Նոր գրքեր: Հայաստան: Ինֆորմացիոն ցանկ= Новые книги. Арменика. Информационный указатель (1977, Սեպտեմբեր, թիվ 9)

Տնտեսագիտություն

Բյուջեն որպես տնտեսական կատեգորիա արտահայտում է պետության կենտրոնացված դրամական ֆոնդերի ձևավորման, բաշխման և օգտագործման համակարգը, որը ցույց է տալիս տնտեսական հարաբերությունները պետության, տնտեսավարող սուբյեկտների և բնակչության միջև՝ հարկերի, պետական ծախսերի և այլ ֆինանսական հոսքերի միջոցով, իսկ դրա հիմնական դերը կայանում է տնտեսական կայունության ապահովման, սոցիալական քաղաքականության իրականացման և պետական զարգացման առաջնահերթությունների ֆինանսավորման մեջ։ ՀՀ պետական բյուջեն հանդիսանում է երկրի ֆինանսական հիմնական պլանը, որը տարեկան կտրվածքով սահմանում է եկամուտների և ծախսերի կառուցվածքը՝ ընդգրկելով հարկային և ոչ հարկային եկամուտներ, պետական պարտքի կառավարում, ինչպես նաև ծախսեր սոցիալական, կրթական, առողջապահական, պաշտպանական և ենթակառուցվածքային ոլորտներում, և դրա ձևավորումն ու իրականացումը համակարգվում է ՀՀ կառավարության և մասնավորապես Ministry of Finance of the Republic of Armenia-ի կողմից՝ համաձայն պետական ֆինանսական քաղաքականության։ Բյուջետային գործընթացը ներառում է պլանավորում, հաստատում, կատարում և վերահսկողություն փուլերը, որոնք նպատակ ունեն ապահովել միջոցների արդյունավետ օգտագործում և ֆինանսական կարգապահություն, իսկ դրա տնտեսական նշանակությունը արտահայտվում է նաև մակրոտնտեսական կայունության պահպանմամբ, ՀՆԱ-ի աճի խթանմամբ և պետական պարտքի կայուն կառավարմամբ։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ջրային ռեսուրսների կառավարման համակարգի արդյունավետության բարձրացման տնտեսական, ինստիտուցիոնալ, բնապահպանական և կազմակերպական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում ջրի սահմանափակ պաշարների կայուն և նպատակային օգտագործման, տարբեր սպառողների միջև դրանց բաշխման, ջրային համակարգերի պահպանության և կառավարման մեխանիզմների կատարելագործման խնդիրներն են։ Ջրային ռեսուրսները դիտարկվում են որպես երկրի սոցիալ-տնտեսական զարգացման, գյուղատնտեսության, բնակչության ջրամատակարարման, արդյունաբերության, էներգետիկայի և բնական էկոհամակարգերի պահպանության համար ռազմավարական նշանակություն ունեցող բնական պաշար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մակերևութային և ստորերկրյա ջրերի օգտագործման առանձնահատկություններին, դրանց քանակական ու որակական վիճակի գնահատմանը և ջրօգտագործման տարբեր ուղղությունների միջև հավասարակշռության ապահովմանը։ Քննվում են կառավարման ինստիտուցիոնալ կառուցվածքը, պատասխանատու մարմինների գործառույթների համակարգումը, ջրօգտագործման կարգավորման տնտեսական ու վարչական գործիքները և որոշումների ընդունման համար անհրաժեշտ տեղեկատվական ապահովումը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ջրային ենթակառուցվածքների տեխնիկական վիճակի և արդյունավետության խնդիրը, քանի որ տեղափոխման ու բաշխման ընթացքում ջրի կորուստները կարող են նվազեցնել հասանելի պաշարների օգտագործման արդյունավետությունը։ Հետազոտվում են ոռոգման համակարգերի արդիականացման, ջրի հաշվառման բարելավման, ջրախնայող տեխնոլոգիաների տարածման և սպառման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ջրային ռեսուրսների որակի պահպանմանը, աղտոտման կանխարգելմանը, կեղտաջրերի կառավարմանը և ջրային էկոհամակարգերի պահպանության պահանջներին։ Դիտարկվում է նաև կլիմայական փոփոխականության և երաշտային ժամանակաշրջանների հնարավոր ազդեցությունը ջրային պաշարների հասանելիության վրա, ինչը մեծացնում է երկարաժամկետ պլանավորման և ռիսկերի կառավարման նշանակությունը։ Կարևորվում է գետավազանային կառավարման մոտեցումը, որի շրջանակում ջրային համակարգը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված բնական և տնտեսական ամբողջություն։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ջրի տնտեսական արժեքի, ծառայությունների ֆինանսավորման, սակագնային մեխանիզմների և ջրօգտագործողների պատասխանատվության հարցերին՝ միաժամանակ հաշվի առնելով ջրի սոցիալական ու բնապահպանական նշանակությունը։ Հետազոտությունը կարևորում է տվյալների հավաքագրման, մշտադիտարկման և թվային կառավարման գործիքների զարգացումը՝ որպես հիմնավորված որոշումների ընդունման նախապայման։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է ջրային տնտեսության, բնապահպանական կառավարման, բնական ռեսուրսների տնտեսագիտության և հանրային կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ջրային պաշարների պահպանության, արդյունավետ բաշխման և երկարաժամկետ կայուն օգտագործման բարելավման հնարավորությունները։

