GRAMMAIRE PROGRESSIVE DU FRANÇAI S

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է աշակերտական ինքնավարության համակարգում անձի ձևավորման հիմնախնդրի ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով դպրոցական ինքնավարությունը որպես սովորողների սոցիալական, բարոյական, հաղորդակցական և կազմակերպչական կարողությունների զարգացման կարևոր միջավայր։ Գրքում ուսումնասիրվում է այն գործընթացը, որի միջոցով աշակերտը կրթական համայնքի ակտիվ մասնակից լինելու, որոշումների կայացմանը ներգրավվելու, սեփական կարծիքն արտահայտելու և ընդհանուր պատասխանատվություն ստանձնելու միջոցով ձեռք է բերում ինքնուրույնության և սոցիալական պատասխանատվության նոր մակարդակ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում աշակերտական ինքնավարության կառուցվածքին, նպատակներին, սկզբունքներին և կազմակերպական ձևերին, ինչպես նաև դրա ազդեցությանը սովորողի ինքնագիտակցության, նախաձեռնողականության, առաջնորդական հատկանիշների և համագործակցային հմտությունների զարգացման վրա։ Քննության են առնվում ուսուցիչների, դպրոցի վարչակազմի և աշակերտների փոխհարաբերությունները, ժողովրդավարական արժեքների ձևավորման, փոխադարձ հարգանքի և պատասխանատու վարքագծի խթանման հնարավորությունները։ Աշխատության շրջանակում աշակերտական ինքնավարությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես դպրոցական կյանքի կազմակերպման միջոց, այլև որպես մանկավարժական գործընթաց, որի արդյունավետ իրականացումը կարող է նպաստել հասուն, ինքնուրույն, նախաձեռնող և հասարակական կյանքին ակտիվորեն մասնակցող անձի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրության մեջ կարևորվում են նաև այն պայմանները, որոնք անհրաժեշտ են ինքնավարության արդյունավետ գործունեության համար, այդ թվում՝ անվտանգ և մասնակցային կրթական միջավայրի ստեղծումը, սովորողների կարծիքի արժևորումը, ինքնակազմակերպման հնարավորությունների ընդլայնումը և պատասխանատվության աստիճանական փոխանցումը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, հոգեբանների, կրթության կառավարման մասնագետների, դպրոցների ղեկավարների, ուսուցիչների, բուհերի դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են սովորողների անձնային զարգացման, քաղաքացիական դաստիարակության և դպրոցական ժողովրդավարական մշակույթի ձևավորման հարցերով։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսական համակարգում գործարքային ծախքերի ձևավորման, գնահատման և նվազեցման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Գրքում գործարքային ծախքերը դիտարկվում են որպես տնտեսական գործունեության կարևոր բաղադրիչ, որոնք առաջանում են ոչ միայն ապրանքների և ծառայությունների անմիջական արտադրության կամ փոխանակման ընթացքում, այլև տեղեկատվության որոնման, պայմանագրերի կնքման, բանակցությունների, վերահսկողության, իրավական պաշտպանության, գործարքների իրականացման և տնտեսական հարաբերությունների համակարգման գործընթացներում։ Աշխատանքի առանցքում Հայաստանի տնտեսական միջավայրի առանձնահատկությունների վերլուծությունն է՝ հաշվի առնելով ինստիտուցիոնալ կառուցվածքը, իրավական և վարչական կարգավորումները, շուկայական հարաբերությունների զարգացման մակարդակը, պետական կառավարման արդյունավետությունը և տնտեսավարող սուբյեկտների միջև փոխհարաբերությունների բնույթը։ Հեղինակը կարևորում է այն հանգամանքը, որ գործարքային ծախքերի բարձր մակարդակը կարող է սահմանափակել ձեռնարկատիրական ակտիվությունը, նվազեցնել ներդրումային գրավչությունը, խոչընդոտել շուկաների արդյունավետ աշխատանքին և բացասաբար անդրադառնալ տնտեսական աճի վրա։ Միաժամանակ ներկայացվում են այն մեխանիզմներն ու մոտեցումները, որոնց կիրառմամբ հնարավոր է բացահայտել նման ծախքերի հիմնական աղբյուրները, չափել դրանց ազդեցությունը տնտեսական գործունեության վրա և մշակել դրանց նվազեցման արդյունավետ ուղիներ։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում տեղեկատվության հասանելիությանը, պայմանագրային հարաբերությունների հուսալիությանը, սեփականության իրավունքների պաշտպանությանը, պետական և մասնավոր կառույցների փոխգործակցությանը, բյուրոկրատական ընթացակարգերի պարզեցմանը և ինստիտուցիոնալ միջավայրի բարելավմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել նաև Հայաստանի տնտեսության մրցունակության բարձրացման տեսանկյունից, քանի որ գործարքների իրականացման հետ կապված ժամանակային, ֆինանսական և կազմակերպչական կորուստների նվազեցումը հնարավորություն է տալիս ռեսուրսներն ավելի արդյունավետ ուղղել արտադրողական գործունեության, նորարարության և ներդրումների զարգացմանը։ Աշխատանքը հետաքրքրություն է ներկայացնում տնտեսագիտության, կառավարման, պետական կարգավորման և գործարար միջավայրի ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար՝ առաջարկելով տեսական մոտեցումների և Հայաստանի պայմաններում դրանց կիրառման համադրություն։ Այն կարող է օգտակար լինել ուսանողների, հետազոտողների, տնտեսագետների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների և գործարարների համար, ովքեր ցանկանում են ավելի խորությամբ հասկանալ այն ոչ ուղղակի ծախսերը, որոնք ազդում են տնտեսական որոշումների, շուկայական փոխհարաբերությունների և կազմակերպությունների գործունեության արդյունավետության վրա։

Բնապահպանություն

Մթնոլորտի աղտոտման խնդիրները վերաբերում են այն գործընթացներին և երևույթներին, որոնց ընթացքում վնասակար գազեր, փոշի, քիմիական միացություններ և աերոզոլներ են արտանետվում օդ և փոխում մթնոլորտի բնական կազմը՝ առաջացնելով բացասական ազդեցություններ մարդու առողջության, էկոհամակարգերի և կլիմայի վրա։ Atmosphere-ի աղտոտումը հիմնականում առաջանում է արդյունաբերական գործարանների, տրանսպորտի, էներգիայի արտադրության և գյուղատնտեսական գործունեության հետևանքով, որոնք արտանետում են ածխաթթու գազ, ազոտի օքսիդներ, ծծմբային միացություններ և այլ վնասակար նյութեր։ Air pollution հանգեցնում է շնչառական հիվանդությունների աճի, ալերգիաների, սրտանոթային խնդիրների և կյանքի որակի անկման, ինչպես նաև նպաստում է տեսանելիության նվազմանը և քաղաքային միջավայրի վատթարացմանը։ Բացի առողջապահական հետևանքներից՝ այն ունի գլոբալ ազդեցություն՝ ուժեղացնելով ջերմոցային էֆեկտը և նպաստելով կլիմայական փոփոխություններին, որոնք իրենց հերթին առաջացնում են ջերմաստիճանի բարձրացում, եղանակային ծայրահեղ երևույթներ և էկոհամակարգերի խաթարում։ Այս խնդրի լուծման համար կարևոր է կիրառել մաքուր էներգիայի աղբյուրներ, նվազեցնել արտանետումները, զարգացնել հասարակական տրանսպորտը և բարձրացնել բնապահպանական իրազեկվածությունը, քանի որ միայն համատեղ ջանքերով կարելի է նվազեցնել աղտոտման մակարդակը և պահպանել առողջ շրջակա միջավայր։

Տեխնոլոգիա

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է կարծր համաձուլվածքների և մեքենամասերի ջերմաքիմիական մշակման տեխնոլոգիայի կատարելագործմանը, ինչպես նաև գործընթացի հիմնական պարամետրերի լավարկմանը։ Հետազոտության հիմքում մետաղական և կարծր նյութերի մակերևութային ու ծավալային հատկությունների նպատակային փոփոխությունն է՝ դրանց մաշակայունությունը, կարծրությունը, ամրությունը, ջերմակայունությունը և շահագործման երկարակեցությունը բարձրացնելու նպատակով։ Ջերմաքիմիական մշակումը դիտարկվում է որպես մեքենաշինության մեջ կիրառվող կարևոր տեխնոլոգիական միջոց, որի ընթացքում ջերմային ազդեցությունը համակցվում է քիմիական միջավայրի ներգործության հետ՝ նյութի մակերևութային շերտի բաղադրությունն ու կառուցվածքը փոփոխելու համար։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են կարծր համաձուլվածքների և մեքենամասերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, դրանց շահագործման պայմանները և այն գործոնները, որոնք որոշում են մշակված