Քաղաքացիական հասարակության հայեցակարգերի զարգացումը արևմտյան սոցիոլոգիայում XX դարի երկրորդ կեսին

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում արդարադատության իրականացման սահմանադրաիրավական հիմքերի, դատական իշխանության կազմակերպման սկզբունքների և դրանց զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում արդարադատության հասկացությունն ու նշանակությունը սահմանադրական կարգի շրջանակում, դատական իշխանության տեղը պետական իշխանության համակարգում և իշխանությունների բաժանման սկզբունքի հետ դրա փոխհարաբերությունը։ Վերլուծվում են դատարանների անկախության, դատավորների անաչառության, օրենքի առջև հավասարության, դատական պաշտպանության իրավունքի, արդար դատաքննության և արդարադատության մատչելիության սահմանադրական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դատական համակարգի կառուցվածքին, դատարանների և դատավորների սահմանադրաիրավական կարգավիճակին, նրանց լիազորությունների իրականացման երաշխիքներին և դատական իշխանության անկախությունն ապահովող իրավական մեխանիզմներին։ Քննարկվում են արդարադատության իրականացման ընթացքում անձի հիմնական իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության, դատական գործընթացների օրինականության և դատական ակտերի պարտադիր կատարման հետ կապված հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դատական իշխանության և օրենսդիր ու գործադիր իշխանությունների փոխհարաբերություններին, փոխզսպումների և հակակշիռների համակարգում դատարանների նշանակությանը, ինչպես նաև դատական կառավարման և դատավորների պատասխանատվության իրավական հիմքերին։ Կարևորվում է սահմանադրական դրույթների և համապատասխան օրենսդրական կարգավորումների փոխկապակցված ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով դրանց զարգացման տարբեր փուլերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու արդարադատության սահմանադրաիրավական կազմակերպման հիմնական օրինաչափությունները, առկա իրավական խնդիրները և դատական համակարգի կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական և դատական իրավունքի մասնագետների, իրավաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Լեզվաբանություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 17-րդ դարի հին ռուսերեն գրավոր հուշարձաններում դերանունների համակարգի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել դրանց կառուցվածքային, ձևաբանական, շարահյուսական և գործառական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում են այն դերանվանական ձևերը, որոնք գործածվել են տվյալ ժամանակաշրջանի գրավոր աղբյուրներում, դրանց ձևափոխության օրինաչափությունները, հոլովման համակարգը, քերականական կատեգորիաների արտահայտությունը և տարբեր տեքստային միջավայրերում դրանց կիրառությունը։ 17-րդ դարը ռուսաց լեզվի պատմության մեջ կարևոր անցումային ժամանակաշրջան է, երբ գրավոր լեզվում զուգահեռաբար պահպանվում էին ավելի հին լեզվական առանձնահատկություններ և ձևավորվում էին նոր՝ հետագա գրական լեզվին բնորոշ միտումներ։ Այդ պատճառով դերանունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու լեզվական փոփոխությունների ընթացքին և բացահայտելու հին ու նոր ձևերի փոխհարաբերությունը։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել անձնական, ցուցական, ստացական, հարցական, հարաբերական, որոշյալ, անորոշ և ժխտական դերանունների ձևերն ու գործածության առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դրանց հոլովական ձևերին, քանի որ պատմական տեքստերում կարող են հանդիպել ինչպես պահպանված հին ձևեր, այնպես էլ աստիճանաբար տարածվող նոր տարբերակներ։ Դրանց համեմատությունը թույլ է տալիս բացահայտել ձևաբանական համակարգի փոփոխությունները և որոշել տարբեր ձևերի տարածվածությունն ու գործառական սահմանները։ Կարևոր է նաև դերանունների շարահյուսական կիրառության ուսումնասիրությունը։ Տարբեր տեքստերում դերանունները կարող են հանդես գալ որպես նախադասության տարբեր անդամներ, փոխարինել գոյականներին, կապել նախադասության բաղադրիչները, արտահայտել հղումային հարաբերություններ կամ ապահովել խոսքի կապակցվածությունը։ Այդպիսի կիրառությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին դերանուններն օգտագործվում տվյալ ժամանակաշրջանի գրավոր խոսքի կառուցման մեջ։ Աշխատության մեջ կարող է կարևոր տեղ զբաղեցնել նաև գրավոր աղբյուրների ժանրային տարբերությունների հաշվառումը։ 17-րդ դարի պատմական, վարչական, կրոնական, գրական և այլ տեքստերը կարող էին ունենալ լեզվական տարբեր առանձնահատկություններ, ուստի դրանց համեմատությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե դերանվանական այս կամ այն ձևը որքանով էր պայմանավորված տեքստի ժանրով, ոճով կամ գրավոր ավանդույթով։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է նաև գրաբարյան և ժողովրդախոսակցական տարրերի փոխհարաբերության բացահայտումը։ Դերանունների համակարգում պահպանված հին ձևերի և նորարարությունների ուսումնասիրությունը կարող է տեղեկություններ հաղորդել ռուսաց լեզվի զարգացման այն գործընթացների մասին, որոնք հետագայում հանգեցրին ժամանակակից գրական լեզվի ձևավորմանը։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև տարբեր ձեռագրերի և հրատարակված հուշարձանների համեմատական վերլուծություն՝ պարզելու համար ձևերի տարածման աշխարհագրական, ժամանակագրական և տեքստային առանձնահատկությունները։ Նման ուսումնասիրությունը արժեքավոր է ոչ միայն դերանունների պատմության, այլև ռուսաց լեզվի ընդհանուր պատմական քերականության համար, քանի որ դերանվանական համակարգի փոփոխությունները կապված են լեզվի ձևաբանական և շարահյուսական կառուցվածքի ավելի լայն վերափոխումների հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտակար լինել պատմական լեզվաբանության, հին ռուսերեն գրավոր հուշարձանների ուսումնասիրության, տեքստաբանության և ռուսաց լեզվի պատմության ոլորտներում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, բանասերներին, հին ձեռագրերի և ռուսական գրավոր մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը 17-րդ դարի գրավոր աղբյուրների դերանվանական նյութի հիման վրա ներկայացնում է ռուսաց լեզվի պատմական զարգացման կարևոր փուլերից մեկը՝ բացահայտելով դերանունների ձևերի, գործառույթների և կիրառության փոփոխությունները և դրանց նշանակությունը լեզվի հետագա զարգացման գործընթացում։

