Готовые материалы

Ուսումնական հրատարակությունը նվիրված է վայելչագրության՝ գեղեցիկ, հստակ և կանոնավոր ձեռագրի ձևավորման արվեստին։ Այն նախատեսված է գրելու հմտությունները զարգացնելու և սովորողներին գրավոր խոսքի տեսանելի ու գեղագիտական կողմին ծանոթացնելու համար։ Վայելչագրությունը կրթական գործընթացում կարևոր տեղ է զբաղեցրել, քանի որ գրի գեղեցկությունն ու ընթեռնելիությունը դիտարկվել են որպես գրագիտության և ընդհանուր կրթվածության կարևոր հատկանիշներ։ Նման ձեռնարկներում սովորաբար ներկայացվում են տառերի ճիշտ ձևավորման, չափերի ու համամասնությունների պահպանման, տողերի հավասարության, տառերի միջև համապատասխան հեռավորության և գրելու շարժումների կանոնները։ Վարժությունների միջոցով սովորողները կարող են կատարելագործել ձեռքի շարժումների ճշգրտությունը, զարգացնել ուշադրությունը, համբերությունը և գրելու ընթացքում կարգապահություն պահպանելու կարողությունը։ Վայելչագրական ուսուցումը նպաստում է նաև տառաձևերի ճանաչմանը, գրավոր նյութի կոկիկ ներկայացմանը և ձեռագրային մշակույթի պահպանմանը։ Երկրորդ հատվածի առկայությունը ենթադրում է ուսումնական նյութի աստիճանական շարունակություն՝ սովորողին հնարավորություն տալով ամրապնդելու նախապես ձեռք բերած հմտություններն ու կատարելագործելու գրելու տեխնիկան։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայկական կրթական գրականության և գրչարվեստի պատմության ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե ինչ նշանակություն է տրվել գեղեցիկ ձեռագրին, գրավոր հաղորդակցության մշակույթին և դպրոցական գործնական ուսուցմանը։

Աշխատությունը ներկայացնում է հին աշխարհի իմաստասերների կյանքին, գործունեությանը և գաղափարական ժառանգությանը նվիրված վարքագրական նյութեր՝ ընթերցողին ծանոթացնելով փիլիսոփայական մտքի ձևավորման ու զարգացման կարևոր դեմքերին։ Հին իմաստասերների կենսագրությունները կարևոր աղբյուր են ոչ միայն նրանց անձնական կյանքի ու մտավոր գործունեության, այլև այն պատմական և հասարակական միջավայրի ճանաչման համար, որտեղ ձևավորվել են տարբեր փիլիսոփայական ուղղություններ։ Նման երկերում փիլիսոփաների ուսմունքները հաճախ ներկայացվում են նրանց վարքի, խոսքերի, զրույցների, աշակերտների հետ հարաբերությունների և կյանքի ուշագրավ դրվագների միջոցով՝ ցույց տալով, թե ինչպես են գաղափարներն արտահայտվել առօրյա վարքում։ Հատուկ ուշադրության են արժանի իմաստասիրական դպրոցների տարբերությունները, գիտելիքի ու ճշմարտության որոնումը, առաքինության, արդարության, խոհեմության, ինքնազսպման և մարդկային կյանքի նպատակի վերաբերյալ պատկերացումները։ Կենսագրական պատմությունների միջոցով ընթերցողը հնարավորություն է ստանում համադրելու փիլիսոփաների հայացքներն ու նրանց անձնական օրինակները՝ ընկալելով իմաստասիրությունը ոչ միայն որպես տեսական գիտություն, այլև որպես կյանքի ու բարոյական վարքի ուղեցույց։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի փիլիսոփայական և դասական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով անտիկ մտավոր ժառանգության ճանաչմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել փիլիսոփայությամբ, պատմությամբ, բարոյագիտությամբ և հին աշխարհի մշակույթով զբաղվող ընթերցողներին՝ ներկայացնելով իմաստության, գիտելիքի և առաքինության որոնման պատմական ավանդույթները։

