Армения в пятом веке (1896)

Այլ առարկաներ

Ակունք. Գիտական հոդվածների ժողովածու – թիվ 2 (8)-ը գիտական պարբերական ժողովածու է, որը ներառում է տարբեր հեղինակների ակադեմիական հոդվածներ՝ հիմնականում հայագիտության, պատմության, լեզվաբանության, մշակութաբանության և հարակից հասարակական գիտությունների ոլորտներից, աշխատությունում ներկայացված ուսումնասիրությունները վերաբերում են հայ ժողովրդի պատմական զարգացման տարբեր փուլերին, աղբյուրագիտական վերլուծություններին, լեզվամշակութային գործընթացներին և ազգային ժառանգության ուսումնասիրության արդի մոտեցումներին, ժողովածուն ունի գիտական բնույթ և ծառայում է որպես հետազոտական արդյունքների հրապարակման և մասնագիտական քննարկումների հարթակ, որտեղ համադրվում են տարբեր մեթոդաբանական մոտեցումներ և գիտական դպրոցների դիրքորոշումներ, միաժամանակ ընդգծվում է հայագիտական հետազոտությունների շարունակական զարգացումը և նոր գիտական խնդիրների ձևակերպումը, աշխատությունը նպաստում է գիտելիքի տարածմանը և ակադեմիական համագործակցության խորացմանը՝ ապահովելով գիտական հաղորդակցության կարևոր միջավայր։

