Նյութերի դիմադրության խնդիրների ժողովածու

Իրավաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական գաղտնիքի իրավական կարգավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ իրավական նորմերի, պետական կառավարման մեխանիզմների և ազգային անվտանգության պահանջների փոխկապակցվածության համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում պետական գաղտնիք պարունակող տեղեկությունների պաշտպանության, դրանց գաղտնիության աստիճանի սահմանման, պահպանման, օգտագործման և սահմանափակ հասանելիության իրավական հիմքերն են։ Աշխատության մեջ քննության են առնվում պետական գաղտնիքի ինստիտուտի հասկացությունն ու նշանակությունը, գաղտնի տեղեկությունների դասակարգման սկզբունքները, համապատասխան մարմինների լիազորությունները և պետական գաղտնիքի պահպանության գործընթացում ներգրավված անձանց իրավունքներն ու պարտականությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գաղտնի տեղեկատվության պաշտպանության և հանրային տեղեկատվության հասանելիության միջև անհրաժեշտ հավասարակշռությանը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է, թե ինչ սահմաններում կարող է պետությունը սահմանափակել տեղեկատվության հասանելիությունը՝ միաժամանակ պահպանելով իրավական որոշակիության, հիմնավորվածության և համաչափության սկզբունքները։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև պետական գաղտնիք պարունակող տեղեկությունների հետ աշխատելու թույլտվությունների տրամադրման, դրանց պահպանության, հաշվառման, փոխանցման և գաղտնիության ռեժիմի խախտումների համար պատասխանատվության հարցերին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում իրավական կարգավորման գործնական խնդիրներին, այդ թվում՝ գաղտնի տեղեկությունների սահմանման չափանիշների հստակությանը, տարբեր պետական կառույցների միջև լիազորությունների բաշխմանը, վերահսկողության արդյունավետությանը և ժամանակի ընթացքում գաղտնիության պահպանման անհրաժեշտության վերագնահատմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում պետական գաղտնիքի պաշտպանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ազգային անվտանգության ապահովման միջոց, այլև որպես իրավական պետության պայմաններում հստակ կանոններով սահմանափակվող վարչական և իրավական գործընթաց։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել պետական գաղտնիքի ոլորտում իրավական մեխանիզմների կատարելագործմանը, պետական կառավարման համակարգում տեղեկատվական անվտանգության բարձրացմանը և գաղտնիության ու տեղեկատվության ազատության միջև առավել արդյունավետ հավասարակշռության ձևավորմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների, անվտանգության և տեղեկատվական պաշտպանության մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և իրավագիտության ուսանողների համար։

Փիլիսոփայություն

Աշխատությունը նվիրված է «բաց հասարակություն» գաղափարի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես համաշխարհայնացման սոցիոմշակութային հնարավոր մոդել։ Հետազոտության կենտրոնում բաց հասարակության հիմնական արժեքներն ու սկզբունքներն են՝ ազատությունը, բազմակարծությունը, հանդուրժողականությունը, անհատի իրավունքների պաշտպանությունը, հասարակական մասնակցությունը և տեղեկատվության ու գաղափարների ազատ շրջանառությունը։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել այս գաղափարի փիլիսոփայական հիմքերը և դրա ձևավորումը ժամանակակից հասարակական մտքում՝ անդրադառնալով բաց և փակ հասարակական համակարգերի տարբերություններին։ Համաշխարհայնացման պայմաններում բաց հասարակությունը դիտարկվում է որպես տարբեր մշակույթների, հասարակությունների