Նոր գրքեր։ Հասարակական-քաղաքական գիտություններ։ Բանասիրական գիտություններ: Գրականագիտություն: Լեզվաբանություն։ Պատմություն: Աշխարհագրություն: Պատմական գիտություններ: Աշխարհագրություն։ Հնագիտություն; Ազգագրություն։ (Ինֆորմացիոն ցանկ) = Новые (1977, թիվ 3)

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության համախառն ներքին արդյունքի կանխատեսման խնդրին՝ Բայեսյան վեկտորային ավտոռեգրեսիոն մոդելների կիրառմամբ։ Գրքում ուսումնասիրվում են մակրոտնտեսական ցուցանիշների փոխկապակցվածության վերլուծության և տնտեսական գործընթացների կանխատեսման ժամանակակից էկոնոմետրիկ մոտեցումները՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով Բայեսյան մեթոդաբանության հնարավորություններին։ Ներկայացվում են ՀՆԱ-ի ձևավորման վրա ազդող հիմնական մակրոտնտեսական գործոնները, դրանց դինամիկան և փոխադարձ կապերը, ինչպես նաև տնտեսական ցուցանիշների կանխատեսման տեսական ու մեթոդաբանական հիմքերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վեկտորային ավտոռեգրեսիոն մոդելների կառուցվածքին, դրանց պարամետրերի գնահատման սկզբունքներին և այն առավելություններին, որոնք դրանք կարող են ապահովել փոխկապակցված ժամանակային շարքերի համատեղ վերլուծության դեպքում։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչը Բայեսյան մոտեցման կիրառումն է, որի միջոցով հնարավոր է համադրել առկա վիճակագրական տվյալները և նախնական տեղեկատվությունը՝ մոդելի պարամետրերի գնահատումն ու կանխատեսումների ճշգրտությունը բարելավելու նպատակով։ Հեղինակը դիտարկում է մոդելի կառուցման հիմնական փուլերը՝ տնտեսական ցուցանիշների ընտրությունից և տվյալների նախապատրաստումից մինչև մոդելի նույնականացում, գնահատում, ստուգում և կանխատեսումների իրականացում։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել ՀՆԱ-ի հետ կապված այնպիսի ցուցանիշներ, ինչպիսիք են գնաճը, ներդրումները, սպառումը, արտահանումը, ներմուծումը, փոխարժեքը և այլ մակրոտնտեսական փոփոխականներ՝ բացահայտելու դրանց դինամիկ փոխազդեցությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կանխատեսումների որակի գնահատմանը և տարբեր մոդելների արդյունքների համեմատությանը, ինչը հնարավորություն է տալիս պարզելու Բայեսյան վեկտորային ավտոռեգրեսիոն մոտեցման կիրառելիությունն ու արդյունավետությունը Հայաստանի տնտեսության պայմաններում։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է տնտեսական քաղաքականության մշակման համար հուսալի կանխատեսումների նշանակությունը՝ հատկապես տնտեսական աճի, մակրոտնտեսական կայունության և ռեսուրսների պլանավորման խնդիրների լուծման ժամանակ։ Ներկայացված մեթոդաբանությունը կարող է կիրառվել ոչ միայն ՀՆԱ-ի, այլև փոխկապակցված մակրոտնտեսական այլ ցուցանիշների կանխատեսման համար՝ ապահովելով տնտեսական գործընթացների քանակական գնահատման ավելի ճկուն գործիքներ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, էկոնոմետրիկների, վիճակագիրների, ֆինանսական վերլուծաբանների, պետական կառավարման և տնտեսական քաղաքականության մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և ուսանողների համար։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է ազգայնականության դրսևորումներին հայ-թաթարական և հայ-վրացական հարաբերություններում XIX դարի վերջին և XX դարի սկզբին՝ մինչև 1905 թվականը, այն դիտարկելով որպես տարածաշրջանային քաղաքական և սոցիալական գործընթացների կարևոր գործոն։ Նյութում վերլուծվում են այն պատմական պայմանները, որոնցում ձևավորվել և ակտիվացել են ազգայնական գաղափարները Ռուսական կայսրության Անդրկովկասյան տարածքում՝ սոցիալ-տնտեսական փոփոխություններ, քաղաքային բնակչության աճ, կրթական համակարգի զարգացում և քաղաքական ինքնագիտակցության բարձրացում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ-թաթարական հարաբերությունների սրման պատճառներին՝ հողի և տնտեսական ռեսուրսների շուրջ մրցակցություն, վարչական քաղաքականության ազդեցություն և տեղական էլիտաների հակասություններ, որոնք հաճախ վերածվել են ազգամիջյան լարվածությունների։ Քննարկվում են նաև հայ-վրացական հարաբերությունները, որտեղ քաղաքական և եկեղեցական հակասություններին զուգահեռ գոյություն են ունեցել համագործակցության և մշակութային փոխազդեցության դրսևորումներ։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ ազգայնականության զարգացումը Անդրկովկասում եղել է բազմաշերտ գործընթաց՝ պայմանավորված ինչպես կայսերական կառավարման համակարգով, այնպես էլ տեղական հասարակությունների սոցիալ-քաղաքական վերափոխումներով՝ ձևավորելով տարածաշրջանի հետագա պատմական զարգացումների հիմքերը մինչև 1905 թվականը։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Ավրոմանի տարածաշրջանում գործածվող բարբառի լեզվական համակարգի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով դրա հնչյունական, ձևաբանական, բառապաշարային և քերականական առանձնահատկություններին։ Ներկայացվում են բարբառի ձևավորման ու զարգացման հիմնական առանձնահատկությունները, տարածքային