Այլ առարկաներ

Այս նյութը ներկայացնում է հանձնարարական բնույթի գրականության ցանկ և ուղեցույցային մոտեցումներ՝ ուղղված կոմունիստական կենսակերպի և աշխատանքի սկզբունքների ձևավորմանն ու ամրապնդմանը հասարակության մեջ։ Այն անդրադառնում է գաղափարական այն հիմքերին, որոնք նպատակ ունեն ձևավորել կոլեկտիվիզմի, սոցիալիստական աշխատանքի էթիկայի և հասարակական պարտքի գիտակցման վրա հիմնված վարքագիծ։ Նյութում ընդգրկված գրականությունը սովորաբար ուղղված է աշխատավորի դաստիարակությանը, արտադրական կարգապահության բարձրացմանը, հասարակական ունեցվածքի նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունքի ձևավորմանը և անհատական ու կոլեկտիվ շահերի համադրմանը։ Շեշտադրվում է նաև գաղափարական կրթության դերը՝ որպես սոցիալիստական հասարակարգում անձի ձևավորման կարևոր գործոն, որտեղ աշխատանքը դիտարկվում է ոչ միայն տնտեսական անհրաժեշտություն, այլև բարոյական և հասարակական արժեք։

Գրականություն

Այս գիրքը կամ նյութը անդրադառնում է վիճակախաղերի գաղափարին և դրանց կազմակերպման սկզբունքներին՝ բացատրելով, թե ինչպես են ձևավորվում պատահական ընտրության համակարգերը և ինչ դեր ունեն դրանք տարբեր ոլորտներում՝ սկսած պետական կամ սոցիալական ծրագրերից մինչև վիճակագրական ընտրանքների ձևավորում։ Գրքում ներկայացվում են պատահականության մաթեմատիկական հիմքերը, հավանականական մեխանիզմները և ընտրության արդարության ապահովման սկզբունքները, ինչպես նաև քննարկվում են տարբեր տեսակի վիճակախաղային համակարգերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Հեղինակը կարող է անդրադառնալ նաև պատմական օրինակներին և այն սոցիալական ընկալումներին, որոնք ձևավորվել են նման համակարգերի շուրջ։ Նյութը նպատակ ունի ընթերցողին տալ ընդհանուր պատկերացում պատահական ընտրության և բաշխման մեթոդների մասին՝ առանց կենտրոնանալու խաղային կամ զվարճային կողմերի վրա։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում մարդու իրավունքների և ազատությունների վարչաիրավական պաշտպանության համակարգի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես անձի իրավունքների պաշտպանության պետական մեխանիզմների կարևոր բաղադրիչ։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են այն իրավական նորմերը, սկզբունքները և պետական մարմինների գործունեության ձևերը, որոնց միջոցով ապահովվում է մարդու իրավունքների պաշտպանությունը հանրային կառավարման ոլորտում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վարչական մարմինների կողմից որոշումների ընդունման, վարչական ակտերի կայացման և պետական իշխանության իրականացման ընթացքում անձանց իրավունքների ու օրինական շահերի պահպանմանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ վարչական մարմինների գործողությունների և որոշումների բողոքարկման հնարավորություններին, վարչական դատավարության դերին, դատական պաշտպանության մեխանիզմներին և մարդու իրավունքների պաշտպանության այլ ինստիտուցիոնալ միջոցներին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում իրավաչափության, համաչափության, վարչական արդարության, հավասարության և պատշաճ վարչարարության սկզբունքների ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք սահմանափակում են պետական իշխանության հայեցողական լիազորությունները