Ժողովածուն ներկայացնում է հայ տաղերգական և երգային մշակույթի բազմազան ժառանգությունը՝ ընդգրկելով գեղարվեստական ու երաժշտական կատարման համար նախատեսված ստեղծագործություններ։ Տաղարանները կարևոր տեղ են զբաղեցրել հայ գրական և ժողովրդական մշակույթում՝ պահպանելով տարբեր ժամանակաշրջանների բանաստեղծական խոսքը, սիրային ու խոհական երգերը, բնության նկարագրությունները, մարդկային ապրումների արտահայտությունները և հասարակական կյանքի պատկերները։ Նման ժողովածուներում կարող են հանդիպել սիրո, կարոտի, բաժանման, ուրախության, տխրության, բարության, գեղեցկության և կյանքի անցողիկության թեմաներ, որոնք արտահայտվում են պատկերավոր լեզվով, հուզականությամբ և երգային կառուցվածքով։ Տաղերի գեղարվեստական առանձնահատկությունները պայմանավորված են ռիթմով, հանգավորմամբ, կրկնություններով, փոխաբերություններով և ժողովրդական խոսքին բնորոշ արտահայտչամիջոցներով։ Դրանք հաճախ ստեղծվել են ոչ միայն ընթերցվելու, այլև երգվելու ու բանավոր տարածվելու համար՝ նպաստելով բանաստեղծական և երաժշտական ավանդույթների փոխազդեցությանը։ Ժողովածուն արժեքավոր նյութ է հայ քնարերգության, աշուղական ստեղծագործության և ժողովրդական երգարվեստի ուսումնասիրության համար, քանի որ նման հրատարակությունների միջոցով պահպանվել ու փոխանցվել են գեղարվեստական խոսքի տարբեր ձևեր և հասարակական միջավայրում տարածված երգային ստեղծագործություններ։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հայոց լեզվի գրական ու ժողովրդական արտահայտչաձևերը, բանաստեղծական ճաշակի զարգացումը և երգի դերը համայնքային ու ընտանեկան կյանքում։ Այս առումով գիրքը կարևոր տեղ ունի հայ գրականության և մշակութային ժառանգության պատմության մեջ։

Փոքրածավալ աղոթագիրքը նախատեսված է քրիստոնյա հավատացյալների անհատական և առօրյա հոգևոր կյանքի համար՝ ծառայելով որպես աղոթքների ու բարեպաշտական ընթերցումների գործնական ուղեցույց։ Այն պատկանում է հայ եկեղեցական աղոթագրության այն ավանդույթին, որի նպատակն է հավատացյալին օգնել կանոնավոր կերպով դիմելու Աստծուն, արտահայտելու իր հավատքը, երախտագիտությունը, զղջումն ու ապավինությունը։ Նման աղոթամատույցներում սովորաբար ընդգրկվում են օրվա տարբեր պահերին, հոգևոր կարիքներին և կրոնական առիթներին համապատասխան աղոթքներ՝ ուղղված հոգևոր խաղաղության, ներքին ամրության, մեղքերի թողության և աստվածային ողորմության հայցմանը։ Աղոթական խոսքը կարևոր դեր ունի հավատացյալի ինքնաքննության, հոգևոր կենտրոնացման և քրիստոնեական արժեքների պահպանման գործում՝ նպաստելով խոնարհության, համբերության, սիրո և ներողամտության ձևավորմանը։ Հրատարակության տետրակային ձևաչափը հարմար էր այն մշտապես ունենալու և տարբեր առիթներով օգտագործելու համար՝ ինչպես տանը, այնպես էլ եկեղեցական կամ ուխտագնացության միջավայրում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցական գրականության, աղոթական ավանդույթների և 19-րդ դարի հոգևոր մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն արտացոլում է հավատացյալների առօրյա կյանքում աղոթքի կարևորությունը և հոգևոր գրականությունը մատչելի ու կիրառելի ձևով տարածելու ձգտումը։