գործածությունը և հարակից լեզուների ու խոսվածքների հետ ունեցած փոխազդեցությունները։ Ուսումնասիրվում է հնչյունական համակարգը՝ դիտարկելով ձայնավորների և բաղաձայնների կազմը, արտասանական առանձնահատկությունները, հնչյունափոխությունները և այն օրինաչափությունները, որոնցով տվյալ խոսվածքը տարբերվում է լեզվական հարակից տարբերակներից։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ձևաբանությանը՝ գոյականների, դերանունների, ածականների, բայերի և խոսքի այլ մասերի կառուցվածքին, դրանց փոփոխության ձևերին և քերականական նշանակությունների արտահայտման միջոցներին։ Քննարկվում է նաև բայական համակարգը, ժամանակի, դեմքի, թվի և եղանակի արտահայտման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև բառերի ու նախադասությունների կառուցման հիմնական սկզբունքները։ Բառապաշարի ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են տեղական ծագում ունեցող բառերը, պատմականորեն պահպանված լեզվական միավորները, փոխառությունները և առօրյա կյանքի տարբեր ոլորտներին վերաբերող անվանումները։ Բարբառային նյութը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն լեզվական կառուցվածքը, այլև տվյալ տարածաշրջանի բնակչության պատմական զարգացման, մշակութային միջավայրի և այլ ժողովուրդների հետ երկարատև շփումների որոշ առանձնահատկություններ։ Կարևորվում է բարբառի տեղը տարածաշրջանի լեզվական բազմազանության մեջ, նրա հարաբերակցությունը ազգակից լեզվական ձևերի հետ և այն հատկանիշները, որոնք ձևավորում են նրա ինքնատիպությունը։ Լեզվական փաստերի համադրական ուսումնասիրությունը նպաստում է նաև պատմական լեզվաբանության խնդիրների լուսաբանմանը՝ հնարավորություն տալով հետևել առանձին հնչյունական, քերականական և բառապաշարային երևույթների զարգացմանն ու պահպանմանը։ Նման ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի տեղական խոսվածքների փաստագրման, լեզվական ժառանգության պահպանման և տարածաշրջանի պատմալեզվական գործընթացների ավելի ամբողջական ընկալման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել բարբառագիտությամբ, իրանագիտությամբ, պատմական և համեմատական լեզվաբանությամբ, ազգագրությամբ ու տարածաշրջանային մշակույթների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է կինոյի լեզվի էությանը, ձևավորման առանձնահատկություններին և ժամանակակից տեսալսողական մշակույթում դրա դրսևորման հիմնական միտումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում կինոյի լեզուն դիտարկվում է որպես արտահայտչամիջոցների ամբողջություն, որի միջոցով կինեմատոգրաֆը կառուցում է պատմություն, փոխանցում գաղափարներ, ձևավորում զգացմունքային ազդեցություն և ստեղծում իրականության յուրահատուկ գեղարվեստական մեկնաբանություն։ Ուսումնասիրության մեջ ուշադրություն է դարձվում կադրի կառուցմանը, տեսանկյունին, մոնտաժին, շարժմանը, լուսավորությանը, գույնին, ձայնին, երաժշտությանը, դերասանական խաղին և կինեմատոգրաֆիական այլ միջոցներին՝ բացահայտելով դրանց փոխազդեցությունն ու նշանակությունը ֆիլմի իմաստային կառուցվածքի ձևավորման գործում։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում մոնտաժին՝ որպես կինեմատոգրաֆիական մտածողության կարևոր գործիքի, որի միջոցով առանձին կադրերի և տեսարանների համադրությունը կարող է ստեղծել նոր իմաստներ, փոխել ժամանակի ու տարածության ընկալումը և ուղղորդել հանդիսատեսի ուշադրությունը։ Աշխատանքը միաժամանակ անդրադառնում է կինոյի լեզվի պատմական զարգացմանը և դրա փոփոխություններին՝ պայմանավորված տեխնիկական առաջընթացով, նոր նկարահանման և հետարտադրական հնարավորություններով, թվային տեխնոլոգիաների տարածմամբ և հանդիսատեսի մեդիա-սպառման վարքագծի փոփոխությամբ։ Ժամանակակից դրսևորումների ուսումնասիրության ընթացքում կարևորվում են թվային պատկերի, համակարգչային գրաֆիկայի, հատուկ էֆեկտների, նոր մոնտաժային լուծումների և ինտերակտիվ կամ հիբրիդային տեսալսողական ձևերի ազդեցությունը կինեմատոգրաֆիական արտահայտչականության վրա։ Քննարկվում է նաև ավանդական կինոլեզվի և նոր մեդիա միջավայրի փոխհարաբերությունը, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչպես են ժամանակակից կինոգործիչները վերաիմաստավորում դասական արտահայտչամիջոցները և համադրում դրանք նոր տեխնոլոգիական հնարավորությունների հետ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս կինոյի լեզուն դիտարկել ոչ միայն որպես տեխնիկական միջոցների համակարգ, այլև որպես ինքնուրույն գեղարվեստական հաղորդակցության և մշակութային արտահայտության ձև, որը շարունակաբար փոփոխվում է հասարակական, տեխնոլոգիական և գեղագիտական գործընթացների ազդեցությամբ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել կինոգետների, արվեստաբանների, ռեժիսորների, սցենարիստների, օպերատորների, մեդիա և տեսալսողական մշակույթի հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև կինոյի գեղարվեստական լեզվի և դրա ժամանակակից զարգացման միտումների նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողների համար։

