Օհանյան Ա. Ա.

Lեզվաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենում ածականի ուսումնասիրությանը՝ դրա քերականական, իմաստային, ձևաբանական և շարահյուսական առանձնահատկությունների համակողմանի վերլուծությամբ։ Աշխատանքում ածականը դիտարկվում է որպես խոսքի մաս, որն արտահայտում է առարկայի հատկանիշը, որակը, վիճակը կամ հարաբերությունը և կարևոր դեր է կատարում խոսքի իմաստային ու նկարագրական հարստացման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում ածականների իմաստային դասակարգմանը, դրանց կազմությանը, բառաստեղծական եղանակներին և ժամանակակից հայերենի բառապաշարում դրանց գործածության առանձնահատկություններին։ Առանձին կարևորություն է տրվում ածականների ձևաբանական հատկանիշներին, հատկապես որոշյալության, թվի և հոլովի հետ դրանց հարաբերություններին, ինչպես նաև համեմատության աստիճանների արտահայտման եղանակներին։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ որակական և հարաբերական ածականների տարբերակմանը, դրանց իմաստային և գործառական առանձնահատկություններին, ինչպես նաև ածականների անցմանը խոսքի այլ մասերի կամ դրանց substantivացված կիրառություններին։ Շարահյուսական մակարդակում ուսումնասիրվում է ածականի դերը նախադասության կառուցվածքում, դրա կապը գոյականի հետ, որոշիչի և ստորոգելիի գործառույթների իրականացումը, ինչպես նաև ածականական խմբերի ձևավորումն ու գործածությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ժամանակակից հայերենում ածականների բառապաշարային և ոճական կիրառությանը՝ գրական, խոսակցական, գիտական և այլ խոսքային միջավայրերում։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև ածականների կազմության և գործածության փոփոխությունները լեզվի զարգացման ընթացքում՝ ցույց տալով ժամանակակից հայերենի քերականական համակարգում դրանց ունեցած տեղն ու դերը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու ժամանակակից հայերենի ածականի համակարգի, դրա ձևաբանական և շարահյուսական վարքագծի, իմաստային բազմազանության և լեզվական հաղորդակցության մեջ ունեցած նշանակության մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի մասնագետների, լեզվաբանների, ուսուցիչների, ուսանողների և հայերենի քերականական կառուցվածքով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։