Հայաստանի ԳԿՀ-երը 1978 թվականին։ Աշխատանքների վերլուծություն և մեթոդական հանձնարարականներ

Իրավաբանություն

Այս ռեֆերատը վերաբերում է տեղական ինքնակառավարմանը Հայաստանի Հանրապետությունում, որը պետական կառավարման համակարգի կարևոր բաղադրիչներից մեկն է և նպատակ ունի ապահովել համայնքների ինքնուրույն կառավարումը, բնակչության մասնակցությունը տեղական նշանակության խնդիրների լուծմանը և արդյունավետ ծառայությունների մատուցումը։ Տեղական ինքնակառավարումը իրականացվում է համայնքներում՝ ընտրված մարմինների միջոցով, որոնց հիմնական ներկայացուցիչներն են համայնքի ավագանին և համայնքի ղեկավարը, որոնք պատասխանատու են տեղական բյուջեի ձևավորման, համայնքային սեփականության կառավարման, ենթակառուցվածքների զարգացման և բնակչությանը տրամադրվող ծառայությունների կազմակերպման համար։ Հայաստանի Հանրապետությունում տեղական ինքնակառավարման համակարգը հիմնված է Սահմանադրության և համապատասխան օրենքների վրա, որոնք սահմանում են համայնքների իրավունքներն ու պարտականությունները, ինչպես նաև պետական և տեղական իշխանությունների միջև լիազորությունների բաժանումը։ Այս համակարգի կարևոր նպատակներից է ժողովրդավարության զարգացումը, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս քաղաքացիներին ուղղակիորեն մասնակցել իրենց համայնքի կառավարմանը և ազդեցություն ունենալ տեղական որոշումների վրա։ Սակայն համակարգը նաև բախվում է որոշ խնդիրների, ինչպիսիք են ֆինանսական սահմանափակումները, համայնքների անհավասար զարգացումը, մասնագիտական կադրերի պակասը և որոշ դեպքերում կենտրոնացված կառավարման ուժեղ ազդեցությունը։ Այս խնդիրների լուծման համար անհրաժեշտ է ընդլայնել համայնքների ֆինանսական ինքնուրույնությունը, զարգացնել տեղական հարկային համակարգը, բարձրացնել կառավարման թափանցիկությունը և խթանել բնակչության ակտիվ մասնակցությունը համայնքային կյանքին։ Բացի այդ, կարևոր է ներդնել ժամանակակից կառավարման մեթոդներ և թվային գործիքներ, որոնք կբարձրացնեն ծառայությունների արդյունավետությունը և կհեշտացնեն քաղաքացիների ներգրավվածությունը։ Այսպիսով, տեղական ինքնակառավարումը Հայաստանում հանդիսանում է ժողովրդավարական կառավարման կարևոր հիմք և համայնքների կայուն զարգացման հիմնական գործոններից մեկը։

Լրագրություն

Այս գրականագիտական և մամուլի ուսումնասիրությունը նվիրված է հոգևոր հրապարակախոսության զարգացմանը «Էջմիածին» ամսագիր-ում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են ամսագրի էջերում հրապարակված հոգևոր-հասարակական հոդվածների գաղափարական բովանդակությունը, թեմատիկ ուղղությունները և հրապարակախոսական ձևերի առանձնահատկությունները։ Հեղինակը դիտարկում է եկեղեցական մամուլի դերը ազգային-հոգևոր մտածողության ձևավորման, բարոյական արժեքների տարածման և հասարակական քննարկումների կազմակերպման գործում՝ ընդգծելով հրապարակախոսության ազդեցությունը ընթերցողների աշխարհայացքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հոգևոր թեմաների լուսաբանման լեզվաոճական առանձնահատկություններին, եկեղեցական հեղինակների հրապարակախոսական մոտեցումներին և ժամանակի հասարակական-մշակութային խնդիրների արտացոլմանը։ Աշխատությունը նաև ցույց է տալիս հոգևոր մամուլի դերակատարությունը հայ մշակութային կյանքում՝ որպես գաղափարական և կրթական կարևոր հարթակ։ Այն օգտակար է գրականագետների, մամուլի պատմաբանների, աստվածաբանների և մշակութաբանների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 1918-1920 թվականներին գոյություն ունեցած Հայաստանի և Ադրբեջանի առաջին հանրապետությունների միջև դիվանագիտական հարաբերությունների ձևավորման, զարգացման և հակասությունների պատմությանը։ Հեղինակը մանրամասն ուսումնասիրում է երկու նորանկախ պետությունների արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները, պետական շահերի բախումները, տարածքային վեճերը և դրանց ազդեցությունը պաշտոնական հարաբերությունների վրա։ Գրքում վերլուծվում են Արցախի, Զանգեզուրի, Նախիջևանի և սահմանային այլ շրջանների շուրջ առաջացած տարաձայնությունները, ինչպես նաև այդ խնդիրների շուրջ տարվող բանակցությունները և միջազգային միջնորդության փորձերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դիվանագիտական ներկայացուցչությունների գործունեությանը, պաշտոնական գրագրությանը, քաղաքական որոշումների ընդունման գործընթացին և տարածաշրջանում գործող արտաքին ուժերի՝ հատկապես Մեծ Բրիտանիայի, Օսմանյան Թուրքիայի, խորհրդային Ռուսաստանի և այլ դերակատարների ազդեցությանը։ Հեղինակը հիմնվում է արխիվային փաստաթղթերի, պաշտոնական աղբյուրների և ժամանակաշրջանի վկայությունների վրա՝ ներկայացնելով ոչ միայն քաղաքական իրադարձությունների ժամանակագրությունը, այլև դրանց պատճառահետևանքային կապերը։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության արտաքին քաղաքականության, հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների պատմության և Հարավային Կովկասի բարդ քաղաքական իրադրության ուսումնասիրման համար՝ հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալ այն գործընթացները, որոնք ձևավորեցին տարածաշրջանի հետագա զարգացումները և երկարաժամկետ ազդեցություն ունեցան երկու ժողովուրդների հարաբերությունների վրա։

