Հեքիաթն իբրև տեքստ և խոսույթ. ըստ հայկական, ռուսական և անգլիական հեքիաթների նյութի

Ինֆորմատիկա

Այս աշխատությունը նվիրված է տեղային համակարգչային ցանցերում տվյալների չարտոնված հասանելիության դեմ պայքարի համար նախատեսված բազմագործակալային համակարգերի նախագծման և հետազոտման հարցերին՝ ներկայացնելով բաշխված անվտանգության ճարտարապետություն, որտեղ մի քանի ինքնավար ծրագրային գործակալներ համատեղ իրականացնում են ցանցի մշտադիտարկում, սպառնալիքների հայտնաբերում, վերլուծություն և պաշտպանական միջոցառումների համակարգված իրականացում։ Ուսումնասիրվում են ցանցային ակտիվության վերլուծության, ներխուժումների հայտնաբերման, ռիսկերի գնահատման և միջադեպերին դինամիկ արձագանքման մեթոդները, որոնք հնարավորություն են տալիս արագ բացահայտել կասկածելի գործողությունները և նվազեցնել տվյալների արտահոսքի կամ համակարգի աշխատանքի խափանման հավանականությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գործակալների միջև տեղեկատվության փոխանակման, որոշումների ընդունման, համագործակցության և ինքնահարմարվող վարքագծի մեխանիզմներին, որոնք նպաստում են փոփոխվող սպառնալիքներին արդյունավետ հակազդելուն՝ առանց համակարգի բնականոն աշխատանքի զգալի խաթարման։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև բազմագործակալային մոտեցման առավելություններն ավանդական կենտրոնացված պաշտպանական համակարգերի համեմատ՝ ընդգծելով դրա մասշտաբայնությունը, ճկունությունը, անխափան աշխատանքը և նոր տեսակի կիբեռսպառնալիքներին հարմարվելու կարողությունը, ինչպես նաև գնահատվում է առաջարկվող լուծումների արդյունավետությունը տարբեր ցանցային միջավայրերում և կիրառական սցենարներում։

