Նոր գրքեր օտար լեզուներով: Ինֆորմացիոն ցանկ= Новые книги на иностранных языках =New books in foreign languages

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության համայնքային տնտեսության կառավարման համակարգի ուսումնասիրությանը և դրա կատարելագործման հնարավորությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում տեղական ինքնակառավարման մարմինների կողմից համայնքային տնտեսական ռեսուրսների կառավարման, օգտագործման և զարգացման գործընթացներն են, ինչպես նաև դրանց արդյունավետության բարձրացման ուղիները։ Աշխատանքում դիտարկվում են համայնքների տնտեսական հիմքերը, տեղական բյուջեների ձևավորման և կատարման առանձնահատկությունները, համայնքային սեփականության կառավարումը, տեղական եկամուտների հավաքագրումը, ֆինանսական ռեսուրսների բաշխումը և համայնքային նշանակության ծրագրերի իրականացումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում համայնքային տնտեսության կառավարման վրա ազդող իրավական, կազմակերպական, ֆինանսական և սոցիալ-տնտեսական գործոնների վերլուծությանը։ ՀՀ նյութերի հիման վրա ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ տարբեր համայնքների տնտեսական ներուժին, առկա ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործմանը, ենթակառուցվածքների զարգացմանը, համայնքային ծառայությունների կազմակերպմանը և բնակչության կարիքներին համապատասխան տնտեսական քաղաքականության ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղական ինքնակառավարման մարմինների կառավարման արդյունավետությանը, որոշումների կայացման գործընթացներին, համայնքի բնակչության մասնակցությանը և պետական ու համայնքային կառույցների փոխգործակցությանը։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև համայնքային բյուջետավորման կատարելագործման, սեփական եկամուտների ավելացման, ֆինանսական կայունության ամրապնդման և համայնքային ակտիվների ավելի արդյունավետ կառավարման վերաբերյալ մոտեցումներ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ժամանակակից կառավարման գործիքների կիրառումը, այդ թվում՝ ռազմավարական պլանավորումը, ծրագրային բյուջետավորումը, տվյալների վրա հիմնված որոշումների կայացումը և կառավարման թափանցիկության բարձրացումը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել համայնքների տնտեսական ինքնուրույնության ամրապնդմանը, առկա ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործմանը և բնակչությանը մատուցվող ծառայությունների որակի բարձրացմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, պետական և համայնքային կառավարման մասնագետների, տեղական ինքնակառավարման մարմինների աշխատակիցների, հետազոտողների, ուսանողների և Հայաստանի համայնքային զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Другие предметы

Ճարտարապետական և քաղաքաշինական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Երևանի բնակարանային շենքերում բնակելի տարածքների ֆունկցիոնալ կառուցվածքի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում բնակարանի ներքին տարածքների կազմակերպման սկզբունքները, առանձին սենյակների փոխադարձ կապը, դրանց նշանակությունը և բնակիչների կենցաղային պահանջներին համապատասխանեցման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնակելի, խոհանոցային, սանիտարական, օժանդակ և հաղորդակցական տարածքների տեղաբաշխմանը, դրանց չափերին ու գործառական փոխկապակցվածությանը։ Վերլուծվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում կառուցված բնակարանային տիպի շենքերի հատակագծային լուծումները և դրանց փոփոխությունները՝ պայմանավորված ընտանիքի կառուցվածքի, կենսակերպի, սոցիալական պահանջների և շինարարական տեխնոլոգիաների զարգացմամբ։ Քննարկվում են տարածքի արդյունավետ օգտագործման, բնակության հարմարավետության, բնական լուսավորության, օդափոխության և բնակարանի տարբեր գործառույթների ճիշտ կազմակերպման սկզբունքները։ Դիտարկվում են նաև բնակարանների վերափոխման և ժամանակակից պահանջներին հարմարեցման հնարավորությունները՝ պահպանելով ֆունկցիոնալության և տարածական ամբողջականության հիմնական սկզբունքները։ Աշխատանքը կարող է նպաստել բնակելի շենքերի նախագծման և վերակառուցման մոտեցումների կատարելագործմանը և օգտակար լինել ճարտարապետների, քաղաքաշինարարների, ինտերիերի նախագծողների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Философия

