Ստամբոլցյան, Մերուժան Վլադիմիրի

Ստամբոլցյան, Մերուժան Վլադիմիրի

menu_book Տեսնել նյութերը

Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Քաղաքագիտություն

Грузия в системе геополитических интересов России в контексте грузино-абхазского и грузино-осетинского конфликтов (1989-2008 гг.)

Աշխատությունը նվիրված է 1989–2008 թվականներին Ռուսաստանի և Վրաստանի հարաբերությունների զարգացման ուսումնասիրությանը՝ վրաց-աբխազական և վրաց-օսական հակամարտությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում Հարավային Կովկասում Խորհրդային Միության վերջին տարիներին և հետխորհրդային ժամանակաշրջանում ձևավորված քաղաքական ու անվտանգային միջավայրն է, ինչպես նաև Ռուսաստանի, Վրաստանի և հակամարտությունների անմիջական կողմերի միջև հարաբերությունների փոփոխվող բնույթը։ Քննվում են ԽՍՀՄ կազմալուծմանը նախորդած ազգային և տարածքային հակասությունների սրացումը, նոր պետական և քաղաքական իրողությունների ձևավորումը, զինված հակամարտությունների առաջացումը և դրանց կարգավորման ուղղությամբ ձեռնարկված դիվանագիտական նախաձեռնությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Ռուսաստանի տարածաշրջանային քաղաքականությանը՝ դիտարկելով քաղաքական, ռազմական, տնտեսական և դիվանագիտական գործոնների փոխազդեցությունը։ Միաժամանակ ներկայացվում են Վրաստանի պետական շահերի և տարածքային ամբողջականության վերաբերյալ դիրքորոշումները, Աբխազիայի և Հարավային Օսիայի քաղաքական ձգտումները, ինչպես նաև հակամարտությունների կարգավիճակի շուրջ ձևավորված տարբեր և հաճախ հակադիր մոտեցումները։ Ուսումնասիրվում է խաղաղապահ մեխանիզմների, բանակցային ձևաչափերի և միջազգային կազմակերպությունների մասնակցությունը հակամարտությունների կարգավորման գործընթացներում՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց հնարավորություններին և սահմանափակումներին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում Ռուսաստանի և Վրաստանի երկկողմ հարաբերությունների աստիճանական լարվածության վերլուծությունը, որը դիտարկվում է տարածաշրջանային անվտանգության, արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների և հետխորհրդային տարածքում ազդեցության վերաբերյալ տարբեր պատկերացումների համատեքստում։ Ժամանակագրական շրջանակը հնարավորություն է տալիս հետևելու գործընթացների զարգացմանը ուշ խորհրդային շրջանից մինչև 2008 թվականի ռուս-վրացական պատերազմի և դրան ուղեկցող քաղաքական փոփոխությունների փուլը։ Հետազոտության աղբյուրային հիմքում կարող են դիտարկվել պաշտոնական փաստաթղթեր, միջազգային կազմակերպությունների նյութեր, դիվանագիտական հայտարարություններ, մամուլի հրապարակումներ, հուշագրություններ և գիտական ուսումնասիրություններ՝ տարբեր կողմերի դիրքորոշումները համադրելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը Հարավային Կովկասի հետխորհրդային պատմության և միջազգային հարաբերությունների շրջանակում վերլուծում է տարածքային հակամարտությունների, պետական շահերի, տարածաշրջանային անվտանգության և ռուս-վրացական հարաբերությունների փոխկապակցված զարգացումը՝ առանձնացնելով 1989–2008 թվականների հիմնական փուլերն ու քաղաքական գործընթացները։

Թարմացվել է՝ 2026-09-22
Грузия в системе геополитических интересов России в контексте грузино-абхазского и грузино-осетинского конфликтов (1989-2008 гг.)