Պատմություն

Գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության և Հունաստանի Հանրապետության միջև հարաբերությունների ձևավորմանն ու զարգացմանը 1991-1998 թվականներին՝ Հայաստանի անկախության վերականգնումից հետո ձևավորված նոր միջազգային և տարածաշրջանային իրողությունների պայմաններում։ Ուսումնասիրության առանցքում երկու երկրների միջև քաղաքական, դիվանագիտական, տնտեսական, ռազմական, մշակութային և հումանիտար կապերի զարգացումն է, ինչպես նաև դրանց վրա ազդող տարածաշրջանային և միջազգային գործոնների վերլուծությունը։ Հայաստանի անկախացումից հետո արտաքին քաղաքականության կարևոր խնդիրներից մեկը միջազգային հարաբերությունների լիարժեք համակարգում ներգրավվելն ու տարբեր պետությունների հետ դիվանագիտական կապերի հաստատումն էր։ Այս գործընթացում Հունաստանը առանձնահատուկ նշանակություն ուներ՝ հաշվի առնելով երկու ժողովուրդների պատմական, մշակութային և քրիստոնեական ընդհանրությունները, ինչպես նաև փոխադարձ համակրանքի և պատմական հիշողության վրա հիմնված կապերը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է 1990-ականների սկզբին դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման և երկկողմ քաղաքական երկխոսության ձևավորման գործընթացը։ Կարող են քննվել բարձրաստիճան պաշտոնյաների փոխայցերը, միջպետական շփումները, ստորագրված համաձայնագրերը և այն հիմնական հարցերը, որոնք ձևավորել են երկկողմ հարաբերությունների օրակարգը։ Այդ շրջանի հարաբերությունների առանձնահատկությունն այն էր, որ դրանք զարգանում էին Հայաստանի համար քաղաքական և տնտեսական ծանր պայմաններում՝ Արցախյան հակամարտության, շրջափակման, տնտեսական ճգնաժամի և տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրների ֆոնին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում Հունաստանի դիրքորոշումը տարածաշրջանային գործընթացների նկատմամբ։ Հունաստանը, լինելով Եվրամիության և ՆԱՏՕ-ի անդամ, Հայաստանի համար կարող էր հանդես գալ որպես եվրոպական և միջազգային կառույցների հետ կապերի կարևոր գործընկեր։ Միաժամանակ երկու երկրների արտաքին քաղաքական օրակարգերում առկա էին մի շարք ընդհանուր հետաքրքրություններ, որոնք նպաստում էին փոխադարձ քաղաքական աջակցությանը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության վերաբերյալ Հունաստանի դիրքորոշումները և այդ հարցի ազդեցությունը երկկողմ հարաբերությունների վրա։ 1990-ականների ընթացքում Հայաստանի արտաքին քաղաքականության կարևոր ուղղություններից մեկը հակամարտության խաղաղ կարգավորման միջազգային մեխանիզմների ձևավորման գործընթացն էր, իսկ Հունաստանի վերաբերմունքը տարածաշրջանային կայունության և Հայաստանի նկատմամբ կարևոր դեր ուներ երկկողմ քաղաքական կապերի համատեքստում։ Առանձին ուշադրության է արժանի տնտեսական համագործակցությունը։ Հայաստանի անկախացումից հետո տնտեսական կապերի զարգացման համար անհրաժեշտ էր ստեղծել իրավական և կազմակերպական հիմքեր, զարգացնել առևտրային հարաբերությունները, ներդրումային համագործակցությունը և գործարար շփումները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել առևտրաշրջանառության զարգացման միտումները, հունական ներդրումների և տնտեսական ծրագրերի նշանակությունը, ինչպես նաև Հայաստանի՝ արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնման ձգտումները։ Կարևոր նշանակություն ուներ նաև Հունաստանի հնարավոր դերը Հայաստանի տնտեսական վերականգնման և միջազգային տնտեսական համակարգին ինտեգրվելու գործընթացում։ Ռազմական և պաշտպանական համագործակցությունը նույնպես կարող է դիտարկվել որպես երկկողմ հարաբերությունների առանձին ուղղություն։ 1990-ականների ընթացքում Հայաստանի զինված ուժերի ձևավորման և վերակազմավորման պայմաններում արտաքին գործընկերների հետ ռազմական կրթության, մասնագիտական պատրաստության և այլ ոլորտներում կապերի զարգացումը ձեռք էր բերում կարևոր նշանակություն։ Հունաստանի հետ համագործակցության ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս բացահայտել այդ ժամանակաշրջանում ձևավորված ռազմաքաղաքական կապերի բնույթն ու նշանակությունը։ Հատուկ տեղ կարող է հատկացվել մշակութային և հումանիտար հարաբերություններին։ Երկու ժողովուրդների պատմական կապերը, մշակութային ժառանգության նկատմամբ փոխադարձ հետաքրքրությունը, կրթական և գիտական համագործակցությունը, մշակութային միջոցառումները և հասարակական կազմակերպությունների շփումները նպաստել են երկկողմ հարաբերությունների հասարակական հիմքի ամրապնդմանը։ Այս ուղղությունը հատկապես կարևոր էր, քանի որ պետական դիվանագիտությանը զուգահեռ ձևավորվում էին նաև հասարակական և մշակութային կապերի կայուն մեխանիզմներ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է ընդգրկվել նաև հայկական համայնքի և հունական հասարակության դերակատարությունը հարաբերությունների զարգացման գործում։ Պատմական հիշողությունը և երկու ժողովուրդների միջև առկա փոխադարձ ընկալումները նպաստել են քաղաքական հարաբերությունների համար բարենպաստ հասարակական միջավայրի ձևավորմանը։ Միաժամանակ հետազոտությունը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես էին պատմական և մշակութային ընդհանրությունները վերածվում ժամանակակից միջպետական համագործակցության կոնկրետ ուղղությունների։ Աշխատանքի կարևոր խնդիրներից է 1991-1998 թվականների երկկողմ հարաբերությունների զարգացման փուլային պատկերի ներկայացումը։ Այդ ժամանակահատվածում ձևավորվեցին հարաբերությունների հիմնական ինստիտուցիոնալ հիմքերը, ընդլայնվեց քաղաքական երկխոսությունը և ստեղծվեցին համագործակցության տարբեր ոլորտների հետագա զարգացման նախադրյալներ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Հայաստանի և Հունաստանի հարաբերությունները 1991-1998 թվականներին ձևավորվեցին ոչ միայն ընթացիկ քաղաքական շահերի, այլև պատմական, մշակութային և աշխարհաքաղաքական գործոնների համադրության արդյունքում։ Այդ տարիները կարևոր նշանակություն ունեցան երկկողմ կապերի ինստիտուցիոնալացման և հետագա համագործակցության հիմքերի ստեղծման համար՝ քաղաքականությունից ու տնտեսությունից մինչև պաշտպանություն, մշակույթ, կրթություն և հումանիտար ոլորտներ։