Աշխատությունը քաղաքավարության և քաղաքական կրթության թեմաները ներկայացնող բազմահատոր ուսումնական երկի երկրորդ մասն է, որի նպատակն է ընթերցողին ծանոթացնել հասարակական կյանքում պատշաճ վարքի, բարեկիրթ հաղորդակցության և անհատի քաղաքացիական գիտակցության ձևավորման սկզբունքներին։ Քաղաքավարությունը դիտարկվում է որպես հասարակական համակեցության կարևոր պայման, որը ենթադրում է մարդկանց նկատմամբ հարգանք, զուսպ ու տեղին խոսք, բարեկիրթ պահվածք, փոխադարձ ուշադրություն և ընդունված վարքականոնների պահպանում։ Քաղաքական կրթության գաղափարն ավելի լայն իմաստով առնչվում է հասարակության կառուցվածքի, անհատի և համայնքի փոխհարաբերությունների, հասարակական պարտականությունների, ընդհանուր շահի և պատասխանատու մասնակցության ըմբռնմանը։ Այսպիսի ուսումնական գրականությունը ձգտում է ձևավորել ոչ միայն տեղեկացված, այլև բարոյապես գիտակից ու հասարակական հարաբերություններում պատասխանատու անհատ։ Հատորի բովանդակությունը կարելի է դիտարկել որպես ամբողջական կրթական ծրագրի բաղադրիչ, որտեղ քաղաքավարության կանոնները կապվում են մարդու բնավորության, ինքնազսպման, հաղորդակցման մշակույթի և հասարակության մեջ իր տեղը գիտակցելու հետ։ Նման սկզբունքների ուսուցումը կարևոր էր հատկապես կրթական միջավայրում, քանի որ նպաստում էր երեխաների և երիտասարդների վարքի ձևավորմանն ու հասարակական կյանքի կանոնների յուրացմանը։ Գիրքը արժեքավոր նյութ է 19-րդ դարի հայ կրթական, բարոյագիտական և հասարակական մտքի ուսումնասիրության համար՝ ներկայացնելով այն պատկերացումները, որոնց հիման վրա քաղաքավարությունն ու քաղաքացիական դաստիարակությունը դիտարկվում էին կրթված անհատի ձևավորման անհրաժեշտ պայմաններ։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքավարության, հասարակական վարքի և քաղաքական կրթության սկզբունքների ուսուցմանը՝ նպատակ ունենալով ձևավորել հասարակության մեջ պատշաճ կերպով հաղորդակցվելու և պատասխանատու վարք դրսևորելու կարողություններ։ Այն ներկայացնում է կրթության այն ուղղությունը, որտեղ անհատի զարգացումը դիտարկվում է ոչ միայն գիտելիքների ձեռքբերման, այլև բարոյական արժեքների, հասարակական պատասխանատվության և մարդկանց միջև փոխհարաբերությունների մշակույթի ձևավորման տեսանկյունից։ Քաղաքավարության ուսուցումը ենթադրում է հարգալից խոսքի, զուսպ պահվածքի, բարեկիրթ հաղորդակցության, փոխադարձ հարգանքի և հասարակական ընդունված կանոնների իմացություն։ Քաղաքական կրթության գաղափարն իր հերթին կարող է ընդգրկել հասարակական կյանքի կազմակերպման, անհատի և համայնքի փոխհարաբերությունների, ընդհանուր շահի, պարտականությունների ու պատասխանատվության վերաբերյալ գիտելիքներ։ Նման բնույթի աշխատություններում կարևոր տեղ է հատկացվում նաև վարքի ու խոսքի համապատասխանությանը տարբեր հասարակական իրավիճակներում, սեփական կարծիքը պատշաճ արտահայտելու կարողությանը և ուրիշների իրավունքների ու արժանապատվության նկատմամբ հարգանքին։ Հատորի առկայությունը բազմահատոր աշխատության կազմում վկայում է թեմայի հետևողական ու բաժինների միջոցով կազմակերպված ներկայացման մասին։ Գիրքը արժեքավոր է 19-րդ դարի հայկական կրթական և բարոյադաստիարակչական մտքի ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին քաղաքավարությունը, հասարակական գիտակցությունը և քաղաքացիական վարքի սկզբունքները դիտարկվում որպես կրթված անհատի ձևավորման կարևոր բաղադրիչներ։

