Խորիկյան, Հովհաննես Գեորգիի

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հին Աքեմենյան Պարսկաստանի պետական կառուցվածքի շրջանակում Հայաստանի և Այսրկովկասի տարածքների վարչական կազմակերպման, տարածքային բաժանումների և կառավարման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են Աքեմենյան կայսրության սատրապական համակարգի ձևավորումը, դրա գործառույթները և այն, թե ինչպես էին Հայաստանի և հարակից շրջանների տարածքները ինտեգրվում կայսրության վարչական, հարկային և ռազմական համակարգերին։ Հեղինակը մանրամասն անդրադառնում է պատմաաշխարհագրական աղբյուրներին՝ համադրելով հնագիտական տվյալները, հին հունական հեղինակների վկայությունները և արևելյան աղբյուրները՝ վերականգնելու համար տարածաշրջանի վարչական քարտեզը և դրա փոփոխությունները տարբեր ժամանակահատվածներում։ Քննարկվում են նաև Հայաստանի քաղաքական կարգավիճակի առանձնահատկությունները Աքեմենյան տիրապետության ներքո, տեղական իշխանական կառույցների դերը, կենտրոնական իշխանության վերահսկողության մեխանիզմները և տարածաշրջանի ռազմավարական նշանակությունը կայսրության արևմտյան սահմաններում։ Ուսումնասիրությունը լուսաբանում է նաև տնտեսական և մշակութային փոխազդեցությունները, որոնք ձևավորվել են վարչական այդ համակարգի շրջանակում՝ ընդգծելով առևտրային ուղիների, հարկային պարտավորությունների և ռազմական ծառայության կազմակերպման ազդեցությունը տարածաշրջանային զարգացման վրա։ Աշխատությունը արժեքավոր աղբյուր է պատմաբանների, արևելագետների, հնագետների, աշխարհագրագետների և հին պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Աքեմենյան Պարսկաստանի վարչական համակարգի և Հայաստանի պատմական դիրքի խորքային վերլուծությամբ։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Աքեմենյան տերության վարչատարածքային կազմակերպման համակարգի, դրա ձևավորման սկզբունքների և կառավարման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում հսկայական տարածքներ ընդգրկող բազմազգ պետության կառավարումը դիտարկվում է կենտրոնական իշխանության և տեղական վարչական միավորների փոխհարաբերությունների տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սատրապությունների համակարգին, դրանց տարածքային սահմաններին, կառավարման առանձնահատկություններին և կենտրոնական իշխանության հետ ունեցած հարաբերություններին։ Քննվում է սատրապների դերը՝ որպես արքայական իշխանությունը տարբեր երկրամասերում ներկայացնող բարձրաստիճան պաշտոնյաների, ինչպես նաև նրանց վարչական, հարկային և քաղաքական գործառույթների շրջանակը։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ տարբեր ժողովուրդներ և պատմական երկրամասեր ընդգրկող տերության կառավարումը պահանջում էր կենտրոնացված վերահսկողության և տեղական կառավարման ձևերի համադրություն։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է վարչական բաժանման և հարկային համակարգի փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ առանձին տարածքներից ստացվող հարկերն ու տուրքերը կարևոր նշանակություն ունեին պետական կառավարման և ռազմական համակարգի գործունեության համար։ Քննվում են նաև արքայական ճանապարհների, հաղորդակցության և պետական ծառայությունների նշանակությունը կենտրոնի ու հեռավոր վարչական շրջանների միջև կապի պահպանման գործում։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել վարչական միավորների սահմանների և ավելի վաղ գոյություն ունեցած քաղաքական ու աշխարհագրական կազմավորումների հարաբերությանը՝ պարզելու համար, թե որքանով էին նոր կառավարման համակարգում պահպանվում տեղական ավանդույթները։ Ուսումնասիրվում են վարչական համակարգի վերաբերյալ տեղեկություններ պարունակող արքայական արձանագրությունները, հին հեղինակների հաղորդումները և այլ պատմական ու հնագիտական աղբյուրներ՝ հաշվի առնելով դրանց բնույթի և տեղեկատվական հնարավորությունների տարբերությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում Հայաստանի և Հայկական լեռնաշխարհի դիրքի ուսումնասիրությունը տերության վարչական կառուցվածքում՝ այն դիտարկելով ընդհանուր կայսերական համակարգի համատեքստում։ Վարչատարածքային կազմակերպումը քննվում է նաև որպես տարբեր լեզուներ, մշակույթներ և տնտեսական համակարգեր ունեցող բնակչության նկատմամբ պետական իշխանություն իրականացնելու միջոց։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր կազմակերպվում կենտրոնական իշխանության վերահսկողությունը հեռավոր երկրամասերի նկատմամբ, ինչ դեր էին կատարում տեղական իշխանական և վարչական կառույցները և ինչպես էին համադրվում կայսերական ու տարածաշրջանային կառավարման սկզբունքները։ Նման ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն հին Իրանի պետական համակարգի, այլև Հին Արևելքի կայսերական կառավարման ձևերի, վարչական ինստիտուտների և պատմական աշխարհագրության ուսումնասիրության համար։