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է գազատեղափոխման համակարգի գործունեության հետ կապված տնտեսագիտական հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով գազի փոխադրման ենթակառուցվածքների արդյունավետ օգտագործման, ծախսերի կառավարման, ներդրումների և համակարգի տնտեսական կայունության խնդիրների վրա։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել գազատարների, կոմպրեսորային կայանների և համակարգի մյուս բաղադրիչների շահագործման տնտեսական առանձնահատկությունները, գազի տեղափոխման ինքնարժեքի ձևավորման մեխանիզմները, տեխնիկական սպասարկման և վերանորոգման ծախսերը, ինչպես նաև արտադրական հզորությունների արդյունավետ օգտագործման հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գազատրանսպորտային համակարգի զարգացման համար անհրաժեշտ կապիտալ ներդրումների գնահատմանը, ներդրումային ծրագրերի տնտեսական արդյունավետությանը և ենթակառուցվածքների արդիականացման հնարավորություններին։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև գազի փոխադրման սակագնային քաղաքականությանը, եկամուտների և ծախսերի հարաբերակցությանը, համակարգի ֆինանսական արդյունքներին և շուկայի փոփոխությունների ազդեցությանը գազափոխադրման ոլորտի վրա։ Կարևոր ուղղություն է գազի կորուստների նվազեցման, էներգիայի սպառման օպտիմալացման և տեխնոլոգիական գործընթացների կատարելագործման տնտեսական նշանակության ուսումնասիրությունը։ Գազատեղափոխման համակարգի արդյունավետությունը դիտարկվում է նաև ավելի լայն էներգետիկ համակարգի համատեքստում՝ հաշվի առնելով գազի մատակարարման հուսալիությունը, պահանջարկի փոփոխությունները, արտաքին շուկաների ազդեցությունը և էներգետիկ անվտանգության խնդիրները։ Աշխատության արդյունքները կարող են օգտագործվել գազատրանսպորտային ենթակառուցվածքների զարգացման, ծախսերի օպտիմալացման, ներդրումային որոշումների հիմնավորման և համակարգի տնտեսական արդյունավետության բարձրացման ուղղությունները մշակելու համար։ Նյութը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, էներգետիկ ոլորտի մասնագետներին, ենթակառուցվածքների կառավարիչներին, ներդրումային ծրագրերի մշակողներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Տնտեսագիտություն

Նիկելի արծաթից թանկանալը սովորաբար կապված է շուկայի ժամանակավոր անհավասարակշռությունների հետ, ոչ թե այն բանի, որ նիկելը մշտապես «ավելի արժեքավոր» է որպես մետաղ։ Նիկելի գինը կարող է կտրուկ բարձրանալ, երբ աշխարհում աճում է դրա պահանջարկը՝ հատկապես չժանգոտվող պողպատի արտադրության կամ էլեկտրական ավտոմեքենաների մարտկոցների համար, որտեղ նիկելը կարևոր բաղադրիչ է։ Միաժամանակ, եթե մատակարարումը սահմանափակվում է՝ օրինակ արտադրության կրճատման, արտահանման սահմանափակումների կամ աշխարհաքաղաքական խնդիրների պատճառով, գինը կարող է արագ աճել։ Արծաթը, իր հերթին, ունի թե՛ արդյունաբերական, թե՛ ներդրումային կիրառություն, և դրա գինը հաճախ ավելի կայուն կամ այլ տրամաբանությամբ է շարժվում՝ կախված ոսկու շուկայից, ներդրումային պահանջարկից և տնտեսության ընդհանուր վիճակից։ Այդ պատճառով որոշ ժամանակահատվածներում կարող է առաջանալ իրավիճակ, երբ նիկելի գինը բարձրանում է և նույնիսկ գերազանցում է արծաթի գինը, սակայն դա սովորաբար ժամանակավոր շուկայական երևույթ է և չի նշանակում, որ նիկելը ընդհանուր առմամբ ավելի թանկ կամ արժեքավոր մետաղ է, քան արծաթը։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է կոշտ կենցաղային թափոնների կառավարման և մշակման ժամանակակից հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Երևան քաղաքի օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքային միջավայրում առաջացող կենցաղային թափոնների ծավալների և կառուցվածքի փոփոխությունները, դրանց հավաքման, տեղափոխման, տեսակավորման, վերամշակման, օգտահանման և վերջնական տեղադրման գործընթացների արդյունավետության բարձրացման հարցերն են։ Աշխատության մեջ թափոնների կառավարումը դիտարկվում է որպես ոչ միայն բնապահպանական, այլև տնտեսական, սոցիալական և կառավարչական նշանակություն ունեցող համալիր խնդիր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Երևան քաղաքի առանձնահատկություններին, քաղաքային բնակչության կենսագործունեության հետևանքով թափոնների առաջացման գործոններին և առկա կառավարման համակարգի արդյունավետությանը։ Ուսումնասիրվում են թափոնների կառավարման գործընթացում առկա կազմակերպական և ենթակառուցվածքային խնդիրները, դրանց ազդեցությունը շրջակա միջավայրի և բնակչության կենսապայմանների վրա, ինչպես նաև ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները։ Նորարարական կառավարման մոտեցումների շրջանակում աշխատանքը կարևորում է թափոնների տեսակավորման և վերամշակման ընդլայնումը, երկրորդային հումքի արդյունավետ օգտագործումը, թվային և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառումը, տվյալների վրա հիմնված կառավարման մեխանիզմների զարգացումը և շրջանաձև տնտեսության սկզբունքների ներդրումը։ Քննարկվում է նաև բնակչության մասնակցության և բնապահպանական իրազեկվածության բարձրացման նշանակությունը, քանի որ թափոնների արդյունավետ կառավարումը մեծապես կախված է աղբի տեսակավորման մշակույթի, պատասխանատու սպառման և հասարակության ներգրավվածության մակարդակից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կառավարման տարբեր օղակների փոխգործակցության կատարելագործումը, ինչպես նաև քաղաքային իշխանությունների, մասնավոր հատվածի և բնակչության միջև պատասխանատվության ու գործառույթների առավել արդյունավետ բաշխումը։ Աշխատությունը նպատակ ունի բացահայտել Երևանում կոշտ կենցաղային թափոնների կառավարման համակարգի հիմնական մարտահրավերները և առաջարկել դրանց հաղթահարման ժամանակակից ու կիրառելի ուղղություններ՝ հաշվի առնելով բնապահպանական անվտանգության, տնտեսական արդյունավետության և սոցիալական շահերի հավասարակշռությունը։ Ստացված մոտեցումները կարող են օգտակար լինել քաղաքային կառավարման մարմինների, բնապահպանական կազմակերպությունների, թափոնների կառավարման ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների և համապատասխան կրթական ծրագրերի մասնակիցների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր ներդրում է թափոնների կառավարման արդիականացման վերաբերյալ քննարկումներում՝ շեշտադրելով Երևանի համար կայուն, արդյունավետ և նորարարական համակարգի ձևավորման անհրաժեշտությունը։