Գեղեցիկի ընկալումները հետմոդեռնիստական փիլիսոփայության մեջ ձևավորվում են այն գաղափարի շուրջ, որ գեղեցիկը չունի մեկ միասնական, համընդհանուր և մշտական սահմանում, այլ կախված է լեզվից, մշակույթից, պատմական համատեքստից և դիտողի անձնական փորձից։ Հետմոդեռնիզմը քննադատում է դասական և մոդեռնիստական մոտեցումները, որոնք փորձում էին գեղեցիկը բացատրել որպես օբյեկտիվ չափանիշների համակարգ կամ համընդհանուր էսթետիկական կանոնների ամբողջություն, և փոխարենը ընդգծում է բազմազանությունը, տարբերությունները և իմաստների հարաբերականությունը։ Այս մոտեցման մեջ արվեստը և գեղեցկությունը դիտվում են որպես բաց համակարգեր, որտեղ իմաստը մշտապես փոփոխվում է և կախված է մեկնաբանությունից։ Հետմոդեռնիստական մտածողությունը նաև շեշտում է, որ գեղեցիկը կարող է լինել հակասական, պարադոքսալ և նույնիսկ «անհարթ»՝ ներառելով այնպիսի ձևեր, որոնք նախկինում համարվել են ոչ գեղեցիկ կամ անընդունելի։ Օրինակ՝ զանգվածային մշակույթի, փոփ արվեստի, կոլաժային և դեկոնստրուկտիվիստական մոտեցումները ցույց են տալիս գեղեցիկի նոր ընկալումներ, որտեղ կարևոր է ոչ թե ներդաշնակությունը, այլ խաղը, վերաիմաստավորումը և հղումների բազմաշերտությունը։ Այսպիսով, Գեղագիտություն-ում հետմոդեռնիզմը գեղեցիկը դիտարկում է որպես փոփոխական, բազմիմաստ և սոցիալ-մշակութային կառուցվածք, այլ ոչ թե կայուն և համընդհանուր կատեգորիա։

Психология

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է ազգային ավանդույթների և սովորույթների ազդեցությունը դեռահասների ազգագիտակցության ձևավորման գործընթացում՝ ընդգծելով մշակութային, կրթական և սոցիալական գործոնների փոխազդեցությունը։ Նշվում է, որ դեռահասության շրջանում ինքնության և արժեքային համակարգի ձևավորումը հատկապես զգայուն է արտաքին սոցիալական ազդեցությունների նկատմամբ, և հենց այդ փուլում ազգային մշակութային միջավայրը կարող է դառնալ կարևոր հիմք պատկանելության զգացման և ազգային ինքնագիտակցության զարգացման համար։ Վերլուծվում է, որ ավանդույթները, ծեսերը, ժողովրդական մշակույթը և ընտանեկան սովորույթները նպաստում են պատմական հիշողության փոխանցմանը, արժեքային կողմնորոշումների կայունացմանը և սոցիալական համախմբվածության զգացման ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ընտանիքի և կրթական հաստատությունների դերին, որտեղ ազգային մշակույթի փոխանցումը իրականացվում է ինչպես ձևական կրթության, այնպես էլ ոչ ֆորմալ սոցիալականացման միջոցով։ Նշվում է նաև, որ դեռահասների մոտ ազգագիտակցության ձևավորման վրա մեծ ազդեցություն ունեն հասակակիցների միջավայրը, մեդիան և գլոբալ մշակութային հոսքերը, որոնք կարող են ինչպես ամրապնդել, այնպես էլ թուլացնել ազգային ինքնության զգացումը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ ազգային ավանդույթներն ու սովորույթները հանդիսանում են կարևոր հոգեբանական և մշակութային ռեսուրս դեռահասների ազգագիտակցության ձևավորման գործընթացում՝ ապահովելով ինքնության կայունություն և սոցիալական պատկանելության զգացում։

