Ասատրյան, Սուսաննա Պարգևի

Ասատրյան, Սուսաննա Պարգևի

menu_book Посмотреть материалы

Книги автора (1)

Онлайн

Педагогика

Անգլերեն պատմագիտական տերմինաբանության ընտրությունը և մեթոդական տիպականացումը՝ որպես ուսումնական գործընթացի արդյունավետության բարձրացման պայման (ոչ լեզվական բուհերի համար)

Աշխատությունը նվիրված է ոչ լեզվական բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում անգլերեն պատմագիտական տերմինաբանության ընտրության, համակարգման և մեթոդական տիպականացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ մասնագիտական օտար լեզվի ուսուցման արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Քննության են առնվում պատմագիտական բառապաշարի լեզվաբանական և մասնագիտական առանձնահատկությունները, տերմինների ընտրության չափանիշները և ուսումնական նյութում դրանց ընդգրկման սկզբունքները։ Վերլուծվում են տերմինների իմաստային կառուցվածքը, գործածության հաճախականությունը, մասնագիտական նշանակությունը և պատմագիտական տարբեր թեմատիկ ոլորտներին պատկանելությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մասնագիտական բառապաշարի դասակարգման և մեթոդական խմբավորման հնարավորություններին՝ ըստ լեզվական բարդության, իմաստային կապերի, կիրառության ոլորտի և յուրացման աստիճանի։ Դիտարկվում են ուսանողների մասնագիտական հաղորդակցական կարողությունների զարգացմանը նպաստող վարժությունների, առաջադրանքների և ուսուցման մեթոդների ընտրության սկզբունքները։ Քննարկվում են տերմինների ընկալման, մտապահման և խոսքային գործունեության մեջ ճիշտ կիրառման ընթացքում առաջացող դժվարությունները, ինչպես նաև դրանց հաղթահարման մեթոդական միջոցները։ Կարևորվում է տերմինաբանական աշխատանքի կապը մասնագիտական տեքստերի ընթերցանության, թարգմանության, բանավոր հաղորդակցության և գիտական տեղեկատվության ընկալման հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ուսումնական բառապաշարի ծավալի որոշմանը, նյութի աստիճանական բարդացմանը և սովորողների մասնագիտական պահանջներին համապատասխանեցմանը։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել մասնագիտական անգլերենի դասավանդման բովանդակության կատարելագործմանը, պատմագիտական տերմինաբանության յուրացման արդյունավետ մեթոդների մշակմանը և ուսանողների՝ օտարալեզու մասնագիտական աղբյուրների հետ ինքնուրույն աշխատելու կարողությունների զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել օտար լեզուների դասավանդման մեթոդիկայի մասնագետների, պատմաբանների, բուհերի դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Обновлено. 2026-10-02
Անգլերեն պատմագիտական տերմինաբանության ընտրությունը և մեթոդական տիպականացումը՝ որպես ուսումնական գործընթացի արդյունավետության բարձրացման պայման (ոչ լեզվական բուհերի համար)