մակերևույթի ծառայողական հատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մակերևույթի և միջուկի հատկությունների փոխհարաբերությանը, քանի որ մեքենամասերի աշխատանքի ժամանակ հաճախ անհրաժեշտ է միաժամանակ ապահովել մակերևութային բարձր կարծրություն և ներքին շերտերի բավարար ամրություն ու դիմացկունություն։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ջերմաքիմիական մշակման տարբեր եղանակների ուսումնասիրությունը։ Կախված մշակվող նյութի տեսակից և պահանջվող արդյունքից՝ կարող են կիրառվել ածխակալման, ազոտավորման, ածխաազոտման և մակերևութային հատկությունները փոփոխող այլ գործընթացներ։ Դրանցից յուրաքանչյուրն ունի իր տեխնոլոգիական առանձնահատկությունները և պահանջում է ջերմաստիճանի, մշակման տևողության, միջավայրի բաղադրության և այլ պարամետրերի ճիշտ ընտրություն։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում է ջերմաստիճանի ազդեցությունը մշակման ընթացքի և վերջնական հատկությունների վրա։ Ջերմաստիճանի փոփոխությունը կարող է ազդել նյութի կառուցվածքային փոխակերպումների, դիֆուզիոն գործընթացների և մակերևութային շերտի ձևավորման արագության վրա։ Չափազանց ցածր ջերմաստիճանը կարող է չապահովել անհրաժեշտ փոխակերպումները, իսկ չափազանց բարձր ջերմաստիճանը կարող է հանգեցնել անցանկալի կառուցվածքային փոփոխությունների, դեֆորմացիաների կամ նյութի հատկությունների վատթարացման։ Հետևաբար ջերմաստիճանային ռեժիմի ընտրությունը դիտարկվում է որպես տեխնոլոգիական գործընթացի արդյունավետության առանցքային խնդիր։ Մեկ այլ կարևոր գործոն է մշակման տևողությունը։ Ջերմաքիմիական գործընթացների ընթացքում նյութի մակերևույթ ներթափանցող տարրերի տարածման խորությունը և ձևավորվող շերտի հատկությունները մեծապես կախված են ժամանակից։ Մշակման չափազանց կարճ տևողությունը կարող է հանգեցնել անբավարար խորության կամ ոչ ամբողջական ձևավորված շերտի, մինչդեռ չափազանց երկար գործընթացը կարող է մեծացնել էներգիայի և ժամանակի ծախսը՝ առանց համարժեք տեխնիկական առավելության։ Աշխատանքում կարևորվում է նաև քիմիական միջավայրի կազմի ուսումնասիրությունը։ Մշակման միջավայրի բաղադրությունը կարող է որոշել մակերևութային շերտում ներթափանցող տարրերի կոնցենտրացիան, դիֆուզիայի ինտենսիվությունը և ձևավորվող կառուցվածքային փուլերի բնույթը։ Այդ պատճառով միջավայրի պարամետրերի ճիշտ ընտրությունը կարևոր է անհրաժեշտ մակերևութային հատկություններ ստանալու և գործընթացի կրկնելիությունն ապահովելու համար։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է մշակման ենթարկված նյութերի և մեքենամասերի կառուցվածքաֆազային վիճակի ուսումնասիրությունը։ Միկրոկառուցվածքի, մակերևութային շերտի հաստության, կարծրության բաշխման և այլ բնութագրերի հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու կիրառված տեխնոլոգիական ռեժիմների ազդեցությունը և բացահայտելու առավել արդյունավետ պայմանները։ Այս տվյալների համադրումը մեխանիկական փորձարկումների արդյունքների հետ թույլ է տալիս կապ հաստատել նյութի կառուցվածքի և դրա շահագործական հատկությունների միջև։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մաշակայունության բարձրացման խնդրին։ Մեքենամասերի շահագործման ընթացքում մակերևույթները ենթարկվում են շփման, ճնշման, հարվածային և ջերմային ազդեցությունների, որոնց հետևանքով կարող են առաջանալ մաշվածություն, ճաքեր, դեֆորմացիաներ և այլ վնասումներ։ Մակերևութային շերտի հատկությունների նպատակային փոփոխությունը կարող է զգալիորեն բարձրացնել մեքենամասերի դիմադրությունը նման ազդեցությունների նկատմամբ և երկարացնել դրանց ծառայության ժամկետը։ Հետազոտության մյուս կարևոր ուղղությունը գործընթացի լավարկումն է։ Լավարկման նպատակն է ընտրել այնպիսի տեխնոլոգիական պարամետրերի համակցություն, որի դեպքում ստացվում է պահանջվող որակի մակերևութային շերտ՝ նվազագույն կամ ընդունելի ժամանակային, էներգետիկ և նյութական