Նյութերի դիմադրության խնդիրների ժողովածու

Կրոն

Աշխատությունը նվիրված է Դավիթ Անհաղթին վերագրվող աստվածաբանական բնագրի և դրա շուրջ ձևավորված մեկնողական ավանդույթի պատմագիտական ու աստվածաբանական համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում Սուրբ Խաչի քրիստոնեական խորհրդաբանության ներկայացումն է, դրա գաղափարական բովանդակությունը, աստվածաբանական հիմնավորումները և հայ միջնադարյան հոգևոր մտքի շրջանակում ունեցած նշանակությունը։ Բնագիրը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրոնական բովանդակություն ունեցող գրական ստեղծագործություն, այլև որպես հայ քրիստոնեական աշխարհայացքի, մեկնողական մշակույթի և մտավոր ավանդույթի զարգացման մասին տեղեկություններ պարունակող սկզբնաղբյուր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խաչի խորհրդի մեկնաբանությանը, Քրիստոսի փրկագործության գաղափարին և այն աստվածաբանական պատկերացումներին, որոնց միջոցով բացահայտվում է խաչի տեղը քրիստոնեական վարդապետության մեջ։ Քննվում են ստեղծագործության կառուցվածքային, գաղափարական և հռետորական առանձնահատկությունները, աստվածաշնչյան հղումների գործառույթը և քրիստոնեական խորհրդանիշների մեկնաբանման եղանակները։ Պատմագիտական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է երկի ձևավորման մշակութային ու եկեղեցական միջավայրը, ձեռագրային փոխանցման ավանդույթը և հետագա դարերում դրա ընկալման առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ստեղծագործության հեղինակության և վերագրման խնդրին՝ հաշվի առնելով Դավիթ Անհաղթի անունով պահպանված ժառանգության ուսումնասիրության ընթացքում առաջացած բանասիրական ու պատմագիտական հարցերը։ Մեկնությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչպես են մեկնաբանվել բնագրի աստվածաբանական հասկացությունները, խորհրդանշական պատկերները և գաղափարական շեշտադրումները։ Համեմատական քննության միջոցով հնարավոր է բացահայտել մեկնողական ավանդույթի շարունակականությունն ու փոփոխությունները, ինչպես նաև այն մտավոր միջավայրը, որտեղ գործել են մեկնիչները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հայ միջնադարյան աստվածաբանական գրականության և փիլիսոփայական մտածողության փոխհարաբերությանը, քանի որ բնագրի գաղափարական կառուցվածքում կրոնական խորհրդաբանությունը կարող է զուգակցվել տրամաբանական ու փիլիսոփայական մեկնաբանության տարրերի հետ։ Ձեռագրագիտական և աղբյուրագիտական մոտեցումները հնարավորություն են տալիս դիտարկել բնագրի տարբերակների փոխանցման, ընդօրինակման և մեկնությունների պահպանման պատմությունը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը կարևոր է հայ միջնադարյան աստվածաբանական մտքի, Սուրբ Խաչի պաշտամունքի գաղափարական հիմքերի, մեկնողական գրականության և Դավիթ Անհաղթին վերագրվող ժառանգության պատմական ընկալման բացահայտման համար՝ միավորելով պատմագիտության, աստվածաբանության, աղբյուրագիտության և միջնադարյան հայ գրական մշակույթի ուսումնասիրության մոտեցումները։

