Տեր-Մարտիրոսյան-Տերյան Մ. Ա.

Մշակույթ

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ալեքսանդր Սպենդիարյանի սիմֆոնիկ ստեղծագործության վերլուծությանը՝ դիտարկելով այն որպես հայ դասական երաժշտարվեստի ձևավորման և զարգացման կարևոր փուլերից մեկը։ Վերլուծության մեջ ընդգծվում է, որ Սպենդիարյանի սիմֆոնիկ մտածողությունը ձևավորվել է եվրոպական երաժշտական ավանդույթների և արևելյան երաժշտական պատկերային համակարգի ստեղծագործական համադրության հիման վրա՝ ստեղծելով ինքնատիպ ազգային-դասական ոճ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա սիմֆոնիկ գործերում թեմատիկ զարգացման, նվագախմբային մտածողության և հարմոնիկ կառուցվածքի առանձնահատկություններին, որոնք արտահայտում են ինչպես ռոմանտիկական, այնպես էլ իմպրեսիոնիստական ազդեցություններ։ Աշխատությունում վերլուծվում է նաև նրա երաժշտական լեզվի ազգային հիմքը՝ ժողովրդական մեղեդայնության, ռիթմիկ կառուցվածքների և արևելյան ինտոնացիոն տարրերի կիրառման միջոցով, որոնք ապահովում են ստեղծագործությունների յուրահատուկ գունեղությունը։ Միաժամանակ դիտարկվում է նրա ներդրումը հայկական սիմֆոնիզմի ձևավորման մեջ՝ որպես այնպիսի կոմպոզիտոր, որը հիմք դրեց ազգային սիմֆոնիկ դպրոցի զարգացմանը և ազդեց հետագա սերունդների ստեղծագործական որոնումների վրա։ Այս համատեքստում Սպենդիարյանի արվեստը ներկայացվում է որպես կամուրջ եվրոպական դասական ավանդույթի և հայկական երաժշտական ինքնության միջև՝ ստեղծելով նոր որակի սիմֆոնիկ մտածողություն։