Պատմություն

Գիրքը ներկայացնում է տարբեր ազգաբանական (էթնոգրաֆիական) թեմաներ՝ նպատակ ունենալով վերլուծել հայ հասարակության ավանդական ձևերը, վարքականոնները և մշակութային առանձնահատկությունները։ Հիմնական բովանդակությունը․ Ազգաբանական ուսումնասիրությունների հիմունքներ Էթնոգրաֆիայի մեթոդներ, աղբյուրներ և հետազոտության մոտեցումներ։ Ավանդական հայ կենցաղ Գյուղական կյանք, ընտանիք, տնտեսություն և սոցիալական հարաբերություններ։ Սոցիալական կառուցվածք Տոհմ, համայնք, ազգակցական կապեր և դրանց դերը հասարակության մեջ։ Մշակութային առանձնահատկություններ Սովորույթներ, տոներ, ծեսեր և ավանդույթներ։ Ժողովրդական մշակույթ Բանահյուսություն, հավատալիքներ և հոգևոր պատկերացումներ։

Իրավաբանություն

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է ավտոտրանսպորտային միջոցների սեփականատերերի քաղաքացիական պատասխանատվության պարտադիր ապահովագրության ինստիտուտի իրավական հիմնախնդիրները Ռուսաստանի Դաշնությունում և Հայաստանի Հանրապետությունում՝ կատարելով համեմատաիրավական վերլուծություն երկու իրավական համակարգերի միջև։ Հետազոտության մեջ դիտարկվում է այս ապահովագրական մեխանիզմի իրավական բնույթը որպես հանրային շահի պաշտպանության միջոց, որի նպատակն է ապահովել ճանապարհատրանսպորտային պատահարներից տուժած անձանց վնասների փոխհատուցման երաշխավորված համակարգ և նվազեցնել քաղաքացիական վեճերի ծանրաբեռնվածությունը դատարանների վրա։ Վերլուծվում են կարգավորման տարբերությունները՝ կապված ապահովագրական պայմանագրի կնքման պարտադիրության, ապահովագրական գումարների սահմանաչափերի, փոխհատուցման կարգի և ապահովագրական ընկերությունների պատասխանատվության շրջանակների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրներին՝ ներառյալ փոխհատուցման ուշացումները, գնահատման մեթոդաբանության տարբերությունները և վեճերի լուծման արդյունավետությունը։ Համեմատությունը ցույց է տալիս, որ երկու երկրներում էլ համակարգը զարգանում է ապահովագրական շուկայի ազատականացման և պետական վերահսկողության համադրության ուղղությամբ, սակայն առկա են տարբեր մոտեցումներ ռիսկերի բաշխման և շահառուների պաշտպանության մակարդակի հարցերում։ Աշխատությունը ընդգծում է նաև օրենսդրական կատարելագործման անհրաժեշտությունը՝ ապահովագրական համակարգի ավելի կանխատեսելի, թափանցիկ և սոցիալականապես արդար գործարկման համար՝ թե՛ Russian Federation-ում, թե՛ Armenia-ում։