Նոր գրքեր : Հայաստան : Ինֆորմացիոն ցանկ (1980, Սեպտեմբեր, թիվ 9)

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է հաճարի մշակության ագրոտեխնիկական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը Կոտայքի մարզի անջրդի հողագործության պայմաններում՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով բնական խոնավության արդյունավետ օգտագործումը, մշակաբույսի աճի ու զարգացման օրինաչափությունները, բերքատվության ձևավորումը և մշակության հիմնական տեխնոլոգիական միջոցառումների արդյունավետությունը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն մոտեցումը, որ առանց ոռոգման գյուղատնտեսական արտադրության պայմաններում մշակաբույսի արդյունավետությունը մեծապես կախված է տեղումների քանակից և բաշխումից, հողի խոնավության պաշարներից, ջերմաստիճանային ռեժիմից, հողի մշակման համակարգից, ցանքի ժամկետներից, բույսերի սնուցման պայմաններից և ընտրված սորտի կենսաբանական առանձնահատկություններից։ Այս գործոնների համատեղ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս որոշել այնպիսի ագրոտեխնիկական մոտեցումներ, որոնք առավել համապատասխան են տվյալ տարածաշրջանի հողակլիմայական պայմաններին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հաճարի կենսաբանական և տնտեսական առանձնահատկություններին՝ որպես հացահատիկային մշակաբույսի։ Քննության են առնվում բույսի աճի հիմնական փուլերը՝ ծլումից և սկզբնական վեգետատիվ զարգացումից մինչև հասկակալում, հատիկի ձևավորում և հասունացում։ Յուրաքանչյուր փուլում ջերմության և խոնավության պահանջները կարող են տարբեր լինել, ուստի բնական տեղումների ժամանակային բաշխումը երբեմն ոչ պակաս կարևոր է, քան դրանց տարեկան ընդհանուր քանակը։ Հատկապես այն փուլերում, երբ ձևավորվում են բերքի հիմնական կառուցվածքային տարրերը, խոնավության պակասը կարող է անդրադառնալ բույսերի զարգացման, արդյունավետ ցողունների քանակի, հասկի ձևավորման և հատիկի լցման վրա։ Անջրդի պայմաններում կարևորագույն խնդիրներից է հողում առկա խոնավության պահպանումը։ Հետազոտության մեջ կարող են գնահատվել նախացանքային և հիմնական հողամշակման տարբեր եղանակների ազդեցությունը հողի ջրաֆիզիկական հատկությունների վրա։ Հողի ճիշտ մշակումը նպաստում է տեղումների ներթափանցմանը, նվազեցնում մակերևութային հոսքը և կարող է սահմանափակել անարդյունավետ գոլորշացումը։ Միաժամանակ չափազանց ինտենսիվ կամ ոչ ճիշտ ժամանակին իրականացված մշակումը կարող է նպաստել հողի խոնավության կորստին և կառուցվածքի վատթարացմանը։ Այդ պատճառով մշակման խորության, ժամկետի և եղանակի ընտրությունը դիտարկվում է որպես անջրդի հողագործության տեխնոլոգիայի կարևոր բաղադրիչ։ Առանձին ուղղություն է ցանքի ժամկետների ուսումնասիրությունը։ Ցանքի ճիշտ ժամանակի ընտրությունը հնարավորություն է տալիս առավել արդյունավետ օգտագործել տվյալ տարվա ջերմային և խոնավային պայմանները։ Չափազանց վաղ կամ ուշ ցանքը կարող է փոխել ծլման արագությունը, բույսերի սկզբնական զարգացումը, վեգետացիոն շրջանի տևողությունը և բերքի ձևավորման փուլերի համընկնումը անբարենպաստ եղանակային պայմանների հետ։ Տարբեր ժամկետներում կատարված ցանքերի համեմատությունը կարող է ցույց տալ, թե որ տարբերակն է նպաստում դաշտային ծլունակության, բույսերի պահպանվածության և վերջնական բերքատվության առավել բարենպաստ ցուցանիշների ձևավորմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ցանքի նորմայի և բույսերի խտության հարցը։ Չափազանց խիտ ցանքերում բույսերի միջև ուժեղանում է մրցակցությունը ջրի, սննդանյութերի և լույսի համար, ինչը հատկապես զգալի կարող է լինել խոնավության սահմանափակ պայմաններում։ Մյուս կողմից՝ չափազանց նոսր ցանքը կարող է հանգեցնել հողի արտադրական հնարավորությունների ոչ լիարժեք օգտագործման և միավոր մակերեսից բերքի նվազման։ Հետևաբար անհրաժեշտ է որոշել բույսերի այնպիսի խտություն, որի դեպքում անհատական բույսերի զարգացման և ամբողջ ցանքատարածության արտադրողականության միջև ձևավորվում է առավել նպատակահարմար հարաբերակցություն։ Հետազոտության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև սերմի տեղադրման խորության ազդեցությունը ծլման և սկզբնական զարգացման վրա։ Անջրդի պայմաններում սերմը պետք է հասանելիություն ունենա բավարար խոնավության, սակայն չափազանց խոր ցանքը կարող է դժվարացնել ծիլերի մակերես դուրս գալը։ Հողի մեխանիկական կազմը, նախացանքային մշակման որակը և ցանքի պահին խոնավության տեղաբաշխումը պայմանավորում են համապատասխան խորության ընտրությունը։ Այս ցուցանիշների համադրումը կարևոր է հավասարաչափ և կենսունակ ծիլերի ստացման համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բույսերի սնուցման համակարգին։ Հողի բնական բերրիությունը և հիմնական սննդատարրերի հասանելիությունը կարող են զգալիորեն ազդել բույսերի աճի, վեգետատիվ զանգվածի ձևավորման և հատիկային բերքի վրա։ Միաժամանակ անջրդի պայմաններում պարարտանյութերի արդյունավետությունը սերտորեն կապված է հողի խոնավության հետ, քանի որ սննդատարրերի յուրացումը պահանջում է համապատասխան ջրային ռեժիմ։ Հետևաբար պարարտացման չափաքանակների գնահատման ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել ոչ միայն բույսի սննդային պահանջները, այլև տվյալ հողակլիմայական պայմաններում դրանց օգտագործման իրական հնարավորությունները։ Ազոտային, ֆոսֆորային և այլ սննդատարրերի ազդեցությունը կարող է ուսումնասիրվել ինչպես առանձին, այնպես էլ տարբեր համակցություններով՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը աճի, զարգացման և բերքի կառուցվածքի վրա։ Կարևորվում է նախորդ մշակաբույսի ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Ցանքաշրջանառության մեջ հաճարի տեղը կարող է պայմանավորել հողի խոնավության, սննդատարրերի պաշարների, մոլախոտվածության և հիվանդությունների տարածման մակարդակը։ Լավ ընտրված նախորդը կարող է նպաստել հաջորդ մշակաբույսի համար ավելի բարենպաստ հողային պայմանների ձևավորմանը, մինչդեռ նույն կամ կենսաբանական առումով մոտ մշակաբույսերի հաճախակի վերադարձը նույն դաշտ կարող է առաջացնել մի շարք ագրոնոմիական խնդիրներ։ Այդ պատճառով մշակության տեխնոլոգիան նպատակահարմար է դիտարկել ամբողջ ցանքաշրջանառության համակարգի շրջանակում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է հողի խոնավության դինամիկայի ուսումնասիրությունը։ Տարբեր խորություններում խոնավության պաշարների չափումները կարող են ցույց տալ, թե բույսերն ինչպես են օգտագործում աշնանային, ձմեռային և գարնանային տեղումներից կուտակված ջուրը և ինչպես է այդ պաշարը փոփոխվում վեգետացիայի ընթացքում։ Հողի խոնավության տվյալների համադրումը բույսերի զարգացման փուլերի և բերքատվության հետ հնարավորություն է տալիս որոշել ջրի պակասի առավել զգայուն ժամանակաշրջանները։ Այսպիսի ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է անջրդի երկրագործության համար, որտեղ բնական խոնավությունը արտադրողականությունը սահմանափակող հիմնական գործոններից մեկն է։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում օդերևութաբանական պայմանների ազդեցությանը։ Տարբեր տարիների տեղումների, օդի ջերմաստիճանի և հնարավոր երաշտային ժամանակահատվածների տարբերությունները կարող են էապես փոխել նույն ագրոտեխնիկական միջոցառման արդյունքը։ Այդ պատճառով բազմամյա փորձերի տվյալները հատկապես արժեքավոր են, քանի որ հնարավորություն են տալիս տարբերակել տեխնոլոգիական գործոնի ազդեցությունը տվյալ տարվա եղանակային առանձնահատկություններից։ Տեղումների քանակի և բաշխման, ջերմաստիճանի ու բերքատվության միջև կապերի ուսումնասիրությունը կարող է օգտագործվել