Թոմիկյան, Կարապետ Հովհաննեսի

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տնտեսական ինքնիշխանության հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ տնտեսական անկախության, ազգային տնտեսության կայունության և արտաքին ու ներքին տնտեսական գործոնների փոխազդեցության համատեքստում։ Տնտեսական ինքնիշխանությունը ենթադրում է պետության կարողությունը ինքնուրույն ձևավորելու և իրականացնելու իր տնտեսական քաղաքականությունը, արդյունավետորեն տնօրինելու ազգային տնտեսական ներուժը, պաշտպանելու ռազմավարական շահերը և նվազեցնելու այնպիսի արտաքին կախվածությունները, որոնք կարող են սահմանափակել տնտեսական որոշումների ինքնուրույնությունը։ Հայաստանի նման փոքր և բաց տնտեսություն ունեցող երկրի համար այս խնդիրը հատկապես կարևոր է, քանի որ համաշխարհային և տարածաշրջանային տնտեսական գործընթացների ազդեցությունը կարող է զգալիորեն անդրադառնալ երկրի արտադրության, առևտրի, ֆինանսների, էներգետիկայի և ներդրումային միջավայրի վրա։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են տնտեսական ինքնիշխանության տեսական հիմքերը, դրա հիմնական բաղադրիչները և պետական տնտեսական քաղաքականության մեջ ունեցած նշանակությունը։ Տնտեսական ինքնիշխանությունը կարող է դիտարկվել մի քանի փոխկապակցված ուղղություններով՝ ֆինանսական և դրամավարկային կայունություն, պետական բյուջեի ինքնուրույնություն, արտադրական ներուժի զարգացում, էներգետիկ և պարենային անվտանգություն, արտաքին առևտրի դիվերսիֆիկացում, տեխնոլոգիական ինքնուրույնություն և ռազմավարական ոլորտների պաշտպանություն։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի տնտեսության արտաքին կախվածությունների ուսումնասիրությունը։ Փոքր տնտեսության համար արտաքին առևտրի, ներմուծման, արտահանման, օտարերկրյա ներդրումների, դրամական փոխանցումների և արտաքին ֆինանսավորման նշանակությունը կարող է լինել մեծ, ուստի տնտեսական ինքնիշխանության ապահովման համար անհրաժեշտ է գնահատել այդ կապերի ոչ միայն տնտեսական օգուտները, այլև հնարավոր ռիսկերը։ Արտաքին տնտեսական հարաբերությունների ընդլայնումը կարող է նպաստել տնտեսական աճին, ներդրումների ներգրավմանը և շուկաների ընդլայնմանը, սակայն միակողմանի կախվածությունը որոշ ապրանքներից, շուկաներից կամ ֆինանսավորման աղբյուրներից կարող է բարձրացնել երկրի խոցելիությունը արտաքին ցնցումների նկատմամբ։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում ֆինանսական և դրամավարկային ինքնիշխանությանը։ Դրամավարկային քաղաքականության արդյունավետությունը, ազգային արժույթի կայունությունը, ֆինանսական համակարգի դիմակայունությունը և պետական պարտքի կառավարումը տնտեսական ինքնուրույնության կարևոր նախապայմաններ են։ Պետությունը պետք է կարողանա ապահովել մակրոտնտեսական կայունություն՝ միաժամանակ պահպանելով զարգացման համար անհրաժեշտ ներդրումային և սոցիալական քաղաքականության հնարավորությունները։ Պետական պարտքի բարձր մակարդակը, արտաքին ֆինանսավորման նկատմամբ չափազանց մեծ կախվածությունը կամ ֆինանսական շուկաների անկայունությունը կարող են սահմանափակել տնտեսական քաղաքականության ճկունությունը, ինչի պատճառով պարտքի կառավարման արդյունավետությունը դիտարկվում է որպես տնտեսական ինքնիշխանության կարևոր բաղադրիչ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արտադրական ինքնուրույնության խնդրին։ Հայաստանի տնտեսության համար կարևոր է բարձրացնել տեղական արտադրության մրցունակությունը, զարգացնել արդյունաբերությունը, գյուղատնտեսությունը, վերամշակող ճյուղերը և տեխնոլոգիական ոլորտները։ Ներքին արտադրական կարողությունների զարգացումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել որոշ ռազմավարական ապրանքների ներմուծումից կախվածությունը, ստեղծել աշխատատեղեր, ընդլայնել արտահանման հնարավորությունները և բարձրացնել տնտեսության դիմակայունությունը արտաքին շոկերի նկատմամբ։ Այս համատեքստում կարևոր է նաև տնտեսական դիվերսիֆիկացումը, քանի որ տնտեսության չափազանց մեծ կախվածությունը սահմանափակ թվով ոլորտներից կարող է մեծացնել կառուցվածքային