Ուսումնական աշխատությունը նախատեսված է ֆրանսերեն սովորողների համար և նպատակ ունի ներկայացնելու լեզվի քերականական համակարգը, դրա հիմնական կանոններն ու կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Այն անդրադառնում է ֆրանսերենի հնչյունական և ուղղագրական սկզբունքներին, բառերի կազմությանը, խոսքի մասերին, դրանց քերականական ձևերին և նախադասության կառուցման օրինաչափություններին։ Ուսուցման կարևոր բաղադրիչներից են գոյականների սեռի ու թվի տարբերակումը, հոդերի և ածականների գործածությունը, դերանունների համակարգը, նախդիրները, բայերի խոնարհումը և բայական ժամանակների ու եղանակների կիրառությունը։ Առաջին հատորի կառուցվածքը ենթադրում է լեզվական գիտելիքների աստիճանական յուրացում՝ սովորողին ծանոթացնելով ֆրանսերենի հիմնական սկզբունքներին և նախապատրաստելով ավելի բարդ քերականական երևույթների ուսումնասիրմանը։ Քերականական կանոնների համակարգված բացատրությունը նպաստում է լեզվի կառուցվածքի գիտակցված ընկալմանը, ճիշտ արտասանության ու գրության ձևավորմանը և գրավոր ու բանավոր խոսքի զարգացմանը։ Ֆրանսերենի ուսուցումը կարևոր նշանակություն ուներ նաև եվրոպական գրականության, գիտության, կրթության և հասարակական մտքի հետ հաղորդակցվելու համար։ Աշխատությունը կարող էր օգտակար լինել ուսանողների, թարգմանիչների, ուսուցիչների և օտար լեզուներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն արժեքավոր է հայալեզու օտար լեզուների դասագրքերի և 19-րդ դարի հայկական կրթական մշակույթի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ արտացոլելով ֆրանսերենի ուսուցման նկատմամբ հետաքրքրությունն ու լեզվական գիտելիքները հայերենով փոխանցելու մանկավարժական ավանդույթը։

Աշխատությունը նախատեսված է իտալերեն սովորողների համար և նպատակ ունի համակարգված ձևով ներկայացնելու լեզվի քերականական կառուցվածքն ու ճիշտ խոսք կազմելու հիմնական կանոնները։ Այն ներառում է իտալերենի հնչյունական, բառային և ձևաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրություն՝ անդրադառնալով խոսքի մասերին, գոյականների սեռին ու թվին, հոդերի գործածությանը, ածականների համաձայնեցմանը, դերանուններին, նախդիրներին և բայերի խոնարհման համակարգին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում բայական ժամանակների, եղանակների և դեմքերի տարբերակմանը, ինչպես նաև բառերի ու նախադասության անդամների միջև քերականական կապերի ըմբռնմանը։ Նման ձեռնարկներում կանոնների բացատրությունը սովորաբար ուղեկցվում է օրինակներով, թարգմանական նյութերով և լեզվական վարժություններով, որոնք օգնում են տեսական գիտելիքները կիրառել գրավոր ու բանավոր հաղորդակցության մեջ։ Իտալերենի ուսումնասիրությունը հայ ընթերցողի համար կարևոր էր նաև եվրոպական գրականության, գիտության և մշակույթի հետ անմիջական կապ հաստատելու տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող էր օգտակար լինել ուսանողների, թարգմանիչների, հոգևորականների և եվրոպական լեզուներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ նպաստելով օտար լեզվի կանոնների յուրացմանն ու լեզվական հմտությունների զարգացմանը։ Այն արժեքավոր է նաև հայալեզու օտարալեզու դասագրքերի պատմության ուսումնասիրության համար՝ վկայելով եվրոպական լեզուների ուսուցման և միջմշակութային հաղորդակցության զարգացման նկատմամբ հայկական կրթական միջավայրում առկա հետաքրքրության մասին։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց լեզվի քերականական