մշակության առավել կայուն համակարգերի մշակման համար։ Կարևոր ուղղություն է սորտային առանձնահատկությունների գնահատումը։ Տարբեր սորտերը կարող են տարբերվել վեգետացիոն շրջանի տևողությամբ, երաշտադիմացկունությամբ, ցրտադիմացկունությամբ, թփակալման ունակությամբ, բույսերի բարձրությամբ, հիվանդությունների նկատմամբ դիմադրողականությամբ և բերքի ձևավորման առանձնահատկություններով։ Անջրդի պայմաններում հատկապես արժեքավոր են այն ձևերը, որոնք կարողանում են արդյունավետ օգտագործել հողի սահմանափակ խոնավությունը և պահպանել համեմատաբար կայուն արտադրողականություն եղանակային տատանումների դեպքում։ Սորտերի համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել տարածաշրջանի համար առավել հարմարված ելանյութի և արտադրական սորտերի ընտրությանը։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում բերքի կառուցվածքային տարրերի ուսումնասիրությունը։ Միավոր մակերեսից ստացվող վերջնական բերքը ձևավորվում է մի շարք բաղադրիչների փոխազդեցությամբ՝ բույսերի պահպանվածության, արդյունավետ ցողունների թվի, հասկերի քանակի, մեկ հասկում ձևավորված հատիկների թվի և հատիկի զանգվածի միջոցով։ Ագրոտեխնիկական տարբեր միջոցառումներ կարող են տարբեր կերպ ազդել այս ցուցանիշների վրա։ Օրինակ՝ որևէ տարբերակ կարող է մեծացնել բույսերի վեգետատիվ աճը՝ առանց հատիկային բերքի համարժեք բարձրացման, մինչդեռ մեկ այլ տարբերակ կարող է նպաստել բերքի կառուցվածքի առավել արդյունավետ ձևավորմանը։ Այդ պատճառով միայն ընդհանուր բերքատվության գնահատումը բավարար չէ տեխնոլոգիական միջոցառումների ազդեցության մեխանիզմը հասկանալու համար։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև հատիկի որակական հատկանիշները։ Բերքի քանակի հետ մեկտեղ կարևոր են հատիկի խոշորությունը, լիարժեքությունը, զանգվածային ցուցանիշները և նպատակային օգտագործման համար նշանակություն ունեցող այլ որակական բնութագրեր։ Աճեցման պայմանները, խոնավության ապահովվածությունը և սնուցման մակարդակը կարող են ազդել ոչ միայն բերքի քանակի, այլև դրա որակի վրա։ Հետևաբար արդյունավետ տեխնոլոգիան պետք է գնահատվի արտադրողականության և ստացված արտադրանքի որակի համատեղ հաշվառմամբ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մոլախոտերի ազդեցությանը։ Անջրդի դաշտերում մոլախոտերը կարող են ուժեղ մրցակցել մշակաբույսի հետ հատկապես հողի խոնավության համար։ Մոլախոտվածության մակարդակի և տեսակային կազմի գնահատումը հնարավորություն է տալիս որոշել դրանց հնարավոր ազդեցությունը հաճարի աճի և բերքատվության վրա։ Մոլախոտերի դեմ պայքարի միջոցառումների ընտրության ժամանակ կարևոր է համադրել ագրոտեխնիկական և անհրաժեշտության դեպքում բույսերի պաշտպանության ընդունված մոտեցումները՝ պահպանելով մշակաբույսի բնականոն զարգացումը և հողի ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը։ Կարևորվում է նաև հիվանդությունների և վնասատուների տարածվածության դիտարկումը։ Բույսերի առողջական վիճակը կարող է անմիջականորեն ազդել ֆոտոսինթետիկ մակերեսի, հատիկի ձևավորման և վերջնական բերքի վրա։ Սորտի դիմադրողականությունը, ցանքաշրջանառությունը, ցանքի ժամկետը և բույսերի խտությունը կարող են փոխել վնասակար օրգանիզմների զարգացման պայմանները։ Հետևաբար բույսերի պաշտպանության խնդիրները դիտարկվում են մշակության ընդհանուր համակարգի շրջանակում և կապվում են կանխարգելիչ ագրոտեխնիկական միջոցառումների հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է ջրի օգտագործման արդյունավետության գնահատումը։ Անջրդի հողագործության պայմաններում նպատակն առավելագույն կենսազանգված ստանալը չէ, այլ հասանելի ջրային պաշարների հաշվով հնարավորինս արդյունավետ տնտեսական բերք ձևավորելը։ Այդ պատճառով տարբեր ագրոտեխնիկական տարբերակները կարելի է համեմատել ոչ միայն բերքատվությամբ, այլև