Թովմասյան, Վալենտին Խաչիկի

Culture

Գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում նվագախմբային փողային գործիքների տարածման, զարգացման և կատարողական արվեստի ձևավորման պատմական, երաժշտագիտական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակներում քննության են առնվում փողային գործիքների տեղն ու նշանակությունը հայկական երաժշտական մշակույթում, դրանց կիրառության պատմական նախադրյալները, կատարողական ավանդույթների ձևավորման գործընթացները և մասնագիտական երաժշտարվեստի զարգացման տարբեր փուլերում ունեցած դերակատարությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում փայտյա և պղնձյա փողային գործիքների կառուցվածքային, ձայնային, տեխնիկական և արտահայտչական հնարավորություններին, դրանց դասակարգման սկզբունքներին, նվագախմբային գործառույթներին և երաժշտական ստեղծագործությունների մեկնաբանման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են ֆլեյտայի, հոբոյի, կլառնետի, ֆագոտի, շեփորի, գալարափողի, տրոմբոնի, տուբայի և այլ փողային գործիքների կատարողական հնարավորությունները, հնչերանգային բազմազանությունը, տեխնիկական բարդությունները և նվագախմբային հնչողության ձևավորման մեջ դրանց նշանակությունը։ Քննարկվում են Հայաստանում փողային գործիքների կատարողական արվեստի կայացման պատմական պայմանները, եվրոպական երաժշտական ավանդույթների ազդեցությունը, ազգային երաժշտական մշակույթի հետ փոխազդեցությունը և մասնագիտական կատարողական դպրոցների զարգացման առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում սիմֆոնիկ, օպերային, կամերային և փողային նվագախմբերի գործունեությանը, դրանց կազմում փողային գործիքների կիրառման սկզբունքներին, ինչպես նաև երաժշտական կոլեկտիվների զարգացմանը նպաստած կազմակերպական և մշակութային գործոններին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործություններում փողային գործիքների օգտագործման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով նվագախմբավորման սկզբունքները, գործիքային հնչերանգների համադրությունը, ազգային երաժշտական մտածողության արտահայտման միջոցները և կատարողական մեկնաբանության հնարավորությունները։ Դիտարկվում են փողային գործիքների համար գրված մենանվագ, անսամբլային և նվագախմբային ստեղծագործությունների գեղարվեստական ու տեխնիկական առանձնահատկությունները, դրանց կատարողական պահանջները և երաժշտական արտահայտչամիջոցների զարգացման միտումները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հայ երաժիշտ-կատարողների, նվագախմբերի ղեկավարների, մանկավարժների և երաժշտական հաստատությունների գործունեությանը՝ փողային գործիքների կատարողական մշակույթի ձևավորման և մասնագիտական ավանդույթների փոխանցման համատեքստում։ Քննության են առնվում երաժշտական կրթության համակարգում փողային գործիքների դասավանդման մեթոդները, կատարողական տեխնիկայի զարգացման սկզբունքները, շնչառության և հնչյունարտաբերման առանձնահատկությունները, արտիկուլյացիայի, ինտոնացիայի, դինամիկայի և երաժշտական ֆրազավորման նշանակությունը։ Կարևորվում են նաև նվագախմբային համատեղ կատարողականության, երաժիշտների փոխգործակցության, դիրիժորի և կատարողների ստեղծագործական համագործակցության, ինչպես նաև երաժշտական ստեղծագործության գեղարվեստական ամբողջականության ապահովման հարցերը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում ուսումնասիրվում են Հայաստանում փողային կատարողական արվեստի զարգացման պատմական շարունակականությունը, ազգային կատարողական դպրոցի առանձնահատկությունները, երաժշտական կրթության և համերգային գործունեության փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև միջազգային երաժշտական փորձի ազդեցությունը հայ կատարողական մշակույթի վրա։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս առավել խորությամբ պատկերացնելու փողային գործիքների նշանակությունը հայկական պրոֆեսիոնալ երաժշտության պատմության մեջ, կատարողական ավանդույթների զարգացման օրինաչափությունները և նվագախմբային արվեստի ձևավորման ու կատարելագործման գործընթացները։ Աշխատությունն ունի երաժշտագիտական, պատմամշակութային և մանկավարժական նշանակություն և կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, արվեստաբանների, նվագախմբային երաժիշտների, դիրիժորների, փողային գործիքների դասատուների, երաժշտական կրթության մասնագետների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և կոնսերվատորիաների ուսանողների, ինչպես նաև հայկական երաժշտական մշակույթի, գործիքային կատարողական արվեստի և նվագախմբային երաժշտության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։