և քաղաքական համակարգերի միջև փոխազդեցության և երկխոսության կազմակերպման հնարավոր ձև։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է գլոբալացման ազդեցությունը ազգային մշակույթների, ինքնության, արժեքային համակարգերի և հասարակական հարաբերությունների վրա։ Միաժամանակ կարող են վերլուծվել այն հակասությունները, որոնք առաջանում են բացության և ազգային ինքնության պահպանման, մշակութային բազմազանության և համընդհանուր արժեքների, ազատ տեղեկատվական միջավայրի և սոցիալական վերահսկողության միջև։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ժողովրդավարական ինստիտուտների, քաղաքացիական հասարակության, մարդու իրավունքների և իրավական պետության դերին՝ որպես բաց հասարակության կենսունակության հիմնական պայմանների։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների զարգացմանը, որոնք մեծացրել են հասարակությունների փոխկապակցվածությունը, արագացրել գաղափարների տարածումը և միաժամանակ առաջացրել նոր սոցիալական ու մշակութային մարտահրավերներ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե որքանով կարող է բաց հասարակության մոդելը նպաստել գլոբալ աշխարհում միջմշակութային երկխոսությանը, սոցիալական համագործակցությանը և մարդու ազատությունների ընդլայնմանը՝ հաշվի առնելով դրա հնարավոր սահմանափակումներն ու հակասությունները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել փիլիսոփաներին, սոցիոլոգներին, քաղաքագետներին, մշակութաբաններին, գլոբալացման գործընթացներն ուսումնասիրող հետազոտողներին և հասարակական գիտությունների համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է ղեկավարների մոտիվացիոն գործոնների կիրառման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը Վանաձոր համայնքի «Նախադպրոցական ուսումնական հաստատություն» ՀՈԱԿ-ների օրինակով։ Հեղինակը վերլուծում է կառավարման ժամանակակից մոտիվացիոն տեսությունները և դրանց գործնական կիրառելիությունը կրթական համակարգում՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով նախադպրոցական հաստատությունների կառավարման առանձնահատկություններին։ Աշխատությունում դիտարկվում են նյութական և ոչ նյութական խթանման ձևերը՝ աշխատավարձային քաղաքականությունը, սոցիալական երաշխիքները, աշխատանքային պայմանների բարելավումը, մասնագիտական աճի հնարավորությունները, ինչպես նաև հոգեբանական և սոցիալական մոտիվացիոն մեխանիզմները, որոնք նպաստում են աշխատակիցների արդյունավետության բարձրացմանը։ Հետազոտության շրջանակում գնահատվում է Վանաձոր համայնքի ՀՈԱԿ-ների կառավարման իրական վիճակը, բացահայտվում են առկա խնդիրները՝ կապված կադրերի մոտիվացիայի, աշխատանքային բեռնվածության, կառավարման ոճերի և կազմակերպական մշակույթի հետ, և առաջարկվում են լուծումներ՝ ուղղված մարդկային ռեսուրսների կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը։ Գիրքը կարևոր է կրթության ոլորտի ղեկավարների, մանկավարժների, կառավարման մասնագետների, ուսանողների և հետազոտողների համար, ովքեր հետաքրքրված են կազմակերպչական վարքագծով, մարդկային ռեսուրսների կառավարմամբ և կրթական հաստատությունների արդյունավետությամբ։

Պատմություն

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է 1907 թվականի հոկտեմբերի 1-ին հիմնադրված Սանկտ Պետերբուրգի հայկական շրջանակի անդամների ցանկը՝ կազմված որպես կազմակերպության գործունեությանն առնչվող տեղեկատու և պատմական-մատենագիտական աղբյուր։ Այն արժեքավոր է հատկապես 20-րդ դարի սկզբի Սանկտ Պետերբուրգի հայ համայնքի, մտավորական միջավայրի և հասարակական կազմակերպությունների ուսումնասիրության համար։ Նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն անձանց շրջանակի մասին, որոնք ընդգրկված էին հայկական մշակութային և հասարակական կյանքում, ինչպես նաև ուսումնասիրելու համայնքի կազմակերպվածության աստիճանը և դրա ձևավորման պատմական պայմանները։ Անդամների անունների գրանցումը կարևոր սկզբնաղբյուրային նշանակություն ունի, քանի որ նման ցուցակները հաճախ թույլ են տալիս նույնականացնել տվյալ ժամանակաշրջանի հայ գործիչներին, մտավորականներին, հասարակական ակտիվիստներին և համայնքային կյանքի այլ մասնակիցներին։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել ինչպես Սանկտ Պետերբուրգի հայ համայնքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, այնպես էլ հայկական սփյուռքի, հայ-ռուսական մշակութային կապերի, հասարակական կազմակերպությունների պատմության և 19-րդ դարի վերջի ու 20-րդ դարի սկզբի հայկական մտավոր կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն միաժամանակ ունի կենսագրական և ծագումնաբանական արժեք, քանի որ անդամների անուններն ու դրանց համակարգված ներկայացումը կարող են հիմք ծառայել առանձին անձանց գործունեության, հասարակական կապերի և տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական համայնքային ցանցերի հետագա ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, սա ոչ թե գեղարվեստական կամ ընդհանուր ընթերցողական բնույթի գիրք է, այլ փաստագրական և տեղեկատու բնույթի աղբյուր, որի հիմնական արժեքը ժամանակաշրջանի հայկական հասարակական կյանքի մասնակիցների շրջանակը պահպանելու և հետագա պատմական ուսումնասիրությունների համար փաստական հիմք ապահովելու մեջ է։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է գլխուղեղի սերոտոնիներգիկ համակարգի դերի ուսումնասիրությանը որոշ վարքային ռեակցիաների ձևավորման և կարգավորման գործընթացներում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է սերոտոնինի՝ որպես նյարդային համակարգում կարևոր նեյրոմիջնորդանյութի նշանակությունը վարքի տարբեր դրսևորումների կառավարման գործում, ինչպես նաև սերոտոնիներգիկ համակարգի գործունեության և վարքային փոփոխությունների միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունները։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են քննարկվել սերոտոնինային նյարդային մեխանիզմների ազդեցությունը հուզական և մոտիվացիոն վիճակների, ակտիվության, արձագանքների և այլ վարքային գործընթացների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գլխուղեղի տարբեր հատվածներում սերոտոնիներգիկ համակարգի գործունեության առանձնահատկություններին, նյարդային ազդանշանների փոխանցման մեխանիզմներին և դրանց հնարավոր դերին վարքային ռեակցիաների ձևավորման գործում։ Աշխատությունը կարող է ներառել նաև փորձարարական դիտարկումների և ֆիզիոլոգիական ցուցանիշների վերլուծություն՝ նպատակ ունենալով պարզաբանել սերոտոնիներգիկ կարգավորման և վարքային դրսևորումների միջև պատճառահետևանքային կամ փոխկապակցված հարաբերությունները։ Այս մոտեցումը կարևոր է նյարդային համակարգի գործունեության և վարքի կենսաբանական հիմքերի ավելի խորքային ըմբռնման համար, ինչպես նաև նեյրոքիմիական մեխանիզմների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել նեյրոկենսաբանների, ֆիզիոլոգների, կենսաբանների, վարքային գիտությունների մասնագետների, բժշկական և կենսաբանական հետազոտողների, ինչպես նաև համապատասխան ոլորտների ուսանողների համար։

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է երկարմատ կամ միարմատ բառերի ներկայացմանն ու բառարանագիտական մշակմանը երկլեզու բառարաններում՝ հայերեն-ռուսերեն և ռուսերեն-հայերեն բառարանների նյութի հիման վրա։ Աշխատության կենտրոնում արմատակից բառերի բառարանային ներկայացման առանձնահատկություններն են, դրանց փոխկապակցվածության բացահայտումը և այն մեթոդների ուսումնասիրությունը, որոնց միջոցով հնարավոր է նման բառերը համակարգված ու օգտակար ձևով ներկայացնել երկլեզու բառարաններում։ Թեման միավորում է ընդհանուր լեզվաբանության, բառարանագիտության և թարգմանական լեզվաբանության խնդիրները՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով հայերենի և ռուսերենի միջև բառային համապատասխանությունների ու տարբերությունների բացահայտմանը։ Արմատակից բառերը բառապաշարի այն միավորներն են, որոնք կապված են ընդհանուր արմատով կամ ընդհանուր բառաստեղծական հիմքով և ձևավորում են բառային ընտանիքներ։ Դրանց ուսումնասիրությունը կարևոր է բառապաշարի կառուցվածքը հասկանալու համար, քանի որ առանձին բառերը հաճախ գոյություն ունեն ոչ թե մեկուսացված, այլ իմաստային, ձևաբանական և բառակազմական կապերի ամբողջ համակարգում։ Երկլեզու բառարանում այդ հարաբերությունների ճիշտ ներկայացումը կարող է էապես բարձրացնել բառարանի տեղեկատվական արժեքը և օգտվողին հնարավորություն տալ ավելի լավ հասկանալու բառերի միջև առկա կապերը։ Հայերեն և ռուսերեն լեզուների համեմատական դիտարկումն այս առումով առանձնահատուկ հետաքրքրություն ունի։ Երկու լեզուները տարբեր են իրենց քերականական կառուցվածքով, բառակազմական միջոցներով և բառապաշարի կազմակերպման առանձնահատկություններով, ուստի նույն արմատային կամ իմաստային կապը երկու լեզուներում կարող է արտահայտվել տարբեր ձևերով։ Որոշ դեպքերում հնարավոր է գտնել ուղղակի արմատակից համապատասխանություններ, իսկ այլ դեպքերում նույն իմաստային դաշտը ձևավորվում է տարբեր արմատներով կամ տարբեր բառակազմական մոդելներով։ Այս հանգամանքը երկլեզու բառարանագրության մեջ պահանջում է ոչ միայն բառերի թարգմանական համարժեքների մեխանիկական ներկայացում, այլև դրանց կառուցվածքային ու իմաստային հարաբերությունների ուսումնասիրություն։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է պարզել, թե ինչպես են արմատակից բառերը ներկայացված գործող հայերեն-ռուսերեն և ռուսերեն-հայերեն բառարաններում։ Դրա համար կարող են ուսումնասիրվել բառարանային հոդվածների կառուցվածքը, գլխաբառերի ընտրությունը, ածանցյալների և բարդությունների ներկայացման եղանակները, հղումային համակարգերը, թարգմանական համարժեքների դասավորությունը և բառերի միջև ներքին կապերի արտահայտման միջոցները։ Նման վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես բառարանների առավելությունները, այնպես էլ այն դեպքերը, երբ բառային ընտանիքի անդամները ներկայացված են միմյանցից առանձնացված և օգտագործողը դժվարությամբ կարող է վերականգնել դրանց ընդհանուր բառակազմական կամ արմատային կապը։ Երկլեզու բառարանի հիմնական նպատակը սովորաբար մեկ լեզվի բառային միավորները մյուս լեզվով համարժեքներով ներկայացնելն է, սակայն ժամանակակից բառարանագրական մոտեցումները պահանջում են ավելի լայն տեղեկատվություն։ Օգտվողի համար կարևոր է ոչ միայն իմանալ բառի թարգմանությունը, այլև հասկանալ դրա իմաստային տարբերությունները, ոճական կիրառությունը, բառակազմական հնարավորությունները և կապը նույն ընտանիքի այլ բառերի հետ։ Այդ տեսանկյունից արմատակից բառերի համակարգված ներկայացումը կարող է բառարանը դարձնել ոչ միայն թարգմանական, այլև լեզվի ուսուցման և բառապաշարի յուրացման արդյունավետ գործիք։ Հատուկ նշանակություն ունի բառային ընտանիքի հասկացությունը։ Միևնույն արմատից կազմված բառերը կարող են ունենալ տարբեր քերականական կարգեր, տարբեր իմաստային նրբերանգներ և տարբեր գործածական սահմաններ։ Դրանց միջև կապը կարող է լինել անմիջական կամ ավելի հեռավոր, իսկ որոշ դեպքերում պատմականորեն