Նոր գրքեր: Հայաստան: Ինֆորմացիոն ցանկ= Новые книги: Арменика: Информационный указатель (1974, թիվ 6)

Պատմություն

Այս գիրքը նվիրված է Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության և 19-րդ դարի երկրորդ կեսին իրականացված թուրքական բարեփոխումների փոխհարաբերություններին։ Աշխատության կենտրոնում այն քաղաքական, վարչական, սոցիալական և իրավական փոփոխություններն են, որոնք տեղի ունեցան կայսրությունում բարեփոխումների ծրագրերի իրականացման ընթացքում, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հայերի հասարակական կյանքի, իրավունքների և անվտանգության վրա։ Հեղինակը ներկայացնում է այն պատմական միջավայրը, որում ձևավորվեցին բարեփոխումների անհրաժեշտության մասին քննարկումները, անդրադառնում է օսմանյան իշխանությունների կողմից եվրոպական ազդեցության ներքո իրականացված վերափոխումներին և ուսումնասիրում դրանց գործնական հետևանքները հայաբնակ շրջաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերի՝ վարչական կառույցների, տեղական ինքնակառավարման, հարկային համակարգի, դատական գործընթացների և հասարակական հարաբերությունների շրջանակներում ունեցած դիրքին։ Գրքում բարեփոխումները դիտարկվում են ոչ միայն որպես պետական կառավարման արդիականացման փորձ, այլև որպես գործընթաց, որի իրական արդյունքները հաճախ էականորեն տարբերվում էին պաշտոնապես հռչակված սկզբունքներից։ Աշխատությունը ցույց է տալիս այն հակասությունը, որը գոյություն ուներ կենտրոնական իշխանության կողմից հավասարության և իրավական կարգավորման վերաբերյալ հայտարարությունների ու տեղական մակարդակում դրանց իրականացման միջև։ Քննարկվում են նաև հայ հասարակության տարբեր շրջանակների ակնկալիքները, քաղաքական դիրքորոշումները և բարեփոխումների միջոցով սեփական իրավունքների ու անվտանգության ապահովման ձգտումները։ Պատմական նյութը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին պետական բարեփոխումները, ազգային և կրոնական հարաբերությունները, տեղական իշխանությունների գործունեությունն ու արտաքին քաղաքական ճնշումները փոխկապակցվում միմյանց հետ։ Աշխատությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ ներկայացնում է հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմական զարգացման մի փուլ, երբ իրավական և վարչական փոփոխությունների հարցը աստիճանաբար վերածվում էր ավելի լայն քաղաքական և հասարակական խնդրի։ Այն կարող է հետաքրքրել Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, Հայկական հարցով, հայ ժողովրդի քաղաքական և հասարակական պատմությամբ, ինչպես նաև 19-րդ դարի Մերձավոր Արևելքի պետական ու ազգային գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այլ առարկաներ

Այս տեղեկատվական ցանկը ներկայացնում է «Նոր գրքեր․ Տեխնիկա» բաժնի շրջանակներում հավաքագրված հրատարակությունների համառոտ մատենագիտական ցուցակը, որը նպատակ ունի տեղեկացնել տեխնիկական ոլորտի նորագույն գրականության մասին և հեշտացնել ընթերցողների, հետազոտողների ու մասնագետների կողմնորոշումը ժամանակակից տեխնիկական գրքերի շուկայում և գրադարանային ֆոնդերում։ Ցանկում սովորաբար ընդգրկվում են տարբեր ենթաբաժինների հրատարակություններ՝ ինժեներական գիտություններ, մեքենաշինություն, էլեկտրոնիկա, տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ, էներգետիկա, շինարարություն և այլ կիրառական տեխնիկական ուղղություններ, որոնք արտացոլում են տվյալ ժամանակաշրջանում գիտատեխնիկական առաջընթացի հիմնական միտումները։ Նման ինֆորմացիոն ցուցակները ունեն ոչ միայն գրադարանային հաշվառման և տեղեկատվության տարածման գործառույթ, այլ նաև կարևոր դեր են խաղում գիտական հաղորդակցության մեջ՝ թույլ տալով մասնագետներին արագ ծանոթանալ նոր լույս տեսած մասնագիտական գրականությանը, գնահատել դրա արդիականությունը և կիրառելիությունը իրենց աշխատանքներում։