Химия

Աշխատությունը նվիրված է օրգանական և կենսաօրգանական քիմիայի արդիական ուղղություններից մեկին՝ էնանտիոմերապես հարստացված, չհագեցած նոր α-ամինաթթուների ստացման մեթոդների մշակմանը, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունների պարզաբանմանը և ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է այնպիսի սինթետիկ մոտեցումների վրա, որոնք հնարավորություն են տալիս ստանալ բարձր էնանտիոմերային մաքրությամբ օպտիկապես ակտիվ ամինաթթուներ և վերահսկել սինթեզի ընթացքում առաջացող միացությունների տարածական կառուցվածքը։ Քննարկվում են սկզբնական նյութերի ընտրության, քիմիական փոխարկումների հաջորդականության, ռեակցիաների պայմանների օպտիմալացման և նպատակային միացությունների անջատման ու մաքրման հետ կապված հարցերը։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում α-ամինաթթուների մոլեկուլներում չհագեցած կառուցվածքային հատվածների ներմուծմանը, քանի որ այդպիսի ֆունկցիոնալ խմբերի առկայությունը հնարավորություն է ստեղծում հետագա քիմիական ձևափոխությունների և նոր ածանցյալների ստացման համար։ Ուսումնասիրվում են ստացված միացությունների կառուցվածքը, ստերեոքիմիական առանձնահատկությունները, էնանտիոմերային բաղադրությունը և դրանց կապը նյութերի քիմիական հատկությունների հետ։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են նաև ասիմետրիկ սինթեզի սկզբունքները և քիրալության վերահսկման մեթոդաբանական մոտեցումները, որոնք կարևոր նշանակություն ունեն կենսաբանորեն ակտիվ նյութերի նպատակային ստացման համար։ Ստացված նոր α-ամինաթթուները կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել պեպտիդների, դեղաբանորեն նշանակալի միացությունների և այլ բարդ օրգանական համակարգերի սինթեզի տեսանկյունից՝ ծառայելով որպես արժեքավոր քիրալ կառուցվածքային միավորներ։ Աշխատանքում սինթետիկ արդյունքների հետ մեկտեղ կարևորվում է նոր միացությունների նույնականացումը և բնութագրումը ժամանակակից ֆիզիկաքիմիական ու սպեկտրային հետազոտական մեթոդների կիրառմամբ։ Հետազոտությունն ընդհանուր առմամբ նպաստում է ոչ սպիտակուցային և կառուցվածքային ձևափոխված ամինաթթուների քիմիայի զարգացմանը, ընդլայնում է էնանտիոմերապես հարստացված միացությունների ստացման հնարավորությունները և գիտական հիմք է ստեղծում դրանց հետագա կիրառական ու հիմնարար ուսումնասիրությունների համար։

Религия

Մեծ հայրենադարձությունը (1946–1948 թթ.) և Հայ եկեղեցու դերը այդ գործընթացում ձևավորում են սփյուռքահայության և Խորհրդային Հայաստանի հարաբերությունների կարևոր էջերից մեկը, որտեղ քաղաքական, սոցիալական և հոգևոր գործոնները փոխկապակցված էին։ Այդ տարիներին Խորհրդային Հայաստան կազմակերպված զանգվածային հայրենադարձությունը պայմանավորված էր ինչպես Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո առաջացած ժողովրդագրական խնդիրներով, այնպես էլ սփյուռքահայության շրջանում հայրենիք վերադառնալու գաղափարական և ազգային ձգտումներով։ Հայ եկեղեցին այս գործընթացում հանդես եկավ որպես կարևոր հոգևոր և համայնքային կառույց, որը սփյուռքում պահպանում էր ազգային ինքնությունը, լեզուն և մշակութային կապերը հայրենիքի հետ՝ նպաստելով հայրենադարձության գաղափարի տարածմանը և աջակցությանը։ Միաժամանակ եկեղեցու դերը բարդ էր, քանի որ խորհրդային գաղափարախոսական միջավայրում կրոնական հաստատությունները ենթարկվում էին սահմանափակումների, իսկ պետական քաղաքականությունը հաճախ փորձում էր վերահսկել կամ սահմանափակել նրանց ազդեցությունը։ Այդուհանդերձ, հատկապես սփյուռքահայ համայնքներում եկեղեցին շարունակում էր մնալ ազգային համախմբման կենտրոն՝ կազմակերպելով օգնություն, տեղեկատվական աշխատանք և համայնքային քննարկումներ հայրենադարձության վերաբերյալ։ Մեծ հայրենադարձության ընթացքում Հայաստան տեղափոխված հազարավոր հայեր բախվեցին սոցիալական, կենցաղային և ադապտացիոն դժվարությունների, ինչը հետագայում ազդեց գործընթացի ընդհանուր գնահատման վրա, սակայն այն միաժամանակ նշանակալի դեր ունեցավ երկրի ժողովրդագրական և մշակութային զարգացման մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, Հայ եկեղեցու մասնակցությունը Մեծ հայրենադարձության գործընթացին կարելի է դիտարկել որպես ազգային ինքնության պահպանման և հայրենիքի հետ կապի ամրապնդման կարևոր գործոն, որը, չնայած սահմանափակումներին, նպաստեց սփյուռք-հայրենիք հարաբերությունների շարունակականությանը։