Lեզվաբանություն

Այս գիրքը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի բանաստեղծական լեզվի ձևավորման, զարգացման և ինքնատիպ առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ քննության են առնվում Իսահակյանի ստեղծագործական տարբեր շրջանները՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես է ժամանակի ընթացքում փոփոխվել և հարստացել նրա լեզվական համակարգը՝ պահպանելով միաժամանակ բանաստեղծի անհատական ոճի հիմնական հատկանիշները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բառապաշարի, դարձվածքների, ժողովրդական խոսքի տարրերի, բարբառային ձևերի, հնաբանությունների և գրական լեզվի միջոցների կիրառությանը, ինչպես նաև դրանց գեղարվեստական նշանակությանը։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Իսահակյանի լեզուն սերտորեն կապված է ժողովրդական բանահյուսության, ազգային մտածողության և հայերենի կենդանի խոսքի հետ, ինչի շնորհիվ նրա բանաստեղծությունները ձեռք են բերում բնականություն, հուզական անմիջականություն և ազգային ինքնատիպություն։ Քննարկվում են նաև լեզվի հնչերանգային և շարահյուսական առանձնահատկությունները, նախադասությունների կառուցվածքը, կրկնությունների, զուգահեռ կառույցների, հարցական և բացականչական ձևերի կիրառությունը, որոնք կարևոր դեր են կատարում բանաստեղծական խոսքի երաժշտականության և զգացմունքային ազդեցության ստեղծման գործում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ բանաստեղծի լեզուն կարողանում է միավորել պարզ և հասկանալի արտահայտությունը խորքային փիլիսոփայական ու հոգեբանական բովանդակության հետ։ Աշխատության միջոցով կարելի է հետևել նաև այն փոփոխություններին, որոնք պայմանավորված են հեղինակի ստեղծագործական հասունացմամբ, թեմատիկ հետաքրքրությունների ընդլայնմամբ և հայ գրական լեզվի ընդհանուր զարգացման ընթացքով։ Իսահակյանի բառարվեստը ներկայացվում է որպես ավանդականի և նորի յուրահատուկ համադրություն, որտեղ ժողովրդական լեզվամտածողությունը վերածվում է բարձրարվեստ գրական խոսքի։ Գիրքը արժեքավոր նյութ է հայ բանաստեղծական լեզվի, Իսահակյանի ստեղծագործության, հայ գրական լեզվի պատմական զարգացման և ոճաբանության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, լեզվաբաններին, ուսանողներին, ուսուցիչներին և հայ գրականության ու լեզվի զարգացման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում համախմբված բյուջեի միջոցների կառավարման տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում պետական և համայնքային ֆինանսական ռեսուրսների ձևավորման, բաշխման, օգտագործման և վերահսկողության գործընթացներն են, ինչպես նաև դրանց արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղիները։ Ուսումնասիրվում է համախմբված բյուջեի դերը երկրի ֆինանսական համակարգում և դրա նշանակությունը պետական քաղաքականության իրականացման, սոցիալ-տնտեսական զարգացման և հանրային ծառայությունների ֆինանսավորման գործում։ Աշխատության շրջանակում կարող են վերլուծվել բյուջետային եկամուտների և ծախսերի կառուցվածքը, հարկային և ոչ հարկային մուտքերը, պետական տրանսֆերտները, դեֆիցիտի և պետական պարտքի հետ կապված խնդիրները, ինչպես նաև տարբեր մակարդակների բյուջեների միջև ֆինանսական փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բյուջետային միջոցների արդյունավետ կառավարմանը, քանի որ սահմանափակ ֆինանսական ռեսուրսների պայմաններում դրանց ճիշտ բաշխումը կարևոր նշանակություն ունի հանրային առաջնահերթությունների ապահովման համար։ Հետազոտվում են բյուջետային պլանավորման, ծրագրավորման, կատարողականի գնահատման և ֆինանսական վերահսկողության մեխանիզմները, ինչպես նաև դրանց կատարելագործման հնարավորությունները։ Կարևոր ուղղություն է ծախսերի արդյունավետության գնահատումը՝ պարզելու համար, թե որքանով են բյուջետային հատկացումները վերածվում իրական սոցիալ-տնտեսական արդյունքների։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև բյուջետային գործընթացի թափանցիկության, հաշվետվողականության և հանրային ֆինանսների նկատմամբ վերահսկողության հարցերին։ Համախմբված բյուջեի կառավարման արդյունավետությունը մեծապես կախված է պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների միջև լիազորությունների ու ֆինանսական ռեսուրսների համապատասխանությունից, ուստի ուսումնասիրվում են նաև միջբյուջետային հարաբերությունների կատարելագործման խնդիրները։ Կարևոր նշանակություն ունի եկամուտների և ծախսերի կանխատեսման ճշգրտության բարձրացումը, ինչը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել բյուջետային ռիսկերը և ապահովել ֆինանսական քաղաքականության ավելի կայուն իրականացում։ Հետազոտությունը կարող է ներառել Հայաստանի բյուջետային ցուցանիշների դինամիկայի վերլուծություն, կառուցվածքային փոփոխությունների գնահատում և միջազգային փորձի համեմատական ուսումնասիրություն՝ արդյունավետ կառավարման մոդելների բացահայտման նպատակով։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել թվայնացման և ժամանակակից տեղեկատվական համակարգերի կիրառմանը, որոնք կարող են բարելավել բյուջետային գործընթացների մոնիթորինգը, տվյալների հասանելիությունը և ֆինանսական որոշումների հիմնավորվածությունը։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կայանում է պետական ֆինանսական կառավարման արդյունավետության բարձրացման, բյուջետային միջոցների ավելի ռացիոնալ օգտագործման, ֆինանսական կարգապահության ամրապնդման և հանրային ծախսերի արդյունքայնության բարձրացման հնարավորությունների բացահայտման մեջ։ Ստացված արդյունքները կարող են օգտակար լինել պետական ֆինանսների կառավարման մարմինների, տնտեսագետների, ֆինանսական վերլուծաբանների, պետական կառավարման մասնագետների և հետազոտողների համար, ինչպես նաև հանրային ֆինանսների ոլորտն ուսումնասիրող ուսանողների համար։