ծախսերով։ Այդ նպատակով կարող են ուսումնասիրվել տարբեր գործոնների փոխազդեցությունները, կառուցվել փորձարարական կախվածություններ և կիրառվել մաթեմատիկական կամ վիճակագրական մեթոդներ՝ օպտիմալ ռեժիմների ընտրության համար։ Աշխատանքում կարող է գնահատվել նաև մշակման տեխնոլոգիայի արտադրական արդյունավետությունը։ Տեխնոլոգիական ռեժիմի կատարելագործումը պետք է հաշվի առնի ոչ միայն նյութի վերջնական հատկությունները, այլև սարքավորումների արտադրողականությունը, էներգիայի ծախսը, գործընթացի տևողությունը, մշակման կայունությունը և արտադրանքի որակի կրկնելիությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տեխնոլոգիական նորարարությունը կապել մեքենաշինական արտադրության իրական պահանջների հետ։ Առանձին նշանակություն ունի մշակման տեխնոլոգիայի կիրառելիությունը տարբեր տեսակի մեքենամասերի համար։ Ատամնանիվները, լիսեռները, առանցքները, կտրող գործիքները, ձևավորող տարրերը և այլ դետալներ կարող են աշխատել տարբեր բեռնվածությունների և շփման պայմաններում, ուստի դրանց համար անհրաժեշտ մակերևութային հատկությունները նույնպես տարբեր են։ Այդ պատճառով մշակման ռեժիմները պետք է ընտրվեն՝ հաշվի առնելով դետալի նյութը, երկրաչափական ձևը, չափերը և շահագործման պայմանները։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը համադրում է նյութագիտության, մետաղագիտության, ջերմային մշակման և մեքենաշինական տեխնոլոգիայի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով կատարելագործել կարծր համաձուլվածքների և մեքենամասերի ջերմաքիմիական մշակման գործընթացները և գիտականորեն հիմնավորել դրանց օպտիմալ պարամետրերը։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել բարձր մաշակայունությամբ, կարծրությամբ և շահագործական երկարակեցությամբ մեքենամասերի ստացմանը, արտադրական գործընթացների արդյունավետության բարձրացմանը և տեխնոլոգիական ծախսերի նվազեցմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել մեքենաշինության, մետաղամշակման, նյութագիտության, գործիքաշինության և արտադրական տեխնոլոգիաների ոլորտներում աշխատող մասնագետների, ինժեներների, տեխնոլոգների և հետազոտողների համար։

Պատմություն

Բագրատ Այվազյանը և Աշոտ Երկաթը հայկական պատմության կարևոր դեմքեր են, որոնք կապ ունեն Հայաստանի պետականության և արաբական դարաշրջանի քաղաքական գործընթացների հետ։ Աշոտ Երկաթը (մ.թ.ա. 867–890 թթ.) Բագրատունիների տոհմից արքա էր, ով համարվում է հայկական միջնադարյան պետության վերականգնման ու կայացման կարևոր դ64ի. Նա վերականգնեց Հայաստանի ինքնուրույն արքայությունը արաբական տիրապետությունից հետո, ամրացրեց կենտրոնական իշխանությունը, զարգացրեց տնտեսական ու ռազմական կառավարման համակարգը և նպաստեց եկեղեցական ու մշակութային կյանքի աճին։ Բագրատ Այվազյանը, որպես պատմական ուսումնասիրող և հեղինակ, հաճախ ներկայացնում է Աշոտ Երկաթի գործառույթներն ու նշանակությունը՝ ընդգծելով նրա դերը հայկական պետականության ու ազգային ինքնության պահպանման գործում։ Այս կերպ, Աշոտ Երկաթը դարձավ միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական կայունության և մշակութային վերելքի խորհրդանիշ, իսկ Բագրատ Այվազյանի հետազոտությունները թույլ են տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել այդ դարաշրջանի հայկական պետության կառավարման, արտաքին քաղաքականության և սոցիալ-տնտեսական զարգացումների մասին։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ներդրողների կողմից կապիտալի շուկաներում ներդրումային պորտֆելների ձևավորման և արդյունավետ կառավարման տեսական, մեթոդական ու կիրառական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ներդրումային որոշումների ընդունման, տարբեր ֆինանսական գործիքների ընտրության, եկամտաբերության և ռիսկի հարաբերակցության գնահատման, ինչպես նաև ներդրումային միջոցների արդյունավետ բաշխման մեխանիզմների վրա։ Քննության են առնվում