Գևորգյան, Սրբուհի Ռաֆիկի

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է ավագ նախադպրոցական տարիքի երեխաների մտավոր զարգացման առանձնահատկությունների և այդ գործընթացում հաղորդակցման դերի համալիր ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն հոգեբանական և մանկավարժական գործոնների վրա, որոնք նպաստում են երեխայի մտածողության, խոսքի, հիշողության, ուշադրության, երևակայության, ընկալման և ճանաչողական ակտիվության զարգացմանը նախադպրոցական կրթության կարևորագույն փուլերից մեկում։ Այս տարիքը դիտարկվում է որպես ինտենսիվ զարգացման ժամանակաշրջան, երբ երեխան աստիճանաբար ընդլայնում է շրջապատող աշխարհի վերաբերյալ իր պատկերացումները, սովորում է համեմատել և դասակարգել առարկաներն ու երևույթները, բացահայտել դրանց միջև կապերը, ձևակերպել հարցեր, հիմնավորել սեփական կարծիքը և լուծել տարաբնույթ ճանաչողական խնդիրներ։ Հաղորդակցությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդկանց միջև տեղեկատվության փոխանցման միջոց, այլև որպես երեխայի ճանաչողական զարգացման կարևոր սոցիալական մեխանիզմ։ Մեծահասակների և հասակակիցների հետ փոխգործակցության ընթացքում երեխան յուրացնում է նոր հասկացություններ, բառեր, վարքականոններ և խնդիրների լուծման եղանակներ, սովորում է արտահայտել սեփական մտքերը և հասկանալ ուրիշների տեսակետները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում երեխայի և մեծահասակի հաղորդակցությանը։ Ծնողների, դաստիարակների և այլ մեծահասակների հետ երկխոսությունը կարող է նպաստել հետաքրքրասիրության, հարցեր առաջադրելու ունակության և պատճառահետևանքային կապերի ընկալման զարգացմանը։ Մեծահասակի կողմից տրվող բացատրությունները, հարցերը և առաջադրանքները երեխային հնարավորություն են տալիս ընդլայնել սեփական փորձի սահմանները և աստիճանաբար յուրացնել մտածողության ավելի կազմակերպված ձևեր։ Կարևորվում է այնպիսի հաղորդակցական միջավայրի ձևավորումը, որտեղ երեխան ոչ միայն ստանում է պատրաստի պատասխաններ, այլև խրախուսվում է ինքնուրույն մտածել, ենթադրություններ առաջադրել, համեմատել տարբեր հնարավորություններ և արտահայտել սեփական եզրակացությունները։ Քննության է առնվում խոսքի զարգացման և մտավոր գործունեության փոխկապակցվածությունը։ Բառապաշարի հարստացումը, քերականորեն ավելի բարդ նախադասությունների կառուցումը և կապակցված խոսքի զարգացումը հնարավորություն են տալիս երեխային ավելի ճշգրիտ ձևակերպել իր մտքերը և կազմակերպել սեփական գործողությունները։ Խոսքը աստիճանաբար դառնում է ոչ միայն հաղորդակցման, այլև մտածողության ու վարքի կարգավորման միջոց։ Երեխան սովորում է բառերով նկարագրել խնդիրը, ներկայացնել գործողությունների հաջորդականությունը, բացատրել սեփական ընտրությունը և գնահատել ստացված արդյունքը։ Առանձին ուղղությամբ ուսումնասիրվում է հասակակիցների հետ հաղորդակցության ազդեցությունը։ Համատեղ խաղերի, առաջադրանքների և առօրյա շփումների ընթացքում երեխաները ստիպված են համաձայնեցնել իրենց գործողությունները, հաշվի առնել ուրիշների կարծիքը, բացատրել սեփական մտադրությունները և լուծել առաջացող տարաձայնությունները։ Այս գործընթացները կարող են նպաստել մտածողության ճկունությանը, սեփական և ուրիշի տեսակետների տարբերակմանը, համագործակցային հմտությունների և սոցիալական ճանաչողության զարգացմանը։ Հասակակիցների հետ շփումը ստեղծում է իրավիճակներ, որոնցում երեխան ոչ միայն կրկնում է մեծահասակներից ստացած գիտելիքները, այլև ակտիվորեն օգտագործում և վերափոխում է դրանք։ Կարևոր տեղ է հատկացվում խաղային գործունեությանը, քանի որ նախադպրոցական տարիքում խաղը սերտորեն կապված է ճանաչողական և սոցիալական