Անվճար

Հակոբ Պարոնյան Հակոբ Պարոնյան 1843 թ․ – 1891 թ․ Հակոբ Պարոնյանը հայ երգիծական գրականության ամենամեծ ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում քննադատել է հասարակական արատները, կեղծավորությունը և անարդարությունը։ Նրա հումորը սուր է և հաճախ շատ արդիական նույնիսկ այսօր։ Պարոնյանը ստեղծել է բազմաթիվ հիշարժան կերպարներ։ Նրա գործերը համատեղում են ծիծաղն ու հասարակական քննադատությունը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ երգիծանքի զարգացման վրա։ Նրա լեզուն կենդանի է և արտահայտիչ։ Պարոնյանի ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են դպրոցներում և համալսարաններում։ Նա համարվում է հայ սատիրայի դասականը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է հետաքրքրել ընթերցողներին։ menu_book2 Տեսնել ավելին Ներսես Շնորհալի Ներսես Շնորհալի 1102 թ․ – 1173 թ․ Ներսես Շնորհալին եղել է հայ եկեղեցու կաթողիկոս, բանաստեղծ և աստվածաբան։ Նա հայտնի է իր հոգևոր երգերով, աղոթքներով և բանաստեղծություններով։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում բարությունը, սերը և մարդասիրությունը։ Շնորհալին ձգտել է միավորել մարդկանց և ամրապնդել քրիստոնեական արժեքները։ Նրա գրական լեզուն պարզ է, բայց միևնույն ժամանակ խորիմաստ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ եկեղեցական շարականներ։ Ներսես Շնորհալու ստեղծագործությունները մինչ օրս օգտագործվում են հայկական եկեղեցական կյանքում։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հայ մշակույթի և կրթության զարգացման մեջ։ Նա համարվում է հայ միջնադարյան գրականության ամենակարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա անունը շարունակում է մնալ ազգային հպարտության աղբյուր։ menu_book2 Տեսնել ավելին Խաչատուր Աբովյան Խաչատուր Աբովյան 1809 թ․ – 1848 թ․ Խաչատուր Աբովյանը նոր հայ գրականության հիմնադիրն է։ Նա առաջիններից էր, ով գրական ստեղծագործություններ գրեց աշխարհաբար հայերենով։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Վերք Հայաստանի» վեպն է։ Այդ վեպը նկարագրում է հայ ժողովրդի պայքարը և ազգային ոգին։ Աբովյանը եղել է նաև մանկավարժ և լուսավորիչ։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել կրթության զարգացմանը։ Իր գործունեությամբ նպաստել է ժամանակակից հայ մշակույթի ձևավորմանը։ Նրա գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել հետագա գրողների վրա։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է հարուստ գրական ժառանգություն։ Նրա անհետացումը մինչև այսօր մնում է հայկական պատմության առեղծվածներից մեկը։ menu_book4 Տեսնել ավելին Ալեքսանդր Շիրվանզադե Ալեքսանդր Շիրվանզադե 1858 թ․ – 1935 թ․ Ալեքսանդր Շիրվանզադեն հայ ռեալիստական արձակի մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտացոլված են հասարակության տարբեր խավերի կյանքը և սոցիալական խնդիրները։ Նա գրել է վեպեր, պատմվածքներ և դրամատիկական գործեր։ Շիրվանզադեն մեծ ուշադրություն է դարձրել մարդկային հարաբերություններին։ Նրա հերոսները հոգեբանորեն խորն են մշակված։ Նա համարձակորեն քննադատել է հասարակական անարդարությունները։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև թատերական բեմերում։ Շիրվանզադեն համարվում է հայ արձակի դասականներից մեկը։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հետագա գրողների ստեղծագործություններում։ Նա շարունակում է մնալ հայ գրականության կարևորագույն անուններից մեկը։ menu_book17 Տեսնել ավելին Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book10 Տեսնել ավելին Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) 1867 թ․ – 1933 թ․ Նար-Դոսը հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունի մարդու ներաշխարհի վերլուծությունը և հոգեբանական հակասությունները։ Նա նկարագրել է քաղաքային կյանքը և հասարակության տարբեր խավերը։ Նրա վեպերն ու պատմվածքները աչքի են ընկնում իրատեսականությամբ։ Նար-Դոսի լեզուն պարզ է, բայց խորքային և դիտողական։ Նրա հերոսները հաճախ կանգնած են բարոյական ընտրությունների առաջ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս դասական են համարվում։ Նար-Դոսը համարվում է հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել։ menu_book14 Տեսնել ավելին