Գրականություն

Աշխատանքը նվիրված է ֆրանսիացի նշանավոր գրող և դրամատուրգ Ժան Ժընեի ստեղծագործության ուսումնասիրությանը՝ XX դարի երկրորդ կեսի ֆրանսիական դրամատուրգիայի ընդհանուր զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել նրա դրամատուրգիայի գաղափարական, թեմատիկ և գեղարվեստական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև որոշել այն տեղն ու նշանակությունը, որ ունեցել է նրա ստեղծագործությունը ժամանակակից ֆրանսիական թատրոնի ձևավորման և զարգացման գործընթացում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել Ժընեի պիեսներում արտահայտված սոցիալական, բարոյական, հոգեբանական և փիլիսոփայական խնդիրները, մասնավորապես՝ ինքնության, օտարման, իշխանության, բռնության, հանցագործության, ազատության և հասարակական նորմերի խախտման թեմաները։ Նրա դրամատուրգիական աշխարհը հաճախ կառուցվում է իրականության և բեմական պատրանքի փոխհարաբերության, դերերի փոխակերպման և կերպարների ինքնության անորոշության վրա, ինչի շնորհիվ թատերական գործողությունը ձեռք է բերում խորհրդանշական և երբեմն ծիսական բնույթ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև հեղինակի լեզվական և կառուցվածքային նորարարություններին, երկխոսությունների առանձնահատկություններին, կերպարների համակարգին, բեմական տարածության կազմակերպմանը և թատերականության ընդգծված դերին։ Առանձնահատուկ կարևորություն ունի Ժընեի ստեղծագործության դիտարկումը XX դարի երկրորդ կեսի ֆրանսիական դրամատուրգիայի հիմնական միտումների ֆոնին, երբ թատրոնը վերաիմաստավորում էր ավանդական սյուժեն, կերպարը, երկխոսությունը և բեմական գործողությունը։ Այս համատեքստում նրա գործերը կարող են ուսումնասիրվել այլ ժամանակակից դրամատուրգների ստեղծագործությունների հետ համադրությամբ՝ բացահայտելու ընդհանուր գեղագիտական միտումներն ու անհատական տարբերությունները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև աբսուրդի թատրոնի, ավանգարդային դրամատուրգիայի և հետպատերազմյան ֆրանսիական թատերական մշակույթի հետ նրա ստեղծագործության ունեցած առնչություններին՝ միաժամանակ ընդգծելով, որ նրա գեղարվեստական մեթոդը չի սահմանափակվում որևէ մեկ գրական ուղղության շրջանակներով։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև բեմական մարմնավորման խնդիրը, քանի որ նրա պիեսներում թատերական գործողությունը հաճախ կառուցվում է դիմակների, դերախաղի, կրկնօրինակման և իրականության պայմանականացման միջոցով։ Աշխատանքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու, թե ինչպես է դրամատուրգը թատրոնը վերածում հասարակական և անհատական ինքնության քննության տարածքի՝ կասկածի տակ դնելով ընդունված բարոյական ու սոցիալական սահմանումները։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը նպաստում է XX դարի երկրորդ կեսի ֆրանսիական դրամատուրգիայի զարգացման առանձնահատկությունների և Ժընեի ստեղծագործական ժառանգության ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, թատերագետներին, ֆրանսիական գրականության և մշակույթի մասնագետներին, համեմատական գրականությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև ֆրանսիական ժամանակակից դրամատուրգիայի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության օրենսդիր մարմնի սահմանադրաիրավական դիրքի, լիազորությունների, պետական իշխանության համակարգում նրա դերի և երկրում պառլամենտարիզմի հետագա զարգացման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է խորհրդարանի՝ որպես ներկայացուցչական և օրենսդիր մարմնի իրավական բնույթի, ձևավորման սկզբունքների, ներքին կառուցվածքի և սահմանադրությամբ ամրագրված գործառույթների վերլուծության վրա։ Քննության են առնվում օրենսդրական գործունեության կազմակերպումը, օրենքների ընդունման ընթացակարգերը, պատգամավորների իրավական կարգավիճակը, խորհրդարանական խմբակցությունների գործունեությունը և մշտական հանձնաժողովների նշանակությունը օրենսդրական գործընթացում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իշխանությունների բաժանման և հավասարակշռման համակարգում խորհրդարանի զբաղեցրած տեղին՝ ուսումնասիրելով նրա հարաբերությունները գործադիր և դատական իշխանությունների, ինչպես նաև պետական այլ սահմանադրական մարմինների հետ։ Կարևորվում են կառավարության ձևավորման, նրա գործունեության նկատմամբ խորհրդարանական վերահսկողության, քաղաքական պատասխանատվության և հաշվետվողականության մեխանիզմները։ Վերլուծվում են հարցապնդումների, խորհրդարանական լսումների, հանձնաժողովների գործունեության և վերահսկողական այլ գործիքների նշանակությունը՝ պետական կառավարման թափանցիկության և պատասխանատվության բարձրացման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրվում է նաև պատգամավորական մանդատի բնույթը, պատգամավորների իրավունքներն ու պարտականությունները, անձեռնմխելիության իրավական սահմանները և նրանց գործունեության կազմակերպական երաշխիքները։ Պառլամենտարիզմը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պետական կառավարման ինստիտուցիոնալ ձև, այլև որպես քաղաքական մշակույթի, ներկայացուցչական ժողովրդավարության, քաղաքական բազմակարծության և հանրային շահերի արտահայտման համակարգ։ Անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի սահմանադրական զարգացման տարբեր փուլերում խորհրդարանի կարգավիճակի փոփոխություններին և դրանց ազդեցությանը պետական իշխանության կառուցվածքի վրա։ Կարևորվում է սահմանադրական բարեփոխումների դերը խորհրդարանի լիազորությունների և քաղաքական նշանակության վերափոխման գործընթացում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել հայկական և արտասահմանյան խորհրդարանական համակարգերի փորձը՝ բացահայտելու համար այն ինստիտուցիոնալ մեխանիզմները, որոնք նպաստում են ներկայացուցչական մարմինների արդյունավետ գործունեությանը։ Առանձին նշանակություն է տրվում քաղաքական կուսակցությունների և խորհրդարանական խմբակցությունների դերին, ընդդիմության իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմներին և քաղաքական մեծամասնության ու փոքրամասնության միջև հարաբերությունների իրավական կարգավորմանը։ Քննության են առնվում նաև ընտրական համակարգի և խորհրդարանի ներկայացուցչական բնույթի փոխկապակցվածությունը, քաղաքացիների քաղաքական մասնակցության հնարավորությունները և օրենսդիր մարմնի նկատմամբ հասարակական վստահության ամրապնդման խնդիրները։ Պառլամենտարիզմի զարգացման հեռանկարները դիտարկվում են խորհրդարանական վերահսկողության արդյունավետության բարձրացման, օրենսդրական աշխատանքի որակի բարելավման, քաղաքական պատասխանատվության ամրապնդման և ժողովրդավարական հաստատությունների կայուն զարգացման համատեքստում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել խորհրդարանի սահմանադրական նշանակության և արդյունավետ ներկայացուցչական կառավարման ձևավորման համար անհրաժեշտ իրավական ու քաղաքական նախադրյալների մասին։ Նյութը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, պետական կառավարման, քաղաքագիտության և պառլամենտարիզմի խնդիրներով զբաղվող իրավաբանների, հետազոտողների, պետական կառավարման մասնագետների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Մանկավարժություն