Մանկավարժություն

Գիրքը նախատեսված է պատանիների և ծնողների համար՝ նպատակ ունենալով ընթերցանության միջոցով նպաստել բարոյական արժեքների ձևավորմանը, անձնական պատասխանատվության զարգացմանը և ընտանիքում դաստիարակչական աշխատանքի ամրապնդմանը։ Այն ներկայացնում է բարոյախոսական ընթերցանության այն ավանդույթը, որի շրջանակում գրական նյութը դիտվում է ոչ միայն որպես գիտելիքի կամ ժամանցի աղբյուր, այլև որպես մարդու բնավորության, մտածողության և վարքի վրա ներգործելու միջոց։ Նման ընթերցվածքները կարող են առնչվել ազնվությանը, ճշմարտախոսությանը, աշխատասիրությանը, համեստությանը, պարտքի զգացմանը, բարությանը, ինքնատիրապետմանը, ուրիշների նկատմամբ հարգանքին և հասարակական հարաբերություններում պատասխանատու վարքագծին։ Պատանիների համար դրանք կարևոր են ինքնաճանաչման, արժեքային կողմնորոշումների ձևավորման և սեփական որոշումների հետևանքները հասկանալու տեսանկյունից, իսկ ծնողների համար՝ երեխաների դաստիարակության սկզբունքների շուրջ խորհելու և ընտանեկան միջավայրում բարոյական օրինակ ծառայելու առումով։ Գրքի վերնագրում երկու ընթերցողական խմբերի ընդգրկումը ցույց է տալիս, որ դաստիարակությունը դիտարկվում է որպես համատեղ գործընթաց, որտեղ նշանակություն ունեն թե՛ երիտասարդների անձնական զարգացումը, թե՛ մեծահասակների ուղղորդող դերը։ XIX դարի կրթական և բարոյախոսական գրականության համատեքստում այսպիսի հրատարակությունները նպաստում էին ընթերցանության մշակույթի տարածմանը և ընտանիքի ու կրթության փոխկապակցվածության ընդգծմանը։ Գիրքը արժեքավոր է հայ մանկավարժական մտքի, ընտանեկան դաստիարակության պատմության և պատանեկան ընթերցանության ավանդույթների ուսումնասիրության համար։

Կենսաբանություն

Պրոկարիոտ բջիջը կենսաբանական բջջի պարզագույն ձևերից է, որը բնորոշ է բակտերիաներին և արխեաներին, և առանձնանում է նրանով, որ չունի ձևավորված կորիզ և թաղանթով պատված օրգանոիդներ, իսկ նրա գենետիկական նյութը գտնվում է ցիտոպլազմայում՝ սովորաբար օղակաձև ԴՆԹ-ի տեսքով՝ նուկլեոիդ կոչվող հատվածում։ Այս բջիջները կառուցվածքային առումով ավելի պարզ են, քան էուկարիոտները, սակայն ունեն բարձր հարմարվողականություն և արագ բազմանալու ունակություն, ինչը թույլ է տալիս նրանց գոյատևել բազմազան և հաճախ ծայրահեղ միջավայրերում։ Պրոկարիոտների բջջապատը հաճախ կազմված է պեպտիդոգլիկանից (բակտերիաների դեպքում), որը ապահովում է ձևի պահպանում և պաշտպանություն արտաքին ազդեցություններից, իսկ արխեաների մոտ այն կարող է ունենալ այլ քիմիական կառուցվածք։ Չնայած պարզությանը, պրոկարիոտ բջիջը ունի կենսագործունեության համար անհրաժեշտ բոլոր հիմնական գործընթացները՝ էներգիայի արտադրություն, սպիտակուցների սինթեզ ռիբոսոմների միջոցով և նյութափոխանակություն, որոնք իրականացվում են ցիտոպլազմայում և բջջաթաղանթի վրա գտնվող համակարգերի միջոցով։ Դրանք կարող են լինել ինչպես ինքնուրույն սնվող (աուտոտրոֆ), այնպես էլ օրգանական նյութերից օգտվող (հետերոտրոֆ), և մեծ դեր ունեն էկոհամակարգերում նյութերի շրջանառության, քայքայման և կենսաերկրաքիմիական գործընթացների ապահովման մեջ, ինչպես նաև մարդու կյանքում՝ թե օգտակար, թե հիվանդածին ձևերով։

Քիմիա

Աշխատությունը նվիրված է սուլֆօքսիդային լուծույթներում ակրիլոնիտրիլի միջմոլեկուլային փոխազդեցությունների և սոլվատացման գործընթացների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև այդ միջավայրում իրականացվող պոլիմերացման գործընթացին և ստացված պոլիմերների ֆիզիկաքիմիական հատկությունների հետազոտմանը։ Ուսումնասիրության հիմքում գտնվում է այն խնդիրը, թե ինչպես են լուծիչի, մոնոմերի և առաջացող պոլիմերային շղթաների միջև փոխազդեցությունները ազդում ռեակցիայի ընթացքի, պոլիմերացման արդյունավետության և վերջնական նյութի կառուցվածքային ու ֆիզիկական բնութագրերի վրա։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են ակրիլոնիտրիլի մոլեկուլների և սուլֆօքսիդային միջավայրի փոխազդեցությունները, սոլվատացման բնույթը, լուծույթի մոլեկուլային կառուցվածքը և այն գործոնները, որոնք կարող են որոշել մոնոմերի ռեակցիոնունակությունն ու պոլիմերացման մեխանիզմը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լուծիչի ազդեցությանը պոլիմերացման կինետիկայի, շղթաների ձևավորման և պոլիմերային նյութի կառուցվածքի վրա։ Ստացված պոլիմերների ուսումնասիրության ընթացքում կարող են գնահատվել դրանց մոլեկուլային բնութագրերը, ջերմային և մեխանիկական հատկությունները, լուծելիությունը, խտությունը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և այլ ֆիզիկաքիմիական պարամետրեր։ Նման համապարփակ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս կապ հաստատել սկզբնական լուծույթի մոլեկուլային մակարդակում տեղի ունեցող գործընթացների և վերջնական պոլիմերի հատկությունների միջև։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև տարբեր պայմաններում ստացված նյութերի համեմատությունը, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել պոլիմերացման պայմանների, լուծիչի բնույթի և միջմոլեկուլային փոխազդեցությունների ազդեցությունը պոլիմերի որակի և կիրառական բնութագրերի վրա։ Արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ պոլիմերացման նոր կամ կատարելագործված տեխնոլոգիաների մշակման, ակրիլոնիտրիլի հիմքով նյութերի հատկությունների նպատակային կառավարման և պոլիմերային արտադրության տեխնոլոգիական գործընթացների օպտիմալացման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ֆիզիկական և օրգանական քիմիայի մասնագետներին, պոլիմերային քիմիկոսներին, քիմիական տեխնոլոգներին, նյութագիտության ոլորտի հետազոտողներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է ավագ դպրոցի աշակերտների գիտական աշխարհայացքի ձևավորման տեսական և մեթոդական հիմքերի ուսումնասիրությանը կենսաբանության ուսուցման գործընթացում։ Դիտարկվում է կենսաբանական կրթության դերը սովորողների՝ բնության, կենդանի համակարգերի, մարդու և շրջակա միջավայրի վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ձևավորման ու զարգացման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այնպիսի մեթոդների, ուսուցման ձևերի և միջոցների մշակմանը, որոնք նպաստում են գիտական մտածողության, պատճառահետևանքային կապերը բացահայտելու, փաստերը վերլուծելու, հիմնավորված եզրակացություններ կատարելու և գիտական տեղեկատվությունը քննադատաբար գնահատելու կարողությունների զարգացմանը։ Վերլուծվում են կենսաբանության դասընթացի բովանդակային հնարավորությունները՝ գիտական աշխարհայացքի հիմնական բաղադրիչների ձևավորման տեսանկյունից, ինչպես նաև ուսումնասիրվում են դասավանդման ավանդական և ժամանակակից մոտեցումների արդյունավետ կիրառման պայմանները։ Քննարկվում է փորձարարական և հետազոտական աշխատանքի, դիտումների, խնդրահարույց առաջադրանքների, ինքնուրույն աշխատանքի և միջառարկայական կապերի նշանակությունը սովորողների ճանաչողական ակտիվության բարձրացման համար։ Կարևորվում է կենսաբանական երևույթների և օրինաչափությունների ուսումնասիրության կապը բնապահպանական խնդիրների, առողջության, կենսաբազմազանության և մարդու գործունեության հետևանքների գիտական ընկալման հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ուսուցչի դերին՝ որպես սովորողների հետազոտական հետաքրքրությունը, ինքնուրույն մտածողությունը և գիտական հիմնավորումներով առաջնորդվելու կարողությունը զարգացնող կրթական գործընթացի կազմակերպողի։ Առաջադրվող մեթոդական համակարգը նպատակ ունի փոխկապակցել ուսուցման բովանդակությունը, մեթոդները, առաջադրանքները և գնահատման միջոցները՝ նպաստելով ոչ միայն կենսաբանական գիտելիքների յուրացմանը, այլև գիտական մտածելակերպի և ամբողջական աշխարհայացքի ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել կենսաբանության ուսուցիչների, մանկավարժների, կրթության մեթոդաբանների, հետազոտողների և մանկավարժական մասնագիտությունների ուսանողների համար։