Կենսագրություն

«Հիմա մասամբ գիտեմ» (գրող՝ Ջոն Քենեդի Թուլեյ) — սրամիտ, հումորային և միևնույն ժամանակ մտորումներ հարուցող գիրք է։ Գլխավոր հերոսը՝ Իգնեշիուս Փոլը, զարմանալի կերպար է՝ խելացի, բայց աշխարհից մի փոքր կտրված։ Նա ապրում է Լուիզիանայի Նյու-Օռլեանում՝ իր տատիկի հետ, և մշտապես քննադատում է ժամանակակից հասարակությունը։ Իգնեշիուսը մեծ երազանքներ ունի, բայց իրականությունն իրեն հաճախ խանգարում է։ Գիրքը լի է սատիրիկ իրավիճակներով, երբ հեղինակը ծաղրում է աշխատանքը, սպառողականությունը, սոցիալական նորմերը։ Պատմությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես է անհատի ու հասարակության միջև հակասությունը մարդկանց դարձնում կոմիկ և տխուր միաժամանակ։ Իգնեշիուսը հաճախ արտահայտվում է որպես փիլիսոփա՝ բայց իր կարծիքները հաճախ անիրական են և ծիծաղելի։ Գրքի լեզուն հարուստ է հումորով, իսկ հերոսների երկխոսությունները՝ արագ և զվարճալի։ Չնայած ծիծաղելի դրսևորման, ընթերցողը կարող է տեսնել նաև խոր հոգեբանական և հասարակական թաքնված նյարդեր։ «Հիմա մասամբ գիտեմը» կարդալիս թվում է, թե ծանոթանում ես մի մարդու՝ ով իրականությունից փախչում է՝ իր մտքերի մեջ։ Գիրքը հարմար է նրանց, ովքեր սիրում են սատիրա, սոցիալական քննադատություն և անհատականության հակամարտություններ։ Կարդալուց հետո երկար ժամանակ կհիշես Իգնեշիուսի տարօրինակ, բայց շատ մարդկային կերպարը։ Հրատարակիչ - Նյու Մեգ Հրատ. տարեթիվ - 2019 ISBN - 978-9939-9217-1-6

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Արցախի և Զանգեզուրի գրողների ստեղծագործություններում բարբառային իրողությունների դրսևորմանը՝ ընդգծելով արևելահայ բարբառների տարածաշրջանային առանձնահատկությունների արտացոլումը գեղարվեստական խոսքում։ Նյութում վերլուծվում են բարբառային բառապաշարի, հնչյունական և ձևաբանական առանձնահատկությունների կիրառման ձևերը, ինչպես նաև դրանց գեղարվեստական գործառույթը՝ կերպարների բնութագրման, միջավայրի վերարտադրման և խոսքի արտահայտչականության ուժեղացման համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ բարբառային տարրերը հաճախ ծառայում են ոչ միայն լեզվական իսկության ապահովմանը, այլ նաև սոցիալ-մշակութային ինքնության ընդգծմանը՝ արտացոլելով տարածաշրջանների պատմական փորձը, կենսակերպը և արժեքային համակարգը։ Աշխատությունը նաև ցույց է տալիս, թե ինչպես են հեղինակները համադրում գրական լեզուն և խոսակցական շերտերը՝ ստեղծելով ոճական բազմաշերտություն և հուզական ավելի մեծ ներգործություն։

Մշակույթ

Հայկական վաղմիջնադարյան քանդակը (4–7-րդ դարեր)-ը արվեստաբանական և հնագիտական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է Հայաստանում վաղ միջնադարում՝ 4–7-րդ դարերում ձևավորված քանդակագործական արվեստի առանձնահատկությունները, դրա գեղարվեստական լեզուն, գաղափարական բովանդակությունը և պատմական զարգացման ընթացքը, աշխատությունում վերլուծվում են եկեղեցական և աշխարհիկ քանդակների հիմնական տեսակները, ճարտարապետական հարդարանքի տարրերը, խաչքարերի նախնական ձևերը և քարե ռելիեֆների պատկերագրական համակարգը, ինչպես նաև դրանց կապը քրիստոնեության տարածման և նոր գաղափարական աշխարհընկալման ձևավորման հետ, հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես է վաղ քրիստոնեական արվեստը համադրել նախաքրիստոնեական պատկերային ավանդույթները նոր կրոնական խորհրդանշանների հետ՝ ստեղծելով ինքնատիպ հայկական քանդակագործական դպրոց, միաժամանակ քննարկվում են տարածաշրջանային տարբերությունները և արտաքին ազդեցությունները՝ բյուզանդական և արևելյան արվեստի հետ փոխազդեցության համատեքստում, աշխատությունը ցույց է տալիս, որ վաղ միջնադարյան քանդակը եղել է ոչ միայն գեղարվեստական արտահայտության ձև, այլ նաև գաղափարական հաղորդակցության միջոց, որն արտացոլել է ժամանակի կրոնական, քաղաքական և մշակութային փոփոխությունները։