Разработка и исследование библиотеки цифровых элементов с низким энергопотреблением

История

Աշխատանքը նվիրված է 1945-1988 թվականներին հայկական սփյուռքում տեղի ունեցած ներքին տեղաշարժերի, բնակչության տարածական վերաբաշխման և համայնքային կառուցվածքի փոփոխությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված նոր պատմական պայմաններն են, որոնք էական ազդեցություն ունեցան տարբեր երկրներում և քաղաքներում բնակվող հայերի թվաքանակի, բնակության վայրերի, սոցիալական կազմի և համայնքային կյանքի կազմակերպման վրա։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է սփյուռքի ներքին շարժերը ոչ միայն որպես բնակչության ֆիզիկական տեղափոխություններ, այլև որպես սոցիալական, տնտեսական և մշակութային գործընթացների ամբողջություն, որոնք փոփոխում էին հայկական համայնքների ներքին հարաբերություններն ու զարգացման ուղղությունները։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում հետպատերազմյան շրջանում հայրենադարձության գործընթացին և դրա ազդեցությանը սփյուռքի ժողովրդագրական կառուցվածքի վրա։ 1940-ականների երկրորդ կեսին Խորհրդային Հայաստան տեղափոխված բազմաթիվ հայերի հեռացումը տարբեր սփյուռքյան համայնքներից փոխեց առանձին բնակավայրերի և երկրների հայկական բնակչության թվաքանակը, իսկ հայրենադարձության փորձը դարձավ սփյուռքյան շարժունակության կարևոր բաղադրիչ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են հենց սփյուռքի ներսում տեղի ունեցած տեղափոխությունները՝ գյուղական բնակավայրերից քաղաքներ, փոքր համայնքներից խոշոր կենտրոններ և մի երկրից մյուսը։ Այդ գործընթացների վրա ազդել են տնտեսական զարգացման անհավասար մակարդակները, աշխատանքի և կրթության հնարավորությունները, քաղաքական փոփոխությունները, ընտանեկան կապերը և ավելի բարենպաստ կենսապայմաններ որոնելու ձգտումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել Մերձավոր Արևելքի հայկական համայնքներին, որտեղ 20-րդ դարի երկրորդ կեսին քաղաքական անկայունությունը, զինված հակամարտությունները և տնտեսական փոփոխությունները զգալիորեն ազդեցին բնակչության տեղաշարժերի վրա։ Լիբանանի, Սիրիայի, Իրաքի և տարածաշրջանի այլ երկրների հայկական համայնքներից դեպի ավելի կայուն երկրներ կատարված տեղափոխությունները նպաստեցին սփյուռքի աշխարհագրական վերակազմավորմանը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է հայերի ներգաղթը Եվրոպայի, Հյուսիսային և Հարավային Ամերիկայի, Ավստրալիայի և այլ տարածաշրջանների քաղաքներ, որտեղ ձևավորվեցին կամ ընդլայնվեցին նոր հայկական համայնքային կենտրոններ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է քաղաքայինացման գործընթացը։ Սփյուռքի տարբեր երկրներում հայ բնակչության մի մասը աստիճանաբար կենտրոնացավ խոշոր քաղաքներում, որտեղ ավելի մեծ էին աշխատանքի, կրթության, առևտրի և հասարակական գործունեության հնարավորությունները։ Այս տեղաշարժերը փոխեցին համայնքների սոցիալական կառուցվածքը և նպաստեցին նոր մշակութային ու կազմակերպական կենտրոնների առաջացմանը։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև ներհամայնքային շարժերի ազդեցությունը հայկական դպրոցների, եկեղեցիների, մշակութային միությունների, մամուլի և այլ հաստատությունների վրա։ Բնակչության նվազումը որոշ բնակավայրերում կարող էր թուլացնել ավանդական համայնքային կառույցները, մինչդեռ նոր կենտրոններում հայերի թվի աճը նպաստում էր նոր կազմակերպությունների և մշակութային հաստատությունների ստեղծմանը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև սփյուռքյան ներքին շարժերի ժողովրդագրական ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով տարիքային և սոցիալական կազմի փոփոխությունները, ընտանիքների վերամիավորումը, ծնելիության և արտագաղթի ազդեցությունը, ինչպես նաև տարբեր սերունդների շարժունակության առանձնահատկությունները։ Երիտասարդների կրթական և մասնագիտական միգրացիան կարող էր հատկապես մեծ դեր ունենալ համայնքների աշխարհագրական փոփոխության մեջ, քանի որ ուսման կամ աշխատանքի նպատակով տեղափոխված անձինք հաճախ հետագայում հաստատվում էին նոր բնակավայրերում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև 1960-1980-ական թվականներին սփյուռքի նոր կենտրոնների ձևավորմանը և արդեն գոյություն ունեցող համայնքների փոխակերպմանը։ Այս գործընթացները կապված էին ոչ միայն տնտեսական և քաղաքական գործոնների, այլև հաղորդակցության միջոցների զարգացման, միջազգային կապերի ընդլայնման և սփյուռքահայերի կրթական ու մասնագիտական շարժունակության աճի հետ։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ ներքին տեղաշարժերը դիտարկվում են որպես սփյուռքի շարունակական վերակազմավորման գործընթաց, որի արդյունքում փոխվում էին համայնքների հարաբերակցությունը, աշխարհագրությունը և մշակութային ազդեցության կենտրոնները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է 1945-1988 թվականների հայկական սփյուռքի ժողովրդագրական և տարածական փոփոխությունների համապարփակ պատկերը՝ բացահայտելով հայրենադարձության, քաղաքայինացման, ներհամայնքային տեղափոխությունների և միջազգային միգրացիայի փոխկապակցված ազդեցությունը։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են հետպատերազմյան տասնամյակների քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական փոփոխությունները վերափոխել հայկական սփյուռքի աշխարհագրական կառուցվածքը, համայնքային կենտրոնները և ներքին կապերը։ Թեման կարևոր է հայկական սփյուռքի պատմության, ժողովրդագրության, միգրացիոն գործընթացների և համայնքային զարգացման ուսումնասիրության համար։

Математика

Պինդ մարմնի ֆիզիկայի և ռենտգենյան օպտիկայի բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է մակերևութային ակուստիկական ալիքների վրա ռենտգենյան ճառագայթների ցրման երևույթի ուսումնասիրությանը՝ Բրեգ-Լաուեի սահող երկրաչափության պայմաններում։ Քննության են առնվում բյուրեղային միջավայրերում ռենտգենյան ճառագայթների դիֆրակցիայի ֆիզիկական հիմքերը, առաձգական ալիքների տարածման առանձնահատկությունները և ակուստիկական տատանումների ազդեցությունը բյուրեղային ցանցի կառուցվածքային պարամետրերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մակերևութային ակուստիկական ալիքների առաջացրած պարբերական դեֆորմացիաներին, դրանց և ռենտգենյան ճառագայթման փոխազդեցության մեխանիզմներին, ինչպես նաև դիֆրակցիոն պատկերի փոփոխություններին։ Վերլուծվում են ճառագայթների անկման անկյան, ակուստիկական ալիքների հաճախականության, ամպլիտուդի և տարածման ուղղության ազդեցությունները ցրված ճառագայթման ինտենսիվության ու անկյունային բաշխման վրա։ Քննարկվում են նաև Բրեգի և Լաուեի դիֆրակցիոն պայմանների համադրումը, սահող երկրաչափության կիրառման առանձնահատկությունները և բյուրեղների մակերևութամերձ շերտերում տեղի ունեցող ֆիզիկական գործընթացները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են տեսական մոդելավորման, դիֆրակցիոն չափումների և փորձարարական արդյունքների մեկնաբանման հնարավորությունները։ Աշխատանքը կարող է նպաստել ռենտգենյան ճառագայթման կառավարման նոր մեթոդների, ակուստոռենտգենյան փոխազդեցության վրա հիմնված սարքերի և բյուրեղային նյութերի հետազոտման տեխնոլոգիաների զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել պինդ մարմնի ֆիզիկայի, բյուրեղագիտության, ֆիզիկական ակուստիկայի և ռենտգենյան օպտիկայի ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Литература

Ստեղծագործությունը պատմական-հոգեբանական արձակ է, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է միջնադարյան կամ պատմական ժամանակաշրջանի հոգևորական միջավայրի ներքին կյանքը՝ կենտրոնանալով գլխավոր կերպարի՝ Անդրեաս երեցի հոգեբանական դիմանկարի, նրա ներքին պայքարի, հավատքի, կասկածների և բարոյական ընտրությունների վրա։ Գործում կարևոր տեղ ունեն եկեղեցական կյանքի նկարագրությունները, հասարակության և հոգևոր դասի հարաբերությունները, ինչպես նաև այն գաղափարական հակասությունները, որոնք առաջանում են հավատքի, պարտքի և մարդկային թուլությունների միջև։ Մուրացանը հատուկ ուշադրություն է դարձնում մարդու ներաշխարհին՝ ցույց տալով, թե ինչպես են արտաքին պայմանները և ներքին համոզմունքները ազդում անհատի ճակատագրի վրա։ Ստեղծագործության մեջ ընդգծված է բարոյականության, ինքնազոհության, պատասխանատվության և հոգևոր