Նոր գրքեր: Տեխնիկա: (Ինֆորմացիոն ցանկ)= Новые книги: Техника (1987, Июнь, №6)

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ֆրենսիս Սքոթ Ֆիցջերալդի ստեղծագործություններում անհատի և նրա ներքին ու սոցիալական դրամայի քննությանը՝ բացահայտելով այն հակասությունները, որոնք ձևավորում են նրա հերոսների ճակատագիրը։ Ֆիցջերալդի գրական աշխարհում անհատը հաճախ հայտնվում է երազանքի և իրականության, անձնական ցանկության և հասարակական սահմանափակումների, սիրո և նյութական շահի, ինքնահաստատման և ինքնակործանման միջև։ Նրա ստեղծագործությունների հերոսները ձգտում են հասնել երջանկության, սիրո, հաջողության կամ հասարակական բարձր դիրքի, սակայն այդ ձգտումները հաճախ բախվում են սոցիալական անհավասարությանը, ժամանակի բարոյական փոփոխություններին և սեփական ներաշխարհի հակասություններին։ Այսպիսով, անհատի դրաման Ֆիցջերալդի մոտ միաժամանակ անձնական և հասարակական բնույթ ունի։ Ուսումնասիրության կարևոր առանցքներից է ամերիկյան երազանքի գաղափարը։ Ֆիցջերալդի ստեղծագործություններում հաջողության, հարստության և ինքնակերտման խոստումը սկզբում կարող է թվալ անհատի ազատության և ինքնիրացման հնարավորություն, սակայն հերոսների փորձը հաճախ բացահայտում է այդ գաղափարի հակասական և կործանարար կողմերը։ Հարստությունը և հասարակական ճանաչումը միշտ չէ, որ ապահովում են ներքին բավարարվածություն, իսկ սոցիալական վերելքը չի վերացնում դասակարգային պատնեշները։ Այդ պատճառով երազանքը աստիճանաբար վերածվում է պատրանքի, իսկ դրա ձախողումը՝ հերոսի հոգեբանական դրամայի հիմնական պատճառներից մեկի։ Հատկապես կարևոր է անհատի և հասարակական միջավայրի հակադրությունը։ Ֆիցջերալդի հերոսները ապրում են արագ փոփոխվող ամերիկյան հասարակության մեջ, որտեղ նյութական հաջողությունը, սպառողական մշակույթը, սոցիալական դիրքը և արտաքին փայլը ձեռք են բերում մեծ նշանակություն։ Այդ միջավայրում մարդուն հաճախ գնահատում են ոչ թե նրա ներքին արժեքներով, այլ ունեցվածքով, հեղինակությամբ և հասարակական կապերով։ Հերոսի անձնական ինքնությունը սկսում է կախված լինել արտաքին գնահատականից, ինչի հետևանքով առաջանում է օտարման և հոգևոր դատարկության զգացում։ Այս երևույթը հատկապես ընդգծված է այն ստեղծագործություններում, որտեղ հեղինակը քննադատաբար է ներկայացնում 1920-ականների նյութապաշտական մշակույթը։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում սիրո թեման։ Ֆիցջերալդի հերոսների համար սերը հաճախ ոչ միայն զգացմունքային կապ է, այլև կյանքի իմաստը գտնելու, սեփական երազանքն իրականացնելու և անցյալը վերականգնելու միջոց։ Սակայն սերը հաճախ բախվում է սոցիալական տարբերություններին, ժամանակի փոփոխությանը և մարդու անկատարությանը։ Հերոսը կարող է սիրելի անձին վերածել իդեալականացված երազանքի, իսկ իրական մարդը չի կարող համապատասխանել այդ իդեալական պատկերին։ Արդյունքում սիրո պատմությունը վերածվում է մարդու՝ սեփական պատրանքների հետ բախվելու պատմության։ Ֆիցջերալդի ստեղծագործություններում կարևոր է նաև անցյալի և ներկայի հակադրությունը։ Հերոսները հաճախ փորձում են վերադառնալ անցյալի որոշակի պահի, վերականգնել կորցրած հարաբերությունները կամ նորից ապրել նախկին երջանկությունը։ Սակայն ժամանակը անդառնալի է, և անցյալը հնարավոր չէ ամբողջությամբ վերականգնել։ Այս անհնարին վերադարձը խորացնում է հերոսների ողբերգականությունը՝ նրանց ստիպելով ընտրություն կատարել իրականության ընդունման և պատրանքին կառչած մնալու միջև։ Անհատի դրաման այս դեպքում դառնում է ժամանակի դեմ մարդու պայքարի արտահայտություն։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև հոգեբանական ինքնաքննության թեման։ Ֆիցջերալդի հերոսները հաճախ գիտակցում են իրենց հակասությունները, հասկանում են սեփական սխալների պատճառները, բայց միշտ չէ, որ կարողանում են փոխել իրենց կյանքը։ Նրանց ողբերգականությունը պայմանավորված է ոչ միայն արտաքին հանգամանքներով, այլև ներքին թուլություններով, ինքնախաբեությամբ, կախվածություններով և սխալ ընտրություններով։ Այս առումով հեղինակի կերպարները միաժամանակ և՛ իրենց միջավայրի զոհերն են, և՛ սեփական որոշումների պատասխանատուները։ Ուսումնասիրության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև հարստության և երջանկության հարաբերությանը։ Ֆիցջերալդի գրական աշխարհում նյութական բարեկեցությունը հաճախ ներկայացվում է որպես արտաքին հաջողության խորհրդանիշ, սակայն այն չի երաշխավորում հոգևոր ամբողջականություն։ Հերոսների անձնական կյանքում առաջացող ճգնաժամերը ցույց են տալիս, որ մարդու ներքին պահանջները չեն կարող ամբողջությամբ բավարարվել նյութական միջոցներով։ Այս գաղափարը կապվում է նաև հասարակական դասակարգերի խնդրի հետ․ սոցիալական բարձր դիրքը կարող է անհասանելի մնալ նույնիսկ այն անհատի համար, որը հարստություն է ձեռք բերել, քանի որ հասարակության մեջ պահպանվում են խորքային դասակարգային տարբերություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի Ֆիցջերալդի հերոսների բարոյական երկիմաստությունը։ Նրանք հազվադեպ են ներկայացվում որպես ամբողջովին դրական կամ բացասական կերպարներ։ Նրանց որոշումների մեջ միահյուսվում են ազնվությունը և ինքնախաբեությունը, սիրո ցանկությունը և եսասիրությունը, առատաձեռնությունն ու սեփական շահը։ Այդ բազմաշերտությունը թույլ է տալիս հեղինակի ստեղծագործությունները դիտարկել որպես մարդու հոգեբանական և բարոյական բնույթի ուսումնասիրություն։ Հերոսի ողբերգությունը հաճախ ծնվում է այն պահից, երբ նրա երազանքները հակասության մեջ են մտնում իրական աշխարհի պահանջների հետ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև «կորուսյալ սերնդի» հոգեբանական մթնոլորտին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո հասարակական արժեքների փոփոխությունը, հիասթափությունը և նախկին իդեալների նկատմամբ անվստահությունը ազդեցություն են թողնում Ֆիցջերալդի կերպարների աշխարհընկալման վրա։ Նրանք ձգտում են վայելքի, հաջողության և սիրո, սակայն այդ ձգտումների ներքո հաճախ թաքնված է դատարկության և իմաստի կորստի զգացումը։ Այս հակադրությունը՝ արտաքին փայլի և ներքին ճգնաժամի միջև, նրա արձակի ամենաբնորոշ գծերից է։ Ֆիցջերալդի ստեղծագործական մեթոդի առանձնահատկությունն այն է, որ անհատի անձնական պատմությունը հաճախ վերածվում է ամբողջ հասարակության հոգեբանական դիմանկարի։ Հերոսի ձախողումը կարող է միաժամանակ բացահայտել սոցիալական համակարգի սահմանափակումները, դասակարգային հակասությունները և ժամանակաշրջանի արժեքային ճգնաժամը։ Այդ պատճառով նրա վեպերն ու պատմվածքները միայն առանձին մարդկանց ողբերգությունների մասին չեն․ դրանք ուսումնասիրում են այն հասարակական միջավայրը, որը ձևավորում է այդ ողբերգությունները։ Այս ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Ֆիցջերալդի ստեղծագործություններում անհատի դրաման ձևավորվում է երազանքի և իրականության, սիրո և կորստի, անցյալի և ներկայի, ազատության և սոցիալական սահմանափակումների բախումից։ Նրա հերոսները ձգտում են երջանկության և ինքնիրացման, սակայն հաճախ հայտնվում են այնպիսի աշխարհում, որտեղ արտաքին հաջողությունը հակասում է ներքին բավարարվածությանը։ Այդ պատճառով Ֆիցջերալդի գրականությունը միաժամանակ կարելի է դիտարկել որպես XX դարի ամերիկյան հասարակության քննադատություն և մարդու հոգեբանական ու բարոյական որոնումների ուսումնասիրություն։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ամերիկյան գրականությամբ, մոդեռնիզմով, հոգեբանական արձակով և XX դարի հասարակական ու մշակութային գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալու անհատի կերպարի, նրա երազանքների և ողբերգական ընտրությունների նշանակությունը Ֆիցջերալդի ստեղծագործական աշխարհում։

Այլ առարկաներ

Այս ժողովածուն ներառում է հայ մամուլի 225-ամյակին նվիրված գիտաժողովի նյութերը և կենտրոնանում է հայկական մամուլի՝ ազգային արժեհամակարգի ձևավորման ու պահպանման գործում ունեցած նշանակության վրա։ Հրատարակության առանցքային թեմաներն են ընտանիքը, հայրենիքը և եկեղեցին՝ որպես հայ ժողովրդի ազգային ինքնության, մշակութային հիշողության և հասարակական գիտակցության կարևոր հենասյուներ։ Ներկայացված ուսումնասիրություններում հայ մամուլը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեղեկատվության տարածման միջոց, այլև որպես ազգային գաղափարների, արժեքների և հասարակական պատկերացումների ձևավորման ու փոխանցման կարևոր հարթակ։ Նյութերը հնարավորություն են տալիս հետևելու հայկական մամուլի պատմական զարգացմանը և տարբեր ժամանակաշրջաններում դրա ունեցած դերին՝ ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման, լեզվի ու մշակույթի պահպանման, կրթության տարածման և հասարակական համախմբման գործընթացներում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ընտանիքի արժեքին՝ որպես ազգային և մշակութային ավանդույթների փոխանցման առաջնային միջավայրի, հայրենիքի գաղափարին՝ որպես ազգային պատկանելության և պատմական հիշողության առանցքի, ինչպես նաև եկեղեցուն՝ որպես հայ ժողովրդի հոգևոր և մշակութային կյանքի կարևոր կառույցի։ Ժողովածուի գիտական նյութերը կարող են անդրադառնալ ինչպես Հայաստանի, այնպես էլ սփյուռքահայ մամուլի գործունեությանը՝ ցույց տալով, թե տարբեր քաղաքական, սոցիալական և մշակութային պայմաններում ինչպես է մամուլը նպաստել ազգային ինքնության պահպանմանը։ Հատկանշական է նաև մամուլի կրթական և դաստիարակչական գործառույթը, որի միջոցով հասարակության տարբեր շերտերին փոխանցվել են ազգային պատմության, մշակույթի, ավանդույթների և արժեքների վերաբերյալ պատկերացումներ։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայագիտությամբ, մամուլի պատմությամբ, լրագրագիտությամբ, մշակութաբանությամբ և սփյուռքագիտությամբ զբաղվող հետազոտողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր ուսումնասիրում են հայկական ազգային ինքնության ձևավորման ու պահպանման մեխանիզմները։ Ընդհանուր առմամբ, ժողովածուն ներկայացնում է հայ մամուլի պատմական և ժամանակակից նշանակությունը՝ ընդգծելով դրա դերը ազգային արժեքների պահպանման, սերունդների միջև մշակութային ժառանգության փոխանցման և հայ հասարակության ինքնության շարունակականության ապահովման գործում։

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է բլեյզերներից (blazars) բազմալիքային (multiwavelength) ճառագայթման և նեյտրինոների արտանետման համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով ակտիվ գալակտիկական միջուկներում ընթացող բարձր էներգիաների ֆիզիկական գործընթացները։ Վերլուծվում են սինքրոտրոնային և ինվերս կոմպտոնյան ճառագայթման մեխանիզմները, ինչպես նաև ռելյատիվիստական շիթերում մասնիկների արագացման գործընթացները, որոնք հանգեցնում են ռադիոից մինչև գամմա տիրույթում դիտվող սպեկտրալ արտանետումների ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բլեյզերների՝ որպես բարձր էներգիայի նեյտրինոների հնարավոր աղբյուրների մոդելավորմանը, ներառյալ հադրոնային փոխազդեցությունները և պիոնների քայքայման շղթաները։ Ուսումնասիրությունը համադրում է դիտողական տվյալներ և տեսական մոդելներ՝ նպատակ ունենալով բացահայտել էլեկտրամագնիսական և նեյտրինո ազդանշանների միջև կապերը մուլտիմեսենջեր աստղագիտության շրջանակներում։ Աշխատությունը նաև քննարկում է ժամանակակից դիտակետերի (գամմա-ճառագայթային, ռենտգենյան և նեյտրինո դետեկտորներ) տվյալների համադրման մեթոդները՝ բլեյզերների ֆիզիկական բնույթի ավելի ամբողջական պատկեր ստանալու համար։

Մշակույթ

Հայոց ավանդական հարսանեկան գովքերը հնագույն ծեսերի համատեքստում ներկայացնում են բանավոր մշակույթի կարևոր շերտ, որտեղ երգային և խոսքային ձևերով արտահայտվել են հարսանիքի ծիսական իմաստները, համայնքային միասնությունը և նոր ընտանիքի ստեղծման խորհրդանշականացումը։ Այդ գովքերը գործել են որպես անցման ծեսերի բաղադրիչ, որտեղ հարսն ու փեսան դիտարկվել են որպես նոր սոցիալական կարգավիճակ ստացող անձինք, իսկ գովքի միջոցով նրանց վերագրվել են դրական հատկանիշներ՝ գեղեցկություն, քաջություն, աշխատասիրություն և բարոյական արժանիքներ։ Այս բանահյուսական ձևերում հաճախ հանդիպում են հին հնդեվրոպական ծիսական մտածողության հետքեր՝ պտղաբերության, բարի բախտի և ընտանեկան շարունակականության գաղափարների շեշտադրումներով, որոնք արտահայտվում են խորհրդանշական պատկերներով և կրկնվող բանաձևերով։ Հարսանեկան գովքերը նաև ունեցել են սոցիալական կարգավորիչ գործառույթ՝ ամրապնդելով համայնքի ներսում փոխադարձ կապերը և հաստատելով նոր ընտանիքի ընդունումը հասարակության կողմից։ Դրանք հաճախ կատարվել են հատուկ ծիսական իրավիճակներում՝ հարսի տուն այցելության, հարսանեկան երթի կամ խնջույքի ընթացքում, և ուղեկցվել են երաժշտությամբ ու պարերով։ Գովքի կատարողները՝ հաճախ ազգականներ կամ մասնագիտացված բանավոր արվեստի կրողներ, իրենց խոսքի միջոցով ոչ միայն գովերգել են նորապսակներին, այլ նաև հղել են բարեմաղթանքներ և պաշտպանիչ խոսքային բանաձևեր՝ չար ուժերից և վատ բախտից պաշտպանվելու նպատակով։ Այս ավանդույթը, պահպանելով հնագույն ծիսական մտածողության տարրերը, միաժամանակ զարգացել է տարբեր պատմական փուլերում՝ հարստանալով տեղական բարբառային և մշակութային առանձնահատկություններով։ Ընդհանուր առմամբ, հարսանեկան գովքերը կարելի է դիտարկել որպես հայ ժողովրդի ծիսական մտածողության, սոցիալական կառուցվածքի և բանավոր արվեստի համադրման կարևոր արտահայտություն։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան Հայաստանի նշանավոր եկեղեցական, աստվածաբան և մտավորական Հովհան Իմաստասեր Օձնեցու կյանքի, հոգևոր գործունեության և հայ եկեղեցական մտքի զարգացման գործում ունեցած դերի ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են նրա ապրած ժամանակաշրջանի պատմաքաղաքական և կրոնական պայմանները՝ հնարավորություն տալով հասկանալ այն միջավայրը, որտեղ ձևավորվել են նրա աստվածաբանական հայացքներն ու եկեղեցական գործունեության հիմնական ուղղությունները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում նրա՝ Հայոց կաթողիկոսի պաշտոնում ծավալած գործունեությանը, եկեղեցական կառավարման ամրապնդմանն ուղղված քայլերին և Հայոց եկեղեցու ներքին կազմակերպման խնդիրներին։ Քննության են առնվում եկեղեցական կարգապահության, ծիսական կյանքի, դավանաբանական սկզբունքների և հոգևորականության գործունեության կարգավորման հետ կապված հարցերը։ Կարևորվում է նրա մասնակցությունը ժամանակաշրջանի դավանական բանավեճերին և Հայոց եկեղեցու աստվածաբանական դիրքորոշումների հիմնավորմանն ու պաշտպանությանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև քրիստոնեական տարբեր եկեղեցիների և դավանական ուղղությունների միջև գոյություն ունեցող հարաբերություններին՝ ցույց տալով, թե քաղաքական և կրոնական բարդ պայմաններում ինչ նշանակություն ուներ եկեղեցական ինքնուրույնության պահպանումը։ Ուսումնասիրվում է նրա գրական և աստվածաբանական ժառանգությունը, մեկնողական ու դավանաբանական մտածողությունը և եկեղեցական իրավունքի զարգացման գործում ունեցած ներդրումը։ Առանձին նշանակություն է տրվում կանոնական նյութերի համակարգմանն ու եկեղեցական կանոնների կիրառմանը, որոնք կարևոր դեր էին կատարում ոչ միայն հոգևոր կյանքի, այլև միջնադարյան հայ հասարակության մի շարք հարաբերությունների կարգավորման գործում։ Նրա գործունեությունը դիտարկվում է նաև կրթական և մշակութային տեսանկյունից՝ հաշվի առնելով հոգևոր գիտելիքի տարածման, գրավոր մշակույթի պահպանման և եկեղեցական մտավոր ավանդույթի զարգացման նշանակությունը։ Քննության են առնվում նրա աշխատություններում արտահայտված գաղափարները մարդու բարոյական վարքի, հավատքի, եկեղեցու առաքելության և քրիստոնեական համայնքի կազմակերպման վերաբերյալ։ Կարևորվում է նաև եկեղեցական ու աշխարհիկ իշխանությունների փոխհարաբերությունների խնդիրը և այն քաղաքական միջավայրը, որտեղ Հայոց եկեղեցին ստիպված էր պահպանել իր կառույցներն ու ինքնությունը։ Պատմական աղբյուրների և մատենագրական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել հոգևոր առաջնորդի կենսագրության հիմնական փուլերը և գնահատել նրա գործունեության ազդեցությունը հետագա դարերի հայ եկեղեցական կյանքի վրա։ Նրա կերպարը ներկայացվում է որպես եկեղեցական առաջնորդի և գիտնական-մտավորականի համադրություն, որի գործունեությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում միջնադարյան հայկական աստվածաբանական և իրավական մտքի պատմության մեջ։ Աշխատությունը նպաստում է նաև VIII դարի Հայաստանի կրոնական, մշակութային և հասարակական կյանքի առավել ամբողջական ընկալմանը՝ անհատի գործունեությունը դիտարկելով ժամանակաշրջանի լայն պատմական գործընթացների համատեքստում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել Հայոց եկեղեցու պատմության, միջնադարյան Հայաստանի պատմության, աստվածաբանության, եկեղեցական իրավունքի, հայ միջնադարյան մատենագրության և հայագիտության խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների, հոգևորականների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան Հայաստանի նշանավոր իշխանական տոհմերից մեկի քաղաքական, ռազմական, եկեղեցական և մշակութային գործունեության ուսումնասիրությանը XIII–XVI դարերի պատմական զարգացումների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում Արցախի և հարակից տարածքների քաղաքական կյանքում տոհմի զբաղեցրած դիրքն է, նրա իշխանական կառույցների ձևավորումն ու շարունակականությունը, ինչպես նաև հարաբերությունները տարածաշրջանում գործող հայկական և օտար քաղաքական ուժերի հետ։ Քննվում են իշխանական տան ներկայացուցիչների գործունեությունը Խաչենի իշխանության պատմության շրջանակում, նրանց մասնակցությունը տեղական կառավարման կազմակերպմանը և հայկական իշխանական ավանդույթների պահպանմանը քաղաքական անկայունության պայմաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում XIII դարի մոնղոլական նվաճումներից հետո ստեղծված իրադրությանը, երբ հայկական իշխանական տները ստիպված էին իրենց գործունեությունը հարմարեցնել նոր ռազմաքաղաքական պայմաններին՝ ձգտելով պահպանել ժառանգական տիրույթները և տեղական կառավարման հնարավորությունները։ Հետագա դարերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու տոհմի դիրքի փոփոխություններին տարածաշրջանային իշխանությունների հերթափոխի և քաղաքական հարաբերությունների վերաձևավորման պայմաններում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև հոգևոր և մշակութային գործունեությունը՝ եկեղեցիների ու վանական հաստատությունների հովանավորությունը, կրթական և գրչության կենտրոնների հետ կապերը, ձեռագրական մշակույթի զարգացումը և պատմական հիշողության պահպանման գործում ունեցած նշանակությունը։ Գանձասարի վանական համալիրը և նրա հետ կապված հոգևոր ավանդույթը դիտարկվում են որպես իշխանական տան քաղաքական ու մշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրիչներ։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքում կարող են լինել միջնադարյան պատմագրական երկերը, վիմագիր արձանագրությունները, ձեռագրերի հիշատակարանները, տոհմաբանական տեղեկությունները և եկեղեցական փաստաթղթերը, որոնց համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու տոհմի առանձին ներկայացուցիչների գործունեությունն ու նրանց փոխհարաբերությունները ժամանակակից քաղաքական ուժերի հետ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը բացահայտում է հայկական իշխանական համակարգի շարունակականության, տեղական քաղաքական ինքնակազմակերպման և մշակութային ժառանգության պահպանման գործընթացները՝ ցույց տալով իշխանական տների նշանակությունը միջնադարյան հայ հասարակության քաղաքական ու հոգևոր կյանքում։