Психологические основы взаимодействий госслужащих в трудных конфликтогенных ситуациях

Իրավաբանություն

Ազգային ժողովը պետության բարձրագույն ներկայացուցչական և օրենսդիր մարմինն է, որը կարևոր դեր ունի ժողովրդավարական կառավարման համակարգում և պետական իշխանության կազմակերպման գործընթացում։ Այն ներկայացնում է ժողովրդի կամքը և իրականացնում է օրենսդրական գործունեություն՝ ընդունելով օրենքներ, որոնք կարգավորում են հասարակական, քաղաքական, տնտեսական և իրավական հարաբերությունները։ Ազգային ժողովի հիմնական գործառույթներից են օրենքների մշակումը և ընդունումը, պետական բյուջեի հաստատումը, կառավարության գործունեության վերահսկողությունը, ինչպես նաև երկրի ներքին և արտաքին քաղաքականության կարևոր հարցերի քննարկումը։ Ժողովրդավարական պետություններում Ազգային ժողովը ձևավորվում է ընտրությունների միջոցով, ինչը ապահովում է քաղաքացիների մասնակցությունը պետական կառավարմանը և ժողովրդի իշխանության իրականացումը։ Պատգամավորները ներկայացնում են հասարակության տարբեր շերտերի շահերը և պարտավոր են գործել հանրային շահի պաշտպանության նպատակով։ Ազգային ժողովի գործունեությունը հիմնված է սահմանադրության և օրենքների վրա, իսկ նրա լիազորությունները սահմանվում են երկրի իրավական համակարգով։ Կարևոր նշանակություն ունի խորհրդարանական վերահսկողությունը, որի միջոցով Ազգային ժողովը հետևում է կառավարության և պետական այլ մարմինների գործունեությանը՝ ապահովելով իշխանության թափանցիկությունն ու հաշվետվողականությունը։ Ազգային ժողովը նաև կարող է նախաձեռնել օրենսդրական փոփոխություններ, ստեղծել հանձնաժողովներ, կազմակերպել քննարկումներ և լսումներ հասարակական կարևոր խնդիրների վերաբերյալ։ Ժամանակակից պետություններում խորհրդարանը հանդիսանում է քաղաքական բանավեճերի և տարբեր կարծիքների արտահայտման հիմնական հարթակը, որտեղ ձևավորվում են պետական զարգացման ռազմավարական ուղղությունները։ Ազգային ժողովի արդյունավետ գործունեությունը մեծապես կախված է պատգամավորների մասնագիտական պատրաստվածությունից, քաղաքական մշակույթից և հասարակության վստահությունից։ Եթե խորհրդարանը գործում է անկախ, արդար և օրենքի գերակայության սկզբունքներով, ապա այն նպաստում է ժողովրդավարության զարգացմանը, մարդու իրավունքների պաշտպանությանը և պետական կառավարման արդյունավետությանը։ Միևնույն ժամանակ կարևոր է, որ Ազգային ժողովի գործունեությունը լինի բաց և հասանելի հասարակության համար, քանի որ քաղաքացիների վստահությունը պետական ինստիտուտների նկատմամբ կարևոր պայման է երկրի կայուն զարգացման համար։ Այսպիսով, Ազգային ժողովը հանդիսանում է իրավական և ժողովրդավարական պետության կարևորագույն ինստիտուտներից մեկը, որն ապահովում է ժողովրդի ներկայացվածությունը, օրենքների ընդունումը և պետական իշխանության հավասարակշռված գործունեությունը։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է բանկային համակարգի կայունության վրա ազդող մակրոտնտեսական, ֆինանսական և ներքին կառավարչական գործոնների տնտեսամաթեմատիկական գնահատմանը։ Հետազոտության մեջ ուսումնասիրվում են բանկային կայունության ձևավորման հիմնական նախադրյալները, ֆինանսական ռիսկերի ազդեցությունը, կապիտալի բավարարության, իրացվելիության, ակտիվների որակի, շահութաբերության և այլ առանցքային ցուցանիշների փոխկապակցվածությունը։ Հեղինակը կիրառում է ժամանակակից տնտեսամաթեմատիկական և վիճակագրական