բաժնետոմսերի, պարտատոմսերի և այլ արժեթղթերի ներդրումային առանձնահատկությունները՝ դրանց եկամտաբերության, իրացվելիության, ռիսկայնության և շուկայական արժեքի փոփոխությունների տեսանկյունից։ Պորտֆելի ձևավորումը դիտարկվում է որպես բազմափուլ գործընթաց, որը ներառում է ներդրողի նպատակների և ռիսկի նկատմամբ վերաբերմունքի որոշումը, ֆինանսական գործիքների ուսումնասիրությունը, ակտիվների ընտրությունը և դրանց միջև ներդրումային միջոցների համապատասխան բաշխումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դիվերսիֆիկացման սկզբունքին, որի կիրառումը հնարավորություն է տալիս տարբեր ակտիվների համակցման միջոցով նվազեցնել պորտֆելի ընդհանուր ռիսկը և սահմանված պայմաններում ապահովել եկամտաբերության առավել ընդունելի մակարդակ։ Քննության են առնվում պորտֆելային ներդրումների ժամանակակից տեսության հիմնական մոտեցումները, ռիսկի և սպասվող եկամտաբերության գնահատման մեթոդները, ակտիվների միջև փոխկախվածության նշանակությունը և օպտիմալ պորտֆելի ընտրության սկզբունքները։ Կարևորվում է համակարգային և ոչ համակարգային ռիսկերի տարբերակումը, ինչպես նաև այն գործոնների բացահայտումը, որոնք կարող են ազդել արժեթղթերի գների և ներդրումների վերջնական արդյունքների վրա։ Վերլուծվում են տոկոսադրույքների, գնաճի, փոխարժեքների, տնտեսական աճի, դրամավարկային և հարկաբյուջետային քաղաքականության փոփոխությունների հնարավոր ազդեցությունները ներդրումային որոշումների և կապիտալի շուկայի վարքագծի վրա։ Պորտֆելի կառավարումը ներկայացվում է որպես շարունակական գործընթաց, որի ընթացքում անհրաժեշտ է վերահսկել ընտրված ակտիվների արդյունավետությունը, գնահատել շուկայական պայմանների փոփոխությունները և անհրաժեշտության դեպքում իրականացնել պորտֆելի կառուցվածքի վերանայում ու վերաբալանսավորում։ Դիտարկվում են ակտիվ և պասիվ կառավարման ռազմավարությունների առանձնահատկությունները, դրանց առավելություններն ու սահմանափակումները տարբեր շուկայական պայմաններում։ Առանձին նշանակություն է տրվում ներդրումային տեղեկատվության որակին, ֆինանսական հաշվետվությունների վերլուծությանը և արժեթղթեր թողարկող կազմակերպությունների ֆինանսական վիճակի գնահատմանը։ Կարևորվում են նաև կապիտալի շուկայի ենթակառուցվածքների, կարգավորման համակարգի, ներդրողների իրավունքների պաշտպանության և տեղեկատվության թափանցիկության դերը ներդրումային միջավայրի զարգացման գործում։ Հայաստանի պայմանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տեղական ներդրողների գործունեության առանձնահատկությունները, ֆինանսական գործիքների հասանելիության, շուկայի խորության, իրացվելիության և ներդրումային մշակույթի հետ կապված խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև միջազգային կապիտալի շուկաներում ներդրումների հնարավորություններին, որոնք կարող են ընդլայնել ակտիվների ընտրության շրջանակը և նպաստել աշխարհագրական ու արժութային դիվերսիֆիկացմանը։ Միաժամանակ կարևորվում է միջազգային ներդրումներին բնորոշ լրացուցիչ ռիսկերի՝ արժութային տատանումների, արտաքին տնտեսական փոփոխությունների և տարբեր շուկաների կարգավորման առանձնահատկությունների հաշվառումը։ Հետազոտության կիրառական նշանակությունը կապված է ներդրումային պորտֆելի ձևավորման և կառավարման մեթոդների կատարելագործման, ներդրումային որոշումների հիմնավորվածության բարձրացման և ռիսկերի առավել արդյունավետ վերահսկման հետ։ Ներկայացվող մոտեցումները կարող են նպաստել ինչպես անհատական, այնպես էլ ինստիտուցիոնալ ներդրողների ֆինանսական ռեսուրսների ավելի արդյունավետ կառավարմանը և Հայաստանի կապիտալի շուկայի զարգացման հնարավորությունների գնահատմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ֆինանսական վերլուծաբանների, ներդրումային կառավարիչների, տնտեսագետների, կապիտալի շուկայի մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ֆինանսների ոլորտի ուսանողների համար։