Ջիվանի

Գրականություն

Ժողովածուն ներկայացնում է հայ աշուղական արվեստի նշանավոր ներկայացուցիչ Ջիվանու ստեղծագործական ժառանգության մի մասը՝ ընդգրկելով նրա երգերը, որոնք կարևոր տեղ են զբաղեցնում 19-րդ դարի հայ ժողովրդական երաժշտական և գրական մշակույթում։ Ջիվանու ստեղծագործությունները բնորոշվում են բանաստեղծական խոսքի, մեղեդայնության և ժողովրդական մտածողության սերտ միասնությամբ։ Դրանցում արտահայտվում են մարդկային զգացմունքները, սերը, կարոտը, ուրախությունն ու տխրությունը, ինչպես նաև կյանքի, հասարակության և մարդկային հարաբերությունների վերաբերյալ հեղինակի դիտարկումները։ Աշուղական երգի ավանդույթին համապատասխան՝ ստեղծագործություններում կարևոր դեր ունեն կենդանի խոսքը, պատկերավոր արտահայտությունները, չափածո կառուցվածքը և երաժշտական կատարման հնարավորությունները։ Ջիվանու երգարվեստը միավորում է անհատական ապրումներն ու հասարակական դիտանկյունը՝ անդրադառնալով բարոյական արժեքներին, մարդկային արժանապատվությանը, արդարությանը և ժամանակի իրողություններին։ Ժողովածուն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու աշուղի լեզվական ու բանաստեղծական առանձնահատկությունները, երգերի թեմատիկ բազմազանությունը և ժողովրդական երաժշտական ավանդույթի հետ նրա ստեղծագործության կապը։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ աշուղական արվեստի, ժողովրդական երգի, 19-րդ դարի գրականության և երաժշտական մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։

Գրականություն

Ժողովածուն ներկայացնում է հայ աշուղական արվեստի նշանավոր ներկայացուցիչ Ջիվանու երգաստեղծության ընտրանին՝ արտացոլելով նրա ստեղծագործական մտածողության, բանաստեղծական լեզվի և երաժշտական արտահայտչաձևերի առանձնահատկությունները։ Ջիվանու երգերում միահյուսվում են անձնական ապրումները, սիրային զգացմունքները, մարդկային հարաբերությունների նկարագրությունը և հասարակական կյանքի վերաբերյալ խորհրդածությունները։ Նրա ստեղծագործություններին բնորոշ են ժողովրդին հասկանալի լեզուն, պատկերավոր խոսքը, հուզական անմիջականությունն ու երգեցիկ կառուցվածքը, որոնք նպաստել են դրանց տարածմանը և պահպանմանը ժողովրդական միջավայրում։ Երգերի թեմատիկ շրջանակը կապված է սիրո, կարոտի, հավատարմության, ուրախության, վշտի, մարդկային արժանապատվության, բարության և արդարության գաղափարների հետ։ Աշուղական ավանդույթի շրջանակում բանաստեղծական խոսքը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես գրական ստեղծագործություն, այլև որպես երաժշտական կատարման և բանավոր փոխանցման միջոց։ Ջիվանու արվեստը կարևոր դեր ունի հայ ժողովրդական երգարվեստի զարգացման պատմության մեջ՝ միավորելով անհատական ստեղծագործական ձիրքը և ժողովրդի կենսափորձից սնվող գեղարվեստական մտածողությունը։ Ժողովածուն արժեքավոր աղբյուր է աշուղական պոեզիայի, հայ ժողովրդական երաժշտության, 19-րդ դարի գրական լեզվի և ազգային մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։