Մարուքյան, Լուսինե Ռաֆիկի

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է սոցիալական դաստիարակության ժամանակակից խնդիրների, նպատակների, սկզբունքների և իրականացման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ հասարակական հարաբերությունների, կրթական համակարգի և անձի սոցիալականացման փոփոխվող պայմաններում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն գործոնների վրա, որոնք ազդում են երեխաների և դեռահասների սոցիալական զարգացման, արժեքային համակարգի, հասարակական վարքի, հաղորդակցական կարողությունների և սոցիալական պատասխանատվության ձևավորման վրա։ Քննության են առնվում ընտանիքի, դպրոցի, հասակակիցների միջավայրի, համայնքի, մշակութային հաստատությունների և տեղեկատվական միջավայրի դերը անձի սոցիալականացման գործընթացում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կրթության և դաստիարակության փոխկապակցվածությանը՝ ընդգծելով, որ ժամանակակից կրթական հաստատության գործառույթը չի սահմանափակվում միայն գիտելիքների փոխանցմամբ, այլ ներառում է նաև սովորողի սոցիալական փորձի, համագործակցության կարողությունների, քաղաքացիական գիտակցության և հասարակական պատասխանատվության զարգացումը։ Ուսումնասիրվում են սոցիալական միջավայրում առաջացող դժվարությունները, միջանձնային հարաբերությունների խնդիրները, սոցիալական մեկուսացման կանխարգելումը, տարբեր սոցիալական խմբերի միջև փոխըմբռնման ձևավորումը և երեխայի արդյունավետ ինտեգրումը հասարակական կյանքին։ Կարևորվում է անհատական մոտեցումը՝ հաշվի առնելով սովորողների տարիքային, հոգեբանական և սոցիալական առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև սոցիալական մանկավարժի, ուսուցչի և ընտանիքի համագործակցությանը, նրանց դերերի բաշխմանը և դաստիարակչական աշխատանքի արդյունավետ կազմակերպման պայմաններին։ Ժամանակակից տեղեկատվական և թվային միջավայրի զարգացումը դիտարկվում է որպես սոցիալականացման վրա ազդող կարևոր գործոն, որը ստեղծում է ինչպես կրթական ու հաղորդակցական նոր հնարավորություններ, այնպես էլ պահանջում է մեդիագրագիտության, պատասխանատու հաղորդակցության և տեղեկատվության քննադատական գնահատման կարողությունների ձևավորում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են սոցիալական դաստիարակության մեթոդները, խմբային և անհատական աշխատանքի ձևերը, համագործակցային գործունեությունը, հասարակական նախաձեռնություններին մասնակցությունը և կրթական միջավայրում սոցիալական փորձի կազմակերպման հնարավորությունները։ Հատուկ նշանակություն է տրվում մարդասիրական արժեքների, փոխադարձ հարգանքի, հանդուրժողականության, պատասխանատվության և հասարակական համերաշխության զարգացմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս սոցիալական դաստիարակությունը դիտարկել որպես շարունակական և բազմակողմանի գործընթաց, որի արդյունավետությունը պայմանավորված է ընտանիքի, կրթական հաստատությունների և հասարակական միջավայրի համակարգված համագործակցությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել սոցիալական մանկավարժության, կրթության տեսության, դաստիարակության մեթոդիկայի, սոցիոլոգիայի և զարգացման հոգեբանության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, մանկավարժների, ուսանողների և կրթության մասնագետների համար։