արժեքների թեմատիկան, որոնք ներկայացվում են ինչպես կերպարների գործողությունների, այնպես էլ նրանց ներքին մենախոսությունների միջոցով։ Լեզուն դասական է, հագեցած պատմական շնչով և հոգեբանական խորությամբ, ինչը գործին տալիս է ծանրակշիռ և գաղափարական բնույթ։ Ընդհանուր առմամբ «Անդրեաս Երեց»-ը կարելի է դիտարկել որպես պատմական-հոգեբանական վեպ կամ պատմվածք, որտեղ հեղինակը համադրում է պատմական միջավայրի վերարտադրությունը և մարդու հոգևոր աշխարհի խորը վերլուծությունը։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է դեռահասների շրջանում աղետալի իրադարձությունների հետևանքների հաղթահարման մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրմանը՝ որպես հետազոտության հիմնական օրինակ դիտարկելով 1988 թվականի Սպիտակի երկրաշարժը։ Գրքում ուշադրության կենտրոնում են այն դժվարությունները, որոնց կարող են բախվել դեռահասները ծանր բնական աղետից հետո՝ հոգեբանական ցնցում, վախ, անհանգստություն, կորստի զգացում, սոցիալական կապերի խաթարում, սովորելու և առօրյա գործունեության նկատմամբ հետաքրքրության նվազում, ինչպես նաև ապագայի նկատմամբ անորոշության զգացում։ Հեղինակը դիտարկում է, թե ինչ դեր կարող է ունենալ կրթական միջավայրը նման իրավիճակներում դեռահասների վերականգնման, սոցիալականացման և հոգեբանական կայունության վերականգնման գործընթացում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է մանկավարժական ներգործության այնպիսի ձևերի և մեթոդների բացահայտումը, որոնք կարող են նպաստել աղետից տուժած երեխաների ու դեռահասների հարմարվողականության բարելավմանը, նրանց ինքնավստահության վերականգնմանը և հասարակական ու կրթական կյանքում լիարժեք ներգրավմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում ուսուցչի, դպրոցի, ընտանիքի և սոցիալական շրջապատի փոխգործակցությանը, քանի որ աղետից հետո դեռահասի վերականգնումը չի սահմանափակվում միայն հոգեբանական աջակցության տրամադրմամբ։ Կրթական գործընթացը կարող է դառնալ կայունության, անվտանգության և կանխատեսելիության կարևոր աղբյուր՝ օգնելով երեխային աստիճանաբար վերականգնել առօրյա ռեժիմը, միջանձնային հարաբերությունները և սեփական հնարավորությունների նկատմամբ վստահությունը։ Աշխատության շրջանակում աղետը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բնական երևույթ, այլև որպես երկարատև սոցիալական և հոգեբանական ազդեցություն ունեցող իրադարձություն, որի հետևանքները կարող են շարունակվել տարիներ շարունակ։ Այդ պատճառով ուսումնասիրությունը կարևորում է դեռահասների հետ համակարգված, նպատակաուղղված և տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխան աշխատանքը։ Հետազոտությունը արժեքավոր է հատկապես այն առումով, որ համադրում է մանկավարժական և հոգեբանական մոտեցումները՝ փորձելով ցույց տալ, թե ինչ պայմաններում կարող է կրթական համակարգը արդյունավետորեն մասնակցել աղետից հետո երեխայի վերականգնման գործընթացին։ Սպիտակի երկրաշարժի փորձի ուսումնասիրությունը աշխատանքին հաղորդում է նաև պատմական և գործնական նշանակություն՝ հնարավորություն տալով հասկանալու, թե ինչպիսի խնդիրներ են առաջանում մեծածավալ աղետներից հետո երեխաների և դեռահասների կրթության, դաստիարակության ու սոցիալական հարմարման ոլորտներում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարող է հետաքրքրել մանկավարժներին, հոգեբաններին, սոցիալական աշխատողներին, կրթության ոլորտի մասնագետներին և աղետների հետևանքների հաղթահարմամբ զբաղվող հետազոտողներին, քանի որ այն անդրադառնում է այն հարցին, թե ինչպես կարելի է կրթական և սոցիալական միջավայրի միջոցով աջակցել դեռահասի վերականգնմանը, նվազեցնել աղետի երկարաժամկետ բացասական ազդեցությունները և ստեղծել զարգացման ու սոցիալական հարմարման համար առավել բարենպաստ պայմաններ։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի հելլենիստական ժամանակաշրջանի գունազարդ խեցեղենի գեղարվեստական հարդարանքի, զարդանախշերի համակարգի և դրանց պատմամշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են մ.թ.