Բռնիր ձեռքս. Ես վախենում եմ - Նիազյան Արմեն

Տնտեսագիտություն

Կառավարման համակարգը բարդ և բազմաբաղադրիչ կառուցվածք է, որը բաղկացած է փոխկապակցված ենթահամակարգերից, որոնք միասին ապահովում են կազմակերպության արդյունավետ գործունեությունը և նպատակների իրականացումը։ Կառավարման ենթահամակարգերը այն մասերն են, որոնց միջոցով իրականացվում են կառավարման տարբեր գործառույթներ՝ պլանավորում, կազմակերպում, վերահսկում, մոտիվացիա և որոշումների ընդունում։ Դրանք օգնում են համակարգել կազմակերպության աշխատանքը և ապահովել բոլոր գործընթացների համաչափ զարգացումը։ Հիմնականում կառավարման համակարգում առանձնացնում են մի քանի հիմնական ենթահամակարգեր։ Առաջինը կառավարչական (կամ կառավարող) ենթահամակարգն է, որը կազմում են ղեկավարները և կառավարման մարմինները։ Նրանք մշակում են նպատակներ, ընդունում որոշումներ և վերահսկում դրանց իրականացումը։ Երկրորդը կատարողական ենթահամակարգն է, որը ներառում է աշխատակիցներին և ստորաբաժանումներին, որոնք իրականացնում են ընդունված որոշումները և կատարում գործնական աշխատանքը։ Այս երկու ենթահամակարգերը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ՝ ապահովելով կազմակերպության ընդհանուր գործունեությունը։ Բացի այդ, կառավարման համակարգում կարևոր դեր ունի տեղեկատվական ենթահամակարգը, որը ապահովում է տվյալների հավաքագրումը, մշակումը և փոխանցումը կառավարման տարբեր մակարդակների միջև։ Առանց արդյունավետ տեղեկատվական համակարգի անհնար է ճիշտ որոշումների ընդունումը։ Կարելի է առանձնացնել նաև տեխնիկական և տեխնոլոգիական ենթահամակարգերը, որոնք ներառում են արտադրական սարքավորումները, ծրագրային ապահովումները և տեխնոլոգիական գործընթացները, որոնք աջակցում են կառավարմանը։ Կազմակերպության արդյունավետությունը կախված է այս բոլոր ենթահամակարգերի ներդաշնակ աշխատանքից, քանի որ դրանց միջև խզումը կարող է բերել կառավարման խափանումների։ Ժամանակակից կառավարման մոտեցումներում մեծ ուշադրություն է դարձվում նաև ճկուն և ինտեգրված համակարգերի ստեղծմանը, որտեղ բոլոր ենթահամակարգերը գործում են որպես միասնական ամբողջություն։ Այսպիսով, կառավարման ենթահամակարգերը ապահովում են կազմակերպության կառուցվածքային ամբողջականությունը և արդյունավետ գործունեությունը՝ համադրելով մարդկային, տեղեկատվական և տեխնիկական ռեսուրսները։

Պատմություն

Խորհրդային Հայաստանում գիտության զարգացումը եղել է պետական քաղաքականության կարևոր ուղղություններից մեկը, որի նպատակն էր ստեղծել զարգացած գիտական համակարգ և այն ծառայեցնել արդյունաբերականացման, տնտեսության և կրթության առաջընթացին։ Խորհրդային շրջանում Հայաստանում ձևավորվեցին գիտական հաստատություններ, այդ թվում՝ գիտահետազոտական ինստիտուտներ, որոնք համակարգված զբաղվում էին մաթեմատիկայի, ֆիզիկայի, քիմիայի, բժշկության, պատմության և այլ ոլորտների ուսումնասիրությամբ։ Հատկապես մեծ դեր է ունեցել Հայաստանի գիտությունների ակադեմիայի ստեղծումը, որը դարձավ գիտական կյանքի կենտրոն և համակարգեց տարբեր գիտական ուղղությունների զարգացումը։ Այս շրջանում գիտությունը սերտորեն կապված էր բարձրագույն կրթության հետ, և բուհերը հանդիսանում էին գիտական կադրերի պատրաստման հիմնական օջախներ։ Խորհրդային Հայաստանի գիտության զարգացման մեջ կարևոր ձեռքբերումներ են գրանցվել ինչպես բնական, այնպես էլ տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների ոլորտներում՝ ներառյալ մաթեմատիկական դպրոցների ձևավորումը, ֆիզիկայի և ռադիոէլեկտրոնիկայի զարգացումը, ինչպես նաև հայագիտության խորացումը։ Միևնույն ժամանակ գիտական զարգացումը իրականացվում էր կենտրոնացված պետական համակարգի պայմաններում, ինչը ապահովում էր ֆինանսավորում և կազմակերպվածություն, սակայն սահմանափակում էր որոշակի ազատ ստեղծագործական նախաձեռնություններ։ Ընդհանուր առմամբ, Խորհրդային Հայաստանում գիտության զարգացումը մեծապես նպաստել է երկրի կրթական մակարդակի բարձրացմանը, գիտական ներուժի ձևավորմանը և ժամանակակից գիտական մտածողության հաստատմանը տարածաշրջանում։

