրանց գիտական վերլուծության վրա։ Մեծամորը Հայաստանի հնագույն բնակատեղիների և հնագիտական կենտրոնների շարքում առանձնահատուկ նշանակություն ունի իր բազմաշերտ մշակութային ժառանգությամբ, բնակեցման երկարատև պատմությամբ և հին հասարակությունների տնտեսական ու հոգևոր կյանքի մասին հաղորդած տվյալներով։ Հուշարձանի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու տարածքի բնակեցման տարբեր փուլերի, բնակչության կենսակերպի, արտադրական գործունեության, նյութական մշակույթի և շրջակա միջավայրի օգտագործման եղանակների մասին։ Պեղումների արդյունքում հայտնաբերված բնակելի ու տնտեսական կառույցների մնացորդները, կենցաղային իրերը, խեցեղենը, մետաղյա առարկաները և այլ հնագիտական գտածոներ կարևոր աղբյուրներ են հին հասարակությունների սոցիալական կազմակերպման, արհեստների զարգացման, առևտրատնտեսական կապերի և տեխնոլոգիական գիտելիքների ուսումնասիրման համար։ Մեծամորի պատմամշակութային նշանակությունը պայմանավորված է նաև մետաղագործական գործունեության հետ կապված հնագիտական տվյալներով, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու հին Հայաստանի տարածքում մետաղների մշակման ավանդույթները, արտադրական հմտությունների զարգացումը և դրանց կապը հասարակական կյանքի հետ։ Հնագիտական նյութերի համադրական քննությունը կարևոր է նաև ժամանակագրական հարցերի պարզաբանման, մշակութային շերտերի տարբերակման և տարածաշրջանի այլ հուշարձանների հետ կապերի բացահայտման համար։ Աշխատությունը ներկայացնում է հնագիտական դաշտային հետազոտությունների արդյունքները գիտական ուսումնասիրության համատեքստում՝ նպաստելով Մեծամորի հնագույն բնակչության կյանքի ու մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։ Այն արժեքավոր է Հայաստանի հին պատմության և հնագիտության ուսումնասիրության համար, քանի որ նյութական գտածոների միջոցով հնարավորություն է տալիս վերակազմելու անցյալի հասարակությունների առօրյան, տնտեսական հարաբերությունները և մշակութային զարգացումները։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հնագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հնագույն մետաղագործության մասնագետներին, թանգարանային աշխատողներին և Հայաստանի հնագույն քաղաքակրթությունների ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Ժողովածուն նվիրված է հայ ժողովրդական վիպերգերի և պատմական երգային բանահյուսության բնագրերի հավաքմանը, պահպանմանը և գիտական ուսումնասիրության համար ներկայացմանը։ Այն կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ բանավոր մշակույթի այն ժառանգության պահպանման գործում, որի միջոցով սերունդներին են փոխանցվել ժողովրդի պատմական հիշողությունը, հերոսական անցյալի մասին պատկերացումները, հասարակական կյանքի իրադարձությունները և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման հետ կապված գաղափարները։ Ժողովրդական վիպերգերն ու պատմական երգերը միավորում են պատմողական և քնարական տարրերը՝ պատմական իրադարձությունները, հերոսների կերպարները, պայքարի ու դիմադրության դրվագները և ժողովրդի ապրումները ներկայացնելով գեղարվեստական ու հուզական ձևով։ Դրանց բնագրերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բանավոր ավանդույթի լեզվական, ոճական և կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հետևելու, թե ինչպես են պատմական իրողությունները վերամշակվել ժողովրդական ստեղծագործության մեջ և պահպանվել տարբեր սերունդների հիշողության մեջ։ Բնագրային նյութը հատկապես կարևոր է բանասիրական հետազոտությունների համար, քանի որ թույլ է տալիս ուսումնասիրել բառապաշարը, ժողովրդական դարձվածքները, պատկերավորման միջոցները, կրկնությունները, ռիթմիկ կազմակերպումը և պատմողական ձևերը՝ առանց ստեղծագործությունների սկզբնական արտահայտչական առանձնահատկությունները երկրորդական դարձնելու։ Միաժամանակ այս նյութերը հնարավորություն են տալիս դիտարկելու բանավոր ստեղծագործության տարբերակային բնույթը, ավանդույթի փոխանցման եղանակները և տեղական միջավայրի ազդեցությունը երգերի բովանդակության ու ձևի վրա։ Պատմական երգային բանահյուսությունը կարևոր է նաև որպես մշակութային հիշողության աղբյուր․ այն արտացոլում է ժողովրդի վերաբերմունքը պատմական իրադարձություններին, հերոսականության ու արդարության մասին պատկերացումներին, հայրենիքի պաշտպանության գաղափարին և համայնքի ճակատագրին։ Նման բնագրերի համակարգված ներկայացումը նպաստում է հայ բանահյուսական ժառանգության գիտական շրջանառությանը, տարբեր ստեղծագործությունների համեմատական ուսումնասիրությանը և դրանց գեղարվեստական արժեքի բացահայտմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել բանագետներին, բանասերներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, երաժշտագետներին, ազգագրագետներին և հայ ժողովրդական ստեղծագործության բնագրային ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Այն նաև արժեքավոր ընթերցանության նյութ է նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայ ժողովրդի պատմական հիշողությամբ, ժողովրդական երգարվեստով և ազգային մշակույթի բանավոր ավանդույթներով։