Бесплатно

Другие авторы

Все авторы
Սիամանթո (Ատոմ Յարճանյան) Սիամանթո (Ատոմ Յարճանյան) 1878 թ․ – 1915 թ․ Սիամանթոն արևմտահայ գրականության ամենահզոր բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները նվիրված են ազգային պայքարին, ազատությանը և մարդկային արժանապատվությանը։ Նա մեծ ցավով նկարագրել է հայ ժողովրդի ողբերգական ճակատագիրը։ Սիամանթոյի լեզուն ուժեղ է, կրակոտ և հուզական։ Նրա պոեզիան հաճախ արտահայտում է բողոք և արդարության պահանջ։ Հայոց ցեղասպանության տարիներին նա զոհվել է օսմանյան իշխանությունների կողմից։ Նրա գործերը դարձել են ազգային հիշողության կարևոր մաս։ Սիամանթոն մեծ ազդեցություն է ունեցել հետագա հայ բանաստեղծների վրա։ Նրա ստեղծագործությունները շարունակում են արդիական մնալ։ Նա համարվում է ազատատենչ պոեզիայի խորհրդանիշներից մեկը։ menu_book2 Подробнее Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) 1854 թ․ – 1908 թ․ Մուրացանը հայ պատմական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Գևորգ Մարզպետունի» վեպն է։ Վեպում ներկայացվում են Հայաստանի պատմության կարևոր էջերը։ Մուրացանը մեծ հետաքրքրություն ուներ ազգային անցյալի նկատմամբ։ Նրա ստեղծագործությունները ներշնչված են հայրենասիրական գաղափարներով։ Նա ձգտել է ընթերցողին ծանոթացնել հայկական պատմությանը։ Նրա կերպարները հաճախ մարմնավորում են քաջություն և նվիրվածություն։ Մուրացանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա գրքերը մինչ օրս մեծ հետաքրքրությամբ ընթերցվում են։ Նա կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ պատմավեպի զարգացման մեջ։ menu_book18 Подробнее Պարույր Սևակ Պարույր Սևակ 1924 թ․ – 1971 թ․ Պարույր Սևակը հայ գրականության ամենախոր և վերլուծական մտածող բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն մարդու ներաշխարհը, հասարակությունը և պատմական հիշողությունը։ Սևակը հայտնի է իր «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասին։ Նրա լեզուն համարձակ է, նորարարական և մտավոր։ Սևակը հաճախ քննադատել է հասարակական խնդիրները և կեղծ արժեքները։ Նրա պոեզիան համադրում է զգացմունքներն ու ինտելեկտը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից պոեզիայի վրա։ Նրա ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Սևակը համարվում է 20-րդ դարի ամենաազդեցիկ բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book9 Подробнее Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book10 Подробнее Հովհաննես Շիրազ Հովհաննես Շիրազ 1915 թ․ – 1984 թ․ Հովհաննես Շիրազը հայ ժողովրդի ամենասիրված բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները խորապես կապված են հայրենիքի, մոր կերպարի և ազգային ցավի հետ։ Շիրազի լեզուն պարզ է, ժողովրդական և շատ հուզական։ Նրա հայտնի գործերից են «Հայոց դանթեականը», «Մայրս» և բազմաթիվ հայրենասիրական բանաստեղծություններ։ Նա հաճախ արտահայտել է ժողովրդի ցավն ու ուրախությունը։ Շիրազը մեծ ազդեցություն է ունեցել սերունդների վրա իր անմիջական ոճով։ Նրա պոեզիան հաճախ արտասանվում է դպրոցներում և միջոցառումների ժամանակ։ Նա համարվում է 20-րդ դարի ամենաժողովրդական բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունները դարձել են ազգային հիշողության մաս։ Շիրազը մինչ օրս սիրելի է ընթերցողների լայն շրջանակի համար։ menu_book5 Подробнее Մխիթար Գոշ Մխիթար Գոշ 1130 թ․ – 1213 թ․ Մխիթար Գոշ միջնադարյան հայ մեծ մտածող, իրավագետ, առակագիր, մանկավարժ և հասարակական գործիչ էր, որը ապրել է XII–XIII դարերում։ Նա հայտնի է որպես հայ իրավագիտության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի աշխատությունը «Դատաստանագիրքն» է, որը համարվում է հայկական իրավունքի կարևորագույն հուշարձաններից և երկար ժամանակ ծառայել է որպես օրենքների ժողովածու։ Մխիթար Գոշը գրել է նաև բազմաթիվ առակներ, որոնց միջոցով քարոզել է բարություն, արդարություն, իմաստություն և ազնվություն։ Նա մեծ դեր է ունեցել կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, հիմնել է դպրոցներ և նպաստել գիտելիքների տարածմանը։ Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրականության, իրավունքի և մանկավարժության պատմության մեջ։ Նրա անունը մինչ օրս համարվում է իմաստության, արդարադատության և ազգային մշակույթի խորհրդանիշ։ menu_book9 Подробнее