Տնտեսագիտություն

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում արտարժութային շուկայի պետական կարգավորման արդի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով շուկայի գործունեության տնտեսական, իրավական և ինստիտուցիոնալ առանձնահատկությունների վրա։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են արտարժույթի առքուվաճառքի գործառնությունների կազմակերպման սկզբունքները, փոխարժեքի ձևավորման մեխանիզմները, արժութային շուկայի մասնակիցների գործունեությունը և պետական կարգավորման հիմնական գործիքները։ ՀՀ-ում գործում է ազատ լողացող փոխարժեքի քաղաքականություն, սակայն Կենտրոնական բանկը կարող է միջամտել արտարժութային շուկայում՝ խուճապային իրավիճակներն ու էական տատանումները կանխելու նպատակով։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում Կենտրոնական բանկի դերակատարությանը՝ որպես դրամավարկային և արժութային քաղաքականության հիմնական իրականացնողի, ինչպես նաև արտարժութային գործառնությունների վերահսկման և շուկայի մասնակիցների գործունեության կարգավորման մեխանիզմներին։ ՀՀ օրենսդրությամբ արտարժույթի առքուվաճառքի գործառնությունների իրականացման, մասնագիտացված անձանց գործունեության և արժութային վերահսկողության համար սահմանված են համապատասխան իրավական պահանջներ, իսկ Կենտրոնական բանկը հրապարակում է արժութային շուկաներում ձևավորված միջին փոխարժեքները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև փոխարժեքի տատանումների, գնաճի, արտաքին առևտրի, կապիտալի շարժի, դրամական փոխանցումների, միջազգային պահուստների և այլ մակրոտնտեսական գործոնների փոխազդեցությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել արժութային ռիսկերի կառավարմանը, շուկայի իրացվելիության ապահովմանը և արտարժութային ածանցյալների զարգացմանը, այդ թվում՝ ֆորվարդային ու սվոփ գործառնությունների կիրառմանը։ Կարևոր ուղղություն է նաև արժութային շուկայի թափանցիկության, մրցակցային միջավայրի և վերահսկողության արդյունավետության բարձրացումը, քանի որ շուկայի կայունությունը անմիջականորեն կապված է ֆինանսական համակարգի ընդհանուր կայունության և տնտեսական սուբյեկտների վստահության հետ։ Աշխատանքը կարող է վերլուծել գործող կարգավորման համակարգի առավելություններն ու սահմանափակումները, բացահայտել առկա խնդիրները և առաջարկել դրանց լուծման հնարավոր ուղիներ՝ հաշվի առնելով Հայաստանի տնտեսության բացությունը, արտաքին տնտեսական կապերը և փոխարժեքային ռիսկերի նկատմամբ զգայունությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, բանկային և ֆինանսական ոլորտի մասնագետներին, պետական կառավարման մարմինների աշխատակիցներին, հետազոտողներին և դրամավարկային քաղաքականության ու ֆինանսական շուկաների ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուսանողներին։