Պարոն Հինգ Տոկոս - Քոնլին Ջոնաթան

Պատմություն

Այս գիրքը ուսումնասիրում է Հայաստանի կրոնական լանդշաֆտի փոփոխությունները XX դարում՝ կենտրոնանալով «կայսերական» և «հետկայսերական» փուլերի միջև տեղի ունեցած խորքային սոցիալ-քաղաքական և գաղափարական վերափոխումների վրա։ Այն վերլուծում է, թե ինչպես են Օսմանյան և Ռուսական կայսրությունների փլուզումից հետո ձևավորված նոր պետական ու գաղափարական համակարգերը ազդել եկեղեցու, կրոնական ինստիտուտների և հավատացյալ համայնքների վրա։ Գրքում քննարկվում է խորհրդային աթեիստական քաղաքականության ազդեցությունը կրոնական կյանքի սահմանափակման և վերափոխման վրա, ինչպես նաև հետխորհրդային շրջանում կրոնի վերականգնման և նոր բազմազան կրոնական դաշտի ձևավորման գործընթացը։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև Հայ Առաքելական Եկեղեցու դերին ազգային ինքնության պահպանման, հասարակական հիշողության և մշակութային շարունակականության մեջ՝ ընդգծելով դրա փոխազդեցությունը պետության և հասարակության հետ տարբեր պատմական փուլերում։ Նյութը հիմնված է պատմական, սոցիոլոգիական և մարդաբանական մոտեցումների վրա՝ ներկայացնելով Հայաստանի կրոնական իրականության բազմաշերտ և փոփոխվող բնույթը XX դարի ընթացքում։

Պատմություն

Հայաստանի հնագիտական ժառանգությունը-ը հնագիտությանը նվիրված գիտական ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է Հայաստանի տարածքում հայտնաբերված նյութական մշակույթի հուշարձանների բազմաշերտ պատկերը՝ սկսած նախապատմական ժամանակներից մինչև միջնադար, ընդգրկելով բնակավայրեր, դամբարաններ, ամրոցներ, պաշտամունքային կենտրոններ և այլ հնագիտական համալիրներ, աշխատությունում դիտարկվում է Հայկական լեռնաշխարհի դերը որպես հնագույն քաղաքակրթական կենտրոններից մեկը, որտեղ ձևավորվել և զարգացել են տարբեր մշակութային շերտեր՝ սկսած քարեդարյան բնակավայրերից և բրոնզեդարյան մշակույթներից մինչև Ուրարտուի պետական համակարգը և միջնադարյան հայկական քաղաքակրթությունը, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հնագիտական պեղումների արդյունքներին, նյութական մշակույթի վերլուծությանը՝ կերամիկա, մետաղագործություն, ճարտարապետական մնացորդներ և արվեստի նմուշներ, ինչպես նաև դրանց գիտական մեկնաբանությանը պատմական համատեքստում, աշխատությունը ընդգծում է նաև հնագիտական ժառանգության պահպանության և ուսումնասիրման կարևորությունը ժամանակակից Հայաստանում՝ որպես ազգային պատմական հիշողության և մշակութային ինքնության հիմնասյուներից մեկը, միաժամանակ ցույց տալով, թե ինչպես են հնագիտական տվյալները լրացնում և ճշգրտում գրավոր աղբյուրների տեղեկատվությունը։

Գրականություն

Միքայել Նալբանդյան-ի «Բանաստեղծություններ» ժողովածուն ներկայացնում է 19-րդ դարի հայ գրականության և ազգային մտքի կարևորագույն շերտերից մեկը, որտեղ հեղինակը համադրում է հայրենասիրական, ազատագրական և լուսավորական գաղափարները՝ արտահայտված բարձրարժեք պոեզիայի միջոցով։ Այս ստեղծագործությունները ձևավորվել են մի ժամանակաշրջանում, երբ հայ հասարակությունը գտնվում էր ազգային ինքնագիտակցության և քաղաքական զարթոնքի փուլում, և Նալբանդյանի պոեզիան դարձել է այդ շարժման գաղափարական արտահայտություններից մեկը։ Նրա բանաստեղծություններում ընդգծված են ազատության, մարդկային արժանապատվության, հայրենիքի նկատմամբ սիրո և սոցիալական արդարության թեմաները, որոնք հաճախ հնչում են հուզական ու պայքարող տոնով։ Լեզուն համեմատաբար պարզ է, բայց գաղափարապես խորքային, և այն ուղղված է ոչ միայն գեղարվեստական ազդեցության, այլ նաև հասարակական գիտակցության արթնացմանը։ Ժողովածուն կարևոր է նաև այն պատճառով, որ այն ցույց է տալիս Նալբանդյանի՝ որպես մտածողի և հեղափոխական գաղափարների կրողի ամբողջական կերպարը, որտեղ գրականությունն ու հասարակական դիրքորոշումը միաձուլված են մեկ ամբողջության մեջ։