ռիսկերը։ Էներգետիկ ինքնիշխանությունը ևս տնտեսական ինքնուրույնության կարևոր բաղադրիչ է։ Էներգակիրների ներմուծումից կախվածությունը կարող է տնտեսությունը դարձնել արտաքին գների և մատակարարումների փոփոխությունների նկատմամբ զգայուն։ Այդ պատճառով էներգետիկ աղբյուրների բազմազանեցումը, վերականգնվող էներգետիկայի զարգացումը, էներգաարդյունավետության բարձրացումը և տեղական էներգետիկ ներուժի արդյունավետ օգտագործումը կարող են նպաստել տնտեսական անվտանգության ամրապնդմանը։ Նույն տրամաբանությամբ ուսումնասիրվում է պարենային անվտանգության հարցը, քանի որ հիմնական սննդամթերքի ներմուծումից չափազանց մեծ կախվածությունը կարող է ստեղծել լրացուցիչ տնտեսական և սոցիալական ռիսկեր։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև արտաքին առևտրի կառուցվածքի և աշխարհագրական դիվերսիֆիկացման ուսումնասիրությունը։ Արտահանման շուկաների ընդլայնումը և տարբեր երկրների հետ տնտեսական կապերի զարգացումը կարող են նվազեցնել առանձին շուկաների նկատմամբ կախվածությունը և բարձրացնել հայկական տնտեսության դիմակայունությունը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է զարգացնել այնպիսի արտադրություններ, որոնք ունեն միջազգային շուկաներում մրցակցային առավելություններ և կարող են ապահովել բարձր ավելացված արժեք։ Տեխնոլոգիական ինքնիշխանության հարցը ևս կարևոր նշանակություն ունի ժամանակակից տնտեսությունում։ Նոր տեխնոլոգիաների, թվային ենթակառուցվածքների, գիտահետազոտական կարողությունների և մարդկային կապիտալի զարգացումը կարող է նվազեցնել տեխնոլոգիական արտաքին կախվածությունը և բարձրացնել երկրի տնտեսական մրցունակությունը։ Այս տեսանկյունից կրթության, գիտության, նորարարության և բարձր տեխնոլոգիական արտադրության զարգացումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տնտեսական աճի, այլև երկարաժամկետ տնտեսական ինքնիշխանության ապահովման միջոց։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև պետական տնտեսական քաղաքականության գործիքները։ Դրանց թվում են հարկաբյուջետային քաղաքականությունը, դրամավարկային կարգավորումը, արդյունաբերական և ներդրումային քաղաքականությունը, արտահանման խթանումը, փոքր և միջին ձեռնարկությունների աջակցությունը, մրցակցության պաշտպանությունը և ռազմավարական ոլորտների պետական կարգավորումը։ Կարևոր է գտնել պետական միջամտության և շուկայական մեխանիզմների այնպիսի համադրություն, որը միաժամանակ կապահովի մրցակցային միջավայր, տնտեսական արդյունավետություն և ազգային ռազմավարական շահերի պաշտպանություն։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևորվել նաև տնտեսական ինքնիշխանության և միջազգային ինտեգրման հարաբերակցությունը։ Ժամանակակից պայմաններում լիակատար տնտեսական մեկուսացումը ոչ իրատեսական և ոչ արդյունավետ մոտեցում է, ուստի տնտեսական ինքնիշխանությունը նպատակահարմար է դիտարկել ոչ թե որպես արտաքին կապերի սահմանափակում, այլ որպես երկրի՝ միջազգային տնտեսական հարաբերություններում սեփական շահերից ելնելով ինքնուրույն և հավասարակշռված որոշումներ ընդունելու կարողություն։ Այս մոտեցումը ենթադրում է արտաքին տնտեսական գործընկերների բազմազանեցում, փոխշահավետ համագործակցություն և ազգային տնտեսության ներքին դիմակայունության բարձրացում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը տնտեսական ինքնիշխանությունը ներկայացնում է որպես ազգային տնտեսական անվտանգության և կայուն զարգացման համալիր համակարգ՝ ուսումնասիրելով Հայաստանի արտաքին տնտեսական կախվածությունները, արտադրական և ֆինանսական ներուժը, էներգետիկ ու պարենային անվտանգությունը, տեխնոլոգիական զարգացումը, արտաքին առևտուրը և պետական տնտեսական քաղաքականության հնարավորությունները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք ծառայել Հայաստանի տնտեսական դիմակայունության բարձրացման, ռազմավարական կախվածությունների նվազեցման, տնտեսական քաղաքականության արդյունավետության բարելավման և երկարաժամկետ զարգացման ավելի ինքնուրույն ու կայուն մոդելի ձևավորման վերաբերյալ առաջարկությունների մշակման համար։