ա. IV–I դարերում հայկական տարածքներում տարածված խեցեգործական ավանդույթները, կավե անոթների ձևավորման ու զարդարման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հելլենիստական մշակույթի ազդեցությունը տեղական կիրառական արվեստի զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկրաչափական, բուսական, կենդանական և խորհրդանշական զարդամոտիվների տեսակներին, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկություններին, գունային համադրություններին և անոթների մակերեսի վրա տեղաբաշխման սկզբունքներին։ Ուսումնասիրվում են զարդանախշերի պատկերագրական ու ոճական հատկանիշները, կրկնվող հորինվածքները, գծային և գունային լուծումները, ինչպես նաև տարբեր զարդամոտիվների ծագման ու տարածման հնարավոր ուղիները։ Անդրադարձ է կատարվում հնագիտական պեղումներից հայտնաբերված խեցեղեն նյութերի դասակարգմանը, դրանց ժամանակագրական առանձնահատկություններին և մշակութային պատկանելության որոշման խնդիրներին։ Կարևորվում են տեղական գեղարվեստական ավանդույթների և հելլենիստական աշխարհի մշակութային ազդեցությունների փոխազդեցությունները, Հայաստանի ու հարակից տարածաշրջանների խեցեգործական արտադրանքի ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Դիտարկվում են նաև գունազարդ խեցեղենի պատրաստման տեխնոլոգիական առանձնահատկությունները, զարդարման եղանակները, կիրառված ներկանյութերի նշանակությունը և անոթների գործառնական ու գեղագիտական հատկանիշների փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել հնագիտական, արվեստաբանական և պատմամշակութային ուսումնասիրության մեթոդները՝ զարդարվեստի զարգացման օրինաչափությունները բացահայտելու նպատակով։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հին Հայաստանի նյութական մշակույթի, խեցեգործության պատմության, գեղարվեստական մտածողության և մշակութային փոխառնչությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հնագետների, արվեստաբանների, պատմաբանների, մշակութաբանների, թանգարանային մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է սրտային հիվանդություններով պացիենտների վիճակի թվային գնահատման համար նախատեսված ավտոմատացված համակարգի մշակմանը, որի հիմքում էլեկտրասրտագրական տվյալների միջոցով սրտի էլեկտրական ակտիվության քարտեզավորման մեթոդն է։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը բժշկական տվյալների թվայնացման և համակարգչային մշակման հնարավորությունների կիրառումն է սրտի ֆունկցիոնալ վիճակի գնահատման գործընթացում։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են էլեկտրասրտագրության ստացման և մշակման առանձնահատկությունները, սրտի էլեկտրական դաշտի տարածական ներկայացման սկզբունքները, ախտորոշիչ նշանակություն ունեցող ցուցանիշների առանձնացումը և դրանց հիման վրա պացիենտի վիճակի քանակական գնահատման հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում տվյալների ավտոմատացված հավաքագրմանը, մշակմանը և վերլուծությանը, ինչը կարող է նվազեցնել բժշկական տեղեկատվության ձեռքով մշակման անհրաժեշտությունը և նպաստել գնահատման գործընթացի արագացմանն ու ստանդարտացմանը։ Համակարգի մշակումը ենթադրում է նաև համապատասխան մաթեմատիկական և ալգորիթմական մեթոդների կիրառում՝ էլեկտրասրտագրական ազդանշաններից անհրաժեշտ տեղեկատվություն ստանալու, այն համակարգելու և բժշկական տեսանկյունից նշանակալի չափանիշների հետ համադրելու համար։ Սրտի քարտեզավորման կիրառումը հնարավորություն է տալիս էլեկտրական ակտիվության մասին տվյալները ներկայացնել ավելի ամբողջական և տեսանելի ձևով՝ լրացնելով սովորական էլեկտրասրտագրական հետազոտության արդյունքների վերլուծությունը։ Աշխատությունը կարևոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ բժշկական ախտորոշման և թվային տեխնոլոգիաների համադրումը կարող է նպաստել սրտային հիվանդների վիճակի օբյեկտիվ և կրկնելի գնահատմանը, բժշկի որոշումների կայացման գործընթացի տեղեկատվական աջակցմանը և հիվանդության ընթացքի դիտարկմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել սրտաբանության, ֆունկցիոնալ ախտորոշման, բժշկական կիբեռնետիկայի, կենսաբժշկական ճարտարագիտության, բժշկական տեղեկատվական համակարգերի և արհեստական բանականության կիրառական ոլորտներով զբաղվող մասնագետներին ու հետազոտողներին։