Lեզվաբանություն

Foreign Languages for Special Purposes 2017-ը գիտական հոդվածների ժողովածու է, որը հրատարակվել է ԵՊՀ-ի օտար լեզուների մասնագիտական ուղղվածության (ESP/FLSP) հետազոտական հարթակում և ներառում է լեզվաբանության, մեթոդաբանության ու մասնագիտական հաղորդակցության ոլորտներին վերաբերող ակադեմիական ուսումնասիրություններ, աշխատությունում ներկայացված հոդվածները կենտրոնանում են «օտար լեզուներ հատուկ նպատակների համար» (LSP) ուղղության արդի խնդիրների վրա՝ մասնավորապես մասնագիտական լեզվի ուսուցման մեթոդների կատարելագործման, ուսանողների հաղորդակցական կարողությունների զարգացման, միջմշակութային հաղորդակցության ձևավորման և մասնագիտական տեքստերի լեզվական առանձնահատկությունների վերլուծության վրա, ժողովածուն ընդգրկում է ինչպես տեսական, այնպես էլ կիրառական հետազոտություններ, որտեղ քննարկվում են ժամանակակից ուսուցման մոտեցումները՝ հաղորդակցական մեթոդ, նախագծային ուսուցում, թվային գործիքների օգտագործում և ինտեգրված լեզվական ուսուցում, միաժամանակ շեշտվում է օտար լեզվի ուսուցման կապը մասնագիտական կրթության հետ՝ որպես մրցունակ մասնագետներ պատրաստելու կարևոր բաղադրիչ, աշխատությունը նաև արտացոլում է միջազգային գիտական միտումները LSP ոլորտում և նպաստում է կրթական մեթոդների արդիականացմանը։

Այլ առարկաներ

Դդմազգի մշակաբույսեր. Ուղեցույց աշխատությունը ուսումնական և կիրառական բնույթի ձեռնարկ է, որը նվիրված է դդմազգի (Cucurbitaceae) ընտանիքի մշակաբույսերի՝ վարունգի, դդմի, սեխի, ձմերուկի և հարակից տեսակների կենսաբանական առանձնահատկությունների և մշակության տեխնոլոգիաների համապարփակ ներկայացմանը՝ ընդգրկելով բանջարաբուծության և պտղաբանջարաբուծության կարևոր ուղղությունները։ Հեղինակ Ն. Սարուխանյանը գրքում ներկայացնում է այս մշակաբույսերի աճի և զարգացման փուլերը, ջերմության և լուսային ռեժիմների նկատմամբ պահանջները, ինչպես նաև հողի և սնուցման առանձնահատկությունները՝ ընդգծելով դրանց բարձր բերքատվության ներուժը և տնտեսական արժեքը։ Աշխատությունը մանրամասն բացատրում է մշակության տեխնոլոգիաները՝ սերմերի նախապատրաստում, ցանք կամ սածիլների աճեցում, դաշտային կամ ջերմատնային տնկում, ոռոգման և պարարտացման համակարգեր, բույսերի ձևավորում և խնամք, ինչպես նաև բերքահավաքի ճիշտ կազմակերպում։ Գրքում ընդգրկված են նաև վնասատուների և հիվանդությունների դեմ պայքարի միջոցառումները՝ ինտեգրված բույսերի պաշտպանության սկզբունքներով, ինչպես նաև ցանքաշրջանառության և հողի պահպանման ագրոտեխնիկական մոտեցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ինտենսիվ արտադրության տեխնոլոգիաներին, պաշտպանված գրունտում մշակությանը և բարձր որակի բերք ստանալու պայմաններին։ Աշխատությունը նախատեսված է գյուղատնտեսական բուհերի ուսանողների, ագրոնոմների, բանջարաբույծների և ֆերմերների համար, ովքեր ցանկանում են խորացնել իրենց գիտելիքները դդմազգի մշակաբույսերի արդյունավետ և ժամանակակից աճեցման վերաբերյալ։

Պատմություն

Այս աշխատանքը նվիրված է «Հայկական հարցի» քննարկմանը Լոզանի կոնֆերանսի (1922–1923 թթ.) շրջանակում՝ ընդգծելով Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված միջազգային քաղաքական իրավիճակը և Օսմանյան կայսրության ժառանգության վերաձևավորման գործընթացը։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես Հայկական հարցը, որը XIX դարի վերջից և հատկապես 1915 թվականի իրադարձություններից հետո դարձել էր միջազգային դիվանագիտության կարևոր թեմա, աստիճանաբար կորցրեց իր կենտրոնական տեղը մեծ տերությունների օրակարգում՝ նոր աշխարհաքաղաքական հավասարակշռության ձևավորման պայմաններում։ Լոզանի կոնֆերանսում, որտեղ որոշվում էր Թուրքիայի Հանրապետության միջազգային իրավական կարգավիճակը և սահմանները, հայկական պատվիրակությունները և սփյուռքյան կազմակերպությունները փորձում էին բարձրացնել հայ ժողովրդի անվտանգության, տարածքային պահանջների և պետականության վերականգնման հարցերը, սակայն այդ ջանքերը բախվում էին մեծ տերությունների քաղաքական շահերին և Թուրքիայի դիրքորոշմանը։ Աշխատության մեջ մանրամասն ներկայացվում է դիվանագիտական պայքարը, տարբեր առաջարկների քննարկումը, ինչպես նաև այն հանգամանքը, որ Սևրի պայմանագրով նախատեսված հայկական պետականության գաղափարը Լոզանում փաստացի չիրագործվեց։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային հարաբերությունների իրական քաղաքականությանը (realpolitik), որտեղ իրավական և բարոյական հիմնավորումները հաճախ զիջում էին ռազմավարական և տնտեսական շահերին։ Նշվում է նաև հայկական պատվիրակությունների գործունեությունը, նրանց ներկայացրած հուշագրերն ու փորձերը՝ ստանալու միջազգային երաշխիքներ կամ հովանավորություն, որոնք սակայն մնացին առանց գործնական արդյունքի։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Հայկական հարցի աստիճանական մարգինալացումը Լոզանի գործընթացում և դրա հետևանքները հայ ժողովրդի քաղաքական և տարածքային խնդիրների լուծման համար XX դարի առաջին կեսում։