այն տեսանկյունից, թե որքան արդյունավետ է մշակաբույսը օգտագործել բնական տեղումներից և հողի պաշարներից հասանելի ջուրը։ Այս ցուցանիշը կարևոր է հատկապես երաշտային և խոնավությամբ սահմանափակ տարիներին։ Առանձին նշանակություն ունի հողի բերրիության պահպանման խնդիրը։ Անջրդի երկրագործության երկարաժամկետ արդյունավետությունը կախված է ոչ միայն տվյալ տարվա բերքից, այլև հողի կառուցվածքի, օրգանական նյութի պաշարների և սննդային ռեժիմի պահպանությունից։ Հողի մշակման, պարարտացման և ցանքաշրջանառության համակարգերը նպատակահարմար է գնահատել նաև հողի երկարաժամկետ արտադրողականության տեսանկյունից։ Օրգանական մնացորդների վերադարձը, էրոզիայի սահմանափակումը և հողի կառուցվածքի պահպանումը կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ հատկապես լեռնային և նախալեռնային գյուղատնտեսական տարածքներում։ Հետազոտության մեջ կարող է անդրադարձ կատարվել նաև հողի էրոզիայի վտանգին։ Անջրդի պայմաններում ոչ ճիշտ հողամշակումը կարող է նպաստել հողի մակերեսային շերտի քայքայմանը և խոնավության կորստին։ Տեղանքի թեքությունը, բուսածածկույթի վիճակը և մշակման ուղղությունը կարող են ազդեցություն ունենալ հողային ռեսուրսների պահպանման վրա։ Հետևաբար մշակության տեխնոլոգիայի արդյունավետությունը նպատակահարմար է գնահատել նաև հողապահպանական տեսանկյունից։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում փորձարարական դաշտային հետազոտությունների կազմակերպումը։ Տարբեր ագրոտեխնիկական տարբերակների համեմատության համար անհրաժեշտ է պահպանել փորձի կրկնությունների, համադրելի հողային պայմանների և միասնական հաշվառման մեթոդների սկզբունքները։ Վեգետացիայի ընթացքում կարող են կատարվել ֆենոլոգիական դիտարկումներ, բույսերի բարձրության, խտության և զարգացման ցուցանիշների չափումներ, հողի խոնավության որոշումներ և բերքի կառուցվածքային վերլուծություն։ Ստացված տվյալների վիճակագրական մշակումը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե դիտված տարբերությունները որքանով են պայմանավորված ուսումնասիրվող գործոններով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տարբեր ագրոտեխնիկական միջոցառումների փոխազդեցությանը։ Ցանքի ժամկետը, սերմնացանի նորման, պարարտացումը և հողամշակումը մեկուսացված գործոններ չեն։ Օրինակ՝ բույսերի օպտիմալ խտությունը կարող է տարբեր լինել տարբեր խոնավային կամ սննդային պայմաններում, իսկ պարարտացման ազդեցությունը կարող է կախված լինել տեղումների քանակից։ Հետևաբար առավել արդյունավետ տեխնոլոգիայի ձևավորումը պահանջում է գործոնների համակցված ուսումնասիրություն և այնպիսի տարբերակի ընտրություն, որը կայուն արդյունք է ապահովում փոփոխվող բնական պայմաններում։ Կարևորվում է նաև մշակության տնտեսական արդյունավետության գնահատումը։ Բերքատվության բարձրացումը գործնական նշանակություն ունի միայն այն դեպքում, երբ կիրառվող լրացուցիչ միջոցառումների ծախսերը համարժեք են ստացվող տնտեսական արդյունքին։ Սերմերի, պարարտանյութերի, հողի մշակման և մյուս տեխնոլոգիական գործողությունների ծախսերի համադրումը ստացված բերքի արժեքի հետ հնարավորություն է տալիս որոշել տարբերակների շահութաբերությունը։ Անջրդի հողագործության պայմաններում հատկապես կարևոր է այնպիսի տեխնոլոգիաների ընտրությունը, որոնք չափավոր արտադրական ծախսերով ապահովում են հնարավորինս կայուն բերք։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել դաշտային փորձի, ագրոքիմիական և հողագիտական ուսումնասիրությունների, ֆենոլոգիական դիտարկումների, կենսաչափական չափումների և վիճակագրական վերլուծության մեթոդները։ Մի քանի տարվա տվյալների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել ոչ միայն միջին բերքատվությունը, այլև տարբեր ագրոտեխնիկական լուծումների կայունությունը տարբեր եղանակային