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության համաշխարհային տնտեսությանը ինտեգրման գործընթացի հիմնախնդիրների վերլուծությանը՝ ընդգրկելով ինչպես տեսական, այնպես էլ կիրառական մոտեցումներ։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են արտաքին տնտեսական հարաբերությունների զարգացման հիմնական ուղղությունները, միջազգային առևտրային համակարգերում ներգրավվածության աստիճանը, ներդրումային հոսքերի դինամիկան և տնտեսական գլոբալացման ազդեցությունը ազգային տնտեսության վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ինտեգրման գործընթացի դրական և բացասական հետևանքները՝ ներառյալ մրցունակության բարձրացումը, արտահանման հնարավորությունների ընդլայնումը, ինչպես նաև արտաքին կախվածության աճի և կառուցվածքային խոցելիության ռիսկերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսական քաղաքականության գործիքակազմին, ինստիտուցիոնալ բարեփոխումներին և տարածաշրջանային համագործակցության դերակատարությանը ինտեգրման խորացման գործընթացում։ Աշխատությունը համադրում է մակրոտնտեսական վերլուծություն և միջազգային տնտեսական հարաբերությունների տեսական հիմքեր՝ առաջարկելով զարգացման ռազմավարական ուղղություններ։ Այն օգտակար է տնտեսագետների, պետական կառավարման մասնագետների, միջազգային հարաբերությունների փորձագետների և տնտեսական քաղաքականության մշակողների համար։

Աշխարհագրություն

Արևելա-Եվրոպական և Արևմտասիբիրական հարթավայրերը Եվրասիա մայրցամաքի ամենախոշոր հարթավայրային տարածքներից են, որոնք առանձնանում են իրենց ընդարձակ տարածքով, համեմատաբար հարթ ռելիեֆով և բնական-աշխարհագրական պայմանների յուրահատուկ համադրությամբ։ Արևելա-Եվրոպական հարթավայրը տարածվում է Արևելյան Եվրոպայի մեծ մասով՝ ընդգրկելով Ռուսաստանի արևմտյան հատվածը, Ուկրաինան, Բելառուսը և հարակից տարածքները, և բնորոշվում է թույլ ալիքավոր մակերևույթով, հին բյուրեղային հիմքի վրա ձևավորված նստվածքային ծածկով, ինչպես նաև բազմազան կլիմայական գոտիներով՝ մերձարկտիկականից մինչև չափավոր մայրցամաքային։ Այստեղ զարգացած են խառը և լայնատերև անտառները, անտառատափաստանային և տափաստանային գոտիները, իսկ ջրագրական ցանցը խիտ է՝ ներառելով Վոլգա, Դնեպր, Դոն և այլ խոշոր գետեր։ Արևմտասիբիրական հարթավայրը գտնվում է Ուրալյան լեռներից դեպի արևելք՝ մինչև Ենիսեյ գետը, և համարվում է աշխարհի ամենամեծ ցածրադիր հարթավայրերից մեկը, որը ձևավորվել է հաստ նստվածքային շերտերի կուտակման արդյունքում և ունի չափազանց հարթ, տեղ-տեղ ճահճապատ մակերևույթ։ Նրա կլիման ավելի կտրուկ մայրցամաքային է՝ ձմեռները երկար և սառը, ամառները՝ կարճ ու համեմատաբար տաք, ինչի հետևանքով տարածքում լայնորեն տարածված են տայգային անտառները և ճահճային էկոհամակարգերը։ Երկու հարթավայրերն էլ ունեն կարևոր բնական ռեսուրսային նշանակություն՝ ներառյալ նավթագազային պաշարներ, հողային և անտառային ռեսուրսներ, ինչպես նաև մեծ դեր են խաղում Եվրասիայի կլիմայական և էկոլոգիական համակարգերում՝ ազդելով օդային զանգվածների շրջանառության և բնական գոտիների ձևավորման վրա։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Աղվանք երկրի պատմական զարգացման հիմնական փուլերը՝ հնագույն ժամանակներից մինչև VIII դար՝ ընդգծելով նրա քաղաքական, մշակութային և էթնոկրոնական առանձնահատկությունները Հարավային Կովկասի համատեքստում։ Նշվում է, որ Աղվանքը ձևավորվել է որպես բազմածին և բազմամշակութային տարածք, որտեղ տարբեր ցեղային միավորումներ աստիճանաբար համախմբվել են պետական կառուցվածքի մեջ՝ ստեղծելով հարաբերականորեն կայուն քաղաքական համակարգ։ Վերլուծվում է, որ հելլենիստական և պարթևական ազդեցությունների շրջանում տարածաշրջանը զարգացրել է վարչական և ռազմական կառավարման որոշակի ձևեր, որոնք հետագայում ենթարկվել են փոփոխությունների Սասանյան Պարսկաստանի գերիշխանության պայմաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեության ընդունման գործընթացին, որը կարևոր դեր է խաղացել Աղվանքի մշակութային և հոգևոր ինքնության ձևավորման մեջ՝ նպաստելով գրային մշակույթի զարգացմանը և եկեղեցական կազմակերպվածության ձևավորմանը։ Նշվում է նաև, որ VIII դարում տարածաշրջանը բախվել է արաբական նվաճումների հետ, ինչը բերել է քաղաքական կառուցվածքի վերափոխման և նոր վարչական համակարգերի ձևավորման։ Ընդհանուր առմամբ, Աղվանքի պատմությունը մինչև VIII դար դիտարկվում է որպես բազմաշերտ գործընթաց, որտեղ քաղաքական, մշակութային և կրոնական գործոնները փոխազդելով ձևավորել են տարածաշրջանի ինքնատիպ պատմական ուղին։

Գրականություն

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Խաչիկ Դաշտենցի վիպասանության համակողմանի քննությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով նրա արձակ ստեղծագործությունների գաղափարական, գեղարվեստական, թեմատիկ և ոճական առանձնահատկություններին։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է գրողի վիպական աշխարհը, որի ձևավորման վրա էական ազդեցություն են ունեցել հայ ժողովրդի պատմական ճակատագիրը, ազգային հիշողությունը, հայրենիքի և ինքնության գաղափարները, սփյուռքահայության փորձառությունը, մարդկային արժանապատվության և գոյապայքարի խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Դաշտենցի կերպարակերտման արվեստին, հերոսների հոգեբանական նկարագրությանը, նրանց անհատական ու հավաքական ճակատագրերի փոխկապակցվածությանը և պատմական իրադարձությունների նկատմամբ կերպարների վերաբերմունքին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հեղինակի պատմական իրականության գեղարվեստական վերակերտման սկզբունքների բացահայտումը, ինչպես նաև փաստական նյութի և գրական երևակայության փոխհարաբերության քննությունը։ Աշխատանքը անդրադառնում է վիպական երկերի լեզվաոճական առանձնահատկություններին, ժողովրդական խոսքի, բարբառային տարրերի, դարձվածքների, պատկերավոր արտահայտությունների և ազգային մշակութային իրողությունների կիրառությանը, որոնք նպաստում են ստեղծագործությունների ինքնատիպությանը և կենդանի գեղարվեստական միջավայրի ձևավորմանը։ Քննվում են նաև բնության, հայրենի հողի, հիշողության և պատմական ժամանակի գեղարվեստական պատկերումները, դրանց խորհրդանշական նշանակությունն ու կապը հեղինակի գաղափարական աշխարհայացքի հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Դաշտենցի վիպասանության առանձնահատուկ տեղը հայ գրականության մեջ՝ միաժամանակ դիտարկելով այն պատմական, ազգային և համամարդկային արժեքների արտահայտման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության միջոցով վերլուծվում են նաև գրողի ստեղծագործական մտածողության առանձնահատկությունները, պատմության և ներկայի երկխոսությունը, ազգային ինքնության պահպանման խնդիրը և անհատի ու հասարակության փոխհարաբերությունները։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ գրականության պատմությամբ, 20-րդ դարի հայ արձակով և գրականագիտությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ընթերցողների համար՝ առաջարկելով Խաչիկ Դաշտենցի վիպական ժառանգության գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ամբողջական դիտարկում։