Իրավաբանություն

Մաքսային մարմինների օպերատիվ հետախուզական աշխատանքներին նվիրված իրավական-կազմակերպական ուսումնական աշխատություն է, որտեղ ներկայացվում են մաքսային ծառայությունների կողմից իրականացվող վերահսկողական, կանխարգելիչ և հետախուզական գործունեության հիմնական սկզբունքները։ Գրքում բացատրվում է, որ օպերատիվ հետախուզական աշխատանքները ուղղված են մաքսային իրավախախտումների, մաքսանենգության, հարկերից խուսափման և սահմանային հանցագործությունների բացահայտմանը ու կանխարգելմանը։ Աշխատության մեջ մանրամասն քննարկվում են օպերատիվ միջոցառումների տեսակները՝ տեղեկատվության հավաքագրում, վերլուծություն, վերահսկվող մատակարարումներ, օպերատիվ դիտարկում և համագործակցություն այլ իրավապահ մարմինների հետ։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև իրավական հիմքերին, որոնց շրջանակում իրականացվում են այդ գործողությունները՝ ընդգծելով մարդու իրավունքների և օրինականության պահպանման անհրաժեշտությունը։ Գրքում ներկայացվում է նաև տեխնիկական և կազմակերպչական միջոցների կիրառումը՝ ժամանակակից մաքսային վերահսկողության արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Աշխատությունը կարևոր է մաքսային ծառայության, իրավապահ համակարգի և պետական անվտանգության ոլորտի ուսումնասիրության համար։

Լեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է սարկազմը որպես լեզվագործաբանական քննության առարկա՝ անգլերեն լեզվական նյութի հիման վրա՝ ընդգծելով դրա իմաստաբանական, հաղորդակցական և կոնտեքստային առանձնահատկությունները։ Նշվում է, որ սարկազմը հանդես է գալիս որպես անուղղակի խոսքային գործողություն, որի դեպքում արտահայտված բառային իմաստը հաճախ հակադրվում է խոսողի իրական հաղորդակցական մտադրությանը, ինչը պայմանավորում է դրա երկշերտ մեկնաբանելիությունը։ Վերլուծվում է, որ անգլերենում սարկազմի ընկալումն ու արտահայտումը մեծապես կախված են ինտոնացիայից, խոսքային իրավիճակից, համատեքստից և ընդհանուր գիտելիքային ֆոնից, ինչը այն դարձնում է բարձր պրագմատիկ բեռնվածություն ունեցող երևույթ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սարկազմի և հեգնանքի հարաբերությանը, որտեղ սարկազմը դիտարկվում է որպես ավելի ուղղակի, հաճախ քննադատական կամ ծաղրական ենթատեքստ ունեցող խոսքային ռազմավարություն։ Նշվում է նաև, որ ժամանակակից անգլալեզու հաղորդակցությունում, հատկապես խոսակցական և մեդիա միջավայրում, սարկազմը հաճախ օգտագործվում է գնահատական արտահայտելու, սոցիալական դիրքորոշում նշելու և հուզական վերաբերմունք փոխանցելու նպատակով։ Վերլուծվում են նաև սարկազմի ճանաչողական մշակման առանձնահատկությունները, որտեղ լսողը պետք է վերակառուցի իրական իմաստը՝ հիմնվելով ոչ միայն լեզվական, այլև արտալեզվական ազդակների վրա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ սարկազմը անգլերենում բազմաշերտ լեզվագործաբանական երևույթ է, որի ուսումնասիրությունը կարևոր է հաղորդակցության ենթատեքստային և ինտենցիոնալ մեխանիզմների բացահայտման համար։

Մանկավարժություն

Ակունք. Գիտամեթոդական և ուսումնամեթոդական հոդվածների ժողովածու – թիվ 1 (11) աշխատությունը գիտամեթոդական և ուսումնամեթոդական հոդվածների ժողովածու է, որը ներառում է տարբեր հեղինակների ուսումնասիրություններ կրթության տեսության և մանկավարժական պրակտիկայի արդիական խնդիրների վերաբերյալ, այն ներկայացնում է ուսուցման գործընթացի արդյունավետ կազմակերպման մեթոդներ, դասավանդման նորարարական մոտեցումներ, ուսումնական նյութերի մշակման սկզբունքներ և գնահատման համակարգերի կատարելագործման հնարավորություններ, ժողովածուն անդրադառնում է նաև կրթական միջավայրի բարելավմանը, ուսուցիչների մասնագիտական զարգացմանը և ուսուցման որակի բարձրացման գործիքներին, միաժամանակ ընդգծելով գիտական հետազոտությունների և կրթական պրակտիկայի փոխկապակցվածությունը, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր ուսուցիչների, մեթոդիստների և կրթության ոլորտի մասնագետների համար։