պայմաններում։ Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է բնական տեղումներից կախված արտադրության համար, որտեղ տարեկան կլիմայական տատանումները կարող են զգալիորեն փոխել արդյունքները։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է Կոտայքի մարզի անջրդի գյուղատնտեսական տարածքներում հացահատիկային արտադրության արդյունավետության բարձրացման անհրաժեշտությամբ։ Տեղական հողակլիմայական պայմաններին համապատասխանեցված մշակության համակարգը կարող է նպաստել հողի խոնավության առավել արդյունավետ օգտագործմանը, արտադրական ռիսկերի նվազեցմանը և բերքի կայունության բարձրացմանը։ Ստացված արդյունքների հիման վրա հնարավոր է հիմնավորել ցանքի, հողամշակման, սնուցման և մշակաբույսի խնամքի այնպիսի մոտեցումներ, որոնք հաշվի են առնում տարածաշրջանի բնական սահմանափակումները և միաժամանակ նպաստում հողային ռեսուրսների պահպանությանը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է անջրդի պայմաններում հաճարի մշակության կենսաբանական, ագրոտեխնիկական և արտադրական առանձնահատկությունների բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով հողի խոնավության ռեժիմը, ցանքի ժամկետներն ու նորմերը, սնուցումը, սորտային հատկանիշները, բերքի կառուցվածքը, բնական տեղումների ազդեցությունը, ջրի օգտագործման արդյունավետությունը, հողի պահպանությունը և տնտեսական արդյունավետությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել բուսաբուծության, հացահատիկային մշակաբույսերի արտադրության, ագրոնոմիայի, հողագիտության և անջրդի երկրագործության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, գյուղատնտեսների, դասախոսների, ուսանողների և արտադրության մասնագետների համար։

Տնտեսագիտություն

Հայաստան-ում հարկային համակարգի կատարելագործման ժամանակակից խնդիրները վերաբերում են պետական բյուջեի եկամուտների կայունացման, հարկային վարչարարության արդյունավետության բարձրացման և տնտեսական աճի խթանման միջև հավասարակշռության ապահովմանը։ Հարկային համակարգը հանդիսանում է պետական ֆինանսական համակարգի առանցքային բաղադրիչներից մեկը, որը պետք է ապահովի հարկերի արդար բաշխում, ստվերային տնտեսության կրճատում և բիզնես միջավայրի բարելավում, սակայն գործնականում առկա են մի շարք կառուցվածքային և ինստիտուցիոնալ խնդիրներ։ Դրանցից կարևոր են հարկային բեռի բաշխման անհամաչափությունը տարբեր տնտեսական ոլորտների և հարկատուների միջև, ստվերային տնտեսության զգալի մակարդակը, հարկային պարտավորությունների թերի կատարումը, ինչպես նաև հարկային վարչարարության երբեմն բարդ և ոչ բավարար թափանցիկ ընթացակարգերը։ Ժամանակակից փուլում կարևոր խնդիր է նաև թվայնացման գործընթացների լիարժեք իրականացումը, քանի որ էլեկտրոնային հարկային համակարգերի զարգացումը կարող է բարձրացնել վերահսկողության արդյունավետությունը և նվազեցնել կոռուպցիոն ռիսկերը։ Միաժամանակ հարկային քաղաքականությունը պետք է համադրվի ներդրումային միջավայրի բարելավման հետ, քանի որ չափազանց բարձր կամ ոչ կայուն հարկային բեռը կարող է խոչընդոտել փոքր և միջին բիզնեսի զարգացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է պահանջում նաև հարկային օրենսդրության հաճախակի փոփոխությունների խնդիրն, որը կարող է ստեղծել անորոշություն տնտեսվարողների համար և նվազեցնել կանխատեսելիությունը։ Այս բոլոր գործոնները միասին ձևավորում են հարկային համակարգի կատարելագործման հիմնական ուղղությունները՝ ներառյալ վարչարարության պարզեցումը, հարկային արդարության բարձրացումը, թվայնացման ընդլայնումը և տնտեսական աճին նպաստող կայուն հարկային քաղաքականության ձևավորումը։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ավագ դպրոցում ռուսերենի բայական նախածանցավոր բառակազմության ուսուցման տեսական և մեթոդական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ռուսերեն