զարգացման հետ։ Դերային, կառուցողական և կանոններով խաղերի ընթացքում երեխան սովորում է գործել երևակայական իրավիճակում, պահպանել որոշակի կանոններ, պլանավորել գործողությունները և համագործակցել մյուս մասնակիցների հետ։ Հաղորդակցությունը խաղային գործընթացում օգնում է զարգացնել խոսքային ակտիվությունը, երևակայությունը, խնդիրների լուծման կարողությունը և իրավիճակը տարբեր տեսանկյուններից դիտարկելու ունակությունը։ Քննության են առնվում նաև երեխայի ճանաչողական հետաքրքրությունների ձևավորման պայմանները։ Մեծահասակների արձագանքը երեխայի հարցերին, քննարկումների կազմակերպումը, համատեղ դիտարկումները, պատմությունների ընթերցումն ու քննարկումը, փորձարարական և ստեղծագործական առաջադրանքները կարող են նպաստել նոր գիտելիքներ ձեռք բերելու ներքին պահանջմունքի զարգացմանը։ Հատկապես կարևոր է հաղորդակցության երկխոսային բնույթը, երբ երեխան հանդես է գալիս որպես ակտիվ մասնակից և հնարավորություն է ստանում հարցնելու, պատասխանելու, վիճարկելու, բացատրելու ու սեփական փորձը կապելու նոր տեղեկատվության հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մտավոր զարգացման անհատական տարբերություններին։ Երեխաները կարող են տարբերվել խոսքի զարգացման մակարդակով, ուշադրության կայունությամբ, մտածողության արագությամբ, հետաքրքրություններով և հաղորդակցական ակտիվությամբ։ Այդ պատճառով արդյունավետ մանկավարժական փոխգործակցությունը պահանջում է հաշվի առնել յուրաքանչյուր երեխայի զարգացման առանձնահատկությունները և ընտրել համապատասխան հաղորդակցական ձևեր։ Ուսումնասիրվում է նաև հուզականորեն բարենպաստ հաղորդակցման միջավայրի նշանակությունը։ Երբ երեխան իրեն ազատ է զգում հարցեր տալու, սխալվելու և սեփական կարծիքն արտահայտելու հարցում, մեծանում է նրա մասնակցությունը ճանաչողական գործունեությանը։ Հաղորդակցության որակը կարող է ազդել ինքնավստահության, նախաձեռնողականության և ուսուցման նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորման վրա։ Քննության են առնվում ընտանիքի և նախադպրոցական կրթական հաստատության փոխլրացնող դերերը։ Ընտանեկան հաղորդակցությունը երեխային տալիս է առօրյա փորձի, արժեքների և լեզվական զարգացման կարևոր հիմք, իսկ մանկապարտեզը ստեղծում է ավելի լայն սոցիալական միջավայր՝ տարբեր երեխաների ու մեծահասակների հետ համագործակցելու համար։ Այս երկու միջավայրերի միջև հետևողական կապը կարող է նպաստել երեխայի ճանաչողական և հաղորդակցական զարգացման առավել ներդաշնակ ընթացքին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել երեխաների վարքի դիտարկման, զրույցների, հոգեբանական առաջադրանքների, փորձարարական իրավիճակների և մանկավարժական աշխատանքի արդյունքների համեմատական գնահատման մեթոդներ։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել մտավոր զարգացման տարբեր ցուցանիշները և պարզել, թե հաղորդակցության բնույթն ու ինտենսիվությունն ինչպես են կապված ճանաչողական առաջընթացի հետ։ Առանձին նշանակություն է տրվում դպրոցական ուսուցմանը պատրաստվածության խնդրին։ Ավագ նախադպրոցական տարիքում զարգացած խոսքը, ուշադրությունը, տրամաբանական գործողությունները, հրահանգները հասկանալու կարողությունը, հարցեր տալու և համագործակցելու հմտությունները կարևոր հիմք են հետագա ուսումնական գործունեության համար։ Հաղորդակցական փորձը երեխային օգնում է սովորել լսել ուրիշներին, հասկանալ առաջադրանքը, ներկայացնել սեփական պատասխանը և մասնակցել համատեղ ճանաչողական աշխատանքին։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է մտավոր զարգացման և սոցիալական փոխգործակցության միջև կապերի բացահայտմամբ, իսկ կիրառական նշանակությունը՝ նախադպրոցական կրթության մեջ երեխաների ճանաչողական ակտիվությունը խթանող հաղորդակցական պայմանների կատարելագործման հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մանկական և զարգացման հոգեբանության մասնագետների, նախադպրոցական մանկավարժների, դաստիարակների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Հոգեբանություն

