Գիլամյան, Մարտին Գարեգինի

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է 1950-1960-ական թվականների հայ պոեզիայի զարգացման հիմնական միտումների, առանձնահատկությունների և օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այդ ժամանակաշրջանի հայ բանաստեղծության ձևավորման և փոփոխության գործընթացներն են, որոնք պայմանավորված էին ինչպես գրական-գեղագիտական զարգացումներով, այնպես էլ հասարակական, պատմական և մշակութային միջավայրի փոփոխություններով։ Ուսումնասիրվում են պոեզիայի թեմատիկ և գաղափարական ուղղությունները, բանաստեղծական մտածողության առանձնահատկությունները, մարդու, հայրենիքի, բնության, աշխատանքի, սիրո, հիշողության և ժամանակի թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծական լեզվի, պատկերավորման համակարգի, ժանրային ձևերի և արտահայտչական միջոցների փոփոխություններին, ինչպես նաև ավանդույթի և նորարարության փոխհարաբերությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես է տվյալ ժամանակաշրջանում աստիճանաբար փոխվել բանաստեղծական խոսքի բնույթը, ինչպես են հեղինակները վերաիմաստավորել նախորդ գրական ավանդույթները և որոնել ինքնարտահայտման նոր ձևեր։ Կարևորվում է նաև անհատական ստեղծագործական ձեռագրի ձևավորման խնդիրը և տարբեր սերունդների ու հեղինակների միջև առկա գեղագիտական ընդհանրությունների և տարբերությունների բացահայտումը։ Ուսումնասիրության շրջանակում հայ պոեզիան դիտարկվում է ժամանակի գրական գործընթացների ընդհանուր համատեքստում՝ հնարավորություն տալով հասկանալու դրա զարգացման ներքին տրամաբանությունը և հետագա գրական ուղղությունների ձևավորման նախադրյալները։ Աշխատությունը արժեքավոր է հայ պոեզիայի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ համակարգում և վերլուծում է մի կարևոր ժամանակաշրջան, որի ընթացքում տեղի ունեցած փոփոխությունները նշանակալի ազդեցություն են ունեցել հետագա տասնամյակների հայ գրականության վրա։ Նյութը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, բանասիրության և մշակույթի պատմության մասնագետներին, ուսանողներին, հետազոտողներին և հայ պոեզիայի զարգացման պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։