մեթոդներ՝ բացահայտելու տարբեր գործոնների ազդեցության ուժգնությունը, մշակելու կանխատեսման մոդելներ և գնահատելու բանկային համակարգի դիմակայունությունը տնտեսական փոփոխությունների պայմաններում։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև ֆինանսական ճգնաժամերի ազդեցությունը, ռիսկերի կառավարման արդյունավետության բարձրացման ուղիները, կարգավորող քաղաքականության դերը և բանկային վերահսկողության կատարելագործման հնարավորությունները։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառվել ֆինանսական համակարգի կայունության գնահատման, ռազմավարական որոշումների ընդունման և բանկային ոլորտի զարգացման քաղաքականության մշակման գործընթացներում։ Հետազոտությունը նախատեսված է տնտեսագետների, բանկային ոլորտի մասնագետների, ֆինանսական վերլուծաբանների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և ուսանողների համար, որոնք հետաքրքրված են բանկային համակարգի կայունության քանակական գնահատման և ֆինանսական ռիսկերի վերլուծության հիմնախնդիրներով։

Տնտեսագիտություն

Այս գիրքը նվիրված է շրջանաձև բիզնես մոդելների ներդրման հեռանկարների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության սննդարդյունաբերության ոլորտում՝ ներկայացնելով կայուն զարգացման և ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման ժամանակակից մոտեցումները։ Աշխատանքում վերլուծվում են շրջանաձև տնտեսության սկզբունքները, դրանց կիրառման հնարավորությունները սննդարտադրության գործընթացներում, թափոնների նվազեցման, վերամշակման և արտադրական ռեսուրսների օպտիմալ օգտագործման մեխանիզմները։ Գրքում քննարկվում են ոլորտի առկա խնդիրները, նորարարական կառավարման լուծումները, տնտեսական և բնապահպանական առավելությունները, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել Հայաստանի սննդարդյունաբերության մրցունակության բարձրացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, բիզնեսի կառավարման մասնագետների, սննդարդյունաբերության ոլորտի ներկայացուցիչների, հետազոտողների, ուսանողների և կայուն զարգացման ու կանաչ տնտեսության ուղղությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Հոգեբանություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է կարատեով զբաղվող մարզիկի պատրաստության ընդհանուր համակարգում հոգեբանական պատրաստվածության տեղի, կառուցվածքի և նշանակության բացահայտմանը։ Աշխատության հիմնական գաղափարն այն է, որ բարձր մարզական արդյունքի հասնելու համար միայն ֆիզիկական ուժը, արագությունը, տեխնիկական հմտությունները և մարտավարական գիտելիքները բավարար չեն․ մրցակցային պայմաններում մարզիկի արդյունավետությունը մեծապես կախված է նաև նրա հոգեբանական վիճակից, ինքնակարգավորման կարողությունից, ուշադրության կենտրոնացումից, վստահությունից, հուզական կայունությունից և մրցակցային իրավիճակներում ճիշտ որոշումներ կայացնելու ունակությունից։ Կարատեն առանձնահատուկ պահանջներ է ներկայացնում մարզիկի հոգեբանական պատրաստվածության նկատմամբ, քանի որ մարզական մենամարտում անհրաժեշտ է միաժամանակ վերահսկել սեփական հուզական վիճակը, գնահատել հակառակորդի գործողությունները, արագ արձագանքել փոփոխվող իրավիճակներին և պահպանել տեխնիկական գործողությունների ճշգրտությունը։ Ուստի հոգեբանական պատրաստվածությունը հանդես է գալիս ոչ թե որպես մարզման առանձին, երկրորդական բաղադրիչ, այլ որպես ֆիզիկական, տեխնիկական