Այլ առարկաներ

Ակունք. Գիտական հոդվածների ժողովածու – թիվ 1 (13)-ը գիտական պարբերական ժողովածու է, որը միավորում է տարբեր հեղինակների ակադեմիական հոդվածներ՝ հիմնականում հայագիտության, պատմության, լեզվաբանության, մշակութաբանության և հարակից հասարակական գիտությունների ոլորտներից, աշխատությունում ներկայացված ուսումնասիրությունները վերաբերում են հայ ժողովրդի պատմական զարգացման տարբեր փուլերին, աղբյուրագիտական վերլուծություններին, լեզվամշակութային գործընթացներին և ազգային ժառանգության ուսումնասիրության արդի մոտեցումներին, ժողովածուն ունի գիտական բնույթ և ծառայում է որպես հետազոտական արդյունքների հրապարակման ու մասնագիտական քննարկումների հարթակ, որտեղ համադրվում են տարբեր մեթոդաբանական ուղղություններ և գիտական դպրոցների մոտեցումներ, միաժամանակ ընդգծվում է հայագիտական հետազոտությունների շարունակական զարգացումը և նոր գիտական խնդիրների ձևակերպումը, աշխատությունը նպաստում է գիտելիքի տարածմանը և ակադեմիական համագործակցության խորացմանը՝ ապահովելով գիտական հաղորդակցության կարևոր միջավայր։

Գեղարվեստական հայ․

«Աուրա» (Կարլոս Ֆուենտես) մեքսիկական գրականության մի խոշոր և խորհրդավոր գործ է, որը համատեղում է գոթիկա, միստիկա և հոգեբանական դրամա։ Գիրքը սկսվում է, երբ երիտասարդ պատմիչը՝ Ֆելիպե Մոնտալբանը, աշխատանքի է ընդունվում՝ որպես պատմական նոթերի կազմող՝ մի տարօրինակ տան համար։ Նա հանդիպում է իր տիրոջ՝ ծեր Մոնտալբանի և նրա գեղեցիկ խնամակալուհի Աուրայի հետ, ով իրեն ներկայացվում է որպես նրա մոր թոռը։ Ֆելիպեն մոլորվում է Աուրայի արտաքնապես նուրբ, բայց խորհրդավոր կերպարով, և աստիճանաբար սկսում է զգալ, որ տանը կա մի անտեսանելի ուժ և անցյալից եկող գաղտնիք։ Գիրքը հագեցած է խորհրդանշություններով՝ անցյալն ու ներկայը, կյանքի և մահվան, սիրո և վախի միջև սահմանները մրոտելով։ Ֆուենտեսը ստեղծում է մթնոլորտ, որտեղ իրականությունն ու երևակայությունը միահյուսվում են, և ընթերցողը չի կարող վստահ լինել՝ ինչն է իսկական, ինչն՝ երևակայություն։ «Աուրան» նաև խոսում է ժամանակի վերապրության, հիշողության ազդեցության և մարդու ինքնության մասին։ Հերոսը հայտնվում է հոգեկան խառնաշփոթի մեջ՝ երբ անցյալը սկսում է կրկնվել և ապրել ներկայում, ինչը ստեղծում է անորոշ և անհանգստացնող մթնոլորտ։ Գիրքը համարվում է մեքսիկական մոգական ռեալիզմի մի պայծառ օրինակ, որտեղ փոքր չափով պատմությունը կարող է մեծ, ֆիլիսոփայական հարցեր առաջացնել։ Այս վեպը հարմար է նրանց համար, ովքեր սիրում են միստիկա, հոգեբանական լարվածություն և խորհրդանշական, մտորիչ գրականություն։ Հրատարակիչ - Անտարես Հրատ. տարեթիվ - 2016 ISBN - 978-9939-51-918-0