Աշխատությունը նվիրված է պետական ծառայողների մասնագիտական գործունեության ընթացքում առաջացող բարդ և կոնֆլիկտածին իրավիճակներում միջանձնային փոխգործակցության հոգեբանական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում աշխատանքային կոնֆլիկտը դիտարկվում է որպես բազմագործոն սոցիալ-հոգեբանական երևույթ, որի առաջացման և զարգացման վրա կարող են ազդել կազմակերպական միջավայրը, մասնագիտական դերերի տարբերությունները, հաղորդակցական խոչընդոտները, շահերի անհամապատասխանությունը, պատասխանատվության բաշխումը և անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետական ծառայության այն պայմաններին, որոնցում աշխատակիցները ստիպված են որոշումներ ընդունել բարձր պատասխանատվության, սահմանափակ ժամանակի, տեղեկատվական ծանրաբեռնվածության կամ հակասական պահանջների պայմաններում։ Քննվում են անձի հուզական կայունությունը, ինքնատիրապետումը, սթրեսակայունությունը, ապրումակցման կարողությունը, հաղորդակցական ճկունությունը և սեփական վարքագիծը վերահսկելու ունակությունը՝ որպես արդյունավետ փոխգործակցությունը պայմանավորող կարևոր հոգեբանական հատկանիշներ։ Ուսումնասիրվում են նաև կոնֆլիկտային իրավիճակներում կիրառվող վարքային ռազմավարությունները՝ համագործակցությունը, փոխզիջումը, մրցակցությունը, խուսափումը և հարմարվողականությունը՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց կիրառման պայմաններին և միջանձնային հարաբերությունների վրա ունեցած հնարավոր ազդեցությանը։ Կարևորվում է հաղորդակցության դերը, մասնավորապես՝ ակտիվ լսելու, փաստարկված դիրքորոշում ներկայացնելու, դիմացինի տեսակետը հասկանալու և լարվածությունը նվազեցնող հաղորդակցական միջոցներ ընտրելու կարողությունը։ Սոցիալ-հոգեբանական տեսանկյունից դիտարկվում են պաշտոնական կարգավիճակի, ղեկավար-ենթակա հարաբերությունների, խմբային նորմերի, կազմակերպական մշակույթի և աշխատանքային կոլեկտիվում ձևավորված փոխադարձ վստահության ազդեցությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում մասնագիտական սթրեսին և հուզական լարվածությանը, որոնք կարող են փոփոխել իրավիճակի ընկալումը, դժվարացնել արդյունավետ հաղորդակցությունը և մեծացնել հակասությունների սրման հավանականությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կոնֆլիկտների կանխարգելման հոգեբանական մեխանիզմների ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ վաղ ազդակների ճանաչումը, հաղորդակցական խնդիրների բացահայտումը և կառուցողական բանակցությունների կազմակերպումը։ Անհատական ու կազմակերպական գործոնների համադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու պետական ծառայողների փոխգործակցության արդյունավետության պայմանների մասին։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ պետական ծառայողների մասնագիտական պատրաստման, հաղորդակցական և կոնֆլիկտաբանական կարողությունների զարգացման, թիմային աշխատանքի կատարելագործման և աշխատանքային միջավայրում կոնֆլիկտների կանխարգելման ծրագրերի մշակման համար։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել սոցիալական և կազմակերպական հոգեբանության, կոնֆլիկտաբանության, պետական ծառայության կառավարման և աշխատանքի հոգեբանության ոլորտներում աշխատող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։