և մարտավարական պատրաստության հետ փոխկապակցված համակարգ։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից մեկը հոգեբանական պատրաստվածության կառուցվածքի սահմանումն է։ Այն կարող է ներառել մարզիկի մոտիվացիոն, հուզական, կամային, ճանաչողական և անձնային առանձնահատկությունները։ Մոտիվացիոն բաղադրիչը կապված է մարզվելու և մրցելու ցանկության, նպատակների հստակության, մարզական արդյունքի հասնելու ձգտման և երկարատև պատրաստության ընթացքում ջանքերը պահպանելու կարողության հետ։ Ուժեղ և կայուն մոտիվացիան կարող է նպաստել մարզիկի հետևողականությանը, հատկապես այն փուլերում, երբ մարզումները պահանջում են մեծ ֆիզիկական և հոգեբանական ծանրաբեռնվածություն։ Հուզական պատրաստվածությունը վերաբերում է մարզիկի՝ մրցումային լարվածությունը, անհանգստությունը, վախը, զայրույթը կամ չափազանց մեծ ոգևորությունը կառավարելու կարողությանը։ Մարտական սպորտաձևերում հուզական ինքնակարգավորումը առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ չափից ավելի լարվածությունը կարող է խանգարել շարժումների ճշգրտությանը, ուշադրությանը և արագ որոշումների կայացմանը։ Մյուս կողմից՝ չափազանց ցածր ակտիվությունը նույնպես կարող է բացասաբար անդրադառնալ մարտական պատրաստվածության վրա։ Հետևաբար կարևոր է մարզիկին սովորեցնել գտնել օպտիմալ հոգեբանական ակտիվության վիճակ։ Կամային պատրաստվածությունը ևս հոգեբանական համակարգի կարևոր բաղադրիչ է։ Այն արտահայտվում է դժվարությունները հաղթահարելու, ցավի և հոգնածության պայմաններում նպատակային գործողությունը շարունակելու, մարզչի առաջադրանքները հետևողականորեն կատարելու և մրցակցության ընթացքում սեփական գործողությունները վերահսկելու կարողությամբ։ Կարատեում կամային որակները կարող են կարևոր լինել հատկապես այն իրավիճակներում, երբ մենամարտի ընթացքը չի համապատասխանում նախապես մշակված մարտավարությանը և մարզիկը ստիպված է արագ վերակազմակերպել իր գործողությունները։ Ճանաչողական պատրաստվածության շրջանակում առանձնահատուկ դեր ունեն ուշադրությունը, ընկալումը, հիշողությունը, մտածողության արագությունը և իրավիճակի գնահատման կարողությունը։ Մարտիկը պետք է կարողանա կարճ ժամանակում ընկալել հակառակորդի շարժումները, կանխատեսել հնարավոր գործողությունները և ընտրել համապատասխան հակազդման տարբերակը։ Այդ պատճառով հոգեբանական պատրաստվածության զարգացումը կարող է անմիջականորեն նպաստել տեխնիկական և մարտավարական գործողությունների արդյունավետությանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է նաև մրցակցային պատրաստվածությունը։ Մարզիկը կարող է մարզումների ընթացքում ցուցաբերել բարձր տեխնիկական և ֆիզիկական մակարդակ, սակայն մրցումների ժամանակ զգալ լարվածություն, անորոշություն կամ ինքնավստահության նվազում։ Այդ հակասությունը ցույց է տալիս, որ մրցումային պայմանների հոգեբանական մոդելավորումը պետք է լինի մարզման համակարգի անբաժանելի մասը։ Մարզիկը պետք է աստիճանաբար սովորի գործել մրցակցային ճնշման, հանդիսատեսի ներկայության, ժամանակային սահմանափակումների և անկանխատեսելի իրավիճակների պայմաններում։ Հոգեբանական պատրաստվածության տեղը ընդհանուր մարզական համակարգում կարելի է ներկայացնել որպես տարբեր պատրաստության բաղադրիչների փոխկապակցող օղակ։ Ֆիզիկական պատրաստվածությունը ստեղծում է շարժողական հնարավորությունների հիմքը, տեխնիկական պատրաստվածությունը ապահովում է անհրաժեշտ շարժումների կատարումը, իսկ մարտավարական պատրաստվածությունը սովորեցնում է այդ գործողությունները նպատակային օգտագործել։ Հոգեբանական պատրաստվածությունը նպաստում է նրան, որ մարզիկը կարողանա այդ ամբողջ ներուժը կիրառել համապատասխան իրավիճակում և անհրաժեշտ պահին։ Այսպիսով, հոգեբանական պատրաստվածությունը ոչ միայն ինքնուրույն ուղղություն է, այլև մյուս մարզական կարողությունների գործնական իրացման պայման։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ մարզման տարբեր փուլերում հոգեբանական աշխատանքի առանձնահատկություններին։ Նախապատրաստական շրջանում հիմնական շեշտը կարող է դրվել մոտիվացիայի, ինքնավստահության, ուշադրության, ինքնակարգավորման և նպատակադրման զարգացման վրա։ Մրցումներին մոտ ժամանակահատվածում ավելի մեծ նշանակություն են ստանում մրցակցային լարվածության կառավարումը, մրցումային իրավիճակների մոդելավորումը և անհատական հոգեբանական պատրաստման ծրագրերը։ Մրցման անմիջական նախօրեին և մրցման ընթացքում կարևոր են մարզիկի հոգեբանական ակտիվացման կամ հանգստացման տեխնիկաները, ուշադրության կենտրոնացումը և նախապես մշակված գործողությունների ծրագրի պահպանումը։ Մարզչի դերը այս համակարգում նույնպես կարևոր է։ Մարզիչը ոչ միայն տեխնիկական և ֆիզիկական պատրաստության կազմակերպիչ է, այլև մարզիկի հոգեբանական զարգացման վրա ազդող հիմնական անձանցից մեկը։ Մարզչի հաղորդակցման ոճը, գնահատականները, պահանջների հստակությունը և մարզիկի նկատմամբ վստահության դրսևորումը կարող են ազդել նրա մոտիվացիայի և ինքնավստահության վրա։ Այդ պատճառով արդյունավետ մարզչական աշխատանքը պետք է հաշվի առնի մարզիկի անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունները։ Անհատական մոտեցումը հատկապես կարևոր է, քանի որ նույն մրցակցային իրավիճակը տարբեր մարզիկների վրա կարող է ունենալ տարբեր ազդեցություն։ Մի մարզիկ կարող է առավել արդյունավետ գործել բարձր հուզական ակտիվության պայմաններում, մինչդեռ մեկ ուրիշի համար անհրաժեշտ է ավելի հանգիստ և վերահսկվող հոգեբանական վիճակ։ Հետևաբար հոգեբանական պատրաստության արդյունավետ ծրագիրը պետք է կառուցվի ոչ միայն ընդհանուր սկզբունքների, այլև մարզիկի անհատական առանձնահատկությունների ուսումնասիրության հիման վրա։ Կարևոր է նաև ինքնավերահսկման և ինքնակարգավորման հմտությունների զարգացումը։ Մարզիկը պետք է կարողանա ճանաչել սեփական հուզական վիճակի փոփոխությունները, հասկանալ դրանց պատճառները և կիրառել համապատասխան կարգավորման մեթոդներ։ Դրանք կարող են ներառել շնչառական տեխնիկաներ, ուշադրության կենտրոնացման վարժություններ, դրական ինքնախոսք, մտապատկերում, մրցակցային իրավիճակների նախապատրաստական պատկերացում և նախամրցումային անհատական ռիտուալներ։ Նման մեթոդների արդյունավետությունը կախված է դրանց համակարգված ուսուցումից և մարզումների ընթացքում կիրառելուց։ Ուսումնասիրության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ հոգեբանական պատրաստվածության կառուցվածքի հստակեցումը կարող է օգնել մարզիչներին ավելի նպատակային կազմակերպել մարզական գործընթացը։ Հոգեբանական բաղադրիչի գնահատման միջոցով հնարավոր է բացահայտել այն կողմերը, որոնք առավել մեծ ուշադրության կարիք ունեն, և համապատասխանաբար կառուցել անհատական կամ խմբային մարզման ծրագիր։ Դա կարող է նպաստել ոչ միայն մրցումային արդյունքների բարձրացմանը, այլև մարզիկի երկարաժամկետ մարզական զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարատեիստի պատրաստության համակարգում հոգեբանական պատրաստվածությունը ներկայացնում է որպես բազմաբաղադրիչ և գործնական նշանակություն ունեցող համակարգ, որի մեջ միավորվում են մոտիվացիան, հուզական և կամային կայունությունը, ուշադրությունը, մտածողությունը, ինքնակարգավորումը, ինքնավստահությունը և մրցակցային վարքի կառավարումը։ Դրա արդյունավետ կազմակերպումը հնարավորություն է տալիս ֆիզիկական, տեխնիկական և մարտավարական պատրաստության արդյունքները լիարժեքորեն իրացնել մրցակցային պայմաններում։ Թեման կարող է հետաքրքրել մարզիչներին, սպորտային հոգեբաններին, կարատեի մասնագետներին, մարզական մանկավարժներին, մարզիկների պատրաստության հետազոտողներին և սպորտի տեսության ու մեթոդիկայի ոլորտի ուսանողներին։

Lեզվաբանություն

Այս կուրսային աշխատանքը նվիրված է անգլերեն լեզվում որոշչի (attributive modifier) արտահայտման եղանակների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրանց կառուցվածքային, իմաստային և կիրառական առանձնահատկությունները խոսքում և գրավոր լեզվում։ Աշխատանքում ներկայացվում է որոշչի դերը որպես նախադասության երկրորդական անդամ, որը լրացնում և ճշգրտում է գոյականի իմաստը՝ տալով նրան ավելի կոնկրետ, սահմանափակող կամ նկարագրական բնույթ։ Քննարկվում են որոշչի արտահայտման հիմնական ձևերը անգլերենում, այդ թվում՝ ածականներով արտահայտված որոշիչները (a beautiful house), գոյականով արտահայտված որոշիչները (school building), դերանունային որոշիչները (my book, this car), դերբայական կառույցները (running water, broken window), նախդրական կապակցությունները (a man in a suit) և հարաբերական նախադասությունները (the book that I read)։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այս ձևերի շարահյուսական դիրքին, կապակցման միջոցներին և իմաստային տարբերություններին, ինչպես նաև այն դեպքերին, երբ մի քանի որոշիչներ կարող են միաժամանակ կիրառվել մեկ գոյականի հետ՝ ստեղծելով բարդ նկարագրական կառուցվածքներ։ Աշխատանքում նաև վերլուծվում են որոշչի կիրառման ոճական առանձնահատկությունները տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում՝ ակադեմիական, խոսակցական և գրական լեզվում։ Ներկայացվում են օրինակներ, որոնք ցույց են տալիս, թե ինչպես է որոշչի ճիշտ ընտրությունը ազդում նախադասության հստակության, ճշգրտության և տեղեկատվական հագեցվածության վրա։ Աշխատանքը նպատակ ունի զարգացնել անգլերեն լեզվի քերականական կառուցվածքների վերաբերյալ գիտելիքները և խորացնել որոշչի գործառույթի ըմբռնումը լեզվական հաղորդակցության մեջ։

Իրավաբանություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է XX դարի սկզբին կնքված միջազգային պայմանագրերի իրավական վավերականության և դրանցում Հայաստանի տարածքային շահերին վերաբերող դրույթների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն միջազգային-իրավական փաստաթղթերն են, որոնք ձևավորվել են Առաջին համաշխարհային պատերազմի, Օսմանյան կայսրության փլուզման և հետպատերազմյան միջազգային հարաբերությունների վերակազմավորման շրջանում և որոնցով փորձ էր արվում կարգավորել տարածաշրջանի պետությունների տարածքային և քաղաքական կարգավիճակը։ Աշխատությունը կարևորում է պայմանագրերի իրավական ուժի հարցը՝ ուսումնասիրելով դրանց կնքման պայմանները, կողմերի իրավական կարգավիճակը, վավերացման գործընթացները և միջազգային իրավունքի այն