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատանքը նվիրված է արտաքին առևտրի և տնտեսական աճի փոխկապակցվածության մոդելավորման հիմնահարցերին՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով, որտեղ ուսումնասիրվում է արտաքին տնտեսական կապերի ազդեցությունը երկրի մակրոտնտեսական ցուցանիշների վրա և տնտեսական զարգացման դինամիկայի ձևավորման մեխանիզմները։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են արտահանման և ներմուծման ծավալների, փոխարժեքի, օտարերկրյա ներդրումների և համաշխարհային շուկաների տատանումների ազդեցությունը Հայաստանի տնտեսական աճի վրա՝ օգտագործելով տնտեսամաթեմատիկական և էկոնոմետրիկ մոդելավորման մոտեցումներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բաց տնտեսության պայմաններում փոքր երկրների զարգացման առանձնահատկություններին, որտեղ արտաքին առևտուրը կարող է հանդես գալ ինչպես աճի խթանիչ, այնպես էլ ռիսկային գործոն։ Վերլուծվում են նաև կառուցվածքային խնդիրները, արտահանման դիվերսիֆիկացիայի մակարդակը և տնտեսության մրցունակության վրա ազդող գործոնները Հայաստան-ում։ Մոդելավորման նպատակն է բացահայտել այն պատճառահետևանքային կապերը, որոնք թույլ են տալիս կանխատեսել տնտեսական աճի վարքագիծը և ձևավորել ավելի արդյունավետ արտաքին առևտրային քաղաքականություն՝ երկարաժամկետ կայուն զարգացման ապահովման համար Հարավային Կովկաս։

Բնապահպանություն

Մթնոլորտի աղտոտման խնդիրները ժամանակակից աշխարհում ամենալուրջ բնապահպանական և առողջապահական խնդիրներից են, որոնք առաջանում են մարդու տնտեսական գործունեության հետևանքով և ազդում են ինչպես բնության, այնպես էլ հասարակության վրա։ Հիմնական աղբյուրներն են արդյունաբերական ձեռնարկությունները, ավտոմոբիլային տրանսպորտը, ջերմաէլեկտրակայանները, նավթամշակման գործարանները, ինչպես նաև գյուղատնտեսության որոշ ձևեր և կենցաղային թափոնների այրումը։ Այս աղբյուրներից մթնոլորտ են արտանետվում վնասակար գազեր և մասնիկներ՝ ածխաթթու գազ, ածխածնի մոնօքսիդ, ծծմբի և ազոտի օքսիդներ, փոշային և քիմիական աէրոզոլներ, որոնք աղտոտում են օդը և փոխում դրա բնական կազմը։ Այս գործընթացը հանգեցնում է ջերմոցային էֆեկտի ուժեղացման, գլոբալ տաքացման, կլիմայի փոփոխության, օզոնային շերտի վնասման և թթվային անձրևների առաջացման։ Մթնոլորտի աղտոտումը նաև անմիջական վտանգ է մարդու առողջության համար՝ առաջացնելով շնչառական հիվանդություններ, ասթմա, ալերգիաներ, սրտանոթային խնդիրներ և նույնիսկ քաղցկեղի որոշ տեսակների ռիսկի աճ։ Բացի այդ, այն բացասաբար է ազդում էկոհամակարգերի վրա՝ վնասելով բուսականությունը, կենդանական աշխարհը և նվազեցնելով կենսաբազմազանությունը, ինչը խախտում է բնության բնական հավասարակշռությունը։ Այս խնդրի լուծման համար անհրաժեշտ է կիրառել արտանետումների խիստ վերահսկողություն, զարգացնել վերականգնվող էներգիայի աղբյուրներ, նվազեցնել հանածո վառելիքների օգտագործումը, ընդլայնել կանաչ տարածքները և բարձրացնել հասարակության էկոլոգիական գիտակցությունը։