Նոր գրքեր: Հասարակական-քաղաքական գիտություններ: Ինֆորմացիոն ցանկ=Новые книги: Обшественно-политические науки: Информационный указател (1988, թիվ 11)

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է խոսակցական եբրայերենի վերակենդանացման գործընթացի հանրալեզվաբանական վերլուծությանը՝ ընդգրկելով 19-րդ դարի վերջից մինչև 20-րդ դարի սկիզբը ձգվող պատմական փուլը, երբ եբրայերենը աստիճանաբար վերափոխվեց գրքային-կրոնական լեզվից դեպի կենդանի հաղորդակցական համակարգ։ Նյութում ուսումնասիրվում են այն սոցիալ-մշակութային, գաղափարական և լեզվական գործոնները, որոնք նպաստել են լեզվի վերակենդանացմանը՝ ներառյալ լեզվական պլանավորման քաղաքականությունները, նոր բառապաշարի ստեղծումը, կրթական համակարգի դերը և լեզվակիր համայնքի ձևավորումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հանրալեզվաբանական մեխանիզմներին՝ ինչպես է լեզուն ձեռք բերում խոսակցական գործառույթ, ինչպես են ձևավորվում նորմատիվ կառույցները և ինչպես է լեզվական վարքագիծը փոփոխվում նոր սոցիալական պայմաններում։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է անհատական նախաձեռնությունների և կազմակերպված լեզվական շարժման փոխազդեցությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող է լեզվի գիտակցված վերակենդանացումը դառնալ ազգային ինքնության և պետականության ձևավորման կարևոր գործոն։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Պարույր Սևակի ստեղծագործական ժառանգության այն հատվածների ուսումնասիրությանը, որոնք կապված են նրա չհրատարակված կամ երկար ժամանակ լայն ընթերցողական շրջանառությունից դուրս մնացած գեղարվեստական արձակի և գրականագիտական նյութերի հետ։ Հետազոտության կենտրոնում ձեռագիր ու արխիվային նյութերի քննությունն է, դրանց բնագրային առանձնահատկությունների բացահայտումը, ստեղծման հնարավոր համատեքստի վերականգնումը և գրողի ընդհանուր ստեղծագործական համակարգում դրանց տեղի որոշումը։ Գեղարվեստական արձակի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ընդլայնելու Սևակի՝ առավելապես որպես բանաստեղծ ճանաչված ստեղծագործական դիմանկարը և բացահայտելու նրա պատմողական մտածողության, կերպարակերտման, սյուժետային կազմակերպման, հոգեբանական դիտարկումների ու արձակ լեզվի առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է արձակ նյութերի և բանաստեղծական ժառանգության միջև թեմատիկ, գաղափարական և ոճական ընդհանրությունների բացահայտումը՝ պարզելու համար, թե հեղինակի աշխարհընկալման հիմնական խնդիրներն ինչպես են դրսևորվում տարբեր գրական ձևերում։ Գրականագիտական նյութերի քննության միջոցով հնարավոր է ներկայացնել Սևակի պատկերացումները գրականության բնույթի, ստեղծագործական գործընթացի, գրողի հասարակական ու մշակութային դերի, ազգային գրական ավանդույթի և ժամանակակից գրականության զարգացման վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հեղինակային տարբերակների, սևագրությունների, խմբագրումների և հնարավոր վերամշակումների համեմատությունը, քանի որ դրանք կարող են ցույց տալ ստեղծագործական մտահղացման ձևավորման ու փոփոխման ընթացքը։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև տեքստաբանական աշխատանքը՝ ձեռագրերի ընթերցման, տարբերակների համադրման, բնագրերի ճշգրտման և դրանց գիտական ներկայացման խնդիրներով։ Արխիվային նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս լրացնելու գրողի ստեղծագործական կենսագրության առանձին դրվագներ և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու նրա մտավոր հետաքրքրությունների մասին։ Միաժամանակ անտիպ նյութերը դիտարկվում են ոչ թե մեկուսացված, այլ հրապարակված ստեղծագործությունների և ժամանակաշրջանի հայ գրական գործընթացի հետ փոխհարաբերության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտական, տեքստաբանական, աղբյուրագիտական և արխիվագիտական մոտեցումները՝ նպաստելով Պարույր Սևակի ստեղծագործական անհատականության և բազմաժանր գրական ժառանգության առավել ամբողջական ուսումնասիրմանը։

Մշակույթ

Գիտական աշխատանքը նվիրված է 1901-1910 թվականներին Անդրկովկասում հայ երաժշտական կյանքի ուսումնասիրությանը՝ այդ ժամանակաշրջանի մշակութային, հասարակական և ազգային գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ երաժշտական մշակույթի զարգացման հիմնական ուղղություններն են, երաժշտական կրթության և կատարողական արվեստի կազմակերպումը, համերգային կյանքը, երգչախմբային շարժումը, երաժշտական խմբերի գործունեությունը, մամուլի և մշակութային կազմակերպությունների դերը, ինչպես նաև հայ երաժիշտների ստեղծագործական և հասարակական գործունեությունը։ XX դարի սկզբին Անդրկովկասը, հատկապես Թիֆլիսը և Բաքուն, հայ մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից էին։ Այս քաղաքներում գործող դպրոցները, մշակութային ընկերությունները, թատրոնները, երաժշտական խմբերը և պարբերականները նպաստում էին հայկական երաժշտական մշակույթի տարածմանն ու մասնագիտական զարգացմանը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել այդ միջավայրի ազդեցությունը հայ երաժշտական կյանքի կազմակերպման և ազգային երաժշտական ինքնագիտակցության ձևավորման վրա։ Կարևոր ուղղություններից է երաժշտական կրթության զարգացումը։ Դարասկզբին երաժշտական գիտելիքների տարածման, երգեցողության և գործիքային կատարողականության ուսուցման, ինչպես նաև մասնագիտական պատրաստության ընդլայնման գործընթացները նպաստում էին երաժշտական մշակույթի հանրայնացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ երաժշտական դպրոցների, ուսումնական խմբակների, մասնավոր դասավանդման և այլ կրթական նախաձեռնությունների գործունեությանը՝ գնահատելով դրանց դերը երիտասարդ երաժիշտների և կատարողների ձևավորման գործում։ Առանձին կարևորություն ունի երգչախմբային մշակույթի զարգացումը։ Հայ երգչախմբերը ոչ միայն կատարողական կոլեկտիվներ էին, այլև ազգային մշակույթի տարածման կարևոր միջոց։ Ժողովրդական և հոգևոր երգերի, ինչպես նաև հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարումը նպաստում էր ազգային երաժշտական ժառանգության պահպանմանը և նոր սերնդին փոխանցմանը։ Երգչախմբային գործունեությունը նաև հնարավորություն էր տալիս տարբեր սոցիալական խմբերի ներգրավվել մշակութային կյանքում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է համերգային կյանքի վերլուծությունը։ Համերգները, երաժշտական երեկոները և մշակութային այլ միջոցառումները ձևավորում էին երաժշտական հաղորդակցության միջավայր, որտեղ ներկայացվում էին ինչպես հայ հեղինակների ստեղծագործություններ, այնպես էլ եվրոպական և ռուսական երաժշտության նմուշներ։ Այդ գործընթացը նպաստում էր հայ երաժշտական մշակույթի՝ համաշխարհային երաժշտական գործընթացների հետ կապերի ընդլայնմանը և կատարողական չափանիշների զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև թատրոնի և երաժշտության փոխհարաբերությանը։ Անդրկովկասի հայ թատերական կյանքում երաժշտությունը կարևոր դեր ուներ՝ ուղեկցելով բեմական ներկայացումները և ձևավորելով դրանց գեղարվեստական մթնոլորտը։ Թատրոնի, օպերային և երաժշտական ներկայացումների զարգացումը նպաստում էր ինչպես կատարողական արվեստի, այնպես էլ երաժշտական լսարանի ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրության է արժանի հայ կոմպոզիտորների և երաժիշտների գործունեությունը։ Այդ ժամանակաշրջանում ազգային երաժշտական լեզվի զարգացման, ժողովրդական երաժշտության հավաքագրման ու մշակման և մասնագիտական կոմպոզիտորական ավանդույթի ձևավորման գործընթացները ձեռք էին բերում առանձնահատուկ նշանակություն։ Հայ երաժշտական մշակույթի ներկայացուցիչները միաժամանակ ձգտում էին պահպանել ազգային ինքնատիպությունը և այն ներգրավել ժամանակակից մասնագիտական երաժշտության զարգացման ընդհանուր ընթացքի մեջ։ Կարևոր աղբյուր կարող են լինել ժամանակաշրջանի հայկական պարբերականները, որոնք լուսաբանում էին համերգները, երաժշտական իրադարձությունները, կատարողների գործունեությունը և մշակութային կյանքի խնդիրները։ Մամուլի նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել ոչ միայն կոնկրետ երաժշտական իրադարձությունների ժամանակագրությունը, այլև հասկանալ հասարակության վերաբերմունքը երաժշտության, կատարողական արվեստի և ազգային մշակույթի նկատմամբ։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև երաժշտական կազմակերպությունների և մշակութային ընկերությունների գործունեությունը։ Դրանք կարևոր դեր էին կատարում համերգների կազմակերպման, երաժշտական կրթության, երգչախմբերի ստեղծման, ստեղծագործությունների տարածման և մշակութային կապերի ընդլայնման գործում։ Նման կազմակերպությունների գործունեությունը վկայում է, որ երաժշտական կյանքը աստիճանաբար դառնում էր ավելի կազմակերպված և ինստիտուցիոնալացված։ Ուսումնասիրության մեկ այլ կարևոր կողմը հայ երաժշտական կյանքի և ազգային ինքնության փոխհարաբերությունն է։ Երաժշտությունը տվյալ ժամանակաշրջանում հաճախ ընկալվում էր ոչ միայն որպես գեղարվեստական արտահայտության ձև, այլև որպես ազգային մշակույթի պահպանման և հասարակական համախմբման միջոց։ Ժողովրդական երգի հավաքագրումն ու մշակումը, հոգևոր երաժշտության պահպանումը և ազգային թեմատիկայով ստեղծագործությունների տարածումը նպաստում էին մշակութային ինքնագիտակցության ամրապնդմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է 1901-1910 թվականների Անդրկովկասի հայ երաժշտական կյանքը որպես բազմաշերտ մշակութային գործընթաց, որի մեջ փոխկապակցված էին երաժշտական կրթությունը, կատարողական արվեստը, ստեղծագործական գործունեությունը, երգչախմբային շարժումը, թատրոնը, մամուլը և հասարակական-մշակութային կազմակերպությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու XX դարի սկզբի հայ երաժշտական մշակույթի զարգացման առանձնահատկությունները և գնահատելու այդ ժամանակաշրջանի նշանակությունը հետագա ազգային մասնագիտական երաժշտության ձևավորման ու զարգացման գործում։