համակարգի ներկայացմանն ու լեզվական կանոնների ուսուցմանը՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին տրամադրել հայերենը ճիշտ հասկանալու, խոսելու և գրելու համար անհրաժեշտ գիտելիքներ։ Այն ընդգրկում է քերականության հիմնական բաժիններին առնչվող նյութեր՝ անդրադառնալով լեզվի հնչյունական առանձնահատկություններին, բառերի կազմությանը, խոսքի մասերին, դրանց քերականական ձևերին և նախադասության կառուցման սկզբունքներին։ Հատուկ կարևորություն ունեն բառերի փոփոխության օրինաչափությունները, հոլովման ու խոնարհման ձևերը, բառերի միջև քերականական կապերը և խոսքի տարբեր կառուցվածքների ճիշտ գործածությունը։ Նման ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել հայերենի ուսուցման և գրագիտության տարածման գործում՝ լեզվական գիտելիքները ներկայացնելով որոշակի հաջորդականությամբ և դրանք կիրառելու հնարավորություն տալով ընթերցանության ու գրավոր խոսքի մեջ։ Քերականական կանոնների համակարգված ուսումնասիրությունը նպաստում է լեզվի կառուցվածքի գիտակցված ընկալմանը, բառապաշարի ճիշտ կիրառմանը և մտքերի հստակ արտահայտմանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև 19-րդ դարի հայկական կրթական միջավայրի և լեզվաբանական մտքի զարգացման տեսանկյունից, քանի որ այդ ժամանակաշրջանում հայոց լեզվի ուսուցումն ու քերականական գիտելիքների տարածումը կարևոր նշանակություն ունեին դպրոցական կրթության և ազգային մշակութային ինքնության պահպանման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայերենի քերականության պատմությամբ, լեզվի դասավանդման ավանդույթներով և հայ բանասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայկազյան լեզվի քերականական կառուցվածքի ուսումնասիրությանն ու համակարգված ներկայացմանը՝ ընդգրկելով հայերենի դասական գրական ձևի կանոններն ու լեզվական առանձնահատկությունները։ Հայկազյան լեզու անվանումը կապված է հայերենի գրական ավանդույթի և հատկապես գրաբարի հետ, որը դարեր շարունակ ծառայել է որպես եկեղեցական, գիտական, պատմագրական ու գրական ստեղծագործության հիմնական լեզու։ Քերականական ուսումնասիրության առանցքում լեզվի հնչյունական, բառային և ձևաբանական կառուցվածքի, խոսքի մասերի, բառերի փոփոխության, հոլովման ու խոնարհման օրինաչափությունների և նախադասության կազմության կանոնների բացատրությունն է։ Նման աշխատությունները կարևոր նշանակություն են ունեցել գրաբարի ուսուցման, գրավոր խոսքի ճշգրտության պահպանման և դասական հայերենով ստեղծված մատենագրական ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Քերականական կանոնների համակարգումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու լեզվի ներքին կառուցվածքը, տարբերակելու բառաձևերի գործածությունը և ճիշտ մեկնաբանելու հին գրավոր աղբյուրները։ Գիրքը կարող էր ծառայել որպես ուսումնական ձեռնարկ աշակերտների, ուսանողների, հոգևորականների և հայերենով գրական կամ գիտական աշխատանք կատարողների համար։ Այն արժեքավոր է նաև հայ քերականագիտական մտքի զարգացման պատմության տեսանկյունից՝ արտացոլելով հայերենի դասական ձևի կանոնարկման, ուսուցման և պահպանման ուղղությամբ իրականացված աշխատանքները։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է գրաբարի քերականությամբ, հայ բանասիրությամբ և 19-րդ դարի լեզվաբանական ու կրթական գրականությամբ հետաքրքրվողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է քրիստոնեական կրոնում ձևավորված ծեսերի, արարողությունների և կրոնական սովորույթների առաջացման ու տարածման պատմությանը։ Վերնագիրը ներկայացնում է քրիստոնեական պաշտամունքային ավանդույթների ձևավորման գործընթացը՝ ուշադրություն հրավիրելով այն հանգամանքներին, որոնց արդյունքում տարբեր կրոնական արարողություններ դարձել են քրիստոնեական համայնքների հոգևոր կյանքի բաղկացուցիչ մասը։ Նման թեմայով ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել աղոթքի և պաշտամունքի ձևերը, եկեղեցական տոները, պահքի սովորույթները, մկրտությունը, հաղորդությունը, սրբերի հիշատակությունը և ծիսական արարողությունների զարգացումը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև Սուրբ Գրքի ուսմունքի, վաղ քրիստոնեական համայնքների ավանդությունների և հետագա եկեղեցական հաստատությունների ազդեցությունը ծիսական կյանքի ձևավորման վրա։ Ծեսերի ու սովորույթների պատմական քննությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են կրոնական գաղափարները դրսևորվել համայնքային կյանքում, փոխանցվել սերնդեսերունդ և տարբեր ժամանակաշրջաններում ձեռք բերել որոշակի կազմակերպված ձևեր։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում քրիստոնեության պատմությամբ, եկեղեցական ծիսակարգի զարգացմամբ և կրոնական ավանդույթների ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար։ Այն նաև կարևոր է հայատառ թուրքերեն տպագրության պատմության տեսանկյունից՝ վկայելով, որ հայկական տպագրական միջավայրում կրոնական գիտելիքն ու քրիստոնեական ուսուցումը տարածվել են ոչ միայն հայերեն, այլև հայոց գրերով ներկայացված թուրքերենով՝ հասանելի դառնալով այդ լեզվով հաղորդակցվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը համադրում է Սուրբ Գրքի ընտրված կարևոր հատվածների բացատրությունն ու դրանց բովանդակությանը համապատասխան աղոթքները՝ ընթերցողին առաջարկելով աստվածաշնչյան խոսքը ոչ միայն ճանաչելու, այլև անձնական հոգևոր կյանքի մեջ կիրառելու հնարավորություն։ Այն պատկանում է քրիստոնեական խորհրդածական և ուսուցողական գրականության այն տեսակին, որի նպատակն է աստվածաշնչյան պատմությունների, պատգամների ու բարոյական խրատների միջոցով խորացնել հավատացյալի հոգևոր ընկալումը։ Սուրբ Գրքի երևելի կամ նշանակալի հատվածների մեկնաբանությունը կարող է օգնել բացահայտելու դրանց կրոնական իմաստը, բարոյական ուղերձը և կապը մարդու առօրյա կյանքի հետ։ Յուրաքանչյուր բացատրությանն ուղեկցող աղոթքները ընթերցողին հնարավորություն են տալիս արձագանքելու ներկայացված գաղափարներին՝ արտահայտելով հավատք, երախտագիտություն, ապաշխարություն, հույս և Աստծո առաջնորդության կարիք։ Այս կառուցվածքը նպաստում է ընթերցանության և աղոթքի փոխկապակցմանը՝ աստվածաշնչյան նյութը վերածելով անձնական խորհրդածության ու հոգևոր ինքնաքննության հիմքի։ Գիրքը կարող էր ծառայել ինչպես անհատական կրոնական ընթերցանության, այնպես էլ ընտանեկան կամ համայնքային հոգևոր զբաղմունքների համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայալեզու քրիստոնեական գրականության պատմության տեսանկյունից՝ ցույց տալով Սուրբ Գրքի մեկնաբանությունը հավատացյալների առօրյա հոգևոր փորձառությանը մոտեցնելու և աղոթքի միջոցով կրոնական գիտելիքն ամրապնդելու ձգտումը։

