Գևորգյան, Տատյանա Միքայելի

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է բանաստեղծի անհատականության և բանաստեղծների տիպաբանության ուսումնասիրությանը Մարինա Ցվետաևայի արձակում։ Հետազոտության կենտրոնում ստեղծագործողի կերպարի ընկալումն է, նրա ներքին աշխարհը, ստեղծագործական ինքնագիտակցությունը և բանաստեղծական կոչման վերաբերյալ պատկերացումները, որոնք արտահայտվում են գրողի արձակ ստեղծագործություններում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես է հեղինակը ներկայացնում բանաստեղծին ոչ միայն որպես գրական տեքստ ստեղծող, այլև որպես առանձնահատուկ հոգևոր և մշակութային անհատ, որի կյանքը, աշխարհընկալումը և ստեղծագործական ճակատագիրը փոխկապակցված են։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են Ցվետաևայի արձակի այն ստեղծագործությունները, որտեղ ներկայացվում են իրական և գրական կերպարներ՝ բանաստեղծներ, գրողներ և արվեստագետներ, և բացահայտվում են նրանց կերպարների ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծի և հասարակության հարաբերություններին, ստեղծագործողի մեկուսացմանը, ազատության ձգտմանը, արվեստի առաքելությանը և ստեղծագործական աշխատանքի ներքին հակասություններին։ Տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու բանաստեղծի տարբեր մոդելներ՝ հիմնվելով նրա աշխարհայացքի, բարոյական դիրքորոշման, ստեղծագործական վարքագծի և իրականության հետ փոխհարաբերությունների վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև Ցվետաևայի հեղինակային դիրքորոշման բացահայտումը․ նրա արձակում բանաստեղծի կերպարը հաճախ դառնում է ոչ միայն գրական հերոս, այլև արվեստագետի էության, ստեղծագործական ազատության և պոեզիայի նշանակության մասին հեղինակի մտորումների արտահայտություն։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև կենսագրական և գրական-քննադատական նյութերի փոխազդեցությունը, հուշագրական արձակի առանձնահատկությունները, միջտեքստային կապերը և այն միջոցները, որոնց շնորհիվ իրական անձի կերպարը վերափոխվում է գրական կերպարի։ Ցվետաևայի արձակի առանձնահատկությունները դիտարկվում են նաև նրա լեզվական և ոճական լուծումների համատեքստում՝ հաշվի առնելով հուզականությունը, սուբյեկտիվ պատմողականությունը, ասոցիատիվ կապերը և հեղինակային գնահատականը։ Աշխատությունը կարևոր է ռուսական XX դարի գրականության և հատկապես Ցվետաևայի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրության համար, քանի որ թույլ է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ նրա պատկերացումները բանաստեղծի առաքելության, ստեղծագործական անհատականության և պոեզիայի բնույթի վերաբերյալ։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, ռուս գրականության հետազոտողների, ուսանողների և պոետիկայի ու գրական կերպարի խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։