ընդհանուր ծագում ունեցող բառերը ժամանակի ընթացքում կարող են իմաստային զգալի տարբերություններ ձեռք բերել։ Հետևաբար բառարանագիրը պետք է տարբերակի զուտ ձևական արմատային ընդհանրությունը և իրական բառային-իմաստային կապը։ Այս խնդիրը հատկապես կարևոր է երկլեզու բառարաններում, որտեղ մեկ լեզվի բառային ընտանիքի կառուցվածքը կարող է ամբողջությամբ չհամընկնել մյուս լեզվի համապատասխան ընտանիքի հետ։ Ռուսերենում բառաստեղծական հարաբերությունները հաճախ արտահայտվում են արմատի և ածանցների միջոցով, մինչդեռ հայերենում կարող են գործել այլ բառակազմական մոդելներ և ձևաբանական միջոցներ։ Այդ պատճառով նույն բառային ընտանիքի անդամների թարգմանական համապատասխանությունները կարող են ունենալ տարբեր կառուցվածքներ։ Որոշ հայերեն բառերի համար ռուսերենում կարող են լինել միարմատ համարժեքներ, մինչդեռ այլ դեպքերում համապատասխան իմաստը կարող է արտահայտվել նկարագրական ձևով, այլ արմատով կամ այլ բառակազմական կառուցվածքով։ Այսպիսի տարբերությունների բացահայտումը կարևոր է ինչպես բառարանագրության տեսության, այնպես էլ գործնական բառարանների կազմման համար։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև բառարանային հոդվածի ներսում արմատակից բառերի փոխկապակցման խնդիրը։ Հնարավոր մեթոդներից են հղումները, բառային ընտանիքների խմբավորումը, ածանցյալների ներկայացումը հիմնական բառի ներքո կամ համապատասխան նշումների կիրառումը։ Յուրաքանչյուր մեթոդ ունի իր առավելություններն ու սահմանափակումները։ Լավ մշակված համակարգը պետք է միաժամանակ ապահովի տեղեկատվության ամբողջականությունը և բառարանի օգտագործման հարմարավետությունը՝ չծանրաբեռնելով բառարանային հոդվածը ավելորդ նյութով։ Աշխատությունը կարևոր է նաև թարգմանական պրակտիկայի տեսանկյունից։ Արմատակից բառերի ճիշտ տարբերակումը կարող է օգնել թարգմանչին խուսափել կեղծ կամ մասնակի համարժեքներից, ինչպես նաև ճիշտ ընտրել տվյալ համատեքստին համապատասխան բառը։ Հատկապես կարևոր է այն դեպքը, երբ երկու լեզուներում արմատային ընդհանրությունը կարող է ստեղծել իմաստային սխալ նույնացման վտանգ։ Բառարանի կառուցվածքային և իմաստային հստակ ներկայացումը կարող է նվազեցնել նման սխալների հավանականությունը։ Լեզու սովորողների համար նույնպես արմատակից բառերի համակարգային ներկայացումը կարող է զգալի առավելություն ունենալ։ Եթե սովորողը տեսնում է, թե ինչպես են մեկ արմատից կազմվում տարբեր բառեր և ինչպես են դրանք համապատասխանեցվում մյուս լեզվի բառապաշարին, նա կարող է ավելի հեշտ ընդլայնել իր բառապաշարը և հասկանալ բառակազմական օրինաչափությունները։ Այսպիսով, բառարանը վերածվում է ոչ միայն բառի թարգմանությունը գտնելու միջոցի, այլև լեզվի կառուցվածքն ինքնուրույն ուսումնասիրելու գործիքի։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ արմատակից բառերի խնդիրը երկլեզու բառարանագրության մեջ ունի ինչպես տեսական, այնպես էլ գործնական նշանակություն։ Հայերեն-ռուսերեն և ռուսերեն-հայերեն բառարանների նյութի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տարբեր լեզուների բառային համակարգերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, պարզել բառային ընտանիքների ներկայացման արդյունավետ եղանակները և կատարելագործել երկլեզու բառարանների կազմման սկզբունքները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, բառարանագիրներին, թարգմանիչներին, հայերեն և ռուսերեն լեզուների մասնագետներին, ինչպես նաև լեզվաբանական և թարգմանական ֆակուլտետների ուսանողներին՝ հատկապես երկլեզու բառարանների կառուցվածքի, բառային-բառակազմական կապերի և հայերեն-ռուսերեն լեզվական համապատասխանությունների ուսումնասիրման տեսանկյունից։