Տնտեսագիտություն

Գրքում ներկայացվում են դրամավարկային քաղաքականության հիմնական գործիքները՝ կանխատեսումները, տոկոսադրույքները, փոխարժեքները և դրամական պրոֆիլները, որոնց միջոցով պետությունները և կենտրոնական բանկերը կառավարվում են մակրոտնտեսական ցուցանիշները՝ գնաճը, գործազրկությունը և տնտեսական աճը։ Հեղինակը շեշտում է, որ դրամավարկային քաղաքականությունը կարևոր գործիք է ոչ միայն պետության տնտեսական քաղաքականության իրականացման համար, այլ նաև բանկային համակարգի և համաշխարհային ֆինանսական շուկաների հարաբերությունների վերաձևման մեջ։ Աշխատությունում առանձնացվում են բանկային համակարգի կառուցվածքը, ֆունկցիաները, բանկերի դերակատարությունը տնտեսության մեջ, հատկապես փողի շրջանառության և տնտեսական ակտիվության խթանման հարցում։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև տնտեսության ֆինանսավորման տարբեր մոդելները՝ մանրամասնորեն վերլուծելով կոմերցիոն բանկերի և կենտրոնական բանկերի գործառույթները։ Գրքում բացատրվում է նաև, թե ինչպես բանկերի ու ֆինանսական հաստատությունների գործողությունները ազդում են դրամավարկային քաղաքականության վրա, ինչպես նաև որոնց պետք է դիմել կարգավորիչ մարմինները՝ կրճատելու բանկային համակարգի թերությունները, կանխելու ֆինանսական ճգնաժամերը և ապահովելու տնտեսական կայունություն։ Աշխատությունը նախատեսված է տնտեսագիտության, ֆինանսների, բանկային գործի, դրամավարկային քաղաքականության և ֆինանսական համակարգերի ուսանողների, ինչպես նաև տնտեսվարողների և պետական կառավարման ոլորտների մասնագետների համար։

Ինֆորմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է թվային հաղորդակցական համակարգերի փոխանցման և տարածման գործընթացների համաժամեցման մեթոդների ուսումնասիրությանը և մշակմանը։ Հեղինակը ներկայացնում է թվային համակարգերի աշխատանքային սկզբունքները, տվյալների փոխանցման ժամանակա-սարքային ձգձգումների, սիգնալների թափանցելիության և աղմուկի ազդեցության վերլուծությունը, ինչպես նաև համաժամեցման անհրաժեշտությունը հաղորդակցության վստահելիության և արդյունավետության ապահովման համար։ Աշխատությունում դիտարկվում են ժամանակային և հաճախականքային համաժամեցման մեթոդների տեսական հիմքերը, ներկայացվում են ալգորիթմներ և մոդելավորման մոտեցումներ՝ տվյալների հոսքի վերահսկման, սխալների հայտնաբերման և ճշգրտման համար, ինչպես նաև համեմատվում են տարբեր մեթոդների արդյունավետությունը և կիրառելիությունը իրական թվային համակարգերում։ Հեղինակը առաջարկում է նորարարական լուծումներ՝ համակարգերի հուսալիության բարձրացման, բեռնվածության օպտիմալացման և ազդանշանների խեղաթյուրումների նվազեցման ուղղությամբ։ Գիրքը օգտակար է էլեկտրոնային հաղորդակցության, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, համակարգային ինժեներների, հետազոտողների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են թվային հաղորդակցության, տեղեկատվական փոխանցման և թվային համակարգերի համաժամեցման տեսության և կիրառման խնդիրներով։

Պատմություն

Գիրքը նվիրված է Բյուզանդական կայսրության X-XI դարերի պղնձե դրամներին և դրանց շրջանառության առանձնահատկություններին Հայաստանի տարածքում՝ ներկայացնելով դրամագիտական, պատմական և հնագիտական նյութի համակցված ուսումնասիրություն։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են տվյալ ժամանակաշրջանի բյուզանդական պղնձե դրամների հիմնական տեսակները, դրանց թողարկման առանձնահատկությունները, պատկերագրությունը, արձանագրությունները, անվանական արժեքները և դրամահատման կենտրոնների գործունեությունը։ Հեղինակը վերլուծում է դրամների արտաքին տեսքի, չափերի, կշռային համակարգերի և տեխնիկական հատկանիշների փոփոխությունները՝ դրանք կապելով Բյուզանդական կայսրության տնտեսական և քաղաքական զարգացումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի տարածքում հայտնաբերված բյուզանդական պղնձե դրամներին, դրանց գտածոների վայրերին, հնագիտական համատեքստին և թվագրական առանձնահատկություններին։ Դրամական գտածոների ուսումնասիրության միջոցով փորձ է արվում բացահայտելու Հայաստանի և Բյուզանդական կայսրության միջև առևտրատնտեսական ու քաղաքական կապերի բնույթը, ինչպես նաև գնահատելու բյուզանդական դրամի դերը տեղական տնտեսական հարաբերություններում։ Գրքում քննարկվում են դրամների Հայաստան ներթափանցման հնարավոր ճանապարհները, դրանց շրջանառության աշխարհագրությունը և տևողությունը, ինչպես նաև տեղական դրամական համակարգերի հետ փոխհարաբերությունները։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև այն հարցի ուսումնասիրությունը, թե ինչպիսի տնտեսական և քաղաքական պայմաններ են նպաստել բյուզանդական դրամների տարածմանը Հայաստանի տարբեր շրջաններում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դրամագիտական նյութը դիտարկել ոչ միայն որպես առանձին հնագիտական գտածո, այլև որպես պատմական աղբյուր, որը կարող է տեղեկություններ հաղորդել առևտրի, բնակավայրերի զարգացման, տնտեսական կապերի և տարածաշրջանային փոխազդեցությունների մասին։ Ներկայացված նյութը կարող է արժեքավոր լինել պատմաբանների, հնագետների, դրամագետների, մշակութաբանների, հետազոտողների և ուսանողների համար, ինչպես նաև այն ընթերցողների, ովքեր հետաքրքրված են Բյուզանդիայի պատմությամբ, միջնադարյան Հայաստանի տնտեսական կապերով և դրամագիտությամբ։