Ըստկարյան, Վարդան

Պատմություն

Գիրքը նվիրված է քրիստոնեական եկեղեցու պատմությանը և ներառում է նաև ազգային եկեղեցական պատմությանն առնչվող նյութեր։ Աշխատության հիմնական թեման եկեղեցու ձևավորման, զարգացման և պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում ունեցած դերի ուսումնասիրությունն է։ Եկեղեցական պատմությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում կրոնական և պատմագիտական գրականության մեջ, քանի որ հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու քրիստոնեության սկզբնավորման, տարածման, եկեղեցական կառույցների ձևավորման, հոգևոր առաջնորդների գործունեության և քրիստոնեական համայնքների պատմական զարգացման մասին։ Նման աշխատություններում սովորաբար անդրադարձ է կատարվում քրիստոնեական եկեղեցու սկզբնական շրջանին, առաքյալների քարոզչությանը, վաղ քրիստոնեական համայնքների կազմավորմանը, եկեղեցու կազմակերպական կառուցվածքի ձևավորմանը, դավանաբանական հարցերի քննարկմանը և եկեղեցական ժողովների պատմական նշանակությանը։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել նաև քրիստոնեության տարածման ընթացքում տեղի ունեցած իրադարձությունները, եկեղեցու և հասարակության փոխհարաբերությունները, հոգևորականության գործունեությունը և այն պատմական հանգամանքները, որոնք ազդել են եկեղեցական կյանքի զարգացման վրա։ Գրքի վերնագրում առանձնացված ազգային եկեղեցական պատմությունը ցույց է տալիս, որ ընդհանուր եկեղեցական պատմության հետ մեկտեղ ուշադրություն է դարձվում նաև որոշակի ազգի եկեղեցական անցյալին։ Հայկական համատեքստում այս ուղղությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ Հայոց եկեղեցին դարեր շարունակ նշանակալի դեր է ունեցել հայ ժողովրդի հոգևոր, մշակութային, կրթական և հասարակական կյանքում։ Հայ եկեղեցու պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու քրիստոնեության ընդունման և տարածման պատմական գործընթացները, ազգային եկեղեցական ավանդույթների ձևավորումը, հոգևոր կենտրոնների գործունեությունը, եկեղեցական գործիչների ներդրումը և եկեղեցու մասնակցությունը հայոց մշակութային ժառանգության պահպանմանը։ Ազգային եկեղեցական պատմությունը նաև առնչվում է գրավոր մշակույթի զարգացմանը, ձեռագրերի ստեղծմանն ու պահպանմանը, դպրոցների և կրթական կենտրոնների գործունեությանը, ինչպես նաև այն պայմաններին, որոնցում եկեղեցին շարունակել է իր առաքելությունը պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել ոչ միայն կրոնական գիտելիքներ ձեռք բերել ցանկացողների, այլև հայ ժողովրդի պատմությամբ, եկեղեցագիտությամբ և ազգային մշակութային ժառանգությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։ Եկեղեցական պատմության ուսումնասիրությունը նպաստում է պատմական իրադարձությունների հաջորդականությունը հասկանալուն, տարբեր ժամանակաշրջանների միջև կապերը բացահայտելուն և եկեղեցու գործունեությունը ավելի լայն հասարակական ու մշակութային միջավայրում դիտարկելուն։ Նման գրքերը կարող են ծառայել նաև ուսումնական նպատակների՝ օգնելով համակարգել եկեղեցու պատմության վերաբերյալ գիտելիքները, ծանոթանալ հիմնական պատմական հասկացություններին և հասկանալ կրոնական հաստատությունների դերը հասարակության զարգացման մեջ։ Հատուկ նշանակություն ունի ընդհանուր եկեղեցական պատմության և ազգային եկեղեցական պատմության համատեղ ներկայացումը, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս ազգային եկեղեցու զարգացումը դիտարկել ոչ թե մեկուսացված, այլ քրիստոնեական աշխարհի պատմական իրադարձությունների և ընդհանուր գործընթացների համատեքստում։ Այդ մոտեցումը կարող է նպաստել ինչպես համընդհանուր քրիստոնեական պատմության, այնպես էլ հայոց եկեղեցական անցյալի առանձնահատկությունների ընկալմանը։ Հրատարակությունն արժեքավոր է նաև հայերեն կրոնական և պատմագիտական գրավոր ժառանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է եկեղեցական գիտելիքների տարածման, պատմական տեղեկությունների համակարգման և դրանք ընթերցողին մատչելի դարձնելու ավանդույթը։ Միաժամանակ, միայն վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել գրքում ընդգրկված առանձին իրադարձությունների, պատմական դեմքերի, ժամանակաշրջանների կամ թեմաների ամբողջական ցանկը, ուստի նկարագրությունը ներկայացնում է աշխատության վերնագրից բխող հիմնական բովանդակային ուղղվածությունը՝ առանց չստուգված մանրամասներ վերագրելու գրքին։