Հակոբյան, Իվետտա Լևոնի

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է գվատեմալացի նշանավոր գրող Միգել Անխել Աստուրիասի ստեղծագործական ուղու և գրական մտածողության զարգացման փուլերի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է հեղինակի գեղարվեստական աշխարհայացքի ձևավորումը, ստեղծագործական մեթոդի փոփոխությունները և նրա արձակի թեմատիկ ու ոճական զարգացումը՝ լատինաամերիկյան գրականության պատմական և մշակութային համատեքստում։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում Աստուրիասի հետաքրքրությունը մայաների մշակույթի, առասպելաբանության, բանահյուսության և բնիկ ժողովուրդների աշխարհընկալման նկատմամբ։ Նրա ստեղծագործություններում բնիկ մշակութային ավանդույթները միավորվում են ժամանակակից գրական ձևերի հետ՝ ստեղծելով իրականության ընկալման յուրահատուկ գեղարվեստական համակարգ։ Աստուրիասի ստեղծագործության մեջ կարևոր դեր ունեն նաև Լատինական Ամերիկայի սոցիալական հակասությունները, քաղաքական բռնությունը, գաղութային ժառանգությունը, սոցիալական անհավասարությունը և բնիկ բնակչության խնդիրները։ Աշխատանքը կարող է հետևել այն ճանապարհին, որով հեղինակի վաղ շրջանի ստեղծագործական որոնումները աստիճանաբար վերածվում են ինքնատիպ գեղարվեստական մեթոդի։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել «Գվատեմալական առասպելներ» ժողովածուին, որտեղ մայաների բանահյուսական և առասպելական նյութը վերաիմաստավորվում է ժամանակակից գրականության լեզվով, ինչպես նաև «Պարոն Նախագահ» վեպին, որտեղ քաղաքական բռնապետության թեման ստանում է ընդհանրացված և խորհրդանշական բնույթ։ Աստուրիասի ստեղծագործական ժառանգության մեջ քաղաքական, սոցիալական և մշակութային խնդիրները հաճախ միահյուսվում են առասպելական մտածողության, երազային պատկերների, բանահյուսական մոտիվների և լեզվական փորձարարության հետ։ Նրա արձակը կարևոր դեր է ունեցել լատինաամերիկյան մոգական ռեալիզմի ձևավորման և տարածման գործում, թեև նրա գրականությունը չի սահմանափակվում միայն այդ ուղղության շրջանակներով։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են համեմատվել հեղինակի տարբեր ստեղծագործական շրջանները՝ բացահայտելով թեմաների, կերպարների, պատմողական տեխնիկայի, լեզվական արտահայտչամիջոցների և իրականության պատկերման եղանակների փոփոխությունները։ Կարևոր է նաև եվրոպական գրական փորձի և լատինաամերիկյան բնիկ մշակութային ավանդույթի փոխազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ հենց այդ համադրությունն է ձևավորում Աստուրիասի գեղարվեստական աշխարհի առանձնահատուկ բնույթը։ Նրա ստեղծագործության մեջ իրական և առասպելական աշխարհների սահմանները հաճախ միտումնավոր աղոտանում են՝ հնարավորություն տալով պատմական և սոցիալական իրականությունը ներկայացնել ոչ միայն փաստագրական, այլև խորհրդանշական ու առասպելական մակարդակներում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև Աստուրիասի միջազգային գրական հեղինակությանը և նրա տեղին XX դարի համաշխարհային գրականության մեջ․ նրա ստեղծագործական ժառանգությունը հետագայում դիտարկվել է որպես լատինաամերիկյան գրականության կարևորագույն երևույթներից մեկը։ Աշխատանքը արժեքավոր է նրանով, որ հնարավորություն է տալիս Աստուրիասի գրականությունը դիտարկել ոչ թե առանձին ստեղծագործությունների պարզ ամբողջություն, այլ շարունակական զարգացման գործընթաց՝ գաղափարական, թեմատիկ և գեղարվեստական փոխակերպումներով։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, իսպանախոս գրականության մասնագետներին, համաշխարհային և համեմատական գրականություն ուսումնասիրողներին, լատինաամերիկյան մշակույթի հետազոտողներին, ինչպես նաև XX դարի գրականության և մոգական ռեալիզմի առանձնահատկություններով հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։ Մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Ի. Լ. Հակոբյանի այս աշխատանքը 25 էջանոց ատենախոսություն է, պաշտպանված 2012 թվականին, իսկ մատենագիտությունը ներառում է 32 անուն աղբյուր։