Աշխատությունը նախատեսված է Մարդասիրական ճեմարանի սաների հոգևոր և բարոյական դաստիարակության համար՝ միավորելով քրիստոնեական ուսուցողական նյութեր և մանկական աղոթքներ։ Այն արտացոլում է կրթության այն մոտեցումը, որի համաձայն երեխայի մտավոր զարգացմանը պետք է զուգակցվի հավատքի, բարության, ազնվության և բարոյական պատասխանատվության ձևավորումը։ Քրիստոնեական ուսուցումները նպատակ ունեն երեխաներին ծանոթացնելու հավատի հիմնական գաղափարներին, Աստծո հանդեպ սիրո և վստահության նշանակությանը, Հիսուս Քրիստոսի ուսմունքին, պատվիրաններին և քրիստոնեական վարքի սկզբունքներին։ Աղոթքները կարևոր դեր ունեն այս դաստիարակչական գործընթացում՝ սովորողներին ծանոթացնելով առ Աստված դիմելու, շնորհակալություն հայտնելու, օգնություն խնդրելու, մեղքերի համար զղջալու և հոգևոր խաղաղություն որոնելու ավանդույթներին։ Դրանք կարող են կիրառվել ինչպես անհատական աղոթքի, այնպես էլ ուսումնական հաստատության ընդհանուր հոգևոր կյանքի ընթացքում՝ նպաստելով հավատքի և աղոթական սովորությունների ձևավորմանը։ Հատկապես ուշագրավ է հրատարակության կապը Մարդասիրական ճեմարանի հետ, քանի որ այն վկայում է հայկական կրթական միջավայրում կրոնական գիտելիքի և բարոյական դաստիարակության համատեղ կազմակերպման ձգտման մասին։ Գիրքը արժեքավոր է 19-րդ դարի հայ կրթական ու եկեղեցական պատմության, Կալկաթայի հայկական համայնքի մշակութային կյանքի և մանկավարժական ավանդույթների ուսումնասիրության համար։ Այն ներկայացնում է այն կարևոր դերը, որ հոգևոր գրականությունն ունեցել է երեխաների կրթության, ինքնության պահպանման և համայնքային կյանքի շարունակականության գործում։

Աշխատությունը նվիրված է քրիստոնեական հավատի հիմնարար սկզբունքների ներկայացմանն ու բացատրությանը՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին փոխանցել կրոնական գիտելիքների ամբողջական և մատչելի համակարգ։ Այն պատկանում է վարդապետական ու կաթեխիզիսային գրականության ավանդույթին, որի հիմնական խնդիրն է հավատացյալին ծանոթացնել քրիստոնեական դավանանքի դրույթներին, եկեղեցու ուսմունքին և հոգևոր կյանքի կարևոր սկզբունքներին։ Նման բնույթի երկերում սովորաբար բացատրվում են Աստծո, արարչագործության, մարդու հոգևոր բնույթի, մեղքի, փրկության և հավիտենական կյանքի վերաբերյալ քրիստոնեական պատկերացումները, ինչպես նաև Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, ուսմունքի և փրկագործական առաքելության նշանակությունը։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել Սուրբ Երրորդության, հավատքի, հույսի ու սիրո, պատվիրանների, աղոթքի, ապաշխարության և քրիստոնեական բարոյականության հարցերը։ Ուսուցողական շարադրանքը նախատեսված է կրոնական գիտելիքների հետևողական յուրացման համար՝ օգնելով հասկանալ ոչ միայն դավանաբանական հասկացությունները, այլև դրանց կապը մարդու առօրյա վարքի, ընտանեկան հարաբերությունների և հասարակական պատասխանատվության հետ։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է հայալեզու կրոնական կրթության և 19-րդ դարի քրիստոնեական ուսուցողական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն արտացոլում է հավատքի դրույթները համակարգելու, դրանք հասկանալի լեզվով փոխանցելու և հոգևոր դաստիարակությունը կրթական գործընթացի հետ կապելու ձգտումը՝ նպաստելով կրոնական ինքնագիտակցության ու բարոյական արժեքների ամրապնդմանը։