Գրականություն

Հրատարակությունը հայատառ թուրքերենով գրված կրոնաբարոյական չափածո երկ է, որի տեքստը կազմված է պեյիթներից՝ երկտող բանաստեղծական միավորներից։ Ստեղծագործության մեջ ներկայացվում են Աստվածաշնչի Հին Կտակարանի երկու կարևոր պատմություններ՝ Աբրահամի կողմից որդու՝ Իսահակի զոհաբերության պատրաստակամության և Հակոբի որդի Հովսեփ Գեղեցիկի կյանքի ու փորձությունների մասին։ Այս պատմությունների միջոցով ընթերցողին փոխանցվում են հավատարմության, աստվածավախության, համբերության, առաքինության և բարոյական տոկունության գաղափարներ։ Չափածո շարադրանքը կրոնական պատմությունները մատչելի է դարձնում ընթերցողների համար՝ միաժամանակ ընդգծելով դրանց դաստիարակչական նշանակությունը։ Հայատառ թուրքերենով գրավոր մշակույթի այս նմուշը վկայում է Օսմանյան կայսրության հայ համայնքներում թուրքերեն խոսող ընթերցողների համար հայատառ գրականության ստեղծման և տարածման ավանդույթի մասին։ Այն կարևոր նյութ է հայատառ թուրքերեն գրականության, կրոնական չափածո ստեղծագործությունների, աստվածաշնչյան պատմությունների ժողովրդականացման և 19-րդ դարի Կոստանդնուպոլսի հրատարակչական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Գիրքը տպագրվել է Կոստանդնուպոլսում 1879 թվականին։

Այլ առարկաներ

Գիրքը ընտանեկան ժամանցի համար նախատեսված հրատարակություն է, որը միավորում է գուշակություններն ու զվարճալի վիճակացույցը՝ ընթերցողին առաջարկելով հետաքրքրաշարժ զբաղմունք և ապագայի վերաբերյալ խորհրդածությունների առիթ։ Վերնագրում նշված ժամանակաշրջանի հետ կապված գուշակությունները ներկայացնում են ապագան կանխատեսելու և կյանքի հնարավոր զարգացումները մեկնաբանելու այնպիսի ձևեր, որոնք տարածված են եղել ժողովրդական պատկերացումներում և կենցաղային մշակույթում։ Նման նյութերը հաճախ հիմնվում են խորհրդանշական մեկնաբանությունների, ավանդական հավատալիքների, պատահականության կամ անձնական հետաքրքրասիրության վրա՝ ստեղծելով խաղային միջավայր ընտանիքի անդամների և ընկերների համար։ Զվարճալի վիճակացույցը կարող է դիտարկվել որպես հրատարակության ժամանցային բաղադրիչ, որի միջոցով ընթերցողը հնարավորություն է ստանում ծանոթանալու տարբեր կանխատեսումների և դրանց շուրջ ձևավորվող զրույցների։ Գիրքը ոչ միայն ժամանցի միջոց է, այլև պատմամշակութային հետաքրքրություն ներկայացնող նյութ, քանի որ նման հրատարակություններն արտացոլում են տվյալ ժամանակաշրջանի մարդկանց առօրյա հետաքրքրությունները, ապագայի նկատմամբ վերաբերմունքը և ժողովրդական հավատալիքների պահպանման ձևերը։ Ընտանեկան ընթերցանության համար նախատեսված բնույթը մատնանշում է, որ բովանդակությունը միտված է եղել ընթերցողներին համախմբելուն, միասին ժամանակ անցկացնելուն և առօրյան զվարճալի զբաղմունքներով հարստացնելուն։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև գուշակությունների պատմության, ժողովրդական սնահավատությունների, ընտանեկան ժամանցի մշակույթի և տասնիններորդ դարի հայերեն աշխարհիկ գրականության ուսումնասիրության համար։