Խաչատրյան, Լաուրա Գաբրիելի

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է մարդու պապիլոմավիրուսային վարակի վաղ հայտնաբերման, կլինիկական գնահատման և բժշկական կառավարման ժամանակակից մոտեցումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում վարակի ժամանակին ախտորոշման նշանակությունն է, քանի որ մարդու պապիլոմավիրուսի տարբեր տեսակներ կարող են ունենալ տարբեր կլինիկական և համաճարակաբանական նշանակություն, իսկ որոշ բարձր ռիսկային տեսակների երկարատև առկայությունը կապված է բջջային փոփոխությունների և որոշ հիվանդությունների զարգացման բարձր ռիսկի հետ։ Քննվում են վարակի տարածման և զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունները, օրգանիզմի իմունային պատասխանի դերը, վարակի անցողիկ և պահպանվող ձևերի տարբերակման նշանակությունը, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք հաշվի են առնվում բժշկական հսկողության կազմակերպման ժամանակ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ժամանակակից լաբորատոր և կլինիկական ախտորոշման սկզբունքներին, այդ թվում՝ վիրուսի գենետիկական նյութի հայտնաբերմանը, բարձր ռիսկային տեսակների տարբերակմանը, բջջաբանական հետազոտություններին և անհրաժեշտության դեպքում լրացուցիչ գնահատման մեթոդների կիրառմանը։ Վաղ ախտորոշումը դիտարկվում է ոչ միայն վարակի փաստի հաստատման, այլև հետագա փոփոխությունների ռիսկի գնահատման և համապատասխան բժշկական հսկողության ընտրության տեսանկյունից։ Կարևորվում է տարբեր ախտորոշիչ մեթոդների զգայունության, առանձնահատկության և համակցված կիրառման հնարավորությունների գնահատումը՝ անհարկի միջամտություններից խուսափելու և կլինիկական նշանակություն ունեցող փոփոխությունները ժամանակին հայտնաբերելու նպատակով։ Բուժման և կառավարման մոտեցումները ներկայացվում են ըստ վարակի կլինիկական դրսևորումների և հայտնաբերված հյուսվածքային փոփոխությունների բնույթի՝ ընդգծելով, որ բժշկական մոտեցումը որոշվում է անհատական կլինիկական գնահատմամբ, այլ ոչ միայն վիրուսի հայտնաբերման փաստով։ Ուսումնասիրվում են նաև բուժումից կամ դիտարկումից հետո վերահսկման, կրկնակի գնահատման և հիվանդության ընթացքի մոնիթորինգի սկզբունքները։ Առանձին նշանակություն ունի կանխարգելման խնդիրը, որի շրջանակում դիտարկվում են պատվաստման, առողջապահական իրազեկման և համապատասխան խմբերում կազմակերպված սքրինինգային ծրագրերի դերը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ախտորոշման նոր կենսամարկերների և մոլեկուլային մեթոդների հնարավորություններին, որոնք նպատակ ունեն ավելի ճշգրիտ տարբերակել կլինիկական նշանակություն ունեցող և ինքնուրույն անցնելու հավանականություն ունեցող վարակները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի վարակաբանության, գինեկոլոգիայի, ուռուցքաբանության և կանխարգելիչ բժշկության համար՝ միավորելով վաղ հայտնաբերման, ռիսկի գնահատման, կլինիկական հսկողության և կանխարգելման սկզբունքները մեկ ամբողջական բժշկական մոտեցման շրջանակում։