Ասատրյան, Ծովինար Ժորայի

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի ստեղծագործական ժառանգության երկու նշանակալի ուղղությունների՝ քնարական արձակի և առակագրության գրականագիտական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց գաղափարական, գեղարվեստական, ժանրային և ոճական առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում արձակ ստեղծագործություններում քնարական մտածողության դրսևորումներին, հեղինակի աշխարհընկալմանը, մարդու ներաշխարհի պատկերմանը, զգացմունքների, հիշողությունների, բնության և կյանքի վերաբերյալ փիլիսոփայական խորհրդածությունների արտահայտման ձևերին։ Քննվում է արձակի և պոեզիայի գեղարվեստական սկզբունքների փոխներթափանցումը, որի շնորհիվ պատմողական խոսքը ձեռք է բերում հուզականություն, պատկերավորություն, երաժշտականություն և խոր արտահայտչականություն։ Կարևորվում են բնապատկերների, խորհրդանշական պատկերների, քնարական հերոսի ապրումների և հեղինակային խոսքի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև սիրո, կարոտի, հայրենիքի, մարդկային ճակատագրի, կյանքի ու մահվան, ազատության և բարոյական արժեքների թեմատիկ արտացոլումները։ Առանձին քննության են ենթարկվում առակները՝ որպես խտացված գաղափարական բովանդակություն և բարոյափիլիսոփայական նշանակություն ունեցող ստեղծագործություններ։ Վերլուծվում են այլաբանության, խորհրդանշական կերպարների, հակադրությունների, երգիծանքի և ընդհանրացման միջոցները, որոնց օգնությամբ ներկայացվում են մարդկային բնավորության տարբեր կողմերը, հասարակական հարաբերությունները, բարոյական ընտրության խնդիրները և մարդու վարքագծի հակասությունները։ Ուշադրություն է հատկացվում առակների կառուցվածքային հակիրճությանը և այն եղանակներին, որոնց միջոցով փոքրածավալ պատումը կարող է փոխանցել ընդհանրացված գաղափար կամ կենսափիլիսոփայական դիտարկում։ Հետազոտության ընթացքում բացահայտվում են նաև ժողովրդական բանահյուսության, ազգային մշակութային ավանդույթների և համամարդկային թեմաների հետ ունեցած առնչությունները։ Քնարական արձակի և առակների համադրական դիտարկումը հնարավորություն է տալիս ներկայացնելու հեղինակի գեղարվեստական մտածողության բազմակողմանիությունը և ցույց տալու, թե տարբեր ժանրային ձևերում ինչպես են արտահայտվում նրա աշխարհայացքի ընդհանուր սկզբունքները։ Ուսումնասիրվում են լեզվի պատկերավորությունը, խոսքի հուզական երանգավորումը, փոխաբերությունները, խորհրդանիշները և այլ արտահայտչամիջոցներ, որոնք նպաստում են ստեղծագործությունների գեղարվեստական ամբողջականությանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայ գրականության պատմության, գրականագիտության, ժանրագիտության, ոճաբանության և Ավետիք Իսահակյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։