սկզբունքները, որոնց շրջանակում պետք է գնահատվի պայմանագրերի գործողությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն տարբերությանը, որը կարող է գոյություն ունենալ պայմանագրի ստորագրման և դրա միջազգային-իրավական ուժի մեջ մտնելու միջև։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրվում են վավերացումը, ուժի մեջ մտնելը, միջազգային ճանաչումը և պայմանագրային պարտավորությունների կատարման հարցերը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Սևրի պայմանագրի ուսումնասիրությունը, քանի որ այն նախատեսում էր Հայաստանի Հանրապետության հետ կապված տարածքային և քաղաքական նշանակալի դրույթներ և նախատեսում էր նաև ԱՄՆ նախագահի արբիտրաժային դերակատարությունը որոշ սահմանային հարցերում։ Սակայն պայմանագրի հետագա իրավական ճակատագիրը կապված էր այն հանգամանքի հետ, որ այն ամբողջությամբ չմտավ գործող միջազգային պայմանագրային համակարգի մեջ։ Այդ պատճառով հետազոտությունը դիտարկում է ոչ միայն պայմանագրերում ամրագրված տարածքային դրույթների բովանդակությունը, այլև դրանց իրավական իրագործելիության հարցը։ Աշխատության շրջանակում կարևոր նշանակություն ունեն նաև Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերը, որոնք ձևավորվեցին տարածաշրջանի ռազմական և քաղաքական ուժերի փոփոխությունից հետո և էական ազդեցություն ունեցան Հայաստանի ու հարևան պետությունների միջև սահմանային հարաբերությունների հետագա ձևավորման վրա։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ այն հարցին, թե ինչ հարաբերակցություն կա տարբեր ժամանակներում կնքված պայմանագրերի միջև, և ինչպես պետք է գնահատել դրանց իրավական ուժը՝ հաշվի առնելով միջազգային իրավունքի ժամանակակից սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի իրավահաջորդության, պայմանագրերի շարունակականության, տարածքային ամբողջականության, ժողովուրդների ինքնորոշման և սահմանների միջազգային ճանաչման սկզբունքները։ Այս համատեքստում աշխատանքը փորձում է տարբերակել պատմական-քաղաքական նշանակությունը և գործող միջազգային իրավունքի տեսանկյունից պայմանագրերի անմիջական իրավական հետևանքները։ Հեղինակը նաև ուսումնասիրում է պայմանագրերի կատարման հնարավորությունը և այն քաղաքական ու իրավական հանգամանքները, որոնք կարող էին խոչընդոտել դրանց իրականացմանը։ Կարևոր է նաև պատմական ժամանակաշրջանի միջազգային համակարգի առանձնահատկությունը․ XX դարի սկզբի պայմանագրերը պետք է դիտարկվեն այն ժամանակ գործող միջազգային իրավական նորմերի և պետությունների փոխհարաբերությունների համատեքստում, այլ ոչ միայն ժամանակակից իրավական չափանիշներով։ Աշխատության գիտական նշանակությունն այն է, որ Հայաստանի տարածքային հարցերը դիտարկվում են միջազգային իրավունքի տեսանկյունից՝ փորձելով առանձնացնել իրավական փաստը քաղաքական մեկնաբանությունից։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի համակարգված ուսումնասիրել Հայաստանի հետ կապված միջազգային պայմանագրերի ծագումը, իրավական բնույթը, վավերացման գործընթացը, գործողության պայմանները և հետագա պատմական զարգացումները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել միջազգային իրավունքով, պայմանագրային իրավունքով, Հայաստանի դիվանագիտական պատմությամբ և տարածաշրջանի միջազգային հարաբերություններով հետաքրքրվող իրավաբանների, պատմաբանների, քաղաքագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։