և ապահովում անհատի ու վարչական մարմնի հարաբերությունների իրավական հավասարակշռությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև Մարդու իրավունքների պաշտպանի ինստիտուտի դերը, վարչական մարմինների նկատմամբ վերահսկողության մեխանիզմները և քաղաքացիների կողմից իրենց իրավունքների պաշտպանության համար կիրառվող արտադատական միջոցները։ Աշխատանքը կարող է վերլուծել վարչաիրավական պաշտպանության համակարգի գործնական արդյունավետությունը՝ բացահայտելով այն խնդիրները, որոնք առաջանում են իրավունքների խախտման դեպքում դրանց արագ, լիարժեք և արդյունավետ վերականգնման գործընթացում։ Կարևոր ուղղություն է նաև Հայաստանի իրավական համակարգում մարդու իրավունքների պաշտպանության ազգային մեխանիզմների և միջազգային իրավական չափանիշների փոխկապակցվածությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել պետական կառավարման ոլորտում մարդու իրավունքների երաշխավորման մեխանիզմների կատարելագործման, վարչական մարմինների գործունեության իրավաչափության ամրապնդման և քաղաքացիների համար արդյունավետ պաշտպանության միջոցների ապահովման վերաբերյալ առաջարկությունների մշակմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, վարչական իրավունքի և վարչական դատավարության մասնագետների, պետական ծառայողների, փաստաբանների, մարդու իրավունքների պաշտպանությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և իրավաբանական բուհերի ուսանողների համար։

Մենեջմենթ

Ղեկավարի դերը կառավարման համակարգում առանցքային է, քանի որ նա պատասխանատու է կազմակերպության նպատակների սահմանման, դրանց իրականացման կազմակերպման և մարդկային ու նյութական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման համար։ Ղեկավարը հանդես է գալիս որպես կապող օղակ վերադասի և ենթակաների միջև՝ ապահովելով տեղեկատվության հոսքը, որոշումների փոխանցումը և աշխատանքների համակարգումը։ Նրա հիմնական գործառույթներից մեկը պլանավորումն է, որի ընթացքում որոշվում են կազմակերպության նպատակները և դրանց հասնելու ուղիները, ինչպես նաև անհրաժեշտ ռեսուրսները։ Մյուս կարևոր գործառույթը կազմակերպումն է, որը ներառում է աշխատանքի բաժանումը, պատասխանատվությունների բաշխումը և կառուցվածքային համակարգի ձևավորումը։ Ղեկավարը նաև իրականացնում է մոտիվացիայի գործառույթը՝ խրախուսելով աշխատակիցներին բարձր արդյունավետությամբ աշխատելու, ինչպես նաև ստեղծելով բարենպաստ աշխատանքային միջավայր։ Վերահսկողության գործառույթը ևս կարևոր է, քանի որ այն թույլ է տալիս գնահատել կատարված աշխատանքի արդյունքները, համեմատել դրանք սահմանված նպատակների հետ և անհրաժեշտության դեպքում կատարել շտկումներ։ Բացի այդ, ղեկավարը զբաղվում է որոշումների ընդունմամբ, որոնք կարող են լինել ռազմավարական կամ օպերատիվ բնույթի և անմիջական ազդեցություն ունենալ կազմակերպության գործունեության վրա։ Ժամանակակից կառավարման համակարգերում ղեկավարը պետք է նաև ունենա հաղորդակցման հմտություններ, ճկուն մտածողություն և փոփոխություններին արագ արձագանքելու կարողություն, քանի որ կազմակերպությունները գործում են արագ փոփոխվող միջավայրում։ Այսպիսով, ղեկավարի դերը բազմակողմանի է և ուղղված է կազմակերպության արդյունավետության բարձրացմանը, կայուն զարգացմանը և նպատակների իրականացմանը։