բայերի նախածանցավորման համակարգն է, նախածանցների միջոցով նոր բառերի և իմաստային տարբերակների ձևավորումը, ինչպես նաև այդ երևույթների յուրացման առանձնահատկությունները հայախոս սովորողների կողմից։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են ռուսերեն բայական նախածանցների իմաստային և գործառական առանձնահատկությունները, դրանց միացումը տարբեր բայական հիմքերի հետ, բառիմաստի և բայի տեսակի փոփոխությունները, ինչպես նաև տարածական, ժամանակային, ուղղության, ավարտվածության և այլ իմաստների արտահայտումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայախոս աշակերտների համար առաջացող դժվարություններին, որոնք կարող են պայմանավորված լինել հայերենի և ռուսերենի բառակազմական ու քերականական համակարգերի տարբերություններով։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է ուսուցման արդյունավետ մեթոդների և վարժությունների համակարգի մշակումը, որը կարող է նպաստել սովորողների կողմից նախածանցավոր բայերի ճիշտ ընկալմանը, կազմությանը և գործածությանը։ Դիտարկվում են բառային և համատեքստային վարժություններ, համեմատական մեթոդներ, բառակազմական վերլուծություն, բառապաշարի ակտիվացման և խոսքային հմտությունների զարգացման միջոցներ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ուսուցման հաջորդականության, նյութի ընտրության և սովորողների լեզվական կարողություններին համապատասխան առաջադրանքների կառուցման սկզբունքներին։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նպաստել ռուսերենի դասավանդման մեթոդիկայի կատարելագործմանը հայկական ավագ դպրոցում՝ հատկապես բայական բառակազմության և բառապաշարի ուսուցման ոլորտում։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ռուսաց լեզվի ուսուցիչներին, մեթոդիստներին, լեզվաբաններին, մանկավարժական բուհերի դասախոսներին, ուսանողներին և ռուսերենի՝ որպես օտար լեզվի ուսուցման խնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։

Քիմիա

Աշխատությունը նվիրված է տետրահիդրոպիրանային օղակ պարունակող նոր ացետամիդների և պրոպիոնամիդների սինթեզին, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրմանը և կենսաբանական ակտիվության գնահատմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են օրգանական միացությունների ստացման և քիմիական ձևափոխման եղանակները՝ նպատակ ունենալով ստանալ նոր կառուցվածքով միացություններ և բացահայտել դրանց կառուցվածք–կենսաբանական ակտիվություն փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տետրահիդրոպիրանային օղակի դերին մոլեկուլների ֆիզիկաքիմիական և կենսաբանական հատկությունների ձևավորման գործում, ինչպես նաև ամիդային խմբի կառուցվածքային փոփոխությունների ազդեցությանը ստացվող միացությունների ակտիվության վրա։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են սինթեզված միացությունների ստացման պայմանները, կառուցվածքի հաստատման մեթոդները և դրանց հիմնական բնութագրերը։ Ուսումնասիրվում են ստացված նյութերի կենսաբանական ազդեցությունները՝ հնարավորություն տալով գնահատել տարբեր կառուցվածքային հատվածների նշանակությունը կենսաբանական ակտիվության դրսևորման տեսանկյունից։ Համեմատական վերլուծության միջոցով բացահայտվում են մոլեկուլային կառուցվածքի և կենսաբանական հատկությունների միջև առկա օրինաչափությունները, որոնք կարող են կարևոր լինել նոր կենսաակտիվ միացությունների նպատակային նախագծման համար։ Հետազոտությունը միավորում է օրգանական սինթեզի, կառուցվածքային վերլուծության և կենսաբանական փորձարկումների մոտեցումները՝ ձևավորելով նոր միացությունների ուսումնասիրման համալիր մեթոդաբանություն։ Ստացված արդյունքները կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել դեղագործական քիմիայի և կենսաօրգանական քիմիայի բնագավառներում՝ հատկապես նոր պոտենցիալ կենսաակտիվ նյութերի որոնման և կառուցվածքային օպտիմալացման խնդիրների տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել օրգանական և դեղագործական քիմիայի մասնագետներին, կենսաքիմիկոսներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Քիմիա