Այս գիտամեթոդական աշխատությունը նվիրված է թենիսում մատուցումների նպատակային ճշգրտության կատարելագործման մեթոդների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով մարզիկների տեխնիկական պատրաստվածության բարձրացման արդյունավետ մոտեցումներ։ Աշխատությունում վերլուծվում են մատուցման տեխնիկայի հիմնական բաղադրիչները, շարժումների կենսամեխանիկական առանձնահատկությունները, շարժողական հմտությունների զարգացման սկզբունքները և նպատակային ճշգրտության վրա ազդող գործոնները։ Հեղինակը ներկայացնում է մարզումային վարժությունների, տեխնիկական և տակտիկական առաջադրանքների, ինչպես նաև գնահատման ու վերահսկման մեթոդների համալիր, որոնք նպաստում են մատուցումների կայունության, ճշգրտության և արդյունավետության բարձրացմանը տարբեր մրցակցային իրավիճակներում։ Ուսումնասիրությունը հիմնված է փորձարարական տվյալների, մանկավարժական դիտարկումների և սպորտային գիտության արդի մեթոդների վրա՝ գնահատելով առաջարկվող մարզման համակարգի արդյունավետությունը տարբեր պատրաստվածության մակարդակ ունեցող մարզիկների շրջանում։ Աշխատությունն օգտակար է թենիսի մարզիչների, մարզիկների, ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի մասնագետների, մարզական մանկավարժների, բուհերի ուսանողների և բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են թենիսի տեխնիկայի կատարելագործմամբ, մարզման մեթոդաբանությամբ և մրցակցային արդյունքների բարելավմամբ։