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է քրոմի որոշման էքստրակցիոն-աբսորբցիոմետրիկ մեթոդների մշակմանը՝ օգտագործելով ակրիդինային շարքի հիմնական օրգանական ներկանյութեր։ Գրքում ներկայացվում են կոմպլեքսագոյացման և իոնային ասոցիատների ձևավորման քիմիական հիմքերը, ինչպես նաև դրանց սպեկտրոֆոտոմետրիկ հատկությունները լուծույթներում։ Հեղինակը վերլուծում է քրոմի (III և VI վալենտական վիճակներ) փոխազդեցությունը օրգանական ռեագենտների հետ՝ ընդգծելով առաջացած իոնային ասոցիատների կայունությունը, էքստրակցիայի արդյունավետությունը և օպտիկական կլանման բնութագրերը։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև վերլուծական քիմիայի ժամանակակից մեթոդները, չափումների զգայունության և ընտրողականության բարձրացման ուղիները, ինչպես նաև միջամտող իոնների ազդեցության նվազեցման եղանակները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում առաջարկվող մեթոդների կիրառությանը շրջակա միջավայրի, ջրային համակարգերի և արդյունաբերական նմուշների վերլուծության մեջ։ Գիրքը նախատեսված է քիմիկոսների, վերլուծական քիմիայի մասնագետների, էկոլոգների և հետազոտողների համար՝ առաջարկելով համապարփակ մոտեցում քրոմի էքստրակցիոն-աբսորբցիոմետրիկ որոշման և իոնային ասոցիատների կիրառության վերաբերյալ։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Գուրգեն Մահարու «Այրվող այգեստաններ» վեպի քննադատական ընկալմանն ու գրականագիտական գնահատականներին՝ ներկայացնելով ստեղծագործության շուրջ ձևավորված տարբեր տեսակետների և մեկնաբանությունների համադրական ուսումնասիրություն։ Ուսումնասիրության կենտրոնում վեպի գեղարվեստական արժեքի, գաղափարական բովանդակության, պատմական իրադարձությունների ներկայացման և հեղինակային դիրքորոշման վերաբերյալ քննադատական մոտեցումներն են։ Հեղինակը դիտարկում է, թե տարբեր ժամանակաշրջանների գրական քննադատությունն ինչպես է գնահատել ստեղծագործության թեմատիկ և գեղարվեստական առանձնահատկությունները, կերպարների համակարգը, պատմական իրականության ու գեղարվեստական երևակայության հարաբերակցությունը և հեղինակի կիրառած պատկերային ու լեզվական միջոցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վեպի նկատմամբ հակասական վերաբերմունքի պատճառներին՝ կապված ազգային պատմության և հիշողության, ողբերգական իրադարձությունների պատկերման, կերպարների մեկնաբանության և ստեղծագործության գաղափարական շեշտադրումների հետ։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ վեպի քննադատական գնահատականները պայմանավորված են ոչ միայն նրա գրական արժանիքներով, այլև այն պատմամշակութային և հասարակական միջավայրով, որտեղ տարբեր ընթերցողներ ու քննադատներ անդրադարձել են ստեղծագործությանը։ Գրականագիտական վերլուծության միջոցով բացահայտվում են Մահարու արձակի լեզվաոճական առանձնահատկությունները, պատմողական սկզբունքները, հումորի և ողբերգականի համադրությունը, ինչպես նաև պատմական անցյալի գեղարվեստական վերակերտման եղանակները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վեպը դիտարկել ոչ միայն որպես առանձին գեղարվեստական ստեղծագործություն, այլև որպես հայ գրականության մեջ պատմական հիշողության, ինքնության և անցյալի վերաիմաստավորման կարևոր օրինակ